as crisp as it gets

Ελληνικών εσπεριδοειδών εγκώμιον!

2012-01-22T17:41:00.000+02:00

Είμαστε μια χώρα ...ξινών! Εννοώ τα εσπεριδοειδή! Μια χώρα γεμάτη περιβόλια με πορτοκαλιές, λεμονιές, μανταρινιές ...και στις πόλεις νεραντζιές! Πρέπει να το έχω αναφέρει αρκετές φορές ότι είμαι λάτρης των εσπεριδοειδών και με ξετρελαίνει η παρουσία τους τόσο στα γλυκά , όσο και στα φαγητά. Από μικρή έπινα άπειρες ποσότητες φρεσκοστυμμένου χυμού πορτοκαλιού αναμεμιγμένο με μανταρίνι και γκρέιπφρουτ, έτρωγα άπειρες ποσότητες μανταρινιών - μια από τις αγαπημένες μου στιγμές είναι όταν καθαρίζω ένα μανταρίνι και μοσχοβολά όλος ο τόπος με το υπέροχο άρωμα του! Όσοι έχετε παιδιά στην εφηβεία δίνετε τους να πίνουν φρέσκους χυμούς εσπεριδοειδών! Δίνετε τους να τρώνε εσπεριδοειδή! Σας στο λέει κάποια που ήταν η μόνη στην τάξη της εκείνα τα έρμα εφηβικά χρόνια που δεν είχε πρόβλημα ακμής!
Αγοράζετε ελληνικά εσπεριδοειδή! Γιατί όχι μόνο ενισχύετε το ανοσοποιητικό σας σύστημα, όχι μόνο....ενισχύετε το κάλλος σας (!) αλλά ενισχύετε και την οικονομία της χρεοκοπημένης χώρας μας! Είναι φρούτα δροσερά, χρησιμοποιούνται σε φαγητά και γλυκά κι είναι και φθηνά! Είναι απλά υπέροχα, δεν υπάρχει ωραιότερο δώρο της φύσης από τα εσπεριδοειδή! Κι αν νομίζετε ότι υπερβάλλω, περιμένετε να ακούσετε τον κύριο που θα δείτε στο βίντεο που ακολουθεί. Που λέτε, η περίφημη Lamborghini αποφάσισε να λανσάρει ένα αυτοκίνητο της στο χρώμα του πορτοκαλιού του Άργους! Arancio Argos το ονόμασε! Όλοι ενθουσιαστήκαμε με την είδηση, πόσο μάλλον οι Αργείτες αλλά ο Δήμαρχος Άργους έδειξε έναν...άνευ προηγουμένου άκρατο κι ασυγκράτητο ενθουσιασμό!

Μετά από αυτό δεν έχω λόγια! Όχι τόσο με το παραλήρημα του κου. Δημάρχου αλλά με το υπέροχο γλυκό πορτοκαλιού που ακολουθεί. Στο οποίο συμπτωματικά χρησιμοποίησα πορτοκάλια του Άργους- δηλαδή περίπου, Τροιζηνία για να είμαι ειλικρινής. Τι το κάνει υπέροχο; Ότι χρησιμοποιούμε ολόκληρα πορτοκάλια!

Κέικ πορτοκαλιού (με ολόκληρα πορτοκάλια)

Από το site του περιοδικού Saveur*

Υλικά

2 πορτοκάλια. Επειδή θα τα χρησιμοποιήσουμε ολόκληρα, είναι προτιμότερο να είναι βιολογικής καλλιέργειας και φυσικά ακέρωτα.

2 φλιτζάνια ζάχαρη

2,5 φλιτζάνια αλεύρι για όλες τις χρήσεις

1 κουταλάκι baking powder

1 κουταλάκι μαγειρική σόδα

1 κουταλάκι εκχύλισμα βανίλιας

6 κουταλιές της σούπας ελαιόλαδο (ελληνικό και παρθένο!)

4 αυγά

λίγο χυμό πορτοκαλιού + ζάχαρη άχνη

Πλένετε πολύ καλά τα πορτοκάλια. Κόβετε το πάνω και το κάτω μέρος των πορτοκαλιών κατά 1 εκ περίπου και μετά τα κόβετε στα 4. Σε μια μικρή κατσαρόλα βράζετε 5 ποτήρια νερό. Βάζετε τα πορτοκάλια στο νερό, τα αφήνετε να πάρουν μια βράση και τα στραγγίζετε. Επαναλαμβάνετε την διαδικασία άλλες δύο φορές. Επειδή θα χρειαστείτε αρκετό βραστό νερό, καλό είναι να έχετε έναν βραστήρα έτοιμο. Αφού τελειώσει αυτή η διαδικασία χαμηλώνετε τη φωτιά και βάζετε τα πορτοκάλια να σιγοβράσουν με 1 φλιτζάνι ζάχαρη και 4 φλιτζάνια νερό. Πότε πότε ανακατεύετε. Τα πορτοκάλια θα είναι έτοιμα μετά από 35-40 λεπτά όταν η φλούδα θα τρυπιέται εύκολα με ένα πιρούνι. Τα αφήνετε να κρυώσουν.

Προθερμαίνετε τον φούρνο στους 180 βαθμούς. Ετοιμάζετε ένα ταψί διαμέτρου 22 εκ περίπου. Το βουτυρώνετε και το αλευρώνετε και στρώνετε στον πάτο χαρτί ψησίματος- το κόβετε με τη βοήθεια μαχαιριού η ψαλιδιού κουζίνας σε κύκλο ίσης διαμέτρου με το ταψί. Ανακατεύετε σε ένα μπολ το αλεύρι με το baking powder και την σόδα. Στραγγίζετε από το σιρόπι τα πορτοκάλια και τα λιώνετε στη μουλινέτα- όχι τελείως. Σε ένα μεγάλο μπολ χτυπάτε με το μίξερ τα αυγά με την υπόλοιπη ζάχαρη. Μόλις αφρατέψει το μίγμα προσθέτετε τον πολτό πορτοκαλιού και το εκχύλισμα βανίλιας. Σταματάτε το μίξερ και συνεχίζετε το ανακάτεμα με μια σπάτουλα. Ρίχνετε λίγο λίγο το αλεύρι ενσωματώνοντας το στο μίγμα. Τέλος ρίχνετε το λάδι. Ανακατεύετε με τη σπάτουλα ενσωματώνοντας το στο μίγμα. Ρίχνετε το μίγμα στο ταψί και ψήνετε για 45 λεπτά τουλάχιστον - θα κάνετε τη δοκιμή με ένα μαχαίρι ή οδοντογλυφίδα για να σιγουρευτείτε ότι έχει ψηθεί στο κέντρο. Το βγάζετε από τον φούρνο και το αφήνετε να κρυώσει πριν το βγάλετε από το ταψί. Ανακατεύετε το χυμό του πορτοκαλιού με τη ζάχαρη άχνη και απλώνετε το μίγμα με ένα πινέλο στο κέικ.

Είναι ένα γλυκό ιδανικό για το afternoon tea. Ιδιαίτερα αν αυτό είναι earl grey από το οποίο θα ξεχειλίζουν νότες περγαμόντου!

* Αν και κράτησα λίγο πολύ τη δόση έτσι όπως δίνεται στο Saveur , άλλαξα εντελώς τη διαδικασία γιατί δεν διαθέτω food processor. Όσοι έχετε το εν λόγω σκεύος δείτε εδώ πώς γίνεται.

Just another...

2012-01-19T12:13:00.000+02:00

....carrot cake!

Λίγα λόγια σήμερα! Έχει κρύο ...Έχουμε δουλειές....Λεφτά υπάρχουν ....Ε, καλά το τελευταίο αφήστε το, μην το πολυπιστέψετε!

Δοκίμασα αυτήν την εκδοχή για κέικ καρότου, όπου είναι έντονη η παρουσία του αμύγδαλου τόσο στη βάση όσο και στην κρέμα. Απλό αλλά ωραιότατο! Κι όχι βαρύ (το παθαίνουν καμιά φορά τα carrot cake).

Κέικ καρότου - αμυγδάλου

Για τη βάση

400 γρ καρότα
120 γρ ζάχαρη καστανή
40 γρ αλεύρι
1 κουταλάκι κοφτό baking powder
3 αυγά
ξύσμα ενός λεμονιού
180 αμυγδαλόψιχα σε σκόνη

Για την κρέμα

250 γρ τυρί κρεμώδες
20 γρ ζάχαρη άχνη
1 ασπράδι αυγού
100 γρ αμυγδαλόψιχα σε σκόνη
2 κουταλιές κρασί γλυκό τύπου vinsanto

λίγο βούτυρο κι αλεύρι για το ταψί.

Καθαρίζετε τα καρότα, τα πλένετε και τα περνάτε από τη μουλινέτα. Προθερμάνετε τον φούρνο στους 180 βαθμούς. Χωρίζετε τα ασπράδια από τους κρόκους. Χτυπάτε καλά τα ασπράδια σε μια σφιχτή μαρέγκα. Σε ένα μεγάλο μπολ χτυπάτε με το μίξερ τους κρόκους με τη ζάχαρη. Μόλις αφρατέψει κι ασπρίσει το μίγμα ρίχνετε το ξύσμα, την αμυγδαλόψιχα, τα καρότα, το αλεύρι και το baking powder. Ανακατεύετε λίγο ακόμη. Σταματάτε το μίξερ και με τη βοήθεια μιας σπάτουλας ενσωματώνετε με πολύ προσεκτικές κινήσεις (από κάτω προς τα πάνω) τη μαρέγκα στο μίγμα. Ρίχνετε το μίγμα σε ένα ταψί διαμέτρου 20 εκ το οποίο θα έχετε ήδη βουτυρώσει κι αλευρώσει καλά. Ψήνετε για τουλάχιστον 50 λεπτά. Τσεκάρετε με μαχαιράκι ή οδοντογλυφίδα να δείτε αν έχει ψηθεί. Εν τω μεταξύ αν πάρει νωρίς χρώμα, σκεπάστε το με αλουμινόχαρτο. Μόλις ψηθεί βγάλτε το από τον φούρνο κι αφήστε το να κρυώσει για 10 λεπτά.
Εν τω μεταξύ ετοιμάστε την κρέμα. Χτυπήστε με το μίξερ το τυρί για λίγο. Προσθέστε τη μισή ζάχαρη άχνη, το κρασί και την αμυγδαλόψιχα και συνεχίστε το χτύπημα για λίγο ακόμη. Χτυπήστε σε σφιχτή μαρέγκα το ασπράδι με το υπόλοιπο τυρί και προσθέστε το στην κρέμα τυριού.
Κόψτε το κέικ εγκαρσίως στη μέση. Απλώστε στη μία βάση περίπου τη μισή κρέμα, τοποθετείστε από πάνω τη δεύτερη βάση κι απλώστε από πάνω την υπόλοιπη κρέμα. Βάλτε το για λίγη ώρα στο ψυγείο, φτιάξτε ένα ωραίο φλιτζάνι darjeeling και απολαύστε το!

Μια βόλτα στο σινεμά ...τρώγοντας!

2012-01-15T15:12:00.001+02:00

Λοιπόν, σήμερα ξεκινάμε το αφιέρωμα που θα τρέχει κατά τη διάρκεια όλο του ...''δεν υπάρχει σωτηρία'' 2012!! Κάθε μήνα, μία ανάρτηση με κεντρικό θέμα για φέτος, συνταγές πιάτων που αναφέρονται σε ταινίες που έχω δει. Ήδη στα τρία χρόνια του blog έχουν γίνει ορισμένες τέτοιες αναρτήσεις. Φέτος όμως θα υπάρχει μία κάθε μήνα. Πάμε να θυμηθούμε τις προηγούμενες:

Ζυμαρικά με ρεβίθια (pasta e ceci) από την ταινία ''Ο κλέψας του κλέψαντος''
Σπαγγέτι με κεφτεδάκια σε σάλτσα ντομάτας από την ταινία ''Η γκαρσονιέρα''
Μπισκότα με αμυγδαλοβούτυρο από την ταινία ''Noel''
Mozzarella in carrozza από την ταινία ''Κλέφτης ποδηλάτων''
Penne alla Norma από την ταινία ''Βίαιοι, βρώμικοι και κακοί''
Pasta alla amatriciana από την ταινία ''Il Divo''

Το αφιέρωμα (ας το ονομάσουμε gourmet cinema) θα το ξεκινήσουμε με ένα πιάτο που έδωσε το όνομα του στον τίτλο της ταινίας. ''Κοτόπουλο με δαμάσκηνα'' , η ταινία της Μαργιάν Σατραπί που παίζεται αυτόν τον καιρό στις αίθουσες. Είναι μια ταινία δοσμένη με μια σχεδόν παραμυθένια ατμόσφαιρα και διηγείται το πικρό τέλος του βιολιστή Νασσέρ Αλί. Σε αντίθεση με την πικρία που τυλίγει τον θλιμμένο βιολιστή, το αγαπημένο του πιάτο είναι γλυκό, αρωματικό και γευστικότατο. Ψάχνοντας να βρω τη συνταγή ανακάλυψα ότι η περσική κουζίνα κάθε άλλο παρά αδιάφορη είναι κι όχι μόνο αυτό αλλά εξεπλάγην ευχάριστα βλέποντας πολλούς συνδέσμους με την ελληνική κουζίνα! Via της τουρκικής φυσικά! Πριν προχωρήσουμε στη συνταγή , να σας παροτρύνω να πάτε να δείτε την ταινία, αν δεν την έχετε ήδη δει. Θα περάσετε όμορφα, θα συγκινηθείτε, θα την απολαύσετε δεν υπάρχει αμφιβολία. Όπως θα απολαύσετε κι αυτό το υπέροχο πιάτο, το αγαπημένο του Νασσέρ Αλί.

Κοτόπουλο με δαμάσκηνα

(Περσική συνταγή από την ταινία ''Κοτόπουλο με δαμάσκηνα'')

2012 : Gourmet cinema

Ιανουάριος

Υλικά για 4 άτομα

8 μπούτια κοτόπουλο ή 4 μπούτια με το σπαλομοίρι
1 κρεμμύδι ψιλοκομμένο
3 μέτρια καρότα
1,5 κουταλιές ζάχαρη καστανή
χυμό από ένα μεγάλο πορτοκάλι
10-12 δαμάσκηνα ξερά κομμένα στα 4
2 φλιτζάνια ζωμός κότας ή νερό (να είναι ζεστό όποιο κι αν χρησιμοποιήσουμε)
1 κουταλάκι του γλυκού κουρκουμά
λάδι
λίγο αλεύρι

Για το ρύζι
1,5 φλιτζάνια ρύζι basmati
3 φλιτζάνια ζωμό (ζεστό)
λίγες κλωστές σαφράν (ζαφορά)
1-2 κουταλιές λάδι
αλάτι

Καθαρίζουμε και κόβουμε τα καρότα σε ροδέλες και τις ροδέλες στη μέση.Ψιλοκόβουμε το κρεμμύδι. Ζεσταίνουμε το ζωμό. Πλένουμε και στεγνώνουμε το κρέας. Το αλευρώνουμε και τινάζουμε να φύγει το επιπλέον αλεύρι. Στην κουζίνα μας σε ένα μάτι τοποθετούμε ένα βαθύ τηγάνι και σε άλλο μάτι μια κατσαρόλα. Στο τηγάνι ζεσταίνουμε καλά ελαιόλαδο στο οποίο τηγανίζουμε καλά κι από όλες τις πλευρές το κρέας. Μόλις ολοκληρώσουμε το τηγάνισμα τοποθετούμε το κρέας στην κατσαρόλα - έχουμε ανάψει το μάτι της κατσαρόλας 5 λεπτά πριν. Στο άδειο τηγάνι πια ρίχνουμε το ζωμό (εδώ θα γίνει της κινέζικης πρωτοχρονιάς οπότε να έχετε τον απορροφητήρα στο φουλ!!!) και ξύνουμε τον πάτο του τηγανιού με μια ξύλινη κουτάλα έτσι ώστε ό,τι έχει μείνει στο τηγάνι να ενσωματωθεί στον ζωμό. Ρίχνουμε τον ζωμό στην κατσαρόλα με το κρέας. Στο τηγάνι μας τώρα ρίχνουμε λίγο λάδι στο οποίο σωτάρουμε το κρεμμύδι. Όταν ξανθίνει ρίχνουμε τα καρότα και τη ζάχαρη και σωτάρουμε μέχρι να αρχίσουν να καραμελοποιούνται τα καρότα. Ρίχνουμε τα κρεμμύδια και τα καρότα στην κατσαρόλα με το κρέας. Ρίχνουμε και τον κουρκουμά. Ανακατώνουμε το φαγητό. Χαμηλώνουμε λίγο τη φωτιά, σκεπάζουμε την κατσαρόλα κι αφήνουμε το φαγητό να σιγοβράζει για μισή ώρα. Στα 30 λεπτά προσθέτουμε το χυμό πορτοκαλιού και τα δαμάσκηνα και συνεχίζουμε το σιγοβράσιμο για άλλη μισή ώρα. Πότε πότε το κοιτάζουμε μην τυχόν έχει πιει τα υγρά του, οπότε προσθέτουμε λίγο νερό. Εν τω μεταξύ ξεκινάμε να φτιάξουμε το ρύζι. Βάζουμε σε μια κατσαρόλα λίγο λάδι το οποίο ζεσταίνουμε σε χαμηλή φωτιά (θα πάρει κάποια ώρα). Όταν κάψει καλά το λάδι, ρίχνουμε το ρύζι και το σωτάρουμε μέχρι να χρυσίσουν οι κόκκοι. Ρίχνουμε το ζωμό ζεστό και το σαφράν. Για το σαφράν θα κάνουμε το εξής: Θα κοπανίσουμε ελαφρά τις κλωστές να σπάσουν αλλά όχι να γίνουν σκόνη. Σκεπάζουμε την κατσαρόλα. Βράζουμε το ρύζι μέχρι να πιει όλο το ζωμό. Όταν είναι έτοιμο, βγάζουμε την κατσαρόλα από το μάτι, ξεσκεπάζουμε και την σκεπάζουμε με μια πετσέτα για 5 λεπτά περίπου. Πίσω στο φαγητό μας τώρα.Θα είναι έτοιμο όταν η σάλτσα μας θα έχει πήξει όμορφα -να μην γίνει τελείως στεγνό το φαγητό. Θα σερβίρουμε αμέσως με κρασί λευκό εξίσου αρωματικό!

Χρώματα, αρώματα και...συναισθήματα.

Ώστε έτσι λοιπόν...

2012-01-13T21:13:00.000+02:00

Ώστε όλοι -ή σχεδόν όλοι- έχετε αρχίσει δίαιτα κι έχετε ξεσκονίσει εκείνες τις ξεχασμένες συνδρομές σε γυμναστήρια στα οποία είχατε εγγραφεί αιώνες πριν.....τουλάχιστον πριν τις γιορτές. Ο αέναος κύκλος της δίαιτας. Είχαμε αναφερθεί παλιότερα σε αυτόν κι είχαμε τονίσει το μάταιον της προσπάθειας....ιδιαίτερα για εμάς τους foodies. Προσωπικά σταμάτησα να κάνω δίαιτα πριν από αρκετά χρόνια και τα κιλά σταμάτησαν να με βασανίζουν. Έκτοτε τα βασανίζω εγώ!! Μία είναι η λύση. Άντε δύο. Καλό φαγητό στις σωστές ποσότητες! Και περπάτημα!
Η αλήθεια είναι ότι μετά τις γιορτές όλοι στρεφόμαστε σε πιο ελαφριά πιάτα είτε κάνουμε δίαιτα είτε όχι. Κυρίως αναζητάμε πιάτα χωρίς κρέας. Κάπως έτσι, αφού ξεστόλισα το δέντρο, κι η καθημερινότητα ξαναβρήκε το ρυθμό της (...και το PSI της- εδώ και λίγο καιρό έχουμε νέα ακρωνύμια να μας βασανίζουν!) έπεσα πάνω σε αυτά τα ομολογουμένως υπέροχα ravioli!

Ravioli με σολομό σε σάλτσα βουτύρου αρωματισμένη με άνηθο και κόκκινο πιπέρι

(Από το περιοδικό Sale & Pepe)

Υλικά για 4 άτομα

200 γρ αλεύρι για όλες τις χρήσεις (ή 100 γρ αλεύρι κι 100 γρ σιμιγδάλι ψιλό)
2 αυγά
150 γρ πατάτα
180 γρ καπνιστό σολομό
1 μέτριο κρεμμύδι
λίγο λάδι
λίγο βούτυρο
φρέσκο άνηθο (μερικές τουφίτσες)
αλάτι
κόκκινο πιπέρι σε κόκκους (όχι τριμμένο)

Η ζύμη για ravioli είναι η ίδια που φτιάχνουμε για φρέσκα ζυμαρικά και lasagne. Η αναλογία είναι κλασική: 1 αυγό για κάθε 100 γρ αλεύρι (ή μείγμα αλεύρι-σιμιγδάλι). Έτσι λένε όλα τα,εκ της Ιταλίας ορμώμενα, τεφτέρια μου, έτσι συμφωνήσαμε με συν-food blogger προ ημερών. Το αν θα προτιμήσετε μόνο αλεύρι ή μείγμα αλεύρι-σιμιγδάλι είναι καθαρά προσωπικό θέμα- έχω την εντύπωση ότι το μείγμα δίνει μια πιο ρουστίκ υφή. Επίσης παίζουν μεγάλο ρόλο το είδος του αλευριού και το μέγεθος των αυγών. Έτσι είναι προτιμότερο να κρατάμε στην άκρη μερικά γραμμάρια αλεύρι (περίπου 50 γρ) γιατί είναι πιο εύκολο να προσθέσουμε αλεύρι κατά τη διάρκεια της ετοιμασίας της ζύμης παρά...αυγό! Σε μια μεγάλη γαβάθα ρίχνουμε το αλεύρι και δημιουργούμε στη μέση ένα πηγάδι. Χτυπάμε τα αυγά και τα ρίχνουμε στο πηγαδάκι που έχουμε σχηματίσει. Με τη βοήθεια ενός πιρουνιού αρχίζουμε να ενσωματώνουμε το αλεύρι με το αυγό. Συνεχίσουμε να ζυμώνουμε με τα χέρια μέχρι να αποκτήσουμε μία λεία κι ομοιογενή ζύμη. Την τυλίγουμε και την αφήνουμε να ξεκουραστεί για μισή με μία ώρα.
Πάμε να ετοιμάσουμε τη γέμιση:
Ψιλοκόβουμε το κρεμμύδι και το σωτάρουμε σε λίγο λάδι για λίγα λεπτά. Βάζουμε την πατάτα να βράσει με τη φλούδα της σε αλατισμένο νερό. Την αφήνουμε να κρυώσει λίγο και την λιώνουμε σε πουρέ. Προσθέτουμε στην πατάτα το κρεμμύδι και τον σολομό ψιλοκομμένο. Ανακατεύουμε καλά και διορθώνουμε το αλάτι, αν χρειάζεται.
Τώρα θα χρειαστούμε τη βοήθεια της κυρίας που εικονίζεται στην φωτογραφία που ακολουθεί!

Με την πολύτιμη βοήθεια της ανοίγουμε τη ζύμη σε λεπτά φύλλα, πλάτους όσο της μηχανής. Τοποθετούμε μια μπαλίτσα από γέμιση στη μέση του φύλλου και σε απόσταση τουλάχιστον 6-7 εκ. Σκεπάζουμε με δεύτερο φύλλο και με τη βοήθεια ειδικού κόπτη για ravioli κόβουμε γύρω από τις μπαλίτσες της γέμισης. Πιέζοντας τον κόπτη θα βοηθήσουμε τα δύο φύλλα να κολλήσουν καλά γύρω από τη γέμιση.
Σπάμε σε χοντρά κομμάτια τους κόκκους του πιπεριού. Σε ένα βαθύ τηγάνι ζεσταίνουμε το βούτυρο και σε αυτό σωτάρουμε το πιπέρι και τον άνηθο.
Εν τω μεταξύ σε ελαφρά αλατισμένο νερό που βράζει, τοποθετούμε τα ravioli. Σε ελάχιστα λεπτά θα είναι έτοιμα, θα τα βγάλουμε με προσοχή με μια τρυπητή κουτάλα και θα τα ρίξουμε στο τηγάνι. θα ανακατέψουμε ελαφριά και θα τα σερβίρουμε με Κτήμα Άλφα Sauvignon Blanc fume 2009!

ΥΓ: Σε όποιον τυχόν οι έννοιες δίαιτα και...βούτυρο δεν συμβαδίζουν ας το αντικαταστήσει με ελαιόλαδο!

Top 10

2012-01-10T22:58:00.007+02:00

Η πρόσκληση ήρθε από την pepi και ιδού τα 10 αγαπημένα της γράφουσας στα εξής:

1. Αγαπημένο βιβλίο:....Εχχχχμμμ.... Αγαπημένο βιβλίο; Απ'όσα έχω διαβάσει σε όλη μου τη ζωή, εννοείτε επινοητή αυτού του παιχνιδιού; Είναι δυνατόν να έχει κάποιος ΜΌΝΟ ένα αγαπημένο βιβλίο;;; Τελοσπάντων για να μην κάνω τα πράγματα πιο δύσκολα, διαλέγω εκείνο το βιβλίο που με συντάραξε πριν 4 χρόνια όταν το διάβασα. ''Η θάλασσα'' του Ιρλανδού John Banville. Θυμάμαι το τελείωσα στις 2 το πρωί και μέχρι που ξημέρωσε έκλαψα, όπως δεν είχα κλάψει ποτέ στη ζωή μου κρατώντας ένα βιβλίο.

2. Αγαπημένη πόλη: Η μία και μοναδική, η Αιώνια Πόλη. Κάθε φορά που την επισκέπτομαι, αισθάνομαι να με μεθά, η ίδια η πόλη να μου ψιθυρίζει, να με με παίρνει από το χέρι και να με οδηγεί πάλι στα στενά σοκάκια του centro storico, η ιστορία της να με τυλίγει....όπως φυσικά κι οι γεύσεις της, και το άρωμα του espresso!

3. Αγαπημένο γλυκό : Τώρα τι περιμένετε; Να σας απαντήσει κάποιος, που είναι η επιτομή του γλυκατζή, με ένα μόνο γλυκό;; Πολλά ζητάτε! Για να απλοποιήσουμε κάπως την κατάσταση, μου αρέσουν τρελά τα κρεμώδη γλυκά, τα γλυκά που περιέχουν εσπεριδοειδή, ξηρούς καρπούς, φρούτα, σοκολάτα κλπ κλπ.

4. Αγαπημένο άρωμα: Τι εννοείτε αγαπητέ επινοητή του παιχνιδιού; Από αυτά που φορούμε; Χμμ, αν και πιστή των γαλλικών αρωμάτων, τον τελευταίο καιρό έχω γοητευτεί από το ρομαντικό αλλά ελαφρώς πικάντικο (όσο πρέπει!) Beauty του Calvin Klein. (Κι από τα Χριστούγεννα με το Wild Bluebell του Jo Malone)

5. Αγαπημένο τραγούδι : Πολλά, πάμπολλα. Αλλά τούτο εδώ με συγκλονίζει:

ΜΌΝΟ η Billie θα μπορούσε να τραγουδήσει τόσο σπαρακτικά....''Don't explain''.

6. Αγαπημένος προορισμός : Ποιον εννοείτε; Εκείνον στον οποίο δεν έχουμε πάει ακόμη αλλά θέλουμε πολύ να επισκεφτούμε κάποτε; Αυτό είναι εύκολο : Νέα Ζηλανδία. Αν εννοείτε προορισμό τον οποίο γουστάρουμε να επισκεπτόμαστε ξανά και ξανά, τότε κι αυτό είναι εύκολο : Σίφνος.

7. Αγαπημένη εκπομπή: Sopranos vs. Six feet under. Λυπάμαι δεν μπορώ να διαλέξω ΜΌΝΟ μία από τις δύο!! Α-ΔΎ-ΝΑ-ΤΟΝ!!

8. Αγαπημένο blog. Χμμμ , Ανάμεσα στα δύο ''D''s ποιον να διαλέξω; Μμμμμμ....., sorry david αλλά προηγούνται -πολύ πολύ ελαφρά- οι κυρίες. Στη συγκεκριμένη περίπτωση η Deb του Smitten kitchen.

9. Αγαπημένο φαγητό: Εντάξει, όποιος είχε τη φαεινή ιδέα αυτού του παιχνιδιού είναι ελαφρώς σαδιστής. Κάνουν τέτοια ερώτηση σε food blogger που τυγχάνει να είναι και φαγανό παιδί;;; Επειδή έχω αρκετό καιρό να τα φάω (δηλαδή πάνω από μία εβδομάδα!!) μάλλον το γιουβέτσι κι ο φρικασές. Ναι, παρότι τρώω 200 φορές την εβδομάδα ζυμαρικά, αυτά τα δύο είναι τα αγαπημένα μου πιάτα.

10. Αγαπημένη ανάρτηση: Μάλλον αυτή . Μου είχε βγει αυθόρμητα μετά από επίσκεψη στη Ρώμη, και , ω του θαύματος, οι φωτογραφίες δεν ήταν και τόσο κακές.

Υποθέτω πως πρέπει να καλέσω κι άλλες στο παιχνίδι αλλά απ'ότι βλέπω οι περισσότερες έχετε ήδη ανταποκριθεί σε προσκλήσεις άλλων. Αν τυχόν κάποια δεν έχει συμμετάσχει ακόμη στο Top 10...πιάστε το πληκτρολόγιο!

In vinum...

2012-01-08T10:22:00.000+02:00

.....veritas? Στο κρασί θα ψάξουμε την αλήθεια; Μπορεί. Προς το παρόν, τα νέα από τον ελληνικό οινικό χώρο είναι καλά κι ενθαρρυντικά. Από ενθουσιώδεις κριτικές για κάποια πολύ ιδιαίτερα κρασιά μας έως τις πολύ δυναμικές επιχειρηματικές δραστηριότητες οινικών συνεταιρισμών , όλα όσα ακούμε και διαβάζουμε μας κάνουν να χαμογελούμε. Επίσης όλα δείχνουν ότι η αλήθεια, τουλάχιστον για τα ταπεινά ελληνικά δεδομένα, κρύβεται στις γοητευτικές γηγενείς μας ποικιλίες. Όταν έρχεται η στιγμή να μιλήσουν για ξινόμαυρο ή ασύρτικο, οι ξένοι οινογνώστες παραληρούν!
Και μετά..
Καμιά φορά η αλήθεια κρύβεται ....στην βιβλιοθήκη σου! Εκτός από το προφανές της χαοτικής κι άναρχης...δόμησης της -αυτά παθαίνεις όταν βαριέσαι να βάλεις το κάθε βιβλίο στη σωστή του θέση- όταν αποφασίζεις να βάλεις μια τάξη επιτέλους, ανακαλύπτεις ξεχασμένους θησαυρούς! Έτσι τις προάλλες , η υποφαινόμενη εκτός από ένα λογοτεχνικό βιβλίο που της χρησίμευσε σε μια εργασία (κι είχε ξεχάσει τελείως ότι βρισκόταν στη βιβλιοθήκη της), βρέθηκε μπροστά σε ένα βιβλίο μαγειρικής που είχε αγοράσει προ αμνημονεύτων ετών. Ήταν την εποχή που η μαγειρική δεν είχε γίνει ακόμη το εθνικό μας σπορ και τα αντίστοιχα βιβλία δεν έβγαιναν με την σέσουλα. Λίγα και διαλεχτά. Όπως το βιβλίο για το οποίο θέλω να σας μιλήσω : ''Κόκκορας κρασάτος'' της Μαρίας Χαραμή, μιας δημοσιογράφου της οποίας την ιδιοσυγκρασιακή δουλειά, κείμενα και γνώσεις και κυρίως αγάπη για την γαστρονομία θαυμάζω απεριόριστα. Στο βιβλίο αυτό όλες οι συνταγές περιέχουν κρασί. Όμορφο βιβλίο, πέρα από την άμεση και σχεδόν λακωνική γραφή της κας. Χαραμή, περιέχει αντί για φωτογραφίες των εδεσμάτων, πίνακες του Ι. Κόττη. Πραγματικά ένα εμπνευσμένο βιβλίο που γράφτηκε με κεντρικό άξονα το κρασί. Χάρηκα πολύ που το ξαναβρήκα.
Έφτιαξα μια συνταγή από αυτό, αλλάζοντας λίγο το ένα βασικό υλικό και κάποιες ποσότητες. Το αποτέλεσμα; Προέκυψαν οι πιο νόστιμες χοιρινές μπριζόλες που έχω φτιάξει εδώ και πολύ καιρό!

Χοιρινές μπριζόλες με σάλτσα πορτοκαλιού κι ελιές θρούμπες

(διασκευασμένη συνταγή από το βιβλίο ''Κόκκορας κρασάτος'')

Για 4 άτομα

4 χοιρινές μπριζόλες
150 ml λευκό κρασί μοσχοφίλερο
το χυμό 2 πορτοκαλιών
ξύσμα ενός πορτοκαλιού
25-30 ελιές θρούμπες (εγώ βρήκα σχεδόν ανάλατες. Αν χρησιμοποιήσετε αλατισμένες αφήστε τις για μισή ώρα στο νερό πριν τις βάλετε στο φαγητό)
λάδι
αλάτι
πιπέρι

Ζεσταίνουμε καλά λίγο λάδι σε βαθύ τηγάνι. Πλένουμε και σκουπίζουμε τις μπριζόλες. Τις σωτάρουμε καλά για λίγα λεπτά κι από τις δύο πλευρές. Σβήνουμε με το κρασί και χαμηλώνουμε τη φωτιά. Όταν μείνει πια η μισή ποσότητα από το κρασί, ρίχνουμε το χυμό πορτοκάλι και σκεπάζουμε το τηγάνι. Αφήνουμε το φαγητό να σιγομαγειρευτεί για 45 λεπτά περίπου. Εν τω μεταξύ αφαιρούμε τα κουκούτσια από τις ελιές. Σημείωση: Η συνταγή προτείνει ελιές τσακιστές, εγώ όμως προτίμησα ελιές θρούμπες γιατί κάνουν ωραίο ''παιχνίδι'' με το πορτοκάλι. Στην αρχή πίστευα ότι η αφαίρεση κουκουτσιών από τις θρούμπες θα ήταν μπελάς αλλά τελικά αποδείχτηκε εύκολη υπόθεση. Τις χαράσσω από τη μια μεριά, τις πιέζω από την άλλη κι απελευθερώνεται το κουκούτσι. Και μια και μιλάμε για ελιές θρούμπες, έχω βρει βιολογικές απίστευτα γευστικές από τη Θάσο, μία μία διαλεχτές και σχεδόν ανάλατες! Της εταιρίας ''Βελουϊτίνος''. Ρίξτε μια ματιά εδώ. Καιρός να γυρίσουμε πίσω στο φαγητό. Αφού περάσουν τα 45 λεπτά, ρίχνουμε το ξύσμα, τις ελιές κι αρκετό φρεσκο-χοντροκομμένο πιπέρι, λίγο αλάτι, λίγο νερό αν χρειαστεί, σκεπάζουμε και συνεχίζουμε το μαγείρεμα για 30 λεπτά ακόμη, πάντα σε χαμηλή φωτιά. Το συνοδεύουμε με ό,τι τραβά η όρεξη μας, ζυμαρικά, ρύζι, πατάτες, σαλάτα. Προσοχή! Η σάλτσα είναι μια πραγματική απόλαυση!

My sweet ...and musical Vienna.

2012-01-04T15:13:00.000+02:00

Το Πρωτοχρονιάτικο τραπέζι ήταν κι είναι μεγάλο βάσανο για την υποφαινόμενη! Ποτέ μα ποτέ δεν μπόρεσα να επιβάλλω το δικό μου μενού για αυτήν την συγκεκριμένη μέρα. Είχα (κι έχω ακόμη) στο μυαλό μου ένα μεγαλοπρεπές τραπέζωμα απ'όπου θα περνούν πιάτα και γεύσεις μοναδικές, διαφορετικές....κυρίως διαφορετικές. Κάθε χρόνο ξεσκονίζω τα γαστρονομικά μου τεφτέρια, διαλέγω συνταγές ιδιαίτερες που αξίζουν να μαγειρευτούν μια τέτοια ξεχωριστή μέρα -τι στο καλό, κοτζάμ νέο χρόνο υποδεχόμαστε! Φευ, κι εδώ ακούγονται πολλοί αναστεναγμοί, κάθε χρόνο καταλήγω να μασουλώ ανόρεχτα το γνώριμο....ψητό κρέας στο φούρνο με πατάτες....Que originalité!
Δεν φταίω εγώ! Φταίνε οι συνδαιτυμόνες μου που επιμένουν κλασικά! Αλλά! Κι εγώ τους έχω επιβάλει κάτι κλασικό για εκείνη την ημέρα! Και πιστέψτε με χρειάστηκε να επιμείνω πολύ, να κλάψω, να απειλήσω με αποχή από το τραπέζι , να μαλώσω, να εκνευριστώ, να θυμώσω, να βγω από την κουζίνα κραδαίνοντας την πιρούνα (!) αλλά....
Κάθε χρόνο παρακολουθούμε την Πρωτοχρονιάτικη Συναυλία της Φιλαρμονικής της Βιέννης! Εδώ και πολλά χρόνια όλοι πια ξέρουν ότι όσοι γευματίσουν πρωτοχρονιάτικα με την ...αυτή εξοχότητα, θα έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν αυτήν την όμορφη συναυλία κλασικής μουσικής! Φέτος δε, είχε μεγάλη επιτυχία. Μετά από αρκετά χρόνια το κοινό ξεσπούσε κυριολεκτικά σε ενθουσιώδη χειροκροτήματα και τα σχόλια στον διεθνή τύπο ήταν εξίσου ενθουσιώδη μιλώντας για μια συναυλία γεμάτη αισιοδοξία και δύναμη! Ήταν όντως απολαυστική!

Όπως απολαυστική είναι κι η ίδια η Βιέννη. Πέρα από τη μεγαλειώδη ομορφιά της, είναι από τις λίγες πρωτεύουσες στις οποίες έχω συναντήσει τόσο ευγενικούς κι ήρεμους κατοίκους. Είναι μια πόλη σταυροδρόμι πολιτισμών, θρησκειών αλλά και γεύσεων. Η κουζίνα της είναι γευστικότατη και θεωρείται η κύρια εκπρόσωπος της κεντροευρωπαϊκής κουζίνας!
Έτσι για να τιμήσω αυτήν την πανέμορφη πόλη που φιλοξενεί κάθε 1η του Γενάρη τη συναυλία αυτή, έψησα όμορφα, λαχταριστά μπισκοτάκια του πασίγνωστου βιεννέζικου ζαχαροπλαστείου Sacher:

Βιεννέζικα μπισκότα με καρύδια

(από το βιβλίο The new Sacher cookbook)

Για 35 μπισκότα περίπου

300 γρ αλεύρι για όλες τις χρήσεις
80 γρ ζάχαρη άχνη
80 γρ καρύδια τριμμένα
2 κρόκοι αυγών
200 γρ βούτυρο (κρύο, όχι σε θερμοκρασία δωματίου)
1 κουταλάκι εκχύλισμα βανίλιας
1 πρέζα αλάτι
επιπλέον ζάχαρη άχνη για το πασπάλισμα
επιπλέον αλεύρι για την επιφάνεια εργασίας

Σε ένα μπολ ανακατέψτε το αλεύρι, τη ζάχαρη, το τριμμένο καρύδι και το αλάτι. Βάλτε το μίγμα σε ένα μεγάλο σκεύος δημιουργώντας στη μέση ένα κενό. Χτυπήστε τους κρόκους και τοποθετήστε τους στο κενό. Κόψτε το βούτυρο σε μεγάλους κύβους και απλώστε τους στην άκρη του αλευριού. Αρχίστε να ζυμώνετε γρήγορα με κρύα χέρια. Στην αρχή το μίγμα θα μοιάζει με τρίμματα , μετά από λίγα λεπτά όμως θα αρχίζει να δένει η ζύμη. Μόλις είναι έτοιμη, τυλίξτε την με μεμβράνη και βάλτε την στο ψυγείο για μισή ώρα. Στα 15 λεπτά ξεκινήστε την προθέρμανση του φούρνου στους 170 βαθμούς. Αφού περάσει η μισή ώρα βγάλτε τη ζύμη από το ψυγείο, απλώστε στην επιφάνεια εργασίας λίγο αλεύρι και πλάστε τη ζύμη σε ρολό πάχους περίπου 3 εκ. Κόψτε το ρολό σε κομμάτια 2 εκ περίπου και κάθε κομμάτι απλώστε το στην επιφάνεια σε πάχος περίπου 0,8 εκ (το χάρακα, το χάρακα!!) . Με τη βοήθεια ενός φλιτζανιού κόψτε τη ζύμη σε ημισελήνους. Βάλτε τα μπισκότα σε ταψί στα οποία έχετε απλώσει χαρτί ψησίματος. Ψήστε τα για 10-12 λεπτά. Αφήστε τα να κρυώσουν και πασπαλίστε τα με ζάχαρη άχνη.

Τα απομεινάρια....

2011-12-30T18:58:00.002+02:00

....μιας δύσκολης χρονιάς.
Το 2011 ήταν ....αξέχαστο! Σε όλους λίγο πολύ, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, άφησε τα σημάδια του. Κι η επίγευση του,τώρα που τελειώνει, μάλλον πικρή. Αλλά τώρα που του μένουν λίγες ώρες ακόμη για να πάει στα τσακίδια , σκέφτεσαι ότι λίγη αισιοδοξία δεν βλάπτει - αλλά μετά διαβάζεις τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων (σκάνδαλα, αυξήσεις κλπ) κι αναρωτιέσαι ποιος είναι τόσο τρελός που θα τολμήσει να αισιοδοξήσει! Και τέλος το ρίχνεις στην τρέλα.
Και στο καλό φαγητό. Το καλό κρασί. Το λίγο παραπάνω booze -μέρες που είναι!

Κι υπάρχουν τα απομεινάρια από τον δείπνο των εορτών. Καλό κρέας το οποίο μπορεί να γίνει μια εξαιρετική πίτα, αλλά και ζωμός. Αν σας έμεινε ζωμός , βάλτε το στην κατσαρόλα, προσθέστε καρότο, κρεμμύδι, πράσο , σέλινο και ένα φύλλο δάφνη. Αφήστε το να σιγοβράσει για μία ώρα, περάστε το από τη σίτα δύο φορές και πάμε να φτιάξουμε....

Ριζότο αλά παρμιτζιάνα

Υλικά για 4 άτομα

320 γρ ρύζι για ριζότο. Μπορεί να είναι ποικιλίας Αρμπόριο, μπορεί να είναι Καρναρόλι- μεταξύ μας τώρα, έχω χρησιμοποιήσει μέχρι και ελληνική Καρολίνα! Δεν ήταν κι άσχημα!
2 λίτρα από αυτόν τον εξαιρετικό ζωμό που φτιάξαμε προηγουμένως και τον οποίο θα έχετε κρατήσει ζεστό
1 μέτριο κρεμμύδι ψιλοκομμένο
1 ποτήρι λευκό αρωματικό κρασί
60 γρ παρμεζάνα φρεσκοτριμμένη
20 γρ βούτυρο
λίγο λάδι
Και:
2-3 φύλλα φρέσκο φασκόμηλο ψιλοκομμένα
μαύρο πιπέρι φρεσκοτριμμένο
φλούδες παρμεζάνας

Σε ένα αντικολλητικό τηγάνι ζεσταίνουμε σε μέτρια φωτιά λίγο λάδι. Σωτάρουμε το κρεμμύδι για λίγα λεπτά. Προσθέτουμε το ρύζι και συνεχίζουμε το σωτάρισμα για λίγα λεπτά ακόμη. Προσθέτουμε το κρασί κι αφήνουμε να εξατμιστεί, ανακατεύοντας απαλά με ξύλινη κουτάλα. Μόλις εξατμιστεί το κρασί αρχίζουμε και ρίχνουμε λίγο λίγο το ζεστό ζωμό, ίσαμε να σκεπάζει το ρύζι κάθε φορά. Θα ανακατεύουμε το φαγητό με απαλές κινήσεις με φορά από τα άκρα προς το κέντρο του τηγανιού πάντα με την ξύλινη κουτάλα. Όταν βλέπουμε ότι θα χρειάζεται κι άλλο ζωμό θα προσθέτουμε λίγο από αυτό με την κουτάλα. Στα 16-20 λεπτά (ανάλογα με την ποικιλία του ρυζιού) το φαγητό θα έχει χυλώσει όμορφα και το ρύζι θα είναι μαλακό αλλά στο κέντρο θα είναι al dente. Τραβάμε το τηγάνι από τη φωτιά, προσθέτουμε το βούτυρο και την παρμεζάνα, ανακατεύουμε ελαφρώς κι αφήνουμε το φαγητό να ηρεμήσει για 2 λεπτά. Σερβίρουμε γαρνίροντας κάθε πιάτο με φασκόμηλο, πιπέρι και φλούδες παρμεζάνας.
Όλα τα λεφτά - ή τουλάχιστον αυτά που μας απέμειναν!!!- είναι ο ζωμός -ο δικός μου προέκυψε από μια γερόκοτα με τα όλα της! ΜΗΝ επιχειρήσετε να φτιάξετε το risotto αυτό με ζωμό ντεμέκ!

Καλή χρονιά σε όλους!

Γλεντήστε, περάστε καλά, βγάλτε για λίγο από το μυαλό σας κρίσεις, υφέσεις κλπ......Από Δευτέρα βλέπουμε!

The good news is...

2011-12-27T10:59:00.000+02:00

....Τα καλά νέα είναι ότι κάναμε μια φιλότιμη προσπάθεια να διασκεδάσουμε αυτές τις μέρες. Υπήρχε αρκετός κόσμος στα μπαρ, στα θέατρα, στα σινεμά- σε χθεσινή προβολή έργου που ξεκίνησε να παίζεται αυτές τις μέρες, η αίθουσα ήταν γεμάτη! Κι επιτέλους υπήρχε μια χαλαρή διάθεση! Βέβαια στο ότι βγήκε ο κόσμος έξω μπορεί να συνέβαλε το γεγονός ότι η ελληνική τηλεόραση -κρατική και ιδιωτική- δεν είχε απολύτως τίποτα το εορταστικό να προσφέρει- κι αυτό καλό νέο είναι!

....Τα κακά νέα είναι ότι ...άνοιξε ο Κωνσταντινίδης νέο κατάστημα....5 μέτρα από το σπίτι μου!!!! Γιατί, ω, γιατί, οι πειρασμοί να είναι πια τόσο κοντά; Έχω εκφράσει κατά καιρούς την αδυναμία μου στο τσουρέκι, στο μιλφεϊγ, στο προφιτερόλ,στα παγωτά του. Τώρα πια όλα αυτά είναι εδώ στο κατώφλι μου, θα μπορώ να πετάγομαι πουρνό πουρνό με τις πιτζάμες μου που λέει κι ο λόγος! (τώρα που το θυμήθηκα, εντελώς άσχετο, αλλά εντάξει βρε παιδιά , είπαμε ωραίες οι φόρμες, άνετες , όμως φορέστε και κάτι άλλο, μέρα νύχτα όλοι σχεδόν φοράνε φόρμες πια, μόνο επίσημο ένδυμα δεν έχει γίνει ακόμη!). Έτσι, προ ημερών, πουρνό πουρνό όπως είπαμε, αφού έκανα 3 γύρους -επείγει να αυξηθούν, κε.Κωνσταντινίδη μου!- τζόγκινγκ, πήγα (με φόρμα ναι αλλά τουλάχιστον εγώ έτρεχα!) πήρα το αγαπημένο μου τσουρέκι, γύρισα σπίτι κι έφταξα

Γαλλικό τοστ....a la grecque!

Υλικά για 2 άτομα

4 φέτες τσουρέκι (χοντρούτσικες!)
2 αυγά
1 ποτήρι γάλα
1 κουταλάκι κανέλα.

Χτυπήστε πολύ καλά σ'ένα μπολ τα αυγά με το γάλα και την κανέλα. Βάλτε τις φέτες του τσουρεκιού να μουσκέψουν καλά με το μίγμα. Ζεστάνετε λίγο λάδι σ'ένα αντικολλητικό τηγάνι και τηγανίστε τις φέτες καλά πιέζοντας τες συγχρόνως. Σερβίρετε αμέσως συνοδεύοντας με μέλι, μαρμελάδα ή σιρόπι σφένδαμου.
Τσουρέκι μερικών ημερών θα κάνει ακόμα καλύτερα για αυτή τη δουλειά.

Τα γαλλικά αυτά τοστ με τσουρέκι θα σας γίνουν πρωινή εμμονή. Τώρα που υπάρχει λίγος χρόνος για πρωινό με την οικογένεια, δοκιμάστε τα!

Απολογισμός

2011-12-22T23:01:00.001+02:00

Αντί προλόγου, μια προειδοποίηση: Αυτό δεν είναι ένα συνηθισμένο food blog. Τουτέστιν σήμερα δεν έχουμε για εσάς μια αναμενόμενη προ-χριστουγεννιάτικη ανάρτηση. Αν θέλετε να διαβάσετε μια ακόμα χριστουγεννιάτικη συνταγή συνεχίστε στο επόμενο blog. Αν είστε Christmas haters ή χορτοφάγοι (παρεμπιπτόντως δεν ανήκω σε καμία από τις δύο κατηγορίες) μείνετε. Κάτι θα κάνουμε για εσάς.
Το 2011 σιγά σιγά φτάνει στο τέλος του (στα τσακίδια!) κι όλοι λίγο πολύ έχουμε αρχίσει τους απολογισμούς. Κοιτάζουμε τον κατάλογο με τα resolutions που είχαμε συντάξει με περισσό ενθουσιασμό στην αρχή της χρονιάς κι αρχίζουμε να σημειώνουμε: Τι έκανα, τι δεν έκανα, τι έπρεπε να κάνω, τι έπρεπε να μην κάνω. Έτσι, που λέτε αγαπητοί αναγνώστες, στην αρχή τούτης της χρονιάς είχα πάρει επισήμως -εδώ σε τούτο το blog και μάρτυρες μου εσείς!- κάποιες γαστρονομικές αποφάσεις τις οποίες -κοκκινίζοντας από ντροπή- ομολογώ ότι δεν τήρησα. Εκτός από μία, την τελευταία, την Νο.7! Η οποία φτάνει σήμερα στο τέλος της! Ναι! Το 2011 ήταν Έτος Οσπρίων και κάθε μήνα είχαμε μια ιδιαίτερη συνταγή με όσπρια. Σήμερα θα απολαύσετε την τελευταία, εκείνη του Δεκεμβρίου. Από το νέο έτος θα αρχίσει νέο αφιέρωμα- πολύ ενδιαφέρον ομολογώ, το οποίο θα σας αποκαλύψω οσονούπω.
Τώρα, πριν πάω στη σημερινή μας συνταγή πρέπει να συνεχίσω τον απολογισμό, σε προσωπικό επίπεδο όμως. Κανένα από τα προσωπικά μου resoloutions για το 2011 δεν έτυχε να λέει :''Ξεκίνα μαθήματα Ισπανικών''. Εγώ όμως τα ξεκίνησα. Μέχρι στιγμής τη μοναδική στιγμή που κατά τη διάρκεια των μαθημάτων παρουσίασα αναλαμπές της ...ευφυίας μου (!) ήταν στα κεφάλαια που είχαν σχέση με την κουζίνα και τη μαγειρική! Κι όταν ο καθηγητής μας προέτρεψε να ξεφυλλίζουμε την ιστοσελίδα της ισπανικής εφημερίδας El Pais, είπα να μην του χαλάσω το χατήρι αλλά το μόνο που έκανα όταν την επισκέφτηκα για πρώτη φορά, ήταν να ψάξω να βρω ποιος γράφει για φαγητό. Και τον βρήκα! Κι έτσι..... ο νέος μου μεγάλος έρωτας ακούει στο όνομα ....El Comidista!
Η σημερινή συνταγή ανήκει σε αυτόν με κάποιες Crispy παραλλαγές. Είναι ιδανικό πιάτο για να χρησιμοποιηθούν ρεβίθια leftover , πχ από μια ρεβιθόσουπα που δεν φαγώθηκε όλη (αλήθεια πόσο συχνά σας συμβαίνει αυτό;) , ιδανικό για χορτοφάγους, ιδανικό γενικώς! Ο συνδυασμός των υλικών είναι τέλειος!

Ρεβίθια με τόνο και σπανάκι.
Έτος οσπρίων 2011 : Δεκέμβριος

Υλικά για 2 άτομα

150 γρ ρεβίθια βρασμένα (αν τυχόν είναι υπόλειμμα από leftover ρεβιθόσουπα στραγγίξτε τα. Εγώ χρησιμοποίησα ρεβίθια που είχαν μείνει από ...ρεβιθάδα!)
1 κονσέρβα τόνο
λίγο φρέσκο σπανάκι
1 μεγάλο φρέσκο αυγό
λίγο χυμό λεμονιού
λάδι
αλάτι
μπούκοβο
1 φιλέτο αντζούγιας
πιπέρι

Βάλτε το αβγό να βράσει έτσι ώστε να γίνει σφιχτό. Πλύνετε και ψιλοκόψτε το σπανάκι. Σε ένα τηγάνι βάλτε να ζεστάνει λίγο λάδι. Σωτάρετε το μπούκοβο και την αντζούγια , την οποία θα έχετε ψιλοκόψει. Ρίξτε το σπανάκι και σωτάρετε το για λίγα λεπτά. Προσθέστε τα ρεβύθια. Αφήστε για λίγα λεπτά το φαγητό στο μάτι. Προσθέστε τον τόνο, λίγο χυμό λεμονιού, διορθώστε το αλάτι- προσέξτε γιατί έχουμε ήδη την αντζούγια-το αυγό κομμένο σε κυβάκια, τρίψτε λίγο πιπέρι ...y eso es!

Κι έτσι ήρθαν τα Χριστούγεννα. Εύχομαι να περάσετε πολύ όμορφα. Φάτε, πιείτε, διασκεδάστε! Εγώ τουλάχιστον, 2-3 ποτηράκια παραπάνω θα τα πιω...και τότε θα αρχίσω να τραγουδώ με τον αγαπημένο Dino ''I guess I've got the Christmas Blueeeeeeesssss''

Going up the hills.

2011-12-20T14:23:00.000+02:00

Επωφελούμενη από τον πολύ καλό καιρό των τελευταίων εβδομάδων, τα δύο προηγούμενα σαββατοκύριακα ανέβηκα κάποιος λόφους των Αθηνών και περιχώρων.

Σου κόβεται η ανάσα όταν βρίσκεσαι εκεί ψηλά, όχι από τη δυσκολία της ανάβασης αλλά από την μοναδική ομορφιά του φυσικού τοπίου. Αν αφαιρέσεις τα μυριάδες αρχιτεκτονικά ανοσιουργήματα σε αυτήν την πόλη , αυτό που μένει είναι ασύλληπτο. Η Αθήνα είναι χτισμένη στο ιδανικό σημείο! Τα βουνά την πλαισιώνουν διακριτικά, το άνοιγμα στη θάλασσα είναι η υπέρτατη οπτική απόλαυση, ενώ οι λόφοι διασκορπισμένοι εδώ κι εκεί δίνουν μια χαριτωμένη νότα, εδώ ο Λυκαβηττός , εκεί ο Στρέφης, πιο πέρα το Πανί. Ο ήλιος -Δεκέμβρη μήνα!- ζεσταίνει, ανακουφίζει, το αεράκι τονώνει, αισθάνεσαι ότι τίποτα στον κόσμο δεν αξίζει περισσότερο...Τόση ομορφιά...
Κι έρχεται η ώρα που κατεβαίνεις τους λόφους κι έρχεσαι αντιμέτωπος με την χρεοκοπημένη πραγματικότητα. Και περπατάς στους δρόμους και...........................................................

....................................................
Έσβησα ό,τι είχα γράψει...... Εν όψει εορτών- σκέφτηκα- ποιος θέλει ένα ακόμη καταθλιπτικό κείμενο που να καταγράφει μια άνευ προηγουμένου δύσκολη πραγματικότητα; Οι μέρες περνούν , τα Χριστούγεννα πλησιάζουν, ο καιρός κάνει κάποιες φιλότιμες προσπάθειες να θυμίσει χειμώνα, εμείς από την άλλη ψήσαμε τα μελομακάρονα μας -μεγάλο hit, πάμε για δεύτερη δόση , όχι από εκείνες που μας δίνουν κάθε τόσο και λιγάκι μετά από εκβιαστικές προτροπές, περικοπές κλπ- και μέσα σε όλα μαγειρέψαμε μια υπέροχη βέρα βορειοιταλιάνα σπαγγετάδα -έτσι να συμπαρασταθούμε και στους αγαπημένους Ιταλούς, τους οποίους μάλλον ζηλεύουμε γιατί οι πολιτικοί τους μοιάζουν να είναι πιο αποφασισμένοι να βγάλουν τη χώρα τους από την κρίση και είναι τελικά πιο ευαίσθητοι... (οι συγκρίσεις αναπόφευκτες)
Η φίνα αυτή σπαγγετάδα είναι ιδανική για μια από τις παράπλευρες μέρες των εορτών (= ήσσονος σημασίας μέρες της περιόδου των εορτών πχ 28 Δεκέμβρη. Ο όρος αποδίδεται στην...υποφαινόμενη -τρομάρα της!!!!!)

Ταλιατέλες με προσιούτο (σε λαχταριστή κρεμώδη σάλτσα)

Υλικά για 4 άτομα

200 γρ προσιούτο βραστό (prosciutto cotto) . Αν τυχόν δεν βρείτε , αντικαταστήστε το με άλλο βραστό ζαμπόν πολύ καλής ποιότητας. Θα ζητήσετε να σας κόψουν ένα κομμάτι πάχους περίπου 0,8 εκ (πάρτε καλού κακού έναν χάρακα μαζί σας. Πλάκα κάνω!) Μην αγοράσετε το αλλαντικό σε φέτες.
400 γρ ταλιατέλες
180 γρ τυρί μασκαρπόνε
2 κρόκοι φρεσκότατων αυγών
40 γρ παρμεζάνα φρεσκοτριμμένη
λίγο μοσχοκάρυδο φρεσκοτριμμένο
λίγο μαϊντανό φρεσκοτριμμένο
αλάτι

Βάζετε να βράσει το νερό για τα ζυμαρικά. Ρίχνετε τις ταλιατέλες στο νερό που βράζει. Κόβετε το αλλαντικό σε μακρόστενες μπουκιές. Σε ένα μπολ χτυπάτε καλά τους κρόκους με το μασκαρπόνε και την παρμεζάνα. Προσθέτετε το αλλαντικό και το μαϊντανό. Προσθέτετε το μοσχοκάρυδο. Ρίξτε στην κρέμα 2-3 κουταλιές από το νερό στο οποίο βράζουν οι ταλιατέλες. Μόλις βράσουν al dente , τις στραγγίζετε, τις επαναφέρετε στην κατσαρόλα και ρίχνετε από πάνω την κρέμα. Ανακατεύετε γερά και σερβίρετε αμέσως.

Με τι κρασί; Χμμμ, για να είμαι ειλικρινής, διαβάζοντας τις εντυπώσεις του κου. Φλούδα στο fnl guide για το Chardonnay Πύργος Ιουλία του Κτήματος Λαζαρίδη 2009, μπήκα στον πειρασμό να κάνω τον συνδυασμό. Έψαξα το βρήκα, ήπια 2-3 ποτήρια με αυτήν την σπαγγετάδα κι ήταν ...magnifico! Αν τυχόν δεν βρείτε του Chardonnay Πύργος Ιουλία 09, ψάξτε για του 10, σίγουρα θα το βρείτε. Για ελληνικό chardonnay είναι μια ευχάριστη έκπληξη...κι απόλαυση! Και γενικά προτιμήστε αυτές τις γιορτές Έλληνες παραγωγούς. Κυκλοφορούν αρκετά διαμαντάκια.

Name it!

2011-12-08T09:56:00.001+02:00

Προέκυψαν τα εξής δύο θέματα:
1. Στην κουζίνα κυκλοφορούσε ένα κουνουπίδι που ωρυόταν ότι το είχα ξεχάσει.
2. Έχω υποσχεθεί ότι ο φετινός χειμώνας θα είναι ...the soup season. Ο καιρός βέβαια, μέχρι στιγμής δεν είναι φανατικά χειμωνιάτικος οπότε η σούπα δεν είναι το πρώτο πράγμα που θα σκεφτείς όταν η θερμοκρασία αγγίζει τους 20 βαθμούς κι η ατμόσφαιρα είναι μια ...σούπα ούτως ή άλλως από την πολλή την υγρασία.
Αλλά οι εμμονές επιμένουν, οι μέρες περνούν και το κουνουπίδι πρέπει να γίνει σούπα. Κι όταν πληκτρολογεί κανείς στη μηχανή αναζήτησης τις δύο επίμαχες λέξεις , κουνουπίδι + σούπα τότε πέφτει πάνω στην....potage Du Barry! Η οποία , καταπληκτική ομολογουμένως, σούπα υποτίθεται ότι πήρε το όνομα της από την κοντέσα Du Barry , που υπήρξε η επίσημη ερωμένη του βασιλιά Λουδοβίκου του δεκάτου πέμπτου. Το τι έκανε στη ζωή της η κα. Du Barry, δεν άπτεται του άμεσου ενδιαφέροντος τούτου του blog. Εκείνο που μας ενδιαφέρει περισσότερο είναι κάτω από ποιες συνθήκες διάσημες προσωπικότητες έδωσαν το όνομα τους σε διάσημα πιάτα! Για παράδειγμα: Πώς ο διάσημος συνθέτης Gioachino Rossini έδωσε το όνομα του στο περίφημο tournedos . Ή πώς δόθηκε το όνομα μιας διάσημης χορεύτριας, της Anna Pavlova, σε ένα γλυκό με βάση την μαρέγκα! Υπάρχουν κι άλλα χαρακτηριστικά παραδείγματα με πιάτα που πήραν την ονομασία τους από διάσημους....νονούς- παρεμπιπτόντως κάτι αντίστοιχο στην ελληνική κουζίνα δεν μου έρχεται στο νου. Παρόλ' αυτά όσο κι αν έψαξα δεν βρήκα γιατί η madame Dubarry είναι η νονά αυτής της καταπληκτικής σούπας. Αλλά όπως αναφέρεται από τον Craig Claibourne στο βιβλίο του The New York Times Cook Book : "No one knows at what point… cauliflower and the Comtesse DuBarry, mistress to Louis XV, became eternally associated. But on any menu, a dish bearing the name DuBarry indicates the invariable presence of cauliflower."
Έτσι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε άλλο παρά να θαυμάσουμε την κα. Du Barry για το γαστρονομικό της γούστο! Βέβαια εκείνη την εποχή μάλλον δεν ήταν γνωστό το curry στη Γαλλία. Η παρουσία του στη σούπα οφείλεται στην ....madame De Crispy!!!!

Potage Du Barry (Γαλλική σούπα με κουνουπίδι) αρωματισμένη με curry

Υλικά για 4 άτομα

1 κουνουπίδι μέτριο σε μέγεθος
200 γρ πατάτα
1/2 λίτρο ζωμό λαχανικών
300 ml γάλα
4-5 κουταλιές ελαιόλαδο
1 κουταλάκι curry
αλάτι

Πλένετε τις πατάτες, τις καθαρίζετε και τις κόβετε σε κύβους. Τις βράζετε. Καθαρίζετε και κόβετε το κουνουπίδι σε μικρές τούφες. Το βράζετε. Μόλις βράσουν οι πατάτες και το κουνουπίδι, τα περνάτε από τη μουλινέτα έτσι ώστε να αποκτήσουν κρεμώδη υφή. Βάζετε τον πουρέ σε μια κατσαρόλα με το ζωμό και το γάλα και αφήνετε να σιγοβράσει μέχρι να πήξει. Προσοχή : δεν πρέπει να κοχλάζει η σούπα. Αλατίζετε. Μόλις είναι έτοιμη, σ'ένα τηγάνι ζεσταίνετε το λάδι με το curry. Σερβίρετε αμέσως ρίχνοντας πάνω από κάθε πιάτο λίγο από το αρωματισμένο λάδι.

Crispy's confession: Υπάρχουν διάφοροι τρόποι με τους οποίους αρωματίζεται η συγκεκριμένη σούπα. Από μοσχοκάρυδο μέχρι ...τσορίθο! Προτίμησα το curry που δένει τέλεια με το κουνουπίδι. Επίσης σε πολλές εκδοχές υπάρχει κρέμα γάλακτος ...την οποία προσπέρασα ρυθμίζοντας διαφορετικά τις ποσότητες των υλικών!

Ξεφυλλίζοντας...ξανά και ξανά!

2011-12-04T10:51:00.002+02:00

Πριν από μήνα περίπου δημοσιογράφος της NYT αναρωτιόταν αν τα βιβλία μαγειρικής οδεύουν προς εξαφάνιση. Πόσοι θα συνεχίσουν να τα χρησιμοποιούν όταν πια θα έχουν το ipad στην κουζίνα δίπλα τους και θα βλέπουν μέσω apps πώς ακριβώς γίνεται η συνταγή τη στιγμή που οι ίδιοι θα προσπαθεί να την εκτελέσουν (κυριολεκτικά και μεταφορικά!!); Πόσοι θα συνεχίσουν να τα ξεφυλλίζουν όταν διάφορες τεχνολογικές εφαρμογές θα είναι πιο εύχρηστες αλλά και πιο λεπτές και λιγότερο ογκώδεις; - μια λεπτομέρεια που δεν διαφεύγει της προσοχής όσων από εμάς έχουμε μικρές κουζίνες. Πάνε οι καλές εποχές που προσπαθούσαμε να κρατάμε τη σελίδα ανοιχτή εκεί που θέλαμε χρησιμοποιώντας κουτάλες, μπολ ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο, ή προσέχαμε ανεπιτυχώς να μην λερώσουμε το βιβλίο, οι ωραίες εκείνες εποχές που τρέχαμε από τον πάγκο στο τραπέζι και από το τραπέζι στο φούρνο με το βιβλίο στο χέρι-συνταγής επιτρέποντος- ή ζητούσαμε από κάποιον υπομονετικό παρόντα να μας διαβάζει διότι... ''τι λέει παρακάτω, γρήγορα διάβασε μου τι λέει, έχω τα χέρια μες τη ζύμη! Γρήγορα'' ουρλιάζαμε! Και με τα περιοδικά τι θα γίνει; Κι αυτά θα εκλείψουν; Θα σταματήσουμε να περιμένουμε πώς και πώς κάθε καινούργιο μήνα για να δούμε τι καλούδια θα μας έχουν; Θα σταματήσουμε εν τέλει να ξεφυλλίζουμε στην κουζίνα; Λοιπόν, δεν ξέρω τι θα κάνετε εσείς αλλά εγώ δεν μπορώ να προδώσω το χαρτί! Είμαι λάτρης του ξεφυλλίσματος! Το να κατεβάζω από τη βιβλιοθήκη κάθε λίγο και λιγάκι όλα τα βιβλία μαγειρικής που έχω κι όλα τα -αμέτρητα- περιοδικά που από χρόνια ευλαβικά συλλέγω και να τα ξεφυλλίζω ξανά και ξανά και να αλλάζω θέση στους βιβλιοδείκτες και να συναρπάζομαι ξανά και ξανά με τις συνταγές που έχω δει άπειρες φορές, για μένα αυτή η επαναλαμβανόμενη διαδικασία είναι ιεροτελεστία! Το ξεφύλλισμα είναι ιεροτελεστία. Και ξεφυλλίζοντας τις προάλλες έπεσα άνω σε αυτή τη συνταγή- από ένα αγαπημένο περιοδικό που όσα apps κι αν κυκλοφορήσουν δεν θα σταματήσω να ξεφυλλίζω.

Σπαγγέτι με αρνάκι ψιλοκομμένο κι αρωματισμένο

(από το περιοδικό Sale & Pepe)

Υλικά για 4 άτομα

Χρόνος : 50 λεπτά + 2 ώρες το μαρινάρισμα

400 γρ κρέας αρνάκι ψιλοκομμένο
1 πακέτο σπαγγέτι Νο 6 ή 7
1 μεγάλο κρεμμύδι κομμένο σε λεπτές φετούλες
2 σκελίδες σκόρδο κομμένες στη μέση
1 φύλλο δάφνης
1 κουταλάκι του γλυκού κανέλα
1 κουταλάκι του γλυκού κύμινο
1 κουταλάκι του γλυκού μπούκοβο
1 λεμόνι
μαϊντανό φρέσκο και ψιλοκομμένο
1 ποτήρι ζωμό λαχανικών (ή ό,τι άλλο σας αρέσει)
λάδι
αλάτι

Ψιλοκόβετε το κρέας σε μικρά κομματάκια και το βάζετε σ'ένα μπολ με το χυμό και το ξύσμα του λεμονιού, τη δάφνη, την κανέλα, το κύμινο το σκόρδο και λίγο αλάτι. Ανακατεύετε και αφήνετε να μαριναριστεί το κρέας για 2 ώρες στο ψυγείο.
(Μετά από 3 ώρες)
Σ'ένα τηγάνι ζεσταίνετε λίγο λάδι στο οποίο σωτάρετε το κρεμμύδι με το μπούκοβο. Προσθέτετε το κρέας με τη μαρινάδα του. Αφήνετε το φαγητό να σιγοβράσει περίπου για 50 λεπτά προσθέτοντας λίγο λίγο το ζεστό ζωμό. Μόλις είναι έτοιμη αφαιρείτε τη δάφνη και τις σκελίδες του σκόρδου.
Βράζετε τα ζυμαρικά al dente , τα στραγγίζετε , τα ανακατεύετε με τη σάλτσα και τα σερβίρετε αμέσως με τον φρέσκο μαϊντανό...on the top!

Crispy's conclusion : Η σπαγγετάδα αυτή είναι ωραιότατη για τις παράπλευρες μέρες των εορτών. Παράπλευρες μέρες = Οι κατά Crispy μη γιορτινές μέρες της περιόδου των εορτών!!! (Όρος Crispy, εξ ου και...η σαφήνεια!!!)

Ετεροχρονισμός

2011-12-01T09:36:00.000+02:00

Η κάτοχος τούτου του αλλοπρόσαλλου blog έχει κάτι περίεργες διαλείψεις. Το καλοκαίρι, ας πούμε, νοσταλγεί τα μελομακάρονα και το χειμώνα θυμάται ότι -τι κρίμα!- το καλοκαίρι έπρεπε αν είχε φάει περισσότερα ροδάκινα- αχχχχ, να είχε λίγα τώρα μες το καταχείμωνο! Για να διαπιστώσει τι τρέχει με αυτούς τους...γαστρονομικούς ετεροχρονισμούς, έστειλε το ταλαιπωρημένο blog της στο ντιβάνι του ψυχαναλυτή όπου εκείνος απεφάνθη ότι δεν τρέχει και τίποτα το σοβαρό. Ετεροχρονισμοί επιτρέπονται, μέχρι ενός σημείου όμως, μην ξεχνάμε ότι... ''κάθε πράγμα στον καιρό του'' αγαπητή Crispy! Τουτέστιν ξέχνα τα ροδάκινα Δεκέμβρη μήνα.
Πάμε όμως τώρα πίσω στον Σεπτέμβρη. Τότε που σε αρκετά ξένα food blog, έπαιζε πολύ ένα ...apple challah. Ψάχνοντας ανακάλυψα ότι το challah είναι ένα είδος ψωμιού-brioche που οι Εβραίοι φτιάχνουν στις μεγάλες θρησκευτικές γιορτές τους. Δεν ξέρω ποιες είναι αυτές, εδώ καλά καλά δεν γνωρίζω τις δικές μας, αλλά κάπου μέσα στον Σεπτέμβρη αρχίζει το νέο εβραϊκό έτος. Εξ ου και τα πολλά challah που έβλεπα. Εν τω μεταξύ όλον αυτόν τον καιρό έψαχνα να φτιάξω ένα γλυκό με μήλα που να μην είναι ούτε στρουντλ, ούτε τάρτα,ούτε tatin,ούτε κέικ κανονικό , ούτε κέικ λαδιού ,ούτε, ούτε,ούτε,... κοιτούσα τη λίστα συνταγών του blog και αναρωτιόμουν τι διαφορετικό να φτιάξω με μήλα. Τότε, τέλη σχεδόν Νοέμβρη, θυμήθηκα το apple challah του... Σεπτέμβρη και το έφτιαξα. Δύο φορές! Διότι την πρώτη φορά προέκυψε μια κατάσταση που θύμιζε τη σκηνή με τη ζύμη που ζωντανεύει στο Sleeper του Woody Allen! Μια ζύμη...αχαλίνωτη!!

Η επίμαχη σκηνή ξεκινά στο 4:23 λεπτό

Τη δεύτερη φορά ήταν τέλεια! Όπως ακριβώς το ήθελα. Ένα ψωμί-brioche με όμορφα αρώματα και τη διακριτική παρουσία του μήλου. Εξαιρετικό όταν συνοδευτεί με ωραία μαρμελάδα για πρωινό. Συνδύασα δύο συνταγές: αυτή κι αυτή και το αποτέλεσμα ήταν αυτό:

Challah (εβραϊκό ψωμί τύπου brioche) με μήλα και μέλι

Υλικά

Για τη ζύμη:

550 γρ αλεύρι για όλες τις χρήσεις

25 γρ φρέσκια μαγιά

1/3 φλιτζάνι μέλι

1/3 φλιτζάνι ελαιόλαδο

2 μεγάλα αυγά + 1 κρόκο

2/3 φλιτζάνι χλιαρό-ζεστό νερό

1 κουταλάκι εκχύλισμα βανίλιας

ξύσμα από 1 πορτοκάλι

Για τη γέμιση:

2 μεγάλα μήλα

1/2 κουταλάκι κανέλα

Για το γλασάρισμα:

1 αυγό

Όπως γίνεται συνήθως όταν έχουμε ζύμες με μαγιά, θα χρειαστεί το χρόνο της. Θα υπολογίσετε 1+ 1/2 +1 ώρες + 40 περίπου λεπτά για το ψήσιμο.

Ζεσταίνετε όσο πρέπει το νερό (η μαγιά δεν θέλει ούτε κρύο ούτε πολύ ζεστό νερό) και λιώνετε σε αυτό τη μαγιά προσθέτοντας ένα κουτάλι από το μέλι. Αφήνετε το μείγμα να ηρεμήσει για λίγα λεπτά. Σε ένα μπολ χτυπάτε όλα τα υλικά για τη ζύμη πλην το αλεύρι: αυγά, λάδι, μέλι, βανίλια και ξύσμα με το μείγμα της μαγιάς. Σε ένα μεγάλο μπολ βάζετε το αλεύρι δημιουργώντας ένα κενό στη μέση. Ρίχνετε το υγρό μείγμα κι αρχίζετε να ζυμώνετε ζωηρά για 7-8 λεπτά περίπου. Η ζύμη θα είναι έτοιμη όταν θα ξεκολλά από τα τοιχώματα του μπολ ενώ συγχρόνως θα παραμένει μαλακή. Την αφήνετε να ξεκουραστεί για 1 ώρα σε ζεστό μέρος μέχρι να διπλασιαστεί ο όγκος της. Εν τω μεταξύ καθαρίζετε και κόβετε τα μήλα σε μικρά κομμάτια. Τα πασπαλίζετε με κανέλα. Πιάνετε τη ζύμη, τη βάζετε πάνω στον πάγκο εργασίας τον οποίο έχετε πασπαλίσει με αλεύρι. Ανοίγετε τη ζύμη (δεν χρειάζεται ιδιαίτερη σχολαστικότητα στο τι σχήμα θα δώσετε), απλώνετε τα μισά μήλα. Διπλώνετε τη ζύμη (σαν να ήταν ένα φύλλο χαρτί) και την ανοίγετε πάλι. Προσθέτετε τα υπόλοιπα μήλα και διπλώνετε πάλι με τον ίδιο τρόπο. Την βάζετε πάλι στο μπολ και την αφήνετε για άλλη μισή ώρα να φουσκώσει. Αφού περάσει η μισή ώρα, τοποθετείτε τη ζύμη σε ένα καλά λαδωμένο ταψί και το αφήνετε πάλι να φουσκώσει για άλλη μία ώρα. Στα 45 λεπτά περίπου ξεκινάτε την προθέρμανση του φούρνου στους 180 βαθμούς. Πριν το τοποθετήσετε στο φούρνο περνάτε την επιφάνεια του με ένα χτυπημένο αυγό. Αν θέλετε ραντίζετε με χοντρούς κρυστάλλους ζάχαρης. Ψήνετε για 40 λεπτά περίπου. Αν δείτε ότι παίρνει γρήγορα χρώμα η επιφάνεια, σκεπάστε το.

Crispy's confession: Τρώγεται το ίδιο φρέσκο κι αρκετές μέρες μετά!

Παρεμπιπτόντως:

Happy Birthday!

Οι συνήθεις ύποπτοι ...κι οι προκομμένοι.

2011-11-23T13:45:00.001+02:00

Η σημερινή συνταγή είχε αναρτηθεί πριν 2 χρόνια περίπου κι οι λόγοι για τους οποίους επανέρχομαι σε αυτήν είναι οι εξής:

1. Πρόκειται για την πλέον αγαπημένη μου συνταγή με όσπριο. Ήθελα από την αρχή να την εντάξω στο πλαίσιο του αφιερώματος Έτος οσπρίων 2011 (Καλέ , τι προκομμένο blog είναι τούτο εδώ που διαθέτει κι....αφιερώματα!! Αμέ! Πού να δείτε τι σας ετοιμάζω για τον επόμενο χρόνο!!!)
2. Συνδυάζει δύο αγαπημένα υλικά: Ζυμαρικά κι όσπρια.
3. Τέλος, η συγκεκριμένη συνταγή συνδέεται άμεσα με μια από τις πιο αγαπημένες μου ταινίες , ''Ο κλέψας του κλέψαντος'' του Mario Monicelli (''I soliti ignoti'' είναι ο ιταλικός τίτλος που σημαίνει ''Οι συνήθεις ύποπτοι''). Πρόκειται για μια από τις πιο χαρακτηριστικές ταινίες της περίφημης comedia italiana. Γυρισμένη το 1958, διηγείται τις ξεκαρδιστικές περιπέτειες μιας ομάδας αξιοθρήνητων μικροκακοποιών που επιχειρούν να ληστέψουν ένα χρηματοκιβώτιο. Όσοι δεν την έχετε δει σας τη συνιστώ ανεπιφύλακτα. Όσοι από την άλλη την έχετε δει, θα θυμάστε ότι στο τέλος της ταινίας οι αξιαγάπητοι πρωταγωνιστές μας απολαμβάνουν αυτό το πιάτο:

Pasta e ceci

(Ζυμαρικά με ρεβύθια)
Έτος οσπρίων 2011: Νοέμβριος

Υλικά:
150 γρ. κοφτό μακαρονάκι
200 γρ ρεβύθια
2 σκελίδες σκόρδο
λίγο δεντρολίβανο
λάδι
1 κύβο από ζωμό λαχανικών
πάστα ντομάτας (3-4 κουταλιές)
αλατοπίπερο

Βάζετε αποβραδίς τα ρεβύθια στο νερό. Την επόμενη μέρα πια , τα βράζετε σε άφθονο αλατισμένο νερό. Αφού βράσουν θα λιώσετε σε μια μουλινέτα το 1/4 από αυτά με λίγο από το νερό μέσα στο οποίο έβρασαν. Σ'ένα βαθύ τηγάνι σωτάρετε τις σκελίδες σκόρδου και τα ρεβύθια που έμειναν, μετά προσθέτετε τον πουρέ και την πάστα ντομάτας. Προσθέτετε το νερό που έχει μείνει από το βράσιμο των ρεβυθιών και τον κύβο , λίγο αλάτι και το δεντρολίβανο (που ουσιαστικά κάνει τη διαφορά). Αφήνετε το φαγητό να σιγοβράσει για ένα τέταρτο περίπου. Εν τω μεταξύ βράζετε τα ζυμαρικά 1-2 λεπτά πριν τον ενδεδειγμένο al dente χρόνο. Τα προσθέτετε στα ρεβύθια και σιγοβράζετε για λίγα λεπτά ακόμη. Σερβίρετε έχοντας αφαιρέσει τις σκελίδες σκόρδου (εκτός κι αν έχετε πίεση...) και προσθέτοντας μπόλικο φρεσκοτριμμένο πιπέρι.

Και τώρα αγαπητοί μου αναγνώστες, προχωράμε στο επόμενο ένθετο της στήλης (το.... προκομμένο τούτο blog διαθέτει όποτε το θυμάται ΚΑΙ στήλες!) που είναι:

Η ερώτηση του μήνα.

Ο καλός μου φίλος, blogger statistics (ακούραστο και πολύ εργατικό παιδί, ....προκομμένο θα έλεγα!!), μου αποκαλύπτει ενίοτε τις απορίες των αναγνωστών τούτου του ......εμμμ, πώς το είπαμε; Α, ναι!....προκομμένου (!!!!) blog. Προ ημερών κάποιος βρέθηκε εδώ στα μέρη μας, πληκτρολογώντας το εξής:

''Πώς λέγεται το μπέικιν πάουντερ στα αγγλικά''

Συγκλονισμένη από το γεγονός ότι κάποιος είχε τέτοια απορία, έκατσα κι έψαξα, ξενύχτησα, ίδρωσα, κατέβασα ολόκληρες βιβλιοθήκες, ταλαιπωρήθηκα αλλά βρήκα την απάντηση:

''Το μπέικιν πάουντερ στα αγγλικά λέγεται....baking powder, το οποίο προφέρεται....μπέικιν πάουντερ''.....!!

Ελπίζω να λύθηκε η απορία του/της αναγνώστη/αναγνώστριας.....!

Υ.Γ.: Υπόσχομαι ότι δεν θα αναφέρω ξανά ότι το blog τούτο είναι...προκομμένο! Υπόσχομαι όμως ότι ο Δεκέμβρης θα είναι πολύ....προκομμένος!
Αυτά! Φιλιά στην...προκοπή και στους...προκομμένους!!!

-Να τη, να τη, η προκομμένη!
-Ποια καλέ; Την Crispy εννοείς; Α, καλά...σώθηκες!!!

Mid November

2011-11-16T12:45:00.001+02:00

- Διάβασα μια ιστορία που με συγκίνησε πολύ. Είναι η ιστορία του ζαχαροπλάστη κου. Μασαγιούκι Κιμούρα, ο οποίος έχασε τα πάντα στις 11 Μαρτίου όταν το τσουνάμι χτύπησε την πόλη του αφήνοντας στο πέρασμα του συντρίμμια και πληγές. Ο κος. Κιμούρα έχασε τα πάντα, όχι μόνο το κατάστημα του αλλά και το αρχείο από συνταγές παραδοσιακών γλυκών έτσι όπως τις έμαθε από τους γονείς του. Δειλά δειλά και με την παρότρυνση των συμπολιτών του, οι οποίοι μάλλον είχαν πεθυμήσει τα γλυκά του, ξεκίνησε να στήσει ξανά την επιχείρηση του. Μετέτρεψε ένα βαγόνι για μεταφορά φορτίου σε ....ζαχαροπλαστείο κι η ζωή στην πόλη Rikuzentakata αρχίζει σιγά σιγά να γλυκαίνει. Ανάμεσα στα συντρίμμια η ζωή συνεχίζεται, οι κάτοικοι γεύονται πάλι τα αγαπημένα τους παραδοσιακά γλυκά. Πολλοί , δοκιμάζοντας τα, θα θυμηθούν μέρες, πρόσωπα, στιγμές.... πριν.... - η γεύση, η όσφρηση διεγείρουν κι ανακινούν τη μνήμη μας, τις αναμνήσεις μας...

-Έμαθα ότι πέθανε προ ημερών ο εξαιρετικός γευσιγνώστης και γαστρονομικός δημοσιογράφος Αλέξανδρος Γιώτης. Μέγας γνώστης του αντικειμένου του αλλά πάντα χαμηλών τόνων, με ωραία καθαρή γραφή, διόλου φλύαρη, ήταν από τις μεγάλες μου συμπάθειες. Θυμάμαι τον είχε πρωτοδεί σε κάποιες εκπομπές μαγειρικής στην κρατική τηλεόραση και παρότι με τρόμαζε λίγο με το αυστηρό του ύφος -μου θύμιζε έναν καθηγητή Φυσικής που είχα στο λύκειο!- δεν τις έχανα. Όχι τυχαία , τα περισσότερα αποκόμματα από γαστρονομικά περιοδικά που έχω είναι δικές του συνταγές. Εδώ θα βρείτε κάποια στοιχεία επιπλέον που αφορούν και την βιβλιογραφία του.

Εκπρόσωποι.

2011-11-12T10:18:00.000+02:00

Προχθές ξαφνιάστηκα ευχάριστα βλέποντας στο site της El Pais και στο blog του εξαιρετικού El comidista να δίνεται η συνταγή της κλασικής μας σπανακόπιτας με αφορμή το βιβλίο της κας. Βέφας Αλεξιάδου ''Vefa's kitchen'' . Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Phaidon κι απ'ότι είδα έχει εκδοθεί σε 4 διαφορετικές γλώσσες! Μάλιστα είναι η δεύτερη φορά μέσα σε μια εβδομάδα που έπεσα πάνω στο συγκεκριμένο βιβλίο ως αναφορά σε ξένο food blog. Φαίνεται πως η κα. Βέφα είναι πια η επίσημη εκπρόσωπος της εθνικής μας κουζίνας στο εξωτερικό. Και παρατηρώ ότι χαίρει μεγάλης εκτίμησης! Δεν έχω ξεφυλλίσει το συγκεκριμένο βιβλίο -του οποίου το εξώφυλλο πρέπει να παραδεχτώ ότι είναι πολύ καλαίσθητο! - αλλά της έχω εμπιστοσύνη! Παρ'όλα αυτά πρέπει να ομολογήσω ότι δεν είμαι μεγάλη θαυμάστρια της. 2-3 φορές που προσπάθησα στο παρελθόν να δω εκπομπή της δεν άντεξα την πολυλογία της! Μέχρι να δώσει την εκτέλεση της συνταγής είχα αποκτήσει την ίδια ηλικία με την Βέφα!!
Λοιπόν, επειδή οι εκ της δυτικής Μεσογείου τιμούν εμάς τους ....εκ της ανατολικής πλευράς , λέω κι εγώ να τους τιμήσω με την πιο κλασική συνταγή τους....μετά την παέγια εννοείται! Την περίφημη ισπανική τορτίγια -διάσημη εκπρόσωπο των tapas- έτσι όπως μας την έμαθε ο καθηγητής των Ισπανικών - η εκμάθηση της συγκεκριμένης γλώσσας έχει και τα...bonus της!! Φαίνεται απλή αλλά θέλει τα ''κολπάκια'' της. Vamos!

Ισπανική τορτίγια

Υλικά για 2 άτομα

2 μέτριες πατάτες
2 μέτρια κρεμμύδια (ή 1 μεγάλο)
4 αυγά
λάδι
αλάτι-πιπέρι

Θα κόψετε τις πατάτες σε μικρά ασχημάτιστα κομμάτια. Με τον ίδιο τρόπο θα κόψετε τα κρεμμύδια.

Ζεσταίνετε αρκετό λάδι σε μέτρια φωτιά. Προσθέτετε τις πατάτες και με μια ξύλινη σπάτουλα τις απλώνετε έτσι ώστε να τηγανίζονται ομοιόμορφα. Μετά από 5 λεπτά προσθέτετε τα κρεμμύδια και τα απλώνετε κι αυτά με τη σπάτουλα. Συνεχίζετε πάντα σε μέτρια φωτιά. Σε ένα μπολ χτυπάτε τα αυγά προσθέτοντας αλάτι και πιπέρι. Όταν ψηθούν οι πατάτες και τα κρεμμύδια τα βγάζετε από το τηγάνι και τα ρίχνετε στα αυγά. Αφαιρείτε ένα μέρος από το λάδι και ρίχνετε στο τηγάνι το μίγμα αυγά -πατάτες. Ψήνετε πάντα σε μέτρια προς χαμηλά φωτιά και χρησιμοποιείτε τη σπάτουλα για να απλωθεί το αυγό παντού. Με τη βοήθεια ενός πιάτου αναποδογυρίζετε την τορτίγια και συνεχίζετε για λίγο ακόμα το ψήσιμο. Η μέτρια φωτιά είναι απαραίτητη για να μην στεγνώσει η τορτίγια , πρέπει οπωσδήποτε να παραμείνει ....jugosa!

Μόλις κρυώσει λίγο, την κόβετε σε κομμάτια , την σερβίρετε...και μην ξεχάσετε την... cerveza!!

In the soup*

2011-11-04T15:57:00.000+02:00

* Definition of idiom: Experiencing a difficult situation.

Αντί προλόγου θα ήθελα να ευχαριστήσω τον πρωθυπουργό της χώρας που αφού τα έκανε σαλάτα, μας έβαλε....in the soup για άλλη μια φορά!!!
Κι επειδή δεν έχω λόγια να περιγράψω τα όσα γίνονται -άλλωστε τα ζείτε κι εσείς οι ίδιοι αγαπημένοι μου συμπατριώτες!- λέω να συνεχίσω το σημερινό σύντομο μάθημα Αγγλικών όπως προκύπτει, με μια παροιμία.
Υπάρχει, που λέτε, μια γνωστή αγγλική παροιμία, η εξής: Don't judge a book by its cover. Παραφράζοντας την θα ήθελα να σας προειδοποιήσω να...don't judge a recipe by its name!
Βρήκα λοιπόν μια σκωτσέζικη συνταγή για μια καταπληκτική σούπα που ακούει στο όνομα...cock-a-leekie, στα ελληνικά ακούγεται κάτι σαν...κοκαλίκι....!!!!!! Εντάξει δεν είναι εύηχη, δεν προκαλεί σιελόρροια στο άκουσμα της αλλά ειλικρινά η σούπα αυτή είναι ό,τι ωραιότερο , ό,τι πιο comfort food δοκίμασα τον τελευταίο καιρό. Η κοτόσουπα είναι αγαπημένη σούπα του χειμώνα κι αυτή η σκωτσέζικη εκδοχή της είναι γευστική ευωχία! Αγαπημένο πιάτο των Σκωτσέζων σας τη συνιστώ ανεπιφύλακτα.

Cock-a-leekie

(Σκωτσέζικη κοτόσουπα)

(για 6 άτομα)

1 κοτόπουλο
2 λίτρα ζωμό
3 πράσα ψιλοκομμένα
6 κουταλιές ρύζι για σούπα
1 φύλλο δάφνη
μερικά κλωναράκια φρέσκο θυμάρι
μερικά κλωναράκια μαϊντανό
αλάτι πιπέρι

Δέστε μαζί το δαφνόφυλλο , το θυμάρι και το μαϊντανό. Τρίψτε τα κομμάτια του κοτόπουλου με αλάτι και πιπέρι. Βάλτε τα σε μια κατσαρόλα, σκεπάστε τα με ζωμό και προσθέστε το μπουκέτο των μυρωδικών. Ξαφρίστε. Μόλις τελειώσετε το ξάφρισμα χαμηλώστε τη φωτιά κι αφήστε το κρέας να σιγοβράσει για μισή ώρα. Προσθέστε τα πράσα κι αφήστε το φαγητό να σιγοβράσει για 1 ώρα ακόμη. Μόλις βράσει το κρέας , βγάλτε το, βγάλτε και το μπουκέτο των μυρωδικών, δυναμώστε τη φωτιά και προσθέστε το ρύζι. Όσο βράζει το ρύζι ξεκοκαλίζετε το κοτόπουλο. Μόλις βράσει το ρύζι, προσθέστε το κρέας και σερβίρετε αμέσως!

Crispy's confession: Σε κάποιες εκδοχές η συνταγή εμφανίζεται με ψιλοκομμένα ξερά δαμάσκηνα τα οποία προστίθενται με το ρύζι. Όσοι πιστοί των γλυκών νότων στις αλμυρές γεύσεις, ας προσέλθετε!

Οι γελοιογραφίες είναι του περίφημου Matt της Daily Telegraph

The debate!

2011-10-30T11:45:00.002+02:00

Πριν από αρκετά χρόνια είχα έναν άγριο καβγά με μία θεία μου. Ήταν σε κάποιο γιορτινό τραπέζι κι ο καβγάς έγινε μπροστά στους υπόλοιπους έκπληκτους συγγενείς που δεν πίστευαν στα μάτια τους -μάλλον τα αυτιά τους- που η μικρή κι αγκαθένια και κατά τ' άλλα πολύ συνεσταλμένη Crispy ωρυόταν υποστηρίζοντας τη θέση της. Ποια ήταν αυτή; Λοιπόν το θέμα του debate ήταν: Τι είναι πιο εύκολο και γρήγορο να φτιάξεις, πατάτες τηγανητές ή μακαρόνια με τυρί; Το θέμα είχε ως εξής. Γυρνάς κουρασμένος στο σπίτι και θες να φτιάξεις κάτι γρήγορο να φας. Τι είναι πιο εύκολο και γρήγορο; Ένα τηγάνι πατάτες ή λίγα μακαρόνια με τυρί; Εγώ φυσικά επέμενα στο δεύτερο και τα επιχειρήματα μου ήταν τα εξής. Δεν χρειάζεται να μπεις στον κόπο να καθαρίσεις πατάτες, μια διαδικασία που απαιτεί χρόνο. Για τα μακαρόνια βάζεις μια κατσαρόλα με νερό και περιμένοντας να βράσει μπορείς να κάνεις ένα σωρό άλλες δουλειές. Το μόνο που χρειάζεται να κάνεις είναι να τρίψεις λίγο τυρί. Η θεία μου είχε το εξής επιχείρημα. Ότι μετά το μόνο που έχεις να καθαρίσεις είναι ένα τηγάνι ενώ αν φτιάξεις μακαρόνια πρέπει να πλύνεις μία κατσαρόλα συν ένα ολόκληρο σουρωτήρι!!! ''Μα καλά'', της αντέτεινα, ''το σουρωτήρι είναι το βασικό πρόβλημα;'' κι εκεί κάπου η συζήτηση πήρε φωτιά κι είχα και τη μαμά μου να μου ρίχνει διακριτικά τσιμπιές στο μπράτσο να ησυχάσω αλλά δεν έλεγα να το βάλω κάτω , ''μα για ένα σουρωτήρι;'' αναρωτιόμουν και συνεχίσαμε να φωνάζουμε η μία στην άλλη μέχρι που ως η μικρότερη του καβγά με μάλωσαν όλοι και αναγκάστηκα να φύγω οργισμένη και σκασμένη από το τραπέζι. Τότε δυστυχώς δεν είχα το ισχυρότερο επιχείρημα. Ότι με 1, 2 υλικά παραπάνω και στον ίδιο χρόνο μπορείς να φτιάξεις διαφορετικές μακαρονάδες! Οι αποδείξεις εδώ : (1 , 2 , 3 , 4 ) . Μπορείς να γίνεις πολύ πιο δημιουργικός με τα μακαρόνια παρά με τις τηγανητές πατάτες -άντε να τις κάνεις ομελέτα, μετά τι; Μμμμ, τότε ήμουν μικρή κι άπειρη, τώρα πια οι γρήγορες και νόστιμες σπαγγετάδες είναι η ειδικότητα μου. Πιστεύω ακράδαντα ότι θα έπειθα τη θεία μου με αυτήν εδώ:

Πικάντικη σπαγγετάδα

(Από το περιοδικό Sale&Pepe, τχ. Αύγουστος 2009)

Υλικά (για 4 άτομα)

1 πακέτο σπαγγέτι
80 γρ ελιές Καλαμών (το κουκούτσι ...αχρείαστο)
40 γρ κάππαρη (ελληνική ..κι αν είναι κυκλαδίτικη ακόμα καλύτερα)
1 πιπερίτσα καυτερή
1 σκελίδα σκόρδο
2 φέτες ψωμί μπαγιάτικο χωρίς την κόρα
άφθονο φρέσκο μαϊντανό
λάδι
αλάτι (με προσοχή ...βλέπε κάππαρη)

Βάζετε σε μια κατσαρόλα άφθονο νερό να βράσει με λίγο αλάτι. Εν τω μεταξύ σε μια μουλινέτα χτυπάτε μαζί τις ελιές με την κάππαρη. Βάζετε το μίγμα σ'ένα πιατάκι και χτυπάτε στη μουλινέτα το σκόρδο με την πιπερίτσα και τον μαϊντανό. Κόβετε το ψωμί σε μπουκίτσες. Εν τω μεταξύ το νερό θα έχει βράσει, οπότε ρίχνετε τα σπαγγέτι τα οποία θα προσέξετε να βράσετε al dente. Ζεσταίνετε λίγο λάδι σ'ένα τηγάνι και σωτάρετε τις μπουκίτσες ψωμιού μέχρι να γίνουν τραγανές. Τις αφαιρείτε, βάζετε λίγο ακόμα λάδι στο τηγάνι και σωτάρετε πρώτα το μίγμα σκόρδο-πιπερίτσα- μαϊντανό. Προσθέτετε το μίγμα- ελιές-κάππαρη , ανακατώνετε και προσθέτετε το ψωμί. Εν τω μεταξύ τα σπαγγέτι θα έχουν βράσει. Τα στραγγίζετε και τα προσθέτετε στο τηγάνι, ανακατώνετε γερά και σερβίρετε ΑΜΈΣΩΣ!

Κι όλα αυτά έγιναν πάνω κάτω σε 20 λεπτά! Ακούς θεία;;;;!!!!

Μόνο αυτά χρειάστηκα! Α ναι! Και 20 λεπτά! .....Ωχ, ναι! Και τα σπαγγέτι!!!

Tea for ...three!

2011-10-24T13:33:00.000+03:00

Χθες στο λεωφορείο όταν άνοιξα κατά 10 εκατοστά το παράθυρο, 40 ζευγάρια μάτια γύρισαν και με αγριοκοίταξαν. Απόρησα γιατί. Σε καμία περίπτωση δεν θυμίζω υπουργίνα ή βουλευτίνα του κυβερνώντος κόμματος -μείον τη Λούκα που καταψήφισε το Άρθρο 37- αλλά και πάλι ποια βουλευτίνα ή υπουργίνα χρησιμοποιεί τα ΜΜΜ; Επίσης, μπορεί να έχω το ίδιο όνομα με τη διαχειρίστρια του ΔΝΤ αλλά εγώ ποτέ δεν ανακατεύθηκα στις διαπραγματεύσεις για την 6η δόση. Αλήθεια λέω! Αναρωτήθηκα τι τους έκανε να με κατακεραυνώνουν και να μου ρίχνουν δολοφονικές ματιές. Ανατρίχιασα! Α, και τότε ανακάλυψα γιατί! Μα βέβαια! Οι συμπολίτες μου είναι...κρυουλιάρηδες!!! Αν κάποιος ρίξει μια ματιά στο πώς ντύνονται οι Αθηναίοι αυτή την εποχή, μέσα με τέλη Οκτώβρη, θα νομίζει ότι ζούμε αρκετές γεωγραφικές μοίρες πιο βόρεια και μάλιστα ότι είναι πια τα μέσα του σκοτεινού Γενάρη! Παλτά! Μάλιστα βαριά παλτά και κασκόλ τυλιγμένα έτσι ώστε ίσαμε να φαίνονται μόνο τα μάτια!!! Μπότες -καλά ασ'τες αυτές είναι fashion statement φοριούνται πια όλο το χρόνο- χοντρά καλσόν, ψιλό με χοντρό μπουφάν μαζί, ζιβάγκο+ζακέτα+μπουφάν! Ουφ! Έσκασα! Ψυχραιμία συμπολίτες! Ο καιρός είναι ακόμα θαυμάσιος- πάλι καλά που μας έμεινε κι αυτός- γιατί βιάζεστε να φέρετε τόσο γρήγορα το χειμώνα του...ενός ευρώ (τιμή πετρελαίου θέρμανσης)! Πρόβες κάνετε; Και μετά αναρωτιέστε γιατί αρρωσταίνετε τόσο εύκολα!
Λοιπόν αν κρυώνετε -λίγο καλέ!- φτιάξτε ένα φλιτζάνι απολαυστικό και τονωτικό τσάι -για το οποίο θα μιλήσουμε σε επόμενη ανάρτηση- και δοκιμάστε αυτά τα πολύ ωραία μπισκότα που σας προτείνω!

Μπισκότα με φιστίκι Αιγίνης και κράνμπερι

Υλικά (για περίπου 20 τεμάχια)

175 γρ βούτυρο το οποίο θα έχετε αφήσει αρκετή ώρα έξω από το ψυγείο για να μαλακώσει.
85 γρ ζάχαρη καστανή. Αν οι κρύσταλλοι είναι μεγάλοι περάστε την από την μουλινέτα να μειωθεί το μέγεθος τους.
225 γρ αλεύρι
1/2 κουταλάκι εκχύλισμα βανίλιας
75 γρ φιστίκι Αιγίνης
75 γρ κράνμπερι αποξηραμένα

Ψιλοκόψτε τα φιστίκια και τα κράνμπερι.
Σε μια λεκάνη χτυπήστε το βούτυρο, τη ζάχαρη και το εκχύλισμα βανίλιας με μια ξύλινη σπάτουλα μέχρι να γίνει το μίγμα κρεμώδες. Προσθέστε λίγο λίγο το αλεύρι συνεχίζοντας να χτυπάτε. Κάθε φορά θα περιμένετε να αφομοιωθεί το αλεύρι στο μίγμα πριν ρίξετε την επόμενη δόση. Μόλις τελειώσετε με το αλεύρι προσθέστε τα φιστίκια και τα κράνμπερι και ζυμώστε με τα χέρια σας για λίγα λεπτά. Θα καταλάβετε ότι είναι έτοιμη η ζύμη όταν θα ξεκολλά από τη λεκάνη. Πλάστε τη ζύμη σε κορμό, τυλίξτε την σε μεμβράνη και βάλτε την στο ψυγείο για τουλάχιστον 1 ώρα. Προθερμάνετε τον φούρνο στους 160 βαθμούς. Βγάλτε τη ζύμη από το ψυγείο και κόψτε την προσεκτικά σε κομμάτια των 10 εκ πάχος. Φουρνίστε τα για 12-15 λεπτά. Αφήστε τε τα να κρυώσουν.

Crispy's confession: Ο συνδυασμός -φιστίκι Αιγίνης- κράνμπερι είναι αχτύπητος! Συνιστάται ανεπιφύλακτα!

Τα μπισκότα αγαπητές/αγαπητοί μου, είναι κέρασμα για τα 3 χρόνια που με ανέχεστε και με...αντέχετε! Και σας αφιερώνω αυτό το πολύ ωραίο τραγούδι .....με τον εύγλωττο τίτλο: Sun was high.....so was I!

Stewed not baked.

2011-10-19T12:36:00.002+03:00

Προ ημερών φτάνοντας στο Λονδίνο ήμουν αποφασισμένη να εντρυφήσω στο ''γενναιόδωρο σπιτικό και totally full english πρωινό'' που υποσχόταν το ξενοδοχείο στο οποίο θα διέμενα. Όσες φορές είχα πάει στην υπέροχη αυτή gloomy μητρόπολη δεν είχα τολμήσει να ξεκινήσω τη μέρα μου με....bacon and eggs, sausages and baked beans on the toast!

Αν σκεφτεί κανείς ότι για μένα πρωινό μέχρι πρότινος σήμαινε ψωμί με βούτυρο και μαρμελάδα, δημητριακά με γάλα, κέικ κλπ, τέτοια γλυκά κι ...ήρεμα εδέσματα γενικώς, τότε όπως κι αν το κάνουμε η πρωινή εντρύφηση σε τόσες πρωτεΐνες και ζωικά λίπη ήταν ένα ρίσκο....that I was willing to take!!! Κι έτσι το πρώτο πρωινό που κάτσαμε στην τραπεζαρία του ξενοδοχείου ήρθε μπροστά μου μια τεράστια πιατέλα με όλα αυτά τα...καλούδια και θυμάμαι ο σύντροφος γούρλωσε τα μάτια του κι αναφώνησε: ''θα φας ΕΣΎ...ΌΛΑ αυτά;;;;;'' . Ε ναι! Όπερ και εγένετο! Κι όπως έγινε και τις επόμενες μέρες. Κι η ετυμηγορία μου είναι η εξής: Αν και δεν έχω σκοπό να ξεκινώ από τούδε και στο εξής τη μέρα μου με τέτοιο τρόπο εν τούτοις οφείλω να ομολογήσω ότι το συγκεκριμένο πρωινό είναι χορταστικό -όσο δεν φαντάζεσαι!- και προσφέρει στον οργανισμό απίστευτη ενέργεια- το αποδεικνύουν οι ατέλειωτες ώρες περπατήματος σε αυτήν την πόλη που τα έχει όλα- στην κυριολεξία όλα, κυρίως γαστρονομικά!
Έτσι λοιπόν παίρνω το θάρρος κι αφού έψαξα αρκετά για να βρω μια όσο το δυνατόν αυθεντική συνταγή να σας παρουσιάσω στα πλαίσια του αφιερώματος στα όσπρια,ιδού λοιπόν τα ...baked beans! Τα οποία 1) δεν είναι baked (στο φούρνο) αλλά stewed (σιγομαγειρεμένα στην κατσαρόλα) και 2) δεν χρειάζεται να τα φάτε για πρωινό, μια χαρά τρώγονται οποιαδήποτε άλλη ώρα της ημέρας!

Baked beans (the english way)*

Έτος οσπρίων 2011 : Οκτώβριος

Υλικά για 2 άτομα
180 γρ φασόλια τα οποία θα έχετε μουλιάσει από το προηγούμενο βράδυ
1 κρεμμύδι ψιλοκομμένο
1 σκελίδα σκόρδο ψιλοκομμένη
1 φύλλο δάφνη
μερικά κλωνάρια φρέσκο θυμάρι
1 κονσέρβα ντομάτα ψιλοκομμένη
2 ποτήρια ζωμό της αρεσκείας σας
3 κουταλιές πάστα ντομάτας
λάδι
αλάτι

Στραγγίζετε τα φασόλια. Σε μια κατσαρόλα ζεσταίνετε λίγο λάδι, στο οποίο σωτάρετε το κρεμμύδι και το σκόρδο. Μόλις σωταριστούν ρίχνετε όλα τα υπόλοιπα υλικά και τόσο ζωμό όσο να σκεπαστούν τα φασόλια. Σκεπάζετε την κατσαρόλα, χαμηλώνετε τη φωτιά και αφήνετε τα φασόλια να σιγοβράσουν για τουλάχιστον 2 ώρες- ο χρόνος εξαρτάται από...την αντοχή των φασολιών. Πότε πότε ρίχνετε μια ματιά μην τυχόν κι έχει στεγνώσει τελείως το φαγητό. Το αποτέλεσμα είναι εκπληκτικό.

* Υπάρχουν διάφορες εκδοχές όπως τα boston baked beans τα οποία περιέχουν μολάσα, μουστάρδα και μπέικον ή τα canadian-french beans τα οποία φτιάχνονται με...σιρόπι σφένδαμου! Not at all the english way!

1-2 παρατηρήσεις:
Διαπίστωσα ότι η γαστρονομική παρουσία της Ελλάδος δεν είναι και ιδιαίτερα έντονη στο Λονδίνο. Πρωτ'απ'όλα σε street food festival στο οποίο βρεθήκαμε η Ελλάδα έλαμπε δια της απουσίας της. Στα διάφορα ντέλι και στο αγαπημένο Waitrose το μόνο ελληνικό που βρήκα ήταν ....κλασικά η φέτα και κάτι ελιές Καλαμών. Α και κάπου είδα τα πουράκια του Παπαδόπουλου τα περίφημα Caprice! Επειδή στο Λονδίνο μπορεί κανείς να βρει οτιδήποτε σε σχέση με τα κρασιά -κι ιδιαίτερα του Νέου Κόσμου- πάντα κάνω επισκέψεις (κι αγορές!) στις εκεί κάβες. Δεν θυμάμαι να έπεσα πάνω σε ελληνικό κρασί. Τι κρίμα!
Τέλος το street food είναι ιδιαίτερα δημοφιλές και στους Άγγλους αρέσουν πολύ οι πίτες. Απορώ πως δεν έχει σκεφτεί κανείς να ανοίξει ένα κλασικό ελληνικότατο τυροπιτάδικο! Χαμός θα γινόταν!

Τη δεκαετία του 70 όταν ο Βραζιλιάνος μουσικός Caetano Veloso βρέθηκε εξόριστος στο Λονδίνο, έγραψε τούτο το πολύ όμορφο και γλυκόπικρο τραγούδι που εμπνεύστηκε από την παραμονή του στη μία και μοναδική ευρωπαϊκή μητρόπολη!

Fabulous.......fake food!!

2011-10-15T15:11:00.000+03:00

Τις προάλλες ο καθηγητής των Ισπανικών επέμενε ότι κανένα ισπανικό εστιατόριο των Αθηνών δεν σερβίρει αυθεντική κουζίνα της πατρίδας του ούτε καν την πλησιάζουν γευστικά. Ακούγοντας το παράπονο του κουνούσα σκεφτική το κεφάλι μου ενθυμούμενη διάφορες ''περιπέτειες'' που μου έχουν τύχει κατά καιρούς σε wannabe ιταλικά εστιατόρια της πόλης, με αποκορύφωμα την επίσκεψη προ διετίας σε .....''ristorante italiano'' όπου τα μισά και πλέον πιάτα περιείχαν την ελληνοπρεπέστατη...φέτα! Υπερβάλλω ελαφρώς, το παραδέχομαι, αλλά η συνεχής παρουσία της φέτας στον κατάλογο ήταν δυστυχώς ενοχλητική.... κι απογοητευτική. Τα εστιατόρια με εθνικές κουζίνες πάσχουν. Πάσχουν από έλλειψη αυθεντικότητας ενώ από την άλλη χαρακτηρίζονται από υπερβολική εμμονή στη διακόσμηση -αναγκαστικά έτσι ώστε να συγκαλύψουν το πρώτο μειονέκτημα. Υπάρχουν βέβαια κι εξαιρέσεις. Και οι εξαιρέσεις έχουν κυρίως να κάνουν με εστιατόρια των οποίων οι ιδιοκτήτες και σεφ κατάγονται από τη χώρα της οποίας την κουζίνα θέλουν να πρεσβεύουν. Έτσι λέει ο κανόνας. Από την άλλη υπάρχει η εξής λύση: Αν θες να φας αυθεντικό φαγητό από κάποια εθνική κουζίνα καλύτερα να ταξιδέψεις στη συγκεκριμένη χώρα. Κάτι τέτοιο είναι κομματάκι δύσκολο για πολλούς λόγους αλλά ιδιαίτερα όταν έχεις Υπουργό Οικονομικών τον Μπένι τα γαστρονομικά ταξίδια γίνονται όνειρα θερινής νυκτός!!! Οπότε προκύπτει η έσχατη λύση κι έτσι συμβιβαζόμαστε με ...ντεμέκ συνταγές!!! Ως λάτρης της ινδικής κουζίνας κι αποκλείοντας προς το παρόν ένα ταξίδι στη γοητευτική αυτή χώρα, μου έχει μείνει να φτιάχνω ένα κοτόπουλο με κάρι που θα έκανε έναν Ινδό να πέσει κάτω από τα γέλια! Αλλά δεν παύει να είναι ένα νόστιμο πιάτο που αγαπώ ιδιαίτερα γι'αυτό και βρίσκω το θάρρος (ή μάλλον...θράσος!!!) να το αναρτήσω! Ιδού λοιπόν ένα ...ελληνοπρεπέστατο ινδικό πιάτο!

Κοτόπουλο με κάρι (the greek way!!)

Υλικά για 4 άτομα

1 μικρό κοτόπουλο κομμένο σε μερίδες
1 μεγάλο κρεμμύδι ψιλοκομμένο
2 σκελίδες σκόρδο ψιλοκομμένες
3-5 κουταλιές κάρι (εξαρτάται από τη...δυναμική του και τις αντοχές σας!!!)
5-6 κούπες ζωμό της αρεσκείας σας
1 1/2 κούπες ρύζι μπασμάτι
λίγο σαφράν (σε σκόνη ή κλωστούλες που θα έχετε βάλει σε λίγο ζωμό)
1 1/2 κεσέδες γιαούρτι (Όχι στραγγιστό. Προτιμότερο το κλασικό 4% )
λάδι

Ζεσταίνετε λίγο λάδι σε μια μεγάλη κατσαρόλα. Σωτάρετε σε αυτό το σκόρδο και το κρεμμύδι. Ρίχνετε το κάρι, ανακατεύετε λίγο και προσθέτετε το κοτόπουλο. Το σωτάρετε από όλες τις πλευρές και προσθέτετε ζωμό τόσο όσο να το σκεπάσει και σκεπάζετε την κατσαρόλα. Μαγειρεύετε σε μέτρια φωτιά για μια ώρα. Αφού μαγειρευτεί το κρέας το αφαιρείτε και ρίχνετε το ρύζι στην κατσαρόλα. Αν το φαγητό έχει πιεί όλα τα υγρά του προσθέτετε τη διπλάσια ποσότητα του ρυζιού σε ζωμό δηλαδή 3 φλιτζάνια. Αν έχει ακόμα υγρά υπολογίζετε και προσθέτετε όσος ζωμός λείπει. Μόλις βράσει το ρύζι προσθέτετε το σαφράν. Φέρτε πάλι το κρέας στην κατσαρόλα, ρίξτε το γιαούρτι, σκεπάστε την κατσαρόλα, πιάστε την από τα χερούλια και δώστε της δυο τρία γερά αναδέματα!!
बॉन एपेतीत όπως λένε και στα Χίντι!!

Λοιπόν το κρασί είναι μείζον και δύσκολο θέμα όταν πρόκειται να το συνδυάσουμε με ινδική κουζίνα. Προτείνω ως ασφαλείς λύσεις κρασιά που περιέχουν ποικιλίες όπως το Sauvignon blanc και Chardonnay! Με τον Αμέθυστο του Κώστα Λαζαρίδη δεν ήταν καθόλου άσχημος ο συνδυασμός!

Φθινοπωρινές διαθέσεις.

2011-10-05T10:19:00.000+03:00

Το φθινόπωρο είναι πια εδώ! Αυτό δε, για πολλούς Έλληνες σημαίνει ...βαρυχειμωνιά! Αγαπητοί συμπατριώτες, οι θερμοκρασίες παίζουν ανάμεσα στους πολύ ευχάριστους 24-27 βαθμούς. Τουτέστιν γιατί ταμπουρωθήκατε κάτω από πουλόβερ, ζακέτες, κασκόλ και μπουφάν;; Ψυχραιμία! Μπορεί να μας λούζει κρύος ιδρώτας όταν κάνει δηλώσεις ο Υπουργός των (βασανισμένων) Οικονομικών της χρεοκοπημένης χώρας μας, αλλά μερικά πράγματα, κάτι μικρές απολαύσεις, ευτυχώς δεν φορολογούνται ακόμα! Όπως μια βουτιά -ή απλά μια βόλτα- στη θάλασσα! Είναι χάρμα οφθαλμών ...κι αγχολυτική!!

Το κέικ που έχουμε σήμερα είναι αρκούντως φθινοπωρινό. Ψημένο καρύδι και μέλι δίνουν γεύση κι άρωμα στην πανέμορφη τούτη εποχή.

Κέικ με ψημένο καρύδι και μέλι

1 1/2 φλιτζάνια καρύδι
1 φλιτζάνι αλεύρι
1 1/2 κουταλάκι baking powder
12 κουταλιές βούτυρο σε θερμοκρασία δωματίου + λίγο ακόμα για το ταψί
1/2 φλιτζάνι μέλι
1/4 φλιτζάνι ζάχαρη
3 μεγάλα αυγά
το ξύσμα ενός πορτοκαλιού
1/2 κουταλάκι εκχύλισμα βανίλιας

Προθερμαίνετε τον φούρνο στους 180 βαθμούς. Βουτυρώνετε κι αλευρώνετε ελαφρώς ένα ταψί διαμέτρου περίπου 22 εκ.. Απλώνετε το καρύδι και το ψήνετε για 4-5 λεπτά στον φούρνο. Το αφήνετε για λίγο να κρυώσει και το περνάτε από τη μουλινέτα. Σε ένα μπολ ανακατεύετε το αλεύρι με το τριμμένο καρύδι και το baking powder. Σ'ένα άλλο μπολ χτυπάτε τα αυγά με το ξύσμα και το εκχύλισμα βανίλιας.
Στο μίξερ χτυπάτε καλά το βούτυρο με τη ζάχαρη και το μέλι. Μόλις αφρατέψει το μίγμα ρίχνετε σιγά σιγά τα αυγά. Συνεχίζετε το χτύπημα. Προσθέτετε λίγο λίγο το μίγμα αλευριού-καρυδιού. Χτυπάτε απαλά μέχρι να ενσωματωθεί στο μίγμα. Ψήνετε για 35-40 λεπτά. Αφήνετε να κρυώσει λίγο πριν το βγάλετε από το ταψί.

Κι επειδή το blog τούτο είναι στις καλές του αυτές μέρες (απορώ γιατί αφού τίποτα δεν πάει καλά!!!) αποφάσισε να απαντήσει σε κάποιες απορίες σας -τις οποίες μου αποκάλυψε ο καλός μου φίλος blogger statistics!

1. Μου αρέσει το αλάτι : Ο καθείς με το βίτσιο του φίλε αλλά καλού κακού έχε ένα πιεσόμετρο μαζί σου!

2. Στα γλυκά τι σημαίνει 1/2 1/3 1/4 : Θα ψάξεις να βρεις το βιβλίο Μαθηματικών της 5ης Δημοτικού- στη μαύρη αγορά κυκλοφορούν κάτι λίγα αντίτυπα!- θα πας στο κεφάλαιο με τον τίτλο ''Κλάσματα'' και θα το μελετήσεις ενδελεχώς.

3. Μελιτζανόπιτα καταπλικτική : Έχω , αλλά διόρθωσε την ορθογραφία σου.

4. Καλύτερη γαρδούμπα πού θα βρω : Στο σπίτι της μαμάς μου ανήμερα το Πάσχα!

Porca miseria!

2011-09-29T14:44:00.000+03:00

Προ ημερών ο κος. Μπεγλίτης δήλωσε ότι ...''οι Έλληνες πρέπει να μάθουμε να ζούμε πιο φτωχικά'' . Α χα! Tη στιγμή που διάβαζα τη δήλωση απολάμβανα το beluga χαβιάρι μου, το οποίο μου έκατσε στο λαιμό. Προσπάθησα να συνέλθω πίνοντας μερικές γουλιές από μια ροζέ Dom Perignon του 1995 αλλά οι μπουρμπουλήθρες της δεν με βοήθησαν καθόλου να συνέλθω. Bye bye ακριβές γαστρονομικές μου απολαύσεις. Σνιφ, σνιφ.... Adieu Monte Carlo... Λυγμ, λυγμ....Ναι, ξέχασα να σας πω ότι εκείνες τις μέρες βρισκόμουν στο -ακριβό- πριγκιπάτο του Μονακό. Πούλησα ό,τι είχα και δεν είχα και πήρα το δρόμο για την χρεοκοπημένη πατρίδα. Ήλπιζα ότι με τα λεφτά που είχα τόσο καιρό σε off-shore εταιρίες θα την έβγαζα καθαρή αλλά με το που πάτησα το πόδι μου στα ιερά τούτα εδάφη με γράπωσε η εφορία -έτυχε να μην απεργεί εκείνη την ημέρα!- και αφού μου κράτησε (εγ)κεφαλικούς φόρους, ΕΤΑΚ. έξτρα ΦΠΑ, έξτρα έκτακτους φόρους, πολλά έξτρα είχε το ...μενού, στο τέλος έμεινα με ένα τόσο ευτελές ποσό που μόνο υπόγεια γκαρσονιέρα μπορούσα πια να αγοράσω. Την οποία αγόρασα κι η οποία πλημμύρισε με την πρώτη νεροποντή. Αφού...στέγνωσα την γκαρσονιέρα, έτρεξα στο ΙΚΕΑ -στην αρχή είχα κατά νου τον ''δια χειρός Βαράγκη'' ...αλλά φευ...!- αγόρασα ένα τραπέζι και δύο καρέκλες , έστρωσα το τραπέζι με τραπεζομάντιλο αλέκιαστο που βρήκα στη λαϊκή κοψοχρονιά και κάλεσα σε γεύμα....... τον κο. Μπεγλίτη!!!!!!!!!!

Τονοσαλάτα με φασόλια

Έτος οσπρίων 2011 : Σεπτέμβριος

Υλικά (για 2 άτομα)
1-2 καρότα
1 μεγάλο κρεμμύδι
100 γρ φασόλια μέτρια
λίγη κάππαρη
ελιές της αρεσκείας σας
1 κονσέρβα τόνο
αλάτι
πιπέρι
λάδι
λίγο χυμό λεμονιού

Βράζουμε τα φασόλια προσέχοντας να μην παραβράσουν. Τα στραγγίζουμε περνώντας τα από λίγο κρύο νερό.
Κόβουμε το κρεμμύδι σε ροδέλες και το καρότο σε λεπτές οριζόντιες φετούλες. Τα απλώνουμε σε ένα ταψί με λίγο λάδι και τα ψήνουμε στο γκριλ για ένα δεκάλεπτο περίπου. Μόλις ψηθούν τα βγάζουμε από το φούρνο, τα αφήνουμε να κρυώσουν λίγο και τα ψιλοκόβουμε. Από ελιές μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ό,τι μας αρέσει. Αν τυχόν χρησιμοποιήσουμε Καλαμών ή πράσινες , βγάζουμε το κουκούτσι και ψιλοκόβουμε. Αν χρησιμοποιήσουμε ελιές θρούμπι -για τις οποίες η γράφουσα τρελαίνεται! - τις αφήνουμε με το κουκούτσι.
Ανακατεύουμε όλα τα υλικά μαζί, προσθέτουμε λίγο λάδι, μπόλικο φρεσκοτριμμένο πιπέρι, διορθώνουμε το αλάτι και συμπληρώνουμε με λίγο λεμόνι.
Σερβίρουμε με μια δροσερή Μαντινεία ή ένα Ασύρτικο. Ή λίγη δροσερή μπύρα.

Με τον κο. Μπεγλίτη ήπιαμε μπύρα. ''Ήπιαμε'' τρόπος του λέγειν, εγώ την ήπια όλη, ενώ ο κος. Μπεγλίτης μιλούσε όλη την ώρα. Πολύ παρλαπίπας ο τύπος, έπρεπε να το περιμένω, τον θυμάμαι στην τελετή ανάληψης του Υπουργείου Άμυνας από τον κο. Βενιζέλο (ωχ!) , δεν έλεγε να βάλει γλώσσα μέσα του, μέχρι να τελειώσει, οι περισσότεροι αξιωματικοί που τον παρακολουθούσαν είχαν συνταξιοδοτηθεί!!!
Τέλος πάντων με την μπύρα ήρθα στο τσακίρ κέφι, άρχισε να βράζει το ιρλανδέζικο αίμα που κυλά μέσα μου (!) κι έπιασα το τραγούδι , το οποίο αφιέρωσα εξαιρετικά στον κο.Μπεγλίτη και στους νυν και πρώην συναδέλφους του στις νυν και πρώην κυβερνήσεις και κοινοβούλια.

Oh, no! Not again!!!

2011-09-26T00:50:00.001+03:00

Ή αλλιώς ''Ο αέναος κύκλος της δίαιτας''. Ήδη από τα τέλη Αυγούστου τα περιοδικά είχαν γεμίσει με άρθρα κι αφιερώματα για την ''Μετά των διακοπών δίαιτα''. Αν το καλοσκεφτεί κανείς κατά τη διάρκεια όλου του έτους υπάρχει αφορμή για δίαιτα! Ας ξεκινήσουμε με εκείνη που ήδη αναφέραμε. Γυρνάμε από τις διακοπές κουβαλώντας εκτός από τις αναμνήσεις (κε ρομαντίκ!) και 2-3 κιλά παραπάνω. Για να τα χάσουμε θα χρειαστούν 2-3 μήνες -μην ζοριστούμε κιόλας- οπότε, αφού υποτίθεται ότι έχουμε φέρει εις πέρας την ''μετά των διακοπών δίαιτα'', κατά τις αρχές Νοέμβρη συναντάμε την ''προ των Χριστουγέννων δίαιτα'' . Αυτή τραβά μέχρι λίγο πριν τις γιορτές. Μεσολαβούν οι γιορτές....και το δικαιολογημένα ατέλειωτο φαγοπότι κι ακολουθεί η ''Μετά των Χριστουγέννων δίαιτα'' -αυτή κι αν είναι σκληρή κι αδυσώπητη! Κρατά μέχρι την ''Προ του Πάσχα'' δίαιτα η οποία συμπίπτει και με την Σαρακοστή για τους φανατικούς Χριστιανούς . Από ανήμερα το Πάσχα και μετά, κλασικά θα πέσει και εδώ το απίστευτο και χαρούμενο φαγοπότι - δώστε στον Έλληνα αφορμή για υπερβάλλον ζήλο στο φαϊ!!- για να φτάσουμε στην πιο δύσκολη περίοδο για δίαιτα. Μέχρι το καλοκαίρι λοιπόν, μεσολαβούν οι πλέον ανελέητες, οι πλέον απαιτητικές, οι πλέον εξοντωτικές δίαιτες. Εκείνη της ''Μετά το Πάσχα'' κι εκείνη... η απόλυτη δίαιτα, η ''Προ των διακοπών''! Εκεί πια τα περιοδικά δίνουν ρέστα! Οι διαιτολόγοι βγάζουν τον...φασίστα που έκρυβαν μέσα τους, κυριαρχεί το απόλυτο ''μη''!
Τέλος πάντων, το καλοκαιράκι θα έρθει, θα φάμε και λίγο παραπάνω κι έτσι φτάνουμε στα τέλη Αυγούστου και φτου πάλι από την αρχή!
Καλοκαίρι και Κυκλάδες - ένας ...κύκλος στο Αιγαίο!- πάνε μαζί! Κι έτσι για να πούμε αντίο στο καλοκαίρι -ο αέναος κύκλος των εποχών!- ας φτιάξουμε αυτήν την πολύ ωραία κυκλαδίτικη συνταγή που ξετρύπωσα από το site του Γαστρονόμου , ο οποίος κατά τη γνώμη μου είναι το μόνο γαστρονομικό περιοδικό που παίρνει στα σοβαρά την διαδικτυακή του παρουσία. Κολοκυθοκάππαρη λοιπόν, μια ομελέτα φούρνου που μας έρχεται από την Κίμωλο!

Κολοκυθοκάππαρη Κιμώλου

Υλικά

2-3 μεσαίου μεγέθους κολοκύθια τα οποία θα τρίψετε στον τρίφτη
1 τομάτα την οποία επίσης θα τρίψετε (ή καμιά 10 δεκαριά τοματίνια κομμένα στα τέσσερα , εγώ αυτό έκανα)
λίγο φρέσκο κρεμμυδάκι ψιλοκομμένο
1 κουταλιά κάππαρη την οποία θα ξαλμυρίσετε και θα ψιλοκόψετε
λίγη ρίγανη
λάδι
αλάτι
πιπέρι

Προθερμαίνετε τον φούρνο στους 180 βαθμούς. Σε ειδικό τηγάνι που μπαίνει στον φούρνο ζεσταίνετε λίγο λάδι. Σωτάρετε τα κολοκυθάκια, την τομάτα, την κάππαρη και το κρεμμυδάκι μέχρι να πιουν όλα τα υγρά τους. Χτυπάτε τα αυγά και τα ρίχνετε στο τηγάνι. Πιπερώνετε, διορθώνετε το αλάτι και....ριγανώνετε! Αφήνετε στο μάτι για 2-3 λεπτά και μετά τοποθετείτε το τηγάνι στο φούρνο για 10 λεπτά περίπου μέχρι να ψηθεί το αυγό.

Μπουκιά μπουκιά η κάππαρη κι η ρίγανη σου υπενθυμίζουν ότι τούτη η βασανισμένη χώρα είναι πλημμυρισμένη από μυρωδιές κι αρώματα αλησμόνητα και μοναδικά. Μου συμβαίνει πάντα όταν το καράβι προσεγγίζει το απάνεμο λιμάνι των Καμαρών στη Σίφνο. Μόλις πάει να ανοίξει η μπουκαπόρτα του καραβιού, ένα κύμα από το μεθυστικό άρωμα του θυμαριού κατεβαίνει από το βουνό και με πλημμυρίζει, με τυλίγει και με συνεπαίρνει, η αίσθηση είναι μοναδική, τα συναισθήματα τόσο, μα τόσο έντονα.............''Αχ, Ελλάδα σ'αγαπώ....''

7

2011-09-09T08:11:00.000+03:00

Η Μάγδα του κομψότατου my little expat kitchen με προσκάλεσε να συμμετάσχω σε ένα - ας το πούμε- παιχνίδι με τον τίτλο ''Η λίστα των 7''. Ο στόχος είναι να βρω 7 αναρτήσεις μου που να ανταποκρίνονται σε 7 συγκεκριμένα κριτήρια! Έψαξα λοιπόν, θυμήθηκα..... ντράπηκα (μα τι γράφω κατά καιρούς;;;) και κατέληξα στις εξής 7 αναρτήσεις:

1. Η πιο όμορφη ανάρτηση μου:

Εκείνη όπου δίνω τη συνταγή ενός από τα πιο χαρακτηριστικά πιάτα της αγαπημένης μου Ρώμης. Σε αυτή την ανάρτηση ανακάλυψα ότι είστε λάτρεις των γρήγορων μακαρονάδων. Υπόσχομαι περισσότερες φέτος το χειμώνα!

2. Η πιο δημοφιλής ανάρτηση μου

Ο καλός μου blogger statistics (σχολαστικό παιδί!!) μου αναφέρει ότι η πιο δημοφιλής ανάρτηση μου είναι εκείνη όπου δίνω τη συνταγή της μακεδονικής μελιτζανόπιτας. Η συγκεκριμένη ανάρτηση δέχεται εκατοντάδες χτυπήματα κάθε μέρα! Τα εύσημα πάνε βέβαια στον εξαιρετικό κο. Αλέξανδρο Γιώτη, του οποίου την συγκεκριμένη συνταγή είχα βρει πριν χρόνια στον ''Γαστρονόμο''.

3. Η πιο αμφιλεγόμενη ανάρτηση μου.

Υπήρξε κάποια εποχή που το αλλοπρόσαλλο τούτο blog ήταν λίγο απ'όλα, κάτι σαν τα μίνι μάρκετ της γειτονιάς όπου βρίσκεις από εφημερίδες μέχρι...σαμπουάν. Υπάρχουν κάποιες παλιότερες αναρτήσεις όπου παρίστανα την βαθυστόχαστη κριτικό κινηματογράφου κι είχα κάτι τρελές ορέξεις να φτιάχνω λίστες! Ιδού λοιπόν η λίστα με τις κατά Crispy (εξ ου κι αμφιλεγόμενη η ανάρτηση!!!) καλύτερες ταινίες της προηγούμενης δεκαετίας!) . Πάντως είχε πέσει πολλή συζήτηση τότε!

4. Η πιο χρήσιμη ανάρτηση μου

Εμμμ, χρήσιμη είπατε; Μάλλον η συγκεκριμένη ανάρτηση για συγκεκριμένους -τότε!- λόγους!!

5. Η ανάρτηση της οποίας η επιτυχία με ξάφνιασε

Φευ, το Blog τούτο δεν ήταν ποτέ των μεγάλων επιτυχιών. Εντούτοις υπάρχει τούτη η σπαγγετάδα που κάνει ακόμα σιωπηλή επιτυχία. Φίλες με παίρνουν τηλέφωνο κι έχω δεχτεί αρκετά μηνύματα όπου μου λένε ότι η απλή αυτή pasta με pesto καρυδιού τους έχει στην κυριολεξία σώσει! Κι έχει περάσει ενάμιση χρόνος από τότε που την ανάρτησα!

6. Η ανάρτηση που δεν έλαβε την προσοχή που της άξιζε

Τόσο νόστιμο πιάτο και μου το σνομπάρατε!! Que dommage!

7. Η ανάρτηση για την οποία είμαι περήφανη.

Όχι ακριβώς περήφανη, πάντως χάρηκα πολύ που όλες/όλοι εκδηλώσατε την λατρεία σας για την ....ακαταμάχητη σοκολάτα!!!

Και τώρα η πρόσκληση για τη ''Λίστα των 7'' πρέπει να δοθεί σε άλλες 5 blogger κι έτσι προσκαλώ τις:

Εμμανουέλα του Eating around
Jenny του my kitchen diary
Ερμιόνη του the one with all the tastes
Πηνελόπη του aroma vanillias
Amelie του amelie delicatessen

Να ευχαριστήσω και πάλι την Μάγδα που με ''έσπρωξε'' κατά κάποιο τρόπο να ανασκαλέψω το αμαρτωλό πλην όμως νόστιμο παρελθόν του blog! Dank je wel!

Νόστιμα μπερδέματα!

2011-09-06T19:27:00.000+03:00

Ω, μα τι ευτυχία, στην κουζίνα της Crispy είχαμε γάμους και...γαστρονομικές χαρές! Αποφάσισα να παίξω την κουμπάρα κι έφερα....εις πιάτο ένα (!!) το τουρλού και τον καγιανά! Ως εξής:

Τουρλού με αυγά

Υλικά για 4 άτομα

2 μελιτζάνες μέτριες
2 κολοκυθάκια μέτρια
2 πιπεριές μέτριες
1 κρεμμύδι (κι αυτό...μέτριο)
4-5 μεγάλες, ώριμες ζουμερές τομάτες
4 αυγά
λάδι
αλάτι
πιπέρι

Καθαρίζετε και ψιλοκόβετε σε κυβάκια τις μελιτζάνες, τα κολοκυθάκια και τις πιπεριές. Κόβετε σε λεπτές φετούλες το κρεμμύδι. Σε ένα μεγάλο τηγάνι και σε μέτρια φωτιά ζεσταίνετε μια ικανοποιητική ποσότητα λαδιού και σωτάρετε τα 4 προαναφερθέντα υλικά για 5-6 λεπτά περίπου.
Καθαρίζετε και τρίβετε τις τομάτες. Τις προσθέτετε στο τηγάνι, αλατοπιπερώνετε, ρίχνετε ένα ποτήρι νερό κι αφήνετε το φαγητό να σιγοβράσει για 45 λεπτά περίπου. Μόλις έχει πιει πια σχεδόν όλο το νερό ρίχνετε τα αυγά προσεκτικά -τα αφήνετε όπως είναι να σιγοψηθούν.
Να ζήσουν λοιπόν τα τουρλού με αυγά και μαζί με αυτά κι εμείς!

Τουρλού για όσους δεν γνωρίζουν είναι το ....ratatouille ή ...ρατατουίγ! Κι εδώ ερχόμαστε στο θέμα της ημέρας! Ξεφυλλίζοντας συμπαθητικό γυναικείο περιοδικό που κυκλοφορεί κάθε μήνα ως ένθετο εφημερίδας και μετά μόνο του στοιχίζοντας....4 ευρώ (!!! Έλεος βρε παιδιά!!!) , έφτασα στη γαστρονομική σελίδα του περιοδικού κι εκεί είδα το....ριμπάι.

Ριμπάι όπως το ...σαράι , το κολάι, οι Μασάι , τα ''μασάει'' (τα ...ριμπάι ) , τα σπάει και πάει λέγοντας. Άργησα λίγο , είναι η αλήθεια, να αντιληφθώ ότι εννοούσαν τo.....Rib Eye!!!! Κάπως μπερδεύονται τα πράγματα όταν πιο κάτω τα μπισκότα digestive γράφονται στην αγγλική κι όχι....νταϊτζέστιβ!!! Γιατί παιδιά δεν ακολουθείτε μια γραμμή και μας μπερδεύετε;;;; Και μια παρατήρηση. Πιστεύω ότι η συντριπτική πλειοψηφία των αναγνωστριών σας γνωρίζει αγγλικά -αφού μπορεί και διαβάζει τον τίτλο του περιοδικού, n'est-ce pas?- τότε ως προς τι το..... ριμπάι!!!!

ΥΓ: Σε κάποια/ον που βρέθηκε στο αλλοπρόσαλλο τούτο blog πληκτρολογώντας :
''οταν με πιανει λυσσα για σοκολατα αμυγδαλου 3 το οριο τι κάνω''.

Αγαπητή/έ η συμβουλή μου είναι η εξής: Στη σοκολάτα δεν υπάρχουν όρια!!! Αλλά και... 3;;;; Μπράβο...λύσσα!!!

Say goodbye to summer

2011-08-30T23:36:00.000+03:00

Τι μου έμεινε από το καλοκαίρι που τελειώνει: Η δήλωση του Αυστραλού σεφ Bill Granger, ο οποίος γύρισε μες την τρελή χαρά από τις διακοπές του στην Ελλάδα και δήλωσε: Eating should make you happy! I'll drink to that Bill!

Η σπιτική λεμονάδα του Φλοκαφέ. Φρέσκος χυμός λεμονιού, ξινούτσικη όσο έπρεπε κι απίστευτα δροσιστική! Εθιστική! (Μικρή ένσταση: Για αλυσίδα το Φλοκαφέ δεν είναι ιδιαίτερα φθηνό. Εν τούτοις μεσούσης του καλοκαιριού αύξησε τις τιμές. Ο καπουτσίνο από 3,60 πήγε 4,10 ευρώ! Αναρωτιέμαι αν κάποιοι έχουν συνειδητοποιήσει ότι ζούμε σε χώρα υπό κρίση!)

Το παγωτό καϊμάκι (και φιστίκι) του Κωνσταντινίδη. Ωραία, πλούσια γεύση κι υφή, είναι εκείνο το είδος παγωτού που σε αναγκάζει να μην σταματήσεις μέχρι και την τελευταία κουταλιά! Με μπόλικο γλυκό βύσσινο από πάνω είναι τέλειο! ''Τέλειο'' επίσης και για τους γοφούς αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία....! Τα παγωτά του Κωνσταντινίδη παρεμπιπτόντως, έχουν κερδίσει το πρώτο βραβείο σε κάποιο φεστιβάλ παγωτού. Παιδιά μου, έχουμε φεστιβάλ παγωτού στη χώρα μας και δεν ειδοποιείτε;; Μα, θα σας μαλώσω!

Εκεί στη Βουλής , προς την Πλάκα, κρύβεται το wine bar των ονείρων μου, το οποίο -φευ!- ανακάλυψα μόλις τον Ιούλιο . Πριν λίγα χρόνια ένας φίλος μου είχε προτείνει να ανοίξουμε ένα wine bar. Του περιέγραψα πώς το ήθελα, συμφώνησε, μείναμε στα όνειρα... Τέλος πάντων περνώντας από το Οινο-scent με χαρά διαπίστωσα ότι στην πόλη μας υπάρχει το wine bar των ονείρων μου!! Μικρό, λιτό, όμως σωστά οργανωμένο και ενημερωμένο. Εκεί ανακάλυψα τα κρασιά του Κτήματος Μουσών. Λευκό και ροζέ τιμήθηκαν δεόντως όχι μόνο επειδή είχαν πολύ , μα πάρα πολύ καλές τιμές (τις πρέπουσες, 5, 50 το λευκό και 6 ευρώ το ροζέ! Ω ναι, ακούτε υπόλοιποι οινοπαραγωγοί;) αλλά κυρίως επειδή ήταν αξιοπρεπέστατα!

Η σχέση μου με τον Paul...Όχι, δεν πρόκειται να σας διηγηθώ μια ερωτική ιστορία. Εννοώ τη γνωστή boulangerie-patisserie στην Πανεπιστημίου! Με ξελόγιασε με εκείνο το εκλέρ γεμισμένο με σαντιγί και σμέουρα (φραμπουάζ γαλλιστί!) που μας προσφέρει φέτος το καλοκαίρι! Κάθε επίσκεψη στο κέντρο αφορμή για γαργαλιστικές του ουρανίσκου περιπέτειες ! Αλλά εδώ, σε αυτό το πανέμορφο εκλέρ (φταίνε τα σμέουρα με το μοναδικό τους χρώμα) διαπιστώνει κανείς την μοναδικότητα και παντοδυναμία της γαλλικής ζαχαροπλαστικής! Μπορεί πια οι πιο διάσημοι σεφ επί της γης να μην είναι Γάλλοι αλλά οι κορυφαίοι chef-patissieurs παραμένουν αυστηρά κι ακλόνητα συμπατριώτες του...Σαρκοζί (πού τον θυμήθηκα...) . Η δυναμική της γαλλικής ζαχαροπλαστικής κρύβεται στο γεγονός ότι δεν σε συντρίβει με την υπερβολική γλυκύτητα. Οι Γάλλοι τρελαίνονται για την παρουσία φρούτων στα γλυκά τους κι αφήνουν αυτά να ακουστούν, όχι η ζάχαρη, όχι το λιπαρό βάρος της κρέμας. Αν το δοκιμάσετε θα με θυμηθείτε...όταν τρώγοντας το θα ψάχνετε για....τη ζάχαρη!

Και κάτι που προέκυψε τελευταία στιγμή. Κάποιοι σε αυτόν τον γαστρονομικό κόσμο έχουν μεράκι και ταλέντο! Μέσω Facebook οδηγήθηκα σε αυτό το link κι εκεί ανακάλυψα ότι Αμερικανός αρχιτέκτονας από το San Francisco που τυγχάνει παθιασμένος wine lover έκατσε και χαρτογράφησε οινικά τη Γαλλία , δίνοντας στους δρόμους του κρασιού τη μορφή ...γραμμής μετρό! Αυτό είναι! Φαντασία, μεράκι, κέφι, διάθεση...ααα...κι αγάπη για το κρασί!

Καιρός να μαζέψετε τους φίλους σας στην βεράντα και να φάτε και να πιείτε στην υγειά ενός καλοκαιριού που εμένα τουλάχιστον μου έδωσε και μου άφησε πολλά! Πολλά θετικά που πιστεύω ότι θα γλυκάνουν ένα δύσκολο (;) χειμώνα.
Σε εκείνη τη βεράντα όπου θα έχετε μαζευτεί με τους φίλους σας, γιατί όχι σερβίρετε το εξής:

Κοτόπουλο με καπνιστή πάπρικα και ψητά λαχανικά.

Όσα τα άτομα υπολογίστε και τα κομμάτια κοτόπουλου. Σ'ένα βαθύ μπολ λιώστε 2-3 σκελίδες σκόρδο με λίγο αλάτι. Προσθέστε 1-2 κουταλιές καυτερή καπνιστή πάπρικα, λίγο νερό και λάδι, ανακατώστε. Τρίψτε με αυτό το μίγμα το κοτόπουλο και ψήστε το στο φούρνο. Μόλις πάρει ωραίο χρώμα σκεπάστε το με αλουμινόχαρτο.
Πάρτε διάφορα λαχανικά του καλοκαιριού, μελιτζάνες, κολοκύθια κλπ κόψτε σε λεπτές φέτες και ψήστε στην ψηστιέρα. Πάρτε μερικές πιπεριές , ψήστε τις στο φούρνο - την ώρα που ψήνετε το κοτόπουλο δίπλα ή από πάνω- βγάλτε τις , βάλτε τις σ'ένα πιάτο και σκεπάστε τις με μεμβράνη μέχρι να κρυώσουν. Έτσι θα ξεφλουδίσουν ευκολότερα! Βάλτε όλα τα ψημένα λαχανικά σ'ένα μεγάλο μπολ. Σ'ένα άλλο μπολ ρίξτε μερικά ψιλοκομμένα φύλλα βασιλικού , λεμόνι, λάδι, αλάτι, πιπέρι ανακατώστε περιχύστε με αυτό το μίγμα τα λαχανικά, ανακατώστε, σερβίρετε με το κοτόπουλο και ...
...πιείτε στην υγειά ενός καλοκαιριού που μπορεί να φεύγει σιγά σιγά ....αλλά μεταξύ μας θα επιμείνει λίγο ακόμη!

Κι όπως τραγουδούν οι αγαπημένοι Belle & Sebastian:

''I spent the summer wasting,
The time was passed so easily.
But if the summer's wasted
How come that I could feel so free?''

You have to break a few eggs...

2011-08-24T19:18:00.000+03:00

....to make an omelette.

Μου αρέσει πολύ αυτή η παροιμία. Κι όχι μόνο επειδή τρελαίνομαι για... ομελέτες αλλά κυρίως γιατί έχω την αίσθηση ότι κάτι αντίστοιχο μπορεί να ειπωθεί και για τις διαπροσωπικές μας σχέσεις. Δεν ξέρω...Δεν είμαι σίγουρη... Ποιος ξέρει...
Χμμμμμ, θα αμπελοφιλοσοφήσεις Crispy;
Όχι, όχι μην ανησυχείτε! Θα φάμε μια ωραία, spicy κι...ελαφριά (ήδη άρχισαν τα περιοδικά να διαφημίζουν τις μετά των διακοπών δίαιτες!!!) ομελέτα και θα πάμε μετά - χορτασμένοι πια!- στο κυρίως θέμα της σημερινής ανάρτησης.
Αν κάτι μου άρεσε σε αυτήν την ...χαμηλοβλεπούσα ομελέτα είναι η διαφορετικότητα μέσα από την απλότητα της αλλά κυρίως η απίστευτη νοστιμιά της!

Ομελέτα με curry

So yummy and...yellow!

Για κάθε άτομο υπολογίστε 2 αυγά.

Στα 2 άτομα και κατά συνέπεια στα 4 αυγά υπολογίστε επιπλέον:

3-4 κουταλιές ξινόγαλο
1-2 κουταλάκια του γλυκού curry (αν σας αρέσει το πικάντικο ενισχύστε τη δόση άφοβα!)
λίγο λάδι (κυριολεκτώ όταν λέω λίγο!)

A pinch of...yellow!

Θα χρειαστείτε ένα τηγάνι κατάλληλο για φούρνο.
Θα χρειαστείτε επίσης να προθερμάνετε τον φούρνο -βάλτε τον στους 150 βαθμούς.

Ζεστάνετε το λάδι σε μέτρια φωτιά. Ρίξτε σε αυτό το curry κι αφήστε το να αρωματιστεί. Βέβαια, εδώ που τα λέμε, δεν θα αρωματιστεί μόνο το λάδι αλλά κι η κουζίνα σας μην πω κι όλη γειτονιά σας- ιδιαίτερα όταν φυσά νοτιάς!!
Εν τω μεταξύ χτυπήστε σ'ένα μπολ τα αυγά με το ξινόγαλο.
Ρίξτε τα αυγά στο τηγάνι και ψήστε την ομελέτα για λίγο. Συνεχίστε το ψήσιμο της ομελέτας στο φούρνο. Μόλις πάρει ωραίο χρυσαφί χρώμα την αποσύρετε ...και την τιμάτε δεόντως!

******************************************************************
Λοιπόν, ώρα να πάμε στο κυρίως πιάτο τουτέστιν στο κυρίως θέμα μας -δεν θα σας κουβαλούσα μέχρι εδώ απλά και μόνο για μια ταπεινή ομελέτα!!
Στη χθεσινή Guardian και στο πολύ καλό γαστρονομικό blog της εφημερίδας word of mouth, συζητήθηκε ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα : ''Οι άνθρωποι στο διπλανό τραπέζι''. Εννοεί στο τραπέζι του εστιατορίου. Κι εννοεί εκείνους τους ανθρώπους που με τη συμπεριφορά τους είναι ικανοί να μας χαλάσουν μια κατά τ'άλλα ευχάριστη βραδιά. Πώς; Προφανώς με την αγένεια, τις φωνές τους, την αδιακρισία τους, τους κακούς τους τρόπους κι εν γένει με εκείνο το γνωστό τσαμπουκά ''Πληρώνω και κάνω ό,τι γουστάρω'' . Λοιπόν αυτοί που κάνουν ό,τι γουστάρουν πολλές φορές τρώνε ως ...άμεσοι απόγονοι του ανθρώπου των σπηλαίων, κραυγάζουν και κακαρίζουν σε υψηλά ντεσιμπέλ , τσακώνονται ή ακόμα χειρότερα χαριεντίζονται όπως κάτι φρεσκοερωτευμένα ζευγάρια που εκείνη την ώρα θυμούνται πως ήρθε η στιγμή να διαιωνίσουν το ανθρώπινο είδος (get a room!!!), ατίθασα μικρά (για να μην παρεξηγηθώ όχι μόνο δεν έχω πρόβλημα με τα παιδιά αλλά εκνευρίζομαι αφάνταστα με εστιατόρια που απαγορεύουν την είσοδο σε αυτά! Απλά τα μικρά πρέπει να κάθονται ήσυχα σε μια καρέκλα και να μην...ουρλιάζουν. Δεν κάνει καλό στην πέψη!), macho guys που φυσούν τον καπνό του πούρου μες τη μούρη σου και πάει λέγοντας. Όλοι φαντάζομαι ότι έχουμε μια ανάλογη ιστορία να διηγηθούμε , άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι το συγκεκριμένο άρθρο της εφημερίδας μέχρι στιγμής έχει δεχτεί πάνω από 300 σχόλια!

Θυμήθηκα μια χαρακτηριστική σκηνή από την πολύ καλή ταινία In Bruges. Ο κύριος στο διπλανό τραπέζι ενοχλείται από τον καπνό του τσιγάρου της κοπέλας του Colin Farrell. Εκείνος τότε τακτοποιεί το ζήτημα ...με κάπως ακραίο τρόπο είναι η αλήθεια!!!
Δείτε την σκηνή -οπωσδήποτε!!- εδώ

Μέσα Αυγούστου...

2011-08-18T21:24:00.000+03:00

....και βάλε!
Έχω μια ιδέα! Η οποία ιδέα απευθύνεται σε όσους αποφασίζουν πόσες μέρες έχει ο κάθε μήνας. Ο Αύγουστος που λέτε, βρίσκεται ακριβώς απέναντι από το Φλεβάρη. Κι ο Φλεβάρης είναι κουτσός. Αγαπητοί αστρονόμοι ή όποιας άλλης επιστήμης έχετε τη χαρά να υπηρετείτε εσείς οι ταγμένοι στο μέτρημα του χρόνου, κάντε κουτσό και τον Αύγουστο! Εναλλάξ με τον Φλεβάρη! Μία σου και μία μου οι 28 μέρες. Μπας κι επέλθει ισορροπία- συμπαντική αλλά κι η δική μας η μιζεράμπλ ψυχική!
Όπως καταλάβατε η γράφουσα δεν τα πάει καθόλου καλά με το μήνα που διανύουμε! Κοιτάξτε, αν υπήρχαν οι κατάλληλες προϋποθέσεις, θα το σκεφτόταν καλύτερα. Θα αναρωτηθείτε ποιες είναι αυτές οι προϋποθέσεις. Ναι, χμμμ, μία είναι ας πούμε, ένα σπίτι πάνω στη θάλασσα - στην ανάγκη ας είναι κι αυθαίρετο! Λοιπόν, μια και δεν πληρούμε την συγκεκριμένη προϋπόθεση αλλά ούτε και κάποια άλλη που θα μας ανάγκαζε να βάλουμε ''like'' στον Αύγουστο, ας ασχοληθούμε επιτέλους με αυτό που ξέρουμε να κάνουμε καλύτερα!
Η σημερινή συνταγή είναι μέρος του αφιερώματος στα όσπρια που τρέχει κατά τη διάρκεια όλου του σωτήριου χρεοκοπημένου έτους 2011.

Ρεβύθια με αραβική πίτα

Έτος οσπρίων 2011: Αύγουστος

Υλικά

200 γρ ρεβύθια τα οποία θα έχετε μουλιάσει αποβραδίς
10 περίπου τοματάκια τσέρι
1/2 κουταλάκι σπόροι κύμινου τους οποίους θα έχετε κοπανίσει ελαφρώς
1 λεμόνι
γιαούρτι (ναι μεν ...light αλλά στραγγιστό!)
μαϊντανό φρέσκο και ψιλοκομμένο
1/2 κουταλάκι καυτερή πάπρικα
μερικές αραβικές πίτες
λάδι

Βράζετε νωρίς νωρίς τα ρεβύθια και τα αφήνετε να κρυώσουν. Ζεσταίνετε λίγο λάδι σ'ένα τηγάνι, προσθέτετε τους σπόρους του κύμινου κι αφήνετε ένα λεπτό το λάδι να αρωματιστεί. Προσθέτετε τα ρεβύθια και τα τοματίνια τα οποία θα έχετε κόψει σε τέταρτα, ανακατεύετε. Μαγειρεύετε για 2-3 λεπτά και μετά μ'ένα πιρούνι λιώνετε ελαφρώς τα ρεβύθια. Προσθέτετε λίγο χυμό λεμονιού κι αφαιρείτε από τη φωτιά.
Στο γιαούρτι ρίχνετε ελάχιστες σταγόνες λαδιού, την πάπρικα, το μαϊντανό κι ανακατεύετε.
Ζεσταίνετε ελαφρώς τις πίτες, τυλίγετε σε αυτές λίγα ρεβύθια και λίγο γιαούρτι ....
and that's that!
Τελειώσαμε για σήμερα!

Με τον Αύγουστο να δούμε πότε θα τελειώσουμε!!!

Οι Pixies ωρύονται that it's time for stormy weather....Φευ, κανείς δεν τους ακούει!

Crispy's tips: Αν θέλετε, αντί για αραβικές πίτες μπορείτε να χρησιμοποιήσετε αρμένικες. Τις ανακάλυψα πρόσφατα και τις λάτρεψα!

Αυγουστιάτικες αναμνήσεις

2011-08-08T20:02:00.000+03:00

Τα καλοκαίρια της εφηβείας -της δικής μου τουλάχιστον - ήταν ζεστά! Πολύ ζεστά! Γιατί πίσω σε εκείνα τα χρόνια δεν είχαν γίνει μέρος της ζωής μας τα ...κλιματιστικά! -Ναι, πρέπει να πάτε τόσο πολύ πίσω στο χρόνο!!! Ο μπαμπάς είχε τις δουλειές του κι έτσι ήταν η μαμά που αναλάμβανε να πάει τα ατίθασα παιδιά της οικογένειας στη θάλασσα να δροσιστούν τα καημένα! Πριν φύγουμε όμως , έπρεπε να ετοιμαστεί το φαγητό κι εδώ έπαιρνε τα ηνία το λιγότερο ατίθασο από τα τρία παιδιά, η αυτού ταπεινότης...η Crispy! H μαμά αράδιαζε μπροστά μου τα υλικά, μου εξηγούσε τι έπρεπε να κάνω και πριν φύγει από την κουζίνα μου φορούσε και μια ...ποδιά! Η ποδιά ήταν απαραίτητη καθότι ναι μεν ...Crispy (τραγανή!) αλλά τρομερά αδέξιο αυτό το κορίτσι τς τς τς, κυρίως όμως 9 στις 10 φορές το φαγητό απαιτούσε το χειρισμό τομάτας. Να ψιλοκόψω την τομάτα ή να την τρίψω ή...να στύψω την τομάτα- και τότε ήταν που γινόμουν χάλια! Και την έστυβα διότι , τουλάχιστον στη δική μου οικογένεια , τιμούμε δεόντως τις τοματόσουπες! Ακόμα και το καλοκαίρι! Μα τι λέω, κυρίως το καλοκαίρι! Οι οποίες τοματόσουπες τρώγονταν ανετότατα χλιαρές ή κρύες κι ήταν απλαυστικά χορταστικές μετά από μια βουτιά στη θάλασσα! Κι εκείνη που λατρεύαμε και λατρεύουμε ακόμη οικογενειακώς ήταν η....

Τοματόσουπα με χοντρό φιδέ κι αυγά

Θα χρησιμοποιήσετε τα λεγόμενα πομοντόρια , τις σχετικά μικρές σε μέγεθος και οβάλ σε σχήμα τομάτες. Θα τις πλύνετε, και θα τις κόψετε σε κομμάτια τα οποία θα τοποθετήσετε σ'ένα μεγάλο μεταλλικό σουρωτήρι για ζυμαρικά. Κάτω από το σουρωτήρι θα έχετε βάλει μια μεγάλη λεκάνη. Θα αλατίσετε τις τομάτες και θα τις αφήσετε για μισή ώρα περίπου. Μετά αρχίζει το στύψιμο! Στύβετε συνέχεια τις τομάτες , ρίχνοντας πότε πότε λίγο νερό μέχρι που μέσα στο σουρωτήρι θα μείνουν μόνο οι φλούδες και τα σποράκια από την τομάτα. Ρίχνετε το χυμό σε μια κατσαρόλα αφού το περάσετε από λεπτό σουρωτήρι για να κρατήσει τυχόν σποράκια που έχουν ξεφύγει. Ρίχνετε στην κατσαρόλα λίγο νερό ακόμα, λίγο λάδι, αλάτι και περιμένετε να βράσει. Μόλις αρχίσει να βράζει ρίχνετε το χοντρό φιδέ αφού σπάσετε τις ''φωλιές'' με τα χέρια σας.
Περιμένετε να πάρει πάλι βράση η σούπα. Τότε ρίχνετε σε αυτή τόσα αυγά όσα και τα άτομα που θα σερβιριστούν. Προσοχή καθώς θα ρίχνετε τα αυγά στην κατσαρόλα. Σιγά σιγά και με ηρεμία για να μην σκορπίσουν- κάτι σαν αυγά ποσέ! Μετά από 10 λεπτά η σούπα θα είναι έτοιμη. Τη βγάζετε από το μάτι, την αφήνετε να κρυώσει, πετάγεστε στη θάλασσα (μην ξεχάσετε το αντηλιακό γιατί ο ήλιος τσουρουφλίζει τον Αύγουστο!) κι όταν γυρίσετε , καθίστε στο τραπέζι, ρίξτε μπόλικο φρεσκοτριμμένο πιπέρι στο πιάτο σας και....

..........κι εκείνα τα ατέλειωτα ζεστά απομεσήμερα του Αυγούστου μου κλείνουν γλυκά τα μάτια!

Summer in Spain

2011-08-05T09:42:00.001+03:00

Α, όχι , η Crispy εδώ στην Αθήνα βρίσκεται, πιστή στις επάλξεις του Αυγούστου του βαρετού! Αλλά να...Έπεσε πάνω στη φωτογραφία αυτή και την έπιασε μια ...φρίκη...

Αυτή η ειδυλλιακή παραλία βρίσκεται κάπου έξω από τη Βαλένθια.

Χμμμ...θα είμαι ειλικρινής:

Όση ζέστη κι αν ενέσκηπτε ποτέ, όσο κι αν περνούσαμε καύσωνα εβδομάδων και μηνών ολόκληρων, με θερμοκρασίες να χτυπούν τους 50 βαθμούς....ε, λοιπόν ούτε με αυτές τις συνθήκες δεν θα με βρίσκατε σε μια τέτοια παραλία. Δηλαδή έτσι κι αλλιώς δεν θα με βρίσκατε, γιατί στη συγκεκριμένη περίπτωση χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα!
Οφείλω να ομολογήσω ότι είμαι από εκείνα τα περίεργα όντα που προτιμούν να περπατήσουν χιλιόμετρα ολόκληρα για να βρουν την παραλία των ονείρων τους: Απρόσιτη, ερημική κι αν είναι βραχώδης ακόμα καλύτερα! Αν είναι αμμώδης, τότε ένας μικρός κολπίσκος μερικά χιλιόμετρα μακριά από τον κεντρικό δρόμο , ο οποίος κολπίσκος για να τον προσεγγίσεις πρέπει να πάρεις δύσβατο μονοπάτι, αλλά όταν φτάσεις.....αααα τι ευτυχία!!

Τώρα μιας κι είμαστε στην Ισπανία κι όχι....στον Αη Γιώργη, στη Φολέγανδρο -ευσεβής πόθος....- , ας φάμε κάτι ισπανικό κι αρκούντως δροσερό και καλοκαιρινό. Ας ετοιμάσουμε, για παράδειγμα, μια...

Σαλάτα Ανδαλουσίας

Υλικά
1 σαλάτα iceberg
1 ρόκα
1 τομάτα ώριμη αλλά σφιχτή
ένα αυγό επίσης... σφιχτό!
1/2 κρεμμύδι
1 κονσέρβα τόνο
8-10 πράσινες ελιές μείον το κουκούτσι
λάδι
λευκό ξίδι εξαιρετικής ποιότητας
αλάτι
πιπέρι
ρίγανη

Πλένετε, καθαρίζετε και στεγνώνετε το iceberg και τη ρόκα στο... σαλατοπλυντήριο! Κόβετε με τα χέρια σε χοντρά κομμάτια τα σαλατικά. Τα τοποθετείτε σε μια σαλατιέρα όπου προσθέτετε το κρεμμύδι κομμένο σε ωραίες φετούλες, τον τόνο στραγγισμένο , τις ωραίες ελίτσες, και την τομάτα κομμένη σε φίνες φετούλες. Προσέξτε τώρα τι θα κάνετε με το αυγό. Θα χωρίσετε το ασπράδι από τον κρόκο και το ασπράδι θα το κόψετε σε κομματάκια τα οποία θα προσθέσετε στη σαλάτα. Τον κρόκο τον βάζετε σ'ένα μπωλ και τον λιώνετε μ'ένα πιρούνι. Σιγά σιγά κι αναδεύοντας συνέχεια προσθέτετε σ'αυτόν το ξίδι και σιγά -μα πολύ σιγά!- το λάδι. Έτσι θα προκύψει μια ρευστή σαλτσούλα για τη σαλάτα που θα θυμίζει αμυδρά ....μαγιονέζα!! Ραντίζετε τη σαλάτα με αυτή τη σαλτσούλα, αλαταοπιπερώνετε, προσθέστε λίγη ρίγανη....αρπάξτε από το ψυγείο μια κρύα cerveza και βάλτε να παίζει στο cd player μια...

Luz Casal να τραγουδά ....''Θάλασσα κι ουρανός''

Σε όσους φεύγουν για διακοπές πολλές πολλές ευχές να περάσετε όμορφα, να ξεκουραστείτε και να ανανεωθείτε!

Bye bye July

2011-08-01T21:36:00.000+03:00

And hello August! Κι όποιος σου είπε '' καλέ μου μήνα,να ήσουν δυο φορές το χρόνο'' δεν ήξερε τι έλεγε!

Μια σύντομη γαστρονομική επισκόπηση του μήνα που πέρασε.

Λοιπόν, όσοι προλάβατε προλάβατε! Το περίφημο εστιατόριο El Bulli κλείνει τις πύλες του! Ο Αλχημιστής της γεύσης Ferran Adria, κλείνει το διασημότερο εστιατόριο επί της γης. Φεύγει για διακοπές διαρκείας, να εμπνευστεί, να ανανεωθεί ή απλά να απαλλαγεί από τις ορδές των πελατών που όλα αυτά τα χρόνια ζητούσαν επιμόνως να φωτογραφηθούν μαζί του. Δεν έτυχε να πάω ποτέ, δεν είχα το ...απαιτούμενο χρήμα αλλά ούτε και την απαιτούμενη υπομονή να κλείσω θέση σε εστιατόριο...ένα χρόνο πριν! Το πιθανότερο με την αφηρημάδα που με δέρνει να το ξεχνούσα! Να όμως που βρέθηκε ένας τρόπος να δοκιμάσω κάτι από τα χεράκια του Ferran Adria κι αυτό δεν είναι τίποτε άλλο από μια ....μπύρα! Μια μπύρα; Ω, ναι! Και τι μπύρα! Εγώ φέτος την ανακάλυψα -και μου φαίνεται πως φέτος κυκλοφόρησε πρώτη φορά στην Ελλάδα- τώρα τον Ιούλιο την τίμησα αρκετές φορές. Όπως διάβασα κάπου-και συμφωνώ κι επαυξάνω- είναι μια μπύρα που συμπεριφέρεται σαν κρασί!

Λοιπόν, μιας κι είμαστε στην Ισπανία πάμε σε μια άλλη είδηση γαστρονομικού ενδιαφέροντος που μας έρχεται από αυτή τη χώρα. Στην πόλη Tudela της επαρχίας Navarra γίνεται ο ετήσιος διαγωνισμός των....άσχημων τοματών!!! Η αλήθεια είναι ότι έχουμε απηυδήσει πια από κατακόκκινες, ολοστρόγγυλες γυαλιστερές ντομάτες , ανατριχιαστικά πανομοιότυπες. Τις αποφεύγω, προτιμώ ανομοιογένεια στο μέγεθος και το χρώμα, μικρή παραγωγή και το κυριότερο ποικιλίες σχετικά σπάνιες. Δύσκολο πια να βρεθούν. Άντε κάνας μερακλής θείος να φυτεύει στο μικρό του κήπο. Άντε κάνας παραγωγός που έχει μεράκι.

Το μήνα Ιούλιο έπεσα πάνω στο ομορφότερο και πιο ασυνήθιστο -ως προς το layout- food blog. Λέγεται my cooking diary και πραγματικά έχεις την αίσθηση ότι ξεφυλλίζεις ένα ημερολόγιο. Έξυπνη τεχνική, άψογη αισθητική, πολύ ενδιαφέρουσες αναρτήσεις!

Πάμε και στο δια ταύτα. Τον Αύγουστο πολλοί εμίσησαν -βλέπε γράφουσα- το ....κολοκυθάκι όμως κανείς- υποθέτω δηλαδή με αυτά που μου γράφετε ότι έχετε τρομερή αδυναμία στο εν λόγω ζαρζαβατικό! Κι είπα να μην σας χαλάσω το χατίρι. Ιδού ακόμα μια σπαγγετάδα με κολοκυθάκι, ελαφριά και πολύ καλοκαιρινή!

Σπαγγέτι ολικής με λεπτοκομμένο κολοκυθάκι και σάλτσα βασιλικού

Υλικά
(για 2 άτομα -μόνα κι έρημα που ξέμειναν στην Αυγουστιάτικη Αθήνα!)

1/2 πακέτο σπαγγέτι ολικής
1-2 κολοκυθάκια φρεσκότατα.
φύλλα πανέμορφου βασιλικού τα οποία θα έχετε ψιλοκόψει
1 σκελίδα σκόρδο (δουλεύουμε την επομένη..!)
ελαιόλαδο
αλάτι
χοντροκομμένο πιπέρι
λίγο μπούκοβο (just to spice it up a bit!!)
παρμεζάνα φρεσκοτριμμένη

Υπάρχει ένα θέμα! Και το θέμα μας είναι ότι για τη συγκεκριμένη συνταγή τα κολοκυθάκια μας πρέπει να κοπούν πολύ ψιλά. Julienne και λεπτά... Λεπτότατα. Αν έχετε το κατάλληλο μηχάνημα (μαντολίνο με κατάλληλο εξάρτημα...then lucky you!) χρησιμοποιήστε το. Αν όχι, πάρτε ένα μαχαίρι και εξασκηθείτε στο λεπτή, λεπτότατη κοπή α λα julienne όπως έκανα κι εγώ. Δεν τα πήγα κι άσχημα ...νομίζω...θέλω να πιστεύω! Μόλις κόψετε τα κολοκυθάκια σας αλατίστε τα.

Βάλτε αλατισμένο νερό να βράσει. Ρίξτε σε αυτό τα σπαγγέτι. Πάνω από την κατσαρόλα στερεώστε ένα σουρωτήρι βάλτε σε αυτό τα κολοκυθάκια κι αφήστε τα για 2 λεπτά στον ατμό.
Εν τω μεταξύ σε ένα τηγάνι ζεσταίνετε λάδι στο οποίο σωτάρετε το σκόρδο και το μπούκοβο. Ρίχνετε τον βασιλικό και μόλις μαραθούν τα φύλλα αφαιρείτε αμέσως το τηγάνι από την φωτιά.
Στραγγίζετε τα al dente βρασμένα ζυμαρικά κρατώντας 1/3 ποτηράκι από το νερό βρασίματος.
Σ'ένα μεγάλο μπωλ τοποθετείτε τα ζυμαρικά, το λάδι με τα σωταρισμένα μυρωδικά, το κολοκυθάκι , τη μισή παρμεζάνα, το φρεσκοτριμμένο πιπέρι και το νερό. Ανακατώστε καλά. Σερβίρετε αμέσως κι ο καθένας βάζει όσο τυρί θέλει επιπλέον. Και με ωραίο λευκό κρασί, ελληνικό.
Συγκεκριμένα:
Τώρα τον Ιούλιο ανακάλυψα ένα wine bar, το Οινο-scent. Έχει ανοίξει εδώ και δύο χρόνια ...αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ! Εκεί ανακάλυψα -μου το σύστησαν τα παιδιά που έχουν το μαγαζί- ένα συμπαθέστατο κι αξιοπρεπέστατο λευκό του κτήματος Μουσών. Ασύρτικο, S. blanc και λίγο Trebbiano σε ένα καθαρό blend. Ευχάριστο, δροσερό, με τόση δα οξύτητα. Κι όλα αυτά μόνο για 5,50 ευρώ! Ναι υπάρχουν καλά ελληνικά κρασιά στη σωστή, δελεαστική τιμή! Ψάξτε το!

Those mighty giants

2011-07-26T14:16:00.000+03:00

Η σημερινή ανάρτηση έχει πολλά και διάφορα θεματάκια οπότε ξεκινάμε αμέσως!

Καταρχήν να ευχαριστήσω πολύ τις δύο συν-food bloggers Αγγελική και Ερμιόνη που με τίμησαν με το ίδιο βραβείο! Αφιερώνεται σε όλους εσάς που έχετε την υπομονή και διαβάζετε τούτο το ταπεινών προθέσεων blog!

Τώρα, το άλλο θέμα είναι ότι κοντεύει να βγει ο Ιούλιος κι ακόμα δεν έχει γίνει η μηνιαία ανάρτηση για τα όσπρια! Όσοι δεν θυμάστε να σας υπενθυμίσω ότι για το 2011 τρέχει αφιέρωμα στα όσπρια. Κάθε μήνα υπάρχει συνταγή- αφιέρωμα στο αγαπημένο αυτό τρόφιμο. Λοιπόν για το μήνα Ιούλιο αποφάσισα να ασχοληθώ με τους γίγαντες. Έχω την εντύπωση ότι είναι εκείνο το όσπριο που τρώγεται πιο συχνά τα καλοκαίρια. Έχω παρατηρήσει ότι αρέσουν πολύ και στους αλλοδαπούς επισκέπτες μας! ''I would like some....ehmmmm......eeemmm....gigantes'' . Ακούγεται ως ''τζιγκάντες'' το ''α'' κλειστό!
Συνήθως μαγειρεύονται στο φούρνο με σαλτσούλα κόκκινη και διάφορα μυρωδικά. Σήμερα όμως θα τα δούμε λίγο διαφορετικά και θα δούμε πώς μπορούν οι gigantes να γίνουν...φίνγκερ φουντ!
Θα τους τηγανίσουμε και θα τους βουτήξουμε σε μια σάλτσα στην οποία θα έχει βάλει το χεράκι της η...Salma Hayek!!! Όσοι με παρακολουθείτε θα ξέρετε ότι έχω μια μανία να χρησιμοποιώ διάφορες ηθοποιούς ως εκπροσώπους των ....ζαρζαβατικών! Έτσι μετά την Sofia Lauren που εκπροσωπεί επάξια τις μελιτζάνες, η Juliette Binoche τα κολοκυθάκια , η Isabelle Hupert τις αγκινάρες, τώρα πια έχουμε την φλογερή Μεξικάνα ηθοποιό να εκπροσωπεί επάξια τι άλλο...τις πιπεριές!!

Μα κοιτάξτε! Σαν πίνακας της Φρίντα Κάλο είναι!!

Τηγανητοί γίγαντες με μεξικάνικη σάλτσα πιπεριάς

Έτος οσπρίων 2011 : Ιούλιος

Για τους γίγαντες θα χρειαστείτε:

250 γρ γίγαντες
1/2 κουτί μπύρα
1 φλιτζάνι αλεύρι
λάδι

Βάζετε τους γίγαντες να μουλιάσουν αποβραδίς. Τους βράζετε αλλά θα προσέξετε να μην γίνουν πολύ μαλακοί και λιώνουν- πρέπει να κρατάνε λίγο.
Φτιάχνετε το χυλό με την μπύρα και το αλεύρι. Βάζετε το χυλό στο ψυγείο για μία ώρα τουλάχιστον.
Σε ένα τηγάνι ζεσταίνετε πολύ καλά άφθονο λάδι. Βουτάτε τους γίγαντες στο χυλό και τους τηγανίζετε μέχρι να πάρουν ωραίο χρυσαφί χρώμα. Απλώστε τους σε χαρτί κουζίνας για να απορροφηθεί το επιπλέον λάδι.

Πάμε να ετοιμάσουμε τη σάλτσα πιπεριάς
Θα χρειαστείτε:
1 κρεμμύδι μέτριο
1 σκελίδα σκόρδο
2 -3 πιπεριές της αρεσκείας σας ως προς το χρώμα και την ...καυστικότητα!!
άφθονο φρέσκο κόλιανδρο ψιλοκομμένο (όσοι δεν αντέχετε τον κόλιανδρο* βάλτε μαϊντανό)
1-2 τομάτες όσο το δυνατόν πιο άγουρες.
χυμό λεμονιού - ακόμα καλύτερα λάιμ αν βρείτε.
αλάτι
πιπέρι
λάδι

Κόψτε τις τομάτες στη μέση και ψήστε τες στο γκριλ για λίγα λεπτά. Σε μια μουλινέτα χτυπήστε τις τομάτες, κρεμμύδι, σκόρδο, κόλιανδρο και χυμό με λίγο αλάτι, πιπέρι και λάδι μέχρι να λιώσουν καλά όλα τα υλικά. Βάλτε την στο ψυγείο να κρυώσει λίγο.

Σερβίρετε τους γίγαντες σε μια μεγάλη πιατέλα με τη σως στη μέση. Απολαύστε με μια ...cerveza!

Επειδή τον τελευταίο καιρό έπεσε πολύ τηγανητό στο μπλογκ και κάποιοι μας μάλωσαν ότι δεν προσέχουμε καθόλου τη σιλουέτα μας, υπόσχομαι ότι στην επόμενη ανάρτηση θα έχουμε ένα πιάτο ελαφρύ ....αλλά πάντα νόστιμο!

* Λοιπόν με τον κόλιανδρο έχει υπάρξει θέμα στο εξωτερικό- εδώ που τα λέμε είναι πολύ...ιδιαίτερο. Όποτε το φέρνουν στη λαϊκή, πριν πλησιάσω τον πάγκο έχω ήδη καταλάβει ότι βρίσκεται εκεί! Πολύ έντονο άρωμα! Υπάρχουν, που λέτε, φανατικοί οπαδοί του συγκεκριμένου μυρωδικού (βλέπε Jamie Oliver. Ο τύπος βάζει κάνα κιλό κάθε φορά που το χρησιμοποιεί!!) κι υπάρχουν κι εκείνοι που το μισούν και δηλώνουν την απέχθεια τους σε ένα συγκεκριμένο blog με τον εύγλωττο τίτλο : i hate cilantro !!!! Προσοχή στην αγγλική γλώσσα κυκλοφορεί με δύο ονομασίες : cilantro & coriander!

Και μετά από όλα αυτά τα επιμορφωτικά είστε ελεύθεροι! Σχολάσατε!

Mid July

2011-07-17T09:46:00.000+03:00

Όχι, όχι! Ποιος το είπε; Όχι, δεν έφυγα διακοπές, εδώ είμαι πιστή στις επάλξεις του καμινιού του ...Καμίνη!! Όχι, όχι! Κι ούτε περνώ τον καιρό μου ''αγανακτώντας'' στην κατεστραμμένη πλατεία Συντάγματος. Τυγχάνει να περνώ καθημερινά από εκεί κι ειλικρινά θλίβομαι με το θέαμα. Κάμπινγκ δεν το λες, πανήγυρις δεν το λες αλλά μοιάζει να είναι λίγο από το ένα και λίγο από το άλλο. Στους τουρίστες φαίνεται να αρέσει το θέαμα πάντως- νομίζω ότι η πλατεία μαζεύει περισσότερο κόσμο κι από την Ακρόπολη!!- οπότε πάω πάσο. Αυτό που με έχει στεναχωρήσει πολύ είναι η καταστροφή και μάλλον το οριστικό κλείσιμο του καταστήματος του ''Τερκενλή'' πάνω στην πλατεία. Προμηθευόμουν τα τσουρέκια μου από εκεί... Τώρα πηγαίνω αλλού. Θα σας πω σε λίγο πού!
Μέσα σε αυτό το αλλόκοτο καλοκαίρι υπάρχουν αρκετοί από εσάς που μου κρατούν καλή παρέα. Και κάποια από αυτήν την καλή παρέα μου ζήτησε να γράψω για τη μαρμελάδα βερίκοκο που έφτιαξα πρόσφατα. Κι επειδή η Γεωργία μου θύμισε ένα βιβλίο που διάβασα πριν μια 10ετία περίπου- και το οποίο βιβλίο ξανάπιασα να διαβάζω από χθες παραδόξως με τον ίδιο εκείνο ενθουσιασμό όπως πριν τόσα χρόνια!- για αυτήν είναι η σημερινή ανάρτηση αλλά κι για όλους εσάς που φτιάχνετε μαρμελάδες! Ευκαιρία να ανταλλάξουμε τεχνικές!!

Μαρμελάδα Βερίκοκο

1 κιλό καθαρισμένα φρούτα
1/2 κιλό καστανή ζάχαρη
το χυμό ενός λεμονιού
1 κουταλάκι γλυκού εκχύλισμα βανίλιας

Πλένω πολύ καλά και σκουπίζω το φρούτο. Βγάζω το κουκούτσι και ζυγίζω. Αν έχω 1 κιλό καθαρισμένο φρούτο τότε χρησιμοποιώ τη μισή σε βάρος ζάχαρη.

Πχ
για 1 κιλό καθαρισμένο φρούτο χρησιμοποιώ 1/2 κιλό ζάχαρη. Στην πραγματικότητα πάντα αφαιρώ από τη ζάχαρη ανάλογα με την ωριμότητα του φρούτου, από 50 έως 100 γραμμάρια. Σε ένα μπολ τοποθετώ φρούτο και ζάχαρη με το χυμό του λεμονιού. Ανακατεύω απαλά και τοποθετώ στο ψυγείο για μισή ώρα περίπου. Βάζω το υλικό σε μέτρια φωτιά. Σε λίγο όταν αρχίσει να βράζει θα αρχίσει να αφρίζει. Ξαφρίζω. Μόλις τελειώσει το ξάφρισμα πιάνω το μαραφέτι με το οποίο λιώνω τις πατάτες για να τις κάνω πουρέ (αν δεν διαθέτω τότε ένα πιρούνι κάνει τη δουλειά) και λιώνω -χονδρικά- το φρούτο. Τη διαδικασία αυτή θα την επαναλάβω 1-2 φορές στην επόμενη ώρα. Χαμηλώνω τη φωτιά μισό βαθμό κι αφήνω τη μαρμελάδα να σιγοβράσει. Μετά από 1 - 1 1/2 ώρα η μαρμελάδα θα αρχίσει να δένει. Κι εδώ αρχίζει το tricky part , στο οποίο παίρνει το λόγο η εμπειρία! Πότε ''δένει'' η μαρμελάδα; Πότε σταματώ το βράσιμο; Έλα ντε; Η μαρμελάδα δεν πρέπει να γίνει ούτε πολύ αραιή ούτε πολύ σφιχτή κι αυτό εξαρτάται από το χρόνο βρασίματος. Λίγο πριν, λίγο μετά , λίγο πότε;;; Ένα δυο καλά ''κολπάκια'' είναι τα εξής: 1. Κοιτάζουμε να δούμε αν η μαρμελάδα ''στέκει'' στο κυρτό (το απ'έξω) μέρος του κουταλιού. Και 2. Πρέπει να έχουμε υπόψη ότι η μαρμελάδα όσο κρυώνει σφίγγει. Πράγμα που σημαίνει ότι αφού την αφήσουμε να κρυώσει και μέχρι να την μοιράσουμε στα καλά αποστειρωμένα βάζα μας θα έχει σφίξει λίγο ακόμα.
Μετά την απολαμβάνουμε στο πρωινό μας με ωραίο, αφράτο, μυρωδάτο τσουρέκι!
Όπως σας είπα το κατάστημα του Τερκενλή στο Σύνταγμα έκλεισε - αφού το έκαναν λαμπόγυαλο...
Έτσι προμηθεύομαι πια το τσουρέκι από τον Κωνσταντινίδη στο Φιξ, ο οποίος φτιάχνει το τσουρέκι του με πρόβειο γάλα κι αυτό του δίνει ένα πολύ ιδιαίτερο άρωμα.

Τσιμπολογήματα

2011-07-07T21:38:00.002+03:00

Πριν από καιρό είχα διαβάσει ότι στο διάσημο ελληνικό εστιατόριο ''Mylos'' της Νέας Υόρκης, ένα από τα πιο δημοφιλή εδέσματα ήταν....τηγανητά κολοκυθάκια και τηγανητές μελιτζάνες. Εντάξει, φαντάζομαι ότι το εστιατόριο κάνει ένα πιο φίνο τηγάνισμα απ'ότι εμείς οι...ιθαγενείς που δίνουμε ρέστα στο βαρύ τηγάνι! Πάντως, διαβάζοντας τον τελευταίο καιρό ξένα γαστρονομικά site, ανακαλύπτω ότι τα ελληνικά ορεκτικά κι οι greek mezedes γενικώς έχουν γίνει very popular, you know! Μέχρι και την ''καθαροδευτεριάτικη'' ταραμοσαλάτα πήρε κάπου το μάτι μου! Χαίρομαι πολύ γι'αυτό και μου έκανε εντύπωση πώς άργησαν να γίνουν δημοφιλή ενώ για χρόνια παρέμεναν στη σκιά των ισπανικών tapas! Αλλοδαποί φίλοι τρελαίνονται για μεζέδες. Όταν έρχονται στην Ελλάδα, μου ζητούν επίμονα να τους πάω σε μεζεδοπωλείο. Αυτό που τους ξετρελαίνει είναι όχι μόνο το φαγητό κι η χαλαρή ατμόσφαιρα αλλά κυρίως.....η κοινοκτημοσύνη των πιάτων!!! Λατρεύουν την ιδέα του τσιμπολογήματος από ...κοινά πιάτα! Δεν είναι συνηθισμένοι βλέπετε. Ακολουθούν το αυστηρό πρωτόκολλο ''Ο καθείς το πιάτο του'' σε αντίθεση με μας που ...χώνουμε τα πιρούνια από εδώ κι από εκεί!

Λοιπόν, τα σκεφτόμουν όλα αυτά, ενώ απολάμβανα τούτα τα ιδανικά ως ορεκτικά τηγανητά κολοκυθάκια:

Τραγανά τηγανητά κολοκυθάκια

Υλικά (για 4 άτομα)

3 μέτρια κολοκύθια
100 ml μπύρα (την υπόλοιπη πιείτε την ενώ τηγανίζετε!)
200 ml γάλα
λίγα φύλλα φρέσκου δυόσμου ψιλοκομμένα
150 γρ αλεύρι
λάδι για το τηγάνισμα
αλάτι
πιπέρι

Κοσκινίστε το αλεύρι σ'ένα μπολ. Ρίξτε τη μπύρα και το γάλα κι ανακατώστε καλά με μια ξύλινη κουτάλα μέχρι να ομογενοποιηθεί το μίγμα. Προσθέστε το δυόσμο & πιπέρι, σκεπάστε το μπολ με πλαστική μεμβράνη και βάλτε το στο ψυγείο για μια ώρα.
Πλύνετε τα κολοκυθάκια, σκουπίστε τα. Κόψτε τα με τη βοήθεια του μαντολίνο ή του πατατοκαθαριστή σε λεπτές εγκάρσιες φετούλες.

Ζεστάνετε άφθονο λάδι σε μέτρια προς δυνατή φωτιά, βουτήξτε τα κολοκυθάκια στο κουρκούτι και τηγανίστε τα μέχρι να πάρουν ωραίο χρυσαφί χρώμα. Απλώστε τα σε χαρτί κουζίνας για να απορροφηθεί το επιπλέον λάδι και πασπαλίστε με αλάτι.

Μπύρα, μπύρα και πάλι μπύρα μπορεί να συνοδεύσει τούτο το τραγανό ορεκτικό!

Α, μάλιστα! Είχα υποσχεθεί και τραγούδι! Ας ακούσουμε Nick ο οποίος, έμαθα από έγκυρες πηγές, ότι ξεσήκωσε χθες βράδυ τη Μαλακάσα!! Και γουστάρει και Ελλάδα ο τύπος!

Back to business

2011-07-03T11:20:00.000+03:00

Πολύ ωραία.... Μετά από ένα άπρακτο 15ήμερο αποφασίσαμε να γυρίσουμε πίσω στα ....οδοφράγματα του blogging!
Μνημόνιο, Μεσοπρόθεσμο, λιτότητα, περικοπές, απολύσεις.... Απεργίες, διαδηλώσεις, καπνογόνα, το κέντρο της πρωτεύουσας να θυμίζει εμπόλεμη ζώνη....
Πολύ ωραία...
Σε πείσμα όλων, λέμε να συνεχίσουμε να μαγειρεύουμε, να βγαίνουμε για φαγητό (αλήθεια πότε μπαίνει 23% ΦΠΑ στην εστίαση; Ήταν που ήταν δύσκολα τα πράγματα στον συγκεκριμένο χώρο, τώρα αύξησαν και τον προστιθέμενο φόρο. Εύγε πολιτικοί της δεκάρας...Αλλά βέβαια, ξέχασα. Εσείς, ναι μεν περνάτε καλά, χλαπακιάζετε αλλά στο τέλος δεν πληρώνετε ποτέ...τον λογαριασμό!). Ως άλλοι επίμονοι λάτρεις του καλού φαγητού θα δώσουμε γεύση κι άρωμα σε ένα κατά τ'άλλα περίεργο καλοκαίρι. Μμμ, τι λέτε;
Πολύ ωραία.....
Ας αρχίσουμε από τα απλά κι αρκούντως καλοκαιρινά- μια βόλτα στη λαϊκή τέτοια εποχή είναι σκέτη απόλαυση, σας το συνιστώ ανεπιφύλακτα! Μα τι είναι αυτή η εποχή, τι καλούδια είναι αυτά! (Έτσι μου'ρχεται να βγω στους δρόμους και να αρχίσω να στροβιλίζομαι σαν την Julie Andrews στην ταινία ''The sound of music''!! Τέτοιον ενθουσιασμό έχω!!). Να μην χορταίνεις αρώματα και χρώματα! Και παραδόξως υπάρχει κέφι, πείραγμα, γέλιο! Και μια κι οι ζέστες αρχίζουν να σφίγγουν σκέφτηκα ότι μια ωραία σπαγγετάδα με την...Juliette Binoche των ζαρζαβατικών, μια βραδιά στο μπαλκόνι με λευκό κρασί είναι ότι πρέπει. Τι είπατε; Ποια είναι η Juliette Binoche των ζαρζαβατικών; Μα ....Δεν με προσέχετε και με στενοχωρείτε! Τα κολοκυθάκια φυσικά!

Σπαγγέτι με κολοκυθάκια, κρόκο Κοζάνης και αμύγδαλα

Υλικά (για 4 άτομα)

1 πακέτο σπαγγέτι Νο6 (ή λινγκουίνι)
3 κολυκυθάκια - μικρά και τρυφερά
φρέσκο κρεμμυδάκι ψιλοκομμένο
80 γρ αμύγδαλα κομμένα σε φέτες (πωλούνται έτοιμα)
100 ml κρέμα γάλακτος
100 ml ζωμό της αρεσκείας σας
λίγο κρόκο Κοζάνης (τώρα με την κρίση μην ξεχνάτε να υποστηρίζετε με θέρμη τα ελληνικά προϊόντα!!)- είτε σε σκόνη είτε σε κλωστές (προσωπικά τις προτιμώ!)
λίγο λάδι
αλάτι
πιπέρι

Πλένετε και στεγνώνετε με τρυφερότητα τα κολοκυθάκια. Τα κόβετε σε λεπτές φετούλες στο λεγόμενο μαντολίνο. Τοποθετείτε τα αμύγδαλα πάνω σε αντικολλητικό χαρτί κουζίνας που έχετε απλώσει σε ταψί και τα περνάτε από το γκριλ του φούρνου για 2-3 λεπτά μέχρι να ροδίσουν.
Σωτάρετε το κρεμμυδάκι σ'ένα τηγάνι. Προσθέτετε τα κολοκυθάκια, αλάτι και πιπέρι και σωτάρετε σε δυνατή φωτιά για λίγα λεπτά.

Προσθέτετε το ζωμό τον οποίο θα έχετε αρωματίσει με τον κρόκο (ή θα έχετε διαλύσει τον κρόκο σε αυτόν αν χρησιμοποιήσατε σκόνη) , την κρέμα γάλακτος, ανακατώνετε, χαμηλώνετε τη φωτιά και αφήστε τη σάλτσα να δέσει.
Εν τω μεταξύ, βράστε τα ζυμαρικά al dente. Στραγγίξτε τα, προσθέστε τα στο τηγάνι με τη σάλτσα, ανακατώστε, προσθέστε τα αμύγδαλα και σερβίρετε.
Συνοδέψτε με δροσερό ελληνικό λευκό κρασί. Εμείς προτιμήσαμε την κλασική αξία που ακούει στο όνομα Κτήμα Γεροβασιλείου

Tip:
Αν θέλετε να αποφύγετε τη χρήση κρέμας γάλακτος, αντικαταστήστε την με γάλα έτσι όπως εξηγείται εδώ

Well, she's a jolly good jam maker!

2011-06-15T09:40:00.002+03:00

Κι έτσι της ήρθε να φτιάξει....jolly jammers!
Δικαίως θα αναρωτηθείτε πώς της ήρθε καλοκαιριάτικα να φτιάξει...μπισκότα! Κι εκείνη θα σας απαντήσει με την alla Laureen Bacall βραχνή φωνή της (ένα παγωτό πρόλαβε να φάει κι ο λαιμός έκλεισε!):
Blame it on the weather, babe!!!
Ε, εδώ που τα λέμε ο καιρός αυτές τις μέρες έχει κάτι από Λονδίνο -το πιθανότερο αυγουστιάτικο Λονδίνο. Βροχή, πολλή βροχή... Παραδόξως βρέχει -ενίοτε καταρρακτωδώς- όταν έχεις ξεχάσει την ομπρέλα σπίτι! Η οποία ομπρέλα έχει γίνει πια απαραίτητο αξεσουάρ, αναρωτιέμαι αν κυκλοφορούν wellingtons σε καλοκαιρινή έκδοση. Ομπρέλες, Λονδίνο...Θυμήθηκα εκείνο το ωραίο τραγούδι των Magnetic Fields, ''All the umbrellas in London''. Ας το ακούσουμε και συνεχίζουμε...μετά το μουσικό διάλειμμα!!!

Αλλά δε φταίει μόνο ο καιρός. Φταίει κι η άπειρη ποσότητα μαρμελάδας φράουλα που ετοίμασε η γράφουσα τον τελευταίο καιρό. Εκεί κάπου στις αρχές Μαΐου εντόπισε στη λαϊκή κάτι καταπληκτικές φράουλες. Δεν πίστευε ούτε στα μάτια της (τι χρώμα!) ούτε στη μύτη της (τι άρωμα!)! Βγάζει η Ελλάδα τόσο υπέροχες φράουλες; Ναι, λέει, στη Στροφυλιά Ηλείας, δίπλα από τη λιμνοθάλασσα του Κοτυχίου. Υπαίθριες με το θαλασσινό αεράκι να τις δροσίζει. Για φαντάσου!
Κι έτσι κάθε Τρίτη, η Crispy επέστρεφε από τη λαϊκή με υπέροχες φράουλες. Τα μαγικά της δάχτυλα μετέτρεπαν το φρούτο σε καταπληκτική μαρμελάδα, εβδομάδα με εβδομάδα η τεχνική της εξελισσόταν κι έφτασε στο απόγειο της μόλις την προηγούμενη όπου πιστεύει ακράδαντα ότι έφτιαξε την καλύτερη μαρμελάδα ever! Κατάφερε επίσης να φτάσει την υπομονή του συντρόφου στα όρια της. Άνοιξε το ψυγείο προχθές κι άρχισε να ωρύεται απελπισμένος: ''Μα καλά, μόνο μαρμελάδα έχει αυτό το ψυγείο;;;;''. Εδώ που τα λέμε είχε τα δίκια του.
Ξεφυλλίζοντας προχθές ένα παλιότερο τεύχος του αγγλικού Olive έπεσα πάνω σε μια συνταγή που ήθελε οπωσδήποτε και μόνο μαρμελάδα φράουλας. Δεν γίνεται με άλλη μαρμελάδα επέμενε η συντάκτρια. Εντάξει κοπέλα μου, με έπεισες. Κι έτσι φτιάξαμε...

Jolly Jammers

(Μπισκότα με μαρμελάδα φράουλα)

Για 10 χορταστικά, πληθωρικά μπισκότα θα χρειαστείτε

200 γρ βούτυρο (σε θερμοκρασία δωματίου)
100 γρ ζάχαρη άχνη
2 κρόκους αυγών
1 κουταλάκι εκχύλισμα βανίλιας
250 γρ αλεύρι για όλες τις χρήσεις. (Συν επιπλέον αλεύρι κατά το άνοιγμα της ζύμης)
μαρμελάδα φράουλα (και μόνο!)
λίγη ζάχαρη άχνη ακόμη

Φτιάχνουμε τη ζύμη. Μικρή διευκρίνιση εδώ: Εγώ τη χτυπάω στο χέρι με ξύλινη σπάτουλα. Αν τυχόν βαριέστε χρησιμοποιείστε μίξερ. Χτυπάμε λοιπόν, το βούτυρο με τους κρόκους και τη ζάχαρη άχνη μέχρι το μίγμα να γίνει παχύ και κρεμώδες. Ρίχνουμε τη βανίλια και το αλεύρι και δουλεύουμε μέχρι να δέσει η ζύμη. Τη διπλώνουμε σε πλαστική μεμβράνη και τη βάζουμε στο ψυγείο για 1 ώρα τουλάχιστον.
Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 140 βαθμούς. Βγάζουμε τη ζύμη από το ψυγείο και την απλώνουμε σε αλευρωμένη επιφάνεια. Προσοχή! Η ζύμη αυτή έχει την τάση να μαλακώνει, οπότε για να την ''μαζεύετε'' θα την πασπαλίζετε συνέχεια με αλεύρι όπως επίσης και την επιφάνεια. Κόβουμε σε μπισκότα με στρογγυλό...μπισκοτοκόφτη! Στα μισά από αυτά κόβουμε στη μέση μικρές καρδούλες (αν είμαστε ρομαντικοί κι ερωτευμένοι) ή μικρά κυκλάκια (αν πάσχουμε από έλλειψη φαντασίας όπως η γράφουσα.). Τοποθετούμε τα μπισκότα σε ταψί στο οποίο έχουμε στρώσει αντικολλητικό χαρτί ψησίματος. Ψήνουμε για 15-20 λεπτά μέχρι να αποκτήσουν ωραίο καφέ-χρυσαφί χρώμα. Τα αφήνουμε να κρυώσουν λίγο. Στα ολόκληρα μπισκότα απλώνουμε μαρμελάδα κι από πάνω βάζουμε εκείνα με το σχεδιάκι στη μέση. Πασπαλίζουμε με ζάχαρη άχνη. Και σερβίρουμε με...τσάι!! (Παγωμένο....στο μπαλκόνι...αν δεν βρέχει!!!)

Eat local!

2011-06-09T22:30:00.001+03:00

Το δράμα της εβδομάδας χτυπά όταν πρέπει να πάω στη σούπερ μαρκέτα που λέει και μια θεία μου. Δεν αντέχω τη συγκεκριμένη διαδικασία. Με το που μπαίνω θέλω να φύγω, με εκνευρίζει καθετί εκεί μέσα, οι διάδρομοι που είναι συνήθως στενοί, τα μικρά που τσιρίζουν, η μουσική υπόκρουση, το ότι πάντα σφουγγαρίζουν το διάδρομο απ'όπου θέλω να περάσω, η κυρία που κοιτάζει εκστασιασμένη ένα νέο απορρυπαντικό, ο κύριος που παίρνει με αγωνία τηλέφωνο τη γυναίκα του για να σιγουρευτεί ότι πήρε το σωστό γιαούρτι, το ζευγάρι που περιπλανιέται και κοιτάζει τα ράφια σαν να είναι σε έκθεση ζωγραφικής, η μόνιμη ουρά στο ταμείο και κυρίως (είναι η στιγμή που ο εκνευρισμός χτυπά κόκκινο!) όταν με ''στριμώχνουν'' διάφοροι βιαστικοί στο ταμείο! Εννοώ εκείνους που ενώ δεν έχω πληρώσει ακόμη, στέκονται ακριβώς δίπλα μου (με ακουμπούν!!! ιιιιοοοοουυυυ ) με την πλαστική σακούλα στο χέρι - αλήθεια τι θα γίνει με αυτές τις πλαστικές σακούλες; Πότε θα καταργηθούν;

Κι αφού είπα τον πόνο μου κι έστειλα το οικολογικό μήνυμα της ημέρας, ας έρθω στο θέμα μας. Πηγαίνοντας στο s/m προχθές, είδα στη τζαμαρία μια αφίσα που μας προέτρεπε να τρώμε ελληνικά, να ντυνόμαστε ελληνικά και να κάνουμε διακοπές αλά ελληνικά. Τα δύο τελευταία τα προσπέρασα -δεν εμπίπτουν στην...ειδικότητα μου!- και στάθηκα στο: ''τρώτε ελληνικά''. Ναι βέβαια αγαπητοί μου, γιατί όχι. Άλλωστε δεν είναι δύσκολο να τρως μόνο ελληνικά προϊόντα. Τα πάντα παράγει η λιλιπούτεια χώρα μας- ε, ας μην υπερβάλλουμε...σχεδόν τα πάντα, εντάξει μανγκοπαραγωγοί δεν είμαστε αλλά νομίζω ότι θα επιβιώσουμε και χωρίς το εξωτικό αυτό φρούτο! Τα τελευταία χρόνια, πριν την κρίση, είχαμε την τάση να σνομπάρουμε τα ελληνικά προϊόντα. Το ζυμαρικό το θέλαμε ιταλικό, τα μπισκότα αγγλικά, τη σοκολάτα ελβετική, το κρασί γαλλικό. Θα μου πείτε, ''Μα είναι καλύτερα Crispy, γι'αυτό τα προτιμούμε''. Ε καλά , δεν σας είπα να κόψετε τελείως την ξενομανία σας, ούτε εγώ θα την κόψω άλλωστε (άλλα λόγια ν'αγαπιόμαστε!!!) !!! Αλλά να, έχω ένα θέμα με τα ζαρζαβατικά και τα φρούτα. Κάτι με πιάνει -ένας εκνευρισμός, ένας θυμός ίσως- όταν μες το κατακαλόκαιρο εμφανίζονται... βελγικές ντομάτες!!! Να με συμπαθούν οι συμπαθείς κάτοικοι αυτής της ακυβέρνητης χώρας (αλήθεια πώς τα καταφέρνουν με την ακυβερνησία; Να μας πουν το μυστικό, να απαλλαγούμε από τους άχρηστους που μας κυβερνούν ή που επιθυμούν διακαώς να μας κυβερνήσουν!). Πού είχα μείνει; Α ναι, στις βελγικές ντομάτες. Μα είναι δυνατόν να βλέπω κόσμο να αγοράζει ντομάτες Βελγίου επειδή είναι πιο φθηνές από τις αριστουργηματικές δικές μας;;; (Ναι όντως είναι πιο φθηνές)

Μάλιστα! Αφού είπα πάλι τον πόνο μου κι αφού η ανάρτηση αλλάζει τίτλο, γίνεται : ''Άλλα λόγια ν'αγαπιόμαστε'' ας πάμε και στο δια ταύτα, που είναι η συνταγή της ημέρας. Που εμπίπτει στο αφιέρωμα που κάνει τούτο το ταπεινών προθέσεων blog στα όσπρια και το οποίο αφιέρωμα τρέχει όλο το χρόνο και για τις συνταγές (του αφιερώματος) των 5 προηγούμενων μηνών θα ανατρέξετε στη σελίδα συνταγών. Και νομίζω ότι επιτέλους πρέπει να σταματήσω να παραληρώ ....

Σαλάτα με φακές
Έτος οσπρίων 2011 : Ιούνιος

Υλικά (οι ποσότητες είναι σχετικές. Αν σας αρέσει περισσότερο κάποιο υλικό ενισχύστε το)
Για 4 άτομα (ή 2 υπερβολικά πεινασμένους!!!)

100 γρ φακές (ελληνικές)
1 μέτριο κρεμμύδι (ελληνικό)
άφθονο μαϊντανό (ελληνικό και φρέσκο)
1 ντομάτα μεγάλη, ώριμη αλλά σφιχτή (κι όχι βελγική!!)
το χυμό ενός ελληνικού λεμονιού
ελαιόλαδον το ελληνικόν και διάσημον
αλάτι
πιπέρι
λίγη κανέλα (τη μύτη ενός μικρού κουταλιού)

Βράζετε τις φακές al dente - τουτέστιν να κρατάνε λίγο. Όσο βράζουν ψιλοκόβετε το κρεμμύδι και τον μαϊντανό. Μόλις βράσουν οι φακές, τις σουρώνετε και τις ξεπλένετε με κρύο νερό. Τις βάζετε σε μια πιατέλα όπου ρίχνετε το κρεμμύδι και τον μαϊντανό. Κόβετε την ντομάτα σε μικρούς κύβους και την βάζετε κι αυτή στο μπολ. Ρίχνετε άφθονο λάδι, αλάτι, πιπέρι, κανέλα, λεμόνι, ανακατεύετε ...κι αυτό ήταν! Όπως είπα, ό,τι σας αρέσει το ενισχύετε. Η γράφουσα τρελαίνεται για λίγο λεμονάκι παραπάνω.

Κι όπως καταλάβατε έφτιαξα μια ταμπουλέ (εκείνη τη θαυμάσια λιβανέζικη σαλάτα) μείον το σιτάρι συν τις φακές!!

Του γιαουρτιού

2011-06-06T20:36:00.000+03:00

....τα καμώματα!
Του γιαουρτιού γίνεται γενικώς τον τελευταίο καιρό. Εκτός από φασκελώματα, προπηλακισμούς, βρισίδι κι άλλα χαριτωμένα, οι πολιτικοί μας έχουν να αντιμετωπίσουν και το γιαούρτωμα! Το οποίο εδώ που τα λέμε είναι παλιά καλή μας συνήθεια, ως λαός το συνηθίζουμε.
Κι εκεί λοιπόν, που έχετε μαζέψει μερικούς κεσέδες έχοντας ως στόχο τον/την τάδε πολιτικό κρατήστε έναν κεσέ στην άκρη. Θα σας δείξω πώς θα ευχαριστηθείτε μια απλούστατη και γρήγορη σπαγγετάδα και συν τοις άλλοις θα χαρεί κι ο/η πολιτικός! Θα γλιτώσει ένα γιαούρτωμα! Δεν είναι και λίγο, ιδιαίτερα όταν φορά Prada!
Είχα δει αυτή τη σπαγγετάδα πρώτη φορά σε βιβλίο του συμπαθέστατου κου. Μαμαλάκη- το βιβλίο ονομάζεται ''Η γαστρονομία της Μεσογείου'' κι είναι από τις Road εκδόσεις. Έκτοτε την φτιάχνω συνεχώς. Είναι ένας καλός τρόπος να χρησιμοποιηθεί γιαούρτι του οποίου η ημερομηνία λήξης πλησιάζει επικίνδυνα ή ...έχει περάσει προ πολλού!!!
Για τη

Σπαγγετάδα με γιαούρτι

δεν θα χρειαστείτε παρά :

σπαγγέτι (κλασικό Νο.6)
1 κεσέ γιαούρτι (προσωπικά προτιμώ τα ελαφριά στραγγιστά με 4% λιπαρά. Είναι ιδανικά για τη μαγειρική. Εσείς βέβαια χρησιμοποιήστε ό,τι σας αρέσει: πρόβειο, αγελαδινό, κατσικίσιο, μικτό...απ'όλα έχει ο ελληνικός γαλακτοκομικός μπαξές!)
άφθονο λάδι
άφθονο σκόρδο (μιλάμε για τουλάχιστον 5-6 σκελίδες. Αν δεν έχετε να πάτε πουθενά, τρίψτε τες. Αν όμως έχετε ραντεβού...ναι....χμμμμ....κόψτε τις σκελίδες στα 2 ή 3 κι όλα θα είναι πιο διακριτικά!)
άφθονη γλυκιά πάπρικα
και
λίγο χρόνο!

Βάζετε άφθονο νερό να βράσει. Κόβετε το σκόρδο όπως επιβάλλεται ...από την ατζέντα σας και το βάζετε σ'ένα τηγάνι με άφθονο λάδι. Βράστε τα ζυμαρικά -πάντα al dente, δεν χρειάζεται να λέμε τα ίδια και τα ίδια!- στραγγίξτε τα. Στο ίδιο μάτι βάλτε το τηγάνι και τσιγαρίστε το λάδι μέχρι να αρχίσει να μαυρίζει το σκόρδο. Προσοχή , ίσαμε που θα αλλάξει χρώμα, μην το αφήσετε να κάψει! Το σκόρδο γίνεται απαίσιο όταν καεί! Κάψτε με αυτό το λάδι τα σπαγγέτι και ρίξτε από πάνω το γιαούρτι (το οποίο γιαούρτι συνιστώ να έχετε βγάλει από το ψυγείο 15-30 λεπτά πριν και να το έχετε χτυπήσει λίγο με τον αβγογδάρτη. Θα έχει έτσι πιο κρεμώδη υφή).
Σερβίρετε στα πιάτα κι από πάνω ρίχνετε ωραία , γλυκιά πάπρικα.

Κι ιδού. Μια ιδανική σπαγγετάδα για το καλοκαίρι! Κι είναι και ελαφριά παρεμπιπτόντως. Έχουμε να βγούμε και στις παραλίες οσονούπω, μην ξεχνιόμαστε!

Στην υγειά ενός ....ελληνικού καλοκαιριού!

2011-05-30T22:23:00.000+03:00

Τον τελευταίο καιρό δεν ακούμε και δεν διαβάζουμε τίποτε ευχάριστο για τη λιλιπούτεια χώρα μας. Ο ξένος τύπος μας χλευάζει και γενικώς έχουμε γίνει οι δακτυλοδεικτούμενοι της Ευρώπης.
Αλλά....
Το καλοκαίρι - η κατεξοχήν ελληνική εποχή- πλησιάζει. Ημερολογιακά τουλάχιστον γιατί κατά τ'άλλα οι μέχρι στιγμής καιρικές συνθήκες θυμίζουν ...τα άρθρα περί Ελλάδος στις ευρωπαϊκές εφημερίδες! Αστράφτουν και βροντούν!
Παρόλ' αυτά ....
Αργά ή γρήγορα ο ήλιος θα σκάσει μύτη και δεν θα λέει να φύγει, οι ζέστες θα φουντώσουν κι όλα τα καλούδια της φύσης θα εμφανιστούν στο τραπέζι μας. Για αυτά τα καλούδια σκέφτηκα να μιλήσω σήμερα. Και ''μα'' ή ''αλλά'' και ''μη'' δεν έχει αγαπητοί Ευρωπαίοι! Εδώ σας τρώμε ''λάχανο''...και παρεμπιπτόντως σας χαρίζουμε το...λάχανο!!
Κι αφού τα είπαμε ένα χεράκι στους εταίρους μας ας έρθουμε στην ουσία: Που είναι....η τομάτα κι όλα τα καλοκαιρινά λαχανικά που την περιτριγυρίζουν!

Θυμάμαι τα καλοκαίρια, όταν τελείωνε το σχολείο, έκλεινα μια άτυπη συμφωνία με τη μητέρα μου, με την οποία μου επέτρεπε να αναλάβω την ετοιμασία του φαγητού. Μου έδινε οδηγίες κι από εκεί και πέρα ...η κουζίνα γινόταν το -απροσπέλαστο- βασίλειο της μικρής Crispy! Αυτό που μου έχει μείνει περισσότερο από εκείνα τα καλοκαίρια είναι το ατέλειωτο τρίψιμο απίστευτων ποσοτήτων τομάτας για σάλτσες και λαδερά! Α, τα λαδερά! Να κάτι για το οποίο πρέπει να αισθανόμαστε υπερήφανοι. Φαγητά τόσο απλά σε σύλληψη και τόσο λαχταριστά! Αλλά και τόσο καλοκαιρινά! Να τα φασολάκια, τα κολοκυθάκια , οι μελιτζάνες, οι πιπεριές, οι μπάμιες, όλα σε σάλτσα τομάτας! Ενίοτε εμφανίζονται με κρέας για να δώσουν ένα πιο επίσημο τόνο στο φαγητό! Προσωπική αδυναμία, το μοσχαράκι κοκκινιστό με κολοκυθάκια και οι μπάμιες κοκκινιστές με κοτόπουλο! Λατρεία!! Όχι σπάνια, σχεδόν όλα τούτα τα λαχανικά συναντιόνται σ'ένα πιάτο. Θυμάμαι, κάποια από εκείνα τα καλοκαιρινά πρωινά ρωτούσα τη μητέρα μου, τι θα μαγείρευα. Αράδιαζε μπροστά μου πατάτες, κολοκυθάκια, μελιτζάνες, πιπεριές, μπόλικο κρεμμύδι, φύλλα βασιλικού....και φυσικά τομάτες, για να φτιάξω το περίφημο ...''μπλουμ'' - ίσως είναι γνωστό στους περισσότερους ως τουρλού!! Τομάτες παντού λοιπόν! Τομάτες και στο hit του καλοκαιριού , τα γεμιστά. Τομάτες στα κοκκινιστά, στο γιουβέτσι, στις σούπες, στις σάλτσες,....στις σαλάτες! Φρέσκες, ζουμερές, γευστικότατες τομάτες έτοιμες για όλα τα καλοκαιρινά μας πιάτα! Τομάτες και μόνες τους! Λίγο αλάτι, λίγη ρίγανη και....Α! Θυμήθηκα και το αγαπημένο μου καλοκαιρινό κολατσιό -το οποίο τρώω ακόμα και τώρα. Ζουμερή κατακόκκινη τομάτα, τριμμένη πάνω από καλό χωριάτικο ψωμί, λίγο αλάτι, λίγη ρίγανη, λίγο λάδι! Αποθέωση! Ζήτω το ελληνικό καλοκαίρι!
Και με όλα αυτά τα ωραία κοκκινιστά και λαδερά τι θα πιούμε Crispy;

Χμ, φαντάζομαι οι περισσότεροι θα αναφωνήσετε ''Μπύρα''! Από τη μεριά μου έχω να σας προτείνω κάτι άλλο: Ροζέ κρασί! Δική μου ταπεινή άποψη, είναι ότι η Ελλάδα παράγει τα καλύτερα ροζέ κρασιά που μπορεί να βρει κανείς οπουδήποτε. Για κάποιο λόγο τα ελληνικά ροζέ ξεχωρίζουν όχι μόνο για την πολύ καλή ποιότητα τους αλλά και για το πόσο ωραία ταιριάζουν με όλα αυτά τα κλασικά πιάτα του καλοκαιριού. Όλα εκείνα τα λαδερά, κοκκινιστά, γεμιστά είναι ιδανικοί σύντροφοι ενός (ή και δύο ...και τριών!!) ποτηριών δροσερού ροζέ κρασιού. Εκεί που δυσκολεύεται πια κανείς να πιεί κόκκινο κρασί κι εκεί που το λευκό δεν αρμόζει (αν και για μένα ανάρμοστα δεν υπάρχουν, ο καθένας κάνει ότι συνδυασμό θέλει!) έρχεται το ροζέ και φέρνει την ισορροπία και τη δροσιά ενός υπέροχου καλοκαιριού!
Θα σας πω τι θα κάνω για να σας πείσω να δοκιμάσετε κανένα ποτηράκι ροζέ. Θα συνδυάσω αγαπημένα ελληνικά ροζέ με αγαπημένα ελληνικά καλοκαιρινά πιάτα. Οι τελικές -ανακατέψτε τις, μη διστάσετε!- επιλογές δικές σας:

Οι κατά Crispy 10 απόλυτοι γευστικοί συνδυασμοί του ελληνικού καλοκαιριού: (!!!)

1. Φασολάκια με σάλτσα τομάτας - Δρυόπη Ροζέ (Αγιωργίτικο)

2. Τουρλού (ή Μπλουμ ή ...επί το γαλλικότερο Ρατατουίγ) - Αβαντίς Ροζέ (Syrah, Grenache)

3. Μοσχαράκι κοκκινιστό με κολοκυθάκια- Βιβλία Χώρα Ροζέ (Syrah)

4. Κεφτέδες στην κατσαρόλα με μελιτζάνες - Βιβλία Χώρα Όβηλος Ροζέ (Syrah)

5. Γεμιστά - Ροζέ του Φεγγαριού (Αγιωργίτικο)

6. Μπάμιες με κοτόπουλο - Τέχνη Αλυπίας ( Syrah, Merlot, Sangiovese, Nebbiolo, Cabernet Sauvignon)

7. Γιουβέτσι - Αμέθυστος Ροζέ ( Cabernet Sauvignon)

8. Καγιανάς - Thema Ροζέ ( Tempranillo)

9. Κλασική, κλασικότατη ελληνική σαλάτα- Νόστος Ροζέ (Grenache, Syrah)

10. Και τέλος το ταπεινό μπριάμ στο οποίο άλλοι βάζουν τομάτα κι άλλοι όχι, θα το συνδυάσουμε μ'ένα ροζέ που φτιάχνεται από ελληνική λευκή ποικιλία σταφυλιού - Μελιαστό Σπυρόπουλου (Μοσχοφίλερο)

Έτσι λοιπόν....
Οσονούπω έρχεται το καλοκαιράκι. Κι αν δυσκολευτούμε, κι αν ζοριστούμε...ας φορέσουμε ένα χαμόγελο, τα μπανιερά μας, ας κάνουμε τις βουτιές μας και τέλος ας μαγειρέψουμε όλα τούτα τα καλούδια κι ας πιούμε ...στην υγειά μας!

Ξεφυλλίζοντας και....σιγοπίνοντας!

2011-05-23T08:27:00.001+03:00

Τώρα είναι η εποχή που τα περισσότερα περιοδικά μας υπόσχονται πώς θα αδυνατίσουμε εγκαίρως έτσι ώστε όταν βγούμε - άψογες πια- στην παραλία, να μην κινδυνεύσουμε να προκαλέσουμε ομαδική φυγή των θαλάσσιων ειδών του Αιγαίου και τότε ουαί κι αλίμονο πού θα βρούμε αστακό να φάμε την εθνική μας μακαρονάδα!
Ο τρόπος με τον οποίο θα αδυνατίσουμε είναι γνωστός. Πολλή, εξαντλητική γυμναστική σε συνδυασμό με ελάχιστο ως καθόλου φαγητό. Κι αν περιέχει η δίαιτα φαγητό συνήθως αυτό - το πενιχρό φαγητό- εξαντλείται σε μερικά φύλλα μαρουλιού και 2-3 φρούτα. Σύμφωνα με τους συντάκτες, οι δίαιτες αυτές είναι συγκλονιστικά αποτελεσματικές κι αν ακολουθήσουμε με θρησκευτική προσήλωση τις αυστηρές συμβουλές τους, όλα τα μάτια θα είναι στραμμένα πάνω μας με τέτοια κορμάρα που θα έχουμε φτιάξει, τύφλα να'χει η Ζιζέλ κι η Ναόμι.
Μάλιστα...Όλα αυτά τα διαβάζω με περισσή σπουδή και μασουλώντας ευλαβικά κάτι καινούργια σνακ που βρήκα στο bio της γειτονιάς. Ματαιότης ματαιοτήτων ; Λες; Ποιος ξέρει; Ποιος ενδιαφέρεται; Χμμμ, δεν είναι κι άσχημα αυτά τα σνακ έχουν κι ωραία ψιλοκαυτερή πάπρικα. Ας βάλουμε ένα ποτήρι κρασί για να σκεφτούμε το ζήτημα καλύτερα. Ανοίγω ένα μπουκάλι κρασί , σερβίρομαι. Ανοίγω ξανά το περιοδικό. Αααα, κοίτα Crispy, σου υπόσχεται καλοκαίρι χωρίς κυτταρίτιδα....Μμμμ, ωραίο αυτό το ελληνικό το chardonnay, δεν ''κάνω τούμπες'' για την συγκεκριμένη ποικιλία αλλά τούτο είναι γλυκόπιοτο το άτιμο...Τι λέγαμε; Α, ναι για την κυτταρίτιδα. Για να δω...Πω πω, τα αίτια μπορεί να είναι και ψυχολογικά! Τώρα σωθήκαμε! Παίρνω χρυσό βραβείο ''του πιο αγχώδους ανθρώπου επί της γης'' οπότε είμαι χαμένη από χέρι. Να τα τζελ, οι κρέμες, οι ειδικές βούρτσες, άντε πάλι οι δίαιτες, οι εναλλακτικές θεραπείες, λάσπη από τη Νεκρά Θάλασσα -ε, μια και μένω ακριβώς δίπλα ας πεταχτώ να πάρω λίγη!- και η πανταχού παρούσα πανάκεια των ημερών....το πράσινο τσάι!
Τα σνακ -φευ!- τελείωσαν αλλά λέω να βάλω ένα ποτήρι κρασί ακόμη. Λέω επίσης να σας χαρίσω όλα τα θαύματα του κόσμου που μπορούν να μας μετατρέψουν σε θεές εν ριπή οφθαλμού. Λέω να μην γίνω θεά φέτος...να παραμείνω ημίθεη και να σας κεράσω ένα ωραίο, δροσερό γλυκό γεμάτα με χρώματα κι αρώματα της εποχής!

Ανοιξιάτικο γλυκό με φράουλα και πορτοκάλι

Υλικά
500 γρ μασκαρπόνε (2 κουτιά)
4 κρόκοι αυγών
2 ασπράδια τα οποία θα έχετε χτυπήσει σε πολύ σφιχτή μαρέγκα
100 γρ ζάχαρη
1/2 κουταλάκι εκχύλισμα βανίλιας
500 γρ μπισκότα σαβουαγιάρ

Για τις φράουλες:
300 γρ φράουλες
80 γρ ζάχαρη
χυμό ενός λεμονιού

Για τα πορτοκάλια:
2 πορτοκάλια βαλέντσια που είναι και της εποχής
το χυμό ενός πορτοκαλιού
180 γρ ζάχαρη

Κρέμα:
Ετοιμάζουμε την κρέμα: χτυπάμε πολύ καλά τους κρόκους με την ζάχαρη μέχρι να αφρατέψει το μίγμα. Προσθέτουμε το μασκαρπόνε και την μαρέγκα και την βανίλια και ανακατώνουμε μέχρι να ενσωματωθούν στο μίγμα. Βάζουμε την κρέμα στο ψυγείο.
Φράουλες:
Καθαρίζουμε τις φράουλες, τις κόβουμε στα 4 και τις βάζουμε σ'ένα μπολ με την ζάχαρη και το χυμό του λεμονιού. Ανακατεύουμε ελαφρά και βάζουμε το μπολ στο ψυγείο.
Πορτοκάλια:
Καθαρίζουμε τα πορτοκάλια και τα χωρίζουμε σε φέτες. Εν τω μεταξύ φτιάχνουμε το σιρόπι. Σε μια κατσαρόλα βάζουμε σε ένα ποτήρι νερό με τη ζάχαρη. Μόλις βράσει, το αφήνουμε για άλλα 4-5 λεπτά, χαμηλώνουμε τη φωτιά και τοποθετούμε στην κατσαρόλα τις φέτες πορτοκαλιού τις οποίες θα αφήσουμε να σιγοβράσουν στο σιρόπι για 20 λεπτά. Τις βγάζουμε, τις αφήνουμε να κρυώσουν και τις κόβουμε σε μικρά κομμάτια -κάθε φέτα στα 3.
Σε ένα κεραμικό ταψί περίπου 22 x 30 εκ απλώνουμε μια στρώση σαβουαγιάρ. Ανακατεύουμε το σιρόπι με το χυμό πορτοκαλιού και ραντίζουμε τα μπισκότα. Γνώμη μου είναι να είμαστε φειδωλοί με το ράντισμα. Τα συγκεκριμένα μπισκότα απορροφούν σαν σφουγγάρι ό,τι υγρό τους ρίξουμε και στο τέλος μπορεί να γίνουν εντελώς μαλακά , κάτι που δεν είναι ωραίο, καλό είναι να ''κρατάνε'' λίγο. Στρώνουμε από πάνω τη μισή κρέμα και πάνω από αυτήν τα πορτοκάλια. Πάνω από τα πορτοκάλια στρώνουμε άλλη μια στρώση σαβουαγιάρ. Αυτά τα ραντίζουμε με το χυμό που θα έχουν βγάλει οι φράουλες. Από πάνω στρώνουμε την υπόλοιπη κρέμα και τέλος -on the top- στρώνουμε τις πανέμορφες φράουλες. Βάζουμε στο ψυγείο για 2 ώρες τουλάχιστον. Η αλήθεια είναι ότι όσο περισσότερο μείνει, τόσο πιο ωραίο και σφιχτοδεμένο θα γίνει.

Το έφτιαξα το Σάββατο για μια Ελένη που γιόρταζε κι οι εντυπώσεις ήταν ενθουσιώδεις. Οι συνδαιτυμόνες εκείνης της βραδιάς το βρήκαν δροσερό κι ελαφρύ. Για το δροσερό μπορώ να εγγυηθώ. Για το ελαφρύ ....ναι........χμμμ.....για να είμαι ειλικρινής.... μάλλον αντενδείκνυται για υποψήφιες θεές!!!!
Καλά μπάνια!!!!

Strange ways...

2011-05-20T08:09:00.001+03:00

...here we come.

''Ξεφυλλίζοντας'' προ ημερών το food blog της Αγγλίδας Rachel -που παρεμπιπτόντως ζει στη Ρώμη!- δεν στάθηκα τόσο στη νέα συνταγή, όσο στην πολύ καλή συμβουλή που έδινε:

'' When things don’t go according to plan, have a nice lunch.''

Θα το έχετε προσέξει κι εσείς βέβαια, πόσο καλό μας κάνει ένα καλό γεύμα. Πόσο μας τονώνει ψυχολογικά κάτι νόστιμο, κάτι όμορφα μαγειρεμένο ή κάτι που λαχταρούσαμε τόσο πολύ να φάμε κι ήρθε το πιάτο μπροστά μας αχνιστό, αχνιστό την κατάλληλη στιγμή, τότε που ήταν όλα μαύρα κι άραχνα κι από τις πρώτες μπουκιές νιώσαμε μια εσωτερική ηρεμία κι ένα χαμόγελο άρχισε να αχνοφαίνεται στα χείλη μας. Και τα προβλήματα που μας ταλάνιζαν έμοιαζαν εκείνη τη στιγμή τόσο μακρινά και κυρίως, όχι πια άλυτα...Έχει τεράστια δύναμη το καλό, νόστιμο φαγητό. Είναι ένα χάδι παρηγοριάς, είναι χαρά, είναι ευφορία, είναι...αντικαταθλιπτικό, ηρεμιστικό και φαντάζομαι ότι υπάρχει και βιοχημική εξήγηση του φαινομένου.
Τα σκεφτόμουν όλα αυτά κοιτώντας τις γλάστρες με τα μυρωδικά στο μπαλκόνι. Δεντρολίβανο, φασκόμηλο, θυμάρι, δυόσμος κι ένας μέχρι στιγμής άτολμος βασιλικός. Τον καταλαβαίνω....
Έκοψα λίγο δεντρολίβανο. θυμάρι και φασκόμηλο, μπήκα στην κουζίνα και μαγείρεψα ένα πιάτο απλό σε υλικά αλλά εκπληκτικό....κι αντικαταθλιπτικό!

Κοτόπουλο στο φούρνο με καραμελωμένα λεμόνια και

μυρωδικά

(Για 4 άτομα)
1 κοτόπουλο περίπου 1 κιλό κομμένο σε κομμάτια
1 φλιτζάνι καλό λευκό κρασί
2 λεμόνια ακέρωτα, καλά πλυμένα και κομμένα στα 4
6 σκελίδες σκόρδο
φρέσκο φασκόμηλο (1-2 φύλλα)
φρέσκο θυμάρι (2 κλωναράκια)
φρέσκο δεντρολίβανο
μερικοί κόκκοι μαύρου πιπεριού
αλάτι
λάδι

Ψιλοκόβετε τα μυρωδικά. Απλώνετε σ'ένα ταψί τα κομμάτια του κοτόπουλου, ρίχνετε τα μυρωδικά, λίγο λάδι και τρίβετε το κρέας έτσι ώστε τα μυρωδικά να πάνε παντού.

Προσθέτετε τα λεμόνια, το σκόρδο και το πιπέρι και ρίχνετε το κρασί στον πάτο του ταψιού. Αλατίζετε. Το σκεπάζετε καλά με αλουμινόχαρτο και το βάζετε στο φούρνο για 45 λεπτά περίπου στους 160 βαθμούς.

Όταν έρθει η ώρα να το ξεσκεπάσετε υπάρχει κίνδυνος να λιποθυμήσετε, τόσο υπέροχη είναι η μυρωδιά που θα βγαίνει από τον φούρνο! Λοιπόν, το ξεσκεπάζετε , δυναμώνετε τη φωτιά στους 180 βαθμούς και ψήνετε για άλλα 45 λεπτά μέχρι να καραμελωθούν τα λεμόνια, να ψηθεί ωραία το κρέας και κυρίως να έχει σωθεί το κρασί- το κρασί πρέπει οπωσδήποτε να σωθεί αλλιώς το φαγητό θα πικρίσει. Αν δείτε ότι το φαγητό θέλει λίγο ψήσιμο ακόμη ενώ δεν έχει υγρά, ρίξτε λίγο νερό και ξύστε τον πάτο του ταψιού.
Συνοδέψτε με εξαιρετικό ελληνικό λευκό κρασί! Εμείς προτιμήσαμε Κτήμα Αργυρού από Σαντορίνη!

Ο τίτλος κι υπότιτλος της ανάρτησης είναι από δίσκο των μοναδικών the Smiths. Οι περισσότεροι ίσως γνωρίζετε ότι έχω τρέλα με το συγκεκριμένο συγκρότημα. Αυτό είναι το αγαπημένο μου τραγούδι τους.
''There is a light that never goes out'' . Κι έτσι είναι : Πάντα υπάρχει ένα φως που ποτέ δεν σβήνει...Μην το ξεχνάτε!

Τι υπάρχει;

2011-05-17T09:20:00.001+03:00

Υπάρχουν κάποιες χώρες που διαθέτουν πολιτικούς που έχουν την ικανότητα να αναστατώνουν τους πάντες με τις ερωτικές τους υποθέσεις. Υπάρχουν και κάποιες άλλες χώρες που διαθέτουν πολιτικούς που σε κάνουν να αναρωτιέσαι αν έχουν όριο η ανικανότητα, η ασυνεννοησία, η βλακεία. Υπάρχει κι ο Μάης. Άργησε λίγο αλλά μας έκανε την τιμή. Υπάρχει κι ένας λαός ο οποίος τα καταφέρνει περίφημα στην αλληλοφαγωμάρα και στο να χάνει το μέτρο. Υπάρχουν εκπρόσωποι άλλων λαών που επισκέπτονται τη χώρα σου και τυγχάνει να κάθονται πίσω σου σου σε καφέ διεθνούς εμβέλειας και στήνεις αυτί και τους ακούς να λένε ότι είναι ωραία εδώ .....αλλά you know, they're so rude, και θίγεσαι αν και ξέρεις την πικρή αλήθεια. Απλά δεν θες να την ακούσεις από εκείνους. Είπαμε ότι υπάρχει κι ο Μάης; Το είπαμε, το νιώθουμε, το νιώθεις επιτέλους. Βλέπεις όλο και περισσότερο κόσμο να κάθεται στα μπαλκόνια το απόβραδο να κουβεντιάζει, να τρώει, να πίνει, να διασκεδάζει. Υπάρχουν οι ωραίες μέρες που θα έρθουν. Υπάρχουν τα γλυκά δροσερά πρωινά. Υπάρχει -επιμένει να υπάρχει- η ελπίδα. Υπάρχει κι η αγωνία για τη λιλιπούτεια χώρα σου. Υπάρχουν κι άλλα. Υπάρχει κι η αναμενόμενη melancholia. Υπάρχουν ωραίες μουσικές, ταινίες, βιβλία, πρόσωπα, χαμόγελα γλυκά, θλιμμένες ματιές....Υπάρχουν μυριάδες ακόμα πράγματα...Γλυκά, αφράτα και νόστιμα..!

Ιταλικό κέικ με ψίχα φουντουκιού

Υλικά (για ταψί διαμέτρου 22 εκ περίπου)

200 γρ αλεύρι
180 γρ ζάχαρη
2 αυγά
200 γρ βούτυρο (ή μαργαρίνη) και λίγο ακόμη για να βουτυρώσετε καλά το ταψί. Το βούτυρο να έχει μαλακώσει και να είναι κομμένο σε κομμάτια.
200 γρ φουντούκια τριμμένα πολύ καλά. Όσο πιο φίνα η ψίχα τόσο το καλύτερο
50 γρ γάλα
1/2 κουταλάκι εκχύλισμα βανίλιας
1 κουταλάκι μαγειρική σόδα

Βουτυρώνετε πολύ καλά το ταψί. Προθερμαίνετε τον φούρνο στους 150 βαθμούς. Με το μίξερ χτυπάτε πολύ καλά τα αυγά με τη ζάχαρη μέχρι να ασπρίσει το μίγμα. Προσθέτετε τη βανίλια, και το βούτυρο -ένα ένα τα κομμάτια- και συνεχίζετε το χτύπημα. Προσθέτετε το αλεύρι, την ψίχα φουντουκιού, τη σόδα και το γάλα. Ανακατώνετε καλά με μια σπάτουλα μέχρι να ομογενοποιηθεί το μίγμα. Το απλώνετε στο ταψί και ψήνετε για 40 λεπτά. Αφήστε το κέικ να κρυώσει λίγο και μετά βγάλτε το από το ταψί.

Συνοδεύεται ωραιότατα με φρεσκοφτιαγμένη μαρμελάδα φράουλας!

Υπάρχει μια χώρα, η Ιταλία. Η οποία μπορεί να διαθέτει αναξιοπρεπέστατο πρωθυπουργό αλλά είναι η μόνη χώρα που είχε αξιοπρεπέστατη παρουσία στο προχθεσινό, αχαρακτήριστο από πολλές απόψεις, διαγωνισμό τραγουδιού. Ειλικρινά κάποιος πρέπει να τους μαζέψει αυτούς τους Αναντολικοευρωπαίους, η βλακεία έχει τα όρια της. Εκεί που μόλις είχα ακούσει το ιταλικό τραγούδι κι ενώ τσατάριζα με σύντροφο food blogger στο fb (thanks for the chat, old chap!), ακούω κάτι ουρλιαχτά, πετάγομαι επάνω και τι να δω, κάτι απίστευτους τύπους που φορούσαν κώνους στο κεφάλι, να χοροπηδούν από εδώ κι από εκεί σαν να είχαν πάρει ecstasy ληγμένη από τα rave party του 90! Oh my eyes, oh my ears! Πρέπει να υπάρχουν κι όρια. Όχι, μάλλον στη συγκεκριμένη περίπτωση τα όρια επιβάλλονται! Μετά σηκώθηκα κι έφυγα. Che follia!

Black & White

2011-05-09T09:21:00.000+03:00

Το inner playlist παίζει εδώ και καιρό επίμονα τα τραγούδια που έγραψε ο Alex Turner ( γνωστός από τους Arctic Monkeys & Last Shadow Puppets) για την ταινία Submarine . Η ταινία, η οποία βγήκε πριν από δυο μήνες σχεδόν στη Μ. Βρετανία -και μάλλον δεν θα παιχτεί εδώ-, βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο ενός νέου Ουαλού συγγραφέα του Joe Dunthorne - ο οποίος έκανε την τύχη του με αυτό το πρώτο του μυθιστόρημα , μεγάλο σουξέ , διθυραμβικές κριτικές και τώρα ..ταινία! Το είχα διαβάσει σε αγγλική έκδοση paperback πριν από 2 χρόνια , σε ταξίδι στο Λονδίνο. Το βιβλίο καταγράφει ''τα έργα και τις ημέρες'' ενός ανήσυχου έφηβου κάπου στην Ουαλία. Παρελαύνουν γονείς, οικογένεια σε κρίση , σχολείο, εξετάσεις , γκομενικά , ότι γενικά μας απασχολούσε κι εμάς όταν βρισκόμασταν στην κρίσιμη εκείνη περίοδο της ζωής μας. Η εφηβεία αν το καλοσκεφτεί κανείς μοιάζει με υποβρύχιο. Ένα υποβρύχιο μονοθέσιο με ένα παράθυρο απ'όπου -όντας έφηβοι- κοιτάζουμε προς τα έξω σαστισμένοι, ανήσυχοι, μόνοι , μα τόσο μόνοι , η εφηβεία -άραγε γιατί;- εμπεριέχει απίστευτες ποσότητες μοναξιάς. Βολοδέρνουμε μέσα σ'έναν ταραγμένο ωκεανό συναισθημάτων και κάποτε όταν το υποβρύχιο φτάσει στην επιφάνεια, θα έχει έρθει ο καιρός να το εγκαταλείψουμε και να συνεχίσουμε την ενήλικη ζωή...με άλλο μέσο! Κάπως έτσι....
Μου αρέσουν πολύ τα βιβλία αυτά που μιλούν για την εφηβική ηλικία, προσεγγίζοντας την από τη ματιά και την ψυχοσύνθεση των ίδιων των εφήβων και διαποτίζοντας τα με αυτό το γλυκόπικρο χιούμορ στο οποίο είναι ''μανούλες'' οι Αγγλοσάξωνες. Αντίθετα εμείς οι Έλληνες δεν τα καταφέρνουμε σε τέτοιου είδους βιβλία. Το πιθανότερο επειδή στο πηδάλιο του -μονοθέσιου κατά τ'άλλα-- εφηβικού υποβρυχίου μας βρίσκονται ...οι γονείς!!!!
Πίσω στον Alex τώρα και στα εξαιρετικά τραγούδια που έγραψε για την ταινία. Πάρτε ένα δείγμα:

Σε κάποια φάση στο τραγούδι ακούγεται ο εξής στίχος:

Tomorrow i'll be stronger, running colourful
No longer just in black and white

Η εφηβεία για κάποιο, όχι και τόσο περίεργο λόγο, είναι ''γυρισμένη'' σε ...ασπρόμαυρο!
Και το μαύρο κι άσπρο αυτό γλυκό προσφέρεται σε όλα τα παιδιά που διανύουν την εφηβεία τους. Να είστε πάντα καλά και καλή επιτυχία στις εξετάσεις σας!

Chocolate Roll Cake

Υλικά (Για ένα ορθογώνιο ταψί διαστάσεων 25 x 40 εκ περίπου...πάνω-κάτω!)

6 ολόφρεσκα αυγά (τονίζω το ''ολόφρεσκα''. Το κέικ αυτό βασίζεται στα αυγά, οπότε η πρώτη ύλη πρέπει να είναι εξαιρετικής ποιότητας)
1/2 φλιτζάνι ζάχαρη καστανή
1/2 φλιτζανάκι καφέ εσπρέσσο
180 γρ σοκολάτα κουβερτούρα
250 ml κρέμα γάλακτος πολύ κρύα (βάλτε την για 15 λεπτά στην κατάψυξη)
2-3 κουταλιές ζάχαρη άχνη
2 κουταλάκια εκχύλισμα βανίλιας.

Προθερμαίνετε τον φούρνο στους 180 βαθμούς. Στρώστε το ταψί με αντικολλητικό χαρτί. Χωρίζετε τους κρόκους από τα ασπράδια, τα οποία χτυπάτε σε μια πολύ σφιχτή μαρέγκα. Εν τω μεταξύ βάζετε τη σοκολάτα να λιώσει σε μπεν μαρί. Στη σοκολάτα προσθέστε και τον καφέ. Μόλις λιώσει στο μεγαλύτερο μέρος βγάλτε την από τη φωτιά, ανακατώστε την να λιώσει εντελώς κι αφήστε την να κρυώσει λίγο. Χτυπήστε πολύ καλά του κρόκους. Προσθέστε τη ζάχαρη και συνεχίστε το εντατικό χτύπημα. Προσθέστε τη σοκολάτα και δυο τρεις κουταλιές από τη μαρέγκα. Χτυπήστε. Σταματήστε το χτύπημα με το μίξερ, αρπάξτε μια σπάτουλα και με απαλές κινήσεις ενσωματώστε την υπόλοιπη μαρέγκα στο μίγμα. Απλώστε το μίγμα στο ταψί, με τη βοήθεια της σπάτουλας απλώστε το ομοιόμορφα και ψήστε για 15 λεπτά.
Όσο ψήνεται ετοιμάστε τη σαντιγί. Χτυπήστε με το μίξερ σε μέτρια ταχύτητα την κρέμα με τη ζάχαρη άχνη και τη βανίλια, μέχρι να σφίξει πολύ καλά. Βάλτε την στο ψυγείο.
Μόλις ψηθεί το κέικ το βγάζετε από το φούρνο κι αρχίζετε τη γνωστή διαδικασία για τα roll cake, για την οποία είχαμε μιλήσει και παλιότερα. Προσεκτικά γυρίζετε το ταψί και βάζετε το κέικ πάνω σε μια νωπή πετσέτα. Αφαιρείτε το αντικολλητικό χαρτί με απαλές κινήσεις. Πιάνετε την άκρη της πετσέτας κι αρχίζετε να τυλίγετε το γλυκό με αυτήν. Αφήνετε τυλιγμένο το γλυκό με την πετσέτα για 15-20 λεπτά. Ξετυλίγετε, γεμίζετε με σαντιγί και το τυλίγετε ξανά αυτή τη φορά χωρίς την πετσέτα- προφανώς! Τυλίξτε το όμως με αντικολλητικό χαρτί, βάλτε το στο ψυγείο και μετά από λίγη ώρα ...απολαύστε το!

Η ανάρτηση αυτή αφιερώνεται στον αξιαγάπητο μαθητή μου Ζωρζ, ο οποίος τραυματίστηκε σοβαρά προ ημερών......παριστάνοντας ....τον ....Ταρζάν!! Ευτυχώς τη γλίτωσε με ένα μήνα πλήρη ακινησία. Περαστικά σου μικρέ!

Ch-ch-ch-changes!

2011-05-05T09:45:00.000+03:00

Λοιπόν...
Η σημερινή ανάρτηση έχει μια μικρή ιστορία αγάπης, μια ανακοίνωση και μια καταπληκτική παραλλαγή στην κλασική σούπα με φακές -διότι μην ξεχνάμε, τρέχει και το ''Έτος οσπρίων''! Α, έχει κι ένα τραγούδι, αυτό που μας έδωσε τον τίτλο της ανάρτησης! Το οποίο είναι φυσικά, το ''Changes'' με τον καταπληκτικότερο των καταπληκτικών, τον one and only David Bowie!

Με τον οποίο David , ούσα μικρή κι αγκαθένια, ήμουν τρελά ερωτευμένη! Το όνειρο μου κάποια εποχή - εκτός από το να γίνω ανθρωπολόγος, επηρεασμένη από έναν άλλον David- ήταν να πάω να τον βρω και να τον εξαναγκάσω να με παντρευτεί -αχ, ανόητη μικρή....! Μια μέρα είδα σε κάποιο περιοδικό τον πολυαγαπημένο μου, να χαριεντίζεται με μια γιαγιά που θύμιζε πολύ τη δική μου! Μαύρο τσεμπέρι, μαύρα ρούχα, καμπουριασμένη, ταλαιπωρημένη αλλά γλυκύτατη. Κι ο David με ένα χαμόγελο επικών διαστάσεων να την αγκαλιάζει. Διάβασα το άρθρο κι ανακάλυψα -και τι ανακάλυψη ήταν αυτή!!- ότι ο ίδιος ο David Bowie διέθετε εξοχικό στην ...Πάτμο κι η γιαγιά ήταν η γειτόνισσα του στο νησί!! Στην Πάτμο! Τόσο κοντά τελικά βρισκόταν ο πρίγκιπας μου! Ξεκίνησε μια νέα εποχή εμμονών, να μεγαλώσω λίγο, να ψήσω τους γονείς μου να με αφήσουν να πάω στο νησί της Αποκάλυψης και φυσικά να βρω τα χρήματα για το ταξίδι! Παρέσυρα και μια ξαδέρφη μου - αυτή ήταν ερωτευμένη με τον αείμνηστο Νίκο Παπάζογλου...- και μετά από δύο καλοκαίρια, αφού οι γονείς έδωσαν την συγκατάθεση τους, βάλαμε στις βαλίτσες μας ότι χρειαζόμασταν, πήραμε τα βιβλία μας - ακόμα θυμάμαι το βιβλίο που διάβασα σε εκείνες τις διακοπές!- πήραμε και το πλοίο και μετά από ένα 12ωρο ταξίδι αποβιβαστήκαμε στην Πάτμο. Στο νησί της αποκάλυψης δεν...αποκαλύφθηκε ο David, φευ.... Παρά ταύτα εκείνες οι πρώτες διακοπές ήταν αποκαλυπτικές με τον τρόπο τους.... Γυρίσαμε μετά από δύο εβδομάδες αγνώριστες από το πολύ μαύρισμα - η ξαδέρφη μου είχε τη φαεινή ιδέα να πασαλειβόμαστε με ένα μίγμα ελαιόλαδου και καροτέλαιου αντί για αντηλιακό, εντάξει ήμαστε μικρές κι ανόητες κι εκείνη την εποχή δεν ακούγονταν πολλά για την τρύπα του όζοντος!!!- οι γονείς μου δεν με γνώρισαν όταν μπήκα σπίτι, με βρήκαν αλλαγμένη. Κι η αλήθεια είναι ότι εκείνο το καλοκαίρι άλλαξα πολύ. Μπορεί να μην βρήκα τον David αλλά είχα αρχίσει επιτέλους να βρίσκω την Crispy...!
Και μιας και μιλάμε για αλλαγές, ιδού τι υπέστη η κλασική σούπα με φακές. Έχοντας δει αυτήν τη συνταγή πήρα τη βασική ιδέα, δηλαδή να ψήσω τα λαχανικά, κι από εκεί και πέρα... της άλλαξα τα φώτα!! Την έκανα πιο glam- εμφανώς επηρεασμένη από τον μέγα D!!!

Σούπα με φακές (...κάπως αλλιώς!)

Έτος οσπρίων 2011 : Μάιος

Υλικά (για 4 πιάτα)
200 γρ φακές
1 λίτρο ζωμό της αρεσκείας σας
2 καρότα κομμένα σε λεπτές εγκάρσιες φετούλες (όσο το δυνατόν πιο λεπτές)
1 μεγάλο κρεμμύδι κομμένο σε ροδέλες
7-8 τοματίνια (κομμένα στη μέση αν είναι πολύ μικρά και κομμένα στα τέσσερα αν είναι λίγο πιο μεγάλα)
1 μικρό κουταλάκι γλυκιά πάπρικα
λάδι
αλάτι

Απλώνετε το καρότο, το κρεμμύδι και τα τοματίνια σε ένα ρηχό ταψί με λίγο λάδι κι αλάτι. Τα ψήνετε για μισή ώρα περίπου στο γκριλ του φούρνου. Εν τω μεταξύ βράζετε τις φακές στο ζωμό με λίγο λάδι και σε μέτρια φωτιά. Μόλις ψηθούν τα λαχανικά, τα βγάζετε από το φούρνο.

Τα αφήνετε για λίγο να κρυώσουν. Τα βάζετε σε μια πιατέλα και με δύο μαχαίρια, τα ψιλοκόβετε (όσο θέλετε ψιλά, εγώ προτίμησα να τα κόψω πιο χοντρά). Όταν οι φακές θα έχουν πιεί τα 2/3 του ζωμού ρίχνετε τα λαχανικά στην κατσαρόλα και την πάπρικα, δοκιμάζετε για αλάτι και συνεχίζετε το βράσιμο για 5-10 λεπτά ακόμη μέχρι να πήξει όσο θέλετε η σούπα.
Μια τόσο απλή αλλαγή και το αποτέλεσμα ήταν... απολαυστικά αποκαλυπτικό!

Η ανακοίνωση που λέγαμε: Ενέδωσα με κάποιες επιφυλάξεις. Κάποιος με έπεισε να δημιουργήσω σελίδα στο facebook, εξηγώντας μου ότι όλοι πια βρίσκονται εκεί. Καλώς τότε. Αφού βρίσκεστε εκεί θα σας ενημερώνω για τις αναρτήσεις τούτου του blog και θα βλέπετε και κάποια άλλα link που με ενδιαφέρουν κι έχουν σχέση με γαστρονομία, μουσική και κινηματογράφο. Θα με βρείτε ως crispy's corner.

Fresh as is the month of May.

2011-05-02T13:30:00.001+03:00

Ο μήνας Μάης ήταν πάντα ο αγαπημένος μου. Ίσως η αγάπη αυτή να πηγάζει από το γεγονός ότι ο μήνας αυτός σηματοδοτούσε την αρχή του τέλους για τη σχολική χρονιά - το μισούσα το σχολείο κι ας ήμουν...δαφνοστεφανωμένη ως μαθήτρια! Ο Μάης με γεμίζει με τρομερή ενέργεια. Αισθάνομαι όλο το βάρος του χειμώνα να με εγκαταλείπει πια για τα καλά. Αισθάνομαι μια ψυχική ευφορία που όμοια της δεν έχω τον υπόλοιπο χρόνο. Και μια έκρηξη πνευματικής διαύγειας που προσπαθώ να εκμεταλλευτώ στο έπακρο.
Εκείνο όμως που με συγκλονίζει κατά τη διάρκεια του Μάη είναι η ίδια η φύση! Η άνοιξη πια, λίγο πριν το παρατεταμένο, ξηρό καλοκαίρι, έχει φτάσει στην κορύφωση της. Υπάρχει μια αναπάντεχη γλυκύτητα στο μαγιάτικο αεράκι, οι θερμοκρασίες είναι ιδανικές, η ίδια η φύση σε σπρώχνει σε μια επίμονη εξωστρέφεια, προς τα έξω, όλα προς τα έξω, εδώ τερματίζει το μουντό, το αργό, το σκοτεινό, το αρνητικό, εδώ πια όλα σκιρτούν!

''Μάη, ώριμε, Μάη'' , όπως τραγουδούν οι υπέροχοι Madredeus...

Και μετά το μουσικό μας διάλειμμα αγαπητοί αναγνώστες, ας επιστρέψουμε στα γνωστά μας τετριμμένα θέματα! Καλός ο Μάης δε λέω, αλλά όταν με το καλό έρχεται, δύο πολύ πολύ αγαπημένα μου λαχανικά...φεύγουν -ή ήδη έχουν φύγει! Μιλώ για τα σπαράγγια και τις αγκινάρες φυσικά! Παραδόξως, αν και τα αγαπώ ιδιαίτερα δεν έχω αναρτήσει παρά μία και μόνο συνταγή -συγκεκριμένα με σπαράγγια, ενώ όσον αφορά την αγκινάρα, σε κάποιο παλιότερο post , είχα πλέξει το εγκώμιο της ανακηρύσσοντας την ως την ...Isabelle Hupert των λαχανικών!!! Με είχε πιάσει μια μανία κάποια εποχή κι έδινα ονομασίες διάσημων ηθοποιών σε γαστρονομικά αγαθά!!! (Κι εσύ Crispy, το λες αυτό πνευματική διαύγεια;;;;;;)
Τέλος πάντων, ο Μάης μας έφτασε, οι αγκινάρες λένε να την κάνουν σιγά σιγά , κι εγώ τώρα θυμήθηκα να αναρτήσω συνταγή με το θεϊκό αυτό λαχανικό! Μα, εδώ που τα λέμε, ποτέ δεν είναι αργά....Αλλά ούτε και νωρίς!!

Αγκινάρες σιγοψημένες στην κατσαρόλα

Υλικά για 4 άτομα
8 αγκινάρες τις οποίες θα καθαρίσετε με τον γνωστό τρόπο. Αν ο τρόπος σας είναι άγνωστος....ναι, χμμμ.... Στο καθάρισμα κρατήστε όσο μπορείτε από το κοτσάνι.
1 κρεμμύδι μέτριο κομμένο σε ροδέλες
1 καρότο κομμένο σε μικρά κυβάκια
1 σκελίδα σκόρδο κομμένη στα δύο
το χυμό και το ξύσμα ενός λεμονιού (μην ξεχνάτε ότι θα χρειαστείτε επιπλέον λεμόνια κατά τη διάρκεια της διαδικασίας καθαρίσματος των αγκιναριών)
αλάτι πιπέρι
λίγο φρέσκο θυμάρι
πολύ φρεσκοτριμμένο μαϊντανό

Σε μια μεγάλη κατσαρόλα, σε μέτρια φωτιά, σωτάρετε σε αρκετό λάδι το κρεμμύδι, το σκόρδο και τα καρότα. Μόλις σωταριστούν προσθέτετε το ξύσμα, το μισό χυμό λεμονιού, το θυμάρι και 1 1/2 ποτήρια νερό. Περιμένετε να πάρει βράση. Μόλις αρχίσει να βράζει το μίγμα χαμηλώνετε τη φωτιά. Προσθέτετε τις αγκινάρες με τα κοτσάνια να κοιτούν προς τα πάνω (βλέπε άθλια φωτό),

σκεπάζετε με αντικολλητικό χαρτί και με το καπάκι της κατσαρόλας κι αφήνετε το φαγητό να σιγοψηθεί για μισή ώρα περίπου. Τότε οι αγκινάρες θα είναι τρυφερές αλλά θα κρατούν και λίγο.
Αφαιρέστε τις αγκινάρες από την κατσαρόλα κι αφήστε να κρυώσουν λίγο. Κόψτε τες στα δύο κάθετα. Σ' ένα τηγάνι κάψτε καλά λίγο λάδι και σωτάρετε τες. Απλώστε τις σε μια πιατέλα. Στο ήδη ζεστό μάτι, δώστε άλλη μια βράση στη σάλτσα μέχρι να σφίξει, προσθέστε το υπόλοιπο χυμό λεμονιού και τον μαϊντανό.
Το φαγητό μπορεί να σερβιριστεί ζεστό ή κρύο, μόνο του ως ορεκτικό ή συνοδεύοντας ρύζι -άγριο κατά προτίμηση!

Crispy's confession: Μια από τις αγαπημένες μου ασχολίες στην κουζίνα όταν ήμουν μικρή ήταν να στέκομαι δίπλα από τη μαμά μου και να την παρακολουθώ να καθαρίζει αγκινάρες!! Έπιανα τα φύλλα που έβγαζε και έτρωγα το τρυφερό τους κάτω άκρο! Παρακολουθώντας τη μαμά μου, έμαθα να καθαρίζω αγκινάρες και δεν μου είναι μπελάς όπως θεωρείται από πολλούς. Αν τυχόν υπάρχουν απορίες ρωτήστε. Πάντως, αν δεν κάνω λάθος κάπου πήρε το μάτι μου τον προηγούμενο καιρό ανάρτηση σε άλλο blog με οδηγίες καθαρίσματος.

Crispy's confession No.2 : Τις αγκινάρες τις τρώω όπως κι αν είναι μαγειρεμένες αλλά τρελαίνομαι -παθαίνω παράκρουση, εκστασιάζομαι!- για αρνάκι φρικασέ με αγκινάρες. Υπάρχει περίπτωση να είναι το πλέον αγαπημένο μου φαγητό στον κόσμο, αν ήμουν μελλοθάνατη πιθανότατα να ζητούσα τούτο το πιάτο ως τελευταίο γεύμα!

Μα κοιτάξτε τι χαριτωμένες που είναι! Σαν μπαλαρίνες!!

Ο τίτλος της ανάρτησης είναι στίχος του Geoffrey Chaucer

Μεταπασχαλινή ...είσοδος!

2011-04-28T22:23:00.001+03:00

Πού είχαμε μείνει;
Α, ναι...

Μ 'έχει μπερδέψει ο καιρός. Δεν θυμάμαι ποτέ άλλη χρονιά, να κρύωνα τόσο πολύ τέλη Απρίλη. Τουρτουρίζω! Φορώ δύο μπλούζες, κοιμάμαι με πάπλωμα ΚΑΙ κουβέρτα ΚΑΙ κάλτσες, τα καλοριφέρ δουλεύουν κανονικά, παρά ταύτα άρπαξα κι ένα κρύωμα. Σάββατο -Κυριακή πια!- εκεί που απολάμβανα τη μαγειρίτσα είπα να την συνοδέψω με εξαιρετικό λευκό Σαντορινιό κρασί! Λίγο λευκό ελαφρώς-όσο χρειαζόταν- κρύο κρασί ήπια ...κι αυτό ήταν! Πονόλαιμος, πυρετός κλπ κλπ....

Από την άλλη, την προηγούμενη εβδομάδα είχα λυσσάξει να τρώω παγωτά στην Μπολόνια - παρεμπιπτόντως το καλύτερο παγωτό φιστίκι Αιγίνης , το έφαγα εκεί! Και το πιο όμορφο στην Πάρμα! Κοιτάξτε το!

Μέχρι να ρίξω μια ματιά έξω στον δρόμο, η συμπαθέστατη κυρία που με εξυπηρετούσε...το μετέτρεψε σε ...τριαντάφυλλο! Δε χωρά αμφιβολία ότι είναι το ωραιότερο παγωτό που έχω φάει! Δεν χόρταινα να το κοιτάζω, τόσο που ξεχάστηκα ...μέχρι που άρχισε να λιώνει!
Εσείς εδώ μπορεί να νηστεύατε -θα αναφερθούμε στη νηστεία και πιο κάτω- εγώ όμως απόλαυσα , εκτός από παγωτά, ωραιότατα αλλαντικά κι επίσης τα γνωστά γεμιστά ζυμαρικά tortellini, tortelloni, cappellacci, agnolotti κλπ.

Τοπικές σπεσιαλιτέ όπως gramigna alla salsiccia, κουνελάκι ζουμερό κι αρωματικό ψημένο στο φούρνο, κολοκυθάκια γεμιστά με salsiccia αλλά και βόλτα στην κεντρική αγορά της πόλης. Ένα δρομάκι που ξεκινά από την κεντρική πλατεία της πόλης , την πιάτσα Ματζιόρε, σε οδηγεί στη μικρή αλλά τόσο χαριτωμένη αγορά!

-Κυρ- μανάβη, να ζουλίξω λίγο τις πανέμορφες ντομάτες σου;

- Oh, ma basta Crispy! I cut your hands ...

...απείλησε ο μανάβης, ο οποίος έχει βάλει και ταμπελίτσα απηυδισμένος από εμάς τους ενοχλητικούς τουρίστες που κοιτάμε εκστασιασμένοι τις πραγματικά λαχταριστές ντομάτες του!! Βρήκα άγρια σπαράγγια και βρήκα κάτι απίστευτα όμορφες άγριες αγκινάρες και σε καλή τιμή παρακαλώ- οι 10 αγκιναρούλες 3 ευρώ! Πολύ καλύτερα από τις άθλιες 8 που αγόρασα χθες για 5 ευρώ....Ήμουν έτοιμη να αγοράσω κάνα κιλό αλλά κόλλησα τελευταία στιγμή- φαντάζομαι το διάλογο: -Crispy, τι έφερες από την Ιταλία; - Εεεεε, ένα κιλό αγκινάρες....! Τέλος, δεν ξέρω αν καίγεστε να μάθετε, αλλά η τιμή κιλού για τα αρνάκια στην κεντρική αγορά ήταν 12 κι 90. Πάνω κάτω τα ίδια πληρώσαμε!

Όπως καταλάβατε, η νηστεία δεν πέρασε ούτε μια φορά από το μυαλό μου -δεν περνά έτσι κι αλλιώς αλλά λέμε! Παρόλ' αυτά η καλή μας Aegean φαίνεται πως νοιάστηκε- απορώ γιατί. Εδώ θέλω τη γνώμη σας για το εξής: Στο πήγαινε ήταν πρωί και μας σέρβιραν, καίτοι Μ. Εβδομάδα, μια μικρή σπανακόπιτα, ένα μπουγατσάκι με κρέμα από μούστο, ένα μουστοκούλουρο κι έναν χαλβά για πρωινό. Στο έλα, που ήταν σχεδόν μεσημέρι το μενού -στα πλαίσια πάντα της Μ.Εβδομάδας, κι επειδή η Aegean είναι ελληνική αεροπορική εταιρία άρα υπόκειται στους νόμους της ελληνορθόδοξης νηστείας σέρβιρε......χταπόδι στιφάδο με λίγα ζυμαρικά!!!! Δεν μπορώ να φανταστώ πιο άκυρο φαγητό για πτήση! Μια ματιά που έριξα μπροστά και δίπλα και πλάγια έδειξε ότι η συντριπτική πλειοψηφία συμφωνούσε μαζί μου! Εσείς πώς το βλέπετε; Σκέφτομαι ότι κάτι αντίστοιχο θα ήταν, αραβικές αεροπορικές εταιρίες να επιβάλλουν στους επιβάτες το....ραμαζάνι! Λες....;;;
Αυτά λοιπόν τα ολίγα μεταπασχαλινά.
Επειδή δεν είχε σήμερα συνταγή, θα σας αφήσω με δύο διευθύνσεις και με τη νέα μου μεγάλη αγάπη -εκτός από την Μπολόνια!- ένα απεριτίφ που ακούει στο όνομα spritz και το οποίο μοιάζει να είναι το απεριτίφ που προτιμούν περισσότερο τόσο οι Μπολονιέζοι όσο κι οι Βενετσιάνοι. Και το οποίο προτίμησε δεόντως κι η γράφουσα! Δεν υπήρχε πιο ιδανική στιγμή που αποκαμωμένοι από πολύωρο περπάτημα καθόμασταν στην πιάτσα Ματζιόρε με τον ήλιο να λούζει την πλατεία, η οποία έσφυζε από κόσμο, και να απολαμβάνουμε σιγοπίνοντας τούτο το εξαιρετικό απεριτίφ! Τέλειο!

Για ένα ποτήρι spritz θα χρειαστείτε:
3 μέρη Prosecco
2 μέρη Aperol (ή Campari)
λίγη σόδα
πάγο
1 φλούδα πορτοκάλι

Για ένα παγωτό...σαν τριαντάφυλλο θα χρειαστεί να πεταχτείτε μέχρι την Πάρμα :
Gelateria Novecento
Via Cavour, 24
Parma

Για τίμια, πεντανόστιμη και πάμφθηνη μπολονέζικη κουζίνα από δύο νέα παιδιά, ιδιοκτήτες μιας τρατορίας 7 τραπεζιών, θα χρειαστείτε την εξής διεύθυνση:
Mariposa trattoria
Via Bertiera, 12
Bologna

Cincin! Και καλή μας άνοιξη! Αμήν και πότε!!

Πάσχα 2011

2011-04-18T09:18:00.002+03:00

Όσοι έχετε διαβάσει τις ''Διορθώσεις'' του Τζόναθαν Φράνζεν, θα θυμάστε ίσως ότι η κόρη της οικογένειας Λάμπερτ, η Ντενίζ, είναι σεφ. Σε κάποια φάση της καριέρας της και στην προοπτική να αναλάβει τα ηνία της κουζίνας ενός νέου hip εστιατορίου, ξεκινά ένα πολύμηνο ταξίδι στην Ευρώπη ψάχνοντας για νέες αλλά και για παλιές παραδοσιακές γεύσεις. Στο τέλος καταλήγει ότι τα νέα πιάτα που θα σερβίρει με τη δική της υπογραφή, θα είναι η συνάντηση της κουζίνας τριών πόλεων της Ευρώπης: του Παρισιού, της Βιέννης και της Μπολόνια.
Η επιλογή του Παρισιού είναι αναμενόμενη. Θεωρείται ο γαστρονομικός πυρήνας της Γηραιάς Ηπείρου αν και για πολλούς, τα τελευταία χρόνια μοιάζει να έχει μετατοπιστεί αυτός ο πυρήνας...πιο δυτικά, στο Λονδίνο! Σαν πόλη, το Λονδίνο και σαν νοοτροπία είναι πιο πολυπολιτισμική, πιο χαλαρή και πιο ανοιχτή σε προκλήσεις και νέες τάσεις.
Κι η Βιέννη μοιάζει εύλογη επιλογή. Ένα μεγάλο μέρος του αμερικάνικου πληθυσμού -ιδιαίτερα των Μεσοδυτικών Πολιτειών- έλκει την καταγωγή του από την Κεντρική Ευρώπη. Στη Βιέννη -μια πόλη -σταυροδρόμι λαών και πολιτισμών- συναντά κανείς την πιο ραφιναρισμένη εκδοχή της κεντροευρωπαϊκής κουζίνας. Και αναπάντεχα καλά κρασιά!
Τέλος, η Μπολόνια θεωρείται η γαστρονομική πρωτεύουσα της Ιταλίας. Περισσότερα όμως για την πόλη αυτή του Ιταλικού Βορρά, θα σας έχω όταν με το καλό επιστρέψω από ένα 5ήμερο ταξίδι εκεί. Καιρό τώρα, σκεφτόμουν ότι ως μία πιστή, αμετανόητη και τρελαμένη foodie, η οποία εν τω μεταξύ δηλώνει φανατική της Ιταλικής κουζίνας, ένα ταξίδι στη Μπολόνια όχι μόνο επιβαλλόταν αλλά ήταν κάτι αντίστοιχο της σχέσης των Μουσουλμάνων με τη...Μέκκα! Κι εκμεταλλευόμενη τις νέες απευθείας πτήσεις της Aegean (γκρίζα διαφήμιση Crispy;;; Πες μας πόσα πήρες!!!) πάω για....γαστρονομικό προσκύνημα!!
Έτσι, τις ευχές για το Πάσχα σας τις στέλνω από σήμερα!

Εύχομαι να περάσετε πολύ πολύ όμορφα!

Καλό Πάσχα σε όλους

.......... Και προσοχή στις ....γαρδούμπες!!!

Υ.Γ.: Πάντα μου άρεσε αυτό το πολύ σύντομο -και ξεχασμένο ίσως;- τραγούδι στο τέλος εκείνου του δίσκου. Γιατί όντως ...η ζωή γυρνά σαν μια ταινία................