To the pub!

Και ξαφνικά πεθύμησα τις εγγλέζικες παμπ. Και γι' αυτό φταίνε οι πολλές αγγλικές σειρές* που έχω δει φέτος τον χειμώνα, κυρίως αστυνομικές, όπου οι αστυνομικοί και ντετέκτιβ εκτός από το να μπαινοβγαίνουν στα αστυνομικά τμήματα και τα crime scenes, έχουν τη συνήθεια να συχνάζουν σε παμπ, σιγοπίνοντας ale και να συλλογίζονται πώς θα φτάσουν στη λύση του μυστηρίου. Λατρεύω την ατμόσφαιρα των εγγλέζικων παμπ, είναι ο ορισμός του coziness. Όσες φορές έχω βρεθεί στο Λονδινο (ή σε άλλη πόλη της Αγγλίας) έχω επιδοθεί σε επίμονη παμπότσαρκα (ο καθένας με τα βίτσια του, άλλος πάει για κουλτούρα, άλλος για ψώνια, και πολλοί λίγοι τη βρίσκουμε με τις παμπ). Εδώ στην Αθήνα βολεύομαι στο James Joyce Irish Pub , δεν είναι κι άσχημα. Αλλά, εδώ που τα λέμε, είναι άλλο πράγμα να ακούς τη βαριά cockney προφορά δίπλα σου, την ώρα που απολαμβάνεις μια beef and ale pie με μια κλασική κόκκινη ale, κι έξω η πόλη να τυλίγεται στο γνωστό gloomy ομιχλώδες σκηνικό που παραδόξως την κάνει τόσο δημοφιλή (αχ, καλέ Crispy, πώς κάνεις έτσι για το βροχερό Λονδίνο και μια χλιαρή ale, εμείς έχουμε τον ήλιο -που δεν θα μας πάρουν ποτέ, κατά δήλωση πρωθυπουργού-...εχμ, και το τσίπουρο).

Είπα beef and ale pie και προ ημερών πάνω σε μια έκρηξη νοσταλγίας και λαχτάρας, την έφτιαξα, ελαφρώς ελληνοποιημένη κι αντί για κόκκινη ale μπύρα προτίμησα μαύρη Guinness, αλλά ούτως ή άλλως ήταν έξοχη, τρομερά νόστιμη και πληθωρική κι η γεύση της με έστειλε νοερά κάπου κοντά στις όχθες του "dirty old river". Κι αυτός ήταν ο σκοπός της άλλωστε.

Beef & Guinness pie (Κρεατόπιτα με μπύρα Guinness)

Για 4 πίτες (διαμέτρου 15 εκ)

Υλικά για το φύλλο
 (Σημείωση: Αν δεν θέλετε να φτιάξετε δική σας ζύμη τότε χρησιμοποιείστε έτοιμη σφολιάτα. Η ζύμη που προτείνω είναι μια εύκολη λαδιού κι όχι βουτύρου, όπως έχουν οι κανονικές pie)

400 γρ αλεύρι για όλες τις χρήσεις (θα χρειαστούμε λίγο ακόμα στο άνοιγμα των φύλλων)
160 ml πολύ κρύο νερό
6 κουταλιές ελαιόλαδο
1/4 κουταλάκι τσαγιού αλάτι.

Αναμειγνύουμε όλα τα υλικά σε ένα μπολ και ζυμώνουμε μέχρι να πάρουμε μια ζύμη ομοιογενή- δεν θα πάρει πολύ, δένει αμέσως. Την τυλίγουμε σε μεμβράνη και την βάζουμε στο ψυγείο.

Υλικά για τη γέμιση

550-600 γρ μοσχαράκι (ή βοδινό κρέας)
(Σημείωση: Προτιμήστε μαλακό μέρος, εγώ πήρα ποντίκι και δούλεψε εξαιρετικά. Ως προς την ποσότητα το κρέας που χρησιμοποίησα ζύγιζε 560 γρ.)
1 κουτί μπύρα Guinness (αντιστοιχεί σε 440 ml)
1 κρεμμύδι λευκό ψιλοκομμένο
1 σκελίδα σκόρδο ψιλοκομμένη
2 φύλλα δάφνη
1 κύβο ζωμό βοδινού (καλύτερα bio μιας κι έχουν λιγότερο αλάτι)
1 κλωναράκι θυμάρι
150 γρ μανιτάρια λευκά κομμένα σε λεπτές φέτες
3 κουταλιές αλεύρι
αλάτι
πιπέρι
ελαιόλαδο
1 αυγό


Κόβουμε το κρέας σε πάρα πολύ μικρά κομμάτια. Ανακατώνουμε το αλεύρι με λίγο αλάτι και πιπέρι κι αλευρώνουμε το κρέας. Τινάζουμε τα κομμάτια για να φύγει το παραπανίσιο αλεύρι. Σε ένα μεγάλο τηγάνι ζεσταίνουμε λίγο ελαιόλαδο. Σε αυτό σοτάρουμε τα κομμάτια κρέας καλά μέχρι να ροδίσουν. Ίσως χρειαστεί να ολοκληρώσουμε την όλη διαδικασία σε δύο τηγανίσματα. Βγάζουμε το κρέας, προσθέτουμε λίγο ελαιόλαδο αν χρειάζεται, και σοτάρουμε σε αυτό κρεμμύδι και σκόρδο για 2-3 λεπτά περίπου. Επαναφέρουμε το κρέας στο τηγάνι, προσθέτουμε την μπύρα, τη δάφνη, θυμάρι, κύβο κι ανακατώνουμε ενώ συγχρόνως ξύνουμε τον πάτο του τηγανιού. Χαμηλώνουμε την φωτιά κι αφήνουμε για λίγη ώρα το τηγάνι ξεσκέπαστο. Στα δέκα λεπτά περίπου προσθέτουμε τα μανιτάρια, σκεπάζουμε κι αφήνουμε να σιγομαγειρευετεί για μία ώρα τουλάχιστον. Στο τέλος η σάλτσα θα είναι πάρα πολύ πηχτή και το κρέας πολύ μαλακό. Αφαιρούμε τα φύλλα δάφνης και το κλωναράκι θυμαριού.

Παίρνουμε τέσσερα μικρά ταψάκια των 15 εκ. διάμετρο (με ύψος περίπου 2 εκ) και αλείφουμε όλο το εσωτερικό τους με ελαιόλαδο.
(Σημείωση: Εννοείται ότι μπορείτε να χρησιμοποιήσετε ταψάκια πιο μικρά και πιο ψηλά)
Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς.

Βγάζουμε τη ζύμη από το ψυγείο και την κόβουμε σε τέσσερα ίσα κομμάτια. Κάθε κομμάτι το κόβουμε στα δύο. Με τον πλάστη ανοίγουμε κάθε κομμάτι σε ένα στρογγυλό φύλλο (καλά, δεν χρειάζεται να πάρετε χάρακα και διαβήτη και μην ανησυχείτε αν στο τέλος τα φύλλα που έχετε ανοίξει μοιάζουν με εκείνα τα ρολόγια του Νταλί, στο στρώσιμο στο ταψί όλα διορθώνονται!). Κατά τη διάρκεια του ανοίγματος των φύλλων, ρίχνουμε λίγο αλεύρι στον πάγκο εργασίας, μην τυχόν κολλήσει η ζύμη.

Απλώνουμε από ένα φύλλο σε κάθε ταψάκι έτσι ώστε να καλύπτει και τις πλευρές γύρω γύρω και γεμίζουμε με τη γέμιση. Από πάνω τοποθετούμε τα εναπομείναντα φύλλα και κλείνουμε γύρω γύρω πιέζοντας με τα δάχτυλα τα δύο φύλλα. Κάνουμε μια μικρή τρυπούλα στη μέση του πάνω φύλλου κάθε πίτας. Χτυπάμε καλά το αυγό και με ένα πινέλο περνάμε την επιφάνεια των πιτών σχολαστικά. Ψήνουμε για 20 λεπτά ή όσο χρειάζεται για να πάρουμε όμορφο χρώμα.

Σερβίρονται με κόκκινη ale, μαύρη ιρλανδέζικη μπύρα ή ένα καλό κόκκινο κρασί!

Cheers!

*Για σειρές ...κι άλλα, η υποφαινόμενη γράφει: εδώ

D.I.Y. επιτέλους!

Είναι κάποια προϊόντα που τα αγοράζουμε σταθερά για χρόνια κι ούτε καν μας περνά από το νου να τα φτιάξουμε στο σπίτι. Γιατί; Διότι ίσως κανείς δεν ξέρει πώς φτιάχνονται (πχ γαριδάκια...!!!) ή πώς φτιάχνονται σωστά (πχ κρουασάν. Κι εννοώ κρουασάν αφράτο, βουτυράτο, γαλλικό με τα όλα του!). Ή υπάρχει η λανθασμένη εντύπωση ότι η συνταγή είναι μυστική (σαν την Κόκα Κόλα ένα πράγμα) κι ότι δεν πρόκειται ποτέ να αποκαλυφθεί.

Τέτοια εντύπωση είχα για τα περίφημα μπισκότα digestives, τα οποία απολαμβάνω να τρώω από μικρή. Δεν είχα σκεφτεί ποτέ να κάτσω να τα φτιάξω μόνη μου γιατί  το θεωρούσα ως δεδομένο ότι δεν φτιάχνονται στο σπίτι. Μέχρι που έπεσα πάνω σε μια συνταγή για digestives και σκέφτηκα ότι μια δοκιμή δεν θα έβλαπτε.  Άλλωστε μου έχει μείνει άπλετος ελεύθερος χρόνος περιμένοντας την πολλά υποσχόμενη ανάπτυξη (κε. πρωθυπουργέ, ελπίζω να είναι το ίδιο εντυπωσιακή με την Αμάλ). Και  με την ευκαιρία σκέφτηκα να ξεκινήσω ένα project του στυλ «κάνε το επιτέλους μόνη σου» , να εντυπωσιάσω κι εκείνη την ακριβοθώρητη, την ανάπτυξη όταν  έρθει με το καλό – ή το κακό, ποιος ξέρει...

Τα έφτιαξα λοιπόν, τα υπερ-απόλαυσα και  με χαρά ανακοινώνω ότι είναι απείρως καλύτερα από τα έτοιμα! Κι εύκολα στο φτιάξιμο!

Μπισκότα Digestives (σπιτικά)

Με τη δόση αυτή βγαίνουν  πάνω-κάτω 20 κομμάτια:

1 φλιτζάνι αλεύρι ολικής

1 1/3 φλιτζάνια νιφάδες βρώμης (κουάκερ)- Θα τα περάσετε από το μούλτι 1-2 φορές γιατί τις θέλουμε ψιλές.

1/3 μαλακή σκούρα καστανή ζάχαρη (Μπορεί να βρει κανείς σε μεγάλα s/m )

115 γρ βούτυρο (το οποίο θα κόψετε σε κύβους και θα ξαναβάλετε στο ψυγείο για κάνα 10λεπτο πριν το χρησιμοποιήσετε)

1 κουταλάκι του γλυκού baking powder

1 πρέζα αλάτι

Λίγο γάλα (3-4 κουταλιές περίπου)

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς και στρώνουμε ένα ταψί  ψησίματος με αντικολλητικό χαρτί.

Σε ένα μεγάλο μπολ βάζουμε το αλεύρι, το κουάκερ, το baking powder, το αλάτι, τη ζάχαρη και το βούτυρο. Αρχίζουμε και δουλεύουμε τα υλικά με τα δάχτυλα μέχρι το μείγμα που θα προκύψει να μοιάζει με τρίμματα. Για όσους έχουν food processor μπορούν να το χρησιμοποιήσουν, γλιτώνουν χρόνο και κόπο.

 Ρίχνουμε 2 κουταλιές γάλα και δουλεύουμε τη ζύμη η οποία αρχίζει να δένει- είναι το γάλα που θα βοηθήσει να γίνουν τα τρίμματα συμπαγής ζύμη. Ίσως χρειαστεί λίγο γάλα ακόμα, ίσως όχι. Αν δούμε ότι η ζύμη είναι έτοιμη, την δουλεύουμε λίγο ακόμα αλλά όχι για πολύ. Κόβουμε δύο μεγάλα φύλλα αντικολλητικό χαρτί, βάζουμε ενδιάμεσα τη ζύμη και με τη βοήθεια ενός πλάστη την ανοίγουμε σε φύλλο μισού εκατοστού. 

Το τοποθετούμε στο ψυγείο για 10 λεπτά. Όταν το βγάλουμε , το κόβουμε σε στρογγυλά κομμάτια με τον κόφτη μπισκότων (ή με ένα ποτήρι) βάζουμε τα μπισκότα στο ταψί και ψήνουμε για 15 λεπτά περίπου.

Σερβίρονται με freshly brewed English tea!

 Συνταγή από το πολύ καλό food52 -με κάποιες αλλαγές.


Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα Hit&Run

Oops, I did it again!

Ναι, τις προάλλες ενεπλάκην πάλι σε συζήτηση υπερασπιζόμενη την αγγλική κουζίνα! Βέβαια η συζήτηση ήταν σε γραπτή μορφή κι όχι πρόσωπο με πρόσωπο (για καλή τύχη του συνομιλητή μου!) κι αυτή έγινε με αφορμή μια κοινοποίηση που έκανα στο facebook.

Ανοίγει παρένθεση: (Αποφάσισα να ανοίξω αποκλειστική σελίδα για το blog στο facebook, εννοείται με το όνομα του. Εκεί, εκτός από τις εδώ αναρτήσεις, κοινοποιώ θέματα κι άρθρα αποκλειστικά γαστρονομικού ενδιαφέροντος , περισσότερο για να υπάρχει αφορμή για συζήτηση και καλών προθέσεων κουβέντα. Οπότε όποιος θέλει ας το επισκέπτεται, κι αν το βρει ενδιαφέρον ας το βάλει στις σελίδες που παρακολουθεί. Κι έτσι θα εντοπίσω όσες δικές σας σελίδες μου έχουν ξεφύγει μέχρι τώρα!). Κλείνει η παρένθεση.

Καλύτερα να σου βγει το μάτι παρά το όνομα που λέει κι ο λαός. Καβγάς από εδώ, συζήτηση από εκεί, βλέπω να παίρνω τον τίτλο της πιο ένθερμης υποστηρίκτριας της αγγλικής κουζίνας. Πριν όμως μου παραδώσετε τον τίτλο, μετά βαϊων και  κλάδων, θα ήθελα να απολογηθώ! Δεν είναι ότι λατρεύω την αγγλική κουζίνα, απλά είμαι εξοικειωμένη μαζί της παιδιόθεν, από τα χρόνια που έζησα στην Αυστραλία. Την εποχή που ήμουν εγώ εκεί, ουσιαστικά αυστραλέζικη κουζίνα δεν υπήρχε, το φαγητό των Αυστραλών ήταν η κουζίνα της μαμάς Αγγλίας. Αργότερα κι αφού είχα φύγει πια, η χώρα άρχισε να βρίσκει την ταυτότητα της μακριά από την αγκαλιά του στέμματος. Μέχρι και τον εθνικό ύμνο άλλαξε (μικρή είχα απαγγείλει άπειρες φορές το γνωστό "God save the queen") κι υπήρξαν και σκέψεις για αλλαγή της σημαίας. Όσον αφορά την κουζίνα, η αυστραλιανή άρχισε σιγά σιγά, κι εκμεταλλευόμενη την πλούσια χλωρίδα και πανίδα της χώρας, να βρίσκει τη δική της γαστρονομική σφραγίδα. Απ'ότι διαβάζω γίνονται πράγματα και θαύματα σε αυτόν τον τομέα.
 Πίσω πάλι στα χρόνια που ζούσα εγώ εκεί. Αν κλείσω τα μάτια και προσπαθήσω να φέρω στον ουρανίσκο τη γεύση εκείνων των χρόνων, δύο λέξεις θα μου προκύψουν αυθόρμητα: sausage roll και meat pie. Εντάξει, τέσσερις λέξεις αλλά δύο φαγητά. Τα οποία ήταν και το αγαπημένο μου κολατσιό στο σχολείο. Και τα δύο πιάτα, εν τω μεταξύ, είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με την αγγλική κουζίνα.

To make a long story short, κοινώς για να μην πολυλολογούμε (αναστεναγμοί ανακούφισης ακούγονται από το αναγνωστικό κοινό!) μου ήρθε μια πελώρια λαχτάρα να ξαναδοκιμάσω αυτές τις αγαπημένες γεύσεις ξεκινώντας από τα sausage rolls. Τρώγοντας τα, αναμνήσεις με πλημμύρισαν και θυμήθηκα ότι τότε, εκείνη την εποχή αναρωτιόμουν γιατί τα ονόμαζαν sausage roll ενώ λουκάνικο δεν έβλεπα!
Ήταν απλό -θα δείτε το γιατί στην εκτέλεση της συνταγής. Τούτα εδώ δεν είναι απλά λουκανοπιτάκια, είναι απείρως πιο νόστιμα κι έχετε τα υπόψη για λαχταριστό ορεκτικό τώρα στις γιορτές.

Sausage rolls

Για περίπου 12 κομμάτια

450 γρ άριστης ποιότητας χωριάτικα λουκάνικα
2 φέτες ψωμί από τις οποίες θα έχετε κόψει την κόρα και θα έχτε τρίψει την ψίχα σε τρίμματα
1 μεγάλο κρεμμύδι ψιλοκομμένο
1 πακέτο ζύμη σφολιάτα (των 500 γρ είναι υπεραρκετό)
λίγο ελαιόλαδο
1 αυγό
3 κουταλιές γάλα
λίγο σουσάμι

Βάζουμε σε ένα τηγάνι λίγο ελαιόλαδο και το ζεσταίνουμε σε χαμηλή προς μέτρια φωτιά. Προσθέτουμε τα κρεμμύδια και τα σοτάρουμε για 20-30 λεπτά μέχρι να καραμελοποιηθούν- δηλαδή να μαλακώσουν και να αποκτήσουν όμορφο χρυσαφί χρώμα.
Εν τω μεταξύ κάνουμε το εξής. Αφαιρούμε με ένα κοφτερό μαχαίρι (το "παπαγαλάκι" κάνει μια χαρά) το έντερο από τα λουκάνικα, βγάζουμε το κρέας και το τοποθετούμε σε ένα μπολ. Με τα δάχτυλα μας το τρίβουμε έτσι ώστε να θυμίζει κιμά.
Όταν τα κρεμμύδια είναι έτοιμα τα βγάζουμε από τη φωτιά και τα αφήνουμε λίγη ώρα να κρυώσουν.
Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς.
Στο μπολ με το λουκάνικο προσθέτουμε το τριμμένο ψωμί και το κρεμμύδι. Ανακατεύουμε με τα δάχτυλα μας.
Ανοίγουμε τα φύλλα σφολιάτας. Κόβουμε σε φύλλα πλάτους 10 εκ περίπου. Απλώνουμε λίγη από την γέμιση κατά μήκος της ζύμης. Κλείνουμε σφιχτά από τη μία μεριά, πιέζοντας με ένα κουταλάκι. Συνεχίζουμε με το επόμενο φύλλο κάνοντας την ίδια δουλειά. Θα χρειαστούμε 3-4 τέτοια φύλλα. Κόβουμε τα rolls στα 3 ή 4 ανάλογα πόσο μεγάλα τα θέλουμε. Χτυπάμε σε ένα μπολ το αυγό και προσθέτουμε το γάλα. Αλείφουμε την επιφάνεια των rolls με το μίγμα και από πάνω ρίχνουμε λίγο σουσάμι. Τα τοποθετούμε σε ένα ταψί στο οποίο έχουμε στρώσει αντικολλητικό χαρτί.
Ψήνουμε για περίπου 25 λεπτά ή μέχρι η επιφάνεια τους να αποκτήσει όμορφο χρυσοκαστανό χρώμα.

Είναι τελείως διαφορετικά από τα κλασικά λουκανικοπιτάκια όπου εντελώς εύκολα τυλίγουμε ένα λουκάνικο σε μια σφολιάτα... and that's all. Διαλέξτε ωραίο χωριάτικο λουκάνικο -παράγουμε μπόλικα- φτιάξτε τα και θα με θυμηθείτε!

Stewed not baked.

Προ ημερών φτάνοντας στο Λονδίνο ήμουν αποφασισμένη να εντρυφήσω στο ''γενναιόδωρο σπιτικό και totally full english πρωινό'' που υποσχόταν το ξενοδοχείο στο οποίο θα διέμενα. Όσες φορές είχα πάει στην υπέροχη αυτή gloomy μητρόπολη δεν είχα τολμήσει να ξεκινήσω τη μέρα μου με....bacon and eggs, sausages and baked beans on the toast!

 Αν σκεφτεί κανείς ότι για μένα πρωινό μέχρι πρότινος σήμαινε ψωμί με βούτυρο και μαρμελάδα, δημητριακά με γάλα, κέικ κλπ,  τέτοια γλυκά κι ...ήρεμα εδέσματα γενικώς, τότε όπως κι αν το κάνουμε η πρωινή εντρύφηση σε τόσες πρωτεΐνες και ζωικά λίπη ήταν ένα ρίσκο....that I was willing to take!!! Κι έτσι το πρώτο πρωινό που κάτσαμε στην τραπεζαρία του ξενοδοχείου ήρθε μπροστά μου μια τεράστια πιατέλα με όλα αυτά τα...καλούδια και θυμάμαι ο σύντροφος γούρλωσε τα μάτια του κι αναφώνησε: ''θα φας ΕΣΎ...ΌΛΑ αυτά;;;;;'' . Ε ναι! Όπερ και εγένετο! Κι όπως έγινε και τις επόμενες μέρες.  Κι η ετυμηγορία μου είναι η εξής: Αν και δεν έχω σκοπό να ξεκινώ από τούδε και στο εξής τη μέρα μου με τέτοιο τρόπο εν τούτοις οφείλω να ομολογήσω ότι  το συγκεκριμένο πρωινό είναι χορταστικό -όσο δεν φαντάζεσαι!- και προσφέρει στον οργανισμό απίστευτη ενέργεια- το αποδεικνύουν οι ατέλειωτες ώρες περπατήματος σε αυτήν την πόλη που τα έχει όλα- στην κυριολεξία όλα, κυρίως γαστρονομικά!
Έτσι λοιπόν παίρνω το θάρρος κι αφού έψαξα αρκετά για να βρω μια όσο το δυνατόν αυθεντική συνταγή να σας παρουσιάσω στα πλαίσια του αφιερώματος στα όσπρια,ιδού λοιπόν τα ...baked beans! Τα οποία  1) δεν είναι baked (στο φούρνο) αλλά stewed (σιγομαγειρεμένα στην κατσαρόλα) και 2) δεν χρειάζεται να τα φάτε για πρωινό, μια χαρά τρώγονται οποιαδήποτε άλλη ώρα της ημέρας!

Baked beans (the english way)*

Έτος οσπρίων 2011 : Οκτώβριος

Υλικά για 2 άτομα
180 γρ φασόλια τα οποία θα έχετε μουλιάσει από το προηγούμενο βράδυ
1 κρεμμύδι ψιλοκομμένο
1 σκελίδα σκόρδο ψιλοκομμένη
1 φύλλο δάφνη
μερικά κλωνάρια φρέσκο θυμάρι
1 κονσέρβα ντομάτα ψιλοκομμένη
2 ποτήρια ζωμό της αρεσκείας σας
3 κουταλιές πάστα ντομάτας
λάδι
αλάτι

Στραγγίζετε τα φασόλια. Σε μια κατσαρόλα ζεσταίνετε λίγο λάδι, στο οποίο σωτάρετε το κρεμμύδι και το σκόρδο. Μόλις σωταριστούν ρίχνετε όλα τα υπόλοιπα υλικά και τόσο ζωμό όσο να σκεπαστούν τα φασόλια. Σκεπάζετε την κατσαρόλα, χαμηλώνετε τη φωτιά και αφήνετε τα φασόλια να σιγοβράσουν για τουλάχιστον 2 ώρες- ο χρόνος εξαρτάται από...την αντοχή των φασολιών. Πότε πότε ρίχνετε μια ματιά μην τυχόν κι έχει στεγνώσει τελείως το φαγητό. Το αποτέλεσμα είναι εκπληκτικό.

* Υπάρχουν διάφορες εκδοχές όπως τα boston baked beans τα οποία περιέχουν μολάσα, μουστάρδα και μπέικον ή τα canadian-french beans τα οποία φτιάχνονται με...σιρόπι σφένδαμου! Not at all the english way!

1-2 παρατηρήσεις:
Διαπίστωσα ότι η γαστρονομική παρουσία της Ελλάδος δεν είναι και ιδιαίτερα έντονη στο Λονδίνο. Πρωτ'απ'όλα σε street food festival στο οποίο βρεθήκαμε η Ελλάδα έλαμπε δια της απουσίας της. Στα διάφορα ντέλι και στο αγαπημένο Waitrose το μόνο ελληνικό που βρήκα ήταν ....κλασικά η φέτα και κάτι ελιές Καλαμών. Α και κάπου είδα τα πουράκια του Παπαδόπουλου τα περίφημα Caprice! Επειδή στο Λονδίνο μπορεί κανείς να βρει οτιδήποτε σε σχέση με τα κρασιά -κι ιδιαίτερα του Νέου Κόσμου- πάντα κάνω επισκέψεις  (κι αγορές!) στις εκεί κάβες. Δεν θυμάμαι να έπεσα πάνω σε ελληνικό κρασί. Τι κρίμα!
Τέλος το street food είναι ιδιαίτερα δημοφιλές και στους Άγγλους αρέσουν πολύ οι πίτες. Απορώ πως δεν έχει σκεφτεί κανείς να ανοίξει ένα κλασικό ελληνικότατο τυροπιτάδικο! Χαμός θα γινόταν!

Τη δεκαετία του 70 όταν ο Βραζιλιάνος μουσικός Caetano Veloso βρέθηκε εξόριστος στο Λονδίνο, έγραψε τούτο το πολύ όμορφο  και γλυκόπικρο τραγούδι που εμπνεύστηκε από την παραμονή του στη μία και μοναδική ευρωπαϊκή μητρόπολη!

Πουρές εδώ , πουρές εκεί.

Αυτήν την εβδομάδα έτυχε κι έφτιαξα δυο φορές πουρέ, με διαφορετικό τρόπο και για διαφορετικά πιάτα. Αλλά καλύτερα ας πάρω τα πράγματα από την αρχή. Αν είμαι η βασίλισσα της κουζίνας μου, τότε υπασπιστής μου αυτόν τον καιρό είναι αναμφίβολα ο ... Gordon Ramsay! Αφού τα έχει βρει δύσκολα με λίστες κι αστέρια (και,...χμ..., κάτι μικροσκάνδαλα) είπε να έρθει στην κουζίνα της Crispy να ηρεμήσει λίγο. Η πολύτιμη παρουσία του επιτυγχάνεται , βέβαια, μέσα από το τελευταίο του βιβλίο ''Great british pub food'' (Yes, once again laddies and lassies!). Φαντάζομαι ότι από μέσα σας θα μουρμουρίζετε ''Όχι πάλι!'' αλλά ναι παιδιά μου το βιβλίο διαθέτει νοστιμότατες και σχετικά εύκολες συνταγές. Έχω ενθουσιαστεί τόσο πολύ που ήδη έχω φτιάξει 4 (!) πιάτα που προτείνει , πράγμα που συμβαίνει σπάνια με τα βιβλία μαγειρικής που πέφτουν στα χέρια μου. Φευ , το νιώθω ότι δε συμμερίζεστε τον ενθουσιασμό μου αλλά ειλικρινά είναι εξαιρετικά νόστιμα. Πάμε να δούμε τώρα τι συνέβη με εκείνους τους πουρέδες.

1. Πουρές με μουστάρδα.

Να σας συστήσω τον ''Πατατάκια''

Για 1 κιλό πατάτες θα χρειαστείτε : 150 γρ. κρέμα γάλακτος , 75 ml γάλα , 75 γρ. βούτυρο (κομμένο σε μικρά κυβάκια), 2 1/2 κουταλάκια του γλυκού μουστάρδα με ολόκληρο το σιναπόσπορο , αλατοπίπερο.

Καθαρίζουμε τις πατάτες , τις κόβουμε σε μεγάλια κομμάτια και τις βράζουμε. Ανάλογα με την ποικιλία και το μέγεθος της πατάτας θα μας πάρει 15-20 λεπτά. Μόλις βράσουν τις στραγγίζουμε και τις περνάμε από το μύλο ή ό,τι άλλο διαθέτουμε (πχ εγώ έχω τον ''Πατατάκια''). Ζεσταίνουμε την κρέμα γάλακτος , το γάλα και το βούτυρο σε χαμηλή φωτιά μέχρι να λιώσει το βούτυρο. Ρίχνουμε το μίγμα αυτό σιγά σιγά στις πατάτες ανακατεύοντας συγχρόνως . Τέλος προσθέτουμε τη μουστάρδα , αλάτι, πιπέρι κι ανακατεύουμε λίγο.

Αυτά από τον ''υπασπιστή'' μου. 

Προσέξτε τη μουστάρδα που θα βάλετε. Να είναι οπωσδήποτε καλής ποιότητας και να έχει ολόκληρους τους σπόρους. Στο βιβλίο ο πουρές αυτός συνοδεύει λουκάνικα. Εμείς αγοράσαμε κάτι εξαιρετικές κρητικές καπνιστές μπριζόλες (που δεν θέλουν παρά 5-6 λεπτά ψήσιμο) από γνωστό ντελικατέσσεν της Σταδίου κι έτσι συνοδέψαμε αυτόν τον απίστευτα νόστιμο πουρέ με ωραίο τρυφερό χοιρινό. Αυτά συνέβησαν χθες.

Πριν λίγες μέρες πέρασε από εδώ ο μικρός αδερφός ο οποίος ...είναι ο τελευταίος άνθρωπος στη Γη που θα γινόταν χορτοφάγος! Δεν είχα πολύ χρόνο στη διάθεσή μου εκείνη τη μέρα αλλά ο καλός μου ''υπασπιστής'', μού χτύπησε φιλικά τον ώμο , με καθησύχασε και άνοιξε το βιβλίο του σε μια συνταγή που ονομαζόταν cottage pie with Guinness. ''Βρε Gordon'' , του λέω ''αυτό δεν είναι το shepherd's pie;'' Με αγριοκοίταξε αλλά δε μού μίλησε. ''Και κάτι άλλο , ρε συ Gordon, (είχαμε αποκτήσει μια οικειότητα) αυτό το shepherd's pie δε θυμίζει εκείνο το γαλλικό hachis parmentier;'' Απαξίωσε να μού απαντήσει , άνοιξε το ψυγείο , άρπαξε την τελευταία Guinness και την ήπιε μονορούφι κι εγώ τον κοιτούσα αποσβολωμένη!  How the f*** , -για να χρησιμοποιήσω την πιπεράτη γλώσσα του- θα έφτιαχνα το cottage pie;;;Αχ , βρε Gordon , σε τι μπελάδες με βάζεις... Να όμως που ο καλός bro Alex, ως από μηχανής θεός εμφανίστηκε με μια guinness στο χέρι. Κι έτσι φτιάξαμε:

2. Cottage pie με μπύρα Guinness

One more piece for Alex.

Διασκευασμένη συνταγή από το βιβλίο του Gordon Ramsay ''Great British Pub Food''

Υλικά: 900 γρ. άπαχο μοσχαρίσιο κιμά , 3 μέτρια κρεμμύδια ψιλοκομμένα , 2 σκελίδες σκόρδο , 2 ώριμες ντομάτες ψιλοκομμένες , 2 κουταλιές σούπας πελτέ , 300 ml ζωμό (λαχανικών , κότας , βοδινού ό,τι θέλετε) , 1 μικρό καρότο τριμμένο , λίγο σέλερι ψιλοκομμένο , λίγο λάδι , 1 κιλό πατάτες , 50 γρ. βούτυρο , 2/3 φλιτζανιού παρμεζάνα ή γραβιέρα (ή και τα δύο) , 1 κρόκο αυγού , 330 ml μαύρη μπύρα , 4-5 κουταλιές worchestershire sauce

Σε μια κατσαρόλα σοτάρουμε μόνο του τον κιμά μέχρι να πιεί τα νερά του και να μην υπάρχουν ''ζγουρμπούλια'' (αν δεν ξέρετε τι σημαίνει ειδοποιείστε). Προσθέτουμε λίγο λάδι, το σκόρδο και το κρεμμύδι , σοτάρουμε λίγο ακόμα και προσθέτουμε το καρότο και το σέλινο. Αφού σοταριστούν ρίχνουμε την μπύρα και τη worchestershire sauce κι αφήνουμε μέχρι να εξατμιστεί σχεδόν όλη η μπύρα. Προσθέτουμε  το ζωμό, τις ντομάτες και τον πελτέ, αλατοπιπερώνουμε και το αφήνουμε να σιγοβράσει μέχρι να πιει τελείως (μα τελείως ) τα υγρά του.

Ενώ ετοιμάζεται ο κιμάς ανάβουμε το φούρνο στους 180 βαθμούς να προθερμανθεί .Εν τω μεταξύ καθαρίζουμε και βράζουμε τις πατάτες. Τις περνάμε από το μύλο και προσθέτουμε το βούτυρο , το τυρί (όχι όλο , κρατήστε μια κουταλιά στην άκρη) και τον κρόκο. Αλατοπιπερώνουμε. Ανακατώνουμε καλά. Σ'ένα ταψί απλώνουμε τον κιμά. Διαλέξτε ένα ταψί με τέτοια διάμετρο που η στρώση του κιμά να έχει ύψος τουλάχιστον 1 εκ. Απλώστε τον πουρέ από πάνω ομοιόμορφα , ρίξτε το υπόλοιπο τυρί (ρίξτε και λίγο παραπάνω αν θέλετε) και ψήστε για 30 λεπτά περίπου μέχρι να αποκτήσει εκείνο το ωραίο χρυσό χρώμα του gratin.

Σερβίρεται με άφθονη... Guinness!!!