Στη Φολέγανδρο με φινέτσα.

Στη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου Ελληνίδα πελάτισσα ρωτούσε για τις παραλίες του νησιού. Αφού η ξενοδόχος της απαρίθμησε τις παραλίες και της εξήγησε πού βρίσκονται, η πελάτισσα ρώτησε: "Και ποιες από αυτές είναι οργανωμένες;" για να έρθει η αποστομωτική απάντηση: "Καμία. Το νησί δεν έχει οργανωμένες παραλίες!".

Όντως η Φολέγανδρος δεν έχει οργανωμένες παραλίες. Εν τούτοις τούτο το σχετικά μικρό αλλά πανέμορφο νησί των Κυκλάδων έσφυζε από κόσμο αρχές Σεπτέμβρη! Η Φολέγανδρος είναι από εκείνα τα πολύ ιδιαίτερα νησιά που τα ερωτεύεσαι εσαεί με την πρώτη επίσκεψη. Η ιδιαιτερότητα της πηγάζει από την έντονη δραματικότητα του ξηρού τοπίου και της γεωμορφολογίας του νησιού. Ένα πετρώδες, σκληρό κι άνυδρο τοπίο αντκρύζει κανείς όταν φτάνει στον Καραβοστάση, το λιμάνι της Φολεγάνδρου.

Φεύγοντας από εκεί κι ανεβαίνοντας για τη Χώρα το τοπίο είναι από τα πιο στεγνά κι άγρια αλλά συνάμα πιο συναρπαστικά που μπορεί να συναντήσει κανείς στις Κυκλάδες. Όταν φτάνει πια ο επισκέπτης στη Χώρα απλά διαπιστώνει ότι είναι η ομορφότερη και πιο μαγευτική όλου του Αιγαίου! Χτισμένη στην κυριολεξία πάνω στον γκρεμό, εντυπωσιακή, επιβλητική αλλά συνάμα χαριτωμένη με τα χαρακτηριστικά κυκλαδίτικα σπίτια πνιγμένα στη βουκαμβίλια, το γεράνι και τα νυχτολούλουδα- Κάντε μια βόλτα στα στενά δρομάκια το βραδάκι όταν μόλις έχει σκοτεινιάσει και θα σας μεθύσει το άρωμα τους!

Φεύγοντας από τη Χώρα, ο μοναδικός δρόμος προς τα βόρεια του νησιού μας οδηγεί στην Άνω Μεριά. Εδώ αξίζει οπωσδήποτε μια επίσκεψη σε αυτό το ιδιότυπο χωριό το οποίο απλώνεται σε μήκος περισσότερο των τριών χιλιομέτρων. Αραιοκατοικημένο, με σπίτια που διαθέτουν τις θεμωνιές τους, ένα μικρό κήπο-περιβόλι να τα περιβάλλει. Εδώ βρίσκεται και το πιο εύφορο σημείο του νησιού. Οι άνθρωποι ασχολούνται με την κτηνοτροφία και, όσο τους το επιτρέπει η γη, με την γεωργία. Φτάνοντας στο τέλος του χωριού υπάρχει δρόμος που οδηγεί προς κάποιες παραλίες. Κι εδώ το τοπίο είναι συναρπαστικό. Κάποιες εύφορες ρεματιές διακόπτουν το μονότονο ξηρό τοπίο. Για εμάς τους περιπατητές, το να ανηφορίζουμε και να κατηφορίζουμε σε αυτά τα μέρη είναι μεγάλη απόλαυση. Άλλωστε η πεχοπορία είναι ο ωραιότερος τρόπος για να νιώσει κανείς το μεγαλείο της φολεγανδρίτικης φύσης.

Το φαγητό είναι σίγουρα απολαυστικό και ποιοτικά υψηλό στη Φολέγανδρο. Αρκετές ταβέρνες στη Χώρα, "Πούντα" η αγαπημένη μου, η γνωστή ταβέρνα στην άκρη της Άνω Μεριάς το "Ηλιοβασίλεμα" προσφέρει τα παραδοσιακά ματσάτα (φρέσκα ζυμαρικά σερβιρισμένα με σάλτσα τομάτας και κρέας της αρεσκείας σας, μέχρι και πιτσούνια είχαν!). Για φρέσκα χειροποίητα παγωτά στον Ιταλό  "Θείο" ("Zio") - παρεμπιπτόντως οι Ιταλοί λατρεύουν το νησί, μέχρι και ιταλικό προξενείο υπάρχει! Αξίζει οπωσδήποτε και μια επίσκεψη στον φούρνο της Χώρας όπου θα βρει κανείς τυρόπιτες φτιαγμένες με ντόπια τυριά.

Το αγαπημένο μου spot  για φαγητό παραμένει εδώ και χρόνια το "Eva's Garden". Ίσως είναι το ακριβότερο σημείο για φαγητό στο νησί, εν τούτοις αυτό δεν πτοεί τους δεκάδες Έλληνες και ξένους να συρρέουν κάθε βράδυ για να προλάβουν ένα τραπέζι στον όμορφο κήπο του εστιατορίου, τόσο που φέτος αρχές Σεπτέμβρη χρειαζόταν κράτηση. Καθόλου τυχαία η επιτυχία του εστιατορίου. Όλα αυτά τα χρόνια που το επισκέπτομαι, τρώω εξαιρετικά, φέτος δε τα πράγματα ήταν ακόμα καλύτερα. Κάποιες σαλάτες πολύ όμορφες και δυνατές με ωραίο παιχνίδι ανάμεσα στο γλυκό κι αλμυρό, ένα καταπληκτικό κουνέλι μαγειρεμένο σε κρασί με δεντρολίβανι κι ελιές ήταν εκτός μενού αλλά ευτυχώς κατάφερα και το απόλαυσα. Στα επιδόρπια ένα διαμαντάκι: Πανακότα σε σάλτσα μελιού αρωματισμένη με λεβάντα και μελισσόχορτο. Μακρά το καλύτερο επιδόρπιο που έχω φάει εδώ και καιρό! Παρεμπιπτόντως είχα γράψει πριν δύο χρόνια για το εστιατόριο: εδώ.

Κολυμπήσαμε :

Στην Αγκάλη
Στην παραλία του λιμανιού Καραβοστάση
Στον Αγ. Νικόλαο (πάνω φωτογραφία)
Στο Αμπέλι (πρώτη φωτογραφία)

Αστυπάλαια (Ιούλιος 2014)

Πάνω στο πλοίο που μας πήγαινε στο νησί του προορισμού μας, καθόταν δίπλα μου μια κυρία που σε κάποια φάση μιλώντας στο κινητό προσκαλούσε τον συνομιλητή της στην "Ομορφονιά μας", το νησί της. Απέναντι, ένας Ιταλός κρατούσε φωτοτυπίες από περιοδικό -ναι, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που διαβάζουν περιοδικά και φωτοτυπούν αντί να κυκλοφορούν με άι-παντς και νόουτ μπουκς- όπου τίτλος του άρθρου ήταν "La farfalla dell' Egeo" ("Η πεταλούδα του Αιγαίου"). Η "Πεταλούδα του Αιγαίου" λοιπόν, η "Ομορφονιά" δεν ήταν άλλη από το νησί του δικού μου προορισμού, η Αστυπάλαια.

Η θέα από το Andromeda Resort

Η Αστυπάλαια όντως μοιάζει με πεταλούδα, μια μοναχική πεταλούδα καταμεσής του Αιγαίου, επίσημα ανήκει στο σύμπλεγμα των Δωδεκανήσων, ανεπίσημα όλοι σχεδόν την περνούν για Κυκλαδονήσι. Όχι τυχαία άλλωστε αφού κυριαρχούν τα γνωστά πανέμορφα λιτής κοψιάς άσπρα σπίτια, το σήμα κατατεθέν των Κυκλάδων. Από την άλλη δεν είναι μόνο τα σπίτια αλλά το άνυδρο τοπίο, με τις πλαγιές να μοσχοβολούν θυμάρι- είναι ανθισμένο τέτοια εποχή!- και φασκόμηλο.

Η Χώρα του νησιού είναι από τις ομορφότερες του Αιγαίου, στέκει επιβλητική, απλωμένη σε δύο λόφους ανάμεσα στους οποίους βρίσκονται οχτώ χαριτωμένοι ανεμόμυλοι. Δεν είναι τυχαία χτισμένοι εκεί μια κι ο αέρας περνά σφυροκοπώντας από το σημείο. Στην κορυφή του λόφου δεσπόζει το μεσαιωνικό κάστρο του Γκουερίνι, καλοδιατηρημένο κι επισκέψιμο. Παρεμπιπτόντως, η επίσκεψη σε αυτό σημαίνει ανάβαση, αρκετά ζόρικη μάλιστα, ως εκ τούτου, δωδεκάποντες πλατφόρμες δεν συνιστώνται- το είδαμε κι αυτό!

Ως πεταλούδα με δαντελωτά φτερά, η Αστυπάλαια έχει πάμπολλες παραλίες, όρεξη να'χει κανείς να τις ψάξει με τη μηχανή, το αυτοκίνητο, τα πόδια ή το καραβάκι. Πάρτε οπωσδήποτε το καραβάκι που πάει στα μικρά νησιά που περιτρυγυρίζουν το νησί. Θα κολυμπήσετε σε καταπληκτικά πανέμορφα νερά. Η πιο γνωστή παραλία είναι εκείνη του Λιβαδιού- 5 λεπτά από τη Χώρα, όπου συναντά κανείς τον περισσότερο κόσμο. Οι υπόλοιποι διασκορπίζονται εδώ κι εκεί με την παραλία του Σχοινώντα, στην άλλη μεριά του νησιού, να μαζεύει κυρίως οικογένειες και επισκέπτες με γκουρμέ διάθεση!

Η Αστυπάλαια είναι ένα νησί με πάρα πολύ ενδιαφέρουσα και πεντανόστιμη κουζίνα. Αυτός άλλωστε είναι ένας από τους λόγους που της έχω αδυναμία! Καταρχήν, και να μπούνε τα πράγματα στη θέση τους, το αστυπαλίτικο κατσικάκι έχει μια απίστευτη νοστιμιά που αλλού δεν έχω συναντήσει- κι αν έχω φάει κατσικάκι στη ζωή μου! Όχι μόνο επιβάλλεται, αλλά θεωρείται απαράδεκτο να μην δοκιμάσετε κατσικάκι όταν με το καλό επισκεφτείτε το νησί. Όσοι δεν τρελαίνεστε για αμνοερίφια, προτιμήστε ψάρι, τα νερά που περιβάλλουν το νησί έχουν άφθονα. Κορυφαία τα μπαρμπούνια. Η Αστυπαλίτικη κουζίνα παίζει με τα πολύ ενδιαφέροντα τυριά της, κορυφαίο η χλωρή, φρέσκο -φρεσκότατο- τυρί που χρησιμοποιείται σε γλυκά -δοκιμάστε οπωσδήποτε τα πουγγιά, γλυκά τυροπιτάκια που σερβίρονται με κανέλα και ντόπιο μέλι- κι αλμυρά πιάτα. Παίζει με τα αρώματα της φύσης, όπως εκείνο της ζαφοράς! Τη μαζεύουν κάθε τέλη Οκτώβρη κι από,τι έμαθα τη χρησιμοποιούν σε αρκετά πιάτα, σε ψαρόσουπα, ρύζι αλλά και παξιμάδια. Τα κιτρινοκούλουρα είναι κάτι εκπληκτικά παξιμάδια, κατακίτρινα, που φτιάχνονται με ζαφορά και χλωρή.

Φρέσκα αστυπαλίτικα μπαρμπούνια στην "Αστυφαγιά"

Ας πάμε πάλι πίσω στην παραλία του Σχοινώντα, μια γραφική μεν αλλά όχι από τις πιο εντυπωσιακές του νησιού δε, που μαζεύει κόσμο για έναν συγκεκριμένο λόγο. Ένα εστιατόριο που ακούει στο όνομα "Αστυφαγιά" , κι είναι μάλλον το εστιατόριο του νησιού με τις περισσότερες θετικές κριτικές. Κι όχι άδικα.

"Η πενιά του Θανάση", μια πληθωρική μακαρονάδα με θαλασσινά, ένα από τα πιο δημοφιλή πιάτα της "Αστυφαγιάς"

 Πέρα από το γεγονός ότι στεγάζεται σε ένα όμορφο χώρο δίπλα από τη θάλασσα, διαθέτει κι άλλα πολλά θετικά στοιχεία, όπως το πολύ προσεγμένο φαγητό που ξεφεύγει όσο χρειάζεται από το συνηθισμένο, χρησιμοποιώντας πάντα ντόπια υλικά με διαφορετικό τρόπο. Ό,τι δοκιμάσαμε ήταν αναπάντεχα πεντανόστιμο κι ευχάριστα διαφορετικό από αυτό που περιμένεις- και φοβάσαι!- από μια παραθαλάσσια ταβέρνα.

Κηπήσια βλήτα και κολοκυθάκι

Στα συν το πολύ φιλικό προσωπικό, το χαριτωμένα ανεπιτήδευτο κι ελληνικών αποχρώσεων art de la table, τα πολύ φρέσκα ψάρια και το κέρασμα στο τέλος! Με το λογαριασμό, έρχονται κερασμένα μικρές μπουκιές από το αγαπημένο μας ελληνικότατο μωσαϊκό, κι ένα δροσερό ποτό φτιαγμένο από τους ίδιους με κρασί.

Τα ιδιαίτερα πουγγιά της "Αστυφαγιάς" με ντόπιο κατσικάκι

Η "Αστυφαγιά" είναι παράδειγμα προς μίμηση το πώς μπορείς να χειριστείς ένα concept αρκετά κουρασμένο (εκείνο της παραθαλάσσιας ταβέρνας) με όμορφο τρόπο χωρίς φανφάρες και ψεύτικες υποσχέσεις. Α! Και τα παιδιά της "Αστυφαγιάς" έχουν χιούμορ. Προσέξτε τα μπλουζάκια τους και τις λεπτομέρειες της κάρτας με το μενού!

Η "Πεταλούδα του Αιγαίου" πανέμορφη, διαφορετική, με καταγάλανα νερά, παραλίες όπου κι αν κοιτάξει το μάτι σου, μια επιβλητική Χώρα, και μια κουζίνα ιδιαίτερη και πεντανόστιμη. Εκεί, καταμεσής του Αιγαίου.

Μείναμε: Andromeda Resort (Το ξενοδοχείο συμμετέχει στο πρόγραμμα "Ελληνικό Πρωινό" κι έτσι είχαμε την ευκαιρία να δοκιμάσουμε διάφορα αστυπαλίτικα καλούδια όπως ξεροτήγανα, πουγγιά-που προαναφέρθηκαν- κολοκυθόπιτα κλπ)

Φάγαμε: "Μαϊστράλι" (στον Πέρα Γυαλό- παλιό λιμάνι)- έχει πολύ ωραία μαγειρευτά.
              "Το Γεράνι" (στην παραλία του Λειβαδιού)
              "Αστυφαγιά" (στην παραλία του Σχοινώντα)

Γλυκά: "Αρχιπέλαγος" (στον παλιό δρόμο προς το Λιβάδι)

Παξιμάδια: "Ηλιάνα" (στο νέο δρόμο προς το Λιβάδι)

Αγαπημένες παραλίες: Λιβάδι
                                 Τζανάκι
                                  Πλάκες

Να μια πεταλούδα!

Σημείωση: Επειδή τον τελευταίο καιρό έχει γίνει μεγάλη φασαρία με το ρόλο των food blogger, να διευκρινίσω ότι ό,τι γράφω είναι καθαρά από προσωπική διάθεση και δεν παριστάνω ούτε την ρεστοκριτικό ούτε την δημοσιογράφο ταξιδιών. Είναι αποκλειστικά προσωπικά γούστα, όποιος θέλει ας τα εκτιμήσει, αλλιώς δεν τρέχει και τίποτα. Προσοχή μόνο στις προσωπικές μου προτιμήσεις στις παραλίες. Μόνο εκείνη του Λιβαδιού είναι...προσιτή! :-)

Όνομα και πράγμα: Οι Πλάκες!

Το τέλος του καλοκαιριού

Το μεγαλύτερο μέρος του Σεπτέμβρη το περάσαμε εκτός των των τειχών, από εδώ κι από εκεί. Χαρήκαμε την ομορφιά της ελληνικής φύσης, χορτάσαμε ησυχία -γλιτώσαμε για λίγο από τους...κάγκουρες!!! Παρεμπιπτόντως έχει αυξηθεί επικίνδυνα ο πληθυσμός της συγκεκριμένης συνομοταξίας εδώ στην Αθήνα!- Και κυρίως , κι αυτό που μας ενδιαφέρει άμεσα, είναι ότι φάγαμε καλά έως πολύ καλά! 
Βρεθήκαμε σε  ταβέρνες όπου γευτήκαμε τίμιο,  απλό, εντούτοις υπερνόστιμο ελληνικό φαγητό και κυρίως σε εξωφρενικά χαμηλές τιμές. Όλα τα εδέσματα καλά και σωστά φτιαγμένα, ακόμα κι οι ταπεινές τηγανητές πατάτες προέκυψαν θεϊκές!
Αλλά σήμερα δεν θα παρουσιάσουμε μια ταβέρνα. Θα γράψουμε για ένα εστιατόριο που επιμένει να σερβίρει καλόγουστη νεοελληνική κουζίνα σε ένα μικρό πανέμορφο νησί των Κυκλάδων. Στη Φολέγανδρο συγκεκριμένα.

Eva's Garden

Χώρα Φολεγάνδρου

Φολέγανδρος

Ο κήπος της Εύας βρίσκεται στη Χώρα της Φολεγάνδρου, η οποία κατά την υποφαινόμενη είναι η ωραιότερη Χώρα των Κυκλάδων- αντιρρήσεις δεκτές αλλά με μέτρο...!
Ο κύριος χώρος του εστιατορίου είναι -φυσικά- ένας  κήπος πλημμυρισμένος από  αρώματα και ντυμένος στα λευκά, ο οποίος βρίσκεται ακριβώς απέναντι από το σπίτι με τη βεραντούλα που στεγάζει το κυρίως εστιατόριο. Λευκή, ανέμελη διακόσμηση κι εδώ, με τις βουκαμβίλιες να δίνουν χρώμα στο χώρο της βεράντας.
Το μενού είναι όπως πρέπει  δομημένο δηλαδή σύντομο και περιεκτικότατο και καθόλου φλύαρο. Σαλάτες ολόφρεσκες και δροσερές με έξυπνο συνδυασμό υλικών, ορεκτικά με περιεχόμενο όπως τα ψημένα λαχανικά με χαλούμι και ξεροτηγανισμένες αραβικές πίτες ή την αιθέρια τάρτα με πράσο και ναξιώτικη γραβιέρα. Ή από την άλλη, γνωστά αλλά καλοδουλεμένα ορεκτικά όπως η φάβα με κάππαρη, ψιλοκομμένο κρεμμύδι και ντομάτα που συνοδεύεται με γαύρο μαριναρισμένο.

 Στα πρώτα θα συναντήσουμε μακαρονάδες, ριζότο αλλά και κριθαρότο! Ξεχωρίζουν τα πληθωρικά λινγκουίνι με πέστο δυόσμου, ντομάτα και ξινοτύρι Νάξου, ένα από τα hit που είναι το κριθαρότο με καραβίδες, και το ριζότο με κολοκύθα και σίγλινο Μάνης.
Στα δεύτερα έχουμε κοτόπουλο σουβλάκι ζουμερό και ...γιγαντιαίων διαστάσεων, φιλέτα γαλοπούλας  σε γλυκιά σάλτσα, και το ωραιότερο απ'όλα φιλέτο λαβράκι με βλήτα. Όσο απλό κι αν ακούγεται το πιάτο, είναι τόσο όμορφα και σωστά καμωμένο (το ψάρι έχει ψηθεί όσο πρέπει , τα χόρτα έχουν βράσει όσο πρέπει) δεν είναι τυχαίο που δεν έλειπε σχεδόν από κανένα τραπέζι! Πολλές φορές υπάρχουν κυρίως πιάτα που είναι εκτός καταλόγου, έτσι δοκιμάσαμε τρυφερό κουνέλι με δεντρολίβανο κι ελιές κι επίσης αρνάκι αριστουργηματικό σε σάλτσα λουίζας.
Η μεγάλη έκπληξη όμως για φέτος ήταν τα επιδόρπια! Φάγαμε μια ωραιότατη κρέμα μπαβαρουά με άρωμα καφέ συνοδευόμενη από καραμελωμένους ξηρούς καρπούς και επιπλέον μια από τις ωραιότερες τάρτες λεμονιού που έχουμε δοκιμάσει ποτέ!
Τέλος θα αναφερθούμε στον κύριο λόγο για τον οποίο προτιμάμε την ''Εύα'': Τη λίστα κρασιών! Τα παιδιά που έχουν το εστιατόριο όχι μόνο επιμένουν στο να φτιάχνουν μια ευπρεπέστατη λίστα αλλά κυρίως είναι ενημερωμένοι, ξέρουν να προτείνουν και ενίοτε διαθέτουν νέα, άγνωστα μεν αλλά πολύ ενδιαφέροντα ελληνικά κρασιά!
Οι τιμές είναι λογικότατες , περίπου 20-25  ευρώ το άτομο χωρίς το κρασί.
Λειτουργεί μέχρι τέλη Σεπτέμβρη και το χειμώνα ανοίγει Παρασκευή- Κυριακή.
Φαντάζομαι ότι κανείς από εσάς δεν ετοιμάζει αυτές τις μέρες τις βαλίτσες του για τη Φολέγανδρο -άλλωστε όπως μας επιβεβαίωσε απορημένος ο οδηγός του λεωφορείου για την Αγκάλη, ήμασταν οι μοναδικοί Έλληνες επισκέπτες του νησιού! Αντιθέτως το νησί έσφυζε από Ιταλούς -δεν είναι τυχαίο ότι διαθέτει ιταλικό προξενείο!- και Γάλλους, Άγγλους, Γερμανούς και Σκανδιναβούς! Αλλά έχετε υπόψη την ''Εύα'' για το επόμενο καλοκαίρι ή ακόμα καλύτερα το Πάσχα. Οι Κυκλάδες είναι κάτι παραπάνω από πανέμορφες την άνοιξη!

O Bobo, τακτικός επισκέπτης του κήπου, μας συντρόφευε στο δείπνο μας.



ΥΓ: Ο τίτλος της ανάρτησης είναι παραπλανητικός. Όπως διαπιστώνετε διανύουμε ένα γλυκύτατο μικρό καλοκαιράκι! Εκμεταλλευτείτε το!

Μικρές απολαύσεις (μια συνέχεια) + Fuxia

Φαντάζομαι ότι όταν κάποιος επισκέπτεται το Παρίσι ένα προσκύνημα στους ναούς των macarons επιβάλλεται. Η υποφαινόμενη δεν είχε περάσει ποτέ από τον Pierre Hermé , έτσι στην τελευταία της επίσκεψη στην Πόλη του Φωτός, με ευλάβεια κι αδημονία όρμησε σε έναν από τους ναούς του πασίγνωστου pâtissier και δοκίμασε μερικές από τις εκπληκτικές του δημιουργίες. Έχετε υπόψη ότι ο κος. Hermé αλλάζει ανά τακτά διαστήματα την συλλογή του από macarons. Έτσι γεύσεις πάνε κι έρχονται.  Απ'όσα δοκίμασα με συγκλόνισαν τα εξής macarons : Huile d'olive á la mandarine -λάτρεψα την εκρηκτική επίγευση που άφησε το συμπαθέστατο εσπεριδοειδές. Το συγκεκριμένο macaron θα μπορείτε να το γεύεστε  μέχρι την 1η Απριλίου. Infiniment cassis : Μάλλον το αγαπημένο μου. Cassis μέσα κι έξω! Το απολαμβάνετε μέχρι τις 25 Μαρτίου. Americano pamplemousse: Η πικράδα του γκρέιπφρουτ διακριτική αλλά κυρίως μεθυστική. Κι αυτό θα το απολαμβάνετε μέχρι τις 25 Μαρτίου.

Επίσης φαντάζομαι ότι ο καθένας μας που επισκέπτεται το Παρίσι ''κολλά'' με κάποια από τις γειτονιές της πόλης. Για κάποιο λόγο έχω κολλήσει με το ένατο διαμέρισμα - arrondissement , και μάλλον υποπτεύομαι ότι έχει να κάνει με το γεγονός ότι είναι βολικό και λιγότερο τουριστικό σε σχέση με άλλα διαμερίσματα. Στο 9ο διαμέρισμα λοιπόν βρίσκεται ένας πολύ αγαπημένος δρόμος τον οποίο πάντοτε διασχίζω όταν ανεβαίνω προς την γειτονιά της Montmartre , η Rue des Martyrs . Είναι ένας δρόμος γεμάτος από epiceries, boulangeries, fromageries, pâtisseries, και φυσικά restaurants. 

Ένας δρόμος γεμάτος από μικρά παραδοσιακά καταστήματα που πωλούν όλα τα καλούδια του κόσμου (ναι ναι, υπάρχει και μαγαζάκι που πουλά ελληνικές λιχουδιές!).  

Αν σας βγάλει ο δρόμος στην Rue des Martyrs επισκεφτείτε οπωσδήποτε το ζαχαροπλαστείο του Sebastien Gaudard στο νο. 22 της οδού. Ο εν λόγω pâtissier έχει μαθητεύσει στον Pierre Hermé κι είναι και....εχχχχμμμμ... ...κούκλος!!! Δυστυχώς δεν τον γνωρίσαμε από κοντά αλλά είχαμε την τύχη να δοκιμάσουμε κάποιες από τις δημιουργίες του.

Θεϊκές! Ιδιαίτερα η τάρτα με το αχλάδι ήταν μια αξέχαστη απόλαυση καθώς το φρούτο έλιωνε γλυκά στο στόμα!

Τέλος στην Rue des Martyrs βρίσκεται ένα εστιατόριο το οποίο επισκέπτομαι πάντα όταν βρίσκομαι στο Παρίσι. Το παράδοξο είναι ότι θα σας παρουσιάσω ένα ...ιταλικό εστιατόριο του Παρισιού! Αλλά από παραδοξότητα άλλο τίποτα σε τούτο το ταπεινών προθέσεων blog! Και πρέπει να ανεχτείτε την ιδιορρυθμία της υποφαινόμενης να δειπνεί σε ιταλικά εστιατόρια σε όποια πόλη επισκέπτεται! Βίτσιο κι αυτό! Αλλά ας πάμε στο...

Fuxia

When in Paris do as the...Italians do!  Όταν πας σε ιταλικό εστιατόριο στο Παρίσι και διαπιστώνεις ότι στο διπλανό τραπέζι κάθονται Ιταλοί τότε ξέρεις ότι δεν έχεις κάνει λάθος! Στην Rue des Martyrs 25 βρίσκεται το Fuxia ένα από τα πιο γνωστά στέκια για ιταλικό φαγητό στην Πόλη του Φωτός.  Απλός διάκοσμος , μικρά τραπέζια - διαλέξτε αυτά που κοιτάζουν προς το δρόμο. Το μενού είναι αξιοπρεπέστατο και πολύ ισορροπημένο ανάμεσα σε antipasti, primi & secondi.  Ενίοτε υπάρχουν και πιάτα ημέρας. Οι σαλάτες είναι απλές ως προς τα υλικά αλλά πληθωρικές και φρεσκότατες. Τα antipasti το ίδιο, δοκιμάστε οπωσδήποτε τα beignets de mozzarella. Στα ζυμαρικά ό,τι δοκιμάσαμε ήταν πολύ καλά φτιαγμένο και σωστά βρασμένο. Ωραιότατη η pesto rosso. Απ'ότι έχω διαπιστώσει πολύ δημοφιλή είναι και τα lasagna. Υπάρχουν διαφόρων ειδών. Στα δεύτερα κυριαρχούν τα scaloppine τα οποία είναι περισσότερο ....escalope ως προς το μέγεθος! Πολύ δημοφιλή επίσης,  βλέπεις σχεδόν σε όλα τα τραπέζια scaloppine. Ενδιαφέρον πιάτο τα scaloppine με τρούφα κι αγκινάρα, συνδυασμός που ξενίζει στο άκουσμα του αλλά γευστικά στέκει μια χαρά. 
Η κάβα είναι καλά εξοπλισμένη με αποκλειστικά ιταλικά κρασιά από διάφορα μέρη της Ιταλίας. Οι τιμές τους κυμαίνονται κατά μέσον όρο από 20 - 35 ευρώ. Το πιο ακριβό, Barolo, στα 65 ευρώ.
Στα επιδόρπια θα συναντήσετε τα κλασικά ιταλικά αλλά και μερικά ημέρας, όπως πχ τάρτα σύκου που ήταν εξαιρετική.
Το μαγαζί είναι ανοιχτό τα μεσημέρια αλλά για το βράδυ η κουζίνα ανοίγει πάλι στις 7. Γεμίζει σχετικά γρήγορα και μέχρι τις 8:30 είναι γεμάτο. Το προσωπικό νεανικό και φιλικό και για όσους έχουν άγχος με τα Γαλλικά τους κυκλοφορεί και μενού στα Αγγλικά.
Για δύο άτομα με 1 ορεκτικό, 2 πρώτα ή δεύτερα και κρασί το ...addition έρχεται περίπου στα 60 ευρώ. Σημειώνω ότι στα γαλλικά εστιατόρια ΔΕΝ υπάρχει χρέωση για κουβέρ και το ΦΠΑ είναι 7% (για το αλκοόλ 19,6 %) .  Η αναφορά  στο ΦΠΑ γίνεται για τον απλούστατο λόγο ότι είναι ακατανόητο το δικό μας...23%!
Και τέλος , όπως γράφει στην κάρτα μέσα στην οποία έρχεται ο λογαριασμός :

Fuxia
25, Rue des Martyrs
9e arrondissement
Paris


Περισσότερες πληροφορίες στο site τους.

Στο εστιατόριο

Τις τελευταίες μέρες διάβασα δύο πολύ ενδιαφέροντα άρθρα που αφορούν κάποια πράγματα που συμβαίνουν σε εστιατόρια.

Το πρώτο από τα δύο άρθρα στα οποία θα αναφερθώ είναι από την Los Angeles Times κι αναφέρεται στην υπερβολική -ενίοτε αλόγιστη κι ενοχλητική- χρήση του κινητού τηλεφώνου στα εστιατόρια! Προσέξτε πώς ξεκινά το άρθρο : ''Ding. Bzzzt. Bap. Beep. That's the sound of conversation in restaurants these days. '' .  Στα εστιατόρια το πιο απαραίτητο αξεσουάρ δεν είναι πια το μαχαίρι αλλά το κινητό τηλέφωνο! Θυμήθηκα μια σκηνή που είδα τις προάλλες σε εστιατόριο. Ζευγάρι απολάμβανε το φαγητό του. Ενίοτε η γυναίκα άφηνε κάτω τα πιρούνια και τα μαχαίρια, κι έπιανε το κινητό της. Τηλεφωνούσε σε άτομα που είχε πολύ καιρό να μιλήσει απλά να τους πει ένα ''γεια'' -μην νομίζετε ότι έστησα αυτί, τα τραπέζια έτυχε να είναι  δίπλα δίπλα.  Μετά από αυτό άρχισα να παρακολουθώ -όποτε έβγαινα έξω για φαγητό- τα τραπέζια γύρω μου. 1 Μου έκανε τρομερή εντύπωση το γεγονός ότι η συντριπτική πλειοψηφία τοποθετεί το κινητό πάνω στο τραπέζι 2. Μου έκανε επίσης εντύπωση ότι πολύς κόσμος ασχολιόταν περισσότερο με το κινητό του παρά με τους συνδαιτυμόνες του ή με το ίδιο το εστιατόριο και το φαγητό που σερβίρει! Σε βάζουν σε σκέψεις τέτοιες εικόνες. Γιατί πάει ο κόσμος στα εστιατόρια; Και τόση είναι η εξάρτηση από το κινητό πια, που δεν μπορούμε να το αποχωριστούμε ούτε για να φάμε;  Κι επιπλέον , δεν είναι κάπως ενοχλητικό να ακούς συνέχεια κινητά να χτυπούν από εδώ κι από εκεί; Αν είσαι γιατρός το καταλαβαίνω. Αν είσαι επενδυτής στη Wall Street κάπως το καταλαβαίνω, αν όμως απλά βαρέθηκες και παίρνεις την αδερφή σου να δεις τι κάνουν τα ανίψια τα οποία είδες σήμερα το απόγευμα , ε , χμμμ μάλλον δεν καταλαβαίνω.  
Θα το θεωρούσα πιο φρόνιμο να έχει κάποιος το κινητό του στο αθόρυβο κι ενίοτε να του ρίχνει καμιά ματιά. Θα το θεωρούσα ακόμα καλύτερο για την ψυχική μας υγεία να το έχουμε κλειστό. Η επίσκεψη στο εστιατόριο είναι μια πολύ όμορφη ευκαιρία να περάσουμε ένα δίωρο ήρεμο.


Είπα ''ήρεμο'';  Πάμε τότε στο δεύτερο άρθρο που διάβασα την προηγούμενη εβδομάδα κι έχει να κάνει με τη μουσική στα εστιατόρια.  Ο υπέροχος El Comidista της El Pais (γιατί δεν μπορούμε να έχουμε κι εμείς έναν ανάλογου ενδιαφέροντος  δημοσιογράφο γαστρονομίας;;;) είχε μια ανάρτηση  με αφορμή ερώτημα που τέθηκε στο site της Waitrose Kitchen: Θα έπρεπε να απαγορευτεί η μουσική στα εστιατόρια;  Ο ίδιος ο αρθρογράφος μάλλον προτιμά ησυχία αφού δεν ακούγεται καλή, ποιοτική μουσική  πια στα εστιατόρια και δυστυχώς ούτε στα σωστά ντεσιμπέλ. Αχ, αυτά τα ντεσιμπέλ, τόσο ενοχλητικά και τόσο άτοπα σε ένα εστιατόριο. Οι αντιδράσεις των αναγνωστών είναι επί το πλείστον κατά της μουσικής υπόκρουσης , ιδιαίτερα της θορυβώδους. Μάλλον θα συμφωνήσω μαζί τους. Όσες φορές έχω φάει σε χώρο με δυνατή μουσική , το φαγητό έχει καθίσει στο στομάχι μου. 


Σε προσωπικό επίπεδο το συμπέρασμα είναι το εξής: Μου αρέσει να τρώω σε ένα εστιατόριο όπου η μουσική υπόκρουση είναι διακριτική και... εντελώς jazzy! Και μου αρέσει να αφοσιώνομαι στο φαγητό και στους συνδαιτυμόνες μου, γι'αυτό για 2 ώρες κλείνω το κινητό. Άλλωστε δεν είμαι ούτε η κα. Μέρκελ ούτε η κα. Λαγκάρντ!


Εσείς; Τι προτιμάτε;

Όσο πρέπει...!

Η σημερινή ανάρτηση χωρίζεται σε δύο μέρη: Το πρώτο μέρος τιτλοφορείται ''Ουκ εν τω πολλώ το ευ'' και συνοδεύεται με λίγη...γκρίνια!
Προ ημερών ως έσχατη λύση αποφασίσαμε να επισκεφτούμε γνωστή αλυσίδα ιταλικών εστιατορίων. Είχα να τα επισκεφτώ από τότε που πρωτάνοιξαν κι όλα κι όλα στην Αθήνα υπήρχαν δύο τρία εστιατόρια της αλυσίδας. Σκέφτηκα ότι, μιας κι είχε βάλει το χεράκι του στο μενού γνωστός Ελληνο-Ιταλός σεφ, μπορεί τα πράγματα να ήταν καλά. Πήγαμε, καθίσαμε και...παραγγείλαμε. Ήρθαν λοιπόν τα πιάτα και με τρόμο κοίταξα το περιεχόμενο! Το οποίο ήταν toooooooooo much!! Διότι μες το πιάτο βρισκόταν τουλάχιστον μισό πακέτο ζυμαρικά!! Επί μισή ώρα έτρωγα -και τρώω αργά η άτιμη- και δεν έλεγε να λιγοστέψει το περιεχόμενο του πιάτου!! Κι ήταν κρίμα γιατί γευστικά δεν ήταν κακό. Αναγκαστικά άφησα τις μισές ταλιατέλες χωρίς να τις φάω. Το ...φαινόμενο αυτό μου είχε ξανασυμβεί  σε ιταλικό εστιατόριο της Γλυφάδας και μου άφησε την ίδια αρνητική εντύπωση (σε αυτό είχα βγάλει...κόκκινη κάρτα , γιατί σε πολλά πιάτα έβαζαν ...φέτα! Ξέρετε εκείνο το γνωστό...ιταλικό τυρί!!! Κι είχε και...μουτρωμένο σέρβις !!!). Θεωρούν ότι σερβίρουν ιταλική κουζίνα. Εν τούτοις στην πραγματική ιταλική κουζίνα τα ζυμαρικά είναι το πρώτο πιάτο κι έτσι σερβίρονται σε μικρές ποσότητες. Πώς μπορεί κανείς να συνεχίσει σε δεύτερο πιάτο αν έχει φάει τη μισή  παραγωγή της Μίσκο για πρώτο;;;!!! Φεύγει και.... βογκά από βαρυστομαχιά έχοντας φάει μόνο τα ζυμαρικά!!
Μ'αυτά και μ'αυτά  νοστάλγησα τα δείπνα σε εκείνη την μικρή τρατορία στην οδό Ριπέτα στην καρδιά της Ρώμης! Έτρωγα ορεκτικό , πρώτο και δεύτερο πιάτο , εννοείται και επιδόρπιο κι έφευγα πανάλαφρη! Αχχχχχχ, Roma , Roma.....

Το δεύτερο μέρος της σημερινής ανάρτησης περιλαμβάνει κέικ, όπως μου προέκυψε την Κυριακή. Κάτι η ιδέα να συμπληρώσω το βούτυρο που μου έλειπε με λάδι, κάτι το γεγονός ότι ήμουν ελαφρώς επηρεασμένη από μια καταπληκτική σοκολάτα που είχα ''τσακίσει'' τις προηγούμενες μέρες , προέκυψε ένα νοστιμότατο, αφράτο κέικ, όπως ακριβώς το ήθελα. Η αναλογία βούτυρο-λάδι ήταν ιδανική αλλά νομίζω το καλύτερο προέκυψε από το μίγμα σοκολάτα-καρύδια που χτυπήθηκαν μαζί!

Κέικ με σταφίδες, σοκολάτα και καρύδια

Υλικά

170 γρ βούτυρο (ή μαργαρίνη) (σε θερμοκρασία δωματίου)
80 γρ λάδι
4 αυγά (σε θερμοκρασία δωματίου)
500 γρ αλεύρι
1 φακελάκι baking powder
1 ποτήρι γάλα πλήρες
2 φλιτζάνια ζάχαρη
2 κουταλάκια εκχύλισμα βανίλιας
50 γρ σοκολάτα κουβερτούρα
10 καρύδια (ψίχα)
100 γρ  σταφίδες

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς. Βουτυρώνουμε κι αλευρώνουμε ελαφρώς μια φόρμα για κέικ. Σε μια μουλινέτα χτυπάμε μαζί τα καρύδια και τη σοκολάτα. Σ'ένα μπολ ανακατεύουμε το αλεύρι με το baking powder.
Σ ' ένα μεγάλο μπολ χτυπάμε με το μίξερ το βούτυρο και το λάδι με τη ζάχαρη μέχρι να ασπρίσει και να αφρατέψει το μίγμα. Συνεχίζοντας το χτύπημα ρίχνουμε ένα ένα τα αυγά, κάθε φορά χτυπώντας καλά πριν ρίξουμε το επόμενο. Μόλις τελειώσουμε με τα αυγά ρίχνουμε τη βανίλια. Ρίχνουμε εναλλάξ 1/3 γάλα κι 1/3 αλεύρι , συνεχίζοντας να χτυπάμε με το μίξερ. Τελειώνουμε με το τελευταίο 1/3 αλεύρι ανακατώνοντας με το χέρι με τη βοήθεια μιας σπάτουλας. Μόλις ενσωματωθεί το αλεύρι ρίχνουμε τις σταφίδες και το μίγμα καρύδια-σοκολάτα. Ανακτώνουμε καλά μια τελευταία φορά να ενσωματωθούν καλά και τα υπόλοιπα υλικά. Ρίχνουμε το μίγμα στη φόρμα και ψήνουμε για 45 λεπτά.

Statistics

Πριν από λίγες μέρες ξεκίνησα ένα γκάλοπ στο οποίο σας έθετα την ερώτηση: ''Πόσο έχει επηρεάσει η οικονομική κρίση τις εξόδους σας για φαγητό;''. Το γκάλοπ έλαβε τέλος σήμερα-να ευχαριστήσω όσους συμμετείχαν-  και τα αποτελέσματα έχουν ως εξής:

Έξοδοι; Εδώ μας έχασαν οι ντελιβεράδες : 6

Πάρα πολύ : 5

Πολύ : 9

Αρκετά : 7

Λίγο : 7

Πολύ λίγο : 1

Σχεδόν καθόλου : 2

Καθόλου : 2

Ποια κρίση; : 1 

Μια πρόχειρη εκτίμηση δείχνει ότι για τους μισούς , η οικονομική κρίση έχει επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό τις εξόδους τους για φαγητό. Από την άλλη , υπάρχει ένα μικρό ποσοστό που δεν αντιμετωπίζει  ιδιαίτερο ή καθόλου πρόβλημα στο εν λόγω θέμα. Βέβαια 40 ψήφοι δεν είναι ό,τι πιο ενδεικτικό κι από την άλλη , υπεισέρχονται κι ένα σωρό άλλοι παράγοντες που όσο να 'ναι μια απλή ερώτηση δεν τα καλύπτει. 
Δεν σας έφερα όμως εδώ για να μιλήσουμε για ....στατιστικές! Αλλά για σταθείτε! Όχι , όχι , πάλι θα σας γυρίσω στις στατιστικές. Αυτή τη φορά σε εκείνες του blogger. Καμιά φορά ρίχνω μια ματιά να δω ποιες συνταγές έχουν τα περισσότερα χτυπήματα. Με μεγάλη χαρά διαπιστώνω ότι προηγείται η καταπληκτικότερη  , η ωραιότερη μελιτζανόπιτα! -Κόψε κάτι καλέ Crispy! Ως συνήθως υπερβάλλεις! -Όχι , βροντοφωνάζω κι όσοι δεν την έχετε δοκιμάσει μην το ξεχάσετε ...το επόμενο καλοκαίρι , κάντε από τώρα bookmark! 
Η δεύτερη σε χτυπήματα συνταγή είναι σολομός στο φούρνο. Ωραία συνταγή είναι , τη φτιάχνω συχνά. Έτσι επειδή βλέπω ότι το ψάρι αυτό είναι ιδιαίτερα δημοφιλές , σας έχω σήμερα μια άλλη συνταγή , εξίσου λαχταριστή . Και πολύ απλή παρεμπιπτόντως!

Σολομός στο φούρνο αλα προβενσάλ

Υλικά για 4 άτομα

4 φιλέτα σολομού- προσωπικά προτιμώ τα bio . Είναι λίγο πιο ακριβά αλλά είναι λιγότερο λιπαρά.
2 σκελίδες σκόρδο κομμένες στη μέση
1 φλιτζάνι τοματίνια κομμένα στη μέση 
12 ελιές Καλαμών χωρίς το κουκούτσι και κομμένες στη μέση
2 κουταλιές κάππαρη
αλάτι
πιπέρι
λάδι
κι αν αντέχει ακόμη ο βασιλικός στο μπαλκόνι 2-3 φύλλα από αυτό πλυμένα και κομμένα.


Ψήστε τα φιλέτα για ένα τέταρτο περίπου στο γκριλ και σε προθερμασμένο φούρνο.
Παράλληλα σ ' ένα κατσαρολάκι σε λίγο λάδι σωτάρετε το σκόρδο με τα τοματίνια , τις ελιές και την κάππαρη , μέχρι να μαλακώσουν ελαφρώς τα υλικά . Αλατοπιπερώνετε -προσέξτε το αλάτι αν τυχόν η κάππαρη σας είναι αλμυρή- και βγάζετε από τη φωτιά. Μόλις ψηθούν τα φιλέτα τα βάζετε στα πιάτα κι από πάνω τα περιχύνετε με τη σάλτσα. Τελειώνετε με τα φύλλα βασιλικού.

Α , και συνοδεύετε με ένα μεστό σαντορινιό ασύρτικο! 

Το Savoir Vivre πάει ...διακοπές!

Σας γράφω από τα ''χαρακώματα'' ενός internet cafe στο Γαλαξίδι. Δυστυχώς ο υπολογιστής μας απεβίωσε μια μέρα πριν φύγουμε για ολιγοήμερες διακοπές πριν προλάβω να αποχαιρετήσω το καλοκαίρι με εντυπωσιακά γαστρονομικό τρόπο- έτσι σας χρωστάω μια συνταγή που δεν έχω ιδέα πότε θα σας την παρουσιάσω.
Να όμως που μια δική μου ιδιομορφία με ανάγκασε να κάνω τούτη την ανάρτηση. Η ιδιομορφία μου αυτή έγκειται στο γεγονός ότι βγαίνω από τα ρούχα μου (μεταφορικά εννοώ , δυστυχώς δεν έχω τη χάρη μιας ...στριπτιζέζ!) κάθε φορά που βλέπω τον κόσμο να τρώει σε εστιατόριο με τελείως άκομψο κι άκοσμο τρόπο!
Λοιπόν... το σκηνικό έχει ως εξής.
Λίγα χιλιόμετρα έξω από το Γαλαξίδι βρίσκεται ένας ήσυχος όρμος. Ωραία , καθαρή , δροσερή θάλασσα , υπάρχουν και κάποια μαγαζιά για φαγητό. Να καθήσουμε; Βεβαίως, γιατί όχι , άλλωστε έχει κι ωραία θέα. Το βοριαδάκι έχει καθαρίσει τον ορίζοντα κι υπάρχει τέτοια διαύγεια που τα μάτια δεν χορταίνουν. Τα βουνά της Πελοποννήσου απέναντι , ως άλλοι προϊστορικοί γίγαντες σε ραστώνη προσφέρουν ένα σκηνικό αντάξιο του ελληνικού τοπίου. Τρώμε εξαιρετικά και σιγοπίνουμε το κρασί που έχει μείνει στα ποτήρια μας. Εδώ κι ώρα είμαι προσηλωμένη στην ομορφιά που απλώνεται μπροστά μου αλλά κάνω το λάθος να αφήσω το βλέμμα μου να περιπλανηθεί. Εκείνο πέφτει πάνω σ'ένα τραπέζι στο ίδιο εστιατόριο που βρισκόμαστε κι εμείς και στο οποίο κάθονται και τρώνε δύο οικογένειες ευτραφέστατες - κι οι δύο. Κι ευκατάστες απ'ότι φαίνεται μια κι οι σερβιτόροι πηγαινοέρχονται φέρνοντας σε μεγάλες πιατέλες εδέσματα που ταιριάζουν στο παρ 'αθίν αλός περιβάλλον. Σε κάποια φάση έρχεται μια τεράστια πιατέλα με γαριδομακάρονα τα οποία συνοδεύονταν με δύο μπολ τριμμένο τυρί (κίτρινη κάρτα). Άρχισαν να τρώνε το -οπτικά τουλάχιστον- εντυπωσιακό έδεσμα....
Και τότε...
Άρχισε κι...... Η Φρίκη!!!
Η μία από τις δύο ευτραφείς κυρίες κάθε φορά που έτρωγε μία γαρίδα.... έγλειφε τα χοντρά δάχτυλα της με τα βαμμένα στο κόκκινο της φωτιάς νύχια από πάνω μέχρι κάτω!!!!!!!!! Κοιτούσα αποσβολωμένη το οικτρό θέαμα και δεν πίστευα στα μυωπικά μου μάτια - κι όμως φορούσα φακούς επαφής. Της έβγαλα κόκκινη κάρτα , κατακόκκινη σαν τα νύχια που καμάρωναν στα χοντρά της δάχτυλα τα οποία έγλειφε με τόση λαχτάρα!!!
Τέτοιο ήταν το σοκ που χρειάστηκε να με ταρακουνήσει ο σύντροφος και να πιάσει το κεφάλι μου να το στρίψει πάλι προς τους κοιμώμενους γίγαντες...Μπας και συνέλθω...
Λέω να συνεχίσω τις διακοπές μου...
Ελπίζω να τα ξαναπούμε λίαν συντόμως!