Καιρός για ανανέωση!

 Θα συμφωνείτε, φαντάζομαι, ότι ο τίτλος της ανάρτησης παραπέμπει στα παχιά λόγια αποτυχημένου υποψήφιου δημάρχου στις πρόσφατες αυτοδιοικητικές εκλογές. Επίσης υπάρχει πιθανότητα να σκέφτεστε πώς και γιατί επιστρέφει η υποφαινόμενη στην ενεργό δράση. Η αλήθεια είναι ότι, πριν από καιρό, είχα πάρει την απόφαση ότι αφού γράφουν όλοι για φαγητό, γιατί να γράφω κι εγώ, δεν υπήρχε λόγος. Αλλά προ καιρού άλλαξα μυαλά και σκέφτηκα ότι αφού γράφουν όλοι για φαγητό, γιατί να μην (συνεχίσω να) γράφω κι εγώ! 

Κι έτσι επιστρέφω, κι ήδη εκκρεμούν αρκετές αναρτήσεις ανάμεσα στις οποίες και δύο της κατηγορίας "σινεφίλ συνταγές". Όσον αφορά τον τίτλο της ανάρτησης, η ανανέωση δεν αφορά το μπλογκ, δεν πρόκειται να υποστεί κανένα λίφτινγκ ( πχ οι φωτογραφίες θα παραμένουν το ίδιο άθλιες). 

Αυτό λοιπόν που ανανεώνεται είναι η σούπα με φακές! Φέτος πιστεύω ότι πέτυχα διάνα και βρήκα επιτέλους την ιδανική συνταγή! 

Όμως πριν ασχοληθώ με την νέα συνταγή, σκέφτηκα να ρίξω μια ματιά στις παλιότερες γιατί από ό,τι είδα υπάρχουν κάποιες φακόσουπες στο μπλογκ. Θα ασκήσω αυστηρή κριτική (θα είμαι αμείλικτη) και θα βαθμολογήσω (με περισσή αυστηρότητα). Πάμε να δούμε ποιες ήταν αυτές: 

 Φακές με λουκάνικο και ζυμαρικά Η παλιότερη συνταγή με φακές. Όχι άσχημος συνδυασμός αλλά από την φωτογραφία νομίζω ότι δεν την είχα εκτελέσει σωστά, επίσης δεν μου αρέσει το ζυμαρικό που είχα διαλέξει. Ποιος ξέρει τι ακεφτόμουν εκείνο τον μακρινό Γενάρη του 2011! Σίγουρα πάντως σε επόμενες εκτελέσεις του πιάτου δεν χρησιμοποίηα πέννες. Αλλά φακές και λουκάνικο είναι φοβερός συνδυασμός οπότε:

Βαθμολογία: 7/10

Φακές με ψημένα λαχανικά Δεν έχω ιδέα γιατί είχα μπει στον κόπο να φτιάξω αυτήν την συνταγή. Και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί να μπει κάποιος στον κόπο να ψήσει τα λαχανικά χώρια ενώ οι φακές βράζουν μόνες κι έρμες. Δεν θυμάμαι να την έφτιαξα πάνω από δύο φορές. Θυμάμαι όμως ότι είχα ενθουσιαστεί οπότε θα την ξαναδοκιμάσω από περιέργεια να δω αν όντως ήμουν στα καλά μου τότε.

Βαθμολογία: 5/10

Σούπα με φακές και μανιτάρια πορτσίνι (συνταγή από την Ούμπρια της Ιταλίας)  Ακαταμάχητος συνδυασμός που βγάζει κάτι από χειμώνα, κρύο, βροχή. Φαντάζομαι ότι κανένας δεν πείστηκε, όταν ανάρτησα την συνταγή, πόσο ιδανικά ταιριάζουν φακές και μανιτάρια πορτσίνι, δύο χαρακτηριστικά προϊόντα της επαρχίας της Ούμπρια. Την λατρεύω και την φτιάχνω τουλάχιστον δέκα φορές το χρόνο, από τότε που βρήκα την συνταγή!

Βαθμολογία 9/10

Υπάρχουν κι άλλες συνταγές με φακές στο μπλογκ αλλά δεν είναι σούπες.  Οπότε ας πάμε στην νέα μας συνταγή, στην νέα μας σούπα με φακές.

Σούπα φακές με πατάτα και ζυμαρικά

Υλικά για 3-4 πιάτα

1 μεγάλο κρεμμύδι ψιλοκομμένο

1 μεγάλο καρότο κομμένο σε μικρά κυβάκια

1 κλωνάρι σέλερι κομμένο σε λεπτές φετούλες 

1 μεγάλη πατάτα κομμένη σε κύβους

200 gr. φακές που θα έχουμε μουλιάσει για λίγη ώρα

1 κουταλιά σούπας πάστα τομάτας

1 κύβο λαχανικών (προαιρετικό)

200 γρ ζυμαρικά τύπου κοχυλάκι ή κοραλλάκι 

ελαιόλαδο

αλάτι

Για την γκρεμολάτα:

λίγο μαϊντανό ψιλοκομμένο

ξύσμα και χυμό λεμονιού

αλάτι 

ελαιόλαδο 

Σε μια κατσαρόλα σε μέτρια προς δυνατή φωτιά ζεσταίνουμε λίγο ελαιόλαδο και σοτάρουμε το κρεμμύδι, το καρότο και το σέλερι μαζί. Μόλις μαλακώσει και γίνει σχεδόν διαφανές το κρεμμύδι, ρίχνουμε την πατάτα και συνεχίζουμε για λίγα λεπτά ακόμη. Προσθέτουμε τις φακές, την πάστα τομάτας, αρκετό νερό ζεστό και μαγειρεύουμε σε μέτρια φωτιά. Ο χρόνος θα εξαρτηθεί από το πόσο βραστερή είναι η φακή. Την οποία δεν θα αφήσουμε να γίνει λιώμα! Καλό είναι να κρατά λίγο (πολύ λίγο). Στη φάση αυτή θέλουμε το φαγητό να έχει λίγο ζουμί. Ρίχνουμε τα ζυμαρικά, σβήνουμε το μάτι κι αφήνουμε πάνω την κατσαρόλα. Τα ζυμαρικά θα βράσουν aol dente με αυτόν τον τρόπο.

Εν τω μεταξύ ετοιμάζουμε την γκρεμολάτα. Ανακατεύουμε ζωηρά σε καλό ελαιόλαδο τον μαϊντανό, το ξύσμα και τον χυμό λεμονιού (όσο θέλουμε) και λίγο αλάτι. Κανονικά η γκρεμολάτα θέλει και λίγο ψιλοκομμένο σκόρδο. όσοι πιστοί, προσέλεθετε!!

Σερβίρουμε την σούπα κι από πάνω ρίχνουμε 2-3 κουταλιές γκρεμολάτα σε κάθε πιάτο. Ταιριάζει τέλεια! Να ξέρε ότι το λεμόνι ταιριάζει τέλεια με όσπρια. Με την βοήθεια του απορροφούνται καλύτερα τα θρεπτικά στοιχεία των οσπρίων.

Μείνετε συντονισμένοι, έχουμε πολλά να συζητήσουμε και όπως σας είπα, έρχονται συνταγές από ταινίες .

Must be the season of the soup #3

 Τις προάλλες μία καλή φίλη αντιμετώπισε ένα πρόβλημα υγείας, με τον αιματοκρίτη της να καταρρέει. Έγιναν εξετάσεις, πήρε αγωγή και φυσικά πρέπει να ακολουθήσει μία συγκεκριμένη διατροφή. Από περιέργεια έψαξα να βρω ποιες τροφές ενισχύουν τον αιματοκρίτη κι ανακάλυψα το εξής: τα όσπρια είναι καλή πηγή αλλά επειδή δεν απορροφάται εύκολα ο σίδηρος που περιέχουν καλό είναι να ΜΗΝ καταναλώνονται με γαλακτοκομικά! Ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Σταματήστε να σερβίρετε τα όσπρια σας με τη γκουμούτσα τη φέτα! Αυτό που θέλουν τα όσπρια είναι βιταμίνη C, εσπεριδοειδή και τι ωραιότερο από το να συνοδεύεις τις σούπες με όσπρια με λίγες σταγόνες λεμόνι!

Πήρα, λοιπόν, τηλέφωνο την φίλη μου και της είπα ότι είχα μία καταπληκτική συνταγή σούπας με ρεβίθια και μπόλικο λεμόνι, ιδανική για την περίπτωση της. Της είπα ότι θα την έβρισκε στο μπλογκ , ότι την είχα αναρτήσει πέρσι ή πρόπερσι. Μετά από λίγη ώρα ήρθε μήνυμα "δεν την βρίσκω, είσαι σίγουρη ότι την έχεις αναρτήσει;", έψαξα κι ανακάλυψα ότι όντως δεν την είχα αναρτήσει! Έτσι, μιας και τρέχει το αφιέρωμα στις σούπες, την αναρτώ σήμερα, μια πάρα πολύ κρύα, αυθεντικά χειμωνιάτικη μέρα με άφθονο χιόνι! 

Την συνταγή την είχα βρει σε ένα τεύχος του περιοδικού της ΑΒ Βασιλόπουλος, το οποίο εκδίδεται 3-4 φορές το χρόνο, και το οποίο είναι πολύ καλό -μου είχαν πει ότι το επιμελείται η ομάδα του Γαστρονόμου- και κοστίζει μόλις 30 λεπτά Είχα κόψει την συνταγή και την είχα φυλάξει κάπου. "Κάπου", για τα δεδομένα της υποφαινόμενης σημαίνει: χωμένο μέσα σε κάποιο από τα δεκάδες βιβλία μαγειρικής, ή σε κάποιο συρτάρι ή μεταλλικό κουτί ή "κάπου" μπορεί απλά να σημαίνει "δεν θυμάμαι πού"! Αλλά έχω φτιάξει τόσο πολλές φορές τη συγκεκριμένη σούπα που δεν χρειάζομαι συνταγή. Ίσως με τον καιρό κάτι έχω αλλάξει αλλά μικρό το κακό γιατί παραμένει μία από τις πιο αγαπημένες μου σούπες με ρεβίθια.

Ρεβιθόσουπα με κουρκουμά και λεμόνι.

για 3-4 πιάτα

Υλικά

400 γρ ρεβίθια τα οποία θα έχετε οπωσδήποτε μουλιάσει από το προηγούμενο βράδυ

1 μεγάλο άσπρο κρεμμύδι ψιλοκομμένο

1 μεγάλο καρότο τριμμένο στον χοντρό τρίφτη

λίγο δεντρολίβανο φρέσκο ή αποξηραμένο

1 κουταλάκι γλυκού κουρκουμά

χυμός ενός λεμονιού

ελαιόλαδο

αλάτι

ζεστό νερό ή ζωμός όσο χρειάζεται

Βάζουμε μία κατσαρόλα με λίγο ελαιόλαδο σε μέτρια φωτιά. Σοτάρουμε σε αυτό το κρεμμύδι, αργά κι ήρεμα, μέχρι να μαλακώσει. Ρίχνουμε το δεντρολίβανο και σοτάρουμε για λίγο ακόμα. Ρίχνουμε τα ρεβίθια και το νερό ή ζωμό ζεστό, να σκεπαστούν τα όσπρια συν 2 πόντοι  κι αφήνουμε να βράσει για μία ώρα τουλάχιστον. Σε αυτή τη φάση ρίχνουμε το καρότο, ελέγχουμε να υπάρχει αρκετό υγρό και βράζουμε για μισή ώρα ακόμα. Αφού περάσει συνολικά 1, 5 ώρα μαγειρέματος δοκιμάζουμε να δούμε αν έχουν βράσει τα όσπρια. Αν έχουν βράσει προχωράμε στο επόμενο βήμα, αν όχι συνεχίζουμε το μαγείρεμα μέχρι να χυλώσουν.  

Σε αυτή τη φάση βγάζουμε από την κατσαρόλα περίπου το 1/4 του φαγητού. Το βάζουμε στο μπλέντερ με τον κουρκουμά, το λεμόνι και 3-4 κουταλιές ελαιόλαδο. Το λιώνουμε καλά και το ρίχνουμε στην κατσαρόλα με το υπόλοιπο φαγητό. Δοκιμάζουμε για αλάτι και διορθώνουμε. Ανακατώνουμε κουνώντας την κατσαρόλα και το αφήνουμε στο μάτι για 2-3 λεπτά με κλειστό πια το μάτι. 

Σερβίρεται άμεσα.

Κι είπαμε: ΧΩΡΙΣ φέτα! 

Must be the season of the soup #2

Λατρεύω τα όσπρια και το έχω αποδείξει πολλάκις εδώ στο μπλογκ. Τα τρώω με λαχτάρα από παιδί. Τις κρύες μέρες του χειμώνα, όταν επέστρεφα από το σχολείο κι έβλεπα ότι με περίμενε ένα γεμάτο ζεστό πιάτο με φακές ή φασόλια με όλα τα ωραία συνοδευτικά, ζυμωτό ψωμί, ελιές, ρέγγα ή σαρδελίτσες, χαιρόμουν πάρα πολύ- βασικά χαιρόμουν γιατί είχα γλιτώσει από το φρικτό σπανακόρυζο...αλλά όχι μόνο γι'αυτό! (Μεταξύ μας, δεν υπήρχαν πιο μίζερες στιγμές από εκείνες στις οποίες όταν γυρνούσα σπίτι μετά από μία άθλια μέρα στο σχολείο {όλες οι μέρες στο σχολείο ήταν άθλιες}κι έβλεπα στο τραπέζι σπανακόρυζο. Πέταγα όσο πιο μακριά την τσάντα κι έβαζα τα κλάματα. Αλλά στο τέλος έτρωγα το σπανακόρυζο. Κλαίγοντας. 

Όμως ας αφήσουμε τις παιδικές αναμνήσεις κι ας γυρίσουμε πίσω στα όσπρια. Τα μαγειρεύω συχνά 1-2 φορές την εβδομάδα. Με τα χρόνια έχουν αλλάξει κάποιες σταθερές που είχα στο μαγείρεμα. Μία πρώτη αλλαγή είναι ότι προτιμώ πια να σοτάρω, και μάλιστα με ήρεμο τρόπο, την αγία τριάδα του σοφρίτο όπως ονομάζω το μείγμα ψιλοκομμένου κρεμμυδιού, καρότου και σέλερι (ή σέλινο). Το άλλο είναι ότι μου αρέσει να προσθέτω κι άλλα υλικά μες στη σούπα, κυρίως ζυμαρικά, και καμιά φορά πατάτα, σπανάκι ή διάφορα άλλα χορταορειδή. Μέχρι και μανιτάρια πορτσίνι έχω βάλει σε σούπα μα φακές κι είναι απίστευτα νόστιμη! 

Η φασολάδα που παρουσιάζω σήμερα είναι η αγαπημένη μου γι' αυτόν τον χειμώνα. Την έχω φτιάξει αρκετές φορές από τότε που βρήκα την συνταγή. Είναι μία φασολάδα από την Τοσκάνη κι έχει όλα τα πληθωρικά χαρακτηριστικά ενός πιάτου από την κεντρική Ιταλία. Έχω κάνει κάποιες αλλαγές: Δεν χρησιμοποιώ guanciale, αντ' αυτού που είναι και δυσεύρετο εν καιρώ καραντίνας χρησιμοποιώ ψιλοκομμένο χωριάτικο λουκάνικο και φυσικά χρησιμοποιώ ξερά φασόλια που έχω μουλιάσει αποβραδίς κι όχι έτοιμα βρασμένα από κονσέρβα. 

Ο κύριος λόγος που αποφάσισα να αναρτήσω την συνταγή, δεν είναι τόσο για το ίδιο το πιάτο, άλλωστε είχα αναρτήσει παλιότερα παρόμοια συνταγή (τούτη από λίγο πιο βόρεια της Τοσκάνης)  αλλά για ένα χαρακτηριστικό που πρέπει οπωσδήποτε να έχει ένα από τα υλικά μας! Στη συνταγή μας βάζουμε κοφτό μακαρονάκι. Όμως το κοφτό μακαρονάκι μας πρέπει να είναι ριγωτό! Ο λόγος είναι ότι δένει καλύτερα το ζυμαρικό με την σούπα μας, η οποία είναι σχετικά πηχτή γι' αυτό κι απαιτείται καλό δέσιμο. Κι είναι γεγονός, η υφή της σούπας είναι το κάτι άλλο όταν το μικρό μας ζυμαρικό είναι ριγωτό! Το πρόβλημα που προέκυψε είναι ότι δυσκολεύτηκα πολύ να βρω το συγκεκριμένο μακαρονάκι! Έψαξα στα τοπικά σούπερμαρκετ, στην κυριολεξία σε όλα, χωρίς αποτέλεσμα (όλα τα μακαρονάκια τα κοφτά ήταν αρίγωτα!) και τελικά το βρήκα στο τοπικό bio κατάστημα! (Σημείωση: Όσοι μένετε Άλιμο ή νότια προάστια και αναζητάτε βιολογικά προϊόντα, στα Δώρα της Φύσης θα βρείτε ό,τι χρειάζεστε, κι αν όχι, ο Χρήστος θα καταφέρει να το βρει). Επειδή το φαγητό το έχω φτιάξει και με απλό μακαρονάκι και με ριγωτό, πιστέψτε με, η ρίγα κάνει τη διαφορά! 

Στη συνταγή τώρα:

Φασολάδα με κοφτό μακαρονάκι ριγωτό!

Για 4 άτομα

1 μεγάλο κρεμμύδι ψιλοκομμένο 

1 καρότο τριμμένο

1 κλωνάρι σέλερι (ή σέλινο)

100 γρ χωριάτικο λουκάνικο το οποίο ψιλοκόβουμε αφού βγάλουμε το εξωτερικό περίβλημα

400 γρ φασόλια ξερά τα οποία έχουμε μουλιάσει αποβραδίς

200 γρ μακαρονάκι κοφτό και ριγωτό

1 κουταλιά σούπας πάστα τομάτας

ελαιόλαδο

αλάτι 

νερό ζεστό όσο πάρει (αν θέλουμε έχουμε διαλύσει σε αυτό έναν κύβο*

Σε μία κατσαρόλα και σε μέτρια φωτιά ρίχνουμε το ελαιόλαδο. Μόλις ζεσταθεί καλά ρίχνουμε τα τρία ψιλοκομμένα λαχανικά και σοτάρουμε για 10 λεπτά περίπου μέχρι το κρεμμύδι να μαλακώσει και να γίνει διάφανο- να μην αρχίσει να μαυρίζει!. Ρίχνουμε το λουκάνικο και σοτάρουμε για λίγα λεπτά ακόμα. Ρίχνουμε την πάστα τομάτας, τα φασόλια και το νερό (περίπου 3/4 λίτρου) και βράζουμε, με σκεπασμένη την κατσαρόλα και στην ίδια μέτρια φωτιά, για 1,5 ώρες ή όσο χρόνο χρειάζεται για να μαγειρευτούν και να χυλώσουν τα φασόλια (αυτό πάντα εξαρτάται από την ποικιλία, το μέγεθος κι αν είναι προηγούμενης σοδειάς). Πότε πότε ανακατώνουμε και ρίχνουμε μια ματιά για να ελέγχουμε τα υγρά του φαγητού. Σε αυτή τη φάση το φαγητό πρέπει να έχει τόσο υγρά έτσι όταν ρίξουμε τα ζυμαρικά να τα σκεπάζει ικανοποιητικά. Συνεχίζουμε το μαγείρεμα μέχρι το μακαρονάκι να γίνει al dente. Αν δούμε ότι πήζει πολύ το φαγητό ρίχνουμε λίγο νερό ακόμα (ζεστό). Σε αυτή τη φάση ανακατεύουμε λίγο πιο συχνά. Μόλις βράζει το ζυμαρικό βγάζουμε την κατσαρόλα από τη φωτιά, δοκιμάζουμε και διορθώνουμε το αλάτι.

Σερβίρουμε αμέσως. 

Προσωπικά μου αρέσει πολύ να προσθέτω καλό φρέσκο ελαιόλαδο.

* Σε αυτό το μπλογκ έχουμε ξεκινήσει κίνημα ενάντια στην ενοχοποίηση των κύβων! Αλλά γι' αυτό το θέμα θα μιλήσουμε άλλη φορά!

Κάπου στη μέση

Η Ούμπρια (Umbria) είναι μία από τις είκοσι διοικητικές περιφέρειες της Ιταλίας. Αν ρωτήσει κανείς πού βρίσκεται η Ούμπρια, το πιο πιθανό είναι να πάρει την απάντηση: "Κάπου στη μέση". Παρόλο που όντως βρίσκεται κάπου στη μέση της ιταλικής χερσονήσου, δεν είναι ιδιαίτερα γνωστός προορισμός, μάλλον επειδή βρίσκεται στη σκιά της (τουριστικότατης) Τοσκάνης με την οποία συνορεύει στα βόρεια και της περιφέρειας της Ρώμης, το Λάτσιο με την οποία συνορεύει προς τα δυτικά. Δεν έχει άνοιγμα στη θάλασσα, το χειμώνα έχει δριμύ κρύο κι είναι περιοχή με έντονη σεισμική δραστηριότητα. Όμως είναι ένας πανέμορφος τόπος, κυρίως λοφοειδής, με διάσπαρτες εκείνες τις πανέμορφες μεσαιωνικές κωμοπόλεις που διακοσμούν τη χώρα κι είναι χτισμένες στις κορυφές απότομων λόφων. Τυγχάνει να έχω επισκεφτεί δύο τέτοιες πόλεις της Ούμπρια. Την πρώτη φορά στο Ορβιέτο πριν από πολλά χρόνια στα πλαίσια του Umbria Jazz Festival και πριν από 3 χρόνια στην Ασίζη* του Αγίου Φραγκίσκου, μια μικρή πόλη γεμάτη πέτρινα σπίτια, στενά δρομάκια και την απόλυτη ηρεμία κι ησυχία! Και στις δύο πόλεις το τρένο από τη Ρώμη σε αφήνει σε χαμηλότερο σημείο κι ανεβαίνεις είτε με μικρό τοπικό λεωφορείο, είτε και με τελεφερίκ στην περίπτωση του Ορβιέτο.
Όσον αφορά το φαγητό που χαρακτηρίζει την περιοχή, αυτή έχει άφθονο αγριογούρουνο, αλλαντικά όπως το διάσημο prosciutto της Norcia,  μαύρο μανιτάρι τρούφα (διάσημο κι ακριβό), έχει κάποια γνωστά κρασιά όπως το Orvieto classico (λευκό) ή το Sagrantino di Montefalco (κόκκινο), έχει όμως και κάποιες πασίγνωστες φακές, εκείνες του Castelluccio di Norcia. Οπότε υπάρχουν κάποια πιάτα της κουζίνας της Ούμπρια στα οποία πρωταγωνιστεί η φακή.
Μόλις πέρσι το χειμώνα δοκίμασα ένα τέτοιο πιάτο (συνταγή της Ούμπρια με φακές) κι έχει γίνει πλέον η αγαπημένη μου συνταγή με φακή! Ένα βουκολικό ποίημα, γεμάτο, μεστό, πολυσύνθετο, τρομερά εύγευστο, χορταστικό, απλά απίθανο! Συνδυάζει τις φακές με μανιτάρια πορτσίνι, έναν συνδυασμό που άδικα φοβήθηκα όταν διάβασα την συνταγή και που παρολίγο να με αποτρέψει. Όμως ταιριάζουν υπέροχα και δίνουν μια ιδανικά ρουστίκ γεύση στο φαγητό!
Επίσης, όπως συμβαίνει με την συντριπτική πλειοψηφία των ιταλικών συνταγών με όσπρια, προστίθεται στο φαγητό ζυμαρικό. Πράγμα που προσωπικά θεωρώ σωστό και προσπαθώ να κάνω με τα περισσότερα πιάτα με όσπρια που φτιάχνω. Άλλωστε η αφορμή να αναρτήσω αυτήν την συνταγή ήταν ακριβώς αυτό! Μου ήρθαν αρκετά μηνύματα στα οποία κάποιοι από εσάς με ρωτούσατε για συνταγές οσπρίων με ζυμαρικά και κυρίως επιμένατε με τη φακή. Να λοιπόν μία από τις ωραιότερες συζεύξεις όσπριου- ζυμαρικού. Η οποία, παρεμπιπτόντως είναι ιδανική για το πολύ κρύο!

Σούπα με φακές όπως την φτιάχνουν στην Ούμπρια της Ιταλίας

Υλικά για 4 άτομα

~20 gr αποξηραμένα μανιτάρια πορτσίνι (υπάρχουν αρκετές ελληνικές εταιρίες που παρασκευάζουν και πωλούν το προϊόν, προτιμήστε τις)
200 γρ φακές
120 gr σπαγγετίνι κομμένο σε μικρά κομμάτια
1 κρεμμύδι λευκό
1 μεγάλο καρότο
1/2 κλωνάρι σέλερι
2 φύλλα δάφνης
1 σκελίδα σκόρδο
θυμάρι (φρέσκο-ένα κλαράκι- ή αποξηραμένο-1 κουταλάκι γλυκού)
1 ποτήρι (κρασιού) κόκκινο κρασί
ελαιόλαδο
αλάτι

Σημείωση: Έχουμε στο βραστήρα έτοιμο ζεστό νερό.



Βάζουμε τα αποξηραμένα μανιτάρια σε ένα μπολ, ρίχνουμε ζεστό νερό, τόσο όσο χρειάζεται να καλυφθούν και σκεπάζουμε με ένα μικρό πιάτο το μπολ έτσι ώστε να πατηθούν ελαφρά τα μανιτάρια- έχουν την τάση να επιπλέουν στο νερό και να μην μουσκεύουν καλά. Τα αφήνουμε έτσι για ~20 λεπτά, τα στραγγίζουμε πιέζοντας τα να βγάλουν τα υγρά. Το νερό στο οποίο μούσκεψαν το φυλάμε αφού πρώτα το περάσουμε από τη λεπτή σίτα- για τυχόν υπολείμματα από χώμα. Κόβουμε τα μανιτάρια σε πιο μικρά κομμάτια.

Ψιλοκόβουμε το κρεμμύδι, το σκόρδο, το καρότο και το σέλερι.

Σε μια κατσαρόλα, με μέτρια φωτιά, ζεσταίνουμε λίγο ελαιόλαδο (~5 κουταλιές). Ρίχνουμε κρεμμύδι, σκόρδο, καρότο, σέλερι, φύλλα δάφνης, κομμένα μανιτάρια και θυμάρι. Σοτάρουμε καλά μέχρι να μαλακώσει το κρεμμύδι.
Ρίχνουμε το υγρό από τα μανιτάρια και  το κρασί. Ανακατώνουμε. Ρίχνουμε τις φακές με το νερό, περίπου ενάμισι (1,5) λίτρο (ζεστό πάντα). Αφήνουμε να πάρει μία βράση και μισοσκεπάζουμε. Αφήνουμε να μαγειρευτεί μέχρι οι φακές να βράσουν al dente. Ο χρόνος εξαρτάται από την ποικιλία, ποιότητα και μέγεθος της φακής. Δοκιμάστε τη στη μισή ώρα. Ρίξτε τα ζυμαρικά και βράστε το φαγητό μέχρι αυτά να γίνουν al dente. Μέχρι τότε η φακή θα έχει χυλώσει.
Προσοχή: Στο τελευταίο στάδιο όπου μπαίνουν τα ζυμαρικά ελέγξτε τα υγρά του φαγητού. Πρέπει να είναι αρκετά ζουμερό γιατί θα απορροφήσουν νερό τόσο οι φακές όσο και τα ζυμαρικά. Στο τέλος δεν θέλουμε να είναι πηχτό το φαγητό, το ζουμί του είναι υπέροχο και καλό είναι να έχει αρκετό.

Σερβίρεται με καλό χωριάτικο ψωμί και κόκκινο κρασί. Μια Μαυροδάφνη ίσως;


Υ.Γ.: Φωτογραφίες από την Ασίζη: εδώ

Όταν οι φακές συναντούν το ρύζι κάπου στη Μέση Ανατολή.

Πριν από λίγες μέρες έφτιαξα φακές με ρύζι και σε όσους το ανέφερα αντιδρούσαν κάπως αδιάφορα λέγοντας: "Α, στις φακές (σούπα) έριξες ρύζι". Όχι, δεν έριξα στη φακόσουπα λίγο ρυζάκι να πήξει, δεν έφτιαξα καν σούπα!

Αυτό που έγινε είναι το εξής: Στην Guardian έπεσα πάνω σε ένα αφιέρωμα στις καλύτερες συνταγές της Μεσογείου. Εκεί βρήκα την αιγυπτιακή (εβραϊκή) εκδοχή του φακόρυζου, που ονομάζεται megadarra.  Προφανώς η συνταγή, όπως κι οι περισσότερες που έρχονται από την Ανατολική Μεσόγειο, έχει τις διαφορετικές μεσανατολίτικες εκδοχές της, έτσι το έψαξα λίγο κι οδηγήθηκα στην πικάντικη λιβανέζικη εκδοχή που ονομάζεται... mujadara! (Link: εδώ). Προτίμησα να δοκιμάσω αυτό το πιάτο, ακριβώς γιατί ήταν πιο πικάντικο χάρη στην παρουσία του κύμινου και της κανέλας. Από εκεί και πέρα τα βασικά στοιχεία είναι ίδια: Φακές, ρύζι και πολύ κρεμμύδι!

Mujadara : Λιβανέζικο φακόρυζο*

Για 3-4 πιάτα

1 φλιτζάνι φακές καθαρισμένες και περασμένες από νερό.

1 φλιτζάνι ρύζι μακρύκοκο parboiled

2 μεγάλα κρεμμύδια κομμένα σε λεπτές φέτες (3 κανονικά, προτίμησα ένα λιγότερο)

1 κουταλάκι κύμινο

1 πρέζα κανέλα

ελαιόλαδο (περίπου 1/3 φλιτζάνι)

αλάτι 

πιπέρι

μαϊντανό φρέσκο, ψιλοκομμένο

λεμόνι

Σε ένα μεγάλο τηγάνι με χοντρό πάτο ζεσταίνουμε ελαιόλαδο σε μέτρια φωτιά. Ρίχνουμε τα κρεμμύδια, αλατοπιπερώνουμε, χαμηλώνουμε τη φωτιά ένα βαθμό και σκεπάζουμε. Αφήνουμε για 15-20 λεπτά, πότε πότε ρίχνουμε μια ματιά. Σε κάποια φάση θα αρχίσουν να σκουραίνουν (ίσως και στη μισή ώρα), τότε αρχίζουμε να ανακατώνουμε πιο συχνά, τα θέλουμε να αποκτήσουν σκούρο χρυσαφί-καφέ χρώμα χωρίς να μαυρίσουν. Μόλις είναι έτοιμα, βγάζουμε τη μισή ποσότητα (τη βάζουμε σε ένα μπολ) και στην υπόλοιπη μισή που έμεινε στο τηγάνι ρίχνουμε το κύμινο και την κανέλα και σοτάρουμε 2-3 λεπτά ακόμα.

Εν τω μεταξύ, σε μια κατσαρόλα βάζουμε 1 λίτρο νερό. Μόλις βράσει ρίχνουμε τις φακές και μαγειρεύουμε για 20 λεπτά. Μετά τα 20 λεπτά ρίχνουμε στις φακές, το ρύζι και τα μισά κρεμμύδια που βγάλαμε από το τηγάνι, αλατοπιπερώνουμε, χαμηλώνουμε στο μέτριο τη φωτιά και μαγειρεύουμε για άλλα 20 λεπτά με σκεπασμένη την κατσαρόλα. Ρίχνουμε πότε πότε μια ματιά μήπως χρειάζεται νερό. Ανακατώνουμε όσο το δυνατόν λιγότερο-δεν θέλουμε να "σπάσουν" φακές και ρύζι. Στα 20 λεπτά φακές και ρύζι θα έχουν μαγειρευτεί al dente - αυτός είναι ο στόχος μας, ΔΕΝ θέλουμε να παραβράσουν τα δύο βασικά υλικά. Ξεσκεπάζουμε την κατσαρόλα και ρίχνουμε τα υπόλοιπα κρεμμύδια. Ανακατώνουμε απαλά και σερβίρουμε-όποτε θέλουμε, το πιάτο τρώγεται άνετα και κρύο- με μαϊντανό και χυμό λεμονιού.

Το συνοδέψαμε με Βιδιανό Καραβιτάκη κι ήταν τέλεια! Έχω την εντύπωση ότι η συγκεκριμένη ποικιλία ταιριάζει με τα πάντα! (Ή σχεδόν τα πάντα!)

Σημείωση: Οι φωτογραφίες δεν είναι κι οι καλύτερες, απλά να έχετε υπόψη ότι όλες πια τις βγάζω με κινητό (που δεν είναι και τελευταίας τεχνολογίας) και δεν μπαίνω καν στον κόπο της επεξεργασίας.

*Η συνταγή είναι συνδυασμός των δύο που έχω δώσει σε link. Προτίμησα τα υλικά της μίας (αφαιρώντας κάποια) και την εκετέλεση της άλλης. 

Στον απόηχο ενός γλυκόπικρου Σεπτέμβρη

Όπως κάθε Σεπτέμβρη, έτσι και φέτος, βρεθήκαμε στο ετήσιο Φεστιβάλ Κυκλαδικής Γαστρονομίας "Νικόλαος Τσελεμεντές" , στην Σίφνο. Από την πρώτη φορά πριν 11 χρόνια, όπου τα περίπτερα ήταν όλα κι όλα 5, φτάσαμε στα 40 και πλέον περίπτερα και με αντιπροσωπείες ακόμα και από το εξωτερικό!
Ωραία πράγματα συμβαίνουν πάνω στον Αρτεμώνα, το αρχοντοχώρι της Σίφνου, κέφι, άφθονο φαγητό και ποτό, κι όλο και κάποια συνταγή θα καταφέρουμε να ανακαλύψουμε! Όπως άλλωστε και φέτος, αφού δοκιμάσαμε ένα πιάτο από την Κύθνο κι ενθουσιαστήκαμε,  οι κυρίες που βρίσκονταν στο περίπτερο του νησιού με χαρά μας έδωσαν την συνταγή. Μια συνταγή που αναδεικνύει την τέχνη της Κυκλαδίτικης κουζίνας να φέρνει στο τραπέζι πιάτα νοστιμότατα και χορταστικά με τα πιο απλά υλικά.

Μαυρομάτικα φασόλια με κριθαράκι (συνταγή από την Κύθνο)

Για 3 πιάτα

150 γρ μαυρομάτικα (τα μουλιάζουμε για λίγο)
100 γρ κριθαράκι χονδρό
1 λευκό κρεμμύδι ψιλοκομμένο
1 κλωνάρι σέλερι κομμένο σε μικρά κομμάτια*
2 ντομάτες τριμμένες
αλάτι
ελαιόλαδο
ζεστό νερό

*Οι κυρίες από την Κύθνο μου είπαν ότι βάζουν σέλινο κι άφθονο μάλιστα. Προσωπικά προτιμώ το σέλερυ λόγω γεύσης κι αρώματος. Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε όποιο από τα δύο υλικά θέλετε αλλά σε άφθονη ποσότητα!

Σε μια κατσαρόλα ζεσταίνουμε λίγο ελαιόλαδο (3-4 κουταλιές) σε μέτρια προς δυνατή φωτιά. Σε αυτό σοτάρουμε το κρεμμύδι και το σέλινο, μέχρι να μαλακώσουν- προσοχή να μην αρχίσει να μαυρίζει το κρεμμύδι.
Ρίχνουμε την τομάτα και 2 ποτήρια ζεστό νερό. Περιμένουμε να πάρει βράση και ρίχνουμε τα μαυρομάτικα. Χαμηλώνουμε ένα βαθμό κι αφήνουμε να σιγοβράσει με σκεπασμένη την κατσαρόλα. Στα περίπου 40-45 λεπτά τα φασόλια θα είναι al dente. Ελέγχουμε το νερό, αν είναι πολύ στεγνό ρίχνουμε 1 ποτήρι ακόμα, και ρίχνουμε το κριθαράκι. Αλατώνουμε κι αφήνουμε το κριθαράκι να μαγειρευτεί, περίπου 12-15 λεπτά για να γίνει al dente. Ανακατώνουμε όσο πιο συχνά γίνεται γιατί το κριθαράκι έχει την τάση να κολλά στον πάτο της κατσαρόλας. Εν τω μεταξύ ελέγχουμε την ποσότητα του νερού. Αν θέλουμε πηχτό το φαγητό δεν ρίχνουμε άλλο, αν το θέλουμε πιο "σούπα" συμπληρώνουμε.

Το φαγητό σερβίρεται άνετα ζεστό ή χλιαρό αλλά πάντα με ένα καλό ροζέ κρασί! Ακαταμάχητος συνδυασμός με το Ροζέ Φτέρη της Troupis Winery!

Θα αναφερθώ τώρα σε συγκεκριμένη εταιρία, κάτι που δεν συνηθίζω εκτός αν πρόκειται για κρασί, αλλά αξίζει να το κανω για κάποιους λόγους που με απασχολούν ως καταναλώτρια.
Λίγα λόγια για τα μαυρομάτικα φασόλια.
Είναι μάλλον δύσκολο να βρει κανείς ελληνικά στα μεγάλα σούπερμαρκετ. Οι περισσότερες εταιρίες που συσκευάζουν μαυρομάτικα έχουν πάνω στις συσκευασίες τους ενδείξεις του στυλ "Made in   E.U." (Όταν βλέπω την συγκεκριμένη ένδειξη μουτρώνω, εντάξει το ξέρω ότι επιτρέπεται από τους νόμους της ΕΕ αλλά είναι τόσο γενικό κι αόριστο για τον καταναλωτή) ή "Συσκευάζεται στην Ελλάδα" (Χμ, γιατί δεν αναφέρεται η καταγωγή του προϊόντος;). Μόνο μία εταιρία, όσον αφορά τα όσπρια, η Αgrino  γράφει πάντα τον τόπο καταγωγής του προϊόντος, ελληνικό ή μη, πάντα με λεπτομέρειες, πάντα με την μέγιστη ποιότητα ως στόχο. Έχει και μαυρομάτικα Φενεού που δεν βρήκα, έχει και Μαδαγασκάρης! Ναι, Μαγαδασκάρης από εκείνο το νησί που μας δίνει εκείνη την ωραία βανίλια, κι η εταιρία δεν μου το έκρυψε κι εγώ την εμπιστεύτηκα γιατί ξέρω ότι έχει την ποιότητα ως σημαία αλλά και την ειλικρίνεια. Σημαντικό στοιχείο για εμάς τους καταναλωτές.

Φωτογραφίες από το φεστιβάλ, εδώ:

Greek μαυρομάτικα

Προ καιρού ψάχνοντας για συνταγές με μαυρομάτικα φασόλια έπεσα πάνω σε μία στο pinterest, η οποία μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρουσα. Την "καρφίτσωσα" και περίμενα να έρθει ο κατάλληλος καιρός για να την φτιάξω.

Ο κατάλληλος καιρός ήρθε - με πολλή βροχή- κι επέστρεψα στο όμορφο site όπου είχα βρει την συνταγή. Τότε δεν είχα διαβάσει το κείμενο που την προλόγιζε. Αυτή τη φορά όμως το διάβασα -και το ξαναδιάβασα. Μια πολύ ωραία ιστορία, παιδικές αναμνήσεις της ιδιοκτήτριας του site, από ένα ελληνικό diner στο Ντιτρόιτ, όπου έζησε μικρή. Το diner από τα παλιότερα της πόλης, βρισκόταν σε περιοχή του Ντιτρόιτ που ονομάζεται Greektown district.

Μεγάλη η παράδοση των Greek diners στις Η.Π.Α.. Πόσοι και πόσοι μετανάστες άνοιξαν δικά τους εστιατόρια δημιουργώντας σιγά σιγά έναν θεσμό. Συμπτωματικά, τις προηγούμενες μέρες έπεσα πάνω σε αυτό το πολύ ενδιαφέρον άρθρο το οποίο αναφέρεται στο θεσμό των Greek diners στις Η.Π.Α. αλλά επίσης και σε μια πολύ ενδιαφέρουσα έκθεση που ξεκίνησε στο μουσείο MOHAI  στο Σιατλ. Πληροφορίες: εδώ. Η ιστορία των ελληνικών εστιατορίων της Αμερικής έχει την τιμητική της. Όσοι βρεθείτε μέχρι τέλη Μαϊου στην όμορφη αυτή πόλη της δυτικής ακτής, περάστε από το μουσείο MOHAI. (Σημείωση: Αμφιβάλλω αν έστω κι ένας αναγνώστης τούτου του μπλογκ θα βρεθεί  στο Σιατλ στο άμεσο μέλλον, αλλά ποτέ δεν ξέρεις!)

Πάμε στη συνταγή λοιπόν, η οποία έχει το εξής ενδιαφέρον όνομα: "Greek-style, black-eyed pea stew".  Οι τρόποι που μαγειρεύουμε τα συγκεκριμένα όσπρια εδώ είναι λίγοι, και πάνω κάτω γνωστοί και για να είμαι ειλικρινής όσο κι αν έψαξα δεν βρήκα συνταγή ελληνική, όπου τα μαυρομάτικα μαγειρεύονται με κιμά σε πηχτή σούπα, στυλ stew. Η μόνη εξήγηση που μπορεί να δώσει κανείς είναι ότι σε εκείνο το ελληνικό diner του Detroit, τα μαυρομάτικα μαγειρεύτηκαν σε μια α λα γκρεκ βερσιόν του γνωστού πιάτου chili con carne. Παρολ' αυτά πρόκειται για ένα απίστευτης νοστιμιάς πιάτο κι είναι από τις λίγες φορές που έχω ευχαριστηθεί τόσο πολύ φαγητό με όσπριο- κι είμαι λάτρης αυτών και τα μαγειρεύω συχνά.

Χρησιμοποίησα τα υλικά που αναφέρονται στη συγκεκριμένη συνταγή, άλλαξα όμως τις αναλογίες και τον τρόπο μαγειρέματος.

Μαυρομάτικα φασόλια με κιμά

Για 4 άτομα

200 γρ κιμά μοσχαρίσιο
240 γρ μαυρομάτικα φασόλια
1 μεγάλο κρεμμύδι λευκό ψιλοκομμένο
2 καρότα κομμένα σε μικρούς κύβους
1/2 κλωνάρι σέλερι κομμένο σε μικρά κομμάτια
2 σκελίδες σκόρδο ψιλοκομμένες
1 πρέζα κύμινο
1 πρέζα κανέλα
1/2 κουταλάκι γλυκού ξερό θυμάρι (ή ρίγανη)
100 γρ πάστα ντομάτας
4 ποτήρια ζωμό + επιπλέον ζεστό νερό
ελαιόλαδο
αλάτι
πιπέρι
μαϊντανό ψιλοκομμένο

Ετοιμάζουμε τα υλικά (κρεμμύδι, σκόρδο, σέλερι, καρότο). Ζεσταίνουμε το ζωμό.

Σε μια κατσαρόλα βράζουμε για 5 λεπτά τα φασόλια. Στραγγίζουμε.

Σε άλλη κατσαρόλα την οποία θα έχουμε ζεστάνει σε μέτρια προς δυνατή φωτιά, ρίχνουμε τον κιμά και τον ανακατεύουμε μέχρι να μην υπάρχουν σβόλοι. Ρίχνουμε ελαιόλαδο -όχι πολύ-, το κρεμμύδι, σκόρδο, καρότο και σέλερι και σοτάρουμε για λίγα λεπτά. Ρίχνουμε τα μπαχαρικά και το θυμάρι και συνεχίζουμε για λίγο ακόμα. Ρίχνουμε τον ζωμό, λίγο αλάτι, την πάστα, ανακατώνουμε να λιώσει η πάστα και ρίχνουμε και τα φασόλια. Χαμηλώνουμε τη φωτιά κι αφήνουμε το φαγητό να σιγοβράσει για 2 ώρες περίπου, με την κατσαρόλα σκεπασμένη. Ρίχνουμε συνέχεια μια ματιά για να δούμε αν χρειάζεται νερό- πάντα συμπληρώνουμε με ζεστό. Το φαγητό θα είναι έτοιμο όταν τα όσπρια θα έχουν βράσει τόσο καλά, που πιέζοντας τα με μια ξύλινη κουτάλα στα τοιχώματα της κατσαρόλας θα σπάνε εύκολα. Κι επίσης το φαγητό μας θα είναι πολύ πηχτό. Είπαμε, το θέλουμε σε στυλ stew. Δοκιμάζουμε και διορθώνουμε το αλάτι, ρίχνουμε πιπέρι, τον μαϊντανό, ανακατώνουμε και σερβίρουμε.



Μακράν είναι το ωραιότερο φαγητό που έφτιαξα φέτος το χειμώνα.

Αλλά τώρα πια, μπήκε η άνοιξη...

Εν τω μεταξύ

Έχουν περάσει αρκετές μέρες από την προηγούμενη ανάρτηση. Βλέπετε, έτρεχα αλαφιασμένη δεξιά κι αριστερά προσπαθώντας να αποδείξω ότι δεν είναι τούτο το μπλογκ - το τόσο ταπεινό και διόλου  ευκαταφρόνητο- μια ακόμη ΜΚΟ! Ευτυχώς το τρέξιμο απέδωσε καρπούς και δεν το είδα να φιγουράρει στην λίστα των πολλών εκατοντάδων και βάλε ΜΚΟ της χώρας (με τις υγείες μας).

Εν τω μεταξύ εσύ μένεις να αναρωτιέσαι τι και γιατί πήγε στραβά για τη λιλιπούτεια χώρα σου.
(αναστεναγμοί...)

Εν τω μεταξύ ο θρησκόληπτος πρωθυπουργός της χώρας πάει στο Άγιο Όρος και δηλώνει συμπαράσταση στους δισεκατομμυριούχους ρασοφόρους της περιοχής.
(Εν τω μεταξύ οι αναστεναγμοί απελπισίας πολλαπλασιάζονται...)
I rest my case που λένε και στο χωριό μου, όπου ακόμα κι ο παπάς του χωριού έχει πάρει Lower. Εν τω μεταξύ αν δεν έχεις πάρει Lower από τα γεννοφάσκια σου σε αυτή τη χώρα, γίνεσαι δακτυλοδεικτούμενος. Εν τω μεταξύ μόνο σε τούτη τη λιλιπούτεια χώρα, οι γονείς σκάνε 155 ευρώ εξέταστρα- λες και τους περισσεύουν- για να πάρουν τα παιδιά τους ένα χαρτί που το επόμενο έτος ήδη θα θεωρείται άχρηστο. Εν τω μεταξύ, όλα αυτά που γράφτηκαν πριν ήταν κάτι δικά μου, πονεμένες ιστορίες που με βγάζουν από τα ρούχα μου... εν... τω... μεταξύ.

Εν τω μεταξύ, όλοι μου λένε να χαλαρώσω γιατί έχουμε, λέει, πια πρωτογενές πλεόνασμα! Γιούπιιιιι!

Εν τω μεταξύ, εκεί που χαλάρωνα -αφού έπρεπε να χαλαρώσω- έπεσα πάνω σε μία συνταγή που με ξεσήκωσε γιατί είχε τη μαγική λέξη: χούμους! Κι εν τω μεταξύ, νομίζω ότι θυμάστε το πάθος μου για το γαστρονομικό αυτό αριστούργημα!
Αλλά αυτό είναι ένα διαφορετικό χούμους!
Διότι εν τω μεταξύ,
Αντικαθίσταται:
Το ρεβίθι-> με μαυρομάτικα φασόλια
Το ταχίνι -> με φυστικοβούτυρο
Το κύμινο-> με πάπρικα.

Χούμους με μαυρομάτικα φασόλια

(συνταγή διαφοροποιημένη από εδώ)

120 γρ φασόλια μαυρομάτικα (300 γρ βρασμένα)
2 σκελίδες σκόρδο
2 γεμάτες κουταλιές φυστικοβούτυρο
1 κουταλάκι γλυκού πάπρικα
αλάτι
ελαιόλαδο
χυμός ενός λεμονιού
λίγο φρέσκο μαϊντανό ψιλοκομμένο

Βράζετε τα μαυρομάτικα φασόλια. Τα αφήνετε να κρυώσουν λίγο.
Τα τοποθετείτε σε ένα μούλτι με το φυστικοβούτυρο, την πάπρικα, το σκόρδο, λίγο αλάτι, λάδι και λεμόνι. Χτυπάτε μια φορά καλά να λιώσουν τα φασόλια. Δοκιμάζετε και διορθώνετε το αλάτι, ρίχνετε λίγο ακόμη λεμόνι και ελαιόλαδο. Χτυπάτε μια φορά ακόμη καλά και διορθώνετε ό,τι χρειαστεί: αλάτι ή λεμόνι. Αν είναι σφιχτό προσθέτετε λίγο ελαιόλαδο.
Σερβίρετε με λίγο μαϊντανό, πάπρικα και ελαιόλαδο on the top!


Εν τω μεταξύ να αναφέρω ότι χρησιμοποίησα καπνιστή πάπρικα η οποία, εν τω μεταξύ, απογείωσε γευστικά το χούμους!

Συναντήσεις

Οι πρώτες μέρες του νέου χρόνου επεφύλαξαν νέες γνωριμίες! Και μάλιστα από το δικό μας κύκλο, εκείνο των food bloggers!

Όλα ξεκίνησαν όταν έλαβα μέιλ από την Ξανθή του μπλογκ "Οι συνταγές της Ασπρούλας" όπου μου έγραφε ότι είχα κερδίσει ένα βιβλίο από διαγωνισμό που είχε βάλει σε ανάρτηση της. Κανονίσαμε να συναντηθούμε όπως κι έγινε, κι εκεί γνώρισα έναν εξαιρετικά ενδιαφέροντα άνθρωπο, με πολλές γνώσεις, τρομερό μεράκι και πολλή αγάπη για το αντικείμενο που μας είχε άλλωστε φέρει κοντά : το φαγητό! Οι δύο ώρες που καθήσαμε σε ένα μικρό καφέ πίνοντας ζεστή σοκολάτα πέρασαν σα νεράκι κι ήταν τόσο πολλά τα θέματα που θέλαμε να συζητήσουμε που ούτε καταλάβαμε πώς πέρασε η ώρα. Αφού ήπιαμε το όμορφο ρόφημα που είχαμε παραγγείλει, σηκωθήκαμε, βγήκαμε, σταθήκαμε στο δρόμο συνεχίζοντας την κουβέντα για μερικά λεπτά ακόμη, φευ, ο χρόνος πίεζε, κι έτσι η Ξανθή μου έδωσε το δώρο σε μία τσάντα, αποχαιρετηθήκαμε, και κατηφόρισα την Απόλλωνος.
Γυρίζοντας το βράδυ στο σπίτι διαπίστωσα ότι η τσάντα περιείχε κάτι άλλο εκτός από το βιβλίο (κι αναρωτιόμουν όλο το απόγευμα για το βάρος - κάτι δεν πήγαινε καλά, τέτοιο βάρος δεν αντιστοιχούσε σε βιβλίο). Τι έκπληξη και τι χαρά όταν ανακάλυψα ότι η Ξανθή είχε βάλει και κάτι έξτρα στο δώρο: Ένα βαζάκι τοματάκι γλυκό! Δεν είχα φάει ποτέ και δεν ήθελα και πολύ να ανοίξω το βάζο! Τέλειο! Υπέροχο! Καταπληκτικό! Εκείνο το βράδυ κόντεψα να φάω όλο το βάζο (βασικά πείναγα, μην με μαλώνετε!). Την επόμενη μέρα το φωτογράφισα διότι δεν έβλεπα να έβγαζε τρίτη μέρα το βαζάκι!

Όπως κι έγινε!

Στο βιβλίο τώρα. Ήταν αυτό:

Και δεν θα μπορούσε να βρεθεί την πιο κατάλληλη στιγμή στα χέρια μου! Εδώ και καιρό -κι εξαιτίας του περίεργου ωραραίου αυτού του χειμώνα- έψαχνα λύσεις για ελαφρά μεσημεριανά, για παράδειγμα σάντουιτς ή σαλάτες αλλά με ένα certain touch, όπως λέμε στα μέρη μου! Κάτι ελαφρύ αλλά κάτι διαφορετικό συνάμα. Κι όσο το δυνατόν χορταστικό.
Την ημέρα που έπιασα να το ξεφυλλίζω, δεν ήθελα να φάω κρέας, ήθελα κάτι με όσπριο και τα υλικά στο σπίτι ήταν λίγα ( Α, κι επιπλέον βαριόμουν να βγω να ψωνίσω). Έπεσα πάνω σε αυτήν την σαλάτα. Απίστευτα απλή, απίστευτα ελαφριά κι απίστευτα νόστιμη παρά τα ελάχιστα υλικά! Της άλλαξα όως το ντρέσσινγκ. Προτίμησα κάτι άλλο που πιστεύω ότι
ταιριάζει καλύτερα!

Σαλάτα με φακές και πατάτα.

Δεν θα χρειαστείτε παρά:
Λίγες φακές (υπολογίστε 20 γρ ανά άτομο) τις οποίες θα βράσετε al dente.
Μικρές πατάτες με τη φλούδα. Τις βράζετε σε αλατισμένο νερό.
2 φρέσκα κρεμμυδάκια κομμένα σε ροδέλες
Εξαιρετικής ποιότητας ελαιόλαδο
χυμός μισού λεμονιού
2-3 κουταλιές φρεσκοκομμένο μαϊντανό
λίγο αλάτι
λίγο φρεκοτριμμένο πιπέρι

Κόβουμε τις πατάτες στη μέση ή σε τρία κομμάτια

Βάζουμε σε μια πιταέλα τις φακές, πατάτες και κρεμμυδάκι.
Σε ένα βάζο με καπάκι βάζουμε τα υλικά του ντρέσσινγκ: ελαιόλαδο, λεμόνι, μαϊντανό, αλάτι, πιπέρι. Χτυπάμε πολύ καλά. Ρίχνουμε το ντρέσσινγκ πάνω από τα υλικά της σαλάτας.

Όσο απλή φαίνεται τόσο νόστιμη είναι!

*

Η ιστορία των συναντήσεων δεν σταματά εδώ. Πριν από λίγες μέρες η Dark Chef μας προσκάλεσε να γνωριστούμε και να δοκιμάσουμε τα cookies της. Όμως η πρόσκληση της είχε ένα μυστήριο, είχε κάτι από κυνήγι του θυσαυρού, βλέπετε θα έπρεπε να ψάξουμε για να την βρούμε! Ευτυχώς την Κυριακή τα κατάφερα, περιπλανήθηκα στον Εθνικό Κήπο και βρήκα την Σκοτεινή μας σεφ! Το τι συνέβη εκείνη την ημέρα στον Κήπο το περιγράφει καλύτερα η ίδια: εδώ! Στην ίδια ανάρτηση δίνει και την συνταγή για τα νοστιμότατα cookies της με μαύρη σοκολάτα που μας πρόσφερε. Υπέροχα! Ακόμα καλύτερα ήταν τα cookies με λευκή σοκολάτα που παρουσίασε στην τελευταία της ανάρτηση. Ένας αναπάντεχα πανέμορφος αρμονικός συνδυασμός τριών -εκ πρώτης όψεως διαφορετικών- υλικών! Τα λάτρεψα!


Ξανθή, Έφη ευχαριστώ πολύ! 

Χειμώνας στη Βενετία.

Τη μία και μοναδική φορά που επισκέφτηκα τη Βενετία δεν ήταν χειμώνας αλλά άνοιξη, τέλη Απριλίου. Περίμενα πώς και πώς την επίσκεψη αυτή, ήταν όνειρο ζωής, κι όταν έφτασα κι άρχισα να περιπλανιέμαι στα σοκάκια και τα κανάλια της πόλης ήθελα να κλάψω από χαρά κι από λύπη. Από τη μια ήμουν πολύ συγκινημένη, το βλέμμα μου δεν χόρταινε τόση ομορφιά. Από την άλλη η φυσική αγοραφοβία μου χτύπησε κόκκινο εκείνη την ημέρα! Δεν είχα δει ποτέ στη ζωή μου, τόσο πολλούς τουρίστες μαζεμένους σε μια πόλη, είχες την εντύπωση ότι οι μισές Ηνωμένες Πολιτείες είχαν έρθει διακοπές στη Βενετία! Μόλις έφτασα στην πλατεία του Αγίου Μάρκου, ένιωσα ότι ο κόσμος αυτόματα είχε υπερδιπλασιαστεί. Αναρωτήθηκα πώς να αισθάνονταν οι ίδιοι οι Βενετσιάνοι βλέποντας όχι μόνο το νερό, αλλά κι όλη αυτή τη λαοθάλασσα να πνίγει την πόλη τους. 'Εφυγα με την υπόσχεση ότι θα επέστρεφα κάποτε αλλά θα ήταν φθινόπωρο ή χειμώνας. Εποχές που άλλωστε ταιριάζουν πιο όμορφα ως σκηνικό αυτής της μοναδικής πόλης.

Λίγο καιρό μετά την επίσκεψη αυτή, η φίλη μου η Μαρία μου έκανε δώρο ένα βιβλίο μαγειρικής με τίτλο "Βενετία, συνταγές και όνειρα". Συγγραφέας του βιβλίου είναι η Τέσσα Κύρου (στα ελληνικά από τις εκδόσεις Τερζόπουλος).

Έχω τρέλα μεγάλη με τα θεματολογικά βιβλία μαγειρικής. Αυτό το συγκεκριμένο βιβλίο είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα. Ξεφυλλίζοντας το σχεδόν αισθάνεσαι την υγρασία της πόλης να σε τυλίγει, τις γεύσεις της στο στόμα σου, τα χρώματα της να παίζουν μπροστά στα μάτια σου, κάθε σελίδα και μια βόλτα στα κανάλια της πόλης. Το έχω ξεφυλλίσει άπειρες φορές από τότε που το απέκτησα, έμαθα για όλα εκείνα τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν την βενετσιάνικη κουζίνα αλλά κατεβάζοντας το προ ημερών από τη βιβλιοθήκη για άλλο ένα απολαυστικό ξεφύλλισμα, συνειδητοποίησα ότι δεν είχα επιχειρήσει να μαγειρέψω κάτι από αυτό. Καιρός ήταν! Έκανε και κρύο!

Pasta & fagioli

Σούπα με ζυμαρικά και φασόλια

(Συνταγή -ελαφρά αλλαγμένη- από το βιβλίο "Βενετία-συνταγές κι όνειρα-"' της Τέσσας Κύρου)

Υλικά για 4 άτομα

300 γρ φασόλια ξερά μετρίου μεγέθους που θα έχουμε μουλιάσει για λίγες ώρες.

1 καρότο

1 κλωνάρι σέλινο

1 σκελίδα σκόρδο

1 κρεμμύδι καθαρισμένο ολόκληρο

1 κρεμμύδι καθαρισμένο και ψιλοκομμένο

120 γρ μπέικον - να μην είναι σε φέτες, να είναι ένα κομμάτι ολόκληρο το οποίο θα κόψετε σε κυβάκια (εγώ χρησιμοποίησα σύγλινο*)

λίγο ψιλοκομμένο δεντρολίβανο (φρέσκο)
1 καυτερή πιπερίτσα

100 γρ ζυμαρικά τύπου ταλιατέλες ή παπαρδέλες

ελαιόλαδο

αλάτι

πιπέρι

λίγες φλούδες από παρμεζάνα ή πεκορίνο

Στραγγίζετε τα ήδη μουλιασμένα φασόλια. Σε μια κατσαρόλα βάζετε τα φασόλια με το ολόκληρο κρεμμύδι, το σκόρδο (ολόκληρο κι αυτό), το καρότο και το σέλινο και συμπληρώνετε με 1,5 - 2 λίτρα νερό. Αφήνετε να πάρει μια καλή βράση σε δυνατή φωτιά. Χαμηλώνετε και αφήνετε τα φασόλια να σιγοβράσουν για 1 ώρα περίπου. Πότε πότε ρίχνετε μια ματιά μήπως χρειάζεται νερό. Αν όντως χρειάζεται, προσθέτετε λίγο ζεστό νερό (πάντα ζεστό!). Στο τέλος τα φασόλια θα πρέπει να έχουν χυλώσει όμορφα.
Εν τω μεταξύ σε ένα βαθύ τηγάνι ζεσταίνετε λίγο λάδι. Σε αυτό σοτάρετε το ψιλοκομμένο κρεμμύδι με το μπέικον (ή σύγλινο). Σοτάρετε μέχρι να μαλακώσει το κρεμμύδι και να πάρει ένα ελαφρύ χρώμα- προσοχή μην το κάψετε πολύ. Προσθέτετε το δεντρολίβανο και την καυτερή πιπερίτσα, αλατοπιπερώνετε, ανακατεύετε κι αφήνετε στην άκρη.
Όταν τα φασόλια είναι έτοιμα, θα αφαιρέσετε από την κατσαρόλα το κρεμμύδι, το σκόρδο, το σέλινο και το καρότο. Με μια τρυπητή κουτάλα βγάζετε τα μισά φασόλια και τα ρίχνετε στο τηγάνι με το σοταρισμένο κρεμμύδι. Ανακατώνετε τα υλικά. Βγάζετε με την τρυπητή κουτάλα τα υπόλοιπα φασόλια και τα λιώνετε στο μπλέντερ. 

Βάζετε την κατσαρόλα πάλι πάνω στη φωτιά. Επιστρέφετε τα λιωμένα φασόλια στην κατσαρόλα, ανακατώνετε με το ζωμό που έχει μείνει. Επίσης προσθέτετε τα φασόλια με το σοταρισμένο κρεμμύδι. Ανακατώνετε και αφήνετε να πάρει μια βράση. Αν είναι πολύ πηχτή η σούπα ρίχνετε λίγο ζεστό νερό να αραιώσει όσο θέλετε.
Παίρνετε τις ταλιατέλες (τα 100 γρ είναι περίπου 6 φωλιές) και τις σπάτε με τα χέρια

Προσθέτετε τις σπασμένες ταλιατέλες στη σούπα και βράζετε για 5-6 λεπτά ακόμα μέχρι να μαγειρευτεί al dente το ζυμαρικό. Δοκιμάζετε και διορθώνετε το αλάτι.
Η σούπα σερβίρεται αμέσως με λίγες φλούδες παρμεζάνα ή πεκορίνο και μερικές σταγόνες εξαιρετικής ποιότητας ελαιόλαδο.

Είναι ιδανική για τις κρύες μέρες του χειμώνα που ήδη είναι εδώ. Το απόλυτο comfort food κι από τα ωραιότερα πιάτα με όσπρια που έχω δοκιμάσει στη ζωή μου.



*Τώρα τελευταία χρησιμοποιώ αρκετά συχνά σύγλινο αντί για μπέικον. Ομολογώ ότι μέχρι και carbonara έχω φτιάξει κι ήταν (να με συγχωρούν οι αγαπημένοι φίλοι Ιταλοί) ...άπαιχτη!

Στα τέλη του Σεπτέμβρη

Τελειώνει σιγά σιγά ο αγαπημένος μας Σεπτέμβρης -πάντα έχει τον ωραιότερο, τον πιο γλυκό καιρό και το φως είναι πραγματικά υπέροχο τέτοια εποχή- κι είπαμε να δώσουμε πάλι το λόγο στη Σίφνο, όπως κάναμε στις δύο προηγούμενες αναρτήσεις του μήνα.

Σε ένα από τα σχόλια της προηγούμενης ανάρτησης μου ζήτησαν να γράψω μικρά μυστικά για το νησί. Η αλήθεια είναι ότι παρότι πηγαίνω χρόνια, ακόμα ανακαλύπτω τη Σίφνο. Αυτό πάντως που συνιστώ ανεπιφύλακτα είναι μια επίσκεψη τώρα το Σεπτέμβρη, όχι τόσο γιατί η θάλασσα είναι ακόμα ζεστή, αλλά γιατί ο καιρός είναι ιδανικός για πεζοπορία και το νησί είναι γεμάτο μονοπάτια. Τα μονοπάτια δεν είναι κάποιο καλά κρυμμένο μυστικό του νησιού αλλά για κάποιο περίεργο λόγο οι Έλληνες τα αποφεύγουν. Αντίθετα οι ξένοι τα αλωνίζουν, τους βλέπει κανείς κοιτάζοντας τα βουνά του νησιού, πάνω ψηλά σε κορυφές, κάτω χαμηλά σε ρεματιές, παντού. Αν και δεν τα έχω γυρίσει όλα, όσες φορές το επιχείρησα ήταν μεγάλη απόλαυση. Φτάνοντας κάπου ψηλά, απολαμβάνεις με όλες σου τις αισθήσεις την ήρεμη δραματικότητα ενός τοπίου που τέτοιον μόνο οι Κυκλάδες μπορούν να προσφέρουν. Ιδιαίτερα κάτι μέρες που φυσά ένα ελαφρύ αεράκι κι υπάρχει μια διαύγεια σχεδόν εξωπραγματική, η απόλαυση γίνεται ευδαιμονία! Βέβαια, τέτοιες πεζοπορίες θέλουν και το ανάλογο ντύσιμο, δεν πάμε στα μονοπάτια με flip-flops και καφτάνια! Βλέπετε καραδοκούν οι όχεντρες, οι οποίες ξεθαρρεύουν τέτοια εποχή μετά το καυτό καλοκαίρι! Μην τρομάζετε βέβαια, δεν υπάρχει λόγος, άλλωστε εγώ η ίδια, μία από τις πιο ξακουστές οφιοφοβικές στον κόσμο (ούτε ζωγραφιστά δεν τα αντέχω) δεν φοβάμαι -αν και δυο φορές διασταυρώθηκαν οι δρόμοι μας! Μου είπαν αυτήν την φοβερή ιστορία: Γάλλος τουρίστας δαγκώθηκε από οχιά στο χέρι! Πώς; Ένα γεράκι είχε πιάσει το ερπετό και καθώς πετούσε πάνω από την παρέα του Γάλλου για κάποιο λόγο το άφησε. Εκείνο πέφτοντας βρέθηκε πάνω στο χέρι του και τον δάγκωσε! Ευτυχώς οι Γάλλοι πεζοπόροι ήξεραν τι έπρεπε να κάνουν κι έτσι τέλος καλό όλα καλά!

Στη Σίφνο -για να γυρίσουμε στο θέμα μας που δεν είναι άλλο από το φαγητό- τρώνε αρκετά τα αμπελοφάσουλα, μάλιστα κάποιοι τα καλλιεργούν. Μια μέρα ζήτησα να μου φέρουν αλλά δεν είχαν, ήταν πια η εποχή που είχαν σκληρύνει και τα μάζευαν απλά να βγάλουν τα μαυρομάτικα. Ρώτησα πώς συνηθίζουν να μαγειρεύουν τα μαυρομάτικα και μου απάντησαν ότι τα φτιάχνουν σε σούπα. Μπα, για φαντάσου, σκέφτηκα, μαυρομάτικα σε σούπα! Περιττό να πω ότι εκστασιάστηκα, πρώτα απ' όλα γιατί λατρεύω τα όσπρια, δεύτερον λατρεύω τις σούπες, τρίτον ήταν κάτι καινούργιο για μένα, μια νέα συνταγή. Πήρα τη συνταγή -πολύ απλή- κι όταν ανέβηκα στην Αθήνα άρχισα να λέω δεξιά κι αριστερά για τη νέα μου ''ανακάλυψη'', χαρούμενη κι ενθουσιασμένη που είχα ανακαλύψει κάτι καινούργιο. Κανείς δεν συμμερίστηκε τον ενθουσιασμό μου γιατί για τους περισσότερους απλά δεν ήταν κάτι καινούργιο. Ο ενθουσιασμός αναγκαστικά καταλάγιασε αλλά όχι η διάθεση να την φτιάξω και να την δοκιμάσω. Την έφτιαξα, την δοκίμασα κι ο ενθουσιασμός επανήλθε! Τόση νοστιμιά και τόση απλότητα! Αγαπημένη αθάνατη ελληνική κουζίνα!

Σούπα με μαυρομάτικα 

(Συνταγή από την Σίφνο)

Υλικά για 4 άτομα

200 γρ μαυρομάτικα
1 μεγάλο λευκό κρεμμύδι ψιλοκομμένο
1 καρότο ψιλοκομμένο
3-4 κλαράκια σέλινο ή ένα μεγάλο κλωνάρι σέλινο κομμένο σε μεγάλα κομμάτια
1 μεγάλη ώριμη τομάτα + 1 κουταλάκι πάστα τομάτας
1/2 ποτήρι ελαιόλαδο

Τρίβουμε την τομάτα και ψιλοκόβουμε το κρεμμύδι και το καρότο. Βάζουμε τα μαυρομάτικα να βράσουν.  Τα αφήνουμε να βράσουν για 3-4 λεπτά, τα σουρώνουμε. Σε μια κατσαρόλα ζεσταίνουμε το ελαιόλαδο. Προσθέτουμε το κρεμμύδι και το καρότο κι αφήνουμε να σοταριστούν μέχρι να μαλακώσει το κρεμμύδι. Προσθέτουμε τα μαυρομάτικα, το σέλινο, την τομάτα, την πάστα τομάτας και ζεστό νερό που να καλύπτει καλά τα φασόλια. Αλατίζουμε κι ανακατώνουμε. Σκεπάζουμε κι αφήνουμε να βράσει μέχρι να μαλακώσουν τα μαυρομάτικα. Αν τυχόν έχει ακόμα πολύ νερό την αφήνουμε να βράσει λίγο ακόμα. Δεν την θέλουμε πηχτή αλλά ούτε και νερουλή. Διορθώνουμε το αλάτι αν χρειάζεται και σερβίρουμε.

Κι αν τυχόν φτιάξτε τη σούπα, ακολουθήστε τη συμβουλή του φίλου μου του Κώστα : Προσθέστε αλύπητα σέλινο! Όσο περισσότερο, τόσο καλύτερη η σούπα. Έχει δίκιο!

Επίλογος
Ελπίζω να μην σας αποθάρρυνα με τις όχεντρες και τις κακές τους συνήθειες (να βγαίνουν πχ για βόλτα τον όμορφο μήνα Σεπτέμβρη!). Όπως είχε πει κι ένα άλλος Σιφνιός, σοφός παππούς -δε ζει πια- μαθαίνοντας για το φόβο μου για τα φίδια: ''Τα χειρότερα φίδια είναι οι άνθρωποι''.

Με την ευκαιρία, να σας γνωρίσω τη Στέλλα: Το σκυλί που λάτρευε τα κυδώνια (της κυδωνιάς, όχι της θάλασσας!)

Χχμμμ....

Στην προηγούμενη ανάρτηση αναφέρθηκα στην ψύχωση της Kate Moss για το χούμους , το οποίο πάει και τρώει σε ένα hip ελληνικό εστιατόριο του Λονδίνου, το Lemonia. Μάλιστα κάπου διάβασα ότι ζήτησε από τον σεφ να της κάνει ιδιαίτερα μαθήματα παρασκευής χούμους, τόσο που έχει παθιαστεί η κοπέλα! Τα ζητήματα που τίθενται είναι τα εξής:
1. Γιατί όταν τρώει η Kate χούμους ΔΕΝ παχαίνει ενώ αν του ''επιτεθώ'' εγώ (το χούμους είναι εθιστικό, ξεκινάς να το τρως και δεν μπορείς να σταματήσεις αν δεν τελειώσει το μπολάκι που έχεις μπροστά σου! #fact) θα με ''εκδικηθεί'' την άλλη μέρα στη ζυγαριά;; Τέτοιου είδους ερωτήσεις σπάνια βρίσκουν απάντηση κι έτσι πάμε στο επόμενο ερώτημα, στο οποίο μάλλον έχουμε βρει την απάντηση:
2. Πώς φτιάχνεις υπέροχο, ιδανικό χούμους;

Χούμους 

Υλικά
150 γρ ρεβίθια
1 κοφτό κουταλάκι μαγειρική σόδα
4,5 κουταλιές σούπας ταχίνι
2 σκελίδες σκόρδο τις οποίες θα έχετε ξεφλουδίσει και κοπανίσει -δεν θα τις έχετε τρίψει
χυμό ενός λεμονιού
αλάτι
λίγο εξαιρετικό ελαιόλαδο
κύμινο

Θα βάλετε τα ρεβίθια σε ένα μεγάλο πλαστικό μπολ, θα το γεμίσετε με νερό στο οποίο θα έχετε διαλύσει την σόδα και θα τα αφήσετε να μουλιάσουν μια ολόκληρη νύχτα. Την άλλη μέρα θα τα ξεπλύνετε και θα τα βάλετε να βράσουν πολύ καλά, που σημαίνει ότι το όσπριο πρέπει να είναι πολύ μαλακό στο τέλος- να λιώνει με το άγγιγμα του πιρουνιού. Ο χρόνος βρασίματος θα εξαρτηθεί από το ίδιο το όσπριο -άλλα βράζουν γρήγορα άλλα πιο αργά- που σημαίνει ότι μπορεί να χρειαστείτε από 2 έως και περισσότερο από 3 ώρες. Αν κατά τη διάρκεια του βρασίματος έχουν την τάση να στεγνώνουν, να ρίχνετε συνέχεια ζεστό νερό. Μην ξεχάσετε να τα ξαφρίσετε στην αρχή.  Μόλις τελειώσει το βράσιμο, αφήστε τα να κρυώσουν λίγο και μετά στραγγίξτε τα κρατώντας το νερό στο οποίο έβρασαν- θα σας χρειαστεί.
Σε ένα μπολ ρίχνετε το ταχίνι, το μισό χυμό λεμονιού και τη μια σκελίδα σκόρδο. Προσθέτετε λίγο από το νερό βρασίματος που έχετε φυλάξει. Ανακατώνετε. Σε ένα μπλέντερ ρίχνετε τα ρεβίθια και το ταχίνι. Χτυπάτε καλά. Δοκιμάζετε και διορθώνετε στη γεύση με αλάτι, επιπλέον λεμόνι και σκόρδο και τέλος το κύμινο. Χτυπάτε πάλι. Ελέγχετε την υφή του χούμους. Δεν πρέπει να είναι ούτε πολύ σφιχτό ούτε νερουλό. Αυτό διορθώνεται προσθέτοντας προσεκτικά λίγη ποσότητα από το νερό βρασίματος. Χτυπάτε μια φορά ακόμη μέχρι να γίνει κρεμώδες. Το χούμους σερβίρεται με λίγο ελαιόλαδο από πάνω και τρώγεται με καλό ψημένο ψωμί ή αραβικές πίτες. Ή με το κουτάλι...μέχρι να αδειάσει το πιάτο!

Crispy's confession: Η ιδανική υφή -αφράτο αλλά και κρεμώδες- του χούμους εξαρτάται από τις αναλογίες ρεβιθιών, ταχινιού και νερού βρασίματος. Αφού χτυπήσετε μαζί τα ρεβίθια και το ταχίνι με τα υπόλοιπα υλικά, καλό είναι το νερό να το ρίχνετε λίγο λίγο μέχρι να αποκτήσει το χούμους την ιδανική υφή.

Crispy's warning: Το τονίζω πάλι: Είναι εθιστικό!

Εδώ θα βρείτε συνταγή για εναλλακτικό χούμους (ναι σε αυτό το αλλοπρόσαλλο μπλογκ πρώτα δίνουμε τις εναλλακτικές συνταγές και μετά την αυθεντική!!)

Απολογισμός

Αντί προλόγου, μια προειδοποίηση: Αυτό δεν είναι ένα συνηθισμένο food blog. Τουτέστιν σήμερα δεν έχουμε για εσάς μια αναμενόμενη προ-χριστουγεννιάτικη ανάρτηση. Αν θέλετε να διαβάσετε μια ακόμα χριστουγεννιάτικη συνταγή συνεχίστε στο επόμενο blog. Αν είστε Christmas haters ή χορτοφάγοι (παρεμπιπτόντως δεν ανήκω σε καμία από τις δύο κατηγορίες) μείνετε. Κάτι θα κάνουμε για εσάς.
Το 2011 σιγά σιγά φτάνει στο τέλος του (στα τσακίδια!) κι όλοι λίγο πολύ έχουμε αρχίσει τους απολογισμούς. Κοιτάζουμε τον κατάλογο με τα resolutions που είχαμε συντάξει με περισσό ενθουσιασμό στην αρχή της χρονιάς κι αρχίζουμε να σημειώνουμε: Τι έκανα, τι δεν έκανα, τι έπρεπε να κάνω, τι έπρεπε να μην κάνω. Έτσι, που λέτε αγαπητοί αναγνώστες, στην αρχή τούτης της χρονιάς είχα πάρει κάποιες αποφάσεις για τούτο το, ταπεινών προθέσεων, blog, τις οποίες -κοκκινίζοντας από ντροπή- ομολογώ ότι δεν τήρησα. Εκτός από μία! Η οποία φτάνει σήμερα στο τέλος της! Ναι! Το 2011 ήταν Έτος Οσπρίων και κάθε μήνα είχαμε μια ιδιαίτερη συνταγή με όσπρια. Σήμερα θα απολαύσετε την τελευταία, εκείνη του Δεκεμβρίου. Από το νέο έτος θα αρχίσει νέο αφιέρωμα- πολύ ενδιαφέρον ομολογώ, το οποίο θα σας αποκαλύψω οσονούπω.
Τώρα, πριν πάω στη σημερινή μας συνταγή πρέπει να συνεχίσω τον απολογισμό, σε προσωπικό επίπεδο όμως. Κανένα από τα προσωπικά μου resoloutions για το 2011 δεν έτυχε να λέει :''Ξεκίνα μαθήματα Ισπανικών''. Εγώ όμως τα ξεκίνησα. Μέχρι στιγμής τη μοναδική στιγμή που κατά τη διάρκεια των μαθημάτων παρουσίασα αναλαμπές της ...ευφυίας μου (!) ήταν στα κεφάλαια που είχαν σχέση με την κουζίνα και τη μαγειρική! Κι όταν ο καθηγητής μας προέτρεψε να ξεφυλλίζουμε την ιστοσελίδα της ισπανικής εφημερίδας El Pais, είπα να μην του χαλάσω το χατήρι  αλλά το μόνο που έκανα όταν την επισκέφτηκα για πρώτη φορά, ήταν να ψάξω να βρω ποιος γράφει για φαγητό. Και τον βρήκα! Κι έτσι..... ο νέος μου μεγάλος έρωτας ακούει στο όνομα ....El Comidista!
Η σημερινή συνταγή ανήκει σε αυτόν με κάποιες Crispy παραλλαγές. Είναι ιδανικό πιάτο για να χρησιμοποιηθούν ρεβίθια leftover , πχ από μια ρεβιθόσουπα που δεν φαγώθηκε όλη (αλήθεια πόσο συχνά σας συμβαίνει αυτό;) , ιδανικό για χορτοφάγους, ιδανικό γενικώς! Ο συνδυασμός των υλικών είναι τέλειος!

Ρεβίθια με τόνο και σπανάκι.
Έτος οσπρίων 2011 : Δεκέμβριος

Υλικά για 2 άτομα

150 γρ ρεβίθια βρασμένα (αν τυχόν είναι υπόλειμμα από leftover ρεβιθόσουπα στραγγίξτε τα. Εγώ χρησιμοποίησα ρεβίθια που είχαν μείνει από ...ρεβιθάδα!)
1 κονσέρβα τόνο
λίγο φρέσκο σπανάκι
1 μεγάλο φρέσκο αυγό
λίγο χυμό λεμονιού
λάδι
αλάτι
μπούκοβο
1 φιλέτο αντζούγιας
πιπέρι

Βάλτε το αβγό να βράσει έτσι ώστε να γίνει σφιχτό. Πλύνετε και ψιλοκόψτε το σπανάκι. Σε ένα τηγάνι βάλτε να ζεστάνει λίγο λάδι. Σωτάρετε το μπούκοβο και την αντζούγια , την οποία θα έχετε ψιλοκόψει. Ρίξτε το σπανάκι και σωτάρετε το για λίγα λεπτά. Προσθέστε τα ρεβύθια. Αφήστε για λίγα λεπτά το φαγητό στο μάτι. Προσθέστε τον τόνο, λίγο χυμό λεμονιού, διορθώστε το αλάτι- προσέξτε γιατί έχουμε ήδη την αντζούγια-το αυγό κομμένο σε κυβάκια, τρίψτε λίγο πιπέρι ...y eso es!


Κι έτσι ήρθαν τα Χριστούγεννα. Εύχομαι να περάσετε πολύ όμορφα. Φάτε, πιείτε, διασκεδάστε! Εγώ τουλάχιστον, 2-3 ποτηράκια παραπάνω θα τα πιω...και τότε θα αρχίσω να τραγουδώ με τον αγαπημένο Dino ''I guess I've got the Christmas Blueeeeeeesssss''

Οι συνήθεις ύποπτοι ...κι οι προκομμένοι.

Η σημερινή συνταγή είχε αναρτηθεί πριν 2 χρόνια περίπου κι οι λόγοι για τους οποίους επανέρχομαι σε αυτήν είναι οι εξής:

1. Πρόκειται για την πλέον αγαπημένη μου συνταγή με όσπριο. Ήθελα από την αρχή να την εντάξω στο πλαίσιο του αφιερώματος Έτος οσπρίων 2011 (Καλέ , τι προκομμένο blog είναι τούτο εδώ που διαθέτει κι....αφιερώματα!! Αμέ! Πού να δείτε τι σας ετοιμάζω για τον επόμενο χρόνο!!!)
2. Συνδυάζει δύο αγαπημένα υλικά: Ζυμαρικά κι όσπρια.
3. Τέλος, η  συγκεκριμένη συνταγή συνδέεται άμεσα με μια από τις πιο αγαπημένες μου ταινίες , ''Ο κλέψας του κλέψαντος'' του Mario Monicelli (''I soliti ignoti'' είναι ο ιταλικός τίτλος που σημαίνει ''Οι συνήθεις ύποπτοι''). Πρόκειται για μια από τις πιο χαρακτηριστικές ταινίες της περίφημης comedia italiana. Γυρισμένη το 1958, διηγείται τις ξεκαρδιστικές περιπέτειες μιας ομάδας αξιοθρήνητων μικροκακοποιών που επιχειρούν να ληστέψουν ένα χρηματοκιβώτιο. Όσοι δεν την έχετε δει σας τη συνιστώ ανεπιφύλακτα. Όσοι από την άλλη την έχετε δει, θα θυμάστε ότι στο τέλος της ταινίας οι αξιαγάπητοι πρωταγωνιστές μας απολαμβάνουν αυτό το πιάτο:

Pasta e ceci

(Ζυμαρικά με ρεβύθια)
Έτος οσπρίων 2011: Νοέμβριος

Υλικά:
150 γρ. κοφτό μακαρονάκι
200 γρ ρεβύθια
2 σκελίδες σκόρδο
λίγο δεντρολίβανο
λάδι
1 κύβο από ζωμό λαχανικών
πάστα ντομάτας (3-4 κουταλιές)
αλατοπίπερο

Βάζετε αποβραδίς τα ρεβύθια στο νερό. Την επόμενη μέρα πια , τα βράζετε σε άφθονο αλατισμένο νερό.  Αφού βράσουν θα λιώσετε σε μια μουλινέτα το 1/4 από αυτά με λίγο από το νερό μέσα στο οποίο έβρασαν. Σ'ένα βαθύ τηγάνι σωτάρετε τις σκελίδες σκόρδου και τα ρεβύθια που έμειναν, μετά  προσθέτετε τον πουρέ και την πάστα ντομάτας. Προσθέτετε το νερό που έχει μείνει από το βράσιμο των ρεβυθιών και τον κύβο , λίγο αλάτι και το δεντρολίβανο (που ουσιαστικά κάνει τη διαφορά). Αφήνετε το φαγητό να σιγοβράσει για ένα τέταρτο περίπου. Εν τω μεταξύ βράζετε τα ζυμαρικά 1-2 λεπτά πριν τον ενδεδειγμένο al dente χρόνο. Τα προσθέτετε στα ρεβύθια και σιγοβράζετε για λίγα λεπτά ακόμη. Σερβίρετε έχοντας αφαιρέσει τις σκελίδες σκόρδου (εκτός κι αν έχετε πίεση...) και προσθέτοντας μπόλικο φρεσκοτριμμένο πιπέρι.

Και τώρα αγαπητοί μου αναγνώστες, προχωράμε στο επόμενο ένθετο της στήλης (το.... προκομμένο τούτο blog διαθέτει όποτε το θυμάται ΚΑΙ στήλες!) που είναι:

  Η ερώτηση του μήνα.

Ο καλός μου φίλος, blogger statistics (ακούραστο και πολύ εργατικό παιδί, ....προκομμένο θα έλεγα!!), μου αποκαλύπτει ενίοτε τις απορίες των αναγνωστών τούτου του ......εμμμ, πώς το είπαμε; Α, ναι!....προκομμένου (!!!!)  blog. Προ ημερών κάποιος βρέθηκε εδώ στα μέρη μας, πληκτρολογώντας το εξής:

''Πώς λέγεται το μπέικιν πάουντερ στα αγγλικά''

Συγκλονισμένη από το γεγονός ότι κάποιος είχε τέτοια απορία, έκατσα κι έψαξα, ξενύχτησα, ίδρωσα, κατέβασα ολόκληρες βιβλιοθήκες, ταλαιπωρήθηκα αλλά βρήκα την απάντηση:

''Το μπέικιν πάουντερ στα αγγλικά λέγεται....baking powder, το οποίο προφέρεται....μπέικιν πάουντερ''.....!!


Ελπίζω να λύθηκε η απορία του/της αναγνώστη/αναγνώστριας.....!

Υ.Γ.:  Υπόσχομαι ότι δεν θα αναφέρω ξανά ότι το blog τούτο είναι...προκομμένο! Υπόσχομαι όμως ότι ο Δεκέμβρης θα είναι πολύ....προκομμένος!
Αυτά! Φιλιά στην...προκοπή και στους...προκομμένους!!!

-Να τη, να τη, η προκομμένη!
-Ποια καλέ; Την Crispy εννοείς; Α, καλά...σώθηκες!!! 

Stewed not baked.

Προ ημερών φτάνοντας στο Λονδίνο ήμουν αποφασισμένη να εντρυφήσω στο ''γενναιόδωρο σπιτικό και totally full english πρωινό'' που υποσχόταν το ξενοδοχείο στο οποίο θα διέμενα. Όσες φορές είχα πάει στην υπέροχη αυτή gloomy μητρόπολη δεν είχα τολμήσει να ξεκινήσω τη μέρα μου με....bacon and eggs, sausages and baked beans on the toast!

 Αν σκεφτεί κανείς ότι για μένα πρωινό μέχρι πρότινος σήμαινε ψωμί με βούτυρο και μαρμελάδα, δημητριακά με γάλα, κέικ κλπ,  τέτοια γλυκά κι ...ήρεμα εδέσματα γενικώς, τότε όπως κι αν το κάνουμε η πρωινή εντρύφηση σε τόσες πρωτεΐνες και ζωικά λίπη ήταν ένα ρίσκο....that I was willing to take!!! Κι έτσι το πρώτο πρωινό που κάτσαμε στην τραπεζαρία του ξενοδοχείου ήρθε μπροστά μου μια τεράστια πιατέλα με όλα αυτά τα...καλούδια και θυμάμαι ο σύντροφος γούρλωσε τα μάτια του κι αναφώνησε: ''θα φας ΕΣΎ...ΌΛΑ αυτά;;;;;'' . Ε ναι! Όπερ και εγένετο! Κι όπως έγινε και τις επόμενες μέρες.  Κι η ετυμηγορία μου είναι η εξής: Αν και δεν έχω σκοπό να ξεκινώ από τούδε και στο εξής τη μέρα μου με τέτοιο τρόπο εν τούτοις οφείλω να ομολογήσω ότι  το συγκεκριμένο πρωινό είναι χορταστικό -όσο δεν φαντάζεσαι!- και προσφέρει στον οργανισμό απίστευτη ενέργεια- το αποδεικνύουν οι ατέλειωτες ώρες περπατήματος σε αυτήν την πόλη που τα έχει όλα- στην κυριολεξία όλα, κυρίως γαστρονομικά!
Έτσι λοιπόν παίρνω το θάρρος κι αφού έψαξα αρκετά για να βρω μια όσο το δυνατόν αυθεντική συνταγή να σας παρουσιάσω στα πλαίσια του αφιερώματος στα όσπρια,ιδού λοιπόν τα ...baked beans! Τα οποία  1) δεν είναι baked (στο φούρνο) αλλά stewed (σιγομαγειρεμένα στην κατσαρόλα) και 2) δεν χρειάζεται να τα φάτε για πρωινό, μια χαρά τρώγονται οποιαδήποτε άλλη ώρα της ημέρας!

Baked beans (the english way)*

Έτος οσπρίων 2011 : Οκτώβριος

Υλικά για 2 άτομα
180 γρ φασόλια τα οποία θα έχετε μουλιάσει από το προηγούμενο βράδυ
1 κρεμμύδι ψιλοκομμένο
1 σκελίδα σκόρδο ψιλοκομμένη
1 φύλλο δάφνη
μερικά κλωνάρια φρέσκο θυμάρι
1 κονσέρβα ντομάτα ψιλοκομμένη
2 ποτήρια ζωμό της αρεσκείας σας
3 κουταλιές πάστα ντομάτας
λάδι
αλάτι

Στραγγίζετε τα φασόλια. Σε μια κατσαρόλα ζεσταίνετε λίγο λάδι, στο οποίο σωτάρετε το κρεμμύδι και το σκόρδο. Μόλις σωταριστούν ρίχνετε όλα τα υπόλοιπα υλικά και τόσο ζωμό όσο να σκεπαστούν τα φασόλια. Σκεπάζετε την κατσαρόλα, χαμηλώνετε τη φωτιά και αφήνετε τα φασόλια να σιγοβράσουν για τουλάχιστον 2 ώρες- ο χρόνος εξαρτάται από...την αντοχή των φασολιών. Πότε πότε ρίχνετε μια ματιά μην τυχόν κι έχει στεγνώσει τελείως το φαγητό. Το αποτέλεσμα είναι εκπληκτικό.

* Υπάρχουν διάφορες εκδοχές όπως τα boston baked beans τα οποία περιέχουν μολάσα, μουστάρδα και μπέικον ή τα canadian-french beans τα οποία φτιάχνονται με...σιρόπι σφένδαμου! Not at all the english way!

1-2 παρατηρήσεις:
Διαπίστωσα ότι η γαστρονομική παρουσία της Ελλάδος δεν είναι και ιδιαίτερα έντονη στο Λονδίνο. Πρωτ'απ'όλα σε street food festival στο οποίο βρεθήκαμε η Ελλάδα έλαμπε δια της απουσίας της. Στα διάφορα ντέλι και στο αγαπημένο Waitrose το μόνο ελληνικό που βρήκα ήταν ....κλασικά η φέτα και κάτι ελιές Καλαμών. Α και κάπου είδα τα πουράκια του Παπαδόπουλου τα περίφημα Caprice! Επειδή στο Λονδίνο μπορεί κανείς να βρει οτιδήποτε σε σχέση με τα κρασιά -κι ιδιαίτερα του Νέου Κόσμου- πάντα κάνω επισκέψεις  (κι αγορές!) στις εκεί κάβες. Δεν θυμάμαι να έπεσα πάνω σε ελληνικό κρασί. Τι κρίμα!
Τέλος το street food είναι ιδιαίτερα δημοφιλές και στους Άγγλους αρέσουν πολύ οι πίτες. Απορώ πως δεν έχει σκεφτεί κανείς να ανοίξει ένα κλασικό ελληνικότατο τυροπιτάδικο! Χαμός θα γινόταν!

Τη δεκαετία του 70 όταν ο Βραζιλιάνος μουσικός Caetano Veloso βρέθηκε εξόριστος στο Λονδίνο, έγραψε τούτο το πολύ όμορφο  και γλυκόπικρο τραγούδι που εμπνεύστηκε από την παραμονή του στη μία και μοναδική ευρωπαϊκή μητρόπολη!

Porca miseria!

Προ ημερών ο κος. Μπεγλίτης δήλωσε ότι ...''οι Έλληνες πρέπει να μάθουμε να ζούμε πιο φτωχικά'' . Α χα!  Tη στιγμή που διάβαζα τη δήλωση απολάμβανα το beluga χαβιάρι μου, το οποίο μου έκατσε στο λαιμό. Προσπάθησα να συνέλθω πίνοντας μερικές γουλιές από μια ροζέ Dom Perignon του 1995 αλλά οι μπουρμπουλήθρες της δεν με βοήθησαν καθόλου να συνέλθω. Bye bye ακριβές γαστρονομικές μου απολαύσεις. Σνιφ, σνιφ.... Adieu Monte Carlo... Λυγμ, λυγμ....Ναι, ξέχασα να σας πω ότι εκείνες τις μέρες βρισκόμουν στο -ακριβό- πριγκιπάτο του Μονακό. Πούλησα ό,τι είχα και δεν είχα και πήρα το δρόμο για την χρεοκοπημένη πατρίδα. Ήλπιζα ότι με τα λεφτά που είχα τόσο καιρό σε off-shore εταιρίες θα την έβγαζα καθαρή αλλά με το που πάτησα το πόδι μου στα ιερά τούτα εδάφη με γράπωσε η εφορία -έτυχε να μην απεργεί εκείνη την ημέρα!- και αφού μου κράτησε (εγ)κεφαλικούς φόρους, ΕΤΑΚ. έξτρα ΦΠΑ, έξτρα έκτακτους φόρους, πολλά έξτρα είχε το ...μενού, στο τέλος έμεινα με ένα τόσο ευτελές ποσό που μόνο υπόγεια γκαρσονιέρα μπορούσα πια να αγοράσω. Την οποία αγόρασα κι η οποία πλημμύρισε με την πρώτη νεροποντή. Αφού...στέγνωσα την γκαρσονιέρα, έτρεξα στο ΙΚΕΑ -στην αρχή είχα κατά νου τον ''δια χειρός Βαράγκη'' ...αλλά φευ...!- αγόρασα ένα τραπέζι και δύο καρέκλες , έστρωσα το τραπέζι με τραπεζομάντιλο αλέκιαστο που βρήκα στη λαϊκή κοψοχρονιά και κάλεσα σε γεύμα....... τον κο. Μπεγλίτη!!!!!!!!!!

Τονοσαλάτα με φασόλια

Έτος οσπρίων 2011 : Σεπτέμβριος

Υλικά (για 2 άτομα)
1-2 καρότα
1 μεγάλο κρεμμύδι
100 γρ φασόλια μέτρια
λίγη κάππαρη
ελιές της αρεσκείας σας
1 κονσέρβα τόνο
αλάτι
πιπέρι
λάδι
λίγο χυμό λεμονιού

Βράζουμε τα φασόλια προσέχοντας να μην παραβράσουν. Τα στραγγίζουμε περνώντας τα από λίγο κρύο νερό.
Κόβουμε το κρεμμύδι σε ροδέλες και το καρότο σε λεπτές οριζόντιες φετούλες. Τα απλώνουμε σε ένα ταψί με λίγο λάδι και τα ψήνουμε στο γκριλ για ένα δεκάλεπτο περίπου. Μόλις ψηθούν τα βγάζουμε από το φούρνο, τα αφήνουμε να κρυώσουν λίγο και τα ψιλοκόβουμε. Από ελιές μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ό,τι μας αρέσει. Αν τυχόν χρησιμοποιήσουμε Καλαμών ή πράσινες , βγάζουμε το κουκούτσι και ψιλοκόβουμε. Αν χρησιμοποιήσουμε ελιές θρούμπι -για τις οποίες η γράφουσα τρελαίνεται! - τις αφήνουμε με το κουκούτσι.
Ανακατεύουμε όλα τα υλικά μαζί, προσθέτουμε λίγο λάδι, μπόλικο φρεσκοτριμμένο πιπέρι, διορθώνουμε το αλάτι και συμπληρώνουμε με λίγο λεμόνι.
Σερβίρουμε με μια δροσερή Μαντινεία ή ένα Ασύρτικο. Ή λίγη δροσερή μπύρα.

Με τον κο. Μπεγλίτη ήπιαμε μπύρα. ''Ήπιαμε'' τρόπος του λέγειν, εγώ την ήπια όλη, ενώ ο κος. Μπεγλίτης μιλούσε όλη την ώρα. Πολύ παρλαπίπας ο τύπος, έπρεπε να το περιμένω, τον θυμάμαι στην τελετή ανάληψης του Υπουργείου Άμυνας από τον κο. Βενιζέλο (ωχ!) , δεν έλεγε να βάλει γλώσσα μέσα του, μέχρι να τελειώσει, οι περισσότεροι αξιωματικοί που τον παρακολουθούσαν είχαν συνταξιοδοτηθεί!!!
Τέλος πάντων με την μπύρα ήρθα στο τσακίρ κέφι, άρχισε να βράζει το ιρλανδέζικο αίμα που κυλά μέσα μου (!) κι έπιασα το τραγούδι , το οποίο αφιέρωσα εξαιρετικά στον κο.Μπεγλίτη και στους νυν και πρώην συναδέλφους του στις νυν και πρώην κυβερνήσεις και κοινοβούλια.