Big Night

Η ταινία Big Night που γυρίστηκε το 1996, θεωρείται μία από τις καλύτερες ταινίες γαστρονομικού ενδιαφέροντος και πάντα φιγουράρει στις ψηλότερες θέσεις σχετικών λιστών. Όχι άδικα βέβαια. Σκηνοθετημένη από δύο ηθοποιούς (Stanley Tucci, Campbell Scott) γυρίστηκε εκείνη τη δεκαετία που ο ανεξάρτητος αμερικάνικος κινηματογράφος έδωσε τα καλύτερα δείγματα- μετά άρχισε να γίνεται ελαφρώς λιγότερο ανεξάρτητος!

Η ταινία μας γυρνά πίσω στη δεκαετία του 50, κάπου στις ακτές του Νιου Τζέρσεϋ, όπου δύο αδέρφια, Ιταλοί μετανάστες, ο Πρίμο κι ο Σέκο (Σεκόντο) έχουν ένα εστιατόριο. Στο εστιατόριο σερβίρονται τα καλύτερα πιάτα της πατρίδας τους, όμως οι δουλειές δεν πάνε καλά, μιας κι οι Αμερικανοί δεν είναι ακόμα εξοικειωμένοι με μια τόσο ...εξωτική κουζίνα. Ο Σέκο ανησυχεί, λεφτά δεν βγαίνουν κι η τράπεζα πιέζει. Κρύβει την πραγματική κατάσταση από τον Πρίμο, ο οποίος είναι ο σεφ, ένας άνθρωπος απόλυτα αφοσιωμένος στη δουλειά του, την οποία βλέπει ως λειτούργημα κι όχι ως τρόπο να βγάλει χρήματα. Και γι' αυτό το λόγο δεν δέχεται συμβιβασμούς. Όταν ο αδερφός του του προτείνει να βγάλουν από το μενού το ριζότο με θαλασσινά- για οικονομικούς λόγους- εκείνος ειρωνικά του προτείνει να το αντικαταστήσουν με hot dogs!

 Ο Σέκο στην απελπισία του κάνει το λάθος να ζητήσει βοήθεια από τον κύριο ανταγωνιστή τους, τον Πασκάλ, ο οποίος διαθέτει εστιατόριο στην άλλη πλευρά του δρόμου. Εστιατόριο- αχταρμά βέβαια που σερβίρει ό,τι αρέσει στον μέσο πελάτη. Δεν τον ενδιαφέρει η ποιότητα, αρκεί τα "bucks" να ρέουν όπως η σαμπάνια που κερνά απλόχερα. Ο Πασκάλ συμφωνεί -με δόλο- να τον βοηθήσει. Υπόσχεται να μιλήσει στο φίλο του Λούις Πρίμα -διάσημος τραγουδιστής της εποχής- να έρθει στο εστιατόριο των αδερφών να φάει, να διαφημιστεί το μαγαζί. Χαρούμενος ο Σέκο ανακοινώνει τα μεγάλα νέα στον αδερφό του. Ξεκινούν ξέφρενες ετοιμασίες στην κουζίνα για να υποδεχτούν με μεγαλόπρεπο τρόπο τον κο. Πρίμα. Μέχρι και timpano ετοιμάζεται, ένα μεγαλειώδες, εντυπωσιακό ιταλικό πιάτο που αναδεικνύει όλη τη μαεστρία και την υψηλή τεχνική του Πρίμο.

 Εκείνη τη "Μεγάλη Βραδιά" μαζεύονται φίλοι, συγγενείς και γείτονες. Και περιμένουν τον κο.Πρίμα. Κάπου εκεί, ο χαρούμενος Πρίμο περιγράφει στην αγαπημένη του ανθοπώλισσα χαρακτηριστικά πιάτα της πατρίδας του. Ένα από αυτά είναι και τα lasagne alla bolognese, που για τον Πρίμο είναι ένα θεϊκό πιάτο που λατρεύει. 

Ο Λούις Πρίμα δεν θα έρθει ποτέ και στο τέλος μιας ξέφρενης βραδιάς, όταν αποκαλύπτεται ότι ο Πασκάλ τους πρόδωσε, τα αδέρφια συγκρούονται. Η πίκρα κι η απελπισία τους πνίγει, εκεί στις ακτές Αμερικής -της χώρας όπου ήλπιζαν να βρουν την τύχη τους αλλά πια τους κατασπαράζει. 

Όλα έτοιμα για τη Μεγάλη Βραδια!

Lasagne alla Bolognese 

Υλικά για 8 άτομα

Για τη σάλτσα:

500 γρ κιμά μοσχαρίσιο
150 γρ μπέικον (ολόκληρο κομμάτι το οποίο θα κόψετε σε κυβάκια)
1 μεγάλο κρεμμύδι λευκό
1 καρότο
λίγο σέλερυ
1 κουτί τομάτες ολόκληρες (που θα περάσετε από το μούλτι)
1 ποτήρι κόκκινο κρασί
αλάτι
ελαιόλαδο


Για τα λαζάνια:
Αν χρησιμοποιήσετε έτοιμα: 500 γρ
Αν φτιάξετε φρέσκα: 300 γρ αλεύρι για όλες τις χρήσεις
3 φρεσκότατα αυγά

Για τη σάλτσα μπεσαμέλ:
100 γρ βούτυρο
100 γρ αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1 λίτρο γάλα πλήρες
αλάτι (πρέζα)
μοσχοκάρυδο (πρέζα)


Επιπλέον:
200 γρ φρεσκοτριμμένη παρμεζάνα

Ξεκινήστε με τη σάλτσα. Ψιλοκόψτε κρεμμύδι, καρότο και σέλερυ. Σε ένα μεγάλο τηγάνι ζεσταίνετε λίγο ελαιόλαδο. Σε αυτό σοτάρετε τα παραπάνω υλικά. Αφού μαλακώσουν προσθέτετε το μπέικον, σοτάρετε για λίγο και μετά προσθέτετε τον κιμά. Συνεχίζετε το σοτάρισμα ανακατώνοντας συχνά έως ότου το κρέας μείνει από υγρά. Ρίχνετε το κρασί και περιμένετε να εξατμιστεί. Προσθέτετε την τομάτα, λίγο αλάτι κι αφήνετε τη σάλτσα να σιγοβράσει.

Εν τω μεταξύ, όσο η σάλτσα σιγοβράζει ετοιμάζετε τη ζύμη για τα λαζάνια- εφόσον θα φτιάξετε φρέσκα, αλλιώς αν έχετε αγοράσει έτοιμα ξερά θα ακολουθήσετε τις οδηγίες στο πακέτο. (Καλό είναι να τα βράσετε πρώτα σε αλατισμένο νερό στο οποίο θα έχετε ρίξει λίγο ελαιόλαδο για να μην κολλήσουν. Αν θέλετε να τα χρησιμοποιήσετε ξερά θα πρέπει να αραιώσετε την μπεσαμέλ που σημαίνει να μειώσετε στο μισό το αλεύρι και το βούτυρο).
Στην επιφάνεια εργασίας θα σχηματίσετε ένα βουναλάκι με το αλεύρι. Στο κέντρο θα δημιουργήσετε ένα κενό όπου θα ρίξετε τα αυγά. Με ένα πιρούνι θα αρχίσετε να χτυπάτε τα αυγά και λίγο λίγο θα ενσωματώνετε το αλεύρι. Σε κάποια φάση θα αφήστε το πιρούνι και θα αρχίστε να δουλεύετε τη ζύμη με τα χέρια δυνατά μέχρι να σχηματιστεί μια ομοιογενής ζύμη που δεν θα κολλά στα χέρια.
Σημείωση: Η αναλογία 100 γρ αλεύρι: 1 αυγό είναι σταθερή αλλά πάντα υπάρχουν αποκλίσεις που οφείλονται στην ποιότητα του αλευριού και στο μέγεθος των αυγών. Ίσως δείτε ότι χρειάζεστε λίγο περισσότερο αλεύρι ή το αντίθετο να περισσεύει λίγο αλεύρι. Μόλις είναι έτοιμη η ζύμη, την διπλώνετε σε διαφανή μεμβράνη και την αφήνετε να ξεκουραστεί (Οι συγκεκριμένες ζύμες όσο μένουν τόσο το καλύτερο είναι διότι αποκτούν ελαστικότητα).

Εν τω μεταξύ, όσο σιγοβράζει η σάλτσα κι όσο ξεκουράζεται η ζύμη ετοιμάζετε την σάλτσα μπεσαμέλ:
Σε μια κατσαρόλα ζεσταίνετε το γάλα- δεν το βράζετε! Σε άλλη πιο μεγάλη κατσαρόλα λιώνετε το βούτυρο σε μέτρια προς δυνατή φωτιά. Προσθέτετε το αλεύρι κι ανακατώνετε πολύ γρήγορα με τον αυγοδάρτη για να μην σβολιάσει το μείγμα. Ρίχνετε σε αυτό το γάλα λίγο λίγο, ανακατώνοντας συνέχεια. Συνεχίζετε να ανακατωνετε για ένα πεντάλεπτο περίπου. Τότε θα αρχίσει να πήζει η σάλτσα. Ρίχνετε αλάτι και μοσχοκάρυδο, ανακατώνετε μια τελευταία φορά και σκεπάζετε την κατσαρόλα με ένα υγρό πανί.

Ανοίγετε τη ζύμη σε φύλλα για λαζάνια. Ή θα χρησιμοποιήσετε το μηχάνημα για άνοιγμα φύλλων ή θα τα ανοίξετε με τον πλάστη. Όπως κι αν έχει μην ξεχνάτε να αλευρώνετε συχνά. Μόλις ανοίξετε τη ζύμη σε φύλλα κόψτε τα σε ορθογώνια κομμάτια.

Τώρα είστε έτοιμοι να φτιάξετε το φαγητό. Προθερμαίνετε το φούρνο στους 160 βαθμούς. Βουτυρώστε καλά ένα ορθογώνιο ταψί- οι διαστάσεις να είναι τουλάχιστον 30 x 20 cm έτσι ώστε να δημιουργηθούν τουλάχιστον 3-4 επίπεδα. Στρώστε λίγη σάλτσα κάτω και μετά σκεπάστε με λαζάνια. Συνεχίστε με σάλτσα μπεσαμέλ, τόση όσο να σκεπάσει τα λαζάνια, από πάνω σάλτσα μπολονέζ και τέλος λίγη παρμεζάνα. Συνεχίστε με αυτή τη σειρά πηγαίνοντας από επίπεδο σε επίπεδο. Στην τελευταία στρώση, ό,τι έχει απομείνει από τις δύο σάλτσες ανακατώστε το κι απλώστε το πάνω πάνω. Ρίξτε την παρμεζάνα που έχει απομείνει. Ψήστε το φαγητό σκεπασμένο με αλουμινόχαρτο στο φούρνο για 30 λεπτά περίπου, ξεσκεπάστε και ψήστε για άλλα 10 λεπτά ακόμα, μέχρι να αποκτήσει όμορφο χρώμα.

Παίρνει περίπου δύο ώρες για να ετοιμαστεί αλλά αξίζει τον κόπο! Είναι καταπληκτικό πιάτο! Είχε απόλυτο δίκιο ο Πρίμο!


Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα Hit&Run

*

Καλή, νόστιμη Νέα Χρονιά σε όλους! Η Crispy σας εύχεται όλα τα καλά -και μόνο τα καλά- να σας συμβούν κι επιτέλους για τη χώρα μας το έτος 2015 να είναι πιο θετικό. 

Dinner Rush

"Dinner Rush" είναι ο όρος που χρησιμοποιείται για να χαρακτηρίσει την ώρα αιχμής σε ένα εστιατόριο, τότε που οι πελάτες πέφτουν όλοι μαζί και στην κουζίνα γίνεται...της κολάσεως. Dinner Rush είναι επίσης ο τίτλος μιας πολύ ενδιαφέρουσας νεοϋορκέζικης ταινίας που γυρίστηκε το 2000 και μάλλον πέρασε απαρατήρητη στην Ελλάδα (δεν έπαιζαν ηχηρά ονόματα και δεν είχαν γίνει ακόμα της μόδας οι "γαστρονομικές ταινίες"-που δεν τις προλαβαίνουμε πια).

Είμαστε στην περιοχή της Tribeca στη Νέα Υόρκη, χιονίζει, είναι μεσημέρι κι ο κος. Ενρίκο πέφτει νεκρός από τις σφαίρες της ιρλανδικής μαφίας. Ο καλός του φίλος και συνέταιρος στα παράνομα στοιχήματα, Λουίτζι Κρόπα υπόσχεται εκδίκηση. Ο Λουίτζι τυγχάνει να είναι επίσης ιδιοκτήτης του δημοφιλέστατου εστιατορίου "Gigino" του οποίου σεφ είναι ο -ταλαντούχος και διάσημος- γιος του, ο Ούντο.

Το ίδιο βράδυ, στο εστιατόριο έχουν προσκληθεί -από τον ίδιο τον Λουίτζι- ο αρχηγός της αστυνομίας και δύο εξέχοντα μέλη της ιρλανδικής μαφίας. Εν τω μεταξύ καταφτάνει μια μεγάλη παρέα επικεφαλής της οποίας είναι ένα πελάτης γνωστός για την ιδιοτροπία του. Στην κουζίνα ο σεφ έχει να αντιμετωπίσει την πρόσκαιρη απουσία του σου σεφ και την αναπάντεχη εμφάνιση -έστω και μεταμφιεσμένης- μιας πασίγνωστης κριτικού εστιατορίων. Το εστιατόριο γεμίζει, η κουζίνα παίρνει φωτιά, πιάτα πηγαινοέρχονται. φιάλες κρασιών ανοίγουν, όλοι απολαμβάνουν, ο μπάρμαν γίνεται το κέντρο της προσοχής όταν για λίγο σβήνουν τα φώτα -άλλος πανικός- κι όλα βαίνουν όμορφα και ωραία έως ότου οι δυο μαφιόζοι καλούνται από το δεξί χέρι του Λουίτζι σε "διαπραγματεύσεις". Εκεί, στο κρύο χώρο του υπογείου σερβίρεται η εκδίκηση με αριστοτεχνικό τρόπο.

Σε όλο αυτό το σκηνικό που στήνεται, ο Λουίτζι στέκεται διακριτικά στο αγαπημένο του τραπέζι. Παρατηρεί, σχολιάζει, γι' αυτόν είναι μια σημαντική βραδιά γιατί θα κλείσουν πολλοί λογαριασμοί. Αν και θαυμάζει το γιο του για την επιτυχία του, αναπολεί τις μέρες που το εστιατόριο ήταν μια απλή ταβέρνα και σερβίριζε γνήσια ιταλική κουζίνα. Ο καλός του ανιψιός και σου σεφ -αλλά και μανιακός τζογαδόρος που χρωστά κάτι χιλιάρικα στους Ιρλανδούς-, ο Ντάνκαν, που καταφτάνει αργοπορημένος του έχει φέρει κάτι καλό: φρέσκο χωριάτικο λουκάνικο από το ιταλικό κρεοπωλείο της γειτονιάς. Και του το ετοιμάζει όπως αρέσει στον Λουίτζι. Με πιπεριές.

Η συγκεκριμένη συνταγή είναι χαρακτηριστική- κι αγαπημένη- των Ιταλών εμιγκρέδων της νεοϋορκέζικης συνοικίας Little Italy. Αυτό που χρειάζεται κανείς είναι φρέσκα, χωριάτικου τύπου λουκάνικα με χοιρινό κρέας. Υπάρχουν μικροί παραγωγοί που φτιάχνουν εξαιρετικά λουκάνικα όπως επίσης αρκετά κρεοπωλεία που ετοιμάζουν δικά τους.

Αν το λουκάνικο είναι μεγάλο το κόβετε σε πιο μικρά κομμάτια. Κόβετε σε λεπτές φέτες ένα μεγάλο λευκό κρεμμύδι. Καθαρίζετε δύο σκελίδες σκόρδο και τις κόβετε στη μέση.
Έχετε 3 πιπεριές διαφορετικού χρώματος, για παράδειγμα μία κίτρινη, μία πράσινη (ή μια πορτοκαλί) και μία κόκκινη (όχι μακρόστενες). Τις κόβετε σε λεπτές φέτες (julienne). Θα χρειαστείτε επιπλέον ένα ποτήρι καλό λευκό κρασί, αλάτι, ελαιόλαδο κι ένα τηγάνι.
Στο τηγάνι ζεσταίνετε λίγο ελαιόλαδο. Σοτάρετε καλά για 10 λεπτά περίπου τα λουκάνικα. Τα αφαιρείτε από το τηγάνι και ρίχνετε σε αυτό σκόρδο, κρεμμύδι και πιπεριές και σοτάρετε καλά μέχρι να μαλακώσουν. Επιστρέφετε τα λουκάνικα στο τηγάνι, σβήνετε με κρασί, το αφήνετε να εξατμιστεί κατά το ήμισυ, χαμηλώνετε τη φωτιά  κι αφήνετε το φαγητό να σιγοβράσει 15 λεπτά σκεπάζοντας το τηγάνι. Όταν το φαγητό είναι έτοιμο αλατίζετε προσεκτικά- γιατί ίσως το λουκάνικο να είναι ήδη αλμυρό- , ανακατώνετε και σερβίρετε αμέσως.

Ο Λουίτζι φεύγει ευχαριστημένος από το εστιατόριο. Έχει φάει καλά, με το γιο του τα έχουν βρει, το σχέδιο εκδίκησης είναι σε πλήρη εξέλιξη. Μια ήρεμη νύχτα τον περιμένει.

Η ταινία του Bob Giraldi παίζει σε διάφορα ταμπλό, διαφορετικοί κόσμοι συγκρούονται, η παλιά Νέα Υόρκη προσπαθεί να τα βρει με τη νέα, υπάρχει το κωμικό στοιχείο, υπάρχει το δραματικό, όμορφα κινηματογραφημένες εικόνες μέσα κι έξω από το εστιατόριο, με πιο εντυπωσιακές εκείνες μέσα στην κουζίνα, ένταση, πανικός, ωραίοι χαρακτήρες που δίνουν τη δική τους πινελιά στην ταινία και τέλος μια σκηνή μαφιόζικης εκτέλεσης που μοιάζει να έγινε ως φόρος τιμής στον Martin Scorsese.



Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα Hit&Run 

Τερματικός σταθμός

Οφείλω να ομολογήσω ότι είμαι από εκείνους που λατρεύουν τα αεροδρόμια. Σε άλλους, τους είναι βαρετή η όλη διαδικασία του να πάνε στο αεροδρόμιο και να περιμένουν την πτήση. Σε εμένα όχι! Λατρεύω αυτό το μέρος του ταξιδιού: την αναμονή στο αεροδρόμιο! Μου αρέσει να παρατηρώ τον κόσμο που πηγαινοέρχεται, μου αρέσει η ιδέα ότι τα αεροδρόμια είναι μια διασταύρωση στην οποία συναντώνται άνθρωποι διαφορετικών εθνικοτήτων, φυλών, κοινωνικών τάξεων, γλωσσών, μου αρέσει η ιδέα ότι τα αεροδρόμια είναι ένα είδος ''no man's land''. Δεν είμαστε εδώ, δεν φτάσαμε ακόμα εκεί,...είμαστε στην αναμονή!

Αλλά η αφορμή για την ανάρτηση δεν είναι η αγάπη μου για τα αεροδρόμια. Είναι μια είδηση που διάβασα προ ημερών και τράβηξε την προσοχή μου. Μια οικογένεια (εκείνος Έλληνας, εκείνη από την Βουλγαρία κι ο 15χρονος γιος τους) έχει εγκλωβιστεί εδώ κι έξι μήνες στο αεροδρόμιο του Μονάχου! Οι λόγοι για τους οποίους έχουν αναγκαστεί να κάνουν σπιτικό τους το συγκεκριμένο αεροδρόμιο είναι μάλλον γραφειοκρατικοί, αλλά διαβάζοντας την είδηση δεν μπορείς παρά να παραλληλίσεις το συμβάν με αυτό που συμβαίνει στην ταινία The terminal !

Στην ταινία αυτή στην οποία πρωταγωνιστεί ο Tom Hanks κι η οποία πολύ χαλαρά βασίζεται σε πραγματική ιστορία,  βλέπουμε έναν επιβάτη πτήσης από νεοσύστατη χώρα της Ανατολική Ευρώπης, ο οποίος φτάνοντας στη Νέα Υόρκη μαθαίνει ότι τη χώρα του δεν την αναγνωρίζει η κυβέρνηση των Η.Π.Α, λόγω απρόβλεπτου επαναστατικού κινήματος που ξέσπασε ...ενώ εκείνος ήταν εν πτήσει! Έτσι οι αρχές αρνούνται να του δώσουν άδεια εισόδου στην χώρα, εκείνος δεν μπορεί να γυρίσει πίσω λόγω της κατάστασης  στη χώρα του, έτσι δεν έχει άλλη λύση από μια επ' αόριστον αναμονή στο αεροδρόμιο.

 Καθώς περνούν οι μέρες αρχίζει να εγκλιματίζεται και να βολεύεται, πιάνει φιλίες με κάποιους μόνιμους υπαλλήλους του αεροδρομίου κι υπάρχει και μια όμορφη αεροσυνοδός (Catherine Zeta-Jones) που του τραβά την προσοχή, την πλησιάζει , πιάνουν φιλία κι αποφασίζει μια μέρα να την βγάλει για φαγητό. Το πρόβλημα είναι πώς θα ξεγελάσει τον υπεύθυνο ασφαλείας και να ξεφύγει από το χώρο του αεροδρομίου έστω και για λίγο . Οι φίλοι του τον βοηθούν, παίρνει την όμορφη αεροσυνοδό και την πάει σε ένα ιταλικό εστιατόριο στο Μανχάταν όπου απολαμβάνει ένα πιάτο.....

Cannelloni (γεμισμένα με κιμά)

(από την ταινία ''The Terminal'')

2012: Gourmet Cinema

Δεκέμβριος

Υλικά για 1 πακέτο cannelloni (250 γρ)

600 γρ κιμά μοσχαρίσιο
1 κρεμμύδι μεγάλο ψιλοκομμένο
1 καρότο ψιλοκομμένο
1 πακέτο συμπυκνωμένο χυμό ντομάτας
λίγο λάδι
αλάτι
πιπέρι
1/2 κύβο λαχανικών ή βοδινού (προαιρετικό)

2 σκελίδες σκόρδο κομμένες στη μέση
1/2 πακέτο συμπυκνωμένο χυμό ντομάτας
λάδι
αλάτι
πιπέρι

50 γρ βούτυρο (ή λάδι ή μαργαρίνη)
50 γρ αλεύρι
600 γρ γάλα πλήρες
3 κουταλιές μαλακό τυρί τύπου Φιλαδέλφεια ή μασκαρπόνε
1 φλιτζάνι φρεσκοτριμμένη παρμεζάνα

Ετοιμάζετε τις δύο σάλτσες. Η μία με τον κιμά θα είναι η γέμιση, η δεύτερη (μια απλή σάλτσα ντομάτας) θα γίνει το στρώμα πάνω στο οποίο θα τοποθετήσουμε τα cannelloni. Σε μια κατσαρόλα βάζετε τον κιμά και τον σοτάρετε για λίγο μόνο του. Προσθέτετε λίγο λάδι, το κρεμμύδι και το καρότο και συνεχίζετε το σοτάρισμα για 5 λεπτά περίπου. Προσθέτετε τον χυμό ντομάτας, τον κύβο, λίγο νερό κι αφήνετε να βράσει για 20 λεπτά περίπου μέχρι να συμπυκνωθεί καλά η σάλτσα- καλό είναι να μην έχει υγρά. Την αφήνετε να κρυώσει.
Φτιάχνετε την δεύτερη σάλτσα. Σε μια κατσαρόλα σοτάρετε το σκόρδο. Μόλις σοταριστεί καλά αφαιρείτε τις σκελίδες, προσθέτετε το χυμό ντομάτας, αλατοπιπερώνετε και βράζετε για λίγα λεπτά. Αν θέλετε μπορείτε να προσθέσετε κάποιο αγαπημένο αρωματικό.
Φτιάχνετε την μπεσαμέλ. Στα cannelloni η μπεσαμέλ πρέπει να είναι αραιή γιατί με αυτήν θα μαγειρευτεί το ζυμαρικό. Σε μια μικρή κατσαρόλα ζεσταίνετε το γάλα. Σε άλλη κατσαρόλα και σε μέτρια φωτιά ζεσταίνετε το βούτυρο. Ρίχνετε σε αυτό το αλεύρι ανακατεύοντας πολύ γρήγορα με χτυπητήρι για αυγά. Ρίχνετε σιγά σιγά το γάλα ανακατώνοντας συνέχεια και πολύ γρήγορα. Αυτό που έχει σημασία είναι να μην σβολιάσει η μπεσαμέλ. Όταν ρίξετε πια όλο το γάλα θα συνεχίσετε το ανακάτωμα για λίγα λεπτά ακόμα  (2-3). Βγάζετε από το μάτι της κουζίνας και ρίχνετε στην μπεσαμέλ το μαλακό τυρί. Ανακατώνετε μέχρι να λιώσει και να ομογενοποιηθεί η μπεσαμέλ.
Προθερμαίνετε τον φούρνο στους 100 βαθμούς.
Παίρνετε ένα ταψί πυρέξ (διαστάσεων 22cm x 35cm περίπου είναι καλά) . Σε αυτό στρώνετε την σάλτσα ντομάτας. Αρχίζετε και γεμίζετε τα cannelloni. Καλύπτετε το ένα άνοιγμα με το εσωτερικό της παλάμης- γι'αυτό άλλωστε θέλουμε η σάλτσα να έχει κρυώσει λίγο-, πιάνετε με τα δάχτυλα το ζυμαρικό και με το άλλο χέρι κι ένα μικρό κουταλάκι τα γεμίζετε με την σάλτσα κιμά. Τα στρώνετε το ένα δίπλα στο άλλο πάνω στην σάλτσα ντομάτας. Ρίχνετε την μπεσαμέλ από πάνω - καλό είναι η μπεσαμέλ να τα σκεπάζει, αν όχι ρίξτε λίγο γάλα. Από πάνω μπαίνει η παρμεζάνα. Ρίχνετε το φαγητό στο φούρνο, αυξάνετε την θερμοκρασία του στους 200 βαθμούς και ψήνετε για περίπου μισή ώρα μέχρι να μαλακώσει το ζυμαρικό. Ρίχνετε και καμιά ματιά μην τυχόν σας πάρει λίγο το φαγητό-cannelloni που είναι ξεσκέπαστα μπορεί να μαυρίσουν λίγο.

Tα cannelloni είναι ο ορισμός του comfort food. Είναι κι ένα φαγητό που μπορείτε να φτιάξετε τις ενδιάμεσες μέρες των γιορτών. Εγγυημένα θα αρέσει στους πάντες! Αν και μοιάζει απαιτητικό, στην ουσία δεν είναι, το μόνο που μπορεί να του προσάψει κανείς είναι ότι η κουζίνα γεμίζει κατσαρόλες αλλά αν τα στάδια γίνουν ένα ένα δεν υπάρχει πρόβλημα.

Κι εδώ τελειώνει το φετινό μας αφιέρωμα σε συνταγές από τον κινηματογράφο. Επειδή όμως υπάρχει  άφθονο υλικό που δεν αξιοποιήθηκε κι υπάρχει βέβαια κι η ευχάριστη διαπίστωση ότι κι εσείς το διασκεδάσατε, θα υπάρξει συνέχεια στη συγκεκριμένη θεματολογία σε άτυπη βάση πια.

Τι άλλο μένει παρά να ευχηθούμε ....bon voyage σε όσους ταξιδέψουν κατά τη διάρκεια των εορτών!

Guacamole mystery!

Μια από τις πιο χαριτωμένες αλλά συγχρόνως λιγότερο γνωστές ταινίες του Woody Allen είναι το Manhattan Murder Mystery .Γυρίστηκε το 1993 στη Νέα Υόρκη κι είναι κατά κάποιο τρόπο η επιστροφή του σκηνοθέτη στην κομεντί μετά από μια περίοδο που χαρακτηρίστηκε από ταινίες πιο ....μπεργκμανικές- ό,τι κι αν σημαίνει αυτό!

Το Manhattan Murder Mystery είναι ο φόρος τιμής του Woody στις screwball κωμωδίες όπως εκείνες με πρωταγωνιστή τον Bob Hope -οι ατάκες πέφτουν σαν...το χαλάζι!- , ενώ συγχρόνως η ταινία βρίθει από σινεφίλ αναφορές: Από το Vertigo του Hitchcock στο The Lady from Shanghai του Orson Welles και το Double Indemnity του  Billy Wilder. Και φυσικά ο έρωτας του για την αγαπημένη του πόλη για μια ακόμη φορά εκδηλώνεται με πάθος. Η ταινία είναι γυρισμένη σε αγαπημένες γειτονιές του σκηνοθέτη, θέατρα, ανοιχτές αγορές και κυρίως εστιατόρια!

Το στόρι έχει ως εξής: Ζευγάρι μεσήλικων, ο Larry κι η Carol Lipton,  (Woody & Diane Keaton) μαθαίνουν ότι η πολύ υγιής γειτόνισσα τους πέθανε ξαφνικά από καρδιά. Της Carol της μπαίνει η υποψία ότι μάλλον την έχει σκοτώσει ο σύζυγος κι αρχίζει να παριστάνει την ντετέκτιβ. Στην αρχή ο Larry αρνείται να  συμμετάσχει στις παλαβομάρες της αλλά στο τέλος πείθεται -το σενάριο έχει ένα πολύ ενδιαφέρον ....twist!- κι αποφασίζουν να παγιδέψουν τον γείτονα με τη βοήθεια των φίλων τους. Καταστρώνουν ένα σχέδιο, μαζεύονται στο σπίτι των φίλων για να το θέσουν σε εφαρμογή. Εκεί η φωνακλού φίλη τους (την οποία υποδύεται η υπέροχη Joy Behar ) περιφερόμενη με ένα μπολ στο χέρι λέει ''Does anybody want some guacamole?'' , κι ο άντρας της απαντά, -σε ελεύθερη μετάφραση!-  ''Βρε δεν μας παρατάς κι εσύ με το γκουακαμόλε, εδώ έχουμε δουλειά να κάνουμε''. Και στρώνονται στη ντετεκτιβική δουλειά τους.

Λοιπόν, υποψήφιο φονιά στη γειτονιά δεν έχουμε, αλλά ένα γκουακαμόλε το φτιάξαμε. Τέτοια dip είναι το απόλυτο must μέρες καύσωνα που είναι!

Guacamole

(Από την ταινία ''Manhattan Murder Mystery'')

2012: Gourmet Cinema

Αύγουστος

Η εκδοχή που έχουμε σήμερα είναι ενός chunky guacamole, τουτέστιν δεν είναι εντελώς κρεμώδης η υφή του.

 Υλικά

2 μεγάλα ώριμα (αλλά όχι υπερώριμα) αβοκάντο
1/2 ώριμη ντομάτα
1 κόκκινο κρεμμύδι
1 πιπεριά jalapeño (ίσως σε καλό σούπερμαρκετ ή μανάβικο, αλλιώς μην βάλετε)
χυμό ενός λάιμ (Επειδή τα ...λάιμ τριιζ (!) δεν απαντώνται στην ελληνική χλωρίδα, βάλτε χυμό λεμονιού, μια χαρά είναι)
άφθονο ψιλοκομμένο φρέσκο κορίανδρο. Κι επειδή σχεδόν  κανείς  δεν τον θέλει τον φρέσκο κόλιαντρο αντικαταστήστε τον με μαϊντανό!
αλάτι
πιπέρι

Με το μαχαίρι χαράξτε κάθετα το αβοκάντο μέχρι να βρείτε το κουκούτσι (τι κουκούτσι, κουκούτσαρος είναι αυτός!!). Πιάστε το αβοκάντο και στρίψτε ελαφρά το ένα μέρος. Ανοίξτε το κι αφαιρέστε τη σάρκα του με ένα κουτάλι -από τη στιγμή που είναι σωστά  ωριμασμένο η σάρκα θα αφαιρείται πολύ εύκολα. Ψιλοκόψτε το κρεμμύδι. Από την ντομάτα αφαιρέστε τη φλούδα και τους σπόρους και ψιλοκόψτε τη σάρκα της στραγγίζοντας την συγχρόνως από τους χυμούς της. Καθαρίζετε την πιπεριά, αφαιρείτε οπωσδήποτε τους σπόρους και ψιλοκόψτε την. Προσθέστε όλα τα υλικά σε ένα γουδί, χτυπήστε τα μέχρι να πάρουν την υφή που θέλετε, αλατοπιπερώστε και σερβίρετε με τορτίγια τσιπς ή αραβικές πιτούλες κομμένες σε τριγωνάκια!


* Λοιπόν ο φρέσκος κορίανδρος είναι μεγάλη ιστορία. Είναι κάποιοι -πολύ λίγοι- που τον λατρεύουν, βλέπε Jamie Oliver (παρεμπιπτόντως κάποτε είχα διαβάσει σε ελληνικό food blog ότι ο κορίανδρος πρέπει να αντικαταστήσει σε ΌΛΑ τα πιάτα τον μαϊντανό- ''yeah right''!!!) και φανατικοί εχθροί του οι οποίοι μέχρι και blog είχαν φτιάξει για να εκφράσουν το ...μίσος τους! Η υποφαινόμενη  αντέχει μια μικρή διακριτική ποσότητα. Μετά έχει την εντύπωση ότι το υλικό αυτό ''ουρλιάζει''!

Spaghetti-wise!

Τις προάλλες είδα για πολλοστή φορά μια από τις πιο αγαπημένες μου ταινίες , την ''Γκαρσονιέρα'' (''The apartment'') του Billy Wilder . Η ταινία , είναι μια τρυφερή κομεντί αλλά συγχρόνως και μια σάτιρα των ηθών της μεταπολεμικής , υπερμοντέρνας - σε σχέση με τα τότε δεδομένα του υπόλοιπου κόσμου- Αμερικής.  
Σε μια από τις πιο χαρακτηριστικές σκηνές της ταινίας , ο κεντρικός ήρωας ο C.C.Baxter (τον υποδύεται απαράμιλλα ο Jack Lemmon) , ενώ ετοιμάζει spaghetti and meatballs , στραγγίζει τα ζυμαρικά ......με τη ρακέτα του τέννις!!! Δεν τα καταφέρνει κι άσχημα!

-Πώς πάει;
-Τέλεια! Πήρα το πρώτο σετ!!

Ξέρετε , σε πολλούς έχει συμβεί να ξεκινούν με άκρατο ενθουσιασμό μαθήματα αντισφαίρισης (κι όχι μόνο) και με τον καιρό ο ενθουσιασμός πέφτει μέχρι που το κοντέρ του ενθουσιαζόμετρου (!) δείχνει μηδέν! Και τότε τις δόλιες τις ρακέτες τις τρώει το μαύρο το σκοτάδι (της αποθήκης) ή η σκόνη (στο μπαλκόνι)! Έτσι σκέφτηκα να σας προτείνω...μια αλλαγή χρήσης εκείνης της ξεχασμένης ρακέτας! Τώρα που το σκέφτομαι, έχετε προσέξει πόσα όργανα γυμναστικής κείτονται μόνα κι έρμα στα μπαλκόνια; Κάποια βέβαια , για καλή τους τύχη , πήραν.....μετάταξη κι έγιναν ...απλώστρες!!!!!

Τέλος πάντων , το θέμα μας δεν είναι ούτε τα παροπλισμένα όργανα γυμναστικής , ούτε οι αλλαγές χρήσης των ρακετών. Το θέμα μας είναι η σπαγγετάδα που έφτιαξε εκείνο το βράδυ ο C.C.Baxter!  Spaghetti-meatballs λοιπόν, μια φαμόζα σπαγγετάδα όχι εκ της Ιταλίας ορμώμενη αλλά εξ Αμερικής. Λέγεται ότι την ''εφηύραν'' οι πρώτοι Ιταλοί μετανάστες κι έγινε ένα πιάτο που το αγάπησε ένα ολόκληρο έθνος! Κι όχι μόνο!

Spaghetti-meatballs 

(Σπαγγέτι με κεφτεδάκια σε σάλτσα ντομάτας)

Υλικά (για 4 άτομα)
300 γρ κιμά μοσχαρίσιο (όσοι αρέσκονται σε μίξη χοιρινού-μοσχαρίσιου κρέατος, ας χρησιμοποιήσουν τον κιμά της αρεσκείας τους)
1 κρεμμύδι ψιλοκομμένο
3-4 κουταλιές ψιλοκομμένο (και φρεσκο-  ψιλοκομμένο!) μαϊντανό
1 αυγό
2 φέτες ψωμί (όσο πιο μπαγιάτικο τόσο το καλύτερο)
λίγο γάλα
λίγο λάδι
αλάτι πιπέρι
Για τη σάλτσα θα χρειαστείτε:
2 κονσέρβες ολόκληρες ντομάτες που θα περάσετε από το μούλτι (όσοι αρέσκεστε να μαγειρεύετε με φρέσκια ντομάτα το καταχείμωνο , πάω πάσο!!!)
3-4 σκελίδες σκόρδο ψιλοκομμένες
λάδι
επιπλέον μαϊντανό
αλάτι πιπέρι.
1 πακέτο σπαγγέτι

Μουσκεύετε το ψωμί στο γάλα για λίγη ώρα. Το στύβετε καλά και το τρίβετε. Σ'ένα μπωλ αναμιγνύετε τον κιμά , το κρεμμύδι, το αυγό , το ψωμί , τον μαϊντανό , αλάτι , πιπέρι , λάδι. Ζυμώνετε το μίγμα. Το αφήνετε στο ψυγείο για λίγη ώρα. Μετά από μισή ώρα αρχίζετε και τo πλάθετε σε ολοστρόγγυλα  κεφτεδάκια -όσο πιο μικρά τα πλάθετε τόσο πιο νόστιμα θα είναι. Σ'ένα τηγάνι ζεσταίνετε καλά λάδι. Τηγανίζετε για λίγο τα κεφτεδάκια ίσαμε να πάρουν ωραίο χρώμα και να αποκτήσουν κρουστή επιφάνεια. Τα απλώνετε σε απορροφητικό χαρτί κουζίνας να φύγει το υπόλειμμα λαδιού. Σ' ένα άλλο τηγάνι ζεσταίνετε λίγο λάδι όπου σωτάρετε τα σκόρδα (Προσοχή! Προσοχή! Μην σας μαυρίσουν!). Προσθέτετε την ντομάτα , αλάτι και πιπέρι. Μόλις πάρει βράση η σάλτσα , προσθέτετε τα κεφτεδάκια και σιγοβράζετε για 40 λεπτά περίπου. Στα μισά περίπου βράζετε το νερό όπου θα μαγειρέψετε τα σπαγγέτι αυστηρά al dente. Μόλις είναι έτοιμη η σάλτσα ρίχνετε τον επιπλέον μαϊντανό. Ανακατεύετε μαζί σάλτσα και ζυμαρικά και σερβίρετε αμέσως. Συνιστώ ανεπιφύλακτα να συνοδευτεί με (αυστηρά φρεσκοτριμμένο!) τυρί: κεφαλοτύρι , παρμεζάνα ό,τι θέλετε. Κι οπωσδήποτε κρασί. Αυστηρά κόκκινο!



Crispy's confession : Μήπως ακούστηκα κάπως αυστηρή σήμερα; Μη εκείνο , μη το άλλο, προσέξτε το παράλλο! Μπορεί. Αλλά δύο πράγματα που μισώ περισσότερο στη μαγειρική είναι : 1) Το καμμένο σκόρδο στο σωτάρισμα. Απαράδεκτο! 2) Το προ-τριμμένο τυρί! Το μισώ , το απεχθάνομαι , με απωθεί. Είναι αρκετοί, που όσο τυρί αγοράζουν , το τρίβουν όλο , το βάζουν σ'ένα μπωλ...κι όποτε με το καλο τελειώσει! Κι όσοι το κάνουν αυτό, έχουν τη λανθασμένη πεποίθηση ότι όλον αυτό τον καιρό το τυρί παραμένει αναλοίωτο! Αμ δε!

Ζιγκ ζαγκ στα συναισθήματα....

Μερικά πράγματα σε κάνουν τρομερά δυστυχή....όπως το κομπρεσέρ που βαρά ασταμάτητα 10 μέρες τώρα στον κάτω όροφο -και που όταν συνδυάζεται με κρύωμα μετά πυρετού....οι αντοχές σε εγκαταλείπουν...
.......................................................................................
Από την άλλη, μερικά πράγματα σε αφήνουν παντελώς αδιάφορο. Όπως η ταινία Noel που είδα τις προάλλες σε dvd. Παραμονές Χριστουγέννων και κάποιοι άνθρωποι που περιφέρονται στο Μανχάταν περιμένουν το θαύμα των γιορτών. Βαρετές ιστορίες , προβλέψιμο φινάλε αλλά η χιονισμένη Νέα Υόρκη μια κούκλα! Στην ταινία αυτή ένας εκ των πρωταγωνιστών λατρεύει τα almond butter cookies.
 ............................................................................................
Ευτυχώς όμως, υπάρχουν και μερικά πράγματα που σου επαναφέρουν το χαμόγελο στα χείλη , σου φτιάχνουν τη διάθεση , διώχνουν το βάρος των προηγούμενων ημερών από πάνω σου.. Όπως τα almond butter cookies!!! Έχοντας επηρεαστεί από την ταινία ξεκίνησα να αναζητώ στον κυβερνοχώρο συνταγές για μπισκότα ...αμυγδαλοβούτυρου. Έπεσα πάνω σε διάφορες συνταγές αλλά μία μου κίνησε το ενδιαφέρον (εδώ). Κι είπα ''Γιατί όχι, ας δοκιμάσω''. Σιρόπι σφενδάμου είχα , αμυγδαλοβούτυρο βρήκα στο bio shop φίλων και....το ομολογώ:  Είναι από τα ωραιότερα μπισκότα που έχω φτιάξει! Και τα πιο ασυνήθιστα , τουλάχιστον ως προς τα υλικά. Ο συνδυασμός τους όμως είναι απλά αποθέωση! Το σιρόπι αντικαθιστά τη ζάχαρη , το αμυγδαλοβούτυρο αντικαθιστά το βούτυρο κι από εκεί και πέρα η υπόθεση είναι απλούστατη αλλά κυρίως απολαυστικότατη!

Μπισκότα με αμυγδαλοβούτυρο

1/2  φλιτζάνι σιρόπι σφενδάμου
1/2 φλιτζάνι αμυγδαλοβούτυρο (Υπάρχει περίπτωση να το βρείτε σε ντέλι ή  στα γνωστά supermarket που επιμένουν ότι πουλούν και ''του πουλιού το γάλα'' , εγώ το βρήκα στο bio shop της γειτονιάς)
3 κουταλιές ελαιόλαδο
1 φλιτζάνι αλεύρι
1 κουταλάκι του γλυκού εκχύλισμα βανίλιας
1/2 κουταλάκι μαγειρική σόδα
1 πρέζα αλάτι
1/2 φλιτζάνι αμύγδαλα ψιλοκομμένα

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς.
Σ' ένα μπωλ ανακατεύουμε καλά το αμυγδαλοβούτυρο με το σιρόπι και τη βανίλια. Σ'ένα άλλο μπωλ ανακατεύουμε το αλεύρι με τη σόδα και το αλάτι. Ενσωματώνουμε σιγά σιγά το αλεύρι στο μίγμα αμυγδαλοβούτυρο-σιρόπι με μια ξύλινη κουτάλα. Στο τέλος προσθέτουμε τα αμύγδαλα και δουλεύουμε για λίγο τη ζύμη μέχρι να ενσωματωθούν τα αμύγδαλα σε αυτή. Αφήνουμε τη ζύμη να ξεκουραστεί για 10 λεπτά.
Στρώνουμε σ'ένα μεγάλο ταψί αντικολλητικό χαρτί ψησίματος. Φτιάχνουμε μπαλίτσες με τη ζύμη και τις τοποθετούμε πάνω στο χαρτί. Με τα δάχτυλα ή με πιρούνι ανοίγουμε τις μπαλίτσες μέχρι τα μπισκότα μας να αποκτήσουν πάχος 1/2 εκατοστού. Τα ψήνουμε στο φούρνο για 10 λεπτά περίπου.

Crispy's confession: Επειδή τα βασικά υλικά (σιρόπι σφενδάμου & αμυγδαλοβούτυρο) έχουν μια κάποια, ας την πούμε, αλμυρή τιμή σκέφτηκα την επόμενη φορά που θα τα φτιάξω να αντικαταστήσω το σιρόπι με μέλι (αραιώνοντας το λίγο με νερό) και το αμυγδαλοβούτυρο με φυστικοβούτυρο -που δεν είναι δυσεύρετο. Όταν το επιχειρήσω θα σας ενημερώσω για το αποτέλεσμα!

-Ζαζί , τι λες , θα κεράσουμε αύριο τα παιδιά που θα έρθουν να πουν τα κάλαντα ωραία μπισκοτάκια;

- Μμμμμμμ, θα το σκεφτώ!

Καλό ταξίδι!

Ας πούμε ότι είστε η κα. κι ο κος. Κέλλερμαν και ξεκινάτε αεροπορικώς από το βαρετό αλλά ''μαγευτικό'' προαστικό Twin Oaks του Ohio για τη Νέα Υόρκη. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού όμως συμβαίνουν τα εξής :

1) Πλησιάζοντας το αεροδρόμιο Κέννεντυ της Νέας Υόρκης τους ειδοποιούν ότι το αεροδρόμιο έχει πολύ κίνηση οπότε η προσγείωση θα αργήσει 20 λεπτά. Όσο αναμένεται η προσγείωση το αεροπλάνο κάνει κύκλους πάνω από την πόλη. Τα 20 λεπτά περνούν και τον κο. Κέλλερμαν έχουν αρχίσει να τον ζώνουν τα φίδια. Έχει κανει κράτηση σ'ένα από τα διασημότερα εστιατόρια της πόλης και πολύ φοβάται ότι θα χάσει την κράτηση. Μετά από 2 ώρες έχοντας χάσει την κράτηση αλλά και την ψυχραιμία του , ακούει τον πιλότο να τους ανακοινώνει ότι λόγω πυκνής ομίχλης το αεροπλάνο δεν μπορεί να πρoσεγγίσει το αεροδρόμιο Κέννεντυ , οπότε η προσγείωση θα γίνει...στο αεροδρόμιο Λόγκαν της Βοστώνης!!! Εκεί πια τον έχουν ζώσει φίδια και κροκόδειλοι μαζί , μιας και την επόμενη μέρα το πρωί έχει το σημαντικότερο ραντεβού της καριέρας του.

2) Φτάνοντας πια στη Βοστώνη το ζεύγος διαπιστώνει έντρομο...ότι έχουν χαθεί οι βαλίτσες τους! Από την άλλη πρέπει οπωσδήποτε να φύγουν για Νέα Υόρκη. Τρέχουν να προλάβουν το τελευταίο τρένο. Μετά χιλίων κόπων και βασάνων το προλαβαίνουν. Είναι φίσκα στον κόσμο , είναι νηστικοί το μόνο που βρίσκουν να φάνε είναι κράκερ κι ελιές. Το έλκος του κου. Κέλλερμαν χτυπάει κόκκινο. Τα χάπια , φευ, είναι στις βαλίτσες που χάθηκαν.

3) Φτάνουν στη Νέα Υόρκη δύο η ώρα το πρωί για να διαπιστώσουν ότι λεωφορεία , ταξί και γενικά όλα τα μέσα μεταφοράς αλλά και τα απορριματοφόρα απεργούν! (Κάτι σας θυμίζει αυτό;)

4) Πρέπει να περπατήσουν στο ξενοδοχείο. Με το που ξεκινούν από το σταθμό πιάνει καταιγίδα.

5) Φτάνουν ασθμαίνοντας -και μούσκεμα- στο ξενοδοχείο για να διαπιστώσουν ότι το δωμάτιό τους ήταν κρατημένο μέχρι τις 10 το βράδυ. Τώρα είναι πια 3 το πρωί , είναι κουρασμένοι , νηστικοί , μούσκεμα μέχρι το κόκκαλο ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΚΡΑΤΗΣΑΝ ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ;;; Ο κος. Κέλλερμαν απειλεί θεούς και δαίμονες με μηνύσεις. Τους υπόσχονται δωμάτιο από τις 7 το πρωί. Εν τω μεταξύ μήπως θέλουν να ξεκουραστούν στο γραφείο του διευθυντή; Όχι , δεν θέλουν. Ο κος. Κέλλερμαν συνεχίζει να απειλεί με μηνύσεις. Μαθαίνουν ότι οι βαλίτσες τους δεν έχουν φύγει ακόμη από το Twin Oaks.

6) Κάποιος ύποπτος τύπος τους προτέινει ότι με 10$ μπορεί να τους βρει δωμάτιο σε παρακείμενο ξενοδοχείο. Τον εμπιστεύονται. Τον ακολουθούν. Τους ληστεύει , τους παίρνει τα πάντα - εκτός από 3 σεντς.

7) Πηγαίνουν στο αστυνομικό τμήμα για να δηλώσουν τη ληστεία.

Οι αστυνομικοί τους προτείνουν να πάνε σε ένα δημοτικό κατάλυμμα. Δέχονται. Το περιπολικό που τους μεταφέρει εκεί καλείται να κυνηγήσει τους ληστές μιας κάβας. Το ζεύγος Κέλλερμαν παρίσταται στο κυνηγητό. Οι ληστές καταφέρνουν να ξεφύγουν με το περιπολικό...το οποίο έχει μέσα τους Κέλλερμαν.

8) Οι ληστές παρατούν τους Κέλλερμαν στο Σέντραλ Παρκ. Αποκαμωμένοι πέφτουν να κοιμηθούν κάτω από ένα δέντρο. Ένας περιπλανώμενος κλέβει το ρολόι χειρός του κου. Κέλλερμαν.

9) Ξημερώνει. Βρίσκουν ένα ανοιγμένο πακέτο σνακς. Από την πείνα τους τρώνε το περιεχόμενο. Ο κος Κέλλερμαν σπάει το δόντι του.

10) Γυρνούν στο ξενοδοχείο με τα πόδια. Είναι βρώμικοι , είναι νηστικοί , είναι άυπνοι αλλά ναι , επιτέλους έχουν ένα δωμάτιο! Μαθαίνουν ότι οι βαλίτσες τους τους περιμένουν στο δωμάτιο.

11) Δεν μπορούν να ανοίξουν τις βαλίτσες. Τα κλειδιά βρίσκονταν στην τσάντα της κας. Κέλλερμαν που κλάπηκε.

12) Ο κος. Κέλλερμαν πάει στο επαγγελματικό ραντεβού. Η γυναίκα του εμμέσως του ζητά να μην δεχτεί τη δουλειά. Δεν θέλει να ξαναδεί τη Νέα Υόρκη όσο ζει. Θέλει να γεράσει στο ήσυχο προάστιο του Twin Oaks. Ο κος. Κέλλερμαν της κάνει το χατίρι.

13) Στο αεροπλάνο της επιστροφής.........γίνεται αεροπειρατεία!!!!!

Αν είστε η κα. κι ο κος. Κέλλερμαν και σας συνέβησαν όλα αυτά , τότε δεν είστε παρά οι πρωταγωνιστές της ταινίας The out-of-towners (ε.τ ''Οι επαρχιώτες'') που γυρίστηκε το 1970 με πρωταγωνιστές τον Jack Lemmon (απολαυστικός όπως πάντα) και την Sandy Dennis.

Όσο βλέπαμε την ταινία γυρνούσα προς τον σύντροφο S και του έλεγα γελώντας ''Πω πω φαντάσου να συνέβαιναν σε μας αυτό ή το άλλο;'' Εκείνος με κοιτούσε κάτωχρος κι είχε ένα ύφος σαν να έβλεπε ταινία τρόμου! Είναι πολύ αγχώδης τύπος -Σε μια 100βάθμια κλίμακα άγχους , αν εγώ είμαι στο 9 , ο σύντροφος είναι στο 99!- δεν νομίζω ότι θα άντεχε τα όσα πέρασε το ζεύγος Κέλλερμαν.

Αφορμή να δούμε την ταινία στάθηκε η επικείμενη απεργία του προσωπικού της British Airways . Σκεφτόμουν το εξής: Ξεκινά κάποιος για ένα ταξίδι -αναψυχής , επαγγελματικό κλπ. Συμβαίνουν όμως διάφορα στραβά - απεργίες , καθυστερήσεις , βλάβες, να χάνονται βαλίτσες κλπ. Πώς αντιδρά κανείς σε τέτοιες περιπτώσεις; Έξαλλος σαν τον κο. Κέλλερμαν -της ταινίας- να απειλεί με μηνύσεις; Ή συγκαταβατικά και με ιώβεια υπομονή , δείχνοντας παροιμιώδη φλεγματικότητα; Δεν μού έχει συμβεί τίποτα παρόμοιο στα ταξίδια που έχω κάνει αλλά πραγματικά δεν μπορώ να σας εγγυηθώ πώς θα αντιδρούσα...Εσείς;

Παραταύτα όσοι ταξιδέψετε τώρα στις γιορτές.......

......Bon voyage!

Κι ελπίζω να μην επιλέξατε B.A.!

Η Νέα Υόρκη ανοίγει την όρεξη.

(cook-cinema No.5)

Στη Νέα Υόρκη υπάρχει ένα εστιατόριο , το ''Nello's''. Πριν λίγες μέρες έγινε παγκοσμίως γνωστό ότι ο πολυεκατομμυριούχος Ρομάν Αμπράμοβιτς, έφαγε στο συγκεκριμένο εστιατόριο και φεύγοντας πλήρωσε το διόλου ευκαταφρόνητο λογαριασμό των 47.221 $ !!! Φαντάζομαι ότι στο ''Nello's'' δεν έχουν ξεπεράσει ακόμα το ευχάριστο αυτό ''σοκ'' κι ότι από τότε που έγινε γνωστή η επίσκεψη του βαθύπλουτου Ρώσου μεγιστάνα οι κρατήσεις θα πέφτουν βροχή. Λοιπόν, το γεγονός αυτό μού θύμισε:
1) Ότι δεν είμαι πλούσια σαν τον Ρόμαν -σιγά μην χρειαζόμουν απόδειξη γι'αυτό!
2) Δεν έχω πάει ποτέ Νέα Υόρκη.
3) Δεν έχω πιεί ποτέ Chateau Petrus
4) Είχα υποσχεθεί ταινίες γυρισμένες στο Μεγάλο Μήλο!
Κι έτσι σήμερα έχουμε 2 νεοϋρκόζικες ταινίες που μάλιστα εντάσσονται στο αφιέρωμα cook-cinema -κι οι δύο διαδραματίζονται σε εστιατόρια , όχι πάντως στο ''Nello's''- και μάλλον -υποψιάζομαι ότι- σας είναι πανάγνωστες!!!
1. Dinner rush . Τούτη είναι μια πανέξυπνη ταινία που συνδυάζει την εστίαση -σχεδόν όλη η ταινία εκτυλίσσεται σε μια βραδιά μέσα σ'ένα εστιατόριο- με τις συγκρούσεις Ιταλών και Ιρλανδών μαφιόζων! Τρώμε μεν καλά αλλά ...καθαρίζουμε με τους λογαριασμούς μας! Κεντρικός χαρακτήρας ο Λούις Κρόπα (τον υποδύεται ο έξοχος Danny Aiello ), εστιάτορας και bookie. Ο καλύτερός του φίλος και συμμέτοχός του στην επιχείρηση πέφτει νεκρός από τα πυρά των Ιρλανδών μαφιόζων που θέλουν να κυριαρχήσουν στον κόσμο των στοιχημάτων. Πίσω στο εστιατόριο , ο Λούις ετοιμάζει την εκδίκησή του , εν αγνοία του διάσημου αλλά αλαζόνα σεφ γιού του. Καθώς το βράδυ προχωρά , το εστιατόριο γεμίζει , η κουζίνα παίρνει φωτιά , ο σεφ έχει να αντιμετωπίσει έναν σου-σεφ που τα έχει παίξει επειδή χρωστά μερικές χιλιάδες δολλάρια στους Ιρλανδούς bookie ,αλλά επίσης μια διάσημη ρεστοκριτικό που έχει έρθει πεινασμένη κι εκνευρισμένη , απαιτητικούς πελάτες , διακοπή ρεύματος και ..και τους Ιρλανδούς bookie που έχει καλέσει
ο πατέρας του ...σ'ένα αξέχαστο δείπνο! Στο τέλος σε μια αλα Σκορσέζε σκηνή παίρνει την εκδίκησή του και το εστιατόριο αναγκάζεται να κλείσει νωρίτερα εκείνο το βράδυ...μιας και βρέθηκαν δύο πτώματα στην τουαλέτα. Ο Λούις φεύγοντας παραδίδει κλειδιά κι επιχείρηση στον γιο και πάει για να ...σαλιαρίσει με την κόρη του εκλιπόντος φίλου του! Η ταινία κερδίζει σε πολλά σημεία. Ένα , σίγουρα στο ρυθμό της , όπως επίσης στην απόδοση της έντασης που επικρατεί σ'ένα εστιατόριο την ώρα της αιχμής (''dinner rush'') , της υπερέντασης του τελειομανούς σεφ. Το συνδυασμό δύο στοιχείων ετερόκλητων : Εστίαση , κουζίνα , μαγειρική, γαστρονομία -περνούν κάτι σούπερ πιάτα που σού τρέχουν τα σάλια!- με μαφίες , εταιρίες στοιχημάτων , συγκρούσεις , φόνους! Κάποιοι έχουν γράψει ότι η ταινία αυτή είναι σαν οι ''Sopranos'' (η εξαιρετική αυτή σειρά που τη σνόμπαρε η ελληνική tv για να βάλει τις ξενέρωτες ''απελπισμένες νοικοκυρές'', εκνευρίστηκα τώρα!) να συνάντησαν το '' Big Night '' ! Ποια ''μεγάλη νύχτα'' θα αναρωτιέστε! Λοιπόν , τούτη είναι μια κάτι παραπάνω από συμπαθέστατη ταινία ,συγκινητική και γλυκόπικρη και ένα από τα καλύτερα δείγματα της περίφημης ανεξάρτητης αμερικάνικης κινηματογραφίας.

Ο Πρίμο κι ο Σεκόντο , είναι δύο αδέρφια που πασχίζουν να κρατήσουν ζωντανό το εστιατόριό τους , κάπου στο Νιου Τζέρσεϋ -εντάξει δεν είναι ακριβώς Νέα Υόρκη αλλά λίγο παρα έξω. Εξαιρετικοί μάγειρες κι άξιοι εκπρόσωποι της κουζίνας της μαμάς Italy , έχουν μείνει άφραγκοι , γιατί απ'ότι φαίνεται κανείς δεν πατά στο εστιατόριό τους για να εκτιμήσει την έξοχη κουζίνα τους. Σε μια τελευταία απέλπιδα προσπάθεια τα δύο αδέρφια θα τα δώσουν όλα κυριολεκτικά και μεταφορικά για μια τελευταία μεγάλη βραδιά. Κι επενδύουν σ'ένα εξαιρετικό μενού με κυρίαρχο πιάτο το μοναδικό Timpano di maccheroni , το οποίο είναι ένα ιταλικό -σισιλιάνικο στην καταγωγή- γιορτινό πιάτο , που θέλει μεγάλη μαεστρία στην εκτέλεσή του. Κι αυτοί είναι μαέστροι. Αλλά η απελπισία κι η απόγνωση τους βασανίζουν κι οι συγκρούσεις είναι αναπόφευκτες αλλά αγαπούν αυτό που κάνουν και θα πασχίσουν γι'αυτό με οποιοδήποτε κόστος. Εκείνη τη ''Μεγάλη βραδιά'' θα παρελάσουν διάφοροι γνωστοί και φίλοι που έχουν καλέσει αλλά κι ένας γνωστός Ιταλοαμερικανός σταρ ,ο Λούις Πρίμα , τον οποίο τα δύο αδέρφια έχουν πείσει να έρθει στο μαγαζί εκείνη τη βραδιά ως ατραξιόν για το εστιατόριο. Το δείπνο θα είναι μια απόλαυση για όλους , αν και η αίσθηση που αφήνει η ταινία στο τέλος είναι γλυκόπικρη! Τα αδέρφια Πρίμο και Σεκόντο υποδύονται εξαιρετικά οι γνωστοί ηθοποιοί Stanley Tucci (συμμετέχει στη σκηνοθεσία και το σενάριο) και Tony Shalloub και παρελαύνουν βέβαια κι άλλοι γνωστοί ηθοποιοί.

Αν τύχει και τις δείξει η tv κάποτε αυτές τις ταινίες ή τις βρείτε σε dvd club μην τις χάσετε. Είναι εξαιρετικές και πολύ πολύ νόστιμες. Απορώ γιατί στα διάφορα αφιερώματα τύπου ''Σινεμά στο πιάτο'' δεν παίζουν τέτοιες ταινίες!


Τελοσπάντων , επειδή είσαστε καλά παιδιά σήμερα κι αντέξατε να διαβάσετε όλη την ανάρτηση σας υπόσχομαι δύο πιάτα, ένα από κάθε ταινία. Μες την επόμενη εβδομάδα και την Πρωτοχρονιά!

Cactus flower.

Σε αφίσα είδα ότι η κα. Μιμή Ντενίση ανέβασε κάποιο θεατρικό έργο με το όνομα ''Το άνθος του κάκτου''. Βλέποντας τα πρόσωπα των πρωταγωνιστών κάτι δεν μού πήγαινε καλά -από άποψη ηλικίας των ηρώων ,αλλά υποψιάστηκα ότι μάλλον πρόκειται για το γαλλικό θεατρικό έργο ''Fleur de cactus''. Το οποίο θεατρικό μεταφέρθηκε το 1969 στον κινηματογράφο από τον Gene Saks. Τη δεκαετία του 60 ο Saks γύρισε τρεις εξαιρετικές κομεντί : ''The odd couple'' (με τους Jack Lemmon & Walter Matthau) , ''Barefoot in the park'' (με τους Jane Fonda & Robert Redford) και την ταινία για την οποία θα μιλήσουμε σήμερα:

Cactus flower .

Ο κος. Τζούλιαν Ουίνστον (Walter Matthau) είναι ένας σαραντάρης αξιοσέβαστος οδοντίατρος της 5ης Λεωφόρου. Όταν η 20χρονη φιλενάδα του , η Τόνι (Goldie Hawn) , κάνει αποτυχημένη απόπειρα αυτοκτονίας για χάρη του -την σώζει ο νεαρός wannabe συγγραφέας γείτονάς της , Άιγκορ- αποφασίζει να την παντρευτεί. Όμως ο Τζούλιαν είχε πει ένα ψέμα στην αρχή της σχέσης τους. Είχε εξομολογηθεί στην Τόνι ότι ήταν παντρεμένος , ενώ δεν ήταν! Και τώρα για να την παντρευτεί πρέπει πρώτα να χωρίσει από την ανύπαρκτη σύζυγο! Έτσι ζητά βοήθεια από την συνομήλικη ανύπαντρη βοηθό του , τη Στέφανι (Ingrid Bergman), η οποία διστακτικά δέχεται να παίξει το ρόλο της απατημένης ''συζύγου''.


Τα πράγματα περιπλέκονται και σε κάποια στιγμή ξεφεύγουν από τον έλεγχο , το ένα ψέμα φέρνει το άλλο , οι ρόλοι μπερδεύονται , οι ηλικίες μπλέκονται αλλά στο τέλος όλοι βρίσκονται στις σωστές αγκαλιές.
Σπιρτόζικοι διάλογοι , ωραίες ερμηνείες , τόσο οι 3 πρωταγωνιστές όσο κι οι δεύτεροι ρόλοι είναι απολαυστικοί , μάλιστα η Goldie Hawn κέρδισε Όσκαρ 2ου γυναικείου ρόλου για την ερμηνεία της. Η Νέα Υόρκη αποτελεί το ιδανικό σκηνικό , άλλωστε ο σκηνοθέτης ως γνήσιος Νεοϋορκέζος χειρίζεται πολύ όμορφα τις



 

εξωτερικές λήψεις , μια πόλη ζωντανή , μητροπολιτική.
To ''Cactus flower'' είναι από εκείνες τις sophisticated κομεντί που ο αμερικάνικος κινηματογράφος έπαψε δυστυχώς από ένα σημείο και πέρα να μάς προσφέρει. Λίγα , πολύ λίγα πια τα καλά δείγματα.
Η ταινία τέλος, διαθέτει ένα μεγάλο ατού. Στους τίτλους αρχής ακούγεται ένα υπέροχο τραγούδι του Quincy Jones ερμηνευμένο από την μεγάλη Sarah Vaughan
''The time for love is anytime'' . Δείτε εδώ το πρώτο μέρος της ταινίας όπου ακούγεται αυτό το διαμαντάκι!



Υ.Γ.1: Μιας και ξεκινήσαμε την εβδομάδα με το ''Whatever works'' που επίσης είναι γυρισμένο στη Νέα Υόρκη , θα συνεχίσουμε όλη την εβδομάδα με ταινίες γυρισμένες στην αγαπημένη μου πόλη - στην οποία παρεμπιπτόντως δεν έχω πάει ποτέ!

Υ.Γ.2: Ελπίζω η κα. Ντενίση να έχει τη σύνεση να μην παίζει το ρόλο της Τόνι!

Bon Appetit!

(cook-cinema No.4)

''Julie & Julia''  

 Σήμερα θα μιλήσουμε για την ταινία  ''Julie & Julia''   την οποία σκηνοθέτησε η γνωστή Αμερικανίδα σκηνοθέτης Nora Ephron 

Όπως ίσως θυμάστε - κι αν δεν θυμάστε, σίγουρα κάπου θα το έχετε διαβάσει αυτές τις μέρες - η ταινία αφορά τις ζωές δύο διαφορετικών γυναικών, που έζησαν σε διαφορετικές εποχές , με μόνο κοινό σημείο το πάθος για μαγειρική. Από τη μια έχουμε την ιστορία της Julia Child , πώς βρέθηκε στο Παρίσι λίγο μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, πώς λάτρεψε τη γαλλική κουζίνα και πώς κατέληξε να γράψει το διασημότερο αμερικάνικο βιβλίο μαγειρικής ('' Mastering the art of french cooking''). Από την άλλη έχουμε μια σύγχρονη νευρωτική Αμερικανίδα , την Julie Powell , που απυηδισμένη από τη βαρετή δουλειά της και τις υπερεπιτυχημένες φίλες της αποφασίζει να μπλογκάρει τις περιπέτειές της καθώς για ένα χρόνο -365 μέρες- προσπαθεί να μαγειρέψει τις 524 συνταγές του περίφημου βιβλίου της Child. To blog γίνεται διάσημο και τα υπόλοιπα... μια χαριτωμένη ταινία.

Οι ιστορίες των δύο γυναικών μπλέκονται πολύ όμορφα κι έξυπνα -το σενάριο είναι καλοδουλεμένο- και δεν ξενίζει το πηγαινέλα από το παρελθόν στο παρόν κι αντίστροφα. Η ιστορία όμως της Julia Child είναι πολύ πιο δυνατή κι ενδιαφέρουσα. Πρωτ'απ'όλα αυτό έχει να κάνει με την ίδια την προσωπικότητα της Child η οποία ήταν μια εντυπωσιακά ψηλή αλλά και πληθωρική γυναίκα που ήξερε να χαίρεται τη ζωή κι είχε μια μοναδική ικανότητα να μεταδίδει αυτό το joie de vivre στον περίγυρό της. Ο διπλωμάτης σύζυγός



 

της τη λάτρευε - η λατρεία ήταν αμοιβαία- κι είναι εκείνος που τη στήριζε σε κάθε βήμα της και στο δύσκολο έργο της να συγγράψει '' το βιβλίο που θα άλλαζε τον κόσμο'' όπως της έλεγε για να της δώσει θάρρος. Μια πολύ τρυφερή κι όμορφη σχέση που αποδόθηκε όπως έπρεπε στην ταινία. Το άλλο ατού αυτής της ιστορίας -αλλά και το μεγαλύτερο της ταινίας- είναι φυσικά η Meryl Streep στο ρόλο της Julia Child. Είναι απολαυστικότατη , είναι εκπληκτική! Όταν τη ρωτά ο σύζυγός της (Stanley Tucci) τι της αρέσει να κάνει κι αυτή του απαντά ''Eat'' , ο τρόπος που λέει αυτήν τη μία και μοναδική λέξη , τα μάτια της που λάμπουν παιχνιδιάρικα και με θέρμη. εκείνη η στιγμή είναι αρκετή για να σε πείσει ότι δεν μιλάμε απλά για μια μεγάλη ηθοποιό αλλά για τη μεγαλύτερη εν ζωή ηθοποιό. Κι ο τρόπος που κόβει το κρεμμύδι -τόνους από κρεμμύδι!- που κόβει τον αστακό , που δένει την πάπια , που γυρίζει ατσούμπαλα την ομελέτα , μα τι πάθος για μαγειρική ήταν αυτό!

Αντίθετα η σύγχρονη ιστορία κινείται πάνω κάτω στο γνωστό μοτίβο των αμερικάνικων γλυκανάλατων κομεντί. Τσακωνόμαστε , μπου χου , I love you , αγκαλίτσες , τσακωνόμαστε , μπου χου , I love you , αγκαλίτσες. Ο χαρακτήρας της Julie Powell δεν είναι ιδιαίτερα συμπαθής , μοιάζει εγωκεντρικός και νευρωτικός. Κάποιες σκηνές στην μικρή της κουζίνα έχουν πλάκα αλλά ο λόγος για τον οποίο ξεκίνησε το όλο εγχείρημα δεν αποσαφηνίζεται. Το έκανε μόνο και μόνο για να γίνει διάσημη , το έκανε ως ένα είδος πρόκλησης στον εαυτό της; Τι ήθελε; Για να είμαι ειλικρινής δεν μού άρεσε η Amy Adams στο συγκεκριμένο ρόλο. Ανήκει στην κατηγορία εκείνη των άχρωμων ηθοποιών που είναι να απορείς πώς καταφέρνουν και κάνουν καριέρα. Νομίζω ότι είναι κι ένας λόγος που όλο το ενδιαφέρον του θεατή πέφτει πάνω στην πρώτη ιστορία. Πληθωρική προσωπικότητα (Julia Child) - πληθωρική ηθοποιός (Meryl Streep) από τη μια , αδιάφορη προσωπικότητα (Julie Powell) - αδιάφορη ηθοποιός (Amy Adams ) από την άλλη.

Στο τέλος όμως αυτό που σου μένει είναι η βαριά φωνή της Julia (Meryl) να σου εύχεται :

''Bon appetit''!

Trivia: Η Julia Child μετά την έκδοση του βιβλίου έκανε για χρόνια και μια σειρά τηλεοπτικών εκπομπών , στις οποίες δεν δίσταζε να κάνει και λάθη! Για παράδειγμα στο γύρισμα μιας ομελέτας η μισή φεύγει από το τηγάνι αλλά εκείνη δεν πτοείται. Κάποτε στο περίφημο Saturday night live ο Dan Aykroyd έκανε ένα πολύ αστείο σκετσάκι παριστάνοντας την Julia Child. Αυτό το σκετσάκι το βλέπουμε και στην ταινία κι είναι πραγματικά πολύ αστείο. Κι απ'ότι λέγεται το λάτρευε κι η ίδια η Julia Child!

Δείτε εδώ πώς η Julia (Meryl) γυρίζει την ομελέτα.

Υ.Γ.: Βούτυρο , βούτυρο , βούτυρο!!! Πρέπει να καταναλώθηκαν απίστευτες ποσότητες βούτυρο κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων!
Υ.Γ.2: Μετά από αυτο το έκτακτο παράρτημα ,το cook-cinema την επόμενη φορά ξαναγυρίζει στο παρελθόν.

Martha Vs. Kate

(cook-cinema No.2)

Η αμερικάνικη κινηματογραφική βιομηχανία έχει τη συνήθεια να καραδοκεί πάνω από τις μικρές και μεγάλες οθόνες της Γηραιάς Ηπείρου (κυρίως Αγγλία & Γαλλία) έτσι ώστε να καταφέρει να κλέψει -επίσημα βέβαια- καμιά ιδέα και να τη μετατρέψει με την κατάλληλη επεξεργασία σε blockbuster.

Στο σημερινό cook-cinema δύο κινηματογραφικές σεφ μια Γερμανίδα και μια Αμερικανίδα , ακονίζουν τα μαχαίρια τους. Με άλλα λόγια μια γερμανική ταινία κι η αμερικανική βερσιόν της έρχονται αντιμέτωπες:

Bella Martha .

Γερμανική ταινία του 2001 σε σκηνοθεσία Σάντρα Νέτελμπεκ όπου μας μαγειρεύει η Μάρτα

έρχεται σε ''σύγκρουση'' με την αμερικάνικη απόδοσή της

No Reservations (ε.τ. ''Έχετε κάνει κράτηση;'' )

ταινία του 2007 σκηνοθετημένη από τον Σκοτ Χικς , όπου μας μαγειρεύει η Κέιτ!

Σενάριο: Οι Αμερικανοί δεν μπήκαν στον κόπο να πρωτοτυπήσουν στο ελάχιστο κι έτσι η ιστορία είναι ακριβώς η ίδια και στις δύο ταινίες , εκτός από μία λεπτομέρεια που δεν ''παίζει'' στην αμερικάνικη. Έχουμε και λέμε: Μεσήλικη σεφ στο Αμβούργο (Νέα Υόρκη αντίστοιχα), μοναχική , μονόχνωτη ,ψυχρή, στην κυριολεξία εργάζεται με πάθος και διευθύνει με αυστηρότητα την μπριγάδα της στην κουζίνα φημισμένου εστιατορίου της πόλης. Μέγας καλλιτέχνης της γαστρονομίας , αφοσιωμένη αποκλειστικά στην καριέρα της, βραβευμένη με αστέρια, λατρεύεται από προσωπικό και φανατικούς πελάτες του εστιατορίου. Το πάθος κυριαρχεί στη δουλειά της αλλά όχι στη ζωή της. Ζει μόνη , όταν έχει ρεπό... πάλι μαγειρεύει και η ρουτίνα της είναι δουλειά-σπίτι , οι πρωινές επισκέψεις στην κεντρική αγορά για πρώτες ύλες κι η εβδομαδιαία επίσκεψη στον ψυχαναλυτή. Η ρουτίνα αυτή ανατρέπεται όταν σκοτώνεται η αδερφή της κι αναλαμβάνει την κηδεμονία της ανιψιάς της. (Σημ: Στη γερμανική ταινία ο πατέρας ανακαλύπτεται μετά από ψάξιμο κι είναι ένας Ιταλός φορτηγατζής ενώ στην αμερικάνικη ο πατέρας είναι πανάγνωστος και σε 5 δευτερόλεπτα η ταινία έχει τελειώσει με αυτό το θέμα!). Η παρουσία της μικρής αναστατώνει την καθημερινότητά της , την αποδιοργανώνει. Τα πράγματα γίνονται ακόμα χειρότερα όταν μετά από λογομαχία με πελάτη , η ιδιοκτήτρια της δίνει υποχρεωτική άδεια κι επιστρέφοντας στο εστιατόριο μετά από μια εβδομάδα ανακαλύπτει στη θέση της έναν αλέγκρο κι άξεστο Ιταλό (Αμερικανό που έμαθε να μαγειρεύει ατην Ιταλία αντίστοιχα ) που αρέσκεται να τραγουδά άριες από ιταλικές όπερες στη δική της κουζίνα , κάνει αστεία με το προσωπικό της , το φαγητό του αρέσει στους πελάτες ,ει δυνατόν! Η Μάρτα (Κέιτ) αισθάνεται να απειλείται. Η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη , σιγά σιγά όμως η ψυχρή μας σεφ μαλακώνει κι έτσι αναπόφευκτος , εν καιρώ, είναι κι ο έρωτας. Αλλά και μια νέα αρχή , κοινή μάλιστα! Ως εκ τούτου : The (happy) end.

Bella Martha - No reservations: Σημειώσατε 1. Η γερμανική ταινία λειτουργεί καλύτερα σε πολλά επίπεδα. Η ψυχοσύνθεση της ηρωίδας δομείται καλύτερα ,ως Γερμανίδα η ψυχρότητα και η σοβαρότητα του χαρακτήρα είναι κατά κάποιο τρόπο δεδομένα. Αυτά ακριβώς τα στοιχεία έρχονται σε χτυπητή αντίθεση με την μεσογειακή αλεγκρία του Ιταλού σεφ. Η σχέση της με την ιδιοκτήτρια του εστιατορίου έχει ενδιαφέρον. Δεν τη φοβάται αλλά στη γερμανική ταινία ο χαρακτήρας της ιδιοκτήτριας είναι ιδιαίτερα σκληρός σε αντίθεση με την Αμερικανίδα που είναι πιο ανθρώπινη. Τέλος η σχέση της με την ανιψιά της. Δύσκολη , χωρίς οικειότητα στην αρχή, πολλές συγκρούσεις , θα απαιτηθεί καιρός για να μπορέσει να λειτουργήσει μια αναπόφευκτη συγκατοίκηση που στο τέλος θα γίνει μόνιμη. Αντίθετα στην αμερικάνικη είναι ...το κλασσικό αμερικάνικο μοτίβο: τσακωμός , δάκρυα , αγκαλιά , I love you , τσακωμός , δάκρυα , αγκαλιά , I love you και πάει λέγοντας. Αλλά κι οι σχέσεις της με κάποιους άλλους χαρακτήρες , τον ψυχαναλυτή , τον γείτονα , το προσωπικό έχουν μελετηθεί καλύτερα στη ''Martha'' και δεν μοιάζουν άστοχες κι αναίτιες όπως συμβαίνει με την Kate.

Οι σκηνές στην κουζίνα στη ''Martha'' έχουν νεύρο κι ένταση και ο χώρος παίρνει φωτιά από την υπερένταση , κάτι που δεν το νιώθεις στις αντίστοιχες σκηνές της αμερικάνικης ταινίας.

Martina Gedeck - Catherine Zeta-Jones : Σημειώσατε 1. Όταν ακούς την Gedeck να περιγράφει τα πιάτα που δημιουργεί , πώς τα δημιουργεί , με τι τα δημιουργεί ...σού τρέχουν τα σάλια! Κι είναι φανερό ότι η ηθοποιός εξασκήθηκε στην κουζίνα. Έχει μια άνεση που δεν την έχει η Jones στο ''No reservations''. Αντίθετα όταν η Jones περιγράφει ένα πιάτο μοιάζει περισσότερο να απαγγέλει μια σειρά από υλικά και γενικά δίνει την εντύπωση ότι απλά ...περιφέρεται. Στην κουζίνα , στην πόλη , στην ταινία , άνευρη κι υποτονική. Η Μάρτα της Μαρτίνα δεν διστάζει να αποκαλύψει τις νευρώσεις της , τον δύσκολο και στριφνό χαρακτήρα της, ενώ η Κέιτ της ...Κάθριν απλά κοιτάζει τον φακό!

Δεν αντιπαραβάλλω τους δύο άρρενες που έρχονται κι αναστατώνουν τη ζωή των δύο σεφ , γιατί κι οι δύο μού είναι συμπαθέστατοι στους ρόλους τους. Σίγουρα καλύτερος είναι ο Sergio Castellito που παίζει στη γερμανική ταινία , ως γνήσιος Ιταλός είναι και πιο...τσαχπίνης! Αλλά κι ο Aaron Eckhart δεν τα πάει κι άσχημα και γενικά δίνει μια ώθηση στην ταινία που είναι αναγκαία λόγω της υποτονικής Jones.

Όσον αφορά τις ανιψιές , η Γερμανίδα είναι σκληρό καρύδι ενώ η Αμερικανιδούλα την περισσότερη ώρα κλαίει...και ξέρετε...αγκαλιά , I love you , αγκαλιά , I love you κοκ

Και το συμπέρασμα: Κι η μαγειρική κι η ζωή χρειάζονται πάθος αλλά κι αφοσίωση. Ό,τι κι αν δημιουργείς είτε στη μικρή κουζίνα του σπιτιού σου είτε στη μεγάλη κουζίνα που άλλοτε σιγοβράζει κι άλλοτε κοχλάζει , την ίδια τη ζωή δηλαδή , δημιούργησέ το και πρόσφερέ το με γνώση , με κατάθεση ψυχής.

Ε , Μάρτα, να σου εξηγήσω πώς φτιάχνουμε στην πατρίδα σπαγκέτι αλα μάμα!

-Ε , Νικ , ξέρεις ποια είναι τα 3 μυστικά της γαλλικής κουζίνας;

- 1.Βούτυρο , 2.βούτυρο , 3.βούτυρο!!!

Η ''Bella Martha'' πέρασε σχεδόν απαρατήρητη όταν παίχτηκε στη χώρα μας. Τότε η πρωταγωνίστρια, η Μαρτίνα Γκέντεκ, δεν είχε γίνει γνωστή. Αργότερα με τις ταινίες ''Οι ζωές των άλλων'' και '' Το σύμπλεγμα Μπάαντερ Μάινχοφ'' ευτυχώς ένα μεγαλύτερο κοινό έμαθε αυτήν την πολύ καλή Γερμανίδα ηθοποιό. Αντίθετα το ''No reservations'' παρότι υπολείπεται της γερμανικής πήγε πολύ καλύτερα εισπρακτικά προφανώς λόγω της πρωταγωνίστριας αλλά και της πολύ καλής κι έξυπνης διαφημιστικής εκστρατείας.

Υ.Γ.: Στα δύο επόμενα cook-cinema θα βρεθούμε σε άλλες εποχές!