Υμνώντας την μελιτζάνα (για πολλοστή φορά!)

Η μελιτζάνα είναι ένα πολύ ιδιόρρυθμο λαχανικό. Μάλλον δύστροπο, απρόσιτο. Δεν τρώγεται ωμή (και μην αρχίσετε τις βλακείες περί ωμοφαγίας) και για να αποκαλύψει η ίδια τις πολλές χάρες της πρέπει να μαγειρευτεί. Το συναρπαστικό είναι ότι μαγειρεύεται ποικιλοτρόπως και δίνει ένα σωρό εντυπωσιακά πιάτα: τα γνωστά μας λαδερά κατσαρόλας, μακαρονάδες, πίτες, μουσακά, στα γεμιστά, μελιτζανοσαλάτες, μπάμπα γκανούς ακόμα και τουρσί! Θα μπορούσαμε να γράφαμε με άνεση έναν μακρύτατο κατάλογο από συνταγές με μελιτζάνες, τι πιο εύκολο, το μόνο που θα χρειάζομασταν ήταν να περιηγηθούμε την λεκάνη της Μεσογείου, με έμφαση κυρίως προς τα ανατολικά. Λίβανος, Ισραήλ (κι ακόμα πιο ανατολικά),  και μετά Τουρκία, Ελλάδα την λατρεύουν. Βασικά πιάτα της κουζίνας όλων αυτών των χωρών περιέχουν αυτήν την στιλπνή, ενίοτε μαύρη, άλλοτε μωβ, (και τοπικά λευκή!) γαστρονομική θεά!

Προ καιρού έπεσα πάνω σε μία συνταγή για εβραϊκά μπουρεκάκια με μελιτζάνα. Η συνταγή ήταν από ιταλικό μπλογκ. Προσπάθησα να βρω περισσότερες λεπτομέρειες για την συνταγή αλλά στις αναζητήσεις οδηγούμουν συνέχεια σε ιταλικά site, πράγμα που με έκανε να υποψιαστώ ότι ίσως είναι συνταγή των Εβραίων της Ιταλίας. Ίσως η καταγωγή της συνταγής να μην έχει ιδιαίτερη σημασία. Σημασία έχει το γεγονός ότι αυτά τα μπουρεκάκια είναι συγκλονιστικά νόστιμα! Κι εύκολα στην παρασκευή χωρίς πολλά υλικά κι ιδιαίτερη φασαρία.
Μπορείτε να το διαπιστώσετε και μόνοι σας φτιάχνοντας τα!

Εβραϊκά μπουρεκάκια με μελιτζάνα

Στιγμιότυπα από το Λονδίνο (χωρίς ομπρέλα)

Στην National Gallery η πλειοψηφία των επισκεπτών είχε στριμωχτεί - ως είθισται- μπροστά στα πιο διάσημα εκθέματα της Πινακοθήκης, αναγκάζοντας εμάς, τους αγοραφοβικούς, να βρίσκουμε καταφύγιο στις αίθουσες όπου κρέμονταν λιγότερο δημοφιλή αριστουργήματα που δεν προσέλκυαν τα "μαινόμενα για τέχνη" πλήθη. Κάπως έτσι -σε μια σχεδόν άδεια αίθουσα- με τράβηξε το βλέμμα ενός κομψού κυρίου (κομψός τουλάχιστον για τα δεδομένα του 17ου αιώνα), το πορτραίτο του οποίου κρεμόταν σε μια γωνιά, ένα πορτραίτο που έμοιαζαν να αγνοούν όσοι περνούσαν από μπροστά του. Πλησίασα. Και μετά πλησίασα όσο μπορούσα, γιατί πραγματικά ήταν ένα από το πιο όμορφα πορτραίτα που έχω δει, όχι τόσο το πρόσωπο, όσο η απόδοση των χαρακτηριστικών του ήταν γοητευτική,  και σίγουρα κάπου το είχα δει, σε κάποιο βιβλίο, σε κάποια ιστοσελίδα, αλλά live μπροστά μου ένιωθα να μαγνητίζομαι από εκείνο το βλέμμα, στάθηκα μπροστά του κάμποση ώρα εντυπωσιασμένη από την ομορφιά των ματιών, τη διαύγεια των χαρακτηριστικών του προσώπου, και εν τέλει όχι τυχαία, γιατί όπως έλεγε κι η καρτέλα με τα στοιχεία του πίνακα : "In this animated portrait the young Van Dyck uses varied brushstrokes to convey the textures of skin and hair. Touches of white suggest the moistness of the eyes and lips."

Επρόκειτο για το πορτραίτο του Φλαμανδού εμπόρου Cornelis van der Geest ζωγραφισμένο από τον επίσης Φλαμανδό Anthony van Dyck γύρω στα 1620. Με εξιτάρισε η περίπτωση van Dyck εκείνο το πρωινό, έτσι άφησα στην ησυχία του τον κομψό κο. Cornelis και βάλθηκα να ψάχνω για τα υπόλοιπα πορτραίτα του ζωγράφου που κρέμονταν στην Πινακοθήκη. Παραδόξως κανείς δεν είχε παρόμοια σκέψη εκείνη την ημέρα κι έτσι ο αγοραφοβικός μου εαυτός απόλαυσε το μικρό αυτοσχέδιο αφιέρωμα στον Φλαμανδό καλλιτέχνη.

Αλλά λίγες μέρες μετά, έμαθα ότι κι ο κος. Charlie Mortdecai εκτιμούσε τα μάλα τα πορτραίτα του Anthony Van Dyck! Ποιος είναι όμως ο κος. Mortdecai, θα αναρωτιέστε; Πρόκειται για έναν φλεγματικό Βρετανό εστέτ art dealer, πρωταγωνιστής μιας μικρής σειράς αστυνομικών βιβλίων του Kyril Bonfiglioli και -για να είμαι ειλικρινής- με τον κο. Mortdecai γνωριστήκαμε εντελώς τυχαία, όταν μια μέρα μπήκα σε ένα κατάστημα Foyles για να αγοράσω κάποια βιβλία και στο τμήμα των αστυνομικών μυθιστορημάτων έτυχε και τον συνάντησα. Άγνωστος ο κύριος, δεν είχα ακούσει ξανά γι' αυτόν, αλλά το κομψό εξώφυλλο ("never judge a book by its cover", ξέρω, ξέρω) κι η σύντομη περίληψη στο οπισθόφυλλο του βιβλίου, με τον εύγλωττο τίτλο "Dont Point That Thing Me,  υποσχόταν πολλά.

Ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο στο ταξίδι της επιστροφής, ξεσπώντας πολλές φορές σε γέλια με τις, μοναδικής ευστοχίας, (αυτο)σαρκαστικές ατάκες του Charlie Mortdecai και -φευ!- προκαλώντας εκνευρισμό στην κυρία που καθόταν δίπλα μου και που δεν αισθανόταν καθόλου καλά με τις αναταράξεις πάνω από το Βέλγιο!

Σε κάποια φάση, στο βιβλίο, ο Mortdecai επισκέπτεται την Εθνική Πινακοθήκη στην Washington (οι απίστευτες περιπέτειες του τον φέρνουν στις Η.Π.Α) κι εκεί μπροστά σε ένα πορτραίτο ζωγραφισμένο από τον Van Dyck αναφέρει ότι "that Van Dyck's work when he was in Genoa constitutes the best group of portraits in the world". Είναι από τις ελάχιστες φορές που ο Charlie σχολιάζει θετικά κάτι. Είρων, πονηρός, αδίστακτος, έχει πολλά "προτερήματα" ο κος. Mortdecai! Είναι όμως και γκουρμέ! Ω, ναι! (Εκτός από τον θαυμασμό για τα πορτραίτα του Van Dyck μοιραζόμαστε και την αγάπη για το φαγητό) Οι αναφορές σε φαγητό και ποτό είναι πολλαπλές και λεπτομερείς. Ο ίδιος ζει σε μια από τις ακριβές γειτονιές του Λονδίνου, στην Grosvenor Square και συνηθίζει να τρώει στα ιδιωτικά club της περιοχής, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι σνομπάρει το απλό φαγητό της εργατικής τάξης- σε μια σκηνή απολαμβάνει λίγο βουτυρωμένο ψωμί με ζαμπόν Spam που του προσφέρεται.

Δεν ξέρω πώς θα του φαινόταν η επίσκεψη σε μια gastro pub, τάση που εμφανίστηκε πολύ μετά την έκδοση του βιβλίου (1973). Εμένα προσωπικά μου αρέσει το concept των gastro pub, κι έτσι ψάχνοντας στο Time Out London για ανάλογα μαγαζιά στην περιοχή του Bloomsbury, έπεσα πάνω στο Norfolk Arms. Η οποία gastro pub έχει και ελληνικό χρώμα (ή γεύση καλύτερα!) μιας και το μενού είναι πινελιές από την Μεσόγειο, tapas, μεζέδες, λίγο Ιταλία, λίγο Ελλάδα και Κύπρο, Ισπανία κλπ. Ο σερβιτόρος μας ήταν Έλληνας, "βρήκε ο γύφτος τη γενιά του...", και πραγματικά χαρήκαμε, εμείς κι αυτός, και μας αποκάλυψε ότι ο ιδιοκτήτης ήταν Κύπριος και ότι αρκετά προϊόντα για τα πιάτα του μενού έρχονταν από την Ελλάδα. Όπως το χωριάτικο λουκάνικο σε ένα πιάτο που δοκίμασα, πολύ απλό σε σύλληψη αλλά τρομερά νόστιμο: Ελληνικό πικάντικο χωριάτικο λουκάνικο με ρατατουίγ! Εννοείται ότι θα το έφτιαχνα με την επιστροφή στα πάτρια εδάφη (το έφτιαξα) κι επίσης εννοείται ότι συνιστώ ανεπιφύλακτα μια επίσκεψη στο Norfolk Arms, αλλά καλού κακού κάντε κράτηση, γινόταν το αδιαχώρητο! Ό,τι δοκιμάσαμε ήταν πεντανόστιμο! Όπως -ήδη έγραψα- αυτό το πιάτο:

Χωριάτικο λουκάνικο με ρατατουίγ

(Βερσιόν alla Crispy σε πιάτο της gastro pub Norfolk Arms)

Για 2-3 πιάτα

200-250 γρ. χωριάτικο λουκάνικο (χρησιμοποίησα εκείνο με πράσο της αλλαντοποιίας Στρεμμένου)
1 μικρό κρεμμύδι λευκό κομμένο σε λεπτές φέτες
1 σκελίδα σκόρδο κομμένη στα δύο
1 μελιτζάνα φλάσκα κομμένη σε κύβους (περίπου 1-2 εκ)
1 μεγάλο κολοκύθι κομμένο σε κύβους
1 κόκκινη πιπεριά Φλωρίνης κομμένη σε χοντρά κομμάτια
4 ώριμες τομάτες τριμμένες (ή 1 κουτί έτοιμη τριμμένη τομάτα)
1 κουταλιά πάστα τομάτας
1 κουταλάκι καφέ καυτερό μπούκοβο
ελαιόλαδο
αλάτι

Σε ένα μεγάλο τηγάνι με βαρύ πάτο, σοτάρουμε σε μέτρια προς δυνατή φωτιά και σε πολύ λίγο ελαιόλαδο το λουκάνικο. Προσέχουμε να σοταριστούν καλά όλα τα κομμάτια και να πάρουν λίγο χρώμα. Το βγάζουμε. Στο ίδιο τηγάνι προσθέτουμε λίγο ακόμα ελαιόλαδο. Ρίχνουμε το σκόρδο με το μπούκοβο, σοτάρουμε για λίγο. Προσθέτουμε το κρεμμύδι. Σοτάρουμε προσέχοντας να μην "αρπάξει". Βγάζουμε το σκόρδο και προσθέτουμε τα τρία λαχανικά. Σοτάρουμε ανακατεύοντας μαλακά. Μετά από λίγα λεπτά επαναφέρουμε το λουκάνικο στο τηγάνι, ρίχνουμε την τομάτα και την πάστα, ανακατώνουμε, χαμηλώνουμε κι αφήνουμε να σιγοβράσει. Στόχος μας είναι να γίνει μια πηχτή σάλτσα και τα λαχανικά να έχουν μαγειρευτεί al dente- μην παραμαλακώσουν. Συνιστώ προσοχή στο αλάτι γιατί καμιά φορά τα λουκάνικα είναι ήδη αρκετά αλμυρά. Δοκιμάστε κι ανάλογα προσθέστε.

Norfolk Arms Gastro Pub: 28 Leigh St., Bloomsbury

National Gallery Room 29

Charlie Mortdecai


ΥΓ: Αργότερα- έχοντας αγοράσει πια το βιβλίο- έμαθα ότι πέρσι γυρίστηκε ταινία βασισμένη στον χαρακτήρα του Mortdecai με πρωταγωνιστή τον Johnny Depp. Είναι ο τελευταίος ηθοποιός που θα σκεφτόμουν για τον ρόλο. Και καθόλου τυχαία, από κριτικές που διάβασα, η ταινία ήταν μια αποτυχία!

Από τη Νιο

Προ ημερών μου ήρθαν δυο γκουρμέ καλούδια από το πανέμορφο κυκλαδονήσι, την Ίο. Ένα, και το αγαπημένο μου, είναι ένα καταπληκτικό μέλι, ίσως το ωραιότερο που έχω δοκιμάσει ποτέ, λέγεται χοντρόμελο κι είναι βασικά μέλι ερείκης (Δείτε εδώ ένα ερασιτεχνικό βίντεο που ανέβασα στο instagram). Η υφή του θυμίζει λιωμένη καραμέλα, το ίδιο κι η γεύση του. Ένα θαύμα!

Το δεύτερο ήταν ένα τυρί ντόπιο, νιώτικο, που δεν είχα δοκιμάσει ξανά, αρκούντως πικάντικο κι αρωματισμένο με θρούμπι και θυμάρι. Μαλακό, αλειφώδες, αλλά με κομμάτια σκληρά εδώ κι εκεί κι αυτό το στοιχείο το κάνει κάπως ιδιότυπο. Καταπληκτική γεύση χάρη στα βότανα και το άφθονο πιπέρι που περιέχει και σας το λέει αυτό η υποφαινόμενη, η οποία τυγχάνει πολύ ιδιότροπη όταν πρόκειται για τυριά φτιαγμένα με αιγοπρόβειο γάλα. Το τυρί αυτό φέρει το όνομα σκοτύρι.

Έφτασε στα χέρια μου τη μέρα που σκεφτόμουν να φτιάξω μια τάρτα λαχανικών με τυρί και σκέφτηκα ότι θα την απογείωνε γευστικά η προσθήκη σκοτυριού. Σωστή κίνηση. Η άλλη κίνηση ήταν να φτιάξω τη ζύμη, τη βάση της τάρτας, με ελαιόλαδο κι όχι με βούτυρο. Ελαιόλαδο σχεδόν παντού στη θέση του βουτύρου είναι η νέα τάση, τουλάχιστον ήταν η ισχυρή τάση του καλοκαιριού στην Crispy κουζίνα! Με την οποία θα συνεχίσουμε και στην επόμενη ανάρτηση! Προς το παρόν έχουμε:

Τάρτα ψητών λαχανικών με σκοτύρι.

Για τη ζύμη:

1 1/4 φλιτζάνι αλεύρι για όλες τις χρήσεις

1/4 φλιτζάνι ελαιόλαδο

4-5 κουταλιές σούπας παγωμένο νερό

1/4 κουταλιού του γλυκού αλάτι

Για τη γέμιση:

1 μελιτζάνα φλάσκα

2 κολοκυθάκια μεσαίου μεγέθους

3 τομάτες πομοντόρια

1 μεγάλο κρεμμύδι

1 αυγό

100-150 γρ σκοτύρι*

Φτιάχνουμε τη ζύμη:

Ανακατεύουμε σε ένα μπολ το αλεύρι με το αλάτι και προσθέτουμε το ελαιόλαδο. Πασπατεύουμε με τα δάχτυλα έτσι ώστε να δημιουργηθούν τρίμματα. Προσθέτουμε σιγά σιγά το κρύο νερό και πλάθουμε μέχρι να πάρουμε μια ομοιογενή ζύμη που δεν θα κολλά στα χέρια. Σημείωση: Παρατήρησα ότι όταν είναι κρύο το νερό η ζύμη βγαίνει πιο απαλή, αφράτη και λιγότερο σφιχτή.
Την τυλίγουμε σε μεμβράνη και την τοποθετούμε στο ψυγείο για 40 λεπτά περίπου.

Εν τω μεταξύ ετοιμάζουμε τα λαχανικά. Καθαρίζουμε τη μελιτζάνα και τα κολοκυθάκια και τα κόβουμε σε λεπτές φέτες. Τα απλώνουμε σε ρηχό ταψί στο οποίο έχουμε στρώσει αντικολλητικό χαρτί, περνάμε με πινέλο λίγο ελαιόλαδο και στις δύο πλευρές των λαχανικών και ψήνουμε στο γκριλ του φούρνου. Μας ενδιαφέρει να ψηθούν λίγο, ίσα να μαλακώσουν και προσέχουμε μην μαυρίσουν. Κόβουμε τις ντομάτες σε 3-4 κάθετες φέτες και τα κρεμμύδια σε ροδέλες κι επαναλαμβάνουμε τη διαδικασία. Ψήνουμε μαζί τα δύο λαχανικά έως ότου οι ντομάτες αρχίσουν να στεγνώνουν.

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς. Ανοίγουμε τη ζύμη σε ένα στρογγυλό φύλλο με πάχος περίπου 0,8-1 cm (δεν χρειάζεται χάρακας, με το μάτι υπολογίζουμε!).
Απλώνουμε μια καλή στρώση τυρί, που θα έχουμε τρίψει με τα δάχτυλα, έτσι ώστε να αφήσουμε ένα περιθώριο 2 εκατοστών περιφερειακά του φύλλου. Στρώνουμε από πάνω τα λαχανικά με όποια σειρά θέλουμε. Κλείνουμε γύρω γύρω την πίτα με το μέρος του φύλλου που έχει μείνει άδειο, έτσι ώστε στο κέντρο να μείνει ανοιχτή.
Χτυπάμε ελαφρά το αυγό και περνάμε με αυτό το πάνω μέρος της τάρτας με ένα πινέλο. Τη μεταφέρουμε στο ταψί όπου είχαμε ψήσει τα λαχανικά (μην ξεχνάμε το αντικολλητικό χαρτί) και ψήνουμε για 35-40 λεπτά περίπου.
Αφήνουμε να κρυώσει λίγο και μετά κόβουμε όπως θα κόβαμε μια πίτσα.

Μπορούμε να την ψήσουμε και σε ταψί τάρτας, στρώνοντας εκεί εξαρχής το φύλλο, πάντα αφήνοντας περιθώριο 2 εκ περιφερειακά.

*Σκοτύρι μπορεί να βρει κανείς σε κάποια καταστήματα (σίγουρα έχει ο ΑΒ). Αν δεν μπορούμε να βρούμε, μπορούμε να αντικαταστήσουμε με φρέσκια μυζήθρα και να προσθέσουμε άφθονο πιπέρι και φρέσκο θυμάρι

Μία είναι η μελιτζάνα.

-Σταμάτησες;
-Όχι.
-Βαριέσαι;
-Όχι.
-Είσαι κουρασμένη;
-Όχι.
-Διακοπεύεις;
-Όχι.
-Μετανάστευσες;
-Όχι.
-Μαγειρεύεις;
-Ναι! Και μπορώ να πω, μάλιστα, ότι δεν θυμάμαι άλλο καλοκαίρι παρεκτός του φετινού που να έχω περάσει τόσες ώρες στην κουζίνα!  Μετά από εκείνο το περίεργο ξεκίνημα τούτου του καλοκαιριού, το μαγείρεμα μετατράπηκε σε ψυχοθεραπεία. Μαρμελάδες- η μια μετά την άλλη-, μπισκότα, γλυκά και φαγητά, πιάτα αγαπημένα και καλοκαιρινά, ξανά και ξανά, ενίοτε σε παραλλαγές, κάθε μέρα με κάτι θα παλεύω στην κουζίνα. Μα πάνω απ'όλα κυριαρχούν τα φαγητά με μελιτζάνα. Πέρσι ήταν οι πιπεριές, πρόπερσι το κολοκυθάκι. Φέτος το καλοκαίρι όμως, η μελιτζάνα είναι εκείνη που τιμάται δεόντως στην κουζίνα. Δεν έχει περάσει εβδομάδα χωρίς να έχει μαγειρευτεί τουλάχιστον δύο φορές. Σε γνωστές και πολύ αγαπημένες συνταγές αλλά και σε νέες, από τις οποίες η μεγάλη αποκάλυψη είναι η εξής: Μελιζανοσαλάτα με καραμελωμένα κρεμμύδια! Τέλειο; Ναι! Και το καλύτερο: Το σκόρδο! Γιατί ναι μεν δεν γίνεται μελιτζανοσαλάτα δίχως σκόρδο -κι όπως ξέρουμε το ωμό σκόρδο πολλοί αγάπησαν, την...υστεροφημία του όμως ουδείς!- αλλά σε αυτήν την νέα υπέροχη μελιτζανοσαλάτα, το σκόρδο σοτάρεται και μάλιστα με έξυπνο τρόπο!

Μελιτζανοσαλάτα με καραμελωμένα κρεμμύδια

2 μεγάλες μελιτζάνες τύπου φλάσκες
2 μεγάλα λευκά κρεμμύδια
2 σκελίδες σκόρδο
ελαιόλαδο
αλάτι
πιπέρι
κύμινο (τη μύτη από ένα κουταλάκι του γλυκού)
λίγο χυμό λεμονιού.


Καθαρίζουμε τα κρεμμύδια, τα κόβουμε στη μέση και μετά σε λεπτές φετούλες.
Ψιλοκόβουμε τις σκελίδες σκόρδου.

Βάζουμε σε ένα τηγάνι με χοντρό πάτο λίγο λάδι (3-4 κουταλιές) να ζεσταθεί σε χαμηλή προς μέτρια φωτιά (πχ. στη δική μου κουζίνα με max 6, το έβαλα στο 3). Μόλις ζεσταθεί το λάδι ρίχνουμε τα κρεμμύδια, σκεπάζουμε το τηγάνι κι αφήνουμε τα κρεμμύδια να σοταριστούν για 10 λεπτά. Μετά το χρονικό αυτό διάστημα, ξεσκεπάζουμε κι αρχίζουμε να τα ανακατώνουμε απαλά, προσέχοντας πότε θα αρχίσουν να παίρνουν χρώμα. Μόλις αρχίσουν να παίρνουν χρώμα, ανακατώνουμε πιο συχνά και χαμηλώνουμε κατά μία μονάδα τη φωτιά. Συνεχίζουμε έτσι μέχρι να πάρουν σκούρο χρυσαφί-καφέ χρώμα και προσέχοντας μην μαυρίσουν. Υπολογίζουμε ότι η όλη διαδικασία- από τη στιγμή που θα ρίξουμε τα κρεμμύδια στο τηγάνι- κρατά περίπου 35 λεπτά. Λίγα λεπτά πριν τελειώσουμε, ρίχνουμε στο τηγάνι το ψιλοκομμένο σκόρδο, το οποίο σοτάρεται κι αυτό με τα κρεμμύδια.

Εν τω μεταξύ καθώς καραμελώνεται το κρεμμύδι ετοιμάζουμε τις μελιτζάνες

Καθαρίζουμε τις μελιτζάνες. Αφαιρούμε το πάνω και κάτω μέρος και το υπόλοιπο το κόβουμε σε ροδέλες περίπου 1/2 εκ. Δεν τις θέλουμε ούτε πολύ ψιλές, ούτε πολύ χοντρές. Τις βάζουμε σε ένα στραγγιστήρι, τις αλατίζουμε και τις αφήνουμε για 15 λεπτά περίπου. Τις ξεπλένουμε και στεγνώνουμε καθαρά κάθε ροδέλα.* Τις αλείφουμε με ελαιόλαδο και στις δύο πλευρές, τις απλώνουμε σε ένα ταψί και ψήνουμε στο γκριλ του φούρνου γαι περίπου 10-15 λεπτά, μέχρι να μαλακώσει η σάρκα αλλά προσέχουμε μην μαυρίσει. Αφήνουμε να κρυώσουν για 5 λεπτά και ξεφλουδίζουμε. Μην ανησυχείτε, το ξεφλούδισμα είναι πολύ εύκολη διαδικασία, ιδιαίτερα αν έχει ψηθεί σωστά η μελιτζάνα. Βάζουμε τη σάρκα της μελιτζάνας σε ένα μεγάλο μπολ και λιώνουμε με ένα πηρούνι, Προσθέτουμε το καραμελωμένο κρεμμύδι και συνεχίζουμε το λιώσιμο προσθέτοντας λίγο ελαιόλαδο, αλάτι, πιπέρι και λίγο χυμό λεμονιού. Δοκιάζουμε και διορθώνουμε προσθέτοντας αλάτι ή λεμόνι.
Τη δεύτερη φορά που την έφτιαξα πρόσθεσα και λίγο κύμινο που πιστεύω ότι της πήγαινε πάρα πολύ.

*Πολλοί θέλουν να αποφεύγουν τη διαδικασία του ξεπρικρίσματος της μελιτζάνας. Προσωπική εκτίμηση είναι ότι αν οι μελιτζάνες δεν είναι ιδιαίτερα πικρές, δεν χρειάζεται να τις περάσουμε από τη συγκεκριμένη διαδικασία. Για παράδειγμα, έχω διαπιστώσει ότι οι λευκές μελιτζάνες είναι ιδιαίτερα γλυκές κι έτσι ποτέ δεν τις ξεπικρίζω. 

Στο μπαλκόνι! Στο μπαλκόνι!

Στο μπαλκόνι κάθομαι κι αγναντεύω...τη γειτονιά. Και μετρώ. Μέχρι πέρσι μετρούσα απουσίες. Φέτος μόνο παρουσίες. Πολλές.
Μου αρέσει αυτή η εποχή του χρόνου, τέλη Ιουλίου μέχρι μέσα Αυγούστου, που τα πάντα ησυχάζουν στα πέριξ, στην κυριολεξία περνούν ώρες χωρίς να ακούσεις τίποτα- ούτε αυτοκίνητο!-, έχεις την αίσθηση ότι είσαι χαμένος κάπου στην εξοχή. Αλλά όλα αυτά μέχρι πέρσι. Φέτος, ακόμα κι εκείνες οι οικογένειες που έφευγαν με τον τελευταίο χτύπο του κουδουνιού στο σχολείο, είναι ακόμα εδώ.

Φταίει εκείνος ο πρωθυπουργός που υποσχέθηκε ότι θα ερχόταν η ανάπτυξη και μείναμε όλοι πίσω να την περιμένουμε με ανοιχτές αγκάλες (κι άδειες τσέπες).

Μέχρι να έρθει η ανάπτυξη φτιάξτε αυτήν την εύκολη, άκρως καλοκαιρινή μακαρονοσαλάτα. Ό,τι πρέπει για μπαλκονάτη κατάσταση και δροσερό ροζέ στο ποτήρι!

Σαλάτα με πένες ολικής, μελιτζάνα, τοματίνια και μοτσαρέλα

Για 2 άτομα
1 μελιτζάνα μαύρη μέτριου μεγέθους
1 μελιτζάνα λευκή μέτριου μεγέθους
1 κουτάκι τοματίνια (250 γρ)
150 γρ πένες ολικής
1 μπαλάκι μοτσαρέλα
ελαιόλαδο
ρίγανη
θυμάρι
αλάτι

Πλένετε και σκουπίζετε τα τοματίνια. Τα αλατίζετε και τα λαδώνετε ελαφρώς και τα τοποθετείτε σε ρηχό ταψί στο οποίο έχετε στρώσει λαδόκολλα. Πλένετε και σκουπίζετε τις μελιτζάνες. Τις κόβετε σε κύβους -1,5 εκ-, τις αλατίζετε και τις λαδωνετε ελαφρώς και τοποθετείτε τα κυβάκια δίπλα στα τοματίνια σε μία στρώση- μην τα στριμώξετε σε περισσότερες από μία στρώσεις οπότε προτιμήστε σχετικά μεγάλο ταψί. Βάλτε το ταψί στο φούρνο και ψήστε στο γκριλ του φούρνου για 15 λεπτά περίπου. 1-2 φορές γυρίστε τα λαχανικά.
Όταν ψηθούν -οι μελιτζάνες πρέπει να έχουν μαλακώσει- τα βάζετε τα λαχανικά σε ένα μεγάλο μπολ, ρίχνετε ρίγανη και θυμάρι κι ανακατεύετε ελαφρώς. Εν τω μεταξύ βάζετε αλατισμένο νερό να βράσει. Μόλις βράσει ρίχνετε τα ζυμαρικά και τα βράζετε αυστηρώς al dente. Όταν είναι έτοιμα τα σουρώνετε και τα περνάτε κάτω από κρύο νερό. Τα στραγγίζετε καλά και τα ρίχνετε στο μπολ με τα λαχανικά. Ρίχνετε 1-2 κουταλιές ελαιόλαδο, κόβετε τη μοτσαρέλα σε κύβους και την προσθέτετε στη σαλάτα και σερβίρετε όπως ήδη είπαμε με ροζέ κρασί. Εμείς προτιμήσαμε το Ροζέ Άκρες του Σκούρα 2013, το οποίο μας αρέσει πολύ, γιατί όχι μόνο είναι ιδανικό για μπαλκονάτη κατάσταση αλλά έχει ελκυστικότατη τιμή κι επιμένει στο βιδωτό καπάκι!

Σημείωση:
Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε και ζυμαρικό κανονικό -μη ολικής- όπως επίσης στη θέση της μοτσαρέλας να βάλετε φέτα. Δεν το έχω δοκιμάσει αλλά το λέω για τους φανατικούς του συγκεκριμένου τυριού. Και μια καλή ιδέα είναι να προσθέσετε ελιές Καλαμών. Ή Θρούμπες.

Τίτλοι τέλους

Τίτλοι τέλους για το Πρακτορείο Ξένου Τύπου στη χώρα της ανύπαρκτης ανάπτυξης.

Τα ξένα περιοδικά συνήθιζα να τα αγοράζω είτε στον Νικολόπουλο στην Ομόνοια όποτε βρισκόμουν στο κέντρο, είτε στο κιόσκι του Γαρδελίνου που στεγάζεται στο ΑΒ Ελληνικού. Εκεί μπήκα με φόρα την προηγούμενη Τρίτη έτοιμη να κάνω το συνηθισμένο ξεφύλλισμα που κρατούσε κάνα ημίωρο- ευτυχώς η κα.Γαρδελίνου κι ο γιος της είναι πολύ ευγενικοί κι...υπομονετικοί άνθρωποι- κι αφού θα αποφάσιζα ποιο περιοδικό θα αγόραζα... θα το αγόραζα. Αμ δε! Εκείνη την ημέρα τα ράφια ήταν άδεια. Ντράπηκα να ρωτήσω τι συνέβαινε- σκέφτηκα μήπως έκλεινε το κιόσκι- έτσι μπήκα στο κατάστημα έκανα τα ψώνια μου κι επέστρεψα σπίτι. Ανοίγοντας τον υπολογιστή βρέθηκα μπροστά στην είδηση: Πρακτορείο Ξένου Τύπου στην Ελλάδα, τέλος. Και δες καιρό που διάλεξε! Από τη μια η υποφαινόμενη είχε αμελήσει για πολλοστή φορά τις αγορές της - είναι του στυλ "Ώχου, βρε αδερφέ, έχω καιρό μέχρι το τέλος του μήνα"-  κι από την άλλη οι ορδές των τουριστών -μας έχει υποσχεθεί ο αναπτυξιακός πρωθυπουργός ότι θα πνίξουν τη χώρα φέτος- θα μείνουν χωρίς επαφή με τον έντυπο τύπο της χώρας τους όσο θα είναι εδώ. Ελπίζω να έχουν ενημερωθεί έτσι ώστε να κατεβάσουν στα τάμπλετς τους τα απαραίτητα απς από τις αγαπημένες τους εφημερίδες και περιοδικά.

Από έφηβη αγόραζα ξένα περιοδικά. Πρώτα κινηματογραφικά, μετά για ένα χρονικό διάστημα μουσικά και τέλος -και πιο φανατικά- γαστρονομικά. Το πιο αγαπημένο, το οποίο αγοράζω εδώ και 14 χρόνια και του οποίου κρατώ ευλαβικά όλα τα τεύχη είναι το ιταλικό sale e pepe. Πάλι καλά που απέκτησε πρόσφατα ιστοσελίδα κι έτσι θα διατηρώ επαφή μαζί του.

Θα ρωτήσετε -εύλογα- γιατί δεν γίνομαι συνδρομητής (κακή εμπειρία) ή γιατί δεν κατεβάζω κι εγώ τα απαραίτητα απς να διαβάζω τα αγαπημένα μου περιοδικά από το κινητό ή το τάμπλετ. Σας έχω πει πόσο ιδιότροπη είμαι; Η κατά Crispy ιδιοτροπία απαιτεί χαρτί, να μπορεί να γράφει πάνω σε αυτό, να σημειώνει, να τσακίζει τη σελίδα- αχ, τι ηδονή! Ναι, το παραδέχομαι, δεν βλέπω να γίνομαι ποτέ οπαδός των άι-μπουκς.

Το τελευταίο ξένο περιοδικό που αγόρασα πριν φαλιρίσει το Πρακτορείο ήταν το τεύχος Απριλίου του Sale e Pepe. Τιμής ένεκεν η πίτα μελιτζάνας που ακολουθεί είναι από αυτό το τεύχος:

Ανοιχτή πίτα Μελιτζάνας

Θα χρειαστούμε ορθογώνιο ταψί διαστάσεων 20x30 cm περίπου.

Υλικά

Για τη ζύμη:

300 γρ αλεύρι για όλες τις χρήσεις
4 κουταλιές σούπας ελαιόλαδο
1 πρέζα αλάτι
120 ml χλιαρό νερό

Για τη γέμιση:
4 μελιτζάνες φλάσκες σχετικά μεγάλες
4 μεγάλα αυγά
4 κουταλιές γάλα
100 γρ τριμμένη παρμεζάνα
80 γρ γραβιέρα Νάξου
1 κουταλάκι του γλυκού θυμάρι
2 κοφτές κουταλιές σούπας τρίμμα φρυγανιάς
λίγο αλεύρι
άφθονο ελαιόλαδο
αλάτι.

Ξεκινάμε με τις μελιτζάνες. Τις πλένουμε, τις στεγνώνουμε, κόβουμε το πάνω και το κάτω μέρος και τα δύο πλάγια . Την υπόλοιπη την κόβουμε σε φέτες πάχους περίπου 1 εκ.. Τις βάζουμε σε ένα στραγγιστήρι, τις αλατίζουμε και τις αφήνουμε μία ώρα περίπου, να ξεπικρίσουν.

Φτιάχνουμε τη ζύμη. Σε ένα μεγάλο μπολ ανακατώνουμε όλα τα υλικά μαζί. Ζυμώνουμε μέχρι να πετύχουμε μια ομοιογενή, ελαστική ζύμη- γίνεται γρήγορα κι εύκολα. Την τυλίγουμε σε μεμβράνη και την αφήνουμε να ξεκουραστεί.

Ξεβγάζουμε τις μελιτζάνες και τις στεγνώνουμε μία μία με ένα πανί. Τις αλευρώνουμε ελαφρώς. Σε ένα τηγάνι ρίχνουμε άφθονο λάδι (τις ξέρετε τις μελιτζάνες τι ρουφήχτρες είναι) και το αφήνουμε να κάψει καλά. Τηγανίζουμε τις μελιτζάνες- καθώς τις βγάζουμε από το τηγάνι καλό είναι να τις βάλουμε σε απορροφητικό χαρτί. Ανανεώνουμε το λάδι στο τηγάνι μιας κι οι μελιτζάνες θα το απορροφούν συνέχεια, οπότε καλό είναι να έχουμε το μπουκάλι κάπου κοντά.

Αφού τελειώσουμε με τις μελιτζάνες (ουφ!*) ανοίγουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς για να τον προθερμάνουμε.

Λαδώνουμε το ταψί που πρόκειται να χρησιμοποιήσουμε.

Χτυπάμε τα αυγά με το γάλα καλά.

Ανοίγουμε τη ζύμη σε φύλλο όσο είναι οι διαστάσεις του ταψιού συν 5 εκατοστά περιθώριο, δηλαδή 25x35 εκ. περίπου- ε καλά ντε, δεν θα πάρουμε και χάρακα! Τοποθετούμε το φύλλο στο ταψί.

Στρώνουμε μια πρώτη στρώση με μελιτζάνες. Πασπαλίζουμε με την  μισή παρμεζάνα & γραβιέρα, το μισό θυμάρι και το 1/3 από τα χτυπημένα αυγά. Επαναλαμβάνουμε μια στρώση μελιτζάνες, το υπόλοιπα τυρί και θυμάρι, συν ακόμα 1/3 από τα χτυπημένα αυγά. Τελειώνουμε με μια τρίτη και τελευταία στρώση μελιτζάνες, το τελευταίο 1/3 από τα αυγά. Κλείνουμε γύρω γύρω με το φύλλο που περισσεύει. Η πίτα στο μεγαλύτερο μέρος της θα είναι ανοιχτή. Εκεί που είναι ανοιχτή πασπαλίζουμε με το τρίμμα φρυγανιάς. Ψήνουμε για 50 λεπτά με μία ώρα περίπου. Αν πάρει γρήγορα χρώμα από πάνω, σκεπάζουμε με ένα φύλλο αλουμινόχαρτο.

Τρώγεται ζεστή αλλά και κρύα είναι ακόμα καλύτερα!

*Η μελιτζάνα είναι ένας μπελάς για να ετοιμαστεί σωστά. Αλλά σε αποζημιώνει γιατί ό,τι κι αν φτιάξεις με αυτό το υπέροχο λαχανικό είναι η πεμπτουσία της νοστιμιάς! Η φύση ξέρει πολύ καλά γιατί την έκανε τόσο ιδιότροπη. Χαλάλι της!

P.I.G.S. (#I)

Συνεχίζουμε το αυγουστιάτικο αφιέρωμα στα ''γουρούνια'' του Νότου με την Ιταλία. Η Ιταλία είναι η χώρα που έχει πρωθυπουργό τον κο. Λέττα (Ποιον;) αλλά όλοι ασχολούνται με τον κο. Μπερλουσκόνι (Α, αυτόν!). Η Ιταλία είναι περισσότερο από απλά μια ακόμη χώρα στο χάρτη. Είναι  ιδέα, είναι πίστη, είναι παντοτινή αγάπη -τουλάχιστον για την υποφαινόμενη.

Είναι η χώρα που μας έδωσε τον Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι (τον πιο γοητευτικό άντρα που πέρασε ποτέ από αυτόν τον πλανήτη -αντιρρήσεις δεν γίνονται δεκτές), τα ζυμαρικά, την Άννα Μανιάνι, τη βέσπα, τον Φαμπρίτσιο ντε Αντρέ, τους αγαπημένους συνονόματους Λούτσιο Ντάλλα και Λούτσιο Μπατίστι, τη Γαληνοτάτη (Βενετία), τις υπέροχες Σοφία Λόρεν, Σιλβάνα Μαγκάνο, Τζίνα Λολομπριγκίτα, Κλαούντια Καρντινάλε, τον κωμικό Τοτό, τον Αλμπέρτο Σόρντι, τον Βιττόριο Γκάσμαν, τις ταινίες του Βιτόριο ντε Σίκα, του Φεντερίκο Φελίνι, του Πιερ Παολο Παζολίνι, του Λουκίνο Βισκόντι, την Comedia all' Italiana, είναι η χώρα του Campari και του Vermouth, της πίτσας, της παρμεζάνας, του προσιούτο, του μπαλσάμικο, της μορταδέλας (yummy!), είναι η χώρα που μας έδωσε τις υπέροχες όπερες του Τζιουζέπε Βέρντι, τη φωνάρα της  Μίνα, τη squadra azzurra (καλά ντε, μη βαράτε!), τον Βαλεντίνο Ρόσσι, είναι η χώρα των Prada, Valentino, Gucci, Versace, Armani, Dolce&Gabbana, είναι η Costa Amalfitana, η Cinque Terre, η Σικελία, η Σαρδηνία, οι γεμάτοι αμπελώνες λόφοι της Τοσκάνης, η Φλωρεντία, η Αιώνια Πόλη, βόλτα στο lungotevere μια γλυκιά ανοιξιάτικη βραδιά, ένα παγωτό στο χέρι και σουλατσάρισμα στη via Condotti, μια cacio e pepe σε ταβέρνα της πόλης (αχ και βαχ, Ρώμη μου...), ναι είναι κι η Μαφία, η 'Ντρανγκέτα, τα διάφορα κατά καιρούς οικονομικά και πολτικά σκάνδαλα, οι Ερυθρές Ταξιαρχίες, η δολοφονία του Άλντο Μόρο, o ανεκδιήγητος Μουσολίνι. Αλλά είναι κι o Αντριάνο Τσελεντάνο (ciao ragazzo!) , ο Ρομπέρτο Μπενίνι, ο Ουμπέρτο Έκο, ο Αντρέα Καμιλέρι κι ο ήρωας του επιθεωρητής Μονταλμπάνο. Είναι ο Πινόκιο, ο Τιραμόλα, ο γίγαντας Γκρισίνο. Είναι η χώρα του ωραιότερου τραγουδιού που κέρδισε ποτέ στο διαγωνισμό της Γιουροβίζιον (Volareeeee!), είναι ο Πάολο Κόντε, η Ορνέλα Βανόνι, o Ραφαέλε Γκουαλάτσι, ο Τζιοβανότι κι ο Μάρκο Μαζίνι. Είναι η πανακότα, το τιραμισού, η κασάτα, το ζαμπαγιόνε, είναι το άρωμα μιας pesto genovese του βορρά κι από το νότο η πληθωρικότητα μιας.....

Caponata

(σισιλιάνικη γλυκόξινη σαλάτα με μελιτζάνα)

Υλικά

3-4 μέτριες σε μέγεθος μελιτζάνες (περίπου 1 κιλό)

τουλάχιστον μια ντουζίνα μαύρες ελιές Καλαμών

2 κλωνάρια σέλερυ

3 κουταλιές σούπας κάππαρη (αν είναι πολύ αλμυρή ξαρμυρίστε την)

1 μεγάλο κρεμμύδι ψιλοκομμένο

1/2 φλιτζάνι ξίδι μπαλσάμικο

ελαιόλαδο

αλάτι

μαύρο πιπέρι φρεσκοτριμμένο

1 φλιτζάνι σάλτσα ντομάτας (δείτε εδώ. 2 μεγάλες ώριμες ντομάτες, 1 σκελίδα σκόρδο και 1-2 φύλλα βασιλικού θα κάνουν τη δουλειά)
2-3 μεγάλα αυγά σφιχτοβρασμένα.

Καθαρίστε τις μελιτζάνες. Κόψτε το πάνω και κάτω μέρος και πολύ λίγο από τα δύο πλαϊνά. Κόψτε τις σε φέτες 0.5 εκ. Αλατίστε τις, βάλτε τις σε ένα σουρωτήρι κι αφήστε τις να ξεπικρίσουν για καμιά ώρα. Όσο ξεπικρίζουν οι μελιτζάνες ετοιμάστε την σάλτσα (δείτε στο link που έχω δώσει ή φτιάξτε μια σάλτσα ντομάτας όπως απλά σας αρέσει. Να βγει περίπου 1 φλιτζάνι σε ποσότητα)

Βγάλτε το κουκούτσι από τις ελιές και κόψτε τις στα δύο. Καθαρίστε το σέλερυ και κόψτε το σε μικρά κομμάτια. Βάλτε σε μια κατσαρόλα το σέλερυ, τις ελιές και την κάππαρη με το μπαλσάμικο κι αφήστε τα να σιγοβράσουν μέχρι να μείνει το ξίδι μισό σε ποσότητα.
Ξεβγάζετε τις μελιτζάνες, τις σκουπίζετε και τις κόβετε σε κύβους. Σε ένα τηγάνι ζεσταίνετε λάδι και τις τηγανίζετε μέχρι να ροδοκοκκινίσουν. Τις απλώνετε σε απορροφητικό χαρτί. Ίσως χρειαστούν δύο τηγανιές, μην τις βάζετε όλες μαζί. Στο ίδιο τηγάνι σοτάρετε το κρεμύδι -αν έχει μείνει πολύ λάδι από το τηγάνι της μελιτζάνας αφαιρέστε, αν έχει συμβεί το αντίθετο προσθέστε. Αφού ροδίσει το κρεμμύδι, ρίχνετε τη σάλτσα ντομάτας. Ανακατεύετε. Προσθέτετε το σέλερυ, τις ελιές και την κάππαρη με το ξίδι που έχει μείνει. Ανακατεύετε. Προσθέτετε και τις μελιτζάνες, φρεσκοτριμμένο μαύρο πιπέρι, ανακατεύετε μια τελευταία φορά κι αφήνετε σε πολύ χαμηλή φωτιά για ένα δεκάλεπτο ακόμα.
Αφήστε την καπονάτα να αποκτήσει θερμοκρασία δωματίου, βάλτε την σε μια πιατέλα, καλύψτε την με τα αβγά ψιλοκομμένα και σερβίρετε...
....με τι κρασί; Ναι, χχχμμμ, αυτό είναι ένα ζήτημα!

-> Μην φοβάστε την παρουσία των αυγών, ισορροπούν πολύ ωραία τη συνολική γεύση.
-> Η καπονάτα γίνεται ακόμα πιο γευστική όσο μένει. Όσοι τη δοκιμάσετε κρατήστε λίγη και για την επόμενη μέρα
-> Τρώγεται σαν σαλάτα ή σαν κυρίως πιάτο.

Κι εννοείται είστε ευπρόσδεκτοι να συμπληρώσετε τη λίστα με ό,τι ιταλικό αγαπάτε!

Εγώ τους αγαπώ και τους δύο:

Pink it up!

Προ ημερών η οινοκριτικός της Guardian γκρίνιαζε ότι τα ροζέ κρασιά έχουν την τάση να γίνονται όλα και πιο γλυκά. Στα λίγα ροζέ που προτείνει στη στήλη της δεν υπάρχει κανένα ελληνικό. Μα έτσι εξηγείται αγαπητή κα. Μπέκετ! Δεν έχετε δοκιμάσει ελληνικό ροζέ!
Εδώ και χρόνια τούτο το ταπεινών προθέσεων blog επιμένει σε δύο σημεία:

1) Τα ελληνικά ροζέ είναι μοναδικά! Πέρα από το γεγονός ότι είναι εξαιρετικής ποιότητας, έχουν το πλεονέκτημα να είναι ιδιαιτέρως ξηρά και να ξεφεύγουν από το ''ενοχλητικό'' γλύκισμα στο οποίο τείνουν γενικώς τα ξένα ροζέ. Φτιάχνονται από ξένες και γηγενείς ποικιλίες, έχουν καταπληκτική γεύση κι αρώματα και το κυριότερο....
2) Ταιριάζουν με τα πλέον κλασικά πιάτα του ελληνικού καλοκαιριού καλύτερα από οποιοδήποτε άλλο κρασί ! Πιάτα στα οποία ως επί το πλείστον κυριαρχεί η ντομάτα. Κι ας το παραδεχτούμε, κόκκινο κρασί είναι κομματάκι δύσκολο να πιει κανείς εν μέσω του θέρους αν και όχι απίθανο εφόσον είναι κάποιο που θα καταδεχτεί να μείνει λίγη ώρα στο ψυγείο. Έτσι έρχονται τα ροζέ να δώσουν τη λύση. Είναι το απόλυτο ταίρι των συγκεκριμένων εδεσμάτων και εννοείται ότι πίνονται δροσερά και κρύα.
Πάμε να δούμε με ποιο καλοκαιρινό πιάτο συνδυάσαμε την τελευταία μας ανακάλυψη στα ελληνικά ροζέ.

Ρολά μελιτζάνας με γραβιέρα στο φούρνο

Υλικά για 4 άτομα

4 μελιτζάνες φλάσκες

6-7 μεγάλες ώριμες ντομάτες

3-4  σκελίδες σκόρδο

φύλλα βασιλικού 

300 γρ γραβιέρα τριμμένη (το τι τύπο γραβιέρα θα χρησιμοποιήσουμε εξαρτάται από τα γούστα μας. Το blog τούτο λατρεύει την γραβιέρα Τήνου κι αυτήν χρησιμοποίησε)

αλάτι

πιπέρι

ελαιόλαδο -θα χρειαστούμε αρκετό.

Πλένουμε τις μελιτζάνες, τις σκουπίζουμε. Αφαιρούμε το πάνω και κάτω μέρος τους και τις κόβουμε σε φέτες 5 χιλιοστών (Τον χάρακα! Τον χάρακα!). Τις αλατίζουμε και τις αφήνουμε στο στραγγιστήρι για μισή ώρα τουλάχιστον. Εν τω μεταξύ ετοιμάζουμε τη σάλτσα. Τρίβουμε τις ντομάτες στον τρίφτη. Ψιλοκόβουμε το σκόρδο και τα φύλλα βασιλικού. Σε λίγο λάδι σοτάρουμε καλά το σκόρδο και το μισό βασιλικό. Προσθέτουμε τις τριμμένες ντομάτες αλάτι και πιπέρι και σιγοβράζουμε τη σάλτσα μέχρι να πιει τα υγρά της. Στο τέλος προσθέτουμε και τον υπόλοιπο βασιλικό. Η σάλτσα είναι έτοιμη, πάμε στις μελιτζάνες. Τις ξεπλένουμε, τις στεγνώνουμε ...κι αρχίζουμε να τις τηγανίζουμε. Το τηγάνισμα των μελιτζανών απαιτεί πολύ λάδι μιας και το απορροφούν σαν σφουγγάρι. Πριν αρχίσουμε να τις τηγανίζουμε τις ''τσιμπάμε''  με ένα πιρούνι κι όταν πια τις έχουμε τηγανίσει τις βάζουμε σε μια πιατέλα στην οποία έχουμε απλώσει χαρτί κουζίνας.
Ωραία! Πιάνουμε ένα ταψάκι κι αρχίζουμε την εξής εργασία. Τυλίγουμε λίγη τριμμένη γραβιέρα σε κάθε φέτα μελιτζάνας και τις τοποθετούμε προσεκτικά  στο ταψί τη μία τυλιγμένη φέτα δίπλα στην άλλη. Όταν τελειώσουμε ρίχνουμε από πάνω όσο τυρί έχει απομείνει και τέλος απλώνουμε τη σάλτσα έτσι ώστε να καλύψει όλο το ταψί. Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 160 βαθμούς για μισή ώρα περίπου ή μέχρι να στεγνώσει το φαγητό (να μην έχει υγρά).

 Το φαγητό αυτό τρώγεται άνετα κρύο κι όπως είπαμε στην αρχή συνοδεύεται με ροζέ κρασί. Η τελευταία ανακάλυψη του blog ακούει  στο όνομα ''Κτήμα Θεόπτερα'' από την οινοποιία Τσιλιλή, εταιρία περισσότερο γνωστή για το τσίπουρο της. Να τώρα που βγάζει και κρασιά και μάλιστα το ροζέ κρασί εκτός από την πολύ γνωστή και διεθνή ποικιλία Syrah περιέχει και την ελληνική ποικιλία Λημνιώνα και το αποτέλεσμα είναι αρκετά...πικάντικο! Το κρασί αυτό το γευτήκαμε πρώτη φορά στο Oinoscent. 

Η Μεσόγειος κι ο ...μελιτζανόκηπος!

Ήξερα ότι τόσο η ελληνική κουζίνα όσο κι εκείνες εκατέρωθεν ημών -τουρκική κι ιταλική- τιμούν δεόντως την μελιτζάνα. Ήξερα επίσης ότι είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στα ανατολικά παράλια της Μεσογείου κι ακόμα πιο βαθιά στην Εγγύς Ανατολή- από εκεί που μας ήρθε. Το ίδιο και στις νότιες ακτές της μεσογειακής λεκάνης δηλαδή τη Βόρεια Αφρική! Αλλά στα δυτικά τι γίνεται; Πόσο δημοφιλές είναι τούτο το συναρπαστικό λαχανικό προς δυσμάς; Όσον αφορά την Ισπανία τη λύση μου την έδωσε φίλη που έχει ζήσει χρόνια στη χώρα της Ιβηρικής. Έτυχε να τηλεφωνήσει τις μέρες που με ''έτρωγε'' το ερώτημα κι έτσι άδραξα την ευκαιρία. Η απάντηση της ήταν ένα κράμα ενθουσιασμού (κι η ίδια αγαπά πολύ την μελιτζάνα) κι απορίας (πώς δεν το γνώριζες αυτό , Crispy????). Ε , λοιπόν οι Ισπανοί όχι μόνο τιμούν τη μελιτζάνα αλλά και τη λατρεύουν! Μάλιστα μου είπε ότι οι Ισπανοί έχουν μια έκφραση για όσους συνειδητά μπλέκονται σε μπερδεμένες και δύσκολες καταστάσεις: ''Έμπλεξε στον μελιτζανόκηπο''!
Ωραία λοιπόν, η απορία μου για την Ισπανία είχε λυθεί. Αλλά για τη Γαλλία; Δεν θυμάμαι να είχα συναντήσει συνταγή καθαρά γαλλική με μελιτζάνα . Εδώ , την απορία μου την έλυσε ένας Αμερικανός που ζει στο Παρίσι και μου αποκάλυψε ότι οι Γάλλοι τρώνε.....χαβιάρι μελιτζάνας!!! Ορίστε;;; Έριξα μια ματιά στη συνταγή κι είπα Pourquoi pas? Θα τη φτιάξω!
Έτσι για το:

''Χαβιάρι μελιτζάνας''

(από τον David Lebovitz)

...έψησα μερικές (3-4) μελιτζάνες (Δεν ακολούθησα τη διαδικασία καπνίσματος που αναφέρει ο κος. Lebovitz). Τις καθάρισα , τις τρύπησα , τις έβαλα λίγο λάδι και τις έψησα για 40 λεπτά περίπου.
Τις άφησα να κρυώσουν λίγο κι έπειτα αφαίρεσα την ψίχα. Την έβαλα σε μια μουλινέτα με λίγο λάδι , αλάτι , 1 σκελίδα σκόρδο και χτύπησα το μίγμα. Πρόσθεσα κι άλλο λάδι , μπόλικο λεμόνι , μερικά φύλλα βασιλικό (ή μαϊντανό αν θέλετε) διόρθωσα το αλάτι κι η τελική πινελιά ήταν μπόλικο πιπέρι καγιέν. Ξαναχτύπησα αυτή τη φορά για περισσότερη ώρα μέχρι το ...''χαβιάρι'' να γίνει αφράτο και να θυμίζει mousse!
Το πιάτο αυτό ήταν η επιτυχία της βραδιάς. Συνοδεύτηκε με ψημένες αραβικές πιτούλες και μπόλικη μπύρα ένεκα ζέστης!
Αλλά έμεινα με την απορία. Είχα φτιάξει ένα ''χαβιάρι μελιτζάνας'' ή μια απλή ταπεινή κι ελληνικότατη....μελιτζανοσαλάτα;;;; Πάντως από την Μεσόγειο δεν έφυγα- απλά τις συντεταγμένες ..μπέρδεψα!!!

Η αυτής μεγαλειότης , η ...μελιτζάνα!

Αναμφίβολα το κυρίαρχο λαχανικό του θέρους είναι η ντομάτα. Είναι σχεδόν πανταχού παρούσα στα καλοκαιρινά μας πιάτα , στις σάλτσες μας , στις σαλάτες μας (σ.σ. Θυμήστε μου να σας αποκαλύψω στο τέλος έναν σοβαρό αντίπαλο της ντομάτας στο πεδίο των σαλατών!) , στο φούρνο μας ελέω γεμιστών κοκ. Είναι η βασίλισσα , δε λέω. Αλλά δεν είναι η...μοιραία , δεν είναι η femme fatale του καλοκαιριού, δεν είναι είναι εκείνο το λαχανικό που θέλει υπομονή και μαεστρία για να αποκαλύψει τις αρετές του......μμμμμμ...κι όταν τις αποκαλύψει το ερωτεύεσαι σφόδρα και δια παντός. Η τσαχπίνα , η τσαπερδώνα (που έλεγε κι η γιαγιά μου!) , η ....''στρίγγλα που έγινε αρνάκι'' δεν είναι άλλη από την

 μελιτζάνα! Πολλοί τη θεωρούν δύστροπο λαχανικό -πιθανόν επειδή δεν τρώγεται ωμή κι ίσως επειδή χρειάζεται μια διαδικασία για να διώξει κανείς την πικράδα της , αλλά αξίζει τον κόπο.  Όταν την τιθασεύσεις τηγανίζοντας , μαγειρεύοντας ή ψήνοντάς την ...σου αποκαλύπτει η ''άτιμη'' μια γλύκα μοναδική και πολύ ιδιαίτερη. Ευτυχώς στην ελληνική κουζίνα εμφανίζεται συχνά η χάρη της , όπως και στην ιταλική , την τούρκικη και την αραβική. Η συνταγή που σας έχω σήμερα είναι ιταλική και πολύ διάσημη. Το μεγάλο της ατού είναι το ψήσιμο που γίνεται στο φούρνο. Δένει τόσο ωραία το φαγητό που θα συναρπάσει τους πάντες ακόμη και τους αμετανόητους κρεατοφάγους! Θυμάμαι είχα πάει ένα ταψί σ'ένα ταράτσα-πάρτι κι ένας από τους καλεσμένους το σνόμπαρε γιατί δεν είχε κρέας. Στο τέλος , εκείνος ήταν που το ρήμαξε κι έψαχνε απεγνωσμένα για απομεινάρια!

Melanzane alla Parmigiana

(από το βιβλίο της Σοφία Λόρεν ''Συνταγές κι αναμνήσεις'')

Για 4 άτομα
Υλικά
2 κιλά μελιτζάνες (φλάσκες , εγώ χρησιμοποίησα και λευκές που είναι γλυκύτατες!)
1/2 κιλό ντομάτες
3 σκελίδες σκόρδο
Βασιλικός φρέσκος , φρεσκότατος και μυρωδάτος
2/3 φλιτζάνι φρεσκοτριμμένη παρμεζάνα
2 μπάλες μοτσαρέλα κομμένες σε κύβους
αλάτι
πιπέρι
λάδι
Πλένουμε και καθαρίζουμε τις μελιτζάνες από το κοτσάνι. Αφαιρούμε αριστερά και δεξιά 2 φετούλες και μετά κόβουμε σε φέτες του 1 εκατοστού. Στρώνουμε τις μελιτζάνες σ'ένα πιάτο , αλατίζουμε , σκεπάζουμε μ'ένα πιάτο και βάζουμε κάτι βαρύ από πάνω. Αφήνουμε για 1 ώρα. (σσ : Η διαδικασία αυτή γίνεται για να ξεπικρίσει η μελιτζάνα. Αν η μελιτζάνα τυγχάνει γλυκιάς ποικιλίας , τότε προσπερνάμε τη συγκεκριμένη διαδικασία). Στο μεταξύ ετοιμάζουμε τη σάλτσα. Περνάμε τις ντομάτες από τον τρίφτη. Σ' ένα τηγάνι σωτάρουμε το σκόρδο. Ρίχνουμε την ντομάτα και μερικά φύλλα βασιλικού ψιλοκομμένα , αλατοπιπερώνουμε και μαγειρεύουμε μέχρι να πήξει η σάλτσα.
Όταν έρθει η ώρα , ξεπλένουμε τις μελιτζάνες και τις στεγνώνουμε με χαρτί κουζίνας. Τις τηγανίζουμε σε μπόλικο λάδι και τις στραγγίζουμε σε χαρτί κουζίνας.
Σένα ταψί απλώνουμε μια στρώση σάλτσας , από πάνω στρώνουμε μελιτζάνες κι από πάνω τα τυριά. Συνεχίζουμε την ίδια σειρά στρώσεωνσάλτσα-μελιτζάνες- τυριά μέχρι να τελειώσετε με μια στρώση σάλτσας. Ρίχνετε από πάνω ό,τι τυρί έχει μείνει και ψήνετε σε προθερμασμένο φούρνο (180 βαθμοί) για 20 λεπτά. Το φαγητό τρώγεται ζεστό ή κρύο. Με τέτοια ζέστη προτιμάται κρύο συνοδευόμενο μ'ένα ωραιότατο ελληνικό ροζέ (ο ελληνικός αμπελώνας διαθέτει αρκετά!)


Για όσο καιρό θα είμαστε μαζί , κάθε καλοκαίρι θα σας αναρτώ συνταγές μελιτζάνας. Εδώ κι εδώ θα βρείτε τις συνταγές του προηγούμενου θέρους.

Και για το τέλος: Η ντομάτα κινδυνεύει να χάσει την πρωτοκαθεδρία της στις καλοκαιρινές σαλάτες. Επισκεπτόμενη διάφορα ξένα γαστρονομικά site ανακάλυψα ότι................ το καρπούζι είναι ο μεγάλος πρωταγωνιστής αυτού του καλοκαιριού και παρουσιάζεται σε σαλάτες με διάφορα υλικά όπως φέτα , κρεμμύδι , ελιές κλπ. Ειδικά φέτος που οι Ευρωπαίοι ''τσουρουφλίστηκαν'' από ασυνήθιστους καύσωνες κάτι τέτοιες σαλάτες ''έπαιξαν'' πολύ!

Μία Μοναδική Μακεδονική Μελιτζανόπιτα.

Όσοι μαγειρεύουν , φαντάζομαι ότι έχουν συνταγές που οι οικείοι τους τούς ζητάνε επανειλημμένα κι ενίοτε... απεγνωσμένα να μαγειρέψουν. Από το καλοκαίρι -πάνε 3-4 χρόνια- που πρωτόφτιαξα αυτήν την πίτα , κάθε τέτοια εποχή όλοι όσοι την έχουν δοκιμάσει μού ζητούν να τη φτιάξω. Και καλά κάνουν! Είναι μια από τις ωραιότερες και πιο νόστιμες πίτες που έχω δοκιμάσει , είναι εξαιρετική στο συνδυασμό των υλικών κι εκείνη η ''άτιμη'' η μελιτζάνα έχει ξεγελάσει πολλούς - οι περισσότεροι νομίζουν ότι τρώνε κρεατόπιτα. Είναι επίσης εντυπωσιακή η αμεσότατη αντίδραση όσων την δοκιμάζουν. Με την πρώτη μπουκιά ''πέφτουν ξεροί'' : ''φοβερή!'' , ''τέλεια!'' , ''μα τι λουκούμι είναι αυτό το πράγμα!'' . ''πεντεγλύκισμα!'' και πάει λέγοντας. Και πιστέψτε με, δεν έχει να κάνει με μαγειρικές δεινότητες -ο καθένας μπορεί να τη φτιάξει- αλλά είναι όλα αυτά τα υλικά μαζί που μπλέκουν τόσο όμορφα και τόσο σωστά.

Τη συνταγή την είχα βρει σ'ένα από τα πρώτα τεύχη του ''Γαστρονόμου'' ( μηνιαίο ένθετο της Καθημερινής ). Δυστυχώς έχω κρατήσει μόνο το φύλλο με τη συνταγή , οπότε δε θυμάμαι μήνα κι έτος (λυπάμαι , είμαι απαράδεκτη). Πάντως είναι συνταγή του συνεργάτη του περιοδικού, Αλέξανδρου Γιώτη. Τον θυμάμαι που τον έβλεπα σε μια εκπομπή του σε κρατικό κανάλι. Ήταν λίγο αυστηρός, μού θύμιζε καθηγητή Φυσικής που μόλις του είχες απαντήσει λάθος. Μπρρρ.... Αλλά γράφει πολύ ωραίες συνταγές , έχω κι άλλη μία δική του που κάνει ''στράκες'' , από νησί όμως αυτή.
Ετοιμαστείτε τώρα να γευθείτε την πιο ωραία μελιτζανόπιτα της ζωής σας:

Μακεδονική Μελιτζανόπιτα.

του Αλέξανδρου Γιώτη (από το περιοδικό Γαστρονόμος)

Υλικά :
 3 μελιτζάνες φλάσκες σε φέτες (δεν αναφέρεται πάχος αλλά υπολογίστε 1/2 εκ. Το χάρακα! Το χάρακα!) , 8-10 κρεμμυδάκια φρέσκα ψιλοκομμένα σε ροδέλες , 1 1/2 φλιτζάνι γραβιέρα Νάξου σε κύβους, 1 φλιτζάνι γραβιέρα Δωδώνης (αγελάδος) σε κύβους , 1 φλιτζάνι καρυδόψιχα , 1 κουταλάκι γλυκού κύμινο , αλάτι , πιπέρι , σουσάμι , λάδι , 24 φύλλα κρούστας.

Αφήνουμε τις μελιτζάνες σε φέτες, αλατισμένες , 1 ώρα στο σουρωτήρι. Τις ξεπλένουμε , τις στεγνώνουμε με απορροφητικό χαρτί , τις αλείφουμε με λάδι και τις ψήνουμε στο φούρνο ώστε να φύγουν τα υγρά τους αλλά όχι να μαυρίσουν (από το κακό τους , τέτοια ταλαιπωρία πια!). Λοιπόν, όσο κάνετε όλη αυτή τη δουλειά με τις μελιτζάνες στα χρονικά κενά κάντε τα εξής: Σωτάρετε σε λίγο λάδι το κρεμμυδάκι μέχρι να μαλακώσει. Ετοιμάστε τα τυριά αν δεν τα έχετε ήδη ετοιμάσει (το ότι κόβονται σε κύβους δεν σημαίνει ότι πρέπει να το κάνετε ντε και καλά έτσι. Τρίψτε τα στο χοντρό αν βαριέστε τη...γεωμετρία). Σ'ένα μεγάλο μπωλ ανακατέψτε το κρεμμυδάκι , τα τυριά , το καρύδι , το κύμινο και το πιπέρι. Μόλις κρυώσουν λίγο οι μελιτζάνες ψιλοκόψτε τις και ανακατέψτε τις με τα υπόλοιπα υλικά. Προθερμαίνετε το φούρνο στους 200 βαθμούς. Διπλώστε δύο φύλλα κρούστας στη μέση , αφού πρώτα τις αλείψετε με λάδι. Απλώστε στο μάκρος 4-5 κουταλιές γέμιση. Γυρίζετε τις άκρες των φύλλων προς τα μέσα και τυλίγετε σε μακρόστενα ρολά. Επαναλαμβάνετε ώσπου να τελειώσουν τα φύλλα. Βάζετε τα ρολά σε λαδωμένο ταψί. Ρίχνετε σουσαμάκι από πάνω και ψήνετε για περίπου 45 λεπτά.

Λίγα λόγια για τα τυριά. Έχω κάνει κάποιες αλλαγές , πρώτον για να μην έχω προβλήματα με το Νόμο , μπορεί να μου ζητούν τα ρέστα με πνευματικά δικαιώματα- στην Ελλάδα είμαστε και λίγο εύθικτοι - κι όσο να'ναι στον ''Γαστρονόμο'' θα έχουν καλύτερους δικηγόρους από εμένα , που απ'ότι θυμάμαι δεν είχα ποτέ δικηγόρο. Ο άλλος λόγος είναι ότι όταν πρωτοέφτιαξα τη συνταγή δεν έβρισκα μπάτζο. Η κανονική συνταγή πρότεινε γραβιέρα (δεν διευκρίνιζε τι είδους) και μπάτζο αλλά εγώ το γύρισα σε μια γραβιέρα γλυκιά , νησιώτικη και μία πιο αλμυρή στεριανή. Εσείς κάντε ό,τι συνδυασμό θέλετε, προσέξτε μόνο να μην είναι και τα δύο τυριά αλμυρά.

Σήμερα σας έχω το ελεύθερο. Μπορείτε να πιείτε μπύρα αν θέλετε - αλλά είπαμε όχι αναψυκτικά!

Melanzana mia!

Το γαστρονομικό καλοκαίρι στην Ελλάδα -κι όχι μόνο- διαθέτει τρία εξαιρετικά ατού:


1. Τη ντομάτα , που δεν είναι άλλη από την απόλυτη κυρίαρχο της εποχής αυτής.





2. Τον βασιλικό με το υπέροχο, σπιρτόζικο άρωμά του -κάθε μπαλκόνι ή κήπος πρέπει να διαθέτει έστω και μία γλάστρα




και 3. Τη μελιτζάνα που δεν άλλη από...τη Σοφία Λόρεν των ζαρζαβατικών!!!


Ο συνδυασμός των τριών αυτών υλικών είναι, για την Crispy ,η επιτομή του γευστικού καλοκαιριού. Είναι επίσης, αυτό που κάθε γκουρμέ γνωρίζει καλά: Τα ταπεινότερα υλικά δίνουν τις πιο δυνατές συγκινήσεις στον ουρανίσκο. Τα τρία αυτά υλικά λοιπόν με την προσθήκη ενίοτε κι άλλων υλικών, δημιουργούν θαυμάσια και σχετικά ελαφριά πιάτα ιδανικά για το μέσον του θέρους. Σήμερα σας έχω μία σικελική συνταγή και την παραθέτω για 2 λόγους : 1) Για την ονομασία της, 2) Είναι αφορμή για σινεφιλική αναφορά.

Οι πέννες αλα Νόρμα κατάγονται από την Κατάνια της Σικελίας, τόπος γέννησης του Βιντσέντζο Μπελλίνι , δημιουργού της όπερας ''Νόρμα''. Ένα άλλο τέκνο της Κατάνια , ο συγγραφέας Νίνο Μαρτόλιο δοκιμάζοντας κάποτε μια εξαιρετική εκτέλεση της συγκεκριμένης σπαγγετάδας αναφώνησε προς τη μαγείρισσα ''Μα κυρία μου, αυτή είναι μια πραγματική Νόρμα!'' εννοώντας βέβαια ότι το πιάτο ήταν τέλειο. Κι από τότε της βγήκε το όνομα...

Penne alla Norma.

Υλικά (για 4 άτομα) 3 μελιτζάνες φλάσκες , 4 μεγάλες κι ώριμες ντομάτες , 3 σκελίδες σκόρδο , ένα ματσάκι φύλλα βασιλικού , αλάτι , πιπέρι , λάδι -ελπίζω να έχετε καταλάβει ότι όταν γράφω λάδι εννοώ μόνο ελαιόλαδο!

Εκτέλεση: Κόβουμε τις μελιτζάνες στο μαντολίνο σε πολύ λεπτές φέτες. Επειδή είναι κομμένες πολύ λεπτές , δεν μπαίνω στη διαδικασία του αλατίσματος για να φύγει η πικράδα της μελιτζάνας , αν τυχόν σας ενοχλεί η πικράδα αφήστε τις φετούλες μισή ώρα στο αλάτι και μετά στραγγίξτε τις , αλλά ειλικρινά δε βρίσκω το λόγο να μπείτε στη συγκεκριμένη διαδικασία. Τηγανίστε σε καλά ζεσταμένο λάδι τις φέτες μελιτζάνας. Απλώστε τις σε χαρτί κουζίνας για να απορροφηθεί όσο το δυνατόν περισσότερο λάδι από το τηγάνισμα. Βλέπετε η τσαχπίνα η μελιτζανούλα μας ρουφά σαν το σφουγγάρι το λάδι.


Ετοιμάστε τη σάλτσα. Τρίψτε τις ντομάτες. Σ'ένα τηγάνι σωτάρετε σε λίγο λάδι το σκόρδο και λίγα από τα φύλλα βασιλικού ψιλοκομμένα. Προσθέστε την ντομάτα , αλάτι , πιπέρι και σιγοβράστε μέχρι να απορροφηθούν όλα τα υγρά. Στο τέλος αφαιρέστε το σκόρδο και ρίξτε στην έτοιμη σάλτσα τον υπόλοιπο βασιλικό. Βράστε τα ζυμαρικά al dente. Αφού τα στραγγίξετε , ανακατέψτε τα με τη σάλτσα , στρώστε από πάνω τις φετούλες μελιτζάνας και τρίψτε χοντρά όποιο σκληρό τυρί θέλετε. Οι Κατανέζοι χρησιμοποιούν αλατισμένη ρικότα , η Crispy παρμεζάνα (μπαναλιτέ) , εσάς σας θέλω πιο ευφάνταστους!



Συνοδεύεται μ'ένα υπέροχο ροζέ κρασί, το ''Ρό'' της Εύχαρις φτιαγμένο από τις ποικιλίες syrah & αγιωργήτικο, το οποίο παρεμπιπτόντως έχει και υπέροχη τιμή!





********************************************************************


Όπως θα θυμάστε τρέχει κι ένα αφιέρωμα στα σινέ 70s. Το πιάτο που μόλις δοκιμάσαμε εμφανίζεται σε μια ιταλική ταινία του 1976. Είναι το ''Βίαιοι , βρώμικοι & κακοί'' του Εττόρε Σκόλα. Μια ταινία που παρότι την εντάσσουν στην κατηγορία comedia all'italiana , μόνο κωμωδία δεν είναι αλλά μάλλον περισσότερο γροθιά στο στομάχι. Μια όχι ευχάριστη ταινία γιατί νιώθει κανείς μια απέχθεια για τους ελεεινούς χαρακτήρες του έργου , χαρακτήρες που ζουν και ''βασιλεύουν'' κάπου σε μια παραγκούπολη στα περίχωρα της Ρώμης. Όπως είχε πει ο ίδιος ο σκηνοθέτης του είχε προκαλέσει σοκ η αλλοιωμένη ψυχολογία των ανθρώπων αυτών και πιστέψτε με αυτό το στοιχείο κυριαρχεί στην ταινία. Ο πάτερ φαμίλιας της οικογένειας που παρακολουθούμε , ο μισότυφλος Τζιατσίντο - τον οποίον υποδύεται μοναδικά ο Νίνο Μανφρέντι- είναι η πιο ελεεινή ύπαρξη στον κόσμο. Δεν τον αντέχουν ούτε οι δικοί του κι αποφασίζουν να τον δηλητηριάσουν για να πάρουν και τα λεφτά της ασφάλειας από το χαμένο μάτι του! Μαντέψτε με ποιο πιάτο! Βλέπετε τυγχάνει να είναι το αγαπημένο του Τζιατσίντο και το καταβροχθίζει με μια λαιμαργία! Παραδόξως τη γλιτώνει από τη δηλητηρίαση κι ακολουθεί για κακή τύχη των υπολοίπων ένα απίστευτο ξέσπασμα οργής του μισότυφλου αγροίκου.

Εσείς βέβαια δοκιμάστε το πιάτο αλλά μην επιχειρήσετε να δηλητηριάσετε κανέναν!!!


Λοιπόν δεν έχετε παράπονο. Η σημερινή ανάρτηση είχε ''άρτο'' , είχε και ''θεάματα''! Τι άλλο θέλετε; Να σας αφήσω ήσυχους , είπατε; Καλά τότε , αλλά από Δευτέρα τα ξαναλέμε.



**************************************************************



Υ.Γ.: Εντάξει, το παραδέχομαι , έχω γίνει πολυλογού τον τελευταίο καιρό, αλλά δεν άντεξα! Έχει σινέ επανέκδοση την ταινία ''Διακοπές στη Ρώμη'' και περιττό να σας πω ότι τη λατρεύω! Για πολλούς λόγους. 1) Είναι γυρισμένη στην πολυαγαπημένη μου Αιώνια πόλη , τη Ρώμη. 2) Πρωταγωνιστεί η υπέροχη (στον υπερθετικό βαθμό) Ώντρεϋ Χέμπορν 3) Υπάρχει μια γλυκιά χημεία μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών και...ναι , το παραδέχομαι είναι μια ρομαντική ταινία αλλά είναι ό,τι πιο ιδανικό για θερινό σινεμά! Σπεύσατε! Αυτά... Α, για του λόγου το αληθές, δηλαδή πόσο τη λατρεύω κλπ, στη φωτογραφιούλα δίπλα σας έχω το φετινό μου ημερολόγιο τοίχου : A roman holiday , προφανώς!