To the pub!

Και ξαφνικά πεθύμησα τις εγγλέζικες παμπ. Και γι' αυτό φταίνε οι πολλές αγγλικές σειρές* που έχω δει φέτος τον χειμώνα, κυρίως αστυνομικές, όπου οι αστυνομικοί και ντετέκτιβ εκτός από το να μπαινοβγαίνουν στα αστυνομικά τμήματα και τα crime scenes, έχουν τη συνήθεια να συχνάζουν σε παμπ, σιγοπίνοντας ale και να συλλογίζονται πώς θα φτάσουν στη λύση του μυστηρίου. Λατρεύω την ατμόσφαιρα των εγγλέζικων παμπ, είναι ο ορισμός του coziness. Όσες φορές έχω βρεθεί στο Λονδινο (ή σε άλλη πόλη της Αγγλίας) έχω επιδοθεί σε επίμονη παμπότσαρκα (ο καθένας με τα βίτσια του, άλλος πάει για κουλτούρα, άλλος για ψώνια, και πολλοί λίγοι τη βρίσκουμε με τις παμπ). Εδώ στην Αθήνα βολεύομαι στο James Joyce Irish Pub , δεν είναι κι άσχημα. Αλλά, εδώ που τα λέμε, είναι άλλο πράγμα να ακούς τη βαριά cockney προφορά δίπλα σου, την ώρα που απολαμβάνεις μια beef and ale pie με μια κλασική κόκκινη ale, κι έξω η πόλη να τυλίγεται στο γνωστό gloomy ομιχλώδες σκηνικό που παραδόξως την κάνει τόσο δημοφιλή (αχ, καλέ Crispy, πώς κάνεις έτσι για το βροχερό Λονδίνο και μια χλιαρή ale, εμείς έχουμε τον ήλιο -που δεν θα μας πάρουν ποτέ, κατά δήλωση πρωθυπουργού-...εχμ, και το τσίπουρο).

Είπα beef and ale pie και προ ημερών πάνω σε μια έκρηξη νοσταλγίας και λαχτάρας, την έφτιαξα, ελαφρώς ελληνοποιημένη κι αντί για κόκκινη ale μπύρα προτίμησα μαύρη Guinness, αλλά ούτως ή άλλως ήταν έξοχη, τρομερά νόστιμη και πληθωρική κι η γεύση της με έστειλε νοερά κάπου κοντά στις όχθες του "dirty old river". Κι αυτός ήταν ο σκοπός της άλλωστε.

Beef & Guinness pie (Κρεατόπιτα με μπύρα Guinness)

Για 4 πίτες (διαμέτρου 15 εκ)

Υλικά για το φύλλο
 (Σημείωση: Αν δεν θέλετε να φτιάξετε δική σας ζύμη τότε χρησιμοποιείστε έτοιμη σφολιάτα. Η ζύμη που προτείνω είναι μια εύκολη λαδιού κι όχι βουτύρου, όπως έχουν οι κανονικές pie)

400 γρ αλεύρι για όλες τις χρήσεις (θα χρειαστούμε λίγο ακόμα στο άνοιγμα των φύλλων)
160 ml πολύ κρύο νερό
6 κουταλιές ελαιόλαδο
1/4 κουταλάκι τσαγιού αλάτι.

Αναμειγνύουμε όλα τα υλικά σε ένα μπολ και ζυμώνουμε μέχρι να πάρουμε μια ζύμη ομοιογενή- δεν θα πάρει πολύ, δένει αμέσως. Την τυλίγουμε σε μεμβράνη και την βάζουμε στο ψυγείο.

Υλικά για τη γέμιση

550-600 γρ μοσχαράκι (ή βοδινό κρέας)
(Σημείωση: Προτιμήστε μαλακό μέρος, εγώ πήρα ποντίκι και δούλεψε εξαιρετικά. Ως προς την ποσότητα το κρέας που χρησιμοποίησα ζύγιζε 560 γρ.)
1 κουτί μπύρα Guinness (αντιστοιχεί σε 440 ml)
1 κρεμμύδι λευκό ψιλοκομμένο
1 σκελίδα σκόρδο ψιλοκομμένη
2 φύλλα δάφνη
1 κύβο ζωμό βοδινού (καλύτερα bio μιας κι έχουν λιγότερο αλάτι)
1 κλωναράκι θυμάρι
150 γρ μανιτάρια λευκά κομμένα σε λεπτές φέτες
3 κουταλιές αλεύρι
αλάτι
πιπέρι
ελαιόλαδο
1 αυγό


Κόβουμε το κρέας σε πάρα πολύ μικρά κομμάτια. Ανακατώνουμε το αλεύρι με λίγο αλάτι και πιπέρι κι αλευρώνουμε το κρέας. Τινάζουμε τα κομμάτια για να φύγει το παραπανίσιο αλεύρι. Σε ένα μεγάλο τηγάνι ζεσταίνουμε λίγο ελαιόλαδο. Σε αυτό σοτάρουμε τα κομμάτια κρέας καλά μέχρι να ροδίσουν. Ίσως χρειαστεί να ολοκληρώσουμε την όλη διαδικασία σε δύο τηγανίσματα. Βγάζουμε το κρέας, προσθέτουμε λίγο ελαιόλαδο αν χρειάζεται, και σοτάρουμε σε αυτό κρεμμύδι και σκόρδο για 2-3 λεπτά περίπου. Επαναφέρουμε το κρέας στο τηγάνι, προσθέτουμε την μπύρα, τη δάφνη, θυμάρι, κύβο κι ανακατώνουμε ενώ συγχρόνως ξύνουμε τον πάτο του τηγανιού. Χαμηλώνουμε την φωτιά κι αφήνουμε για λίγη ώρα το τηγάνι ξεσκέπαστο. Στα δέκα λεπτά περίπου προσθέτουμε τα μανιτάρια, σκεπάζουμε κι αφήνουμε να σιγομαγειρευετεί για μία ώρα τουλάχιστον. Στο τέλος η σάλτσα θα είναι πάρα πολύ πηχτή και το κρέας πολύ μαλακό. Αφαιρούμε τα φύλλα δάφνης και το κλωναράκι θυμαριού.

Παίρνουμε τέσσερα μικρά ταψάκια των 15 εκ. διάμετρο (με ύψος περίπου 2 εκ) και αλείφουμε όλο το εσωτερικό τους με ελαιόλαδο.
(Σημείωση: Εννοείται ότι μπορείτε να χρησιμοποιήσετε ταψάκια πιο μικρά και πιο ψηλά)
Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς.

Βγάζουμε τη ζύμη από το ψυγείο και την κόβουμε σε τέσσερα ίσα κομμάτια. Κάθε κομμάτι το κόβουμε στα δύο. Με τον πλάστη ανοίγουμε κάθε κομμάτι σε ένα στρογγυλό φύλλο (καλά, δεν χρειάζεται να πάρετε χάρακα και διαβήτη και μην ανησυχείτε αν στο τέλος τα φύλλα που έχετε ανοίξει μοιάζουν με εκείνα τα ρολόγια του Νταλί, στο στρώσιμο στο ταψί όλα διορθώνονται!). Κατά τη διάρκεια του ανοίγματος των φύλλων, ρίχνουμε λίγο αλεύρι στον πάγκο εργασίας, μην τυχόν κολλήσει η ζύμη.

Απλώνουμε από ένα φύλλο σε κάθε ταψάκι έτσι ώστε να καλύπτει και τις πλευρές γύρω γύρω και γεμίζουμε με τη γέμιση. Από πάνω τοποθετούμε τα εναπομείναντα φύλλα και κλείνουμε γύρω γύρω πιέζοντας με τα δάχτυλα τα δύο φύλλα. Κάνουμε μια μικρή τρυπούλα στη μέση του πάνω φύλλου κάθε πίτας. Χτυπάμε καλά το αυγό και με ένα πινέλο περνάμε την επιφάνεια των πιτών σχολαστικά. Ψήνουμε για 20 λεπτά ή όσο χρειάζεται για να πάρουμε όμορφο χρώμα.

Σερβίρονται με κόκκινη ale, μαύρη ιρλανδέζικη μπύρα ή ένα καλό κόκκινο κρασί!

Cheers!

*Για σειρές ...κι άλλα, η υποφαινόμενη γράφει: εδώ

Chilly cheers!

Προ ημερών έμαθα ότι οι Βρετανοί έχουν ενθουσιαστεί με τις μπύρες που παράγει η Κερκυραίικη Μικροζυθοποιία . Συγκεκριμένα η μπύρα ''Koroibos ale''  είναι η επίσημη μπύρα γνωστής αλυσίδας pub κατά την διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων! Φαντάζομαι την έκπληξη των Άγγλων όταν θα γεύονται μια ....ελληνική ale! Πίνοντας τις πρώτες γουλιές και κουνώντας επιδοκιμαστικά το κεφάλι, θα κλείνουν τα μάτια τους και θα ονειρεύονται τις παραλίες του όμορφου αυτού νησιού του Ιονίου και των υπόλοιπων νησιών μας. Κι ομολογώ ότι δεν είναι οι μόνοι....
Λάτρεις της μπύρας οι Άγγλοι , λάτρεις της κι εμείς. Ιδιαίτερα τώρα το καλοκαίρι ποιος λέει όχι σε ένα ποτήρι παγωμένης μπύρας μετά το μπάνιο στη θάλασσα; Τι απόλαυση! Ιδιαίτερα εκείνη η πρώτη γουλιά! Τι ευδαιμονία!  Προσοχή όμως σε αυτό το... ''παγωμένη''. Έχουμε κάποιες κακές, λανθασμένες συνήθειες εμείς οι Έλληνες. Πρώτα απ'όλα παγώνουμε το ποτήρι!! Άστοχη κι απαράδεκτη συνήθεια. Επίσης παγώνουμε τόσο πολύ την μπύρα που την σερβίρουμε σχεδόν σε μορφή....σορμπέ! Ποτό είναι, όχι παγωτό! Όταν εννοούμε παγωμένη μπύρα εννοούμε σε θερμοκρασία ψυγείου κι όχι...καταψύκτη! Αλλιώς χάνεται η γεύση της και κυρίως τα αρώματα της.
Λοιπόν για να γιορτάσουμε την επιτυχία της κερκυραίικης μπύρας θα φτιάξουμε ένα φαγητό που ταιριάζει γάντι με την μπύρα. Ναι ξέρω, κανονικά θα έπρεπε να είχαμε μια κερκυραίικη συνταγή αλλά το blog τούτο έχει πάθει ...ψύχωση με τις πιπεριές φέτος το καλοκαίρι! Έτσι λοιπόν σερβίρουμε....

Μοσχαράκι με πιπεριές

Υλικά για 4 άτομα

600 γρ κρέας από μοσχαράκι κομμένο σε μπουκιές
1 κρεμμύδι κομμένο σε λεπτές φετούλες
3-4 πιπεριές διαφορετικές μεταξύ τους. Οπωσδήποτε μία κόκκινη, μία πράσινη, μία κίτρινη, και μία....καυτερή!
2 ντομάτες ψιλοκομμένες
1 ποτήρι λευκό κρασί
ζωμό
λίγα φύλλα βασιλικού
ελαιόλαδο
αλάτι
πιπέρι

Σε μια κατσαρόλα ζεσταίνουμε λίγο λάδι και σε αυτό σοτάρουμε το κρεμμύδι. Προσθέτουμε τ ο κρέας, το αφήνουμε να σοταριστεί σε δυνατή φωτιά για λίγα λεπτά ανακατώνοντας συνέχεια και τέλος σβήνουμε με το κρασί. Μόλις εξατμιστεί το κρασί αλατοπιπερώνουμε και ρίχνουμε τόσο ζωμό όσο χρειάζεται να καλυφθεί το κρέας. Χαμηλώνουμε τη φωτιά και αφήνουμε το κρέας να μαγειρευτεί για μισή ώρα ανακατώνοντας πότε πότε. Πλένουμε τις πιπεριές και αφαιρούμε τους σπόρους. Τις κόβουμε σε κομμάτια- όχι πολύ μικρά. Μετά τη μισή ώρα ο ζωμός θα έχει σχεδόν σωθεί. Τότε προσθέτουμε τις ψιλοκομμένες; ντομάτες και τις πιπεριές, τα φύλλα βασιλικού ψιλοκομμένα και διορθώνουμε το αλάτι αν χρειαστεί. Μαγειρεύουμε για άλλα 20 λεπτά πάνω κάτω - μέχρι να μαλακώσουν οι πιπεριές.

Σερβίρεται με πατάτες τηγανιτές και παγωμένη -όσο πρέπει!-  μπύρα!

Cheers!

Καμιά φορά αναρωτιέμαι αν είμαι η μόνη που εκστασιάζεται με τα χρώματα της πιπεριάς!!

The devil cooks gulasch.

Όπου ο διάβολος δεν είναι η Crispy. Δεν είναι δα και τόσο ...enchanting! Όμως μην φεύγετε , η ιστορία παραμένει ενδιαφέρουσα και χωρίς ..σατανικές προθέσεις (κι όμως υπάρχουν κι αυτές , μην ανησυχείτε!).
Όλα ξεκίνησαν από τον καιρό. Χθες και σήμερα θυμίζει περισσότερο αρχές φθινοπώρου κι έτσι άδραξα την ευκαιρία να φτιάξω κάτι που θα ταίριαζε σε μια γκρίζα βροχερή ατμόσφαιρα. Κι όχι μόνο αυτό αλλά έπρεπε να συνεχίσω το ''πόνημα''  μου περί του ''αέναου ταξιδιού των συνταγών στο γαστρονομικό σύμπαν'' που είχα ξεκινήσει πριν δύο αναρτήσεις. Απεδείχθη ότι υπήρχε μία συνταγή που μπορούσε να ικανοποιήσει αυτήν την συνθήκη- ''πόνημα'' + μουντός καιρός! Κι αυτή δεν ήταν άλλη από το  γκούλας! Τούτο το γευστικότατο πιάτο έχει απ' τη μια ,  μία άκρως ενδιαφέρουσα ιστορία ,κι από την άλλη είναι spicy enough για ένα μαγιάτικο βράδυ που θυμίζει περισσότερο Οκτώβρη!
Λοιπόν , το γκούλας είναι μια συνταγή που έχει κάνει αρκετά ταξίδια ανα την Ευρώπη (κι όχι μόνο) έχοντας ως αφετηρία την πατρίδα του την Ουγγαρία. Το γκούλας φαίνεται ότι άρεσε ιδιαίτερα ως πιάτο -κι όχι άδικα- έτσι όσοι περνούσαν -ή κατακτούσαν!- τη χώρα έπαιρναν μαζί τους τη συνταγή! Το γκούλας το υιοθέτησαν οι Αυστριακοί , οι Γερμανοί , οι Ολλανδοί , ακόμα κι οι Βόρειοι Ιταλοί για τους οποίους θεωρείται δημοφιλές κυριακάτικο γεύμα! Όμως σε κάθε ''στάση'' το γκούλας υπέστη και κάποιες μικροαλλαγές στη βασική -ουγγρική- συνταγή , εδώ κι εκεί αφαιρούσαν κάποιο υλικό -ή πρόσθεταν- κι έτσι αποκτήσαμε παραλλαγές και το αστείο είναι ότι -πια!- κάθε κεντροευρωπαϊκή χώρα που σέβεται τον εαυτό της έχει το δικό της γκούλας!
Πρωτοέφαγα γκούλας στην Γερμανία γι'αυτό και προς τιμήν εκείνης της πρώτης φοράς χρησιμοποίησα την γερμανική γραφή της λέξης. Εδώ στην Αθήνα έχω φάει γκούλας στο τσέχικο εστιατόριο svejk (ένα από τα αγαπημένα μου σημεία στην πόλη) και στην...Crispy (είναι αυτό που λέμε ''Γιάννης κερνάει , Γιάννης πίνει '' ή ''Αν δεν παινέψεις το σπίτι σου...''!). Πάμε να σας δείξω πώς φτιάχνω το δικό μου γκούλας , το οποίο ουσιαστικά είναι η συνταγή που μου έχει δώσει η γλυκύτατη εκ της Γερμανίας ορμώμενη, θεία Φωτεινή! Η οποία θεία Φωτεινή , είχε πάρει τη συνταγή από φίλη της Ουγγαρέζα! Είδατε τελικά πώς ''ταξιδεύουν'' οι συνταγές;

Gulasch

(αλα θεία Φωτεινή!)

Υλικά για 4 άτομα :

1 κιλό κρέας μοσχαρίσιο κομμένο σε μικρές μπουκιές

4 κόκκινες πιπεριές ψιλοκομμένες

1 1/2 κρεμμύδια άσπρα ψιλοκομμένα

2 σκελίδες σκόρδο

2 κουταλιές πάπρικα γλυκιά (ή καπνιστή)

2 κουταλιές αλεύρι

2 κουταλιές εξαιρετικής ποιότητας κόκκινο ξύδι

3 κουταλιές πάστα ντομάτας

3 φλιτζάνια ζωμό κρέατος + επιπλέον νερό

αλάτι

ελαιόλαδο για σοτάρισμα.

Προαιρετικά: 1 κουταλάκι μπούκοβο (ο επονομαζόμενος και...διάβολος!!!)

Σε μέτρια φωτιά ζεσταίνετε λίγο ελαιόλαδο σε μια κατσαρόλα. Σε αυτό σοτάρετε το σκόρδο, το κρεμμύδι και το... προαιρετικό μπούκοβο. Μόλις ροδίσουν, ρίχνετε την πάπρικα , το αλεύρι, την πάστα  και το ξύδι κι ανακατεύετε ζωηρά για 2-3 λεπτά. Ρίχνετε το κρέας και τις πιπεριές, ανακατεύετε καλά, σοτάρετε για μερικά λεπτά. Ρίχνετε το ζωμό και τόσο νερό όσο να σκεπαστεί το κρέας κι αλατίζετε. Σκεπάζετε την κατσαρόλα και σιγοβράζετε για 1 1/2-2 ωρίτσες. Πότε πότε ρίχνετε μια ματιά κι ανακατώνετε. Η σάλτσα που θα προκύψει πρέπει να είναι πηχτή. Αν όχι, τότε σιγοβράζετε για λίγη ώρα παραπάνω χωρίς το καπάκι.

Σερβίρεται εξόχως με τα γερμανικά καρτόφελκνουντλ ή σέμελκνουντλ ή τα τσέχικα κνεντλίκι. Ή γιατί όχι με ζυμαρικά gnocchi όπως έκανα εγώ χθες!

Crispy's  confession: Οι Κεντροευρωπαίοι χρησιμοποιούν πολύ στην κουζίνα τους σπόρους κύμινου. Για κάποιο προφανή λόγο που εγώ δεν γνωρίζω το συγκεκριμένο υλικό το βάζουν σχεδόν σε κάθε πιάτο! Και στο γκούλας! Εγώ αγνόησα τους σπόρους κυμίνου -στους οποίους η θεία επιμένει παρα πολύ!- κι έβαλα τον ...διαβολάκο μας το μπούκοβο! Προσοχή ! Η ποσότητα που βλέπετε στην επόμενη φωτογραφία δεν είναι αυτή που χρησιμοποίησα!

 

''Ο Διάβολος είμαι εγώ!'' αναφώνησε το μπούκοβο!