Σαν τη σούπα δεν έχει!

Έτυχε αυτόν τον χειμώνα που διανύουμε να έχω φτιάξει πολλές σούπες. Κάτι ο καιρός που είναι -ευτυχώς- αρκούντως κρύος και βαρύς, κάτι η ευκολία της ετοιμασίας μιας σούπας αλλά κυρίως γιατί έχει γίνει ένας καλός τρόπος να χρησιμοποιώ διάφορα λαχανικά που... εκλιπαρούν να μαγειρευτούν!
Το φθινόπωρο άρχισα να αγοράζω συστηματικά κάθε Τρίτη στη λαϊκή, κολοκύθα. Ξαφνικά κόλλησα με την κολοκύθα, δεν ήξερα γιατί αλλά το χειρότερο ήταν ότι δεν ήξερα και τι ήθελα να κάνω με δαύτη. Έτσι, τις περισσότερες φορές κατέληγα στη λύση της σούπας και κάπως έτσι, με διάφορες αλλαγές και προσθήκες έφτασα σε αυτήν την σούπα που παρουσιάζω σήμερα. Κι αποφάσισα να την παρουσιάσω κι επισήμως με post διότι αναρτώντας την στο instagram πριν από λίγες μέρες υπήρξαν πολλές κι ενθουσιώδεις αντιδράσεις, κάτι που με οδήγησε στο συμπέρασμα ότι συμφωνείτε μαζί μου. Ότι το χειμώνα "σαν τη σούπα δεν έχει!"

Σούπα με πατάτα, κολοκύθα και γλυκοπατάτα.

Τη συγκεκριμένη την έχω ονομάσει η "σούπα 1:1:1", γιατί τα τρία βασικά υλικά της μπαίνουν σε ίσες αναλογίες.

Υλικά για 4 άτομα

1 μπολ (1/2 λίτρου) πατάτα κομμένη σε κύβους
1 μπολ (το ίδιο) κολοκύθα κομμένη σε κύβους
1 μπολ (ναι, το ίδιο) γλυκοπατάτα κομμένη σε κύβους
1 λευκό κρεμμύδι ψιλοκομμένο
1 καρότο ψιλοκομμένο
1 κλωνάρι σέλερυ ψιλοκομμένο
1 κουταλάκι γλυκιά πάπρικα σε νιφάδες (αν δεν βρείτε, τότε σε σκόνη)
~1.8 λίτρα ζωμό της αρεσκείας σας (το οποίο θα έχετε ζεστό)
160 γρ σύγλινο κομμένο σε μικρά κομμάτια
ελαιόλαδο
αλάτι
λεμόνι

Σε μια κατσαρόλα ζεσταίνουμε λίγο ελαιόλαδο σε μέτρια προς δυνατή φωτιά. Ρίχνουμε το σοφρίτο, τουτέστιν την τριάδα κρεμμύδι, καρότο σέλερυ, όλα ψιλοκομμένα. Σοτάρουμε για λίγα λεπτά μέχρι το κρεμμύδι να αρχίσει να μαλακώνει. Ρίχνουμε την πατάτα, ανακατεύουμε και συνεχίζουμε έτσι για λίγα λεπτά. Προσθέτουμε την κολοκύθα και την γλυκοπατάτα, ανακατώνουμε, ρίχνουμε την πάπρικα και τον ζωμό, σκεπάζουμε κι αφήνουμε το φαγητό να βράσει. Σε μισή ώρα περίπου τα λαχανικά θα έχουν βράσει. Βγάζουμε από το μάτι. Χρησιμοποιώντας ένα μπλέντερ χειρός λιώνουμε τα λαχανικά έτσι ώστε η σούπα μας να γίνει...potage. Βάζουμε πάλι στο μάτι κι αφήνουμε για λίγο μέχρι να πήξει αν και το πιθανότερο είναι να έχει ήδη πήξει.
Εν τω μεταξύ σε ένα τηγάνι με ελάχιστο λάδι τηγανίζουμε καλά τα κομμάτια σύγλινου.

Σερβίρουμε σε κάθε πιάτο από λίγη σούπα κι από πάνω μοιράζουμε το σύγλινο. Τελειώνουμε με λίγες σταγόνες χυμό λεμονιού, το οποίο σας εκλιπαρώ να μην αγνοήσετε. Δίνει την τελική πινελιά που απογειώνει το πιάτο! 

Στο ψήσιμο.

Το χειμώνα οι σούπες με λαχανικά είναι η ιδανική λύση για φαγητό. Ζεσταίνουν, είναι πλούσιες σε διατροφική αξία, είναι εύκολες να ετοιμαστούν. Βέβαια πολλοί έχουν τις αντιρρήσεις τους θεωρώντας τις άγευστες, αδιάφορες, άνοστες. Έτσι λοιπόν για να διορθώσουμε την κατάσταση, μπορούμε, για παράδειγμα, να χρησιμοποιήσουμε διάφορα μπαχαρικά ή αρωματικά βότανα. Ή μπορούμε να προσθέσουμε λίγο αλλαντικό, όπως μπέικον, σύγλινο, απάκι ή λουκάνικο. Υπάρχει και μια άλλη λύση: μπορούμε να ψήσουμε τα λαχανικά ή μέρος αυτών. Με το ψήσιμο έχουμε συμπύκνωση αρωμάτων και γεύσης,  κι είναι αλήθεια ότι τα ψημένα λαχανικά είναι πολύ πιο εύγευστα απ' όταν απλά τα βράζουμε.
Το είχα δοκιμάσει πριν χρόνια στη σούπα με φακές -με πολύ ωραίο αποτέλεσμα. Το έχω δοκιμάσει σε μια από τις κορυφαίες σούπες του χειμώνα, εκείνη με κολοκύθα και γλυκοπατάτα, επίσης με εξαιρετικά αποτελέσματα. Στο ψήσιμο των λαχανικών λοιπόν, μπορούμε να βασιστούμε για επιπλέον ένταση στη γεύση.
Στη σούπα με μπρόκολο και πατάτα που έχω σήμερα, έψησα τα τουφάκια του μπρόκολου τα οποία προέκυψαν τόσο νόστιμα που παρολίγο να τα φάω όλα έτσι όπως βγήκαν από το φούρνο, ζεστά ζεστά κι ελαφρώς κριτσανιστά! Τα οποία έδωσαν, εν τέλει, την γευστική ένταση στη σούπα. Αυτά και το λουκάνικο στο τέλος!
Τα υπόλοιπα έγιναν ως εξής:

Σούπα με μπρόκολο & πατάτα (& χωριάτικο λουκάνικο)

Για 4 άτομα

1 μέτριου μεγέθους μπρόκολο
4 μετρίου μεγέθους πατάτες
1 μεγάλο άσπρο κρεμμύδι
1 καρότο
1 κλωνάρι σέλερι
~1-1,5 λίτρο ζωμό (ό,τι σας αρέσει κι αν είναι σπιτικός ακόμα καλύτερα) (ζεστό)
ελαιόλαδο
1 κουταλάκι μπούκοβο
χυμός ενός λεμονιού
αλάτι
φρεσκοτριμμένο μαύρο πιπέρι
~200 γρ χωριάτικο λουκάνικο

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 200 βαθμούς.
Πλένουμε το μπρόκολο,το  στεγνώνουμε κι από αυτό κόβουμε τα τουφάκια. Στρώνουμε σε ένα ρηχό ταψί αντικολλητικό χαρτί, απλώνουμε σε αυτό τα τουφάκια, ρίχνουμε λίγο ελαιόλαδο από πάνω και ψήνουμε μέχρι να μαλακώσουν και να πάρουν ένα όμορφο χρυσό-καφέ χρώμα. Καθαρίζουμε τον κορμό του μπρόκολου και τον κόβουμε σε χοντρά κομμάτια.

Ψιλοκόβουμε το κρεμμύδι, το καρότο και το σέλερι. Πλένουμε τις πατάτες και τις κόβουμε σε χοντρά κομμάτια.
Σε μια κατσαρόλα ζεσταίνουμε λίγο ελαιόλαδο (~5 κουταλιές). Σε αυτό σοτάρουμε το κρεμμύδι, καρότο, σέλερι και μπούκοβο. Μόλις ξανθύνει και μαλακώσει το κρεμμύδι ρίχνουμε την πατάτα, τον κορμό του μπρόκολου και το ζωμό (ο οποίος θα είναι ζεστός) ανακατεύουμε και αφήνουμε να βράσει το φαγητό σε μέτρια φωτιά. Πότε πότε ρίχνουμε μια ματιά μήπως χρειάζεται επιπλέον ζωμό. Στο τέλος δεν την θέλουμε νερουλή αλλά ούτε πολύ πηχτή.
Εν τω μεταξύ, ρίχνουμε και μια ματιά στον φούρνο να δούμε πώς ψήνονται τα τουφάκια μπρόκολου. Μόλις είναι έτοιμα τα βγάζουμε.

Πίσω στη σούπα μας, όπου τα λαχανικά θα έχουν μαλακώσει πια. Ρίχνουμε στην κατσαρόλα τα ψημένα τουφάκια μπρόκολου και βράζουμε (πάντα σε μέτρια φωτιά) ~10 λεπτά ακόμα.

Εν τω μεταξύ κόβουμε το λουκάνικο σε μικρά κομμάτια και το τηγανίζουμε καλά και χωρίς λάδι σε αντικολλητικό τηγάνι. Κρατάμε και το λίπος που θα βγάλει, αν θέλουμε (που θέλουμε!)


Βγάζουμε την κατσαρόλα από τη φωτιά και με ένα μπλέντερ λιώνουμε τα λαχανικά (το πόσο θα λιώσουμε τα λαχανικά εξαρτάται από τα γούστα μας, άλλοι θέλουν τέτοιες σούπες εντελώς κρεμώδεις, άλλοι (πχ η υποφαινόμενη) τις θέλουν πιο χοντροκομμένες). Ρίχνουμε πιπέρι και το χυμό ενός λεμονιού κι ανακατώνουμε. Σερβίρουμε σε πιάτα μοιράζοντας από πάνω το λουκάνικο.
Τρώμε αμέσως!

Τα (τε)τριμμένα

Η γραβιέρα Τήνου κι οι πράσινες ελιές θα είναι η φετινή μου καταδίκη. Σε κιλά! Αλλά δεν με νοιάζει. Έχω πάψει προ πολλού να υποτάσσομαι στην "δικτατορία των κιλών". Όμως, με αφορμή κάποια περίπτωση Ελληνίδας δημοσιογράφου που ήρθε πάλι στη δημοσιότητα αυτές τις μέρες, θα σας πω μια μικρή ιστορία. Θα σας πω πώς ξεκίνησα να έχω μπελάδες με την "δικτατορία των κιλών". Γύρω στα 20 μου χρόνια, ήμουν 50 κιλά με 1,65 μ. ύψος. Ήμουν αδύνατη προς κανονική. Ήταν καλοκαίρι και με μια ξαδέρφη μου, κλασική κοκαλιάρα παιδιόθεν, πήγαμε στο Δήλεσι στο εξοχικό ενός θείου μου. Στη θάλασσα, άρχισα να ακούω διάφορα από συγγενείς και φίλους. "Πώς είσαι έτσι, δεν κοιτάς την Π που είναι αδύνατη", προφανώς ήταν αστεία, αθώα πειράγματα, δεν ξέρω, αλλά εγώ στράβωσα με το σώμα μου. Μετά από λίγο καιρό ξεκίνησα μια εξωφρενική δίαιτα που με έφερε στα 40 κιλά και το σώμα μου σε έκτακτη ανάγκη. Μου πήρε 3-4 μήνες να δω το φως κι αληθινό κι αυτό χάρη στην επέμβαση των γονιών μου. Αλλά από εκεί και πέρα άρχισε μια κακή σχέση με τα κιλά που αυξομειώνονταν συνέχεια, εγώ δεν έβρισκα την ηρεμία μου, το βάρος μου μού έγινε έμμονη ιδέα για χρόνια, μέχρι που μια ωραία πρωία, κουρασμένη πια, τα έστειλα όλα στο διάολο κι είπα δεν ασχολούμαι άλλο πια. Και παραδόξως τα πράγματα ισορρόπησαν. Ηρέμησα εγώ, ηρέμησε και το σώμα μου. Πού θέλω να καταλήξω. Οι οπαδοί της "δικτατορίας των κιλών", προσέξτε καλά πού απευθύνετε τις βολές σας. Δεν ξέρετε πώς θα αντιδράσει ο άλλος.

Πάλι πίσω στη γραβιέρα Τήνου. Την θεωρώ μακράν, την καλύτερη ελληνική γραβιέρα, την πιο ευρωπαϊκή, την πιο chic, την πιο νόστιμη, την ιδανικότερη. Φέτος διαπίστωσα ότι σιγά σιγά, ξεκινώντας από το κλασικό τέταρτο του κιλού που αγόραζα έχω φτάσει στο σημείο να αγοράζω μισό κιλό τη φορά! Δεν θα αργήσει η μέρα που θα πάω και θα ζητήσω όλο το κεφάλι!!!
Απλά την λατρεύω.


Όπως λάτρεψα κι αυτήν την ομελέτα-φριτάτα που έφτιαξα με την συγκεκριμένη γραβιέρα. Μια ομελέτα όπου όλα τα υλικά είναι τριμμένα- εκτός βέβαια από τα αυγά που είναι χτυπημένα!

Όσο την αφήνεις και κρυώνει, τόσο πιο ωραία γίνεται, μάλιστα κομμένη σε μικρά κομμάτια μπορεί να την πάρει κανείς μαζί του σε πικ νικ για παράδειγμα!

Φριτάτα με πατάτα τριμμένη και γραβιέρα Τήνου

Υλικά για 2-4 άτομα

2 μεσαίου μεγέθους πατάτες ή μία μεγάλη
1 λευκό κρεμμύδι
1 σκελίδα σκόρδο
100 γρ γραβιέρα Τήνου
4 μεγάλα αυγά
ελαιόλαδο
αλάτι
πιπέρι


Καθαρίζουμε και τρίβουμε στον χοντρό τρίφτη την πατάτα. Στύβουμε την τριμμένη πατάτα για να φύγουν όσο το δυνατόν περισσότερα υγρά. Στον ίδιο τρίφτη τρίβουμε το κρεμμύδι.
Σε ψιλό τρίφτη τρίβουμε το σκόρδο -ή το ψιλοκόβουμε.
Ανακατώνουμε σε ένα μπολ τα τρία υλικά.

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 150 βαθμούς.


Σε ένα τηγάνι που μπαίνει στον φούρνο ρίχνουμε λίγο ελαιόλαδο και το βάζουμε πάνω σε μέτρια φωτιά. Ρίχνουμε τα τρία υλικά, σοτάρουμε για λίγο και ρίχνουμε λίγο αλάτι. Με μια ξύλινη σπάτουλα βοηθάμε τα υλικά να απλωθούν ομοιόμορφα στο τηγάνι. Σκεπάζουμε το τηγάνι κι αφήνουμε να μαγειρευτούν για 5-6 λεπτά. Ρίχνουμε πότε πότε καμιά ματιά κι ανακατώνουμε ελαφρώς.

Εν τω μεταξύ τρίβουμε και το τυρί. Χτυπάμε τα αυγά  και ρίχνουμε σε αυτά το τυρί.

Ρίχνουμε τα αυγά στο τηγάνι ενώ με ένα πιρούνι "ανοίγουμε" χώρο στην πατάτα έτσι ώστε το μείγμα αυγά-τυρί να πάει παντού. Πιπερώνουμε και φουρνίζουμε την ομελέτα. Ψήνουμε για 15 λεπτά μέχρι να πάρει ένα όμορφο χρυσό-καφέ χρώμα. Ξεφουρνίζουμε, την αφήνουμε να ηρεμήσει και την βγάζουμε από το τηγάνι.

Εννοείται ότι η όλη διαδικασία μπορεί να γίνει και στο μάτι της κουζίνας, εκτός φούρνου. Χρησιμοποιούμε αντικολλητικό τηγάνι σε αυτήν την περίπτωση.

Σερβίρεται με μια κρύα μπύρα. Γιατί όχι μπύρα ΝΉΣΟΣ που κατάγεται κι αυτή από την Τήνο!

Εξ ανατολών

Προ ημερών πετάχτηκα σε κατάστημα μπαχαρικών να αγοράσω za'atar για να φτιάξω ma'noushe, τα οποία ήταν φανταστικά, κι αγόρασα και λίγο γκάραμ μασάλα, έτσι χωρίς σκοπό, χωρίς κάποια συνταγή να με καλεί, όπως εκείνα τα ma'noushe τα οποία ερωτεύτηκα με το που τα πρωτοείδα.

Πού χρησιμοποιήθηκε τελικά το γκάραμ μασάλα, ίσως αναρωτιέστε. Ίσως κι όχι- που είναι το πιθανότερο...! Λοιπόν χρησιμοποιήθηκε σε ινδική πατατόπιτα. Θα μου αναρωτηθείτε -πάλι! Αυτό το μπλογκ μόνο ερωτήματα προκαλεί-, τι την κάνει ινδική. Μα το...γκάραμ μασάλα! Και τόσο γευστική; Μα...το γκάραμ μασάλα!

Ινδική πατατόπιτα

Υλικά (για στρογγυλή πίτα διαμέτρου 25 εκ. Τον χάρακα! Τον χάρακα!)

500 γρ πατάτες
200 γρ γλυκοπατάτα
1 μεγάλο κρεμμύδι κομμένο σε λεπτές φετούλες
1/2 κουταλάκι του γλυκού κύμινο
2 σκελίδες σκόρδο ψιλοκομμένες
2 κουταλάκια μπούκουβο καυτερό
1 κουταλάκι φρέσκο τζίντζερ ψιλοτριμμένο
1 κουταλάκι γκάραμ μασάλα
1 κουταλάκι σπόρους κορίανδρου κοπανισμένους
φρέσκο κορίανδρο ή αποξηραμένο (1 κουτάλι σούπας)
ελαιόλαδο
αλάτι
χυμός 1/2 λεμονιού

Για το φύλλο
Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε φύλλο μπακλαβά, σφολιάτα ή απλό φύλλο λαδιού όπως το φτιάχνω εδώ

Ετοιμάζουμε την γέμιση. Καθαρίζουμε και κόβουμε τις πατάτες & γλυκοπατάτες σε χοντρές φέτες και μετά σε 4-6 κομμάτια ανάλογα με το μέγεθος τους.

Βράζουμε αλατισμένο νερό. Προσθέτουμε τις πατάτες και τις βράζουμε για 8 λεπτά. Στην ίδια κατσαρόλα και μετά το πέρας των 8 λεπτών προσθέτουμε την κομμένη γλυκοπατάτα και βράζουμε ια άλλα 5 λεπτά. Στραγγίζουμε καλά.

Σε ένα μεγάλο τηγάνι ζεσταίνουμε 3-4 κουταλιές ελαιόλαδο. Προσθέτουμε το μπούκοβο, κύμινο, σκόρδο και κρεμμύδι και σοτάρουμε μέχρι να μαλακώσει το τελευταίο. Προσθέτουμε το τζίντζερ, γκάραμ μασάλα, σπόρους κορίανδρου και κορίανδρο. Συνεχίζουμε για 2-3 λεπτά ακόμα και τέλος προσθέτουμε πατάτα, γλυκοπατάτα και το χυμό λεμονιού. Ανακατεύουμε και σβήνουμε το μάτι της κουζίνας.

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 160 βαθμούς.

Τώρα όσον αφορά το φύλλο, αν χρησιμοποιήσουμε σφολιάτα θα έχουμε δύο κομμάτια λίγο μεγαλύτερα από τη διάμετρο της ταρτιέρα ή του ταψιού που θα χρησιμοποιήσουμε.

Αν ανοίξουμε φύλλο, μπορούμε να ανοίξουμε δύο ή ένα πιο μεγάλο και να φτιάξουμε την πίτα ανοιχτή όπως φαίνεται στην φωτογραφία. Αν χρησιμοποιήσουμε φύλλο μπακλαβά μοιραστούμε τα στα δύο αλλά κάθε φύλλο να το λαδώνουμε καλά όταν το απλώνουμε.

Λοιπόν, στην ταρτιέρα απλώνουμε το κάτω φύλλο (ή φύλλα), απλώνουμε από πάνω την γέμιση κι από πάνω κλείνουμε ενώνοντας γύρω γύρω τα φύλλα. Όπως ήδη έγραψα μπορούμε να κάνουμε και ανοιχτή πίτα σε στυλ gallette. Λαδώνουμε καλά την επιφάνεια της πίτας.

 Ψήνουμε για 40-45 λεπτά μέχρι να αποκτήσει όμορφο καστανόχρυσο χρώμα. Τρώγεται ευχάριστα είτε ζεστή, είτε κρύα.

Λοιπόν, ήμουν αυτόπτης μάρτυρας σε ένα συμβάν που μου άφησε κάκιστες εντυπώσεις

Επίσης, δεν χορταίνω να μιλώ για τον απίστευτο 4ο κύκλο της σειράς "House of Cards". Όσοι τον έχετε δει, πείτε μου τη γνώμη σας. Όσοι δεν τον έχετε δει μην διαβάσετε ό,τι γράφω, καραδοκούν πολλά spoilers!

(Και ναι, καλά το καταλάβατε, πιο συχνά θα με βρίσκετε στο μπλογκ της διπλανής πόρτας!)

Χειμερινά σενάρια

Ο φετινός χειμώνας είναι αδίστακτα σκληρός. Μια μέρα φωτεινή δεν μας έχει χαρίσει, μόνο γκρίζο, σχεδόν μαύρο, και μια μόνιμη συννεφιά, πυκνή, αδυσώπητη, ζοφερή, πλανάται πάνω από την πόλη. Μιζέρια. Το κρύο περονιάζει και τις πιο σκοτεινές ψυχές, οι μέρες μίζερες, περνούν αργά και βασανιστικά, σκοτάδι παντού, κι όλοι κυκλοφορούν με ρούχα βαριά, προχωρούν με βαρύ κι αργό βηματισμό, ο άνεμος ψυχρός, αδυσώπητα σκληρός, οι σκέψεις χαμένες, μοιάζουν αιχμάλωτες μες την γκριζάδα του ουρανού, το κεφάλι μόνιμα σκυμμένο......

Cut, cut, cut!

Φθηνή -πάμφθηνη- παραλογοτεχνία κι εκτός πραγματικότητας η υποφαινόμενη! Πέρα από τα σκυμμένα κεφάλια, αλλά όχι βέβαια εξαιτίας του κρύου. Ας όψονται τα κινητά τα έξυπνα, τα οποία έχουν γίνει ένα με το σώμα μας, μια συνέχεια του χεριού, ένα πρόσθετο μέλος, όλοι σκυμμένοι, βλέποντας ή ακούγοντας ή παίζοντας ή διαβάζοντας ή τσεκάροντας τα mail ή απλά αγωνιώντας για κάνα "like" στο facebook.

Κατά τ' άλλα, ήλιος και φως άφθονα, ελάχιστες συννεφιασμένες μέρες, υψηλές για την εποχή θερμοκρασίες, ακόμα και τα πουλάκια ξεκίνησαν να τιτιβίζουν τα ξημερώματα (συνήθως ήταν ένδειξη ότι έμπαινε η άνοιξη).  Προχθές έβγαινα από το σταθμό Αλίμου και προχωρούσα προς την λεωφόρο Κύπρου, στην Αργυρούπολη. Η περιοχή είναι ελαφρώς υπερυψωμένη, έτσι ένιωθα καλά τον βορειοδυτικό άνεμο που φυσούσε δυνατά (οι βορειοδυτικοί άνεμοι είναι υπέροχοι, είναι ελαφρώς κρύοι κι ελαφρώς υγροί), κοίταξα προς τη θάλασσα, κι ήταν την ώρα που έδυε ο ήλιος, οι μέρες πια έχουν μεγαλώσει, και τα απόβραδα έχουν αποκτήσει μια γλυκύτητα που ναι, θυμίζει πια άνοιξη. Όλοι έχουμε ξεγελαστεί, όχι μόνο τα πουλιά.

Ωραία είναι, δε λέω,  και μεταξύ μας είναι και ...πιο οικονομικά. Αλλά βρισκόμαστε -ούτε καλά καλά- στα μέσα του Γενάρη ακόμα, κι εγώ έχω ετοιμάσει μια σούπα. Σούπα κατάλληλη για χειμώνα! Έτσι λοιπόν, για μια μέρα σαν τη σημερινή, που μας έκαναν την τιμή τα σύννεφα να εμφανιστούν, να πέσει λίγη βροχούλα, φτιάξτε...

Σούπα βελουτέ με πράσο, φινόκιο και πατάτα σερβιρισμένη με απάκι

Υλικά για 2-3 πιάτα

2 πράσα
1/2 φινόκιο
3 μεσαίου μεγέθους πατάτες
1 σκελίδα σκόρδο κομμένη στη μέση
3 ποτήρια ζωμό της αρεσκείας σας (μπορεί να μην χρειαστεί όλος)
1 κουτάλι σούπας στραγγιστό γιαούρτι 2%
αλάτι
πιπέρι
60-80 γρ απάκι κομμένο σε μικρά κομμάτια
ελαιόλαδο

Καθαρίζουμε τα πράσα και τα κόβουμε σε λεπτές ροδέλες. Καθαρίζουμε το φινόκιο και το κόβουμε σε λεπτές φέτες. Καθαρίζουμε τις πατάτες και τις κόβουμε σε μεγάλα κομμάτια (περίπου στα 6 κομμάτια η κάθε πατάτα)

Ζεσταίνουμε τον ζωμό.

Σε μια μεσαίου μεγέθους κατσαρόλα με βαρύ πάτο ζεσταίνουμε σε μέτρια φωτιά (4/6) λίγο ελαιόλαδο (3-4 κουταλιές). Σε αυτό ρίχνουμε το σκόρδο, το πράσο και το φινόκιο και σοτάρουμε μέχρι να μαλακώσουν καλά τα λαχανικά αλλά να μην αρχίσουν να μαυρίζουν. Ρίχνουμε τις πατάτες και τις σοτάρουμε κι αυτές για λίγο. Ρίχνουμε ζωμό, ίσα να σκεπάσει τις πατάτες και λίγο ακόμα, κι αφήνουμε να σιγοβράσι χαμηλώνοντας κατά ένα βαθμό τη φωτιά για μισή ώρα περίπου. Τσεκάρουμε πότε πότε να δούμε αν έχουν βράσει τα λαχανικά ή αν χρειάζεται κι άλλο ζωμό. Στο τέλος, όταν πια θα έχουν βράσει τα λαχανικά, πρέπει να υπάρχει ελάχιστος ζωμός στην κατσαρόλα. Αν τυχόν υπάρχει περισσότερος ζωμός από όσο θέλουμε μπορούμε να τον αφαιρέσουμε με ένα κουτάλι (δεν τον πετάμε, μπορεί να μας χρειαστεί). Βγάζουμε από τη φωτιά κι αφήνουμε λίγο να ηρεμήσει. Με ένα μπλέντερ χειρός και πολύ προσεκτικά, λιώνουμε σχολαστικά όλα τα υλικά της σούπας. Προσθέτουμε το γιαούρτι και περνάμε με το μπλέντερ μια φορά ακόμα. Αν τυχόν μας φανεί πολύ πηχτή (εξαρτάται πώς την θέλει κανείς) προσθέτουμε λίγο ζωμό ανακατώνοντας.  Επιστρέφουμε την κατσαρόλα στο μάτι- κλειστό πια. Σε ένα τηγάνι και σε ελάχιστο λάδι, σοτάρουμε πολύ καλά το απάκι μέχρι να ροδίσει όμορφα.
Σερβίρουμε στα πιάτα τη σούπα κι από πάνω μοιράζουμε το απάκι.

Φαν του φινόκιο (Finocchio fan)

Πριν αρκετά χρόνια, είχαμε παραγγείλει σε ιταλικό εστιατόριο ψητά λαχανικά για ορεκτικό κι ανάμεσα στα λαχανικά που είχαν ψήσει ήταν και λίγο φινόκιο. Ενώ το έβλεπα σε διάφορες συνταγές ξένων -κυρίως ιταλικών- περιοδικών δεν το είχα δοκιμάσει ποτέ. Η γεύση του με συνάρπασε, διακριτική με μια ευχάριστα λεμονάτη -όχι ξινή- επίγευση. Τέλειο! Έκτοτε το αγάπησα το φινόκιο, το οποίο έμαθα να αποκαλώ και μαραθόριζα αλλά όπως κι αν το κάνουμε η ιταλική του ονομασία είναι πιο σέξι, αλλά από την άλλη εδώ στην Ελλάδα θα σε περάσουν για ψώνιο αν ζητάς συνέχεια "φινόκιο", έτσι προχθές όταν πήγα στον πάγκο των αγαπημένων μου μανάβηδων για να δω τι καλούδια είχαν φέρει αναφώνησα "Α, ωραία, έχετε μαραθόριζα!". Στην ταμπέλα έγραφε "φινόκιο".

Φινόκιο ή μαραθόριζα, τι σημασία έχει! Σημασία έχει με τι τρόπο το μαγειρέψαμε. Το θέλαμε στο φούρνο, θέλαμε ένα φαγητό απλό, νόστιμο, και παρόλο που δεν νηστεύουμε είπαμε να κρατήσουμε τα προσχήματα της Μεγάλης Εβδομάδας. Απίστευτα γευστικό και σχετικά γρήγορο μιας και χρησιμοποιήσαμε πατάτες μίνι (ή baby potatoes για τους μπλαζέ γκουρμέ)

Πατάτες μίνι με φινόκιο στο φούρνο 

Υλικά για 4 άτομα

1 κιλό πατάτες μίνι (Υπάρχει συσκευασία έτοιμη του 1 κιλού)
2 φινόκιο
2 κουταλιές μουστάρδα Dijon
χυμός ενός μεγάλου ζουμερού λεμονιού
χοντροκοπανισμένοι κόκκοι μαύρου πιπεριού
ελαιόλαδο
αλάτι

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς.

Καθαρίζουμε τις πατάτες. Αν θέλουμε να τις φάμε με τη φλούδα τις καθαρίζουμε με το κατάλληλο βουρτσάκι.
Αφαιρούμε  από το φινόκιο το σκληρό κάτω μέρος και το πάνω μέρος με τα στελέχη. Το κόβουμε σε χοντρές φέτες.

Πατάτες και φινόκιο τοποθετούνται σε ένα ταψί. Ανακατώνουμε.

Σε ένα ποτήρι διαλύουμε τη μουστάρδα στο χυμό λεμονιού. Περιχύνουμε τις πατάτες-φινόκιο με αυτό. Ρίχνουμε λίγο ελαιόλαδο, λίγο αλάτι και το πιπέρι. Ανακατατεύουμε και βάζουμε στο φούρνο το ταψί. Ψήνουμε για 50 λεπτά περίπου, μέχρι να μαλακώσουν τα λαχανικά και να αποκτήσει ωραίο χρώμα το φαγητό. Ανακατώνετε πότε πότε και τσεκάρετε μήπως θέλει λίγο νερό κατά τη διάρκεια του ψησίματος.

Καλό Πάσχα!

With a little help from my friends (#2)

Σε συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησης.

Την ίδια μερα που ήρθε στο inbox η συνταγή από την Άννα, ήρθε αργότερα και συνταγή από τη Μίκα, η οποία εδώ και κάποια χρόνια ζει στη Γρανάδα της Ισπανίας. Με τη Μίκα γνωριζόμαστε πολλά χρόνια, κι έχω πει -κι επιμένω σε αυτό- ότι είναι από τα πιο γκουρμέ άτομα που έχω γνωρίσει ποτέ. Η Μίκα άλλωστε είχε γράψει για το blog εκείνη την καταπληκτική ανάρτηση για την Μαροκινή κουζίνα. Αν δεν έχετε διαβάσει την συγκεκεκριμένη ανάρτηση, διαβάστε την οπωσδήποτε.

Μια καλή φιλη της Μίκας, η María Ángeles Callejón, της έμαθε μια τυπική ανδαλουσιανή συνταγή, πρόκειται για μια σάλτσα που λέγεται "ajopollo". Το παράξενο με αυτήν την σάλτσα είναι ότι, ενώ φτιάχνεται με τρία από τα απλούστερα υλικά που μπορεί να σκεφτεί κανείς, είναι απίστευτα νόστιμη (...κι ελαφρώς εθιστική!). Σερβίρεται κυρίως με πατάτες αλλά η Μίκα μου έγραψε ότι μπορεί να συνοδέψει κουνουπίδι, κοτόπουλο (στα προσεχώς) αλλά και φιλέτο ψάρι. Εμείς το φτιάξαμε με πατάτες και μας άρεσε τόσο που το φτιάξαμε δεύτερη φορά μες την εβδομάδα!

Patatas en ajopollo (Πατάτες με ανδαλουσιανή σάλτσα "ajopollo")

Υλικά για 4 άτομα

4 μέτριες - μεγάλες πατάτες καθαρισμένες και κομμένες σε μεγάλα κομμάτια
2 σκελίδες σκόρδο κομμένες στη μέση
8- 10 αμύγδαλα
1 φέτα ψωμί (2 αν είναι από μικρό καρβέλι. Χρησιμοποιείται κυρίως λευκό, η υποφαινόμενη παρά ταύτα χρησιμοποίησε ολικής αλέσεως)
λίγο σαφράν σε σκόνη (ή κλωστές) (προαιρετικά)
1 φύλλο δάφνη
ελαιόλαδο
αλάτι
πιπέρι


Σε μια κατσαρόλα και σε μέτρια προς δυνατή φωτιά ζεσταίνουμε λίγο ελαιόλαδο. Ρίχνουμε τις πατάτες και τις σοτάρουμε για λίγο. Ρίχνουμε νερό ζεστό ίσα που να τις σκεπάζει, προσθέτουμε τη δάφνη και τις αφήνουμε να βράσουν.

Σε ένα τηγάνι ζεσταίνουμε 1-2 κουταλιές ελαιόλαδο. Σε αυτό σοτάρουμε καλά το σκόρδο προσέχοντας να μην μαυρίσει. Το βγάζουμε και στο ίδιο λάδι σοτάρουμε τα αμύγδαλα. Προσθέτουμε το ψωμί και ρίχνουμε 2-3 κουταλιές ζεστό νερό, βγάζουμε από τη φωτιά, επαναφέρουμε τα σκόρδα και σκεπάζουμε αφήνοντας το ψωμί να απορροφήσει το νερό. Μετά από 5-10 λεπτά βάζουμε το ψωμί, σκόρδο κι αμύγδαλα στο μούλτι προσθέτοντας λίγο σαφράν*. Χτυπάμε καλά 2-3 φορές. Δοκιμάζουμε τη σάλτσα για αλάτι, διορθώνουμε. Ρίχνουμε και λίγο φρεκοτριμμένο πιπέρι.

Εν τω μεταξύ κοιτάμε πότε πότε τις πατάτες. Αν χρειάζονται νερό προθέτουμε λίγο. Λίγο πριν βράσουν προσθέτουμε τη σάλτσα ajopollo κι αφήνουμε να μαγειρευτούν μαζί για λίγα λεπτά. Διορθώνουμε το αλάτι και σερβίρουμε αμέσως.

*Δοκίμασα τη σάλτσα, τη μια χωρίς, τη δεύτερη με σαφράν. Προσωπικά μου άρεσε περισσότερο με την προσθήκη σαφράν.

Χαμένοι στα #Hashtag

Οι δέκα -περίπου- προηγούμενες μέρες κύλησαν κάπως περίεργα. Δεν ήμουν ο συνηθισμένος μου εαυτός. Τη μια λειτουργούσα σχεδόν στα όρια της υστερικής νεύρωσης, ξεσπούσα εύκολα κι αναίτια, την άλλη έπεφτα σε περιόδους απομόνωσης, μακράς σιωπής κι απραξίας, αναστέναζα βαριά κι έπιανα το κεφάλι με αγωνία περισσή. Η αιτία ήταν μία: Eurogroup!

Όλες αυτές τις μέρες καθόμουν μπροστά στον υπολογιστή, έχοντας μόνιμα ανοιγμένη τη σελίδα του twitter και στην αναζήτηση το ένα και μοναδικό hashtag : #Eurogroup. Τα tweets έπεφταν σαν το χαλάζι και  η διάθεση μου τα ακολουθούσε θυμίζοντας τον δείκτη του Χρηματιστηρίου Αθηνών. Ακύρωσα ραντεβού για καφέ και shopping, οι γονείς μου έκλεισαν το τηλέφωνο στα μούτρα μετά από δεκάλεπτο Eurogroup-ικό παραλήρημα μου, έπαψα να έχω διάθεση για μαγείρεμα -μόνο τα τυπικά και γνωστά-, ακύρωσα την ανάρτηση που είχα ετοιμάσει προς τιμήν του αγίου του έρωτα (μεγάλη η χάρη του), σε άλλο ανάλογο παραλήρημα όπου ούρλιαζα ότι θέλω να μιλήσω στον Υπουργό Οικονομίας, καλός  φίλος μου εμπιστεύτηκε ότι τον γνώριζε προσωπικά και, "θες Crispy το τηλέφωνό του" και ναι ομολογώ ότι μπήκα στον πειρασμό. Ήρθε η Παρασκευή, το εξτραορντινέρι Γιουρογκρουπ έγινε, κράτησε όλη μέρα, η αγωνία κορυφώθηκε, αποφάσεις πάρθηκαν , ο καθένας τις ερμήνευσε όπως ήθελε, ήρθε το Σάββατο, οι ερμηνείες συνέχισαν να δίνουν και να παίρνουν, αλλά από την άλλη σαν να άρχισα να συνέρχομαι, κι εκεί κάπου, μεσημέρι πια, θυμήθηκα ότι φίλος που αυτόν τον καιρό βρίσκεται στο Εδιμβούργο, μου είχε στείλει προ ημερών στο inbox ισπανική συνταγή! Γεια σου Ευρώπη! Κι έτσι πιάσαμε, επιτέλους, πάλι τις κατσαρόλες και τις κουτάλες.

Μεθυσμένο κοτόπουλο

(Κοτόπουλο με πατάτες μαγειρεμένο στην κατσαρόλα με μπύρα)

 Υλικά για 4 άτομα

1 κοτόπουλο κομμένο στα τέσσερα
2 κρεμμύδια ψιλοκομμένα
2 καρότα κομμένα σε μικρούς κύβους
4 μεγαλούτσικες πατάτες
2 μπουκάλια μπύρα των 330 ml (Η μπύρα να είναι καλής ποιότητας κι αρωματική*)
ελαιόλαδο
λίγο αλεύρι
αλάτι
πιπέρι

Σε ένα τηγάνι ζεσταίνουμε λίγο ελαιόλαδο. Αλευρώνουμε τα κομμάτια κοτόπουλου και τα τηγανίζουμε καλά, μέχρι να ροδίσουν. Σε μια κατσαρόλα ζεσταίνουμε λίγο ελαιόλαδο και σοτάρουμε σε αυτό το κρεμμύδι. Προσθέτουμε το κρέας, το καρότο, την μπύρα και σκεπάζουμε. Αφήνουμε το φαγητό να βράσει σε μέτρια φωτιά για 20 λεπτά τουλάχιστον.

Εν τω μεταξύ, πλένουμε, καθαρίζουμε και κόβουμε τις πατάτες σε μεγάλους κύβους (περίπου 2 εκ μήκος, "το χάρακα, το χάρακα",  θυμηθείτε ότι "στις λεπτομέρειες κρύβεται ο διάβολος", πόσες φορές ακούσαμε αυτήν την φράση τις τελευταίες μέρες.)

Μετά από 20-30 λεπτά προσθέτουμε και τις πατάτες, σκεπάζουμε κι αφήνουμε το φαγητό να σιγοβράσει μέχρι να μαλακώσουν οι πατάτες. Σε αυτή τη φάση κι ενώ το φαγητό έχει ακόμα υγρά, τελειώνουμε το μαγείρεμα έχοντας ανοιχτό το καπάκι- έτσι θα εξατμιστεί και το υπόλοιπο αλκοόλ (το αλκοόλ αν δεν εξατμιστεί πλήρως αφήνει μια ελαφριά πικράδα). Στο τέλος δοκιμάζουμε και βάζουμε όσο αλάτι χρειάζεται. Συμπληρώνουμε με φρεκοτριμμένο πιπέρι.

*Χρησιμοποίησα McFarland γιατί αυτή έτυχε να έχω στο σπίτι. Τον τελευταίο καιρό κυκλοφορούν αρκετές ελληνικές μπύρες, μικρής παραγωγής κι εξαιρετικής ποιότητας. Κάποιες από αυτές είναι έντονα αρωματικές, ιδανικές για το συγκεκριμένο πιάτο.

Cheers! Μέχρι το επόμενο Eurogroup!

Μονταλμπά' και ξερό ψωμί!

Όσοι δεν έχετε διαβάσει τα αστυνομικά βιβλία του Αντρέα Καμιλλέρι , με ήρωα τον Επιθεωρητή Σάλβο Μονταλμπάνο, καλό είναι να ξεκινήσετε. Απ' όσο γνωρίζω, τα περισσότερα, αν όχι όλα, τα έχουν εκδώσει στα ελληνικά οι Εκδόσεις Πατάκη, κι οι μεταφράσεις είναι αρτιότατες.

Περνάς καλά διαβάζοντας τις ιστορίες του Επιθεωρητή. Πολλές οι υποθέσεις που πρέπει να επιλύσει, εκεί στη μυθική Βιγκάτα, κάπου στα παράλια της Σικελίας. Ναι, ο Μονταλμπάνο είναι Σικελός, ένας αξιαγάπητος φωνακλάς, ξεροκέφαλος, συναισθηματικός, κατά βάθος ευαίσθητος Σικελός. Κι εννοείται καλοφαγάς! (Κάτι σχετικό είχα γράψει: εδώ.)

Ο συγγραφέας δεν παραλείπει να αναφέρεται συχνά πυκνά στις γαστριμαργικές προτιμήσεις του ήρωα του, τόσο που να προκαλεί σιελόρροια στον αναγνώστη! Στο τελευταίο βιβλίο που διάβασα -για 2η φορά- , "Το άρωμα της νύχτας" (πάντα Εκδόσεις Πατάκη, με εξαιρετική μετάφραση του Φώτου Λαμπρινού) δύο είναι οι συνταγές στις οποίες αναφέρεται εκτενώς. Η πρώτη θυμίζει εκείνη την puttanesca που είχαμε φτιάξει προ ημερών, μόνο που προστίθεται βασιλικός και μία τόσο καυτερή πιπεριά που ο επιθεωρητής βρίσκει το διάολο του!

Στη δεύτερη συνταγή του βιβλίου τα πράγματα είναι πιο ήπια. Είναι ένα πιάτο που έχει ετοιμάσει η Κοντσέττα- ανιψιά της Αντελίνα, της οικιακής βοηθού του Επιθεωρητή. Διαβάζουμε: "Πήρε θάρρος όμως μόλις άνοιξε το φούρνο: η Κοντσέττα του είχε ετοιμάσει ένα πιάτο με πατάτες, απλούστερο, που μπορεί να μην άξιζε φράγκο ή πάρα πολλά, ανάλογα μ' εκείνον που γνώριζε τη δοσολογία και θα έβαζε κρεμμυδάκι και κάπαρη, ελιές ξιδάτες και τσακιστές, αλάτι και πιπέρι."

Ναι, είναι ένα απλούστατο πιάτο. Και ναι, αν βρεις τη σωστή δοσολογία των υλικών, είναι ένα πιάτο θεϊκό. Κι είναι η αποθέωση της μεσογειακής κουζίνας. Απλά, απλούστατα υλικά, cucina povera, η κουζίνα του φτωχού. Επιστροφή στα ταπεινά υλικά.

Στη δική μου δοσολογία, για 2 άτομα - δεν είδα τι έκανε η Κοντσέττα!- χρησιμοποίησα:

4 πατάτες μετρίου μεγέθους, τις οποίες αφού καθάρισα, τις έκοψα σε κομμάτια ούτε πολύ μεγάλα ούτε πολύ μικρά.
1 κουταλιά της σούπας κάπαρη, την οποία άφησα στο νερό για λίγα λεπτά να ξαρμυρίσει
1 μεγάλο λευκό κρεμμύδι που έκοψα σε λεπτές φετούλες
7-8 ελιές Καλαμών (εννοείται χωρίς το κουκούτσι!)
κι αντί για ελιές τσακιστές χρησιμοποίησα ελιές θρούμπες περίπου 7-8 (και σε αυτές βγάζουμε το κουκούτσι!)
Επιπλέον:
ελαιόλαδο
αλάτι
πιπέρι
και πήρα την πρωτοβουλία κι έριξα λίγο θυμάρι- δεν ξέρω τι γνώμη έχει η Κοντσέττα γι' αυτό.

Όλα τα υλικά τοποθετούνται σε ένα ταψί, ανακατώνονται. Προστίθεται λίγο νερό και ψήνεται για όση ώρα χρειαστεί στους 180 βαθμούς. Μόλις πάρουν χρώμα οι πατάτες σκεπάζω με αλουμινόχαρτο. Πότε πότε ρίχνω μια ματιά να δω μήπως θέλει νερό το φαγητό. Ανάλογα προσθέτω.

Μην φάτε το φαγητό χωρίς ψωμί. Η σαλτσούλα που δημιουργείται είναι απίστευτη!

Συνταγή του Επιθεωρητή έχουμε δοκιμάσει κι εδώ. 

Καιρός για παραπούλια

Στην Ιταλία προ ημερών, σταμάτησα μπροστά σε ένα μανάβικο -άλλοι χαζεύουν σε βιτρίνες καταστημάτων κι άλλοι σε...μανάβικα! O mores...!- για να περιεργαστώ μια verza - ένα λαχανικό που ανήκει στο ίδιο είδος με το λάχανο. Θυμήθηκα ότι πριν τρία χρόνια, τέτοια εποχή, Ελληνίδα ιντερνετική φίλη, η Άννα που ζει στο Como, μου είχε στείλει μια συνταγή με verza. Καίτοι τη verza στην Ελλάδα δεν την ξέρουμε (ή δεν έχει πέσει στην αντίληψη μου η παρουσία της σε πάγκους μαναβικής), στράφηκα στα παραπούλια ως πιθανοί αντικαταστάτες. Και σωστά έπραξα μιας και τα λαχανικά αυτά, verza & παραπούλια είναι πρώτα ξαδερφάκια. Τότε, όντως είχα φτιάξει τη συνταγή της Άννας με παραπούλια και το ίδιο έκανα σήμερα, έχοντας στο νου εκείνη την καταπράσινη ιταλική verza αλλά έχοντας μπροστά μου τα ανοιχτοπράσινα ελληνικά παραπούλια.

Η συνταγή είναι μια υπέροχη, καταπληκτική vellutata, ιδανική για τέτοια εποχή. Εύκολη, ελαφριά, με την ήπια γλυκιά της γεύση να προσφέρει θαλπωρή στον ουρανίσκο και το σώμα! Προσθέτω στο τέλος εξαιρετικής ποιότητας ελαιόλαδο, μαύρο πιπέρι και λεμόνι που της ταιριάζει τόσο πολύ και η γεύση της απογειώνεται με τον καλύτερο τρόπο.

Vellutata (βελούδινη, πηχτή σούπα) με παραπούλι, πατάτες & πράσο.

Για 2 άτομα

Υλικά

2 μέτριες πατάτες
1 μικρό παραπούλι
1/2 πράσο
2-3 κουταλιές ελαιόλαδο για το σοτάρισμα + λίγο ακόμα για το σερβίρισμα
400 γρ ζωμό της αρεσκείας σας
αλάτι
χοντροαλεσμένο μαύρο πιπέρι
λίγες σταγόνες λεμονιού


Καθαρίζετε και κόβετε τις πατάτες σε μεγάλους κύβους. Καθαρίζετε και ψιλοκόβετε το πράσο. Αφαιρείτε από το παραπούλι τα εξωτερικά φύλλα, κόβετε το σκληρό κάτω μέρος του, πλένετε τα φύλλα και τα κόβετε σε μεγάλα κομμάτια.

Σε μια κατσαρόλα και σε μέτρια φωτιά ζεσταίνετε λίγο ελαιόλαδο. Σε αυτό σοτάρετε για 5 λεπτά περίπου και τα τρία λαχανικά. Στην αρχή τα φύλλα του παραπουλιού θα έχουν όγκο αλλά σιγά σιγά με το σοτάρισμα θα φύγει ο πολύς όγκος. Αφού τα σοτάρετε ρίχνετε τον ζωμό ίσα να σκεπάσει τα λαχανικά συν 1 εκ. ακόμα, σκεπάζετε και αφήνετε να βράσουν τα λαχανικά. Ρίχνετε πότε πότε μια ματιά κι ανακατώνετε ελαφριά μην τυχόν κολλήσουν τα λαχανικά. Όταν μαλακώσει κι η πατάτα, βγάζετε από τη φωτιά. Περνάτε τα λαχανικά από το μπλέντερ. Επιστρέφετε στην κατσαρόλα, βάζετε αλάτι όσο θέλετε, επίσης διορθώνετε την πυκνότητα της σούπας- αν τυχόν τη βρίσκετε πολύ πυκνή ρίξτε λίγο ζωμό ακόμα.

Σερβίρετε αμέσως με 1-2 κουταλιές φρέσκο εξαιρετικής ποιότητας ελαιόλαδο, χοντροαλεσμένο μαύρο πιπέρι και λίγο σταγόνες χυμό λεμονιού. Αριστούργημα!

Σημείωση:
* Όσον αφορά τον ζωμό, καλύτερα να είναι σπιτικός. Αν δεν υπάρχει και πρέπει να χρησιμοποιηθεί κύβος, τότε να είναι όσο το δυνατόν καλύτερης ποιότητας. Η τεχνητή γεύση ορισμένων κύβων μπορεί να χαλάσει το φαγητό.
*Αν θέλετε να ενισχύσετε τη σούπα, τότε αντί για το τρίπτυχο ελαιόλαδο-πιπέρι-λεμόνι, σερβίρετε την με καλά τηγανισμένα (τραγανά) κομμάτια μπέικον ή σύγλινο.
*Άλλες συνταγές τούτου του ταπεινού blog που αγαπά το παραπούλι: εδώ (σε ομελέτα) κι εδώ (σε σπαγγετάδα)

Περί της καταγωγής των ειδών....μαναβικής!

Απλά και στερεοτυπικά!

Τις προάλλες έπεσα πάνω σε ένα κείμενο στην ιστοσελίδα του Condé Nast Traveler όπου προέτρεπε τους επίδοξους επισκέπτες των Αθηνών να μην φύγουν από την πόλη δίχως να δοκιμάσουν μια... χωριάτικη σαλάτα. Οι αντιρρήσεις κι οι απορίες  πολλές. Πρώτα απ’όλα, είναι τελικά η χωριάτικη σαλάτα το πιάτο-έμβλημα της ελληνικής κουζίνας; Εντάξει, οι ξένοι τη λατρεύουν, είναι ξετρελαμένοι με την «γκρηκ σάλαντ» κι όπου σταθούν κι όπου βρεθούν την καταβροχθίζουν με λαχτάρα μεγάλη. Και πες ότι ναι, η χωριάτικη μετουσιώνει τα κύρια χαρακτηριστικά της ελληνικής κουζίνας : απλά, καθαρά υλικά χωρίς πολλά πολλά. Αλλά μια σαλάτα δεν παύει να είναι μια απλή σαλάτα. Που σημαίνει ότι: 1) Τα υλικά της πρέπει να είναι φρέσκα κι εποχικά. Η τομάτα πρέπει να έχει δεχτεί τα χάδια του ελληνικού φωτός, να είναι ζουμερή και να μοσχοβολά με το που την αγγίζεις. Να είναι από κήπο, άντε από μικρό μποστάνι. Οι τομάτες της μαζικής παραγωγής, των θερμοκηπίων, οι εισαγωγής –είδαμε και πολωνικές φέτος!- είναι νωθρές, χλομές, «χλεμπονιάρες» όπως τις ονομάζει ο πατέρας μου. Το αγγούρι πρέπει να είναι κρουστό, η πιπεριά μοσχοβολιστή, τα κρεμμύδια της φωτιάς, οι ελιές κατάμαυρες και στιλπνές, η κάππαρη ατίθαση, κι από πάνω να ρίχνεται άφθονη ρίγανη αρωματική κι ελαιόλαδο ελληνικό, πλούσιο, πυκνό, μια μαγεία. Α, κι η φέτα πάνω πάνω, αλλά δεν ανησυχούμε γι’αυτήν, τυγχάνει να είναι all weather. Όλα αυτά σημαίνουν ότι μάλλον η Αθήνα είναι το τελευταίο μέρος όπου θα φάει ο τουρίστας μια ευπρεπέστατη χωριάτικη. Στην επαρχία τουλάχιστον υπάρχει περίπτωση να πέσει πάνω σε ντόπια υλικά.

2) Κινδυνεύει η ελληνική κουζίνα να κολλήσει στον τοίχο εξαιτίας μιας σαλάτας! Τι εννοώ; Ότι ιδιαίτερα στοιχεία της ελληνικής κουζίνας που πασχίζει να πάρει μια θέση στον παγκόσμιο χάρτη δεν προωθούνται. Προτιμάται η εύκολη, εύπεπτη σαλάτα, που όλοι γνωρίζουν και κανείς δεν σκιάζεται από το περιεχόμενο. Τι θα του πεις του ξένου; "Φάε οπωσδήποτε πατσά;". Μμμ, γιατί όχι; 

Εν τέλει, δεν συμφωνώ ότι η χωριάτικη σαλάτα είναι το πιάτο που πρέπει να δοκιμάσει οπωσδήποτε κάποιος επισκέπτης της Αθήνας. Θα την φάει ούτως ή άλλως. Σε άλλα πιάτα κρύβονται οι νοστιμιές της πόλης. Ποιο είναι όμως αυτό το εμβληματικό πιάτο που θα συστήναμε σε έναν τουρίστα; Προσωπικά κάτι έχω υπόψη αλλά θα το φέρω προς συζήτηση άλλη φορά. Εν τω μεταξύ, εσείς ποιο θεωρείτε ότι θα μπορούσε να είναι αυτό το πιάτο;

Πίσω πάλι στο κείμενο του Condé Nast που με έχει βασανίσει αρκετά από τότε που το διάβασα γιατί εκτός από την εμμονή στη χωριάτικη, βρήκα κι άλλα σημεία ελαφρώς περίεργα- έως αστεία. Όπως όταν προτρέπει τους επισκέπτες να παραγγείλουν οπωσδήποτε πατάτες τηγανητές και να τις φάνε με το χέρι κι όχι με μαχαίρι και πιρούνι  γιατί θα βάλουν τα γέλια οι ντόπιοι. Οι ντόπιοι είμαστε εσείς κι εγώ. Που μάλλον τρώμε τις πατάτες με το χέρι, για μαχαίρι και πιρούνι ούτε λόγος- παρεμπιπτόντως ποιος τρώει πατάτες τηγανητές ΚΑΙ με μαχαίρι;

Είπα πατάτες και θυμήθηκα κάτι εκπληκτικές πατάτες φούρνου που έφτιαξα προ καιρού προσθέτοντας με όμορφο τρόπο τρία υλικά από την βασίλισσα χωριάτικη: τομάτα, πιπεριά και κρεμμύδι.

Οι πατάτες αυτές ήταν αριστουργηματικές και το απλό αυτό πιάτο δείχνει με τον καλύτερο τρόπο πώς ταπεινά υλικά, μετουσιώνονται χωρίς φιοριτούρες σε νοστιμότατα εδέσματα. Το μόνο σημαντικό στοιχείο: Οι πρώτες ύλες να είναι καλές.

Πατάτες στο φούρνο με σάλτσα τομάτα, πιπεριά και κρεμμύδι

Για 4 άτομα

1 κιλό πατάτες (4-5 μέτριες) τις οποίες θα κόψετε σε κυδωνάτες, όπως τις κόβετε για φούρνο αλλά πιο μικρές- λίγο μεγαλύτερες από τις κλασικές τηγανητές.

2 μεγάλα λευκά κρεμμύδια που θα κόψετε σε λεπτές φετούλες

2 πιπεριές κέρατο που θα κόψετε σε λεπτές ροδέλες

2 μεγάλες ώριμες τομάτες που θα τρίψετε

αλάτι

πιπέρι

ελαιόλαδο

 Σε ένα μεγάλο τηγάνι ζεσταίνετε λίγο ελαιόλαδο. Σε αυτό σοτάρετε τα κρεμμύδια ίσαμε να μαλακώσουν και να χρυσίσουν Προσθέτετε τις πιπεριές και συνεχίζετε το σοτάρισμα για λίγα λεπτά ακόμα. Προσθέτετε τις τομάτες, ανακατώνετε και αφήνετε το τηγάνι 1-2 λεπτά ακόμα στη φωτιά.

Σε ένα ταψί βάζετε τις πατάτες. Τις αλατοπιπερώνετε, ρίχνετε λίγο ελαιόλαδο και νερό κι ανακατώνετε. Ρίχνετε από πάνω τη σάλτσα, ανακατώνετε και ψήνετε στους 180 βαθμούς για 1 ώρα περίπου- εξαρτάται από το μέγεθος και την ποιότητα της πατάτας.

Σημείωση: Τρώγονται με ...πιρούνι!

Επίσης, για μια πιο...χωριάτικη νότα τρίψτε από πάνω φέτα. 

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα Hit&Run

"Τίτλοι τέλους" ...τέλος! (η συνέχεια)

Στην προηγούμενη ανάρτηση αναφέρθηκα στο οριστικό κλείσιμο του Πρακτορείου Ξένου Τύπου στη Ελλάδα. Αυτό είχε ως συνέπεια την αδυναμία αγοράς ξένων εντύπων από τους φτωχούς πλην τίμιους κατοίκους της χώρας της ανύπαρκτης ανάπτυξης, αλλά κι από τους άμοιρους τουρίστες που ανυποψίαστοι την κατακλύζουν φέτος- οι ξένοι μπορεί να είναι gadget freaks αλλά έχουν μια εμμονή με το χαρτί- εφημερίδες, περιοδικά και βιβλία μοσχοπουλάνε στα νησιά!

Κάποιος φαίνεται ότι λυπήθηκε τους τουρίστες, ίσως και να διάβασε εκείνη την σπαραξικάρδια ανάρτηση της υποφαινόμενης και να λυπήθηκε κι αυτήν- ποιος ξέρει αλήθεια. Η ουσία είναι ότι ο ξένος τύπος επανεμφανίστηκε, δειλά δειλά όμως, διότι δεν βρήκαμε μεγάλη γκάμα. Η κυρία στο κιόσκι ήταν σαφώς ανακουφισμένη όταν συζήτησα μαζί της για το φαινόμενο της επανεμφάνισης - η αλήθεια είναι ότι ο ξένος τύπος πουλά καλά εδώ, άλλωστε δεν είναι λίγα τα έντυπα που -τουλάχιστον μέχρι πρότινος- έφεραν στο εξώφυλλο τιμή πώλησης και για την Ελλάδα!

Εννοείται ότι στην κυριολεξία βούτηξα το τεύχος Ιουνίου Sale e Pepe, το οποίο ήταν και το μοναδικό γαστρονομικό περιοδικό που υπήρχε στα ράφια εκείνη την ημέρα. Σκέφτηκα -ως κάποια συνέχεια- να δώσω μια συνταγή από αυτό το τεύχος, όπως έκανα στην προηγούμενη ανάρτηση. Και να κλείσουμε μια και καλή το θέμα του ξένου τύπου με την ευχή πάλι να μην εξαφανιστεί, και γιορτάζοντας την επιστροφή με μια συνταγή, πανεύκολη, καλοκαιρινή, που συνοδεύεται αυστηρά με δροσερό, ελληνικό ροζέ κρασί! Ουφ!

Τόνος με πατάτες και πιπεριές

(συνταγή τροποποιημένη από το Sale e pepe, τεύχος Ιουνίου 2014) 

Υλικά για 2 άτομα

2-3 μέτριες σε μέγεθος πατάτες
3 πιπεριές (1 Φλωρίνης, 1 πράσινη, 1 κέρατο)
1 λευκό κρεμμύδι μέτριο
300 γρ συμπυκνωμένο χυμό ντομάτας
1 κονσέρβα τόνο (των 200 γρ)
λίγο φρεσκοκομμένο μαϊντανό
ελαιόλαδο
αλάτι

Πλένετε, καθαρίζετε και κόβετε τις πατάτες σε κομμάτια- όχι πολύ μεγάλα. Τις βάζετε να βράσουν σε αλατισμένο νερό για 5 λεπτά.
Όσο βράζουν οι πατάτες, πλύνετε και στεγνώστε τις πιπεριές. Τρυπήστε τις με ένα πιρούνι και ψήστε τις στο γκριλ. Όσο ψήνονται γυρίστε τις να ψηθούν από όλες τις πλευρές. Βγάλτε τις από το φούρνο και αφήστε να κρυώσουν. Μόλις κρυώσουν ξεφλουδίστε τις και βγάλτε τα σπόρια, τέλος κόψτε τις σε κομμάτια- σε πλάγιες λωρίδες.

Καθαρίστε και κόψτε το κρεμμύδι σε λεπτές φέτες. Σε μια κατσαρόλα ζεστάνετε λίγο λάδι και σοταρετε το κρεμμύδι. Ρίχνετε τον χυμό ντομάτας, τις πιπεριές και τις πατάτες, προσθέτετε λίγο ζεστό νερό, σκεπάζετε κι αφήνετε το φαγητό να σιγοβράσει για 20 λεπτά περίπου. Αν χρειαστεί προσθέτετε λίγο νερό. Στο τέλος, σβήνετε τη φωτιά, προσθέτετε τον τόνο και τον μαϊντανό, διορθώνετε το αλάτι κι αφήνετε στο μάτι λίγα λεπτά ακόμα (2-3).
Το φαγητό σερβίρεται και σε θερμοκρασία δωματίου - τουτέστιν τρώγεται μια χαρά και κρύο.

Λίγα λόγια για τον τόνο σε κονσέρβα.

Ο τόνος σε κονσέρβα είναι από τα λίγα συσκευασμένα τρόφιμα που δεν λείπει ποτέ από την κουζίνα μου. Είναι μια μεγάλη βοήθεια όταν ψάχνει κανείς γρήγορες και νόστιμες λύσεις. Μπορεί να προκύψει μια μακαρονάδα, ένα σάντουιτς, μια πίτα, ή ακόμα κι αυτό το φαγητό που αναρτώ σήμερα.

Υπάρχουν τόνοι και τόνοι στην αγορά. Έχω χρησιμοποιήσει κατά κόρον τους πιο γνωστούς (Rio Mare & Geisha) υπάρχει ο εξαιρετικός τόνος Αλλονήσου -πεντανόστιμος αλλά πανάκριβος. Τώρα τελευταία  αγοράζω κονσέρβα τόνου από το ντέλι του Marks & Spencer, το οποίο αναφέρει ότι είναι "responsibly caught" ό,τι κι αν σημαίνει αυτό για τον τόνο, αλλά το μεγάλο του πλεονέκτημα είναι ότι δεν είναι αλμυρό. Πολλές φορές οι κονσέρβες τόνου είναι αλμυρές, αυτή όχι. Κι έχει σχετικά ελκυστική τιμή: 2,89 ευρώ.

Ζύγισε με.

Πριν λίγες μέρες έφτασε στα χέρια μου το νέο βιβλίο του David Lebovitz, My Paris Kitchen: Recipes and Stories. Ο David Lebovitz ανήκει στο Top 5 των food bloggers παγκοσμίως. Ήταν για  χρόνια pastry chef στο San Francisco, όμως τα βρόντηξε όλα μια μέρα και πήγε να ζήσει στο Παρίσι.

Μετά από 10 χρόνια στην Πόλη του Φωτός έγραψε αυτό το βιβλίο όπου αποτυπώνονται γλαφυρά οι εμπειρίες του, ως ένας τυπικός Αμερικανός στο Παρίσι, και φυσικά παραθέτει πολλές αγαπημένες του παριζιάνικες -κι όχι μόνο- συνταγές. Είχα ξεκινήσει  να το ξεφυλλίζω και σε κάποια φάση στάθηκα σε μια συγκεκριμένη αναφορά του στο πόσο διαφορετικά αντιλαμβάνονται οι Αμερικανοί την συγγραφή μιας συνταγής σε σχέση με τους Γάλλους. Έδινε ένα παράδειγμα. Στην αμερικάνικη εκδοχή η συνταγή είναι μια γεμάτη παράγραφος, όπου όλα περιγράφονται με την παραμικρή λεπτομέρεια κι όλα ζυγίζονται με ακρίβεια γραμμαρίου, αντίθετα η γαλλική εκδοχή είναι όλη κι όλη...μια σειρά! Στο τέλος γράφει, αναφερόμενος πάντα στη γαλλική εκδοχή-το παραθέτω αυτολεξεί : The word tasse (=φλιτζάνι στα Γαλλικά), would refer to a coffee cup full, a rather imprecise measure that would send most bakers into fits. Εκείνη τη στιγμή ήρθε σχόλιο του Κλεομένη (Slow Chefs) στην προηγούμενη ανάρτηση όπου σχολιάζει ...και καταδικάζει :-) τη χρήση φλιτζανιού ως μονάδα μέτρησης στις συνταγές!

Είναι πολλοί που δυσανασχετούν όταν βλέπουν τον όρο "φλιτζάνι" σε μια συνταγή- παλιότερα δυσανασχετούσα κι εγώ. Ζυγίζοντας με φλιτζάνι όλα γίνονται σχετικά, θολά, ακανόνιστα κι η σχετικότητα πολλούς δυσαρεστεί, γιατί υπολείπεται ακρίβειας. Τι σημαίνει φλιτζάνι; Ποιο φλιτζάνι; Μα όλα τα φλιτζάνια δεν είναι ίδια! Μα ηρεμήστε. Όταν βλέπετε στη συνταγή "φλιτζάνι", απλά να ξέρετε ότι αναφέρεται σε κλασικό φλιτζάνι καφέ φίλτρου (ούτε εσπρέσο, ούτε ελληνικού) που πάνω κάτω αντιστοιχεί σε 250 ml. Αν όλα τα υλικά σε μία συνταγή ζυγίζονται σε φλιτζάνι, τότε χρησιμοποιούμε προφανώς το ίδιο. Δεν αλλάζουμε φλιτζάνια κατά τη διάρκεια της εκτέλεσης μιας συνταγής. 

Παλιότερα, όταν ρωτούσα τη μητέρα μου λεπτομέρειες μιας συνταγής, όπως για παράδειγμα "Πόσο αλεύρι να βάλω;", η απάντηση της ήταν -κι είναι ακόμα- η πεμπτουσία της ανακρίβειας: "Ε, ξέρεις τώρα, θα το δεις με το μάτι". Το μάτι εκτός από πρόσωπα ζυγίζει και αλεύρι! Και ζάχαρη και γάλα. 

Ο Lebovitz λίγο πιο κάτω αναφέρει ότι οι Γάλλοι φίλοι του τον μαλώνουν όταν τον βλέπουν να κρατά μανιακά σημειώσεις όσο αυτοί μαγειρεύουν. Τον παροτρύνουν να χαλαρώσει, να αφήσει το χαρτί και να προτιμά να μαγειρεύει "au pif" , δηλαδή με τη μύτη. 

Μύτη από τη μια, μάτια από την άλλη, τελικά η μαγειρική είναι περισσότερο θέμα αισθήσεων παρά ...αριθμητικής;

Έχω σήμερα μια συνταγή από το συγκεκριμένο βιβλίο. Είναι το κλασικό γαλλικό πιάτο hachis parmentier αλλά με κοτόπουλο. O Lebovitz έχει δώσει τη δική του εκδοχή αντικαθιστώντας το βοδινό με κοτόπουλο. Πάρα πολύ ωραίο φαγητό, αναντίρρητα σούπερ νόστιμο, ένα comfort food στα καλύτερα του. 

Hachis parmentier με κοτόπουλο

(συνταγή -ελαφρώς αλλαγμένη- από το νέο βιβλίο του David Lebovitz: My Paris Kitchen)

Υλικά για 3-4 άτομα

Για το κοτόπουλο:

300 γρ κοτόπουλο ήδη μαγειρεμένο και κομμένο σε μικρά -πολύ μικρά, εξ ου και ο όρος hachis- κομμάτια. Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε κοτόπουλο που σας έχει μείνει από κάποιο άλλο φαγητό πχ ψητό στο φούρνο.

2 φλιτζάνια (Α, να τα μας και τα φλιτζάνια!) ζωμό κοτόπουλου

1 καρότο καθαρισμένο και κομμένο σε μικρά κυβάκια

1 κλαράκι σέλινο ψιλοκομμένο

1 μέτριο άσπρο κρεμμύδι ψιλοκομμένο

λίγο λευκό κρασί (2 κουταλιές)

2/3 φλιτζάνι κατεψυγμένο αρακά (ή φρέσκο)

λίγο φρεσκοκομμένο μαϊντανό

αλάτι

πιπέρι

λίγο αλεύρι (3 κουταλιές κοφτές)

ελαιόλαδο (3-4 κουταλιές)

Για τον πουρέ:

600 γρ πατάτες καθαρισμένες και κομμένες

3 κουταλιές βούτυρο σε θερμοκρασία δωματίου

2 κρόκοι αυγών

αλάτι

πιπέρι

μοσχοκάρυδο

Σε ένα κατσαρολάκι ζεσταίνουμε το ζωμό. Ρίχνουμε σε αυτό καρότα, αρακά, σέλινο και κρεμμύδι. Μαγειρεύουμε για 10 λεπτά περίπου. 

Σε ένα βαθύ τηγάνι ζεσταίνουμε λίγο λάδι. Ρίχνουμε το αλεύρι κι ανακατώνουμε ζωηρά για 1-2 λεπτά. Ρίχνουμε μια κουτάλα ζωμό κι ανακατεύουμε για να μην σβολιάσει. Ρίχνουμε σιγά σιγά τον υπόλοιπο ζωμό. Μαγειρεύουμε μέχρι να πήξει. Τότε προσθέτουμε το κρασί. Αφήνουμε για μισό λεπτό ακόμα και βγάζουμε από τη φωτιά. Προσθέτουμε το κοτόπουλο και τον μαϊντανό, αλάτι και πιπέρι. Ρίχνουμε σε ένα πυρέξ (πχ για την συγκεκριμένη ποσότητα να είναι διαστάσεων 20x20 cm περίπου)

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς.

Σε μια κατσαρόλα βράζουμε νερό ελαφρώς αλατισμένο. Ρίχνουμε τις κομμένες πατάτες και μαγειρεύουμε μέχρι να μαλακώσουν. Τις στραγγίζουμε καλά. Τις μεταφέρουμε πάλι πίσω στην κατσαρόλα και τις αφήνουμε για λίγο πάνω στο ζεστό μάτι να στεγνώσουν τελείως. Τις λιώνουμε. Ρίχνουμε το βούτυρο, λίγο αλάτι και συνεχίζουμε το λιώσιμο. Προσθέτουμε τους κρόκους, πιπέρι και μοσχοκάρυδο κι ανακατεύουμε καλά.

Απλώνουμε τον πουρέ πάνω στο κοτόπουλο και ψήνουμε για μισή ώρα περίπου, μέχρι ο πουρές να αποκτήσει όμορφο καφέ-χρυσαφί χρώμα.

Οι εμμονές του χειμώνα (1 από 4)

Μιλάμε πάντα για γαστριμαργικές εμμονές διότι προέκυψαν κι άλλου είδους αυτόν τον χειμώνα: Οι τηλεοπτικές σειρές!

Γαστριμαργική χειμερινή εμμονή #1: Γλυκοπατάτα.

Και ξαφνικά λάτρεψα την γλυκοπατάτα. Πού με χάνεις, πού με βρίσκεις, τρέχω σε λαϊκές και μανάβικα ψάχνοντας την ιδανική γλυκοπατάτα και δοκιμάζοντας και τις δύο εκδοχές, τη λευκή και την πορτοκαλιά. Σε σούπες, σε πουρέ και στο φούρνο.
Στο φούρνο την έβαλα με την κοινή πατάτα, φτιάχνοντας ένα φαγητό που είναι η επιτομή του comfort food, totally comfy που λένε και στο χωριό μου (έχουμε πήξει στο Lower σε αυτό το χωριό).

Γλυκοπατάτα με πατάτα στο φούρνο

1 μεγάλη γλυκοπατάτα (περίπου 500 γρ)
2 μέτριες πατάτες (περίπου 500 γρ κι οι δύο μαζί)
1 μεγάλο λευκό κρεμμύδι
3-4 φύλλα φρέσκο φασκόμηλο (τα οποία θα ψιλοκόψετε)
75 γρ γραβιέρα
75 γρ παρμεζάνα
ελαιόλαδο

"Φέρτε μου ένα μαντολίνο"...
Θα χρειαστείτε ένα μαντολίνο -όχι το μουσικό όργανο, το άλλο. Επίσης θα χρειαστείτε να προθερμάνετε τον φούρνο στους 150 βαθμούς. Εν τω μεταξύ καθαρίζετε το κρεμμύδι και το κόβετε σε λεπτές φετούλες. Το σοτάρετε σε λίγο λάδι μέχρι να μαλακώσει- περίπου 6-8 λεπτά. Τρίβετε τα τυριά και τα ανακατεύετε σε ένα μπολ. Καθαρίζετε την γλυκοπατάτα και τις πατάτες και τις κόβετε στο μαντολίνο. Τις θέλετε σε λεπτές φέτες (δες φωτο).

Παίρνετε ένα στρογγυλό ταψί (διαμέτρου 20 εκ περίπου είναι καλά) και το λαδώνετε. Αρχίζετε να στρώνετε τον πάτο με την πατάτα και την γλυκοπατάτα, ξεκινώντας από τα τοιχώματα, έτσι ώστε η μία φέτα να καλύπτει ελαφρώς την άλλη. Σιγά σιγά φτάνετε στο κέντρο καλύπτοντας όλο τον πάτο. Πάνω από την πρώτη στρώση ρίχνετε περίπου το 1/3 του τυριού, το 1/3 κρεμμύδι και λίγο φασκόμηλο. Προσθέτετε πολύ λίγο λάδι. Συνεχίζετε με τον ίδιο τρόπο με μια ακόμα στρώση πατάτας-γλυκοπατάτας. Πάνω σε αυτήν ρίχνετε τυρί, κρεμμύδι και φασκόμηλο. Συνεχίζετε και με μια τρίτη στρώση πατάτας-γλυκοπατάτας. Τελειώνετε το τυρί, το κρεμμύδι και το φασκόμηλο και κλείνετε με μια τελευταία στρώση πατάτας-γλυκοπατάτας. Ρίχνετε λίγο λάδι ακόμα.
Σκεπάζετε το ταψί με αλουμινόχαρτο, σφραγίζετε γύρω γύρω τα χείλη του ταψιού με αυτό και ψήνετε για 1 ώρα τουλάχιστον.
Αφού το βγάλετε από το φούρνο, το αφήνετε 10 λεπτά να ηρεμήσει και μετά κόβετε και σερβίρετε.


Πίσω πάλι πάω στις τηλεοπτικές σειρές.
Και σε λίγες μέρες θα συνεχίσω με εκείνες τις εμμονές!

Συναντήσεις

Οι πρώτες μέρες του νέου χρόνου επεφύλαξαν νέες γνωριμίες! Και μάλιστα από το δικό μας κύκλο, εκείνο των food bloggers!

Όλα ξεκίνησαν όταν έλαβα μέιλ από την Ξανθή του μπλογκ "Οι συνταγές της Ασπρούλας" όπου μου έγραφε ότι είχα κερδίσει ένα βιβλίο από διαγωνισμό που είχε βάλει σε ανάρτηση της. Κανονίσαμε να συναντηθούμε όπως κι έγινε, κι εκεί γνώρισα έναν εξαιρετικά ενδιαφέροντα άνθρωπο, με πολλές γνώσεις, τρομερό μεράκι και πολλή αγάπη για το αντικείμενο που μας είχε άλλωστε φέρει κοντά : το φαγητό! Οι δύο ώρες που καθήσαμε σε ένα μικρό καφέ πίνοντας ζεστή σοκολάτα πέρασαν σα νεράκι κι ήταν τόσο πολλά τα θέματα που θέλαμε να συζητήσουμε που ούτε καταλάβαμε πώς πέρασε η ώρα. Αφού ήπιαμε το όμορφο ρόφημα που είχαμε παραγγείλει, σηκωθήκαμε, βγήκαμε, σταθήκαμε στο δρόμο συνεχίζοντας την κουβέντα για μερικά λεπτά ακόμη, φευ, ο χρόνος πίεζε, κι έτσι η Ξανθή μου έδωσε το δώρο σε μία τσάντα, αποχαιρετηθήκαμε, και κατηφόρισα την Απόλλωνος.
Γυρίζοντας το βράδυ στο σπίτι διαπίστωσα ότι η τσάντα περιείχε κάτι άλλο εκτός από το βιβλίο (κι αναρωτιόμουν όλο το απόγευμα για το βάρος - κάτι δεν πήγαινε καλά, τέτοιο βάρος δεν αντιστοιχούσε σε βιβλίο). Τι έκπληξη και τι χαρά όταν ανακάλυψα ότι η Ξανθή είχε βάλει και κάτι έξτρα στο δώρο: Ένα βαζάκι τοματάκι γλυκό! Δεν είχα φάει ποτέ και δεν ήθελα και πολύ να ανοίξω το βάζο! Τέλειο! Υπέροχο! Καταπληκτικό! Εκείνο το βράδυ κόντεψα να φάω όλο το βάζο (βασικά πείναγα, μην με μαλώνετε!). Την επόμενη μέρα το φωτογράφισα διότι δεν έβλεπα να έβγαζε τρίτη μέρα το βαζάκι!

Όπως κι έγινε!

Στο βιβλίο τώρα. Ήταν αυτό:

Και δεν θα μπορούσε να βρεθεί την πιο κατάλληλη στιγμή στα χέρια μου! Εδώ και καιρό -κι εξαιτίας του περίεργου ωραραίου αυτού του χειμώνα- έψαχνα λύσεις για ελαφρά μεσημεριανά, για παράδειγμα σάντουιτς ή σαλάτες αλλά με ένα certain touch, όπως λέμε στα μέρη μου! Κάτι ελαφρύ αλλά κάτι διαφορετικό συνάμα. Κι όσο το δυνατόν χορταστικό.
Την ημέρα που έπιασα να το ξεφυλλίζω, δεν ήθελα να φάω κρέας, ήθελα κάτι με όσπριο και τα υλικά στο σπίτι ήταν λίγα ( Α, κι επιπλέον βαριόμουν να βγω να ψωνίσω). Έπεσα πάνω σε αυτήν την σαλάτα. Απίστευτα απλή, απίστευτα ελαφριά κι απίστευτα νόστιμη παρά τα ελάχιστα υλικά! Της άλλαξα όως το ντρέσσινγκ. Προτίμησα κάτι άλλο που πιστεύω ότι
ταιριάζει καλύτερα!

Σαλάτα με φακές και πατάτα.

Δεν θα χρειαστείτε παρά:
Λίγες φακές (υπολογίστε 20 γρ ανά άτομο) τις οποίες θα βράσετε al dente.
Μικρές πατάτες με τη φλούδα. Τις βράζετε σε αλατισμένο νερό.
2 φρέσκα κρεμμυδάκια κομμένα σε ροδέλες
Εξαιρετικής ποιότητας ελαιόλαδο
χυμός μισού λεμονιού
2-3 κουταλιές φρεσκοκομμένο μαϊντανό
λίγο αλάτι
λίγο φρεκοτριμμένο πιπέρι

Κόβουμε τις πατάτες στη μέση ή σε τρία κομμάτια

Βάζουμε σε μια πιταέλα τις φακές, πατάτες και κρεμμυδάκι.
Σε ένα βάζο με καπάκι βάζουμε τα υλικά του ντρέσσινγκ: ελαιόλαδο, λεμόνι, μαϊντανό, αλάτι, πιπέρι. Χτυπάμε πολύ καλά. Ρίχνουμε το ντρέσσινγκ πάνω από τα υλικά της σαλάτας.

Όσο απλή φαίνεται τόσο νόστιμη είναι!

*

Η ιστορία των συναντήσεων δεν σταματά εδώ. Πριν από λίγες μέρες η Dark Chef μας προσκάλεσε να γνωριστούμε και να δοκιμάσουμε τα cookies της. Όμως η πρόσκληση της είχε ένα μυστήριο, είχε κάτι από κυνήγι του θυσαυρού, βλέπετε θα έπρεπε να ψάξουμε για να την βρούμε! Ευτυχώς την Κυριακή τα κατάφερα, περιπλανήθηκα στον Εθνικό Κήπο και βρήκα την Σκοτεινή μας σεφ! Το τι συνέβη εκείνη την ημέρα στον Κήπο το περιγράφει καλύτερα η ίδια: εδώ! Στην ίδια ανάρτηση δίνει και την συνταγή για τα νοστιμότατα cookies της με μαύρη σοκολάτα που μας πρόσφερε. Υπέροχα! Ακόμα καλύτερα ήταν τα cookies με λευκή σοκολάτα που παρουσίασε στην τελευταία της ανάρτηση. Ένας αναπάντεχα πανέμορφος αρμονικός συνδυασμός τριών -εκ πρώτης όψεως διαφορετικών- υλικών! Τα λάτρεψα!


Ξανθή, Έφη ευχαριστώ πολύ! 

Έγκλημα και μαγειρική!

Όσοι επισκέπετεστε συχνά το μπλογκ θα γνωρίζετε την αδυναμία μου στο αστυνομικό μυθιστόρημα. Όλα ξεκίνησαν όταν δώδεκα ετών ''έκλεψα'' από τη βιβλιοθήκη του πατέρα μου τα ''Άπαντα του Σέρλοκ Χόλμς''. Ήταν μοναδική εμπειρία η γνωριμία με αυτόν τον εκκεντρικό ντετέκτιβ. Μέχρι τότε οι μυθιστορηματικοί ήρωες που είχα γνωρίσει ξεπηδούσαν από τα βιβλία του Ιουλίου Βερν (ναι υπήρξε μια εποχή που τα παιδιά διάβαζαν τις ''20000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα'' και ''Τα παιδιά του πλοίαρχου Γκραντ'') . Μετά γνώρισα τους διάφορους, επαγγελματίες ή μη, ντετέκτιβ της Άγκαθα Κρίστι κι αργότερα έπεσα στα βαθιά, διασχίζοντας τον Ατλαντικό και συναντώντας τους αρχετυπικούς ήρωες των Ρέιμοντ Τσάντλερ και Ντάσιελ Χάμετ.

Πάλι πίσω στην Ευρώπη, γνώρισα τον επιθεωρητή Μαιγκρέ, τον Τζων Ρέμπους, τον Πέπε Καρβάλιο, τον επιθεωρητή Μονταλμπάνο, τον επιθεωρητή Γουέξφορντ, τον επιθεωρητή Άνταμ Νταλγκλίς, τον αξεπέραστο Φάμπιο Μοντάλ, τον αστυνόμο Μπραϊμ Λομπ, τον δικό μας αστυνόμο Χαρίτο, και τώρα τελευταία όλους εκείνους τους Σκανδιναβούς από τον Βαργκ Βέουμ ως τον Πωλ Γελμ. Ο κατάλογος συμπληρώνεται από ήρωες που επαγγελματικά δεν είναι αστυνομικοί ή ντετέκτιβ, αλλά κάτω από ορισμένες καταστάσεις καλούνται να διαλευκάνουν κάποιο έγκλημα. Αυτοί είναι κυρίως συγγραφείς ή δημοσιογράφοι, χαρακτηριστικό και διάσημο πια παράδειγμα ο Μίκαελ Μπλουμκβιστ ήρωας του Στιγκ Λάρσον στην περίφημη πια τριλογία του Μιλένιουμ.

Τον πρώτο καιρό, διαβάζοντας όλα εκείνα τα αστυνομικά μυθιστορήματα το μόνο που με ενδιέφερε ήταν η λύση του μυστηρίου. Σιγά σιγά όμως και καθώς περνούσαν τα χρόνια άρχισα να ενδιαφέρομαι περισσότερο για τον ίδιο τον πρωταγωνιστή. Ποιος ήταν στ' αλήθεια; Ποιες ήταν οι συνήθειες του; Είχε οικογένεια; Ήταν μοναχικός τύπος; Τι έτρωγε; Το τελευταίο μου έγινε εμμονή κι άρχισα να ψάχνω στις σελίδες των βιβλίων αναφορές στις γαστριμαργικές συνήθειες των διωκτών του εγκλήματος. Αθεράπευτος γκουρμέ και σοκολατομανής ο Ερκύλ Πουαρό, ο Μαιγκρέ τιμά με υπερηφάνεια τη γνήσια γαλλική κουζίνα της (αφανούς) συζύγου, ο Φιλ Μάρλοου απολαμβάνει ζουμερά στέικ που τα κατεβάζει με μπέρμπον, ο Χαρίτος τρελαίνεται για τα γεμιστά της γυναίκας του, ο Ρέμπους  ρουφά ακάθεκτος την πολλοστή IPA του, οι Σκανδιναβοί πίνουν τόνους καφέ. Έχω καταλήξει ότι οι πιο γκουρμέ ήταν τρεις και μάλλον δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι κι οι τρεις ήταν Μεσόγειοι.

1. Ο Φαμπιό Μοντάλ ο τραγικός ήρωας του σπουδαίου Ζαν-Κλωντ Ιζζό (σας συνιστώ ανεπιφύλακτα την τριλογία της Μασσαλίας). Σε αρκετά σημεία των βιβλίων υπάρχουν εκτενή αποσπάσματα όπου σχεδόν παρατίθενται συνταγές της Νοτίου Γαλλίας και φυσικά ο Φαμπιό δεν κρύβει την αδυναμία του στα ροζέ κρασιά της περιοχής.
2. Ο επιθεωρητή Μονταλμπάνο του Αντρέα Καμιλέρι. Κάπου στη Σικελία, στη φανταστική πόλη Βιγκάτα, ο πολύς Σάλβο τρώει όλα τα καλούδια του κόσμου -τρελαίνεται για μπαρμπούνια- κι εμάς μας τρέχουν τα σάλια από τις περιγραφές των εδεσμάτων. Δεν θυμάμαι σε ποιο βιβλίο της σειράς συμβαίνει, αλλά κάθε 2-3 σελίδες υπάρχει περιγραφή φαγητού!
3. Ο Πέπε Καρβάλιο, ο οποίος υπήρξε η αφορμή γι' αυτήν την ανάρτηση! Βλέπετε, ο δημιουργός του, ο εξαιρετικός Ισπανός συγγραφέας Μανουέλ Βάθκεθ Μονταλμπάν έκλεισε πρόσφατα δέκα χρόνια απουσίας από τον μάταιο τούτο κόσμο. Τι να πει κανείς για τον Πέπε και τις γαστριμαργικές του συνήθειες! Ο εν λόγω κύριος είναι στην κυριολεξία ο Φεράν Αντριά της αστυνομικής λογοτεχνίας. Τυγχάνει να έχω ένα βιβλίο των εκδόσεων Μεταίχμιο, όπου ο συγγραφέας παραθέτει μαζεμένες όλες τις συνταγές (η ισπανική κουζίνα στο απόγειο της) που έχουν μαγειρευτεί (ή φαγωθεί) από τον ήρωα του. Στο εξώφυλλο διαβάζουμε το αγαπημένο μότο του Πέπε: ''Κανένα ανθρώπινο ον αδιάφορο μπροστά στο φαγητό δεν είναι άξιο εμπιστοσύνης''. Πιστεύω ότι συμφωνείτε!

Από τις συνταγές του βιβλίου διάλεξα την πιο εύκολη και πιο βατή - δηλαδή υλικά που μπορούμε να βρούμε εύκολα εδώ και σε συνδυασμούς που δεν προκαλούν απορία (πχ πικάντικο ρύζι με κουνέλι...και σαλιγκάρια). Επίσης κατά κάποιον τρόπο κλείνω την τριλογία ισπανικών πιάτων με πατάτες:

Patatas bravas
Patatas a lo pobre
και....

Patatas a la Riojana

(Παραλλαγή συνταγής από το βιβλίο του Μανουέλ Βάθκεθ Μονταλμπάν ''Οι συνταγές του Πέπε Καρβάλιο'', εκδ. Μεταίχμιο)

Υλικά για 4 άτομα

3/4 κιλού πατάτες (περίπου 4 μέτριες)
250 γρ τσορίθο (θα ζητήσετε ολόκληρο κομμάτι το οποίο θα κόψετε εσείς σε μεγάλες πλάγιες φέτες)
1 μεγάλο κρεμμύδι ή 2 μετρίου μεγέθους
3 ώριμες ντομάτες
3 πιπεριές πράσινες ή κόκκινες
λάδι
αλάτι
1 ποτήρι καλό ζωμό (προαιρετικά)

Κόβετε το τσορίθο σε πλάγιες φέτες
Καθαρίζετε και κόβετε τις πατάτες σε χοντρά κομμάτια.
Καθαρίζετε και τρίβετε τις ντομάτες.
Καθαρίζετε και κόβετε τις πιπεριές σε λωρίδες .
Καθαρίζετε το κρεμμύδι και το ψιλοκόβετε.
Σε λάδι που καίει καλά σοτάρετε το τσορίθο. Το βγάζετε και στο ίδιο λάδι σοτάρετε τα κρεμμύδια. Μόλις πάρουν χρώμα προσθέτετε τις ντομάτες, τις πατάτες, το λουκάνικο και τις πιπεριές.  Ανακατώνετε, προσθέτετε ένα ποτήρι νερό ή ζωμό, αλατίζετε, σκεπάζετε κι αφήνετε το φαγητό να σιγοβράσει μέχρι να μαλακώσουν οι πατάτες. Καλό είναι το φαγητό να μην είναι πολύ στεγνό όταν είναι έτοιμο.

Την συνταγή την πρωτάκουσα παρακολουθώντας το καλοκαίρι μια ωραιότατη ισπανική αστυνομική σειρά, Los misterios de Laura. Η Λάουρα είναι μια πανέξυπνη αστυνομικός που λύνει διάφορες μυστήριες υποθέσεις. Κι επιτέλους, να μια πρωταγωνίστρια που δεν είναι σέξι, ψηλή, εντυπωσιακή, πανέμορφη, καλοχτενισμένη όπως αυτές που βλέπουμε στις αντίστοιχες αμερικάνικες σειρές. Η Λάουρα είναι απλή, φορά Ζάρα (!), τις περισσότερες φορές δεν προλαβαίνει να χτενιστεί, έχει χιούμορ. Α, παίζει κι ένας κούκλος ονόματι Οριόλ Ταρασσόν , ο Χιου Τζάκμαν της Ισπανίας!!!
Σε κάποιο επεισόδιο, η Λάουρα ερευνά την κουζίνα ενός σπιτιού και της λέει η μαμά της που τη συνοδεύει ''Ωραία κουζίνα'', ''Μπα'' , της λέει η Λάουρα κλείνοντας μια ντουλάπα που έχει μόλις επιθεωρήσει, ''Δεν υπάρχουν υλικά για να φτιάξω τις αγαπημένες μου Patatas a la Riojana''!

Η Λάουρα με εκείνον τον κούκλο βοηθό που λεγαμε!

Μικρές μανίες.

Από μικρή έχω μανία με τα περιοδικά. Σε πολλές φάσεις της ζωής μου έχω μαζέψει άπειρα περιοδικά κι έχω βρεθεί δυστυχώς στη δυσάρεστη θέση να τα αποχωριστώ, είτε λόγω μετακόμισης είτε λόγω έλλειψης χώρου. Πριν μερικά χρόνια βρέθηκα με ένα πολύ μεγάλο -μα πάρα πολύ μεγάλο- αριθμό κινηματογραφικών και γαστρονομικών περιοδικών. Θα μετακόμιζα κι έτσι πήρα την οδυνηρή απόφαση να αποχωριστώ κάποια από αυτά. Αλλά ποια; Τα πιο παλιά σε ημερομηνία; Τα γαστρονομικά; Τα κινηματογραφικά; Με μεγάλη στεναχώρια -μα πώς είναι δυνατόν να δένεσαι συναισθηματικά με το χαρτί;- έδιωξα τα τελευταία. Και ναι, το έχω μετανιώσει για πολλούς λόγους. Κι έτσι έμειναν τα γαστρονομικά τα οποία, να' ναι καλά, ...ακόμα αβγατίζουν. Και παρόλο που δημιουργούν πολλά προβλήματα -ένεκα έλλειψης χώρου, δεν μένουμε και σε καμιά βίλα κε. Στουρνάρα- θα μείνουν εδώ. Δεν θα πουληθούν, ούτε θα πολτοποιηθούν. Μου είναι μεγάλη παρηγοριά, ιδιαίτερα τα ξένα που έχω κατά καιρούς αγοράσει. Ξεφυλλίζοντας τα, όχι μόνο πέφτω σε συνταγές που δεν είχα προσέξει ή που είχα προσέξει κι είχα τσακίσει τη σελίδα και μετά τις έφαγε το μαύρο το σκοτάδι αλλά επανήλθαν στο φως με το επίμονο, επαναλαμβανόμενο ξεφύλλισμα.... Όχι, το ξεφύλλισμα αυτών των περιοδικών είναι πια και ''ταξίδι''. Διαβάζοντας το Olive, ''διακτινίζομαι'' για λίγο στο Λονδίνο, με το ''Sale e pepe'' στη Ρώμη, το Μιλάνο, τη Βενετία, παντού στην Ιταλία. Με το ''Cuisine et vins de France'' με χτυπά παριζιάνικο αεράκι. Και δεν στοιχίζει τίποτα. Ένας καλός καφές ή ένα ποτήρι κρασί και ξεκινά το ''επίμονο ξεφύλλισμα''. ''Φάτε μάτια ψάρια κι η κοιλιά περίδρομο'', που λέει κι ο λαός αλλά είναι κι αυτός ένας -πολύ φθηνός - τρόπος για να ξεφεύγει κανείς από αυτήν την μαύρη, μίζερη πραγματικότητα που μας πνίγει....

Και να που ξεφυλλίζοντας μια μέρα ένα παλιότερο τεύχος του Olive έπεσα πάνω σε μια συνταγή που με έκανε να χαμογελάσω -ένα πικρό χαμόγελο. Ήταν μια συνταγή με τα απλούστερα υλικά του κόσμου, μια συνταγή νόστιμη όσο δεν έπαιρνε και συνάμα ταπεινή. Μια συνταγή κατάλληλη για τις εποχές που ζούμε. Γιατί το να μαγειρεύεις με ταπεινά υλικά δεν σημαίνει ότι δεν τρως και νόστιμα!

Patatas a lo pobre 

(Πατάτες του φτωχού)

Ισπανική συνταγή από το περιοδικό Olive -προσαρμοσμένη .

Υλικά για 3-4 άτομα

4 μεγάλες πατάτες
2 μεγάλα κρεμμύδια
3 σκελίδες σκόρδο
4-5 πράσινες μακριές πιπεριές
2 φύλλα δάφνης
1 ποτήρι ελαιόλαδο

Ετοιμάζετε τα υλικά. Πλένετε τις πατάτες, τις καθαρίζετε και τις κόβετε σε ροδέλες, ούτε πολύ χοντρές ούτε πολύ λεπτές. Καθαρίζετε τα κρεμμύδια και το σκόρδο και τα κόβετε σε λεπτές φετούλες. Καθαρίζετε τις πιπεριές και τις κόβετε σε κομμάτια.
Σε ένα βαθύ τηγάνι με παχιά βάση ζεσταίνετε το 1/3 του λαδιού. Σωτάρετε τα κρεμμύδια και τα αφήνετε να σιγοβράσουν μέχρι που θα αρχίσουν να καραμελώνουν -περίπου 20 λεπτά. Προσθέτετε το σκόρδο, την πιπεριά και τη δάφνη, ανακατώνετε κι αφήνετε το φαγητό να σοταριστεί για λίγα λεπτά ακόμη. Προσθέτετε το υπόλοιπο λάδι. Το αφήνετε να ζεσταθεί καλά και προσθέτετε τις πατάτες. Σκεπάζετε κι αφήνετε το φαγητό να μαγειρευτεί μέχρι να μαλακώσουν οι πατάτες. Αν φοβάστε ότιο πάτος του τηγανιού δεν είναι αρκετά παχύς, ρίξτε λίγο νερό.
Οι πατάτες σερβίρονται ζεστές ή κρύες.
Αν θέλετε μπορείτε να τις έχετε ως συνοδευτικό για κυρίως πιάτο. Σας προτείνω αυτό (το ισπανικό κοτόπουλο φούρνου με σκόρδο) για να κάνετε ισπανικό δίδυμο!

Κι έτσι οι μικρές μανίες δεν είναι πια μόνο το ''επίμονο ξεφύλλισμα'' αλλά και η επίμονη αναζήτηση τρόπων να νοστιμίζουμε με ταπεινά υλικά το τραπέζι μας!