Τα (τε)τριμμένα

Η γραβιέρα Τήνου κι οι πράσινες ελιές θα είναι η φετινή μου καταδίκη. Σε κιλά! Αλλά δεν με νοιάζει. Έχω πάψει προ πολλού να υποτάσσομαι στην "δικτατορία των κιλών". Όμως, με αφορμή κάποια περίπτωση Ελληνίδας δημοσιογράφου που ήρθε πάλι στη δημοσιότητα αυτές τις μέρες, θα σας πω μια μικρή ιστορία. Θα σας πω πώς ξεκίνησα να έχω μπελάδες με την "δικτατορία των κιλών". Γύρω στα 20 μου χρόνια, ήμουν 50 κιλά με 1,65 μ. ύψος. Ήμουν αδύνατη προς κανονική. Ήταν καλοκαίρι και με μια ξαδέρφη μου, κλασική κοκαλιάρα παιδιόθεν, πήγαμε στο Δήλεσι στο εξοχικό ενός θείου μου. Στη θάλασσα, άρχισα να ακούω διάφορα από συγγενείς και φίλους. "Πώς είσαι έτσι, δεν κοιτάς την Π που είναι αδύνατη", προφανώς ήταν αστεία, αθώα πειράγματα, δεν ξέρω, αλλά εγώ στράβωσα με το σώμα μου. Μετά από λίγο καιρό ξεκίνησα μια εξωφρενική δίαιτα που με έφερε στα 40 κιλά και το σώμα μου σε έκτακτη ανάγκη. Μου πήρε 3-4 μήνες να δω το φως κι αληθινό κι αυτό χάρη στην επέμβαση των γονιών μου. Αλλά από εκεί και πέρα άρχισε μια κακή σχέση με τα κιλά που αυξομειώνονταν συνέχεια, εγώ δεν έβρισκα την ηρεμία μου, το βάρος μου μού έγινε έμμονη ιδέα για χρόνια, μέχρι που μια ωραία πρωία, κουρασμένη πια, τα έστειλα όλα στο διάολο κι είπα δεν ασχολούμαι άλλο πια. Και παραδόξως τα πράγματα ισορρόπησαν. Ηρέμησα εγώ, ηρέμησε και το σώμα μου. Πού θέλω να καταλήξω. Οι οπαδοί της "δικτατορίας των κιλών", προσέξτε καλά πού απευθύνετε τις βολές σας. Δεν ξέρετε πώς θα αντιδράσει ο άλλος.

Πάλι πίσω στη γραβιέρα Τήνου. Την θεωρώ μακράν, την καλύτερη ελληνική γραβιέρα, την πιο ευρωπαϊκή, την πιο chic, την πιο νόστιμη, την ιδανικότερη. Φέτος διαπίστωσα ότι σιγά σιγά, ξεκινώντας από το κλασικό τέταρτο του κιλού που αγόραζα έχω φτάσει στο σημείο να αγοράζω μισό κιλό τη φορά! Δεν θα αργήσει η μέρα που θα πάω και θα ζητήσω όλο το κεφάλι!!!
Απλά την λατρεύω.


Όπως λάτρεψα κι αυτήν την ομελέτα-φριτάτα που έφτιαξα με την συγκεκριμένη γραβιέρα. Μια ομελέτα όπου όλα τα υλικά είναι τριμμένα- εκτός βέβαια από τα αυγά που είναι χτυπημένα!

Όσο την αφήνεις και κρυώνει, τόσο πιο ωραία γίνεται, μάλιστα κομμένη σε μικρά κομμάτια μπορεί να την πάρει κανείς μαζί του σε πικ νικ για παράδειγμα!

Φριτάτα με πατάτα τριμμένη και γραβιέρα Τήνου

Υλικά για 2-4 άτομα

2 μεσαίου μεγέθους πατάτες ή μία μεγάλη
1 λευκό κρεμμύδι
1 σκελίδα σκόρδο
100 γρ γραβιέρα Τήνου
4 μεγάλα αυγά
ελαιόλαδο
αλάτι
πιπέρι


Καθαρίζουμε και τρίβουμε στον χοντρό τρίφτη την πατάτα. Στύβουμε την τριμμένη πατάτα για να φύγουν όσο το δυνατόν περισσότερα υγρά. Στον ίδιο τρίφτη τρίβουμε το κρεμμύδι.
Σε ψιλό τρίφτη τρίβουμε το σκόρδο -ή το ψιλοκόβουμε.
Ανακατώνουμε σε ένα μπολ τα τρία υλικά.

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 150 βαθμούς.


Σε ένα τηγάνι που μπαίνει στον φούρνο ρίχνουμε λίγο ελαιόλαδο και το βάζουμε πάνω σε μέτρια φωτιά. Ρίχνουμε τα τρία υλικά, σοτάρουμε για λίγο και ρίχνουμε λίγο αλάτι. Με μια ξύλινη σπάτουλα βοηθάμε τα υλικά να απλωθούν ομοιόμορφα στο τηγάνι. Σκεπάζουμε το τηγάνι κι αφήνουμε να μαγειρευτούν για 5-6 λεπτά. Ρίχνουμε πότε πότε καμιά ματιά κι ανακατώνουμε ελαφρώς.

Εν τω μεταξύ τρίβουμε και το τυρί. Χτυπάμε τα αυγά  και ρίχνουμε σε αυτά το τυρί.

Ρίχνουμε τα αυγά στο τηγάνι ενώ με ένα πιρούνι "ανοίγουμε" χώρο στην πατάτα έτσι ώστε το μείγμα αυγά-τυρί να πάει παντού. Πιπερώνουμε και φουρνίζουμε την ομελέτα. Ψήνουμε για 15 λεπτά μέχρι να πάρει ένα όμορφο χρυσό-καφέ χρώμα. Ξεφουρνίζουμε, την αφήνουμε να ηρεμήσει και την βγάζουμε από το τηγάνι.

Εννοείται ότι η όλη διαδικασία μπορεί να γίνει και στο μάτι της κουζίνας, εκτός φούρνου. Χρησιμοποιούμε αντικολλητικό τηγάνι σε αυτήν την περίπτωση.

Σερβίρεται με μια κρύα μπύρα. Γιατί όχι μπύρα ΝΉΣΟΣ που κατάγεται κι αυτή από την Τήνο!

Αμείλικτα μεταπασχαλινά υπαρξιακά ερωτήματα

Γιατρέ μου,

Η χώρα θα χρεοκοπήσει;

Κι αν χρεοκοπήσει ο ήλιος θα σταματήσει να λάμπει;

Είναι κακό που την ώρα της Ανάστασης έβλεπα τον Babadook;

Γιατί εκνευρίστηκα αφάνταστα βλέποντας το Force Majeure;

Γιατί έχω εθιστεί στο Bored to Death; (φταίει ο τίτλος;)

Με τα λάστιχα της Ζωής τι έγινε τελικά;

Ο κος. Ντράγκι συνήλθε;

Να μαζέψω τα χειμωνιάτικα;

Τα κόκκινα αυγά του Πάσχα που έμειναν τι θα τα κάνω;

Σαλάτα με σπαράγγια, αυγά και ζαμπόν (ή μπέικον)

Για 4 άτομα

400 γρ σπαράγγια (είτε άγρια είτε πράσινα ήμερα είτε λευκά ήμερα, κοινώς ό,τι είδος θέλετε.)

6 αυγά σφιχτοβρασμένα (ή κόκκινα που έχουν ξεμείνει από το Πάσχα)

1 κομμάτι, πάχους 1 εκ, μπέικον, σύγλινο, ζαμπόν ή προσιούτο βραστό που θα κόψετε σε κύβους.

Για τη βινεγκρέτ:

1 φρέσκο κρεμμυδάκι ψιλοκομμένο
1 κουταλάκι μέλι
1 κουταλάκι μουστάρδα
1 κουτάλι βαλσαμικό ξίδι
λίγο εξαιρετικής ποιότητας ελαιόλαδο



Πλένουμε τα σπαράγγια, αφαιρούμε το σκληρό μέρος και τα βράζουμε αυστηρά al dente. Τα αφήνουμε να στραγγίξουν καλά.

Κόβουμε το αλλαντικό σε κύβους. Το σοτάρουμε καλά σε ελάχιστο λάδι.

Ετοιμάζουμε τη βινεγκρέτ.

Κόβουμε όσο το δυνατόν πιο ψιλά το κρεμμυδάκι. Χτυπάμε καλά σε ένα μπολ το μέλι, με το βαλσαμικό και τη μουστάρδα. Προσθέτουμε το κρεμμυδάκι. Τέλος προσθέτουμε σιγά σιγά το λάδι και χτυπάμε δυνατά έτσι ώστε η βινεγκρέτ να αρχίσει να πήζει.

Απλώνουμε τα τρία υλικά της σαλάτας σε μια πιατέλα. Περιχύνουμε με τη βινεγκρέτ.

Et voilà!

Μα τι απλά που είναι τελικά τα πράγματα, γιατρέ μου.

Απλά πράγματα

Η ανάρτηση αυτή γράφεται κάτω από συνθήκες πολύ υψηλών θερμοκρασιών. Όχι περιβάλλοντος αλλά σώματος! Γι' αυτό και θα είναι μια σχετικά σύντομη -για τα δεδομένα της υποφαινόμενης- ανάρτηση.

Τις προάλλες, "ταξιδεύοντας" στο pinterest έπεσα πάνω σε μια συνταγή που μου κέντρισε αμέσως το ενδιαφέρον. Μια μικρή παρένθεση: (Το pinterest έχει αποδειχθεί μεγάλη πηγή για να παίρνει κανείς ιδέες σε θέματα που τον ενδιαφέρουν. Γενικά είναι ένα ευχάριστο "ταξίδι" όπου μέσω εικόνας -κυρίως φωτογραφιών- μπορείς να εκφράζεις τις προτιμήσεις και τα γούστα σου- κι όπου κανείς δεν πρόκειται να σε κράξει, γιατί ευτυχώς τα πράγματα είναι ήσυχα κι όμορφα εκεί). Η συνταγή λοιπόν, είχε τον τίτλο "πατέ μπρόκολου", κι εγώ αναρωτήθηκα, "μα τι λέει;". Ευτυχώς η περιέργεια μου με ώθησε να ακολουθήσω τον σύνδεσμο γιατί τελικά εκείνο το πατέ έλεγε πολλά!
Την συνταγή την είδα εδώ, ένα καλαίσθητο blog, με υπέροχες φωτογραφίες κι ενδιαφέροντα πιάτα.
Πάνω κάτω έκανα ό,τι ζητούσε η συνταγή, όμως δεν έβαλα παρμεζάνα και πιστεύω πως καλά έκανα! (Εμ, πώς! Αν δεν παινέψεις το σπίτι σου...!!)

Πατέ μπρόκολου

1 μέτριο μπρόκολο από το οποίο θα κόψουμε σε μικρά κομμάτια το άνθος. Αν θέλουμε να κρατήσουμε τον κορμό θα τον κόψουμε σε μικρά κομμάτια επίσης.
1 πράσο κομμένο σε ροδέλες
λίγο ελαιόλαδο
2-3 κλαράκια φρέσκο θυμάρι
3 κουταλιές μουστάρδα με ολόκληρο σπόρο
ξύσμα και χυμός ενός λεμονιού
πιπέρι
λίγο αλάτι

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς. Στρώνουμε ένα ρηχό ταψί με αντικολλητικό χαρτί ψησίματος. Σε ένα μεγάλο μπολ βάζουμε το μπρόκολο, το πράσο, μία κουταλιά μουστάρδα, θυμάρι, το λάδι (2-3 κουταλιές) και πιπέρι κι ανακατώνουμε καλά. Απλώνουμε τα λαχανικά στο ταψί και τα ψήνουμε al dente για ένα 20λεπτο περίπου -εξαρτάται από το μέγεθος των κομματιών που έχουμε κόψει. Κατά τη διάρκεια του ψησίματος ανακατώνουμε ελαφρά 1-2 φορές. Όταν βγάλουμε τα λαχανικά από το φούρνο τα αφήνουμε ένα 5λεπτο να κρυώσουν. Τα βάζουμε στο μπλέντερ με την υπόλοιπη μουστάρδα, το ξύσμα και το χυμό λεμονιού. Χτυπάμε χωρίς να το λιώσουμε τελείως το μίγμα. Δοκιμάζουμε και διορθώνουμε σε αλάτι, λάδι και λεμόνι. Χτυπάμε λίγο ακόμη.

Το πατέ αυτό είναι εκπληκτικό πάνω σε φρυγανισμένο ψωμί. Αν βάλουμε κι ένα τηγανητό αβγό από πάνω, έχουμε ετοιμάσει ένα απίστευτα νόστιμο, υπέροχο κι ελαφρύ κολατσιό! Μέσα σε μία εβδομάδα το επανέλαβα, ούτε λίγο ούτε πολύ, τρεις φορές!

Ειλικρινά είναι από τις ωραιότερες λιχουδιές που έχω φτιάξει τον τελευταίο καιρό. Κι επίσης διαπιστώνω ότι κάνεις μικρά γαστρονομικά θαύματα ψήνοντας τα -κατά τ' άλλα βαρετά- λαχανικά τύπου μπρόκολο ή κουνουπίδι.
Στο ψυγείο κρατά περίπου μία εβδομάδα.

Σιγά τα αυγά!

Πάει πολύς καιρός που είχα διαβάσει σε στήλη ισπανικής εφημερίδας τη ''συνταγή'' μιας ομελέτας, της οποίας η σύλληψη ως ιδέα ανήκε στον μέγα και τρανό Φεράν Αντριά. Ακούγοντας το όνομα του σημαντικού Ισπανού σεφ, θα πίστευε κανείς ότι η ομελέτα για την οποία μιλάμε έχει πολλά και περίεργα υλικά. Όμως όχι! Έχει μόνο δύο! Εννοείται ότι το ένα υλικό είναι τα αυγά. Το δεύτερο είναι τα ...τσιπς! Ναι, όσο κι αν ακούγεται ευτελές ή αστείο, μιλάμε για ομελέτα με τσιπς. Και κάποιος μπορεί να αναφωνήσει ''σιγά τα αυγά'', αλλά εγώ από την άλλη οφείλω να ομολογήσω ότι είναι από τις ωραιότερες, πιο γρήγορες και πιο ενδιαφέρουσες ομελέτες που έχω φάει! Απευθύνεται σε βιαστικούς, σε όσους δεν έχουν χρόνο, σε φοιτητές, σε μαμάδες που προσπαθούν απεγνωσμένα να πείσουν τα βλαστάρια τους να καθίσουν να φάνε, σε όσους μόλις επέστρεψαν από την παραλία κι αναρωτιούνται τι να φάνε κι εννοείται σε όσους αγαπούν τις ομελέτες!

1ος κανόνας: Έχουμε πάντα -μα πάντα!- αυγά στο ψυγείο μας. Ίσως είναι ο μόνος σταθερός κανόνας που ισχύει χρόνια τώρα στην κουζίνα της υποφαινόμενης. Τα αυγά είναι ευέλικτα στη χρήση τους, δίνουν άμεσα λύση για πρωινό, μεσημεριανό, βραδινό.

2ος κανόνας: Ψάχνουμε να βρούμε καλοφτιαγμένα τσιπς. Κάποτε η ποιότητα ήταν υψηλή και τα τεχνητά αρώματα και γεύσεις δεν επισκίαζαν την υπέροχη γεύση της λεπτοκομμένης και τηγανισμένης comme il faut πατάτας. Στις μέρες μας λίγες είναι οι εταιρίες που βγάζουν καλά τσιπς κι οι περισσότερες και καλύτερες είναι εκ της Γηραιάς Αλβιώνας ορμώμενες. Και πριν αρχίσετε να ωρύεστε, να σας δηλώσει η υποφαινόμενη ότι έχει κάνει διδακτορική διατριβή στα τσιπς, δεν είναι τυχαίο άλλως τε ότι κάποτε της (αυτο)αποδόθηκε η ονομασία ...Crispy!

Στην Ελλάδα κυκλοφορούν τα αγαπημένα αγγλικά τσιπς της υποφαινόμενης, τα tyrrells. Αλίμονο, μία τα βρίσκει, μία δεν τα βρίσκει. Αρέσουν όχι μόνο επειδή έχουν το κατάλληλο πάχος κι από την άλλη ευτυχώς αποφεύγονται τα τεχνητά αρώματα αλλά κι επειδή είναι τρομερά υπέρκομψα τα πακέτα τους και παίρνουν άριστα στην αισθητική!

Τελικά για να φτιάξουμε την ομελέτα αποφασίσαμε να χρησιμοποιήσουμε τα tyrrels με χοντροκομμένο πιπέρι και θαλασσινό αλάτι. Εσείς διαλέξτε τα αγαπημένα σας τσιπς και....


Για 2 άτομα

Σπάστε και χτυπήστε σε ένα μεγάλο μπολ 4 αυγά. Σπάστε με το χέρι σας τα τσιπς -χρησιμοποιήστε από 2/3 έως ολόκληρο πακέτο- και ρίξτε τα τσιπς στα αυγά. Χρησιμοποιήστε ένα πιρούνι για να τα βυθίσετε στα αυγά κι αφήστε τα να ''μουλιάσουν'' για μισή ώρα περίπου.

Προθερμάνετε τον φούρνο στους 150 βαθμούς. Σε ένα τηγάνι που μπαίνει και στο φούρνο ζεσταίνετε λίγο λάδι. Ρίχνετε το μίγμα αυγό-τσιπς στο τηγάνι και με τη βοήθεια ενός πιρουνιού το απλώνετε ομοιόμορφα. Το αφήνετε για λίγο στο μάτι της κουζίνας και μετά το βάζετε στο φούρνο όπου ολοκληρώνετε το ψήσιμο της ομελέτας. Εννοείται ότι εφόσον δεν θέλετε να μπείτε στη διαδικασία του ψησίματος της ομελέτας στο φούρνο, ολοκληρώνετε το ψήσιμο της στο μάτι της κουζίνας.
Η ομελέτα σερβίρεται με μπύρα.

Εμείς την συνοδέψαμε με ελληνική μπύρα -την Ζέος από τον Ίναχο Αργολίδας. Πιο ελληνική δεν γινόταν με τέτοια ετικέτα!! Από αισθητική άποψη πάσχει- και δεν είναι η μόνη! Καλοί οι μαίανδροι, οι κίονες κι οι περικεφαλαίες, τα γαλανόλευκα και το παχυλό GR αλλά επιτέλους ας ξεκολλήσουμε από αυτήν την κακόγουστη αισθητική αλά δεκαετία του 80! Παραδειγματιστείτε από την...tyrrels!

Versions

Υπάρχουν κάποιοι ηθοποιοί οι οποίοι δεν είναι ιδιαίτερα ωραίοι, ούτε αθλητικοί τύποι είναι, ούτε φωτογραφίζονται συχνά πυκνά για περιοδικά μόδας, ενίοτε είναι γεματούληδες, ασχημούτσικοι ή ομορφάσχημοι. Αλλά είναι υπέροχοι, εκπληκτικοί και κυρίως ταλαντούχοι. Και γι'αυτό το λόγο τούτο το μπλογκ τους λατρεύει! Ένας από αυτούς είναι ο Paul Giamatti. Tον εντοπίσαμε πρώτη φορά στην ταινία Ακαταμάχητη Αφροδίτη του Woody Allen κι έκτοτε δεν περνούσε απαρατήρητος παρ'ότι περιοριζόταν σε δεύτερους ρόλους. Μάλλον η επιτυχία κι η αναγνώριση ήρθαν λίγα χρόνια μετά με τις ταινίες American Splendor και Πλαγίως . Έκτοτε δικαίως πρωταγωνιστεί και δικαίως βραβεύεται όπως συνέβη με την ταινία Barney's version (ε.τ. ''Ο τρόπος του Μπάρνεϋ'') . Η ταινία αυτή , η οποία βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Καναδού συγγραφέα Μορντεκάι Ρίχλερ, εξιστορεί τη ζωή του εβραϊκής καταγωγής Μπάρνεϋ Πανόφσκυ έτσι όπως την αναπολεί ο ίδιος.

Οι σχέσεις του με τις γυναίκες της ζωής του, τον πατέρα του, τα παιδιά του, τους φίλους του, κάποιες από τις οποίες σχέσεις σκιάζουν τη ζωή του και που παραμένουν σκιές μέχρι το τέλος της. Η ταινία ξεκινά με τον πρώτο του επεισοδιακό γάμο όπου ο Μπάρνεϋ μαθαίνει με ανορθόδοξο τρόπο (ουδέν κρυπτόν υπό την επιστήμη της Γενετικής!!)  ότι η γυναίκα του τον απάτησε με καλό του φίλο. Ο Μπάρνεϋ ζητά διαζύγιο , εκείνη τον εκλιπαρεί να την συγχωρήσει και μάλιστα για να τον δελεάσει του υπόσχεται ότι θα του φτιάχνει όσο συχνά θέλει, μια εβραϊκή λιχουδιά, τα ...

Latkes (αλμυρά pancakes από πατάτα)

(από την ταινία ''Barney's version'')

2012: Gourmet Cinema

Οκτώβριος

Υλικά (για 12-14 latkes)

3 μέτριες πατάτες (περίπου 600 γρ συνολικά)
1 μέτριο κρεμμύδι
1 μεγάλο αυγό
2 κουταλιές αλεύρι
αλάτι
άσπρο πιπέρι φρεσκοτριμμένο
λάδι για τηγάνισμα

Σε ένα μπολ τρίβουμε στον χοντρό τρίφτη τις πατάτες και το κρεμμύδι. Αδειάζουμε τα τριμμένα λαχανικά στο σουρωτήρι -που σουρώνουμε τα ζυμαρικά- κι αρχίζουμε να τα στίβουμε πολύ καλά με τα χέρια μέχρι να ελαχιστοποιηθούν τα υγρά που περιέχουν. Σε ένα μεγάλο μπολ χτυπάμε το αυγό και ρίχνουμε το αλεύρι και το αλατοπίπερο. Ρίχνουμε και τα λαχανικά κι ανακατεύουμε καλά. Σε ένα τηγάνι ζεσταίνουμε άφθονο λάδι. Προσοχή! Το ζεσταίνουμε καλά αλλά ΔΕΝ το καίμε. Με τη βοήθεια δύο κουταλιών διαμορφώνουμε μπαλάκια με το μίγμα και τα ρίχνουμε στο τηγάνι. Τα πιέζουμε λίγο με το κουτάλι για να ισιώσει η επιφάνεια τους. Σε αυτό το σημείο χαμηλώνουμε κατά ένα βαθμό τη φωτιά έτσι ώστε να ψηθούν σωστά τα latkes. Θέλουμε να αποκτήσουν ωραίο χρυσαφί χρώμα εξωτερικά και να έχουν ψηθεί σωστά στο εσωτερικό τους. Το τηγάνισμα τους διαρκεί περίπου 5 λεπτά. Μόλις τα βγάλουμε από το τηγάνι θα τα απλώσουμε σε χαρτί κουζίνας. Όσο περισσότερο λάδι απορροφηθεί τόσο πιο τραγανά θα μείνουν....και πιο απολαυστικά εννοείται!

Τα latkes είναι μια αναπάντεχα γουστόζικη λιχουδιά! Ωραιότατο finger food , συνοδεύεται συνήθως με apple sauce και  sour cream , αλλά στα καθ'ημάς μπορούμε άνετα να φτιάξουμε ένα dip γιαουρτιού ή τζατζίκι.

Δυστυχώς ο Μπάρνεϋ δεν θα γευτεί latkes από τα χέρια της πρώτης του συζύγου. Η όλη ιστορία έχει τραγική κατάληξη. Ο Μπάρνεϋ θα συνεχίσει τη ζωή του αλλά με τις γυναίκες θα έχει πάντα ένα θέμα. Με τα latkes δεν γνωρίζω!

Ο Μπάρνεϋ εκτός από τα τα latkes έχει μια αδυναμία και στο αλκοόλ!

Guacamole mystery!

Μια από τις πιο χαριτωμένες αλλά συγχρόνως λιγότερο γνωστές ταινίες του Woody Allen είναι το Manhattan Murder Mystery .Γυρίστηκε το 1993 στη Νέα Υόρκη κι είναι κατά κάποιο τρόπο η επιστροφή του σκηνοθέτη στην κομεντί μετά από μια περίοδο που χαρακτηρίστηκε από ταινίες πιο ....μπεργκμανικές- ό,τι κι αν σημαίνει αυτό!

Το Manhattan Murder Mystery είναι ο φόρος τιμής του Woody στις screwball κωμωδίες όπως εκείνες με πρωταγωνιστή τον Bob Hope -οι ατάκες πέφτουν σαν...το χαλάζι!- , ενώ συγχρόνως η ταινία βρίθει από σινεφίλ αναφορές: Από το Vertigo του Hitchcock στο The Lady from Shanghai του Orson Welles και το Double Indemnity του  Billy Wilder. Και φυσικά ο έρωτας του για την αγαπημένη του πόλη για μια ακόμη φορά εκδηλώνεται με πάθος. Η ταινία είναι γυρισμένη σε αγαπημένες γειτονιές του σκηνοθέτη, θέατρα, ανοιχτές αγορές και κυρίως εστιατόρια!

Το στόρι έχει ως εξής: Ζευγάρι μεσήλικων, ο Larry κι η Carol Lipton,  (Woody & Diane Keaton) μαθαίνουν ότι η πολύ υγιής γειτόνισσα τους πέθανε ξαφνικά από καρδιά. Της Carol της μπαίνει η υποψία ότι μάλλον την έχει σκοτώσει ο σύζυγος κι αρχίζει να παριστάνει την ντετέκτιβ. Στην αρχή ο Larry αρνείται να  συμμετάσχει στις παλαβομάρες της αλλά στο τέλος πείθεται -το σενάριο έχει ένα πολύ ενδιαφέρον ....twist!- κι αποφασίζουν να παγιδέψουν τον γείτονα με τη βοήθεια των φίλων τους. Καταστρώνουν ένα σχέδιο, μαζεύονται στο σπίτι των φίλων για να το θέσουν σε εφαρμογή. Εκεί η φωνακλού φίλη τους (την οποία υποδύεται η υπέροχη Joy Behar ) περιφερόμενη με ένα μπολ στο χέρι λέει ''Does anybody want some guacamole?'' , κι ο άντρας της απαντά, -σε ελεύθερη μετάφραση!-  ''Βρε δεν μας παρατάς κι εσύ με το γκουακαμόλε, εδώ έχουμε δουλειά να κάνουμε''. Και στρώνονται στη ντετεκτιβική δουλειά τους.

Λοιπόν, υποψήφιο φονιά στη γειτονιά δεν έχουμε, αλλά ένα γκουακαμόλε το φτιάξαμε. Τέτοια dip είναι το απόλυτο must μέρες καύσωνα που είναι!

Guacamole

(Από την ταινία ''Manhattan Murder Mystery'')

2012: Gourmet Cinema

Αύγουστος

Η εκδοχή που έχουμε σήμερα είναι ενός chunky guacamole, τουτέστιν δεν είναι εντελώς κρεμώδης η υφή του.

 Υλικά

2 μεγάλα ώριμα (αλλά όχι υπερώριμα) αβοκάντο
1/2 ώριμη ντομάτα
1 κόκκινο κρεμμύδι
1 πιπεριά jalapeño (ίσως σε καλό σούπερμαρκετ ή μανάβικο, αλλιώς μην βάλετε)
χυμό ενός λάιμ (Επειδή τα ...λάιμ τριιζ (!) δεν απαντώνται στην ελληνική χλωρίδα, βάλτε χυμό λεμονιού, μια χαρά είναι)
άφθονο ψιλοκομμένο φρέσκο κορίανδρο. Κι επειδή σχεδόν  κανείς  δεν τον θέλει τον φρέσκο κόλιαντρο αντικαταστήστε τον με μαϊντανό!
αλάτι
πιπέρι

Με το μαχαίρι χαράξτε κάθετα το αβοκάντο μέχρι να βρείτε το κουκούτσι (τι κουκούτσι, κουκούτσαρος είναι αυτός!!). Πιάστε το αβοκάντο και στρίψτε ελαφρά το ένα μέρος. Ανοίξτε το κι αφαιρέστε τη σάρκα του με ένα κουτάλι -από τη στιγμή που είναι σωστά  ωριμασμένο η σάρκα θα αφαιρείται πολύ εύκολα. Ψιλοκόψτε το κρεμμύδι. Από την ντομάτα αφαιρέστε τη φλούδα και τους σπόρους και ψιλοκόψτε τη σάρκα της στραγγίζοντας την συγχρόνως από τους χυμούς της. Καθαρίζετε την πιπεριά, αφαιρείτε οπωσδήποτε τους σπόρους και ψιλοκόψτε την. Προσθέστε όλα τα υλικά σε ένα γουδί, χτυπήστε τα μέχρι να πάρουν την υφή που θέλετε, αλατοπιπερώστε και σερβίρετε με τορτίγια τσιπς ή αραβικές πιτούλες κομμένες σε τριγωνάκια!


* Λοιπόν ο φρέσκος κορίανδρος είναι μεγάλη ιστορία. Είναι κάποιοι -πολύ λίγοι- που τον λατρεύουν, βλέπε Jamie Oliver (παρεμπιπτόντως κάποτε είχα διαβάσει σε ελληνικό food blog ότι ο κορίανδρος πρέπει να αντικαταστήσει σε ΌΛΑ τα πιάτα τον μαϊντανό- ''yeah right''!!!) και φανατικοί εχθροί του οι οποίοι μέχρι και blog είχαν φτιάξει για να εκφράσουν το ...μίσος τους! Η υποφαινόμενη  αντέχει μια μικρή διακριτική ποσότητα. Μετά έχει την εντύπωση ότι το υλικό αυτό ''ουρλιάζει''!

Prochaine étape : Tapenade!

Αυτές τις μέρες διεξάγεται στη Γαλλία το διάσημο Tour de France . Στο 13ο étape η διαδρομή θα οδηγήσει τους ποδηλάτες στο Νότο, στις ακτές της Μεσογείου- να πάρουν και λίγο αέρα θαλασσινό τα παιδιά!

Μιας και θα βρισκόμαστε εκεί περιμένοντας τον συναρπαστικό τερματισμό του étape - νοερά πάντα, σιγά μην έχουμε πια την πολυτέλεια, ελέω μνημονίου, να γυρνάμε αμέριμνοι στη γαλλική ριβιέρα (αυτό ήταν το πολιτικό σχόλιο της ημέρας)- ας δοκιμάσουμε μια ντόπια λιχουδιά! Ας δοκιμάσουμε ...

Tapenade

H tapenade δεν είναι τίποτα άλλο από πάστα ελιάς γεμάτη με μεσογειακά αρώματα. Στη βάση της διαθέτει ελιές και κάππαρη, με δεύτερα σε προτεραιότητα υλικά, το σκόρδο και την αντζούγια. Η τελευταία δυστυχώς δεν έχει πολλούς οπαδούς -κρίμα, κρίμα.....!- και πολλοί αποφεύγουν την παρουσία της σε μια tapenade. Σε αντικατάσταση, προσθέτουν...μουστάρδα η οποία καταφέρνει και στέκεται στο ύψος των γευστικών περιστάσεων! Από εκεί και πέρα ο καθένας μπορεί να παίξει με αγαπημένα αρωματικά που πιστεύει ότι ταιριάζουν καλύτερα. Το crispy blog ετοίμασε την tapenade του με τα εξής υλικά:

20 (πάνω κάτω) ελιές. Συνήθως χρησιμοποιούνται μαύρες τύπου Καλαμών αλλά κι εδώ ο καθένας μπορεί να χρησιμοποιήσει τον αγαπημένο του τύπο ελιάς.
1 κουταλιά εξαιρετικής ποιότητας γαλλική μουστάρδα
1 σκελίδα σκόρδο (προαιρετικά)
1 κουταλιά κάππαρη (την οποία θα έχετε ξαρμυρίσει)
2-3 κλωνάρια φρέσκο θυμάρι
μαύρο πιπέρι χοντροκομμένο
χυμό μισού λεμονιού
λίγο λάδι.

Ρίχνετε όλα τα υλικά σε μια μουλινέτα (οι μερακλήδες πιάστε το γουδί) και χτυπήστε μέχρι να αποκτήσει η tapenade την υφή που προτιμάτε.
Σερβίρεται πάνω σε ψημένες φέτες ψωμιού και συνοδεύεται με ένα ποτήρι καλά παγωμένο λευκό αρωματικό κρασί. Είναι ιδανικό ορεκτικό για τις ζεστές βραδιές στο μπαλκόνι.

Η φωτογραφία των ποδηλατών είναι από το photoblog της ιστοσελίδας του nbcsports.

Τσιμπολογήματα

Πριν από καιρό είχα διαβάσει ότι στο διάσημο ελληνικό εστιατόριο ''Mylos'' της Νέας Υόρκης, ένα από τα πιο δημοφιλή εδέσματα ήταν....τηγανητά κολοκυθάκια και τηγανητές μελιτζάνες. Εντάξει, φαντάζομαι ότι το εστιατόριο κάνει ένα πιο φίνο τηγάνισμα απ'ότι εμείς οι...ιθαγενείς που δίνουμε ρέστα στο βαρύ τηγάνι! Πάντως, διαβάζοντας τον τελευταίο καιρό ξένα γαστρονομικά site, ανακαλύπτω ότι τα ελληνικά ορεκτικά κι οι greek mezedes γενικώς έχουν γίνει very popular, you know! Μέχρι και την ''καθαροδευτεριάτικη'' ταραμοσαλάτα πήρε κάπου το μάτι μου! Χαίρομαι πολύ γι'αυτό και μου έκανε εντύπωση πώς άργησαν να γίνουν δημοφιλή ενώ για χρόνια παρέμεναν στη σκιά των ισπανικών tapas! Αλλοδαποί φίλοι τρελαίνονται για μεζέδες. Όταν έρχονται στην Ελλάδα, μου ζητούν επίμονα να τους πάω σε μεζεδοπωλείο. Αυτό που τους ξετρελαίνει είναι όχι μόνο το φαγητό κι η χαλαρή ατμόσφαιρα αλλά κυρίως.....η κοινοκτημοσύνη των πιάτων!!! Λατρεύουν την ιδέα του τσιμπολογήματος από ...κοινά πιάτα! Δεν είναι συνηθισμένοι βλέπετε. Ακολουθούν το αυστηρό πρωτόκολλο ''Ο καθείς το πιάτο του'' σε αντίθεση με μας που ...χώνουμε τα πιρούνια από εδώ κι από εκεί!

Λοιπόν, τα σκεφτόμουν όλα αυτά, ενώ απολάμβανα τούτα τα ιδανικά ως ορεκτικά τηγανητά κολοκυθάκια:

Τραγανά τηγανητά κολοκυθάκια

Υλικά (για 4 άτομα)

3 μέτρια κολοκύθια
100 ml μπύρα (την υπόλοιπη πιείτε την ενώ τηγανίζετε!)
200 ml γάλα
λίγα φύλλα φρέσκου δυόσμου ψιλοκομμένα
150 γρ αλεύρι
λάδι για το τηγάνισμα
αλάτι
πιπέρι

Κοσκινίστε το αλεύρι σ'ένα μπολ. Ρίξτε τη μπύρα και το γάλα κι ανακατώστε καλά με μια ξύλινη κουτάλα μέχρι να ομογενοποιηθεί το μίγμα. Προσθέστε το δυόσμο & πιπέρι, σκεπάστε το μπολ με πλαστική μεμβράνη και βάλτε το στο ψυγείο για μια ώρα.
Πλύνετε τα κολοκυθάκια, σκουπίστε τα. Κόψτε τα με τη βοήθεια του μαντολίνο ή του πατατοκαθαριστή σε λεπτές εγκάρσιες φετούλες.

 Ζεστάνετε άφθονο λάδι σε μέτρια προς δυνατή φωτιά, βουτήξτε  τα κολοκυθάκια στο κουρκούτι και τηγανίστε τα μέχρι να πάρουν ωραίο χρυσαφί χρώμα. Απλώστε τα σε χαρτί κουζίνας για να απορροφηθεί το επιπλέον λάδι και πασπαλίστε με αλάτι.

Μπύρα, μπύρα και πάλι μπύρα μπορεί να συνοδεύσει τούτο το τραγανό ορεκτικό!

Α, μάλιστα! Είχα υποσχεθεί και τραγούδι! Ας ακούσουμε Nick ο οποίος, έμαθα από έγκυρες πηγές, ότι ξεσήκωσε χθες βράδυ τη Μαλακάσα!! Και γουστάρει και Ελλάδα ο τύπος!
 

Cheers mates!

Έχει πέσει πολλή δουλειά τις τελευταίες μέρες και δυστυχώς (εεε, μάλλον ευτυχώς πρέπει να πω!!) αραίωσαν οι αναρτήσεις.
Τούτες τις μέρες, οι σκέψεις όλων μας είναι στην Ιαπωνία, στη χώρα της Άπω Ανατολής , που δοκιμάζεται σε πρωτοφανή μεγέθη. Ένας αξιοθαύμαστος, περήφανος λαός καλείται να αντιμετωπίσει την ασύλληπτη καταστροφή. Ίσως πάρει πολύ χρόνο, αλλά είμαι σίγουρη ότι θα τα καταφέρουν.... ψύχραιμα , με το κεφάλι ψηλά....
Όμως σήμερα θα γιορτάσουμε με έναν άλλον περήφανο λαό που αγαπώ πολύ .  Σήμερα είναι η εθνική γιορτή των Ιρλανδών , η Saint Patrick's Day . Σήμερα είναι η μέρα που θα γίνεται της τρελής στους δρόμους του Δουβλίνου (αχ, πόσο θα ήθελα να ήμουν αυτή τη στιγμή στην Grafton Street!)! Σήμερα είναι η μέρα που η μαύρη μπύρα θα ρέει άφθονη! Σήμερα είναι η μέρα που θα φάμε ....irish rarebit!
Εεε, τι είπες Crispy;
Μην ανησυχείτε αγαπητές/αγαπητοί μου. Το rarebit , είναι ένα απλούστατο σνακ , το οποίο σύμφωνα με ένα βιβλίο συνταγών με μπύρα Guinness που έχω, είναι ''everybody's favourite''!!
Είναι ένα απλό , γρήγορο , yummy (άκου λέξη...!) τοστάκι που θα λατρέψετε! Και μην ξεχάσετε να το συνοδεύσετε με μαύρη μπύρα! Και μόνο!
Πάμε:

Irish rarebit

(Ιρλανδικά τοστ με λιωμένο τυρί)

Υλικά για 4 άτομα

4 φέτες ψωμί για τοστ
2-3 κουταλιές λάδι (η συνταγή κανονικά θέλει βούτυρο αλλά εμείς θα κάνουμε μια προσαρμογή προς το ...μεσογειακό!)
1 κουταλιά αλεύρι
50 γρ γάλα
50 γρ μαύρη μπύρα
200 γρ τυρί τσένταρ τριμμένο
1 κουταλιά εξαιρετικής ποιότητας μουστάρδα
λίγες σταγόνες worchestershire sauce
πιπέρι καγιέν (προαιρετικό και μόνον για όσους έχουν αντοχές στο...καυτό!)

Τα βασικά υλικά!

Προθερμαίνουμε το φούρνο στο γκριλ σε μέτρια φωτιά.
Ζεσταίνουμε το λάδι σ'ένα τηγάνι. Προσθέτουμε το αλεύρι κι ανακατεύουμε για 1-2 λεπτά. Σιγά σιγά ρίχνουμε το γάλα και το ίδιο σιγά προσθέτουμε μετά την μπύρα. Ανακατεύουμε. Σε 1-2 λεπτά θα έχουμε μια πηχτή σάλτσα. Προσθέτουμε το τυρί κι αφού λιώσει προσθέτουμε τη μουστάρδα και την worchestershire sauce (και το καγιέν!)
Εν τω μεταξύ ψήνουμε στο προθερμασμένο φούρνο από τη μια μεριά τις φέτες ψωμιού. Τις βγάζουμε κι απλώνουμε το μίγμα στην άψητη πλευρά. Ξαναβάζουμε στο φούρνο και ψήνουμε μέχρι να λιώσει (σλουρπ!) το τυρί!
Σερβίρονται όπως είπαμε με άφθονη μαύρη μπύρα!

Crispy's conclusions: Αν θέλετε μπορείτε να αλλάξετε το τσένταρ και να βάλετε όποιο άλλο τυρί πιστεύετε ότι λιώνει εξίσου υπέροχα (μόνο φέτα μην βάλετε γιατί θα φρικάρω!!!!). Αλλά επιμένω στη μαύρη μπύρα και στην παρουσία της worchestershire sauce. Τη συγκεκριμένη σάλτσα μάλλον θα τη βρείτε δύσκολα αλλά αξίζει τον κόπο να ψάξετε και να έχετε ένα μπουκάλι σπίτι σας. Είναι must στο αγαπημένο shepherd's pie και δεν είναι λίγες οι φορές που το έχω χρησιμοποιήσει σε ντρέσσινγκ για σαλάτες ή για να ενισχύσω κάποια σάλτσα!



Cheers to all the wonderful Irish!

Υ.Γ.: Σήμερα γιορτάζει ο little bro Alex! Happy name day, bro! Γιορτάζουν και καμιά διακοσαριά ξαδέρφια μου οπότε Χρόνια Πολλά και σ'αυτές/αυτούς!

Υ.Γ.2: Εδώ  έχω καταγράψει εν συντομία κάποιους από τους λόγους για τους οποίους αγαπώ την Ιρλανδία.

Αδιάκριτο φλερτ

Λατρεύω τούτες τις μέρες όταν ο χειμώνας ως ξεπεσμένος δανδής φλερτάρει αδιάκριτα την,  χαμηλοβλεπούσα νεαρά,  άνοιξη. Κι εκείνη ...δεν αντιστέκεται και ξεγελά εκείνον... κι εμάς! Ωραίες μέρες...
....Και στους πάγκους της λαϊκής βλέπει κανείς να κάνουν δειλά δειλά την εμφάνιση τους τα πρώτα δείγματα της ανοιξιάτικης γαστρονομικής συλλογής : φράουλες , αγκινάρες...
....Βλέπω να με φλερτάρουν αλλά δεν ενδίδω. Για κάποιο περίεργο λόγο γυρνώ σπίτι για άλλη μια φορά με τα κλασικά χειμωνιάτικα  ανάμεσα στα οποία κι ένα κουνουπίδι.....Το κοιτάζω , με κοιτάζει , συμφωνούμε ότι απεχθανόμαστε πια ο ένας τον άλλον , ο χειμώνας πέρασε -ή σχεδόν πέρασε...''Τι να σε κάνω κατακαημένο μου κουνουπίδι που σε βαρέθηκα;'' το ρωτώ. Περίλυπο μου απαντά ''Γίνομαι και σούπα , δεν με δοκίμασες ποτέ έτσι. Είναι ωραία , διακριτική , απλή αλλά νόστιμη'' . 'Ναι , χμμ , ξέρεις , πρώην αγαπητέ μου , ο χειμώνας είναι στα τελευταία του'', ''Ε , τότε κάνε με πουρέ. Θα μπορέσω να συνοδέψω εκείνες τις ωραίες μπριζολίτσες που ετοιμάζεις. Ευκαιρία να τις φλερτάρω..αδιάκριτα! Τι λες; Θα με αγαπήσεις ξανά , Crispy , κόβω το αφράτο κεφάλι μου γι'αυτό'' . Τον κοίταξα δύσπιστη αλλά ένεκα έλλειψης εναλλακτικής ενέδωσα στην πρόταση του...

Ένα κουνουπίδι έτοιμο για όλα...Ακόμα και για ...φλερτ!!!

Ναι....Χμμμ.... Μην ανησυχείτε , δεν συμβαίνουν αυτά τα σουρεαλιστικά στην κουζίνα μου, να πιάνω δηλαδή κουβέντα με τα λαχανικά!! Αλλά ήθελα κάτι διαφορετικό για να συνοδέψω εκείνες τις μπριζόλες κι έτσι προέκυψε ένας πουρές ...απλά εκπληκτικός!  Από την άλλη, τέθηκαν και νέες βάσεις στη σχέση μου με το...κουνουπίδι. Αποφασίσαμε να ορκιστούμε αιώνια αγάπη κι αφοσίωση! Αλλά μάλλον από τον επόμενο χειμώνα!!

Πουρές με κουνουπίδι.

Υλικά
1 κουνουπίδι από το οποίο θα αφαιρέσουμε τα φύλλα και το κοτσάνι και θα κόψουμε σε μικρές τούφες.
1 πράσο ψιλοκομμένο
λάδι
αλάτι
1 κουταλιά μουστάρδα
λίγο πικάντικο τυρί τριμμένο (εγώ έβαλα κρητική γραβιέρα)

Σε μια μικρή κατσαρόλα σωτάρουμε σε μέτρια φωτιά το ψιλοκομμένο πράσο. Μετά από λίγο προσθέτουμε το κουνουπίδι και το σωτάρουμε κι αυτό για λίγο. Προσθέτουμε νερό μέχρι το ύψος εκείνο που θα σκεπάζει το κουνουπίδι. Δυναμώνουμε τη φωτιά μέχρι να αρχίσει να βράζει το νερό και μετά χαμηλώνουμε ξανά. Αφήνουμε να σιγοβράσει. Όταν το νερό θα έχει σχεδόν σωθεί , το κουνουπίδι θα έχει μαλακώσει και θα είναι έτοιμο. Αφήνουμε για λίγο την κατσαρόλα σε κλειστό μάτι να στεγνώσει καλά. Περνάμε από το μπλέντερ το κουνουπίδι αφού έχουμε προσθέσει μια γενναία κουταλιά μουστάρδα και το τυρί. Προσθέτουμε αλάτι αν χρειαστεί.

Η Μεσόγειος κι ο ...μελιτζανόκηπος!

Ήξερα ότι τόσο η ελληνική κουζίνα όσο κι εκείνες εκατέρωθεν ημών -τουρκική κι ιταλική- τιμούν δεόντως την μελιτζάνα. Ήξερα επίσης ότι είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στα ανατολικά παράλια της Μεσογείου κι ακόμα πιο βαθιά στην Εγγύς Ανατολή- από εκεί που μας ήρθε. Το ίδιο και στις νότιες ακτές της μεσογειακής λεκάνης δηλαδή τη Βόρεια Αφρική! Αλλά στα δυτικά τι γίνεται; Πόσο δημοφιλές είναι τούτο το συναρπαστικό λαχανικό προς δυσμάς; Όσον αφορά την Ισπανία τη λύση μου την έδωσε φίλη που έχει ζήσει χρόνια στη χώρα της Ιβηρικής. Έτυχε να τηλεφωνήσει τις μέρες που με ''έτρωγε'' το ερώτημα κι έτσι άδραξα την ευκαιρία. Η απάντηση της ήταν ένα κράμα ενθουσιασμού (κι η ίδια αγαπά πολύ την μελιτζάνα) κι απορίας (πώς δεν το γνώριζες αυτό , Crispy????). Ε , λοιπόν οι Ισπανοί όχι μόνο τιμούν τη μελιτζάνα αλλά και τη λατρεύουν! Μάλιστα μου είπε ότι οι Ισπανοί έχουν μια έκφραση για όσους συνειδητά μπλέκονται σε μπερδεμένες και δύσκολες καταστάσεις: ''Έμπλεξε στον μελιτζανόκηπο''!
Ωραία λοιπόν, η απορία μου για την Ισπανία είχε λυθεί. Αλλά για τη Γαλλία; Δεν θυμάμαι να είχα συναντήσει συνταγή καθαρά γαλλική με μελιτζάνα . Εδώ , την απορία μου την έλυσε ένας Αμερικανός που ζει στο Παρίσι και μου αποκάλυψε ότι οι Γάλλοι τρώνε.....χαβιάρι μελιτζάνας!!! Ορίστε;;; Έριξα μια ματιά στη συνταγή κι είπα Pourquoi pas? Θα τη φτιάξω!
Έτσι για το:

''Χαβιάρι μελιτζάνας''

(από τον David Lebovitz)

...έψησα μερικές (3-4) μελιτζάνες (Δεν ακολούθησα τη διαδικασία καπνίσματος που αναφέρει ο κος. Lebovitz). Τις καθάρισα , τις τρύπησα , τις έβαλα λίγο λάδι και τις έψησα για 40 λεπτά περίπου.
Τις άφησα να κρυώσουν λίγο κι έπειτα αφαίρεσα την ψίχα. Την έβαλα σε μια μουλινέτα με λίγο λάδι , αλάτι , 1 σκελίδα σκόρδο και χτύπησα το μίγμα. Πρόσθεσα κι άλλο λάδι , μπόλικο λεμόνι , μερικά φύλλα βασιλικό (ή μαϊντανό αν θέλετε) διόρθωσα το αλάτι κι η τελική πινελιά ήταν μπόλικο πιπέρι καγιέν. Ξαναχτύπησα αυτή τη φορά για περισσότερη ώρα μέχρι το ...''χαβιάρι'' να γίνει αφράτο και να θυμίζει mousse!
Το πιάτο αυτό ήταν η επιτυχία της βραδιάς. Συνοδεύτηκε με ψημένες αραβικές πιτούλες και μπόλικη μπύρα ένεκα ζέστης!
Αλλά έμεινα με την απορία. Είχα φτιάξει ένα ''χαβιάρι μελιτζάνας'' ή μια απλή ταπεινή κι ελληνικότατη....μελιτζανοσαλάτα;;;; Πάντως από την Μεσόγειο δεν έφυγα- απλά τις συντεταγμένες ..μπέρδεψα!!!

Ποδήλατα και ....''carrozze''

Πριν λίγες μέρες ο συν-blogger navarino-s ανάρτησε στο συνεταιρικό μας σινεφίλ blog ''rear window'', την ταινία του Vittorio de Sica ''Ο κλέφτης των ποδηλάτων'', μια από τις σημαντικότερες ταινίες του παγκόσμιου κινηματογράφου. . Λίγες μέρες αργότερα , παίρνοντας ως αφορμή αυτήν την ανάρτηση , ο Tyler έγραψε ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο για το ίδιο το ποδήλατο.

Η δική μου αφορμή σε σχέση με το αρχικό, πολύ όμορφο, κείμενο του navarino-s είναι ...γαστρονομική! Στην ταινία υπάρχει η εξής χαρακτηριστική σκηνή: Ο πατέρας κι ο γιος ψάχνουν απεγνωσμένα στην κατεστραμμένη από τον πόλεμο Ρώμη να βρουν το κλεμμένο ποδήλατο. Το μικρό παιδί είναι αποκαμωμένο και πεινασμένο. Τότε ο πατέρας του με τα λιγοστά λεφτά που του έχουν μείνει , παίρνει το γιο του και πηγαίνουν σε μια ταβέρνα , όπου τρώνε ένα από τα πιο γνωστά και πιο λαχταριστά εδέσματα που σερβίρονται ακόμα και σήμερα στις ταβέρνες της Αιώνιας Πόλης......

Mozzarella in carrozza

Υλικά
1 μοτσαρέλα (250 γρ)
8 φέτες ψωμί μαλακό από τις οποίες θα έχετε αφαιρέσει την κόρα.
2 αυγά
2 κουταλιές γάλα
αλεύρι
αλάτι
πιπέρι

Κόβουμε τη μοτσαρέλα σε 4 ισόπαχες φέτες. Βάζουμε τις φέτες μοτσαρέλας ανάμεσα σε 2 φέτες ψωμί και πιάνουμε το σύνολο με οδοντογλυφίδα. Χτυπάμε τα αυγά με το γάλα. Αλευρώνουμε την ''καρότσα'' πάνω κάτω , την περνάμε από το αυγό -να πάει καλά από παντού- και τηγανίζουμε σε δυνατή φωτιά.
Υπάρχει κι η ναπολιτάνικη εκδοχή που θέλει ένα φιλέτο αντζούγια να συνοδεύει τη μοτσαρέλα στην ''καρότσα''! Όσοι πιστοί προσέλθετε!


Το βράδυ που έφτιαξα τούτο το φαγητό , είχα ένα, ας το πούμε , μεσογειακό σουαρέ. 3 πιάτα από τρείς χώρες της Μεσογείου. Τούτο το ιταλικό , ένα tapas από -πού αλλού;- την Ισπανία (συγκεκριμένα εκείνο με τον τόνο) κι ένα πιάτο από.......χμμμμ.... αυτό θα το συζητήσουμε στην επόμενη ανάρτηση!

Viva Mexico!

Το Μεξικό μπορεί να μην ευτύχησε ως προς την πορεία του στο Μουντιάλ , αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα εκδηλώσουμε την αμέριστη εκτίμηση μας στην εθνική  κουζίνα αυτής της πολύ όμορφης χώρας! Παραδόξως είναι ιδιαίτερα αγαπητή εδώ στην Ελλάδα και λίγο πολύ τα μεξικάνικα εστιατόρια ευδοκιμούν. Ίσως περισσότερο ως tex mex , αλλά η ποιότητα τους είναι από καλή έως πολύ καλή - τουλάχιστον σε όσα έχω πάει έχω μείνει πολύ ευχαριστημένη. Έχω φάει εξαιρετικό γκουακαμόλε κι έχω ρημάξει - στην κυριολεξία - τα φαχίτας της πόλης ! Πάντα με τη συνοδεία της αγαπημένης μου Margaritas!
Σήμερα σας έχω κεσαντίγιας! Τα πρωτοέφτιαξα βλέποντας εκείνες τις περίφημες εκπομπές του Jamie Oliver  , όπου χοροπηδούσε κι έκανε κωλοτούμπες σε μια χαριτωμένη κουζίνα κάπου στο Λονδίνο! Μπορεί να αστειεύομαι με τον ''Όλι'' όπως τον αποκαλώ αλλά νομίζω ότι οι Άγγλοι του οφείλουν πολλά .
Το θέμα μας όμως δεν είναι ο αγαπητός Oli αλλά τα ταπεινά τούτα κεσαντίγιας , τα οποία δεν θέλουν και πολλά πολλά . Για να είμαι ειλικρινής έχουν περάσει χρόνια που είχα δει την εκπομπή οπότε κάτι μπορεί να έχω ξεχάσει , κάτι να έχω αλλάξει. Πραταύτα τα πράγματα είναι πανεύκολα και το αποτέλεσμα πολύ καλοκαιρινό!

Quesadillas alla Jamie όπως τις θυμάται η Crispy!

Υλικά:
1 πακέτο μεξικάνικες tortilla (πχ της El Sabor)
3-4 διαφόρων χρωμάτων κι ειδών πιπεριές , η μία απαραιτήτως καυτερή !
1 πακέτο τυρί τσένταρ
1 κεσεδάκι γιαούρτι στραγγιστό
1 κουταλάκι του γλυκού καυτερό πιπέρι καγιέν
2 κουταλιές σούπας άνηθο
λίγο λάδι.
αλάτι
Πλένετε τις πιπεριές , τις σκουπίζετε , αφαιρείτε τους σπόρους (οπωσδήποτε της καυτερής!) και τις ψιλοκόβετε. Τρίβετε το τυρί.

Ανακατεύετε σ'ένα μπωλ τις πιπεριές με το τυρί. Ζεσταίνετε ένα τηγάνι με πολύ λίγο λάδι σε μέτρια φωτιά. Στρώνετε στο τηγάνι μια τορτίγια , απλώνετε πάνω της ομοιόμορφα μερικές κουταλιές από το μίγμα κι από πάνω βάζετε τορτίγια. Πιέζετε με πηρούνι , έτσι ώστε λιώνοντας το τυρί να κολλήσουν οι τορτίγιες με το μίγμα. Μόλις εμφανιστεί στις άκρες λιωμένο τυρί , γυρίζετε προσεκτικά έτσι ώστε να έρθει η πάνω τορτίγια κάτω. Ψήνετε 1-2 λεπτά ακόμη , βγάζετε και κόβετε την τορτίγια στα τέσσερα. Συνεχίζετε την ίδια διαδικασία με τις υπόλοιπες τορτίγιες.

Για ντρέσσινγκ χτυπάτε το γιαούρτι με λίγο λάδι (2-3 κουταλιές) , αλάτι , τον άνηθο και το πιπέρι καγιέν. Σερβίρετε αμέσως τις quesadillas. Τις τρώτε με το χέρι -finger food!- αφού μπουκιά μπουκιά τις βουτάτε στο δροσερό ντρέσσινγκ γιαουρτιού!
Συνοδεύονται με άφθονη margarita! Εδώ μπορώ να σας αποκαλύψω ότι το εν λόγω κοκτέιλ είναι το αγαπημένο μου! Κι ότι την καλύτερη margarita στη ζωή μου την έχω πιεί στο Κουφονήσι...αγναντεύοντας το απέραντο γαλάζιο!!!

Couleurs locales de Mexique!

Arriba!

Μουντιαλικές γεύσεις

Την Κυριακή είχα αποφασίσει να φτιάξω κοτόπουλο, δεν είχα αποφασίσει όμως πώς. Για καλή μου τύχη η Εμμανουέλα του Eating Around είχε μόλις αναρτήσει μια συνταγή που μου τράβηξε αμέσως την προσοχή. Αργεντίνικο πιάτο με αφορμή το Μουντιάλ! Αχά , εδώ είμαστε σκέφτηκα! Δύο πληθωρικές μοσχαρίσιες μπριζόλες συνοδεύονταν από μία σάλτσα με το παράξενο όνομα...τσιμιτσούρι! Την έφτιαξα τελικά αυτήν τη σάλτσα με το κοτόπουλο της Κυριακής και ....γλείφαμε κόκκαλα , πηρούνια , πιάτα!!! Απίστευτα νόστιμη και πώς - αχ πώς!- μοσχοβολούσε η κουζίνα! Εκεί που απολαμβάναμε στο μπαλκόνι τις τελευταίες μπουκιές αυτού του εκπληκτικού φαγητού  , μου ήρθε η ιδέα - φευ καθυστερημένα! - ότι θα ήταν πολύ ωραία αν με κάποιους foodie bloggers , είχαμε κανονίσει ένα είδους γαϊτανάκι με αφορμή το Μουντιάλ και τις κουζίνες των χωρών που συμμετέχουν! Δεν το σκέφτηκα νωρίτερα , δεν πειράζει όμως! Παραταύτα, παίρνω σήμερα την σκυτάλη από την Εμμανουέλα και σας παρουσιάζω δύο πιάτα από τη χώρα του φαβορί της διοργάνωσης -Crispy , μην λες μεγάλα λόγια!- της Ισπανίας! Και τι σας έρχεται πρώτα στο νου όταν ακούτε ισπανική κουζίνα; Μα φυσικά....tapas!!!
Πριν από δύο μήνες περίπου η καλή μου vipera  μου είχε φέρει δώρο από το ταξίδι της στη Βαρκελώνη  ένα βιβλίο με συνταγές για tapas! Ευκαιρία λοιπόν , να δοκιμάσουμε τα καλούδια που μας προτείνει το βιβλίο ''The best 100 tapas''. (Σημ: Θα υπάρξουν κι άλλες αφορμές για αναφορές στο βιβλίο!)

Tapas #1
Patatas bravas (παραλλαγή a la Crispy)

Υλικά:

1/2 κιλό πατάτες

λίγο καυτερό μπούκοβο

λάδι
1 κουταλιά γλυκιά πάπρικα
1 κουταλάκι γλυκού ζάχαρη καστανή
1 κουταλάκι γλυκού ξίδι από sherry

Σάλτσα τομάτας:

Για την σάλτσα τομάτας θα χρειαστείτε:

3 ώριμες τομάτες

1 κουταλιά πάστα τομάτας την οποία θα διαλύσετε σε λίγο νερό.

1 κρεμμύδι

1 σκελίδα σκόρδο

λάδι

αλάτι 

Εκτέλεση

Καθαρίζετε και κόβετε σε χοντρά κομμάτια τις πατάτες. Τις βράζετε για λίγo -5-10 λεπτά περίπου.

Εν τω μεταξύ ετοιμάζετε την σάλτσα τομάτας. Τρίβετε τις τομάτες. Σοτάρετε σε λίγο λάδι το κρεμμύδι και το σκόρδο. Ρίχνετε τις τομάτες ,την πάστα, αλάτι  και σιγοβράζετε μέχρι να πήξει η σάλτσα.

Τις πατάτες θα τις βγάλετε από την φωτιά λίγο πριν βράσουν (να κρατάνε λίγο). Τις στραγγίζετε. Σε τηγάνι ζεσταίνετε καλά λάδι με το μπούκοβο. Προσθέτετε τις πατάτες και τις σοτάρετε. Τις αφήνετε να πάρουν ωραίο χρώμα και συνεχίζετε το τηγάνισμα. Μετά από λίγα λεπτά προσθέτετε στο τηγάνι με τις πατάτες την σάλτσα ντομάτας , την πάπρικα, τη ζάχαρη και το ξίδι, ανακατεύετε και συνεχίζετε το μαγείρεμα για λίγα λεπτά ακόμη. Σερβίρετε όποτε θέλετε , το πιάτο τρώγεται και κρύο. Μοναδική του προϋπόθεση; Να είναι καυτερό!

Tapas #2

Kόκκινες πιπεριές Φλωρίνης με τόνο 

(Μια πολύ ωραία ιδέα για ένα ελαφρύ σνακ τώρα το καλοκαίρι)

Υλικά:

6 φέτες ψωμί χωριάτικο τύπου ciapata ή τελοσπάντων ό,τι τύπο θέλετε. Εγώ χρησιμοποίησα ...baguette*!

3 κόκκινες πιπεριές Φλωρίνης

1 κρεμμύδι

1 κονσέρβα τόνο σε λάδι

λάδι
λίγη ρίγανη
πιπέρι

Ξεπλένετε τις πιπεριές και τις σκουπίζετε. Τις τυλίγετε σε αλουμινόχαρτο και τις ψήνετε στο φούρνο ή στην ψηστιέρα για μισή ώρα περίπου μέχρι να μαλακώσουν (στην ψηστιέρα ψήνονται πιο γρήγορα). Τις αφήνετε να κρυώσουν, τις ξεφλουδίζετε, αφαιρείτε τους σπόρους και τις κόβετε σε ψιλές λωρίδες.Κόβετε επίσης και το κρεμμύδι σε λεπτές φετούλες. Σε λίγο λάδι σοτάρετε το κρεμμύδι με τις πιπεριές μέχρι να μαλακώσει το κρεμμύδι.

Απλώνετε τις φέτες του ψωμιού σε μια πιατέλα . Μοιράζετε ομοιόμορφα πάνω σε αυτές τα σωταριμένα κρεμμύδια με τις πιπεριές. Από πάνω μοιράζετε τον τόνο. Πάνω πάνω βάζετε λίγες σταγόνες λάδι και μπόλικο φρεσκοτριμμένο πιπέρι, ρίγανη και σερβίρετε με άφθονη κρύα ...cerveza!

* Από τότε που άνοιξε ο Paul στην Πανεπιστημίου , το μόνο ψωμί που έχω φάει είναι η μπαγκέτα του. Με ξετρελαίνει η ελαφράδα αυτού του ψωμιού. Κι η λεπτότητα του ...Σε όλα . Σε γεύση , σε υφή. Παραταύτα σκέφτομαι να στείλω μηνυτήρια αναφορά στον Paul! Τον θεωρώ υπεύθυνο για το γεγονός ότι δεν μπορώ να χάσω δύο καταραμένα κιλά !!! Τον επισκέπτομαι 2-3 φορές την εβδομάδα για να προμηθεύομαι τις μπαγκέτες μου. Μαζί όμως με το ψωμί να σου και τα καλούδια! Ε , να μην πάρω να δοκιμάσω εκείνη την τάρτα , να μην δοκιμάσω κι εκείνο το πολύ όμορφο και λαχταριστό γλυκό; Αφού τα δοκίμασα όλα , σας προτείνω ανεπιφύλακτα : Την tarte marriage ! Εξαιρετική , ότι πρέπει για το καλοκαίρι! Επίσης την τάρτα με rhubarb. Το rhubarb στην ελληνική ονομάζεται ραβέντι , εμείς απ'όσο γνωρίζω δεν το χρησιμοποιούμε, οι ξένοι όμως φτιάχνουν με αυτό (προσοχή με το κοτσάνι του , όχι τα φύλλα , αυτά είναι τοξικά!) τάρτες και μαρμελάδες , κι είναι πολύ ωραίο γευστικά , έχει μια διακριτική γλυκόξινη γεύση. Α , και το flan του Paul με έχει ξετρελάνει! Τι είναι το Flan; Μα , θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι...η γαλατόπιτα αλλιώς!!!

Αυτά προς το παρόν
Και μην ξεχνάτε : Και το Μουντιάλ έχει τα καλούδια του !!!!

Dial L for Levure

Ή για να παραφράσω άλλη μια ταινία του μέγα μετρ του τρόμου Alfred Hitchcock ''The trouble with ...Levure'' .  Ποια είναι όμως  τούτη η μυστηριώδης Levure; Υπήρξε ποτέ πρωταγωνίστρια σε ταινία του Χιτς; Ήταν ξανθιά , μελαχρινή , μελαγχολική , μοιραία; Χμμ, για να πω την αλήθεια , για μένα δεν υπήρξε ποτέ ...μοιραία αλλά ελαφρώς ιδιότροπη. Θέλει να την διαλύεις σε συγκεκριμένη θερμοκρασία νερού , ούτε πολύ κρύο ούτε πολύ ζεστό. Από κει και πέρα είναι φρόνιμη , κάνει ό,τι της πεις! Α , παρεμπιπτόντως , να σας συστήσω την Levure ......που δεν είναι άλλη από τη...μαγιά γαλλιστί!!!

Που λέτε , πριν από ένα μήνα και κάτι που είχα τα γενέθλιά μου, ο σύντροφος , ως συνήθως , με φόρτωσε με δώρα , ανάμεσα στα οποία υπήρχε κι ένα βιβλίο που μ'ενθουσίασε μιας και συνδύαζε τις δύο μεγάλες μου αγάπες : Σινεμά & Μαγειρική! Το βιβλίο λέγεται '' Η σάλτσα ήταν σχεδόν τέλεια'' κι εκδόθηκε στα ελληνικά από τις εκδόσεις Πατάκη.
Το βιβλίο αυτό είναι η χαρά του κάθε σινεφίλ που έχει και γκουρμέ διαθέσεις. Συνταγές πιάτων που περνούν από τις ταινίες του Χιτς και συγχρόνως αποσπάσματα από αυτές - τις ταινίες. Τι πιο ιδανικό! Ξεκίνησα να το ξεφυλλίζω και να ''σκανάρω'' τις συνταγές. Σε κάποια φάση , ''έπιασα'' κάτι που δεν μου καθόταν καλά. Έκατσα και κοίταξα ενδελεχώς τα υλικά των συνταγών , ιδιαίτερα των γλυκών, εν τω μεταξύ διαπίστωσα ότι το βιβλίο έχει μεταφραστεί από τη γαλλική γλώσσα ...Κι , ω  ναι, μα φευ......Είχε γίνει το γωστό μεταφραστικό λάθος με την ...levure.
Τώρα θα μπω στα ''χωράφια '' της Φωτεινής του πολύ όμορφου blog ''(A)live in Athens'' αλλά πρέπει να ξεκαθαριστεί το ζήτημα ...εφόσον θέλετε να φουσκώνουν σωστά τα γλυκά σας!
Καταρχήν όσοι γνωρίζουν πέντε πράγματα περί της μαγειρικής, ξέρουν καλά ότι άλλο μαγιά κι άλλο μπέικιν πάουντερ!
Τώρα...
Στην αγγλική γλώσσα η μαγιά λέγεται yeast , ενώ υπάρχει ο όρος baking powder για εκείνη την χημικής προέλευσης σκόνη που μας φουσκώνει τα κέικ. Οι Έλληνες έχουμε υιοθετήσει τον όρο αυτόν κι έτσι ονομάζουμε το εν λόγω προϊόν...μπέικιν πάουντερ (!) .Οι Γάλλοι (κι οι Ιταλοί απ'όσο γνωρίζω)  δεν μπήκαν στον κόπο να υιοθετήσουν κανέναν όρο ...κι εδώ αρχίζει το μπέρδεμα!
Οι Γάλλοι ονομάζουν την κλασσική μαγιά levure και συγκεκριμένα levure de boulanger τη γνωστή μαγιά που αγοράζουμε από το αρτοποιείο (εξ'ου κι ο όρος) ή σε συσκευασμένα τετραγωνάκια από το s/m , ενώ ονομάζουν (προσοχή εδώ!) levure chimique το μπέικιν πάουντερ ! Η λέξη levure εμφανίζεται και στους δύο όρους αλλά για κάποιον περίεργο λόγο η μεταφράστρια έχει αγνοήσει τη λέξη chimique και μεταφράζει το μπέικιν πάουντερ....μαγιά! Κι έτσι γράφει με τον πιο φυσικό τρόπο στις συνταγές των κέικ: Ανακατεύετε το αλεύρι μ'ένα φακελλάκι μαγιά!  Έχετε δοκιμάσει να φτιάξετε κέικ με μαγιά (ξηρή) , χωρίς να την διαλύσετε σε νερό απλά ανακατώνοντας την με το αλεύρι;;;; Αν φουσκώσει, εγώ θα ζητήσω δημοσίως συγγνώμη αναρτώντας πανώ από τον πύργο του Άιφελ!!!
Είναι κρίμα που έχει γίνει τέτοιο λάθος , διότι όποιος επιχειρήσει να φτιάξει κέικ με ξηρή μαγιά απλά ανακατώνοντάς την με το αλεύρι...την πάτησε και δεν θα ξέρει τι πήγε στραβά , αφού η συνταγή έλεγε ότι απαιτεί αυτό κι αυτό ! Σας τα λέω όλα αυτά , για τον απλούστατο λόγο ότι την έχω ''πατήσει''! Και δεν υπάρχει πιο αστείο θέαμα και συνάμα τέτοιο συναίσθημα  απογοήτευσης κι απελπισίας να σε κατακλυζει....όταν περιμένεις να φουσκώσει ένα γλυκό που δεν πρόκειται να σου κάνει ποτέ την χάρη...
Κατα τ'άλλα το βιβλίο είναι καταπληκτικό και για τους λάτρεις του Χιτς -ο οποίος ήταν ένας γνήσιος γκουρμέ , με ιδιαίτερη προτίμηση στη γαλλική κουζίνα-  είναι μια μεγαλειώδης απόλαυση!
Κι από αυτό το βιβλίο, που λέτε, σας έφτιαξα :

Dixie Fried Chicken

Υλικά:

Κοτόπουλο - όσο ένα πακέτο στήθος ή μπούτι

αλεύρι

2 αυγά

210 γρ τριμμένη φρυγανιά

1 1/2 κουταλιά πάπρικα

1 1/2 κουταλιά σκόρδο σε σκόνη

1 1/2 κουταλιά κρεμμύδι σε σκόνη

1 πρέζα πιπέρι καγιέν 

αλάτι. 

Βράζετε το κοτόπουλο - η συνταγή στο βιβλίο δεν ζητά κάτι τέτοιο αλλά εγώ το έκανα για να μειώσω το χρόνο τηγανίσματος. Το αφήνετε για λίγο στην άκρη.

Σε τρεις γαβάθες βάζετε : Στη 1η το αλεύρι , στη 2η τα αυγά χτυπημένα , και στην 3η την τριμμένη φρυγανιά ανακατωμένη με τα μπαχαρικά και το αλάτι.

Περνάτε το κοτόπουλο πρώτα από το αλεύρι , τινάζετε. Μετά το βουτάτε στο αυγό και τέλος στο μίγμα φρυγανιά-μπαχαρικών. Τηγανίζετε σε καλά ζεσταμένο λάδι για λίγα λεπτά , μέχρι η εξωτερική κρούστα να πάρει εκείνο το ωραίο καφέ-χρυσαφί χρώμα.

 Crispy's crunchy change. Άλλαξα κάποια πράγματα από την αρχική συνταγή, πρώτον για να την ελαφρύνω- βράζοντας το κοτόπουλο γλιτώνεις το βαθύ τηγάνισμα-  και κυρίως για να ....μην μας μπουζουριάσουνε  για κλοπυράιτ!!!

Austrian delights (part 1)

Ο έρωτας μου για την Αυστρία ξεκίνησε πολλά χρόνια πριν. Τότε που βρέθηκα 12χρονο παιδί στην Ελλάδα παθαίνοντας το μεγαλύτερο πολιτισμικό σοκ της ζωής μου (από το οποίο σοκ , παρεμπιπτόντως, δεν έχω συνέλθει ακόμη!). Οι γονείς μου ,βλέπετε, είχαν τη φαεινή ιδέα να εγκαταλείψουν τη γενέτειρα μου , την Αυστραλία και να εγκατασταθούν οικογενειακώς στη δική τους γενέτειρα , εδώ... σε μια άκρως συντηρητική κοινωνία σε αντίθεση με τα όσα επικρατούσαν στο down under όπου όλα ήταν τόσο cool , τόσο χαλαρά , τόσο ελεύθερα , τόσο ανεκτικά... Μου έλειπαν όλα αυτά.  Έψαχνα για διέξοδα και τρόπους διαφυγής από την μουντή πραγματικότητα στην οποία καλούμουν να προσαρμοστώ.. ..Και μέσα στο παιδικό -χαζό- μυαλό μου δύο γράμματα -ή μάλλον η απουσία των δύο αυτών γραμμάτων- άρχισαν να κάνουν την διαφορά! Αυστρ (αλ) ία! Εν τω μεταξύ συνέβησαν και τα εξής εκείνο τον καιρό: Στα 12 μου χρόνια αγαπημένη μου ταινία έγινε το μιούζικαλ ''The sound of music'' που διαδραματίζεται στις Αυστριακές Άλπεις . Επίσης ενθουσιάστηκα βλέποντας την κρατική (δεν υπήρχε ιδιωτική τότε , ξεκινήστε να υπολογίζετε!) τηλεόραση να μεταδίδει ανήμερα Πρωτοχρονιά τη συναυλία της Φιλαρμονικής της Βιέννης (ακόμα και τώρα δεν την χάνω!) και τέλος η -κρατική πάντα- τηλεόραση άρχισε να μεταδίδει τον ''Φαντομά'' , μια σειρά στην οποία πρωταγωνιστούσε ο Αυστριακός ηθοποιός Helmut Berger , τον οποίον η μικρή κι αγκαθένια Crispy ερωτεύτηκε σφόδρα! Κι έτσι ήρθαν όλα κι έδεσαν κι η Αυστρία απέκτησε διαστάσεις ''Γη της επαγγελίας'' στα -μυωπικά -μάτια της Crispchen!       (συνεχίζεται)
********************************************************
Πάμε να δούμε πώς θα δέσουμε τη σημερινή μας συνταγή, η οποία μας έρχεται -πού αλλού- από την Αυστρία (όπως κι εκείνη της επόμενης ανάρτησης) !
Το στρουντλ είναι ίσως το πιο γνωστό αυστριακό γλυκό. Το έχουμε δει μαζί στην κλασική εκδοχή του ( εδώ ) αλλά και σε μια εκπληκτική διασκευή με αχλάδι ( εδώ )!
Σήμερα σας έχω την αλμυρή εκδοχή του :

Στρουντλ με πατάτες!

Υλικά:

Για τη ζύμη:

300 γρ αλεύρι , 5 κουταλιές λάδι , 120 ml χλιαρό νερό, λίγο αλάτι
Για τη γέμιση:

1/2 κιλό πατάτες
100 γρ ψιλοκομμένο μπέικον
1/2 κρεμμύδι ψιλοκομμένο
λίγο πράσσο ψιλοκομμένο
1 κεσεδάκι γιαούρτι
1 αυγό + 1 κρόκο αυγού
1/2 φλιτζάνι εμεντάλ τριμμένο
αλάτι πιπέρι.
Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 180 βαθμούς.
Φτιάχνουμε πρώτα τη ζύμη. Σ'ενα μεγάλο μπωλ ανακατεύουμε όλα τα υλικά μαζί έτσι ώστε να δημιουργηθεί μια ομοιογενής ζύμη. Την τυλίγουμε σε μεμβράνη και την αφήνουμε στην άκρη για 1/2 ώρα τουλάχιστον.
Ετοιμάζουμε τη γέμιση. Καθαρίζουμε τις πατάτες , τις κόβουμε σε κυβάκια και τις βράζουμε σε αλάτισμένο νερό που βράζει για ένα 15λεπτο περίπου. Τις στραγγίζουμε , τις λιώνουμε ελαφρώς μ'ένα πιρούνι -δεν χρειάζεται να γίνουν πουρές. Προσθέτουμε το γιαούρτι κι ανακατεύουμε καλά.

 Σ' ένα τηγάνι σωτάρουμε το κρεμμύδι και το πράσσο με το μπέικον. Στο μίγμα πατάτας-γιαουρτιού προσθέτουμε το αυγό και μετά τα σωταρισμένα υλικά. Ανακατεύουμε καλά.
Ανοίγουμε τη ζύμη μας σ'ένα ωραίο - ει δυνατόν ορθογώνιο- φύλλο. Απλώνουμε τη γέμιση στο φύλλο αφήνοντας περιθώριο γύρω γύρω . Τυλίγουμε προσεκτικά το στρουντλ σε ρολό , κλείνουμε τις άκρες ''πατώντας'' τες. Περνάμε την επιφάνεια με χτυπημένο κρόκο αυγού και ψήνουμε για μισή ώρα περίπου  ,μέχρι η επιφάνεια του στρουντλ μας να πάρει ωραίο χρυσαφί χρώμα.

Crispy's ''conversions'' : Η συνταγή κανονικά θέλει quark , ένα είδος φρέσκου τυριού που τρώνε πολύ στην Κεντρική Ευρώπη. Θυμίζει αρκετά cottage cheese αλλά και γιαούρτι! Γι'αυτό και προτίμησα να χρησιμοποιήσω γιαούρτι. Για όποιον ενδιαφέρεται να χρησιμοποιήσει quark , μπορεί να βρει σε καταστήματα βιολογικών προϊόντων.
Επίσης μπορείτε να χρησιμοποιήσετε την κανονική ζύμη για στρουντλ όπως την έχω δώσει στις αντίστοιχες συνταγές αφαιρώντας βέβαια την ζάχαρη. Εγώ πειραματίστηκα με αυτό το φύλλο λαδιού κι όλα πήγαν μια χαρά!
Στην επόμενη ανάρτηση θα βρεθούμε πάλι στην Αυστρία!