Απολογισμός

Αντί προλόγου, μια προειδοποίηση: Αυτό δεν είναι ένα συνηθισμένο food blog. Τουτέστιν σήμερα δεν έχουμε για εσάς μια αναμενόμενη προ-χριστουγεννιάτικη ανάρτηση. Αν θέλετε να διαβάσετε μια ακόμα χριστουγεννιάτικη συνταγή συνεχίστε στο επόμενο blog. Αν είστε Christmas haters ή χορτοφάγοι (παρεμπιπτόντως δεν ανήκω σε καμία από τις δύο κατηγορίες) μείνετε. Κάτι θα κάνουμε για εσάς.
Το 2011 σιγά σιγά φτάνει στο τέλος του (στα τσακίδια!) κι όλοι λίγο πολύ έχουμε αρχίσει τους απολογισμούς. Κοιτάζουμε τον κατάλογο με τα resolutions που είχαμε συντάξει με περισσό ενθουσιασμό στην αρχή της χρονιάς κι αρχίζουμε να σημειώνουμε: Τι έκανα, τι δεν έκανα, τι έπρεπε να κάνω, τι έπρεπε να μην κάνω. Έτσι, που λέτε αγαπητοί αναγνώστες, στην αρχή τούτης της χρονιάς είχα πάρει κάποιες αποφάσεις για τούτο το, ταπεινών προθέσεων, blog, τις οποίες -κοκκινίζοντας από ντροπή- ομολογώ ότι δεν τήρησα. Εκτός από μία! Η οποία φτάνει σήμερα στο τέλος της! Ναι! Το 2011 ήταν Έτος Οσπρίων και κάθε μήνα είχαμε μια ιδιαίτερη συνταγή με όσπρια. Σήμερα θα απολαύσετε την τελευταία, εκείνη του Δεκεμβρίου. Από το νέο έτος θα αρχίσει νέο αφιέρωμα- πολύ ενδιαφέρον ομολογώ, το οποίο θα σας αποκαλύψω οσονούπω.
Τώρα, πριν πάω στη σημερινή μας συνταγή πρέπει να συνεχίσω τον απολογισμό, σε προσωπικό επίπεδο όμως. Κανένα από τα προσωπικά μου resoloutions για το 2011 δεν έτυχε να λέει :''Ξεκίνα μαθήματα Ισπανικών''. Εγώ όμως τα ξεκίνησα. Μέχρι στιγμής τη μοναδική στιγμή που κατά τη διάρκεια των μαθημάτων παρουσίασα αναλαμπές της ...ευφυίας μου (!) ήταν στα κεφάλαια που είχαν σχέση με την κουζίνα και τη μαγειρική! Κι όταν ο καθηγητής μας προέτρεψε να ξεφυλλίζουμε την ιστοσελίδα της ισπανικής εφημερίδας El Pais, είπα να μην του χαλάσω το χατήρι  αλλά το μόνο που έκανα όταν την επισκέφτηκα για πρώτη φορά, ήταν να ψάξω να βρω ποιος γράφει για φαγητό. Και τον βρήκα! Κι έτσι..... ο νέος μου μεγάλος έρωτας ακούει στο όνομα ....El Comidista!
Η σημερινή συνταγή ανήκει σε αυτόν με κάποιες Crispy παραλλαγές. Είναι ιδανικό πιάτο για να χρησιμοποιηθούν ρεβίθια leftover , πχ από μια ρεβιθόσουπα που δεν φαγώθηκε όλη (αλήθεια πόσο συχνά σας συμβαίνει αυτό;) , ιδανικό για χορτοφάγους, ιδανικό γενικώς! Ο συνδυασμός των υλικών είναι τέλειος!

Ρεβίθια με τόνο και σπανάκι.
Έτος οσπρίων 2011 : Δεκέμβριος

Υλικά για 2 άτομα

150 γρ ρεβίθια βρασμένα (αν τυχόν είναι υπόλειμμα από leftover ρεβιθόσουπα στραγγίξτε τα. Εγώ χρησιμοποίησα ρεβίθια που είχαν μείνει από ...ρεβιθάδα!)
1 κονσέρβα τόνο
λίγο φρέσκο σπανάκι
1 μεγάλο φρέσκο αυγό
λίγο χυμό λεμονιού
λάδι
αλάτι
μπούκοβο
1 φιλέτο αντζούγιας
πιπέρι

Βάλτε το αβγό να βράσει έτσι ώστε να γίνει σφιχτό. Πλύνετε και ψιλοκόψτε το σπανάκι. Σε ένα τηγάνι βάλτε να ζεστάνει λίγο λάδι. Σωτάρετε το μπούκοβο και την αντζούγια , την οποία θα έχετε ψιλοκόψει. Ρίξτε το σπανάκι και σωτάρετε το για λίγα λεπτά. Προσθέστε τα ρεβύθια. Αφήστε για λίγα λεπτά το φαγητό στο μάτι. Προσθέστε τον τόνο, λίγο χυμό λεμονιού, διορθώστε το αλάτι- προσέξτε γιατί έχουμε ήδη την αντζούγια-το αυγό κομμένο σε κυβάκια, τρίψτε λίγο πιπέρι ...y eso es!


Κι έτσι ήρθαν τα Χριστούγεννα. Εύχομαι να περάσετε πολύ όμορφα. Φάτε, πιείτε, διασκεδάστε! Εγώ τουλάχιστον, 2-3 ποτηράκια παραπάνω θα τα πιω...και τότε θα αρχίσω να τραγουδώ με τον αγαπημένο Dino ''I guess I've got the Christmas Blueeeeeeesssss''

Οι συνήθεις ύποπτοι ...κι οι προκομμένοι.

Η σημερινή συνταγή είχε αναρτηθεί πριν 2 χρόνια περίπου κι οι λόγοι για τους οποίους επανέρχομαι σε αυτήν είναι οι εξής:

1. Πρόκειται για την πλέον αγαπημένη μου συνταγή με όσπριο. Ήθελα από την αρχή να την εντάξω στο πλαίσιο του αφιερώματος Έτος οσπρίων 2011 (Καλέ , τι προκομμένο blog είναι τούτο εδώ που διαθέτει κι....αφιερώματα!! Αμέ! Πού να δείτε τι σας ετοιμάζω για τον επόμενο χρόνο!!!)
2. Συνδυάζει δύο αγαπημένα υλικά: Ζυμαρικά κι όσπρια.
3. Τέλος, η  συγκεκριμένη συνταγή συνδέεται άμεσα με μια από τις πιο αγαπημένες μου ταινίες , ''Ο κλέψας του κλέψαντος'' του Mario Monicelli (''I soliti ignoti'' είναι ο ιταλικός τίτλος που σημαίνει ''Οι συνήθεις ύποπτοι''). Πρόκειται για μια από τις πιο χαρακτηριστικές ταινίες της περίφημης comedia italiana. Γυρισμένη το 1958, διηγείται τις ξεκαρδιστικές περιπέτειες μιας ομάδας αξιοθρήνητων μικροκακοποιών που επιχειρούν να ληστέψουν ένα χρηματοκιβώτιο. Όσοι δεν την έχετε δει σας τη συνιστώ ανεπιφύλακτα. Όσοι από την άλλη την έχετε δει, θα θυμάστε ότι στο τέλος της ταινίας οι αξιαγάπητοι πρωταγωνιστές μας απολαμβάνουν αυτό το πιάτο:

Pasta e ceci

(Ζυμαρικά με ρεβύθια)
Έτος οσπρίων 2011: Νοέμβριος

Υλικά:
150 γρ. κοφτό μακαρονάκι
200 γρ ρεβύθια
2 σκελίδες σκόρδο
λίγο δεντρολίβανο
λάδι
1 κύβο από ζωμό λαχανικών
πάστα ντομάτας (3-4 κουταλιές)
αλατοπίπερο

Βάζετε αποβραδίς τα ρεβύθια στο νερό. Την επόμενη μέρα πια , τα βράζετε σε άφθονο αλατισμένο νερό.  Αφού βράσουν θα λιώσετε σε μια μουλινέτα το 1/4 από αυτά με λίγο από το νερό μέσα στο οποίο έβρασαν. Σ'ένα βαθύ τηγάνι σωτάρετε τις σκελίδες σκόρδου και τα ρεβύθια που έμειναν, μετά  προσθέτετε τον πουρέ και την πάστα ντομάτας. Προσθέτετε το νερό που έχει μείνει από το βράσιμο των ρεβυθιών και τον κύβο , λίγο αλάτι και το δεντρολίβανο (που ουσιαστικά κάνει τη διαφορά). Αφήνετε το φαγητό να σιγοβράσει για ένα τέταρτο περίπου. Εν τω μεταξύ βράζετε τα ζυμαρικά 1-2 λεπτά πριν τον ενδεδειγμένο al dente χρόνο. Τα προσθέτετε στα ρεβύθια και σιγοβράζετε για λίγα λεπτά ακόμη. Σερβίρετε έχοντας αφαιρέσει τις σκελίδες σκόρδου (εκτός κι αν έχετε πίεση...) και προσθέτοντας μπόλικο φρεσκοτριμμένο πιπέρι.

Και τώρα αγαπητοί μου αναγνώστες, προχωράμε στο επόμενο ένθετο της στήλης (το.... προκομμένο τούτο blog διαθέτει όποτε το θυμάται ΚΑΙ στήλες!) που είναι:

  Η ερώτηση του μήνα.

Ο καλός μου φίλος, blogger statistics (ακούραστο και πολύ εργατικό παιδί, ....προκομμένο θα έλεγα!!), μου αποκαλύπτει ενίοτε τις απορίες των αναγνωστών τούτου του ......εμμμ, πώς το είπαμε; Α, ναι!....προκομμένου (!!!!)  blog. Προ ημερών κάποιος βρέθηκε εδώ στα μέρη μας, πληκτρολογώντας το εξής:

''Πώς λέγεται το μπέικιν πάουντερ στα αγγλικά''

Συγκλονισμένη από το γεγονός ότι κάποιος είχε τέτοια απορία, έκατσα κι έψαξα, ξενύχτησα, ίδρωσα, κατέβασα ολόκληρες βιβλιοθήκες, ταλαιπωρήθηκα αλλά βρήκα την απάντηση:

''Το μπέικιν πάουντερ στα αγγλικά λέγεται....baking powder, το οποίο προφέρεται....μπέικιν πάουντερ''.....!!


Ελπίζω να λύθηκε η απορία του/της αναγνώστη/αναγνώστριας.....!

Υ.Γ.:  Υπόσχομαι ότι δεν θα αναφέρω ξανά ότι το blog τούτο είναι...προκομμένο! Υπόσχομαι όμως ότι ο Δεκέμβρης θα είναι πολύ....προκομμένος!
Αυτά! Φιλιά στην...προκοπή και στους...προκομμένους!!!

-Να τη, να τη, η προκομμένη!
-Ποια καλέ; Την Crispy εννοείς; Α, καλά...σώθηκες!!! 

Stewed not baked.

Προ ημερών φτάνοντας στο Λονδίνο ήμουν αποφασισμένη να εντρυφήσω στο ''γενναιόδωρο σπιτικό και totally full english πρωινό'' που υποσχόταν το ξενοδοχείο στο οποίο θα διέμενα. Όσες φορές είχα πάει στην υπέροχη αυτή gloomy μητρόπολη δεν είχα τολμήσει να ξεκινήσω τη μέρα μου με....bacon and eggs, sausages and baked beans on the toast!

 Αν σκεφτεί κανείς ότι για μένα πρωινό μέχρι πρότινος σήμαινε ψωμί με βούτυρο και μαρμελάδα, δημητριακά με γάλα, κέικ κλπ,  τέτοια γλυκά κι ...ήρεμα εδέσματα γενικώς, τότε όπως κι αν το κάνουμε η πρωινή εντρύφηση σε τόσες πρωτεΐνες και ζωικά λίπη ήταν ένα ρίσκο....that I was willing to take!!! Κι έτσι το πρώτο πρωινό που κάτσαμε στην τραπεζαρία του ξενοδοχείου ήρθε μπροστά μου μια τεράστια πιατέλα με όλα αυτά τα...καλούδια και θυμάμαι ο σύντροφος γούρλωσε τα μάτια του κι αναφώνησε: ''θα φας ΕΣΎ...ΌΛΑ αυτά;;;;;'' . Ε ναι! Όπερ και εγένετο! Κι όπως έγινε και τις επόμενες μέρες.  Κι η ετυμηγορία μου είναι η εξής: Αν και δεν έχω σκοπό να ξεκινώ από τούδε και στο εξής τη μέρα μου με τέτοιο τρόπο εν τούτοις οφείλω να ομολογήσω ότι  το συγκεκριμένο πρωινό είναι χορταστικό -όσο δεν φαντάζεσαι!- και προσφέρει στον οργανισμό απίστευτη ενέργεια- το αποδεικνύουν οι ατέλειωτες ώρες περπατήματος σε αυτήν την πόλη που τα έχει όλα- στην κυριολεξία όλα, κυρίως γαστρονομικά!
Έτσι λοιπόν παίρνω το θάρρος κι αφού έψαξα αρκετά για να βρω μια όσο το δυνατόν αυθεντική συνταγή να σας παρουσιάσω στα πλαίσια του αφιερώματος στα όσπρια,ιδού λοιπόν τα ...baked beans! Τα οποία  1) δεν είναι baked (στο φούρνο) αλλά stewed (σιγομαγειρεμένα στην κατσαρόλα) και 2) δεν χρειάζεται να τα φάτε για πρωινό, μια χαρά τρώγονται οποιαδήποτε άλλη ώρα της ημέρας!

Baked beans (the english way)*

Έτος οσπρίων 2011 : Οκτώβριος

Υλικά για 2 άτομα
180 γρ φασόλια τα οποία θα έχετε μουλιάσει από το προηγούμενο βράδυ
1 κρεμμύδι ψιλοκομμένο
1 σκελίδα σκόρδο ψιλοκομμένη
1 φύλλο δάφνη
μερικά κλωνάρια φρέσκο θυμάρι
1 κονσέρβα ντομάτα ψιλοκομμένη
2 ποτήρια ζωμό της αρεσκείας σας
3 κουταλιές πάστα ντομάτας
λάδι
αλάτι

Στραγγίζετε τα φασόλια. Σε μια κατσαρόλα ζεσταίνετε λίγο λάδι, στο οποίο σωτάρετε το κρεμμύδι και το σκόρδο. Μόλις σωταριστούν ρίχνετε όλα τα υπόλοιπα υλικά και τόσο ζωμό όσο να σκεπαστούν τα φασόλια. Σκεπάζετε την κατσαρόλα, χαμηλώνετε τη φωτιά και αφήνετε τα φασόλια να σιγοβράσουν για τουλάχιστον 2 ώρες- ο χρόνος εξαρτάται από...την αντοχή των φασολιών. Πότε πότε ρίχνετε μια ματιά μην τυχόν κι έχει στεγνώσει τελείως το φαγητό. Το αποτέλεσμα είναι εκπληκτικό.

* Υπάρχουν διάφορες εκδοχές όπως τα boston baked beans τα οποία περιέχουν μολάσα, μουστάρδα και μπέικον ή τα canadian-french beans τα οποία φτιάχνονται με...σιρόπι σφένδαμου! Not at all the english way!

1-2 παρατηρήσεις:
Διαπίστωσα ότι η γαστρονομική παρουσία της Ελλάδος δεν είναι και ιδιαίτερα έντονη στο Λονδίνο. Πρωτ'απ'όλα σε street food festival στο οποίο βρεθήκαμε η Ελλάδα έλαμπε δια της απουσίας της. Στα διάφορα ντέλι και στο αγαπημένο Waitrose το μόνο ελληνικό που βρήκα ήταν ....κλασικά η φέτα και κάτι ελιές Καλαμών. Α και κάπου είδα τα πουράκια του Παπαδόπουλου τα περίφημα Caprice! Επειδή στο Λονδίνο μπορεί κανείς να βρει οτιδήποτε σε σχέση με τα κρασιά -κι ιδιαίτερα του Νέου Κόσμου- πάντα κάνω επισκέψεις  (κι αγορές!) στις εκεί κάβες. Δεν θυμάμαι να έπεσα πάνω σε ελληνικό κρασί. Τι κρίμα!
Τέλος το street food είναι ιδιαίτερα δημοφιλές και στους Άγγλους αρέσουν πολύ οι πίτες. Απορώ πως δεν έχει σκεφτεί κανείς να ανοίξει ένα κλασικό ελληνικότατο τυροπιτάδικο! Χαμός θα γινόταν!

Τη δεκαετία του 70 όταν ο Βραζιλιάνος μουσικός Caetano Veloso βρέθηκε εξόριστος στο Λονδίνο, έγραψε τούτο το πολύ όμορφο  και γλυκόπικρο τραγούδι που εμπνεύστηκε από την παραμονή του στη μία και μοναδική ευρωπαϊκή μητρόπολη!

Porca miseria!

Προ ημερών ο κος. Μπεγλίτης δήλωσε ότι ...''οι Έλληνες πρέπει να μάθουμε να ζούμε πιο φτωχικά'' . Α χα!  Tη στιγμή που διάβαζα τη δήλωση απολάμβανα το beluga χαβιάρι μου, το οποίο μου έκατσε στο λαιμό. Προσπάθησα να συνέλθω πίνοντας μερικές γουλιές από μια ροζέ Dom Perignon του 1995 αλλά οι μπουρμπουλήθρες της δεν με βοήθησαν καθόλου να συνέλθω. Bye bye ακριβές γαστρονομικές μου απολαύσεις. Σνιφ, σνιφ.... Adieu Monte Carlo... Λυγμ, λυγμ....Ναι, ξέχασα να σας πω ότι εκείνες τις μέρες βρισκόμουν στο -ακριβό- πριγκιπάτο του Μονακό. Πούλησα ό,τι είχα και δεν είχα και πήρα το δρόμο για την χρεοκοπημένη πατρίδα. Ήλπιζα ότι με τα λεφτά που είχα τόσο καιρό σε off-shore εταιρίες θα την έβγαζα καθαρή αλλά με το που πάτησα το πόδι μου στα ιερά τούτα εδάφη με γράπωσε η εφορία -έτυχε να μην απεργεί εκείνη την ημέρα!- και αφού μου κράτησε (εγ)κεφαλικούς φόρους, ΕΤΑΚ. έξτρα ΦΠΑ, έξτρα έκτακτους φόρους, πολλά έξτρα είχε το ...μενού, στο τέλος έμεινα με ένα τόσο ευτελές ποσό που μόνο υπόγεια γκαρσονιέρα μπορούσα πια να αγοράσω. Την οποία αγόρασα κι η οποία πλημμύρισε με την πρώτη νεροποντή. Αφού...στέγνωσα την γκαρσονιέρα, έτρεξα στο ΙΚΕΑ -στην αρχή είχα κατά νου τον ''δια χειρός Βαράγκη'' ...αλλά φευ...!- αγόρασα ένα τραπέζι και δύο καρέκλες , έστρωσα το τραπέζι με τραπεζομάντιλο αλέκιαστο που βρήκα στη λαϊκή κοψοχρονιά και κάλεσα σε γεύμα....... τον κο. Μπεγλίτη!!!!!!!!!!

Τονοσαλάτα με φασόλια

Έτος οσπρίων 2011 : Σεπτέμβριος

Υλικά (για 2 άτομα)
1-2 καρότα
1 μεγάλο κρεμμύδι
100 γρ φασόλια μέτρια
λίγη κάππαρη
ελιές της αρεσκείας σας
1 κονσέρβα τόνο
αλάτι
πιπέρι
λάδι
λίγο χυμό λεμονιού

Βράζουμε τα φασόλια προσέχοντας να μην παραβράσουν. Τα στραγγίζουμε περνώντας τα από λίγο κρύο νερό.
Κόβουμε το κρεμμύδι σε ροδέλες και το καρότο σε λεπτές οριζόντιες φετούλες. Τα απλώνουμε σε ένα ταψί με λίγο λάδι και τα ψήνουμε στο γκριλ για ένα δεκάλεπτο περίπου. Μόλις ψηθούν τα βγάζουμε από το φούρνο, τα αφήνουμε να κρυώσουν λίγο και τα ψιλοκόβουμε. Από ελιές μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ό,τι μας αρέσει. Αν τυχόν χρησιμοποιήσουμε Καλαμών ή πράσινες , βγάζουμε το κουκούτσι και ψιλοκόβουμε. Αν χρησιμοποιήσουμε ελιές θρούμπι -για τις οποίες η γράφουσα τρελαίνεται! - τις αφήνουμε με το κουκούτσι.
Ανακατεύουμε όλα τα υλικά μαζί, προσθέτουμε λίγο λάδι, μπόλικο φρεσκοτριμμένο πιπέρι, διορθώνουμε το αλάτι και συμπληρώνουμε με λίγο λεμόνι.
Σερβίρουμε με μια δροσερή Μαντινεία ή ένα Ασύρτικο. Ή λίγη δροσερή μπύρα.

Με τον κο. Μπεγλίτη ήπιαμε μπύρα. ''Ήπιαμε'' τρόπος του λέγειν, εγώ την ήπια όλη, ενώ ο κος. Μπεγλίτης μιλούσε όλη την ώρα. Πολύ παρλαπίπας ο τύπος, έπρεπε να το περιμένω, τον θυμάμαι στην τελετή ανάληψης του Υπουργείου Άμυνας από τον κο. Βενιζέλο (ωχ!) , δεν έλεγε να βάλει γλώσσα μέσα του, μέχρι να τελειώσει, οι περισσότεροι αξιωματικοί που τον παρακολουθούσαν είχαν συνταξιοδοτηθεί!!!
Τέλος πάντων με την μπύρα ήρθα στο τσακίρ κέφι, άρχισε να βράζει το ιρλανδέζικο αίμα που κυλά μέσα μου (!) κι έπιασα το τραγούδι , το οποίο αφιέρωσα εξαιρετικά στον κο.Μπεγλίτη και στους νυν και πρώην συναδέλφους του στις νυν και πρώην κυβερνήσεις και κοινοβούλια.

Μέσα Αυγούστου...

....και βάλε!
Έχω μια ιδέα! Η οποία ιδέα απευθύνεται σε όσους αποφασίζουν πόσες μέρες έχει ο κάθε μήνας. Ο Αύγουστος που λέτε, βρίσκεται ακριβώς απέναντι από το Φλεβάρη. Κι ο Φλεβάρης είναι κουτσός. Αγαπητοί αστρονόμοι ή όποιας άλλης επιστήμης έχετε τη χαρά να υπηρετείτε εσείς οι ταγμένοι στο μέτρημα του χρόνου, κάντε κουτσό και τον Αύγουστο! Εναλλάξ με τον Φλεβάρη! Μία σου και μία μου οι 28 μέρες. Μπας κι επέλθει ισορροπία- συμπαντική αλλά κι η δική μας η μιζεράμπλ ψυχική!
Όπως καταλάβατε η γράφουσα δεν τα πάει καθόλου καλά με το μήνα που διανύουμε! Κοιτάξτε, αν υπήρχαν οι κατάλληλες προϋποθέσεις, θα το σκεφτόταν καλύτερα. Θα αναρωτηθείτε ποιες είναι αυτές οι προϋποθέσεις. Ναι, χμμμ, μία είναι ας πούμε, ένα σπίτι πάνω στη θάλασσα - στην ανάγκη ας είναι κι αυθαίρετο! Λοιπόν, μια και δεν πληρούμε την συγκεκριμένη προϋπόθεση αλλά ούτε και κάποια άλλη που θα μας ανάγκαζε να βάλουμε ''like'' στον Αύγουστο, ας ασχοληθούμε επιτέλους με αυτό που ξέρουμε να κάνουμε καλύτερα!
Η σημερινή συνταγή είναι μέρος του αφιερώματος στα όσπρια που τρέχει κατά τη διάρκεια όλου του σωτήριου χρεοκοπημένου έτους 2011.

Ρεβύθια με αραβική πίτα

Έτος οσπρίων 2011: Αύγουστος

Υλικά

200 γρ ρεβύθια τα οποία θα έχετε μουλιάσει αποβραδίς
10 περίπου τοματάκια τσέρι
1/2 κουταλάκι σπόροι κύμινου τους οποίους θα έχετε κοπανίσει ελαφρώς
1 λεμόνι
γιαούρτι (ναι μεν ...light αλλά στραγγιστό!)
μαϊντανό φρέσκο και ψιλοκομμένο
1/2 κουταλάκι καυτερή πάπρικα
μερικές αραβικές πίτες
λάδι

Βράζετε νωρίς νωρίς τα ρεβύθια και τα αφήνετε να κρυώσουν. Ζεσταίνετε λίγο λάδι σ'ένα τηγάνι, προσθέτετε τους σπόρους του κύμινου κι αφήνετε ένα λεπτό το λάδι να αρωματιστεί. Προσθέτετε τα ρεβύθια και τα τοματίνια τα οποία θα έχετε κόψει σε τέταρτα, ανακατεύετε. Μαγειρεύετε για 2-3 λεπτά και μετά μ'ένα πιρούνι λιώνετε ελαφρώς τα ρεβύθια. Προσθέτετε λίγο χυμό λεμονιού κι αφαιρείτε από τη φωτιά.
Στο γιαούρτι ρίχνετε ελάχιστες σταγόνες λαδιού, την πάπρικα, το μαϊντανό κι ανακατεύετε.
Ζεσταίνετε ελαφρώς τις πίτες, τυλίγετε σε αυτές λίγα ρεβύθια και λίγο γιαούρτι ....
and that's that!

Τελειώσαμε για σήμερα!

Με τον Αύγουστο να δούμε πότε θα τελειώσουμε!!!

Crispy's tips: Αν θέλετε, αντί για αραβικές πίτες μπορείτε να χρησιμοποιήσετε αρμένικες. Τις ανακάλυψα πρόσφατα και τις λάτρεψα! 

Those mighty giants

Η σημερινή ανάρτηση έχει πολλά και διάφορα θεματάκια οπότε ξεκινάμε αμέσως!

Καταρχήν να ευχαριστήσω πολύ τις δύο συν-food bloggers  Αγγελική και Ερμιόνη που με τίμησαν με το ίδιο βραβείο! Αφιερώνεται σε όλους εσάς που έχετε την υπομονή και διαβάζετε τούτο το ταπεινών προθέσεων blog!

Τώρα, το άλλο θέμα είναι ότι κοντεύει να βγει ο Ιούλιος κι ακόμα δεν έχει γίνει η μηνιαία ανάρτηση για τα όσπρια! Όσοι δεν θυμάστε να σας υπενθυμίσω ότι για το 2011 τρέχει αφιέρωμα στα όσπρια. Κάθε μήνα υπάρχει συνταγή- αφιέρωμα στο αγαπημένο αυτό τρόφιμο. Λοιπόν για το μήνα Ιούλιο αποφάσισα να ασχοληθώ με τους γίγαντες. Έχω την εντύπωση ότι είναι εκείνο το όσπριο που τρώγεται πιο συχνά τα καλοκαίρια. Έχω παρατηρήσει ότι αρέσουν πολύ και στους αλλοδαπούς επισκέπτες μας! ''I would like some....ehmmmm......eeemmm....gigantes'' . Ακούγεται ως ''τζιγκάντες'' το ''α'' κλειστό!
Συνήθως μαγειρεύονται στο φούρνο με σαλτσούλα κόκκινη και διάφορα μυρωδικά. Σήμερα όμως θα τα δούμε λίγο διαφορετικά και θα δούμε πώς μπορούν οι gigantes να γίνουν...φίνγκερ φουντ!
Θα τους τηγανίσουμε και θα τους βουτήξουμε σε μια σάλτσα στην οποία θα έχει βάλει το χεράκι της η...Salma Hayek!!! Όσοι με παρακολουθείτε θα ξέρετε ότι έχω μια μανία να χρησιμοποιώ διάφορες ηθοποιούς ως εκπροσώπους των ....ζαρζαβατικών! Έτσι μετά την Sofia Lauren που εκπροσωπεί επάξια τις μελιτζάνες, η Juliette Binoche τα κολοκυθάκια , η Isabelle Hupert τις αγκινάρες, τώρα πια έχουμε την φλογερή Μεξικάνα ηθοποιό να εκπροσωπεί επάξια τι άλλο...τις πιπεριές!!

Μα κοιτάξτε! Σαν πίνακας της Φρίντα Κάλο είναι!!

Τηγανητοί γίγαντες με μεξικάνικη σάλτσα πιπεριάς

 Έτος οσπρίων 2011 :  Ιούλιος

Για τους γίγαντες θα χρειαστείτε:

250 γρ γίγαντες
1/2 κουτί μπύρα
1 φλιτζάνι αλεύρι
λάδι

Βάζετε τους γίγαντες να μουλιάσουν αποβραδίς. Τους βράζετε αλλά θα προσέξετε να μην γίνουν πολύ μαλακοί και λιώνουν- πρέπει να κρατάνε λίγο.
Φτιάχνετε το χυλό με την μπύρα και το αλεύρι. Βάζετε το χυλό στο ψυγείο για  μία ώρα τουλάχιστον.
Σε ένα τηγάνι ζεσταίνετε πολύ καλά άφθονο λάδι. Βουτάτε τους γίγαντες στο χυλό και τους τηγανίζετε μέχρι να πάρουν ωραίο χρυσαφί χρώμα. Απλώστε τους σε χαρτί κουζίνας για να απορροφηθεί το επιπλέον λάδι.

Πάμε να ετοιμάσουμε τη σάλτσα πιπεριάς
Θα χρειαστείτε:
1 κρεμμύδι μέτριο
1 σκελίδα σκόρδο
2 -3 πιπεριές της αρεσκείας σας ως προς το χρώμα και την ...καυστικότητα!!
άφθονο φρέσκο κόλιανδρο ψιλοκομμένο (όσοι δεν αντέχετε τον κόλιανδρο* βάλτε μαϊντανό)
1-2 τομάτες όσο το δυνατόν πιο άγουρες.
χυμό λεμονιού - ακόμα καλύτερα λάιμ αν βρείτε.
αλάτι
πιπέρι
λάδι

Κόψτε τις τομάτες στη μέση και ψήστε τες στο γκριλ για λίγα λεπτά. Σε μια μουλινέτα χτυπήστε τις τομάτες, κρεμμύδι, σκόρδο, κόλιανδρο και χυμό με λίγο αλάτι, πιπέρι και λάδι μέχρι να λιώσουν καλά όλα τα υλικά. Βάλτε την στο ψυγείο να κρυώσει λίγο.

Σερβίρετε τους γίγαντες σε μια μεγάλη πιατέλα με τη σως στη μέση. Απολαύστε με μια ...cerveza!

Επειδή τον τελευταίο καιρό έπεσε πολύ τηγανητό στο μπλογκ και κάποιοι μας μάλωσαν ότι δεν προσέχουμε καθόλου τη σιλουέτα μας, υπόσχομαι ότι στην επόμενη ανάρτηση θα έχουμε ένα πιάτο ελαφρύ ....αλλά πάντα νόστιμο!

* Λοιπόν με τον κόλιανδρο έχει υπάρξει θέμα στο εξωτερικό- εδώ που τα λέμε είναι πολύ...ιδιαίτερο. Όποτε το φέρνουν στη λαϊκή, πριν πλησιάσω τον πάγκο έχω ήδη καταλάβει ότι βρίσκεται εκεί! Πολύ έντονο άρωμα! Υπάρχουν, που λέτε, φανατικοί οπαδοί του συγκεκριμένου μυρωδικού (βλέπε Jamie Oliver. Ο τύπος βάζει κάνα κιλό κάθε φορά που το χρησιμοποιεί!!) κι υπάρχουν κι εκείνοι που το μισούν και δηλώνουν την απέχθεια τους σε ένα συγκεκριμένο blog με τον εύγλωττο τίτλο : i hate cilantro !!!! Προσοχή στην αγγλική γλώσσα κυκλοφορεί με δύο ονομασίες : cilantro & coriander!

Και μετά από όλα αυτά τα επιμορφωτικά είστε ελεύθεροι! Σχολάσατε!

Eat local!

Το δράμα της εβδομάδας χτυπά όταν πρέπει να πάω στη σούπερ μαρκέτα που λέει και μια θεία μου. Δεν αντέχω τη συγκεκριμένη διαδικασία. Με το που μπαίνω θέλω να φύγω, με εκνευρίζει καθετί εκεί μέσα, οι διάδρομοι που είναι συνήθως στενοί, τα μικρά που τσιρίζουν, η μουσική υπόκρουση, το ότι πάντα σφουγγαρίζουν το διάδρομο απ'όπου θέλω να περάσω, η κυρία που κοιτάζει εκστασιασμένη ένα νέο απορρυπαντικό, ο κύριος που παίρνει με αγωνία τηλέφωνο τη γυναίκα του για να σιγουρευτεί ότι πήρε το σωστό γιαούρτι, το ζευγάρι που περιπλανιέται και κοιτάζει τα ράφια σαν να είναι σε έκθεση ζωγραφικής, η μόνιμη ουρά στο ταμείο και κυρίως (είναι η στιγμή που ο εκνευρισμός χτυπά κόκκινο!) όταν με ''στριμώχνουν'' διάφοροι βιαστικοί στο ταμείο! Εννοώ εκείνους που ενώ δεν έχω πληρώσει ακόμη, στέκονται ακριβώς δίπλα μου (με ακουμπούν!!! ιιιιοοοοουυυυ ) με την πλαστική σακούλα στο χέρι - αλήθεια τι θα γίνει με αυτές τις πλαστικές σακούλες; Πότε θα καταργηθούν;

Κι αφού είπα τον πόνο μου κι έστειλα το οικολογικό μήνυμα της ημέρας, ας έρθω στο θέμα μας. Πηγαίνοντας στο s/m προχθές, είδα στη τζαμαρία μια αφίσα που μας προέτρεπε να τρώμε ελληνικά, να ντυνόμαστε ελληνικά και να κάνουμε διακοπές αλά ελληνικά. Τα δύο τελευταία τα προσπέρασα -δεν εμπίπτουν στην...ειδικότητα μου!-  και στάθηκα στο:  ''τρώτε ελληνικά''. Ναι βέβαια αγαπητοί μου, γιατί όχι. Άλλωστε δεν είναι δύσκολο να τρως μόνο ελληνικά προϊόντα. Τα πάντα παράγει η λιλιπούτεια χώρα μας- ε, ας μην υπερβάλλουμε...σχεδόν τα πάντα, εντάξει μανγκοπαραγωγοί δεν είμαστε αλλά νομίζω ότι θα επιβιώσουμε και χωρίς το εξωτικό αυτό φρούτο! Τα τελευταία χρόνια, πριν την κρίση, είχαμε την τάση να σνομπάρουμε τα ελληνικά προϊόντα.  Το ζυμαρικό το θέλαμε ιταλικό, τα μπισκότα αγγλικά, τη σοκολάτα ελβετική, το κρασί γαλλικό. Θα μου πείτε, ''Μα είναι καλύτερα Crispy, γι'αυτό τα προτιμούμε''. Ε καλά , δεν σας είπα να κόψετε τελείως την ξενομανία σας, ούτε εγώ θα την κόψω άλλωστε (άλλα λόγια ν'αγαπιόμαστε!!!) !!! Αλλά να, έχω ένα θέμα με τα ζαρζαβατικά και τα φρούτα. Κάτι με πιάνει -ένας εκνευρισμός, ένας θυμός ίσως- όταν μες το κατακαλόκαιρο εμφανίζονται... βελγικές ντομάτες!!! Να με συμπαθούν οι συμπαθείς κάτοικοι αυτής της ακυβέρνητης χώρας (αλήθεια πώς τα καταφέρνουν με την ακυβερνησία; Να μας πουν το μυστικό, να απαλλαγούμε από τους άχρηστους που μας κυβερνούν ή που επιθυμούν διακαώς να μας κυβερνήσουν!). Πού είχα μείνει; Α ναι, στις βελγικές ντομάτες. Μα είναι δυνατόν να βλέπω κόσμο να αγοράζει ντομάτες Βελγίου επειδή είναι πιο φθηνές από τις αριστουργηματικές δικές μας;;; (Ναι όντως είναι πιο φθηνές) 

Μάλιστα! Αφού είπα πάλι τον πόνο μου κι αφού η ανάρτηση αλλάζει τίτλο, γίνεται : ''Άλλα λόγια ν'αγαπιόμαστε'' ας πάμε και στο δια ταύτα, που είναι η συνταγή της ημέρας. Που εμπίπτει στο αφιέρωμα που κάνει τούτο το ταπεινών προθέσεων blog στα όσπρια και το οποίο αφιέρωμα τρέχει όλο το χρόνο και για τις συνταγές (του αφιερώματος) των 5 προηγούμενων μηνών θα ανατρέξετε στη σελίδα συνταγών. Και νομίζω ότι επιτέλους πρέπει να σταματήσω να παραληρώ ....

Σαλάτα με φακές
Έτος οσπρίων 2011 : Ιούνιος

Υλικά (οι ποσότητες είναι σχετικές. Αν σας αρέσει περισσότερο κάποιο υλικό ενισχύστε το)
Για 4 άτομα (ή 2 υπερβολικά πεινασμένους!!!)

100 γρ φακές (ελληνικές)
1 μέτριο κρεμμύδι (ελληνικό)
άφθονο μαϊντανό (ελληνικό και φρέσκο)
1 ντομάτα μεγάλη, ώριμη αλλά σφιχτή (κι όχι βελγική!!)
το χυμό ενός ελληνικού λεμονιού
ελαιόλαδον το ελληνικόν και διάσημον
αλάτι
πιπέρι
λίγη κανέλα (τη μύτη ενός μικρού κουταλιού)

Βράζετε τις φακές al dente - τουτέστιν να κρατάνε λίγο. Όσο βράζουν ψιλοκόβετε το κρεμμύδι και τον μαϊντανό. Μόλις βράσουν οι φακές, τις σουρώνετε και τις ξεπλένετε με κρύο νερό. Τις βάζετε σε μια πιατέλα όπου ρίχνετε το κρεμμύδι και τον μαϊντανό. Κόβετε την ντομάτα σε μικρούς κύβους και την βάζετε κι αυτή στο μπολ. Ρίχνετε άφθονο λάδι, αλάτι, πιπέρι, κανέλα, λεμόνι, ανακατεύετε ...κι αυτό ήταν! Όπως είπα, ό,τι σας αρέσει το ενισχύετε. Η γράφουσα τρελαίνεται για λίγο λεμονάκι παραπάνω.

Κι όπως καταλάβατε έφτιαξα μια ταμπουλέ (εκείνη τη θαυμάσια λιβανέζικη σαλάτα) μείον το σιτάρι συν τις φακές!!

Ch-ch-ch-changes!

Λοιπόν...
Η σημερινή ανάρτηση έχει μια μικρή ιστορία αγάπης, μια ανακοίνωση και μια καταπληκτική παραλλαγή στην κλασική σούπα με φακές -διότι μην ξεχνάμε, τρέχει και το ''Έτος οσπρίων''! Α, έχει κι ένα τραγούδι, αυτό που μας έδωσε τον τίτλο της ανάρτησης! Το οποίο είναι φυσικά, το ''Changes'' με τον καταπληκτικότερο των καταπληκτικών, τον one and only David Bowie!




Με τον οποίο David , ούσα μικρή κι αγκαθένια, ήμουν τρελά ερωτευμένη! Το όνειρο μου κάποια εποχή - εκτός από το να γίνω ανθρωπολόγος, επηρεασμένη από έναν άλλον David- ήταν να πάω να τον βρω και να τον εξαναγκάσω να με παντρευτεί -αχ, ανόητη μικρή....! Μια μέρα είδα σε κάποιο περιοδικό τον πολυαγαπημένο μου, να χαριεντίζεται με μια γιαγιά  που θύμιζε πολύ τη δική μου! Μαύρο τσεμπέρι, μαύρα ρούχα, καμπουριασμένη, ταλαιπωρημένη αλλά γλυκύτατη. Κι ο David με ένα χαμόγελο επικών διαστάσεων να την αγκαλιάζει. Διάβασα το άρθρο κι ανακάλυψα -και τι ανακάλυψη ήταν αυτή!!- ότι ο ίδιος ο David Bowie διέθετε εξοχικό στην ...Πάτμο κι η γιαγιά ήταν η γειτόνισσα του στο νησί!! Στην Πάτμο! Τόσο κοντά τελικά βρισκόταν ο πρίγκιπας μου! Ξεκίνησε μια νέα εποχή εμμονών, να μεγαλώσω λίγο, να ψήσω τους γονείς μου να με αφήσουν να πάω στο νησί της Αποκάλυψης και φυσικά να βρω τα χρήματα για το ταξίδι! Παρέσυρα και μια ξαδέρφη μου - αυτή ήταν ερωτευμένη με τον αείμνηστο Νίκο Παπάζογλου...- και μετά από δύο καλοκαίρια, αφού οι γονείς έδωσαν την συγκατάθεση τους, βάλαμε στις βαλίτσες μας ότι χρειαζόμασταν, πήραμε τα βιβλία μας - ακόμα θυμάμαι το βιβλίο που διάβασα σε εκείνες τις διακοπές!-  πήραμε και το πλοίο και μετά από ένα 12ωρο ταξίδι αποβιβαστήκαμε στην Πάτμο. Στο νησί της αποκάλυψης δεν...αποκαλύφθηκε ο David, φευ.... Παρά ταύτα εκείνες οι πρώτες διακοπές ήταν αποκαλυπτικές με τον τρόπο τους.... Γυρίσαμε μετά από δύο εβδομάδες αγνώριστες από το πολύ μαύρισμα - η ξαδέρφη μου είχε τη φαεινή ιδέα να πασαλειβόμαστε με ένα μίγμα ελαιόλαδου και καροτέλαιου αντί για αντηλιακό, εντάξει ήμαστε μικρές κι ανόητες κι εκείνη την εποχή δεν ακούγονταν πολλά για την τρύπα του όζοντος!!!- οι γονείς μου δεν με γνώρισαν όταν μπήκα σπίτι, με βρήκαν αλλαγμένη. Κι η αλήθεια είναι ότι εκείνο το καλοκαίρι άλλαξα πολύ. Μπορεί να μην  βρήκα τον David αλλά είχα αρχίσει επιτέλους να βρίσκω την Crispy...!
Και μιας και μιλάμε για αλλαγές, ιδού τι υπέστη η κλασική σούπα με φακές. Έχοντας δει αυτήν τη συνταγή πήρα τη βασική ιδέα, δηλαδή να ψήσω τα λαχανικά, κι από εκεί και πέρα... της άλλαξα τα φώτα!! Την έκανα πιο glam- εμφανώς επηρεασμένη από τον μέγα D!!!

Σούπα με φακές (...κάπως αλλιώς!)

Έτος οσπρίων 2011 : Μάιος

Υλικά (για 4 πιάτα)
200 γρ φακές
1 λίτρο ζωμό της αρεσκείας σας
2 καρότα κομμένα σε λεπτές  εγκάρσιες φετούλες (όσο το δυνατόν πιο λεπτές)
1 μεγάλο κρεμμύδι κομμένο σε ροδέλες
7-8 τοματίνια (κομμένα στη μέση αν είναι πολύ μικρά και κομμένα στα τέσσερα αν είναι λίγο πιο μεγάλα)
1 μικρό κουταλάκι γλυκιά πάπρικα
λάδι
αλάτι

Απλώνετε το καρότο, το κρεμμύδι και τα τοματίνια σε ένα ρηχό ταψί με λίγο λάδι κι αλάτι. Τα ψήνετε για μισή ώρα περίπου στο γκριλ του φούρνου. Εν τω μεταξύ βράζετε τις φακές στο ζωμό με λίγο λάδι και σε μέτρια φωτιά. Μόλις ψηθούν τα λαχανικά, τα βγάζετε από  το φούρνο.

Τα αφήνετε για λίγο να κρυώσουν. Τα βάζετε σε μια πιατέλα και με δύο μαχαίρια, τα ψιλοκόβετε (όσο θέλετε ψιλά, εγώ προτίμησα να τα κόψω πιο χοντρά). Όταν οι φακές θα έχουν πιεί τα 2/3 του ζωμού ρίχνετε τα λαχανικά στην κατσαρόλα και την πάπρικα, δοκιμάζετε για αλάτι και συνεχίζετε το βράσιμο για 5-10 λεπτά ακόμη μέχρι να πήξει όσο θέλετε η σούπα.
Μια τόσο απλή αλλαγή και το αποτέλεσμα ήταν... απολαυστικά αποκαλυπτικό!

Η ανακοίνωση που λέγαμε: Ενέδωσα με κάποιες επιφυλάξεις. Κάποιος με έπεισε να δημιουργήσω σελίδα στο facebook, εξηγώντας μου ότι όλοι πια βρίσκονται εκεί. Καλώς τότε. Αφού βρίσκεστε εκεί θα σας ενημερώνω για τις αναρτήσεις τούτου του blog και θα βλέπετε και κάποια άλλα link που με ενδιαφέρουν κι έχουν σχέση με γαστρονομία, μουσική και κινηματογράφο. Θα με βρείτε ως crispy's corner. 

Το... παντζάρι και το ρεβίθι!

Χθες στη λαϊκή...

Θα μου επιτρέψετε να ανοίξω εδώ μια μικρή παρένθεση:

(Το να δουλεύεις απόγευμα έχει τα καλά του. Μια φορά την εβδομάδα μπορείς να επισκεφτείς τη λαϊκή αγορά της γειτονιάς σου και να χορτάσεις φρεσκάδα, γεύσεις, αρώματα, όλα τα καλά που η μαμά φύση μας δίνει απλόχερα -τρόπος του λέγειν! Τώρα την άνοιξη, οι λαϊκές αγορές παίρνουν τα πάνω τους, με αποκορύφωμα βέβαια το καλοκαίρι που είναι η πιο συναρπαστική εποχή....από άποψη λαϊκής πάντα!)

Κλείνει η παρένθεση μας κι επιστρέφουμε στη λαϊκή, όπου μπορεί να ξέχασα να αγοράσω αγκινάρες αλλά έπεσα πάνω σε κάτι καταπληκτικά παντζάρια!

Μικροί, τρυφεροί βολβοί και φύλλα που ήταν αδύνατο να τους αντισταθώ! Τα έβρασα για το βράδυ και κράτησα λίγους βολβούς για να φτιάξω το πιάτο που θα σας παρουσιάσω σήμερα. 

Έχω μια φίλη Ροδίτισσα, η οποία εκτός από κοσμοπολίτικη φιγούρα είναι και καταπληκτική μαγείρισσα. Της έλεγα από παλιά ότι θα διέπρεπε στον χώρο της εστίασης -με άλλα λόγια την προέτρεπα να ανοίξει εστιατόριο!- εκείνη όμως προτίμησε να αφοσιωθεί στην Ισπανική γλώσσα με λαμπρότατες επιδόσεις, μεταπτυχιακούς τίτλους κι ήδη έχει ξεκινήσει το διδακτορικό της. Σε ένα από τα πρώτα της τραπέζια, η Μίκα μας είχε παρουσιάσει ως ορεκτικό χούμους με παντζάρι! Ήταν εκπληκτικό, από τα ωραιότερα ορεκτικά που μπορεί να φανταστεί κανείς! Από εκείνες τις γεύσεις που μια ζωή να περάσει δεν τις ξεχνάς ποτέ!

Χούμους με παντζάρι

(2011 Έτος οσπρίων: Απρίλιος)

Υλικά

150 γρ ρεβύθια τα οποία θα βάλετε στο νερό αποβραδίς

2 βρασμένα παντζάρια

2,5 κουταλιές σούπας ταχίνι

1 σκελίδα σκόρδο

1 κουταλάκι του καφέ κύμινο

τουλάχιστον μισό φλιτζάνι λάδι

το χυμό ενός λεμονιού
αλάτι

Βράζετε τα ρεβίθια για όσο χρειαστεί (Όπως έχω ξαναπεί τα βιολογικά είναι πεντανόστιμα μεν, ελαφρώς πεισματάρικα στο βράσιμο δε!). Τα στραγγίζετε και τα αφήνετε να κρυώσουν. 

Σε μια μουλινέτα ή ένα food processor χτυπάτε το ταχίνι με το σκόρδο, το λεμόνι, λίγο αλάτι και λίγο λάδι. Προσθέτετε τα παντζάρια και συνεχίζετε το χτύπημα. Στη συνέχεια προσθέτετε τα ρεβίθια λίγα λίγα, με λίγο λάδι συγχρόνως και χτυπάτε μέχρι να γίνει κρεμώδες το μίγμα. Αν τυχόν είναι σφιχτό ρίχνετε λίγο λάδι ακόμη (ή νερό στο οποίο έχουν βράσει τα ρεβίθια- πολύ λίγο όμως λόγω παντζαριών). Τέλος προσθέτετε λίγο κύμινο και χτυπάτε μια φορά ακόμη.

Crispy's warning! : Το ορεκτικό αυτό είναι από εκείνα που απλά δεν μπορείς να ....σταματάς να τρως! Χωρίς να το καταλάβεις θα έχεις φάει μισή φρατζόλα ψωμί ή όλο το πακέτο από αραβικές πίτες με τις οποίες το χούμους μας ταιριάζει γάντι!

Η συνταγή είναι στο πλαίσιο του αφιερώματος 2011: Έτος οσπρίων!!- Κάθε μήνα και μια ιδιαίτερη συνταγή με όσπρια.

Last but not least: Θα ήθελα να ευχαριστήσω πολύ την κα. Μυρτώ Αθανασοπούλου που στο άρθρο της στην ηλεκτρονική εφημερίδα iefimerida ''10 ελληνικά food blog που αγαπάμε'' , συμπεριέλαβε και τούτο το blog! Είναι η πρώτη φορά, μετά από 2,5 χρόνια λειτουργίας που γίνεται αναφορά, σε έντυπο ή ηλεκτρονικό μέσο, στο ''as crisp as it gets''! Και πάλι, ευχαριστώ!

Δύστροπες μέρες

Δεν ξέρω αν συνέβη σε σας αλλά τουλάχιστον για μένα η έλευση του Μάρτη και της Άνοιξης ...δεν έγινε αντιληπτή! Προφανώς φταίει ο καιρός που επιμένει χειμωνιάτικος , βαρύς , γκρίζος , συννεφιασμένος , βροχερός και πολύ κρύος. Ο Μάρτης δικαιώνει για άλλη μια φορά τη φήμη του ως ο πιο αλλοπρόσαλλος μήνας του χρόνου. Αλλά φέτος βρήκε να το παίξει ''γδάρτης και κακός παλουκοκαύτης''; Το αναθεματισμένο πετρέλαιο πήρε τα ύψη -η τιμή του δηλαδή- κι εδώ στη λιλιπούτεια χώρα μας όλοι κυκλοφορούμε βαρύθυμοι , αγχωμένοι , απαισιόδοξοι....Το μόνο που περιμένουμε είναι να ζεστάνει ο καιρός , να τρέξουμε στις παραλίες να ξεχάσουμε τον πόνο μας ως χρεοκοπημένη χώρα. Κι είναι κι ο ήλιος που τόσο λαχταράμε και δεν λέει να σκάσει μύτη -παρεμπιπτόντως δεν θυμάμαι πού έχω βάλει τα γυαλιά ηλίου! Ξέρετε γιατί μας αρέσει τόσο πολύ ο ήλιος; Γιατί είναι τόσο έντονος , τόσο εκτυφλωτικός που δεν μας επιτρέπει να βλέπουμε ...τα χάλια μας! Το γκρίζο τονίζει ακόμα πιο πολύ τα κακώς κείμενα αυτής της χώρας που -φευ!- δεν είναι λίγα...
Πάμε όμως σε κάτι πιο φωτεινό , όπως οι ωραίες γεύσεις. Νέος μήνας μπήκε κι έχουμε τη συνταγή για το Έτος οσπρίων: 2011 ! Αφού ο καιρός το ευνοεί , θα συνεχίσουμε με σούπα. Κι αφού αγαπάμε τα πικάντικα και τις ανατολίτικες κουζίνες θα πάμε προς το...Μαρόκο την πιο δυτική (γεωγραφικά) αραβική χώρα. Και θα φτιάξουμε μια άκρως λαχταριστή και τόσο ταιριαστή με τον καιρό ρεβυθόσουπα. Ένα έχω να σας πω: Αυτή η μίξη των 4 μπαχαρικών ήταν ονειρική!

Πικάντικη μαροκινή ρεβιθόσουπα
(2011 Έτος οσπρίων: Μάρτιος)

Υλικά (για 4 άτομα)

400 γρ ρεβίθια (μουλιάστε τα αποβραδίς)
1 μεγάλο κρεμμύδι ψιλοκομμένο
2 σκελίδες σκόρδο
4 κουταλιές πάστα ντομάτας
1 κουταλάκι κύμινο
1 κουταλάκι κανέλα
1 κουταλάκι γλυκιά πάπρικα
1/2 κουταλάκι καυτερό πιπέρι καγιέν (αν δεν αντέχετε τα πολύ καυτερά , βάλτε μόνο μια πρέζα)
2 ποτήρια ζωμό (αν έχετε δικό σας αλλιώς με τη βοήθεια του...κύβου) + επιπλέον ζεστό νερό.
λάδι
αλάτι
πιπέρι

Βράζετε τα ρεβίθια για 15-20 λεπτά μόνα τους. Σε μια άλλη κατσαρόλα σωτάρετε σε λίγο λάδι το κρεμμύδι με το σκόρδο (αν θέλετε το βάζετε τριμμένο. Εγώ κόβω τις σκελίδες στα δύο και της αφαιρώ μετά το σοτάρισμα). Προσθέτετε τα 4 μπαχαρικά κι ανακατώνετε. Προσθέτετε την πάστα ντομάτας, το ζωμό και τα ρεβίθια τα οποία θα έχετε στραγγίξει. Αν τυχόν δεν σκεπάζονται τα ρεβίθια ρίξτε λίγο ζεστό νερό. Αλατίστε και πιπερώστε. Σκεπάστε την κατσαρόλα, χαμηλώστε λίγο τη φωτιά και μαγειρέψτε το φαγητό για άλλες 2 ώρες περίπου -ή όσο χρειαστεί για να χυλώσουν τα ρεβίθια. Μερικά είναι ''πεισματάρικα'' όπως τα bio. Πεντανόστιμα μεν, θέλουν υπομονή δε! Όταν είναι έτοιμα, σβήστε την κουζίνα αλλά αφήστε την κατσαρόλα πάνω στο μάτι. Βάλτε δύο κουταλιές φαγητό σε ένα πιάτο και λιώστε το καλά. Ρίξτε τα λιωμένα ρεβίθια πίσω στην κατσαρόλα, ανακατώστε κι αφήστε 5 λεπτά ακόμα.

Crispy's conclusion: Το λάτρεψα τούτο το πιάτο. Είναι ιδανικό για εκείνες τις τελευταίες αλλά επίμονα μουντές μέρες του χειμώνα...Τις κάνει πιο...πικάντικες!!! Α ναι ...Και κάποιος να πει στον Μάρτη ότι μπαφιάσαμε από χειμώνα!!

Καλό μήνα παρεμπιπτόντως!

Υ.Γ.: Με την ευκαιρία να ευχαριστήσω πολύ την Ελευθερία για την αναφορά και τα πολύ θερμά της σχόλια για μια προηγούμενη ανάρτηση μου που αφορούσε τη γερμανική πατατόσουπα. Αυτό που με χαροποίησε ιδιαίτερα είναι ότι η σούπα άρεσε σε όλη την οικογένεια! 

Η αγαπημένη του χειμώνα!

(2011 Έτος οσπρίων: Φεβρουάριος)

Φαντάζομαι ότι  έχετε ήδη βαρεθεί τούτη την ανάρτηση! Άλλη μια φασολάδα! Πάλι μια φασολάδα;; Μα όλο το χειμώνα για φασολάδες θα μιλάμε στα food blog; Ξέρω , σας ακούω που γκρινιάζετε αλλά:
1. Κάνει πολύ κρύο. Ε, χμ , λάθος. Κάνει διαβολεμένο κρύο!! (Καμία σχέση βέβαια με την απίστευτη κακοκαιρία που έχει ενσκήψει στις ανατολικές Η.Π.Α.!!!)
2. Δεν σας έχω πει ποτέ πώς φτιάχνω τη δική μου φασολάδα! Μην φανταστείτε τίποτα εξεζητημένο. Αλλά μέχρι στιγμής δεν έχω δει πουθενά τη δική μου βερσιόν οπότε σκέφτηκα....γιατί όχι!
3. Το 2011 είναι Έτος Οσπρίων και μόλις μπήκε ο Φλεβάρης! Καλό Μήνα , παρεμπιπτόντως!
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή:
Εν αρχή ην ...

.... τα φασόλια!

- Τα μουλιάζεις Crispy;
- Χμ , ναι!
- Για πόσο;
- Από τη στιγμή που θα αποφασίσω ότι θα φτιάξω φασολάδα μέχρι τη στιγμή που θα μαγειρευτούν! Ήμουν....σαφέστατη! Σε γενικές γραμμές όσο περισσότερο μουλιαστούν τόσο το καλύτερο! Ιδιαίτερα αν είναι βιολογικά! Πεντανόστιμα αλλά ...πεισματάρικα!
- Και αλλάζεις το πρώτο νερό στο οποίο βράζουν;
-Όχι. Δεν βρίσκω το λόγο.
- Και τι βάζεις στη φασολάδα σου λοιπόν;
- Λοιπόν..... τα κλασικά : Κρεμμύδι ψιλοκομμένο , καρότο σε ροδέλες , λίγο σέλινο, μια καυτερή πιπερίτσα , αλατάκι...
- Ντομάτα;
- Όχι , αν και την τρώω με ντομάτα , προτιμώ τη φασολάδα άσπρη.
- Λάδι ;
- Είπα τίποτα για λάδι;;;
- Καλά... Τίποτε άλλο;
- Μμμμμ , το καλύτερο. Στη φασολάδα βάζω ...

.... καυκαλήθρα! Ένα υπέροχο αρωματικό χόρτο το οποίο βρίσκεται άφθονο στην ελληνική φύση! Συνήθως χρησιμοποιείται σε χορτόπιτες αλλά εμείς τη βάζουμε και στη φασολάδα.
-Και μετά;
-Μετά αφήνουμε το φαγητό να μαγειρευτεί .
-Πόσο θα μας πάρει;
-Προφανώς εξαρτάται από το μέγεθος του οσπρίου , πόση ώρα τα μουλιάσαμε , τα βιολογικά είπαμε είναι ελαφρώς ...''πεισματάρικα'' , αν χρησιμοποιούμε χύτρα προφανώς ο χρόνος θα συντομευτεί. Βράζουμε μέχρι να μαλακώσουν και κυρίως να χυλώσουν τα όσπρια. Η κατά Crispy φασολάδα είναι χυλωμένη!
-Και πώς τη σερβίρεις;
-Με άφθονο λάδι άριστης ποιότητας! Ναι , μου αρέσει να προσθέτω το λάδι στο πιάτο στο τέλος με το σερβιρισμα! Ιδιαίτερα αυτή την εποχή που έχει βγει το φρέσκο λάδι - αν έχετε τρόπο να βρείτε εκμεταλλευτείτε το- το πιάτο παίρνει διαστάσεις ...θριάμβου!!! Και μερικές σταγόνες λεμόνι!
-Τίποτε άλλο;
- Συνοδεύουμε με καμιά ρέγγα , καμιά σαρδελίτσα , λίγες ελίτσες... Ξέρετε τώρα!

Μ' ένα σμπάρο...

Από όλες τις αποφάσεις που πήρα προ ημερών -ενώπιον σας!- για το νέο έτος σήμερα θα εφαρμόσω τις δύο -- παρεμπιπτόντως να σημειώσω ότι -πράγμα περίεργο!- μέχρι στιγμής δεν έχω σπάσει ούτε ένα πιάτο , ούτε ένα ποτήρι ...αλλά μου μένουν άλλες 354 μέρες...χμμμμ!
Σήμερα λοιπόν θα παρουσιάσω ένα νέο πιάτο με όσπρια. Όπως βαρύγδουπα ανακοίνωσα -σαφώς επηρεασμένη από τον τρόπο που κάνουν τις ανακοινώσεις τους οι όχι και τόσο συμπαθείς, όσο ...τα όσπρια (!!!),  πολιτικοί μας!-  ανακήρυξα το 2011 Έτος Οσπρίων! Κάθε μήνα θα φτιάχνω ένα πιάτο με όσπρια , που είτε δεν θα το έχω αναρτήσει ξανά είτε θα μαγειρεύεται για πρώτη φορά και κατόπιν έγκρισης θα αναρτάται. Στη ''Σελίδα συνταγών'' θα δημιουργηθεί ειδική στήλη. Δράττομαι της ευκαιρίας να σας πω ότι,  όσοι ψάχνετε τις συνταγές του μπλογκ , να προτιμάτε τη ''Σελίδα συνταγών'' -που για όσους αποπροσανατολίζονται εύκολα , να σημειώσω ότι βρίσκεται κάτω από τον τίτλο του μπλογκ- κι όχι τις ετικέτες - οι οποίες βρίσκονται αυτή τη στιγμή κάπου δεξιά στην οθόνη...και είναι  υπό αναδιάρθρωση- κάτι σαν το ελληνικό χρέος ένα πράγμα...!!!!
Έτσι , σήμερα έχω την πρώτη από τις 12 συνταγές με όσπρια , την οποία όμως βρήκα σε περιοδικό που αγόρασα πριν λίγες μέρες. Κι όπως δήλωσα στα resolutions , θα φτιάχνω τουλάχιστον μία συνταγή από κάθε περιοδικό που θα αγοράσω μέσα στο νέο έτος.  Η συνταγή λοιπόν , που παρουσιάζεται σε αυτήν την ανάρτηση -διασκευασμένη και προσαρμοσμένη επί το ελληνικότερο βέβαια- προέρχεται από το τεύχος Ιανουαρίου του ιταλικού ''Sale & Pepe''. Οι Ιταλοί μάλλον λατρεύουν το συνδυασμό όσπρια- ζυμαρικά.Και για να είμαι ειλικρινής, εγκρίνω αυτόν τον συνδυασμό με μεγάλο ενθουσιασμό,  άλλωστε σας είχα παρουσιάσει παλιότερα δύο ανάλογες συνταγές: εδώ κι εδώ ). Έχω την εντύπωση ότι το πιάτο γίνεται πιο ελαφρύ και πιο εύπεπτο.

Φακές με λουκάνικο και ζυμαρικά
(2011 Έτος οσπρίων: Ιανουάριος)

Υλικά (για 4 άτομα)

150 γρ φακές
300 γρ λουκάνικο χωριάτικο κομμένο σε μικρά κομμάτια (Στη χώρα μας βγάζουμε εξαιρετικά χωριάτικα λουκάνικα. Τώρα τελευταία χρησιμοποιώ κάτι εκπληκτικά bio μοσχαρίσια λουκάνικα όμορφα και διακριτικά αρωματισμένα με μπαχαρικά.)
150 γρ ζυμαρικά πέννες
1 κρεμμύδι ψιλοκομμένο
1 καρότο ψιλοκομμένο
1 κονσέρβα ντομάτα ψιλοκομμένη
1-1,5 λίτρο ζωμό (ό,τι προτιμάτε)
2 φύλλα δάφνης
αλάτι
πιπέρι
λάδι

Σε μια κατσαρόλα ζεσταίνουμε λίγο λάδι. Σε αυτό σωτάρουμε πολύ καλά τα κομμάτια λουκάνικου. Μόλις ροδίσουν καλά και βγάλουν το λίπος, τα βγάζουμε από την κατσαρόλα και τα αφήνουμε σε ένα μπολ. Στην ίδια κατσαρόλα σωτάρουμε το κρεμμύδι και το καρότο μέχρι να ξανθύνει και να μαλακώσει το κρεμμύδι. Προσθέτουμε το ζωμό και τη ντομάτα, αφήνουμε να πάρει μια βράση και προσθέτουμε τις φακές και τα φύλλα δάφνης, αλατοπιπερώνουμε. σκεπάζουμε και αφήνουμε το φαγητό να βράσει για 30-35 λεπτά περίπου, μέχρι οι φακές να γίνουν al dente.
Ρίχνουμε τα ζυμαρικά και συμπληρώνουμε με βραστό νερό αν χρειάζεται. Βράζουμε μέχρι να γίνουν al dente και το όσπριο να έχει χυλώσει λίγο. Ρίχνουμε στην κατσαρόλα το σωταρισμένο λουκάνικο, ανακατώνουμε και σερβίρουμε αμέσως.