Καλοκαίρι με κολοκυθάκι και καμπύλες!

Στα 10 χρόνια που λειτουργεί το blog δεν έχει περάσει καλοκαίρι χωρίς να έχει αναρτηθεί συνταγή με κολοκυθάκι! Είναι μία από τις ακλόνητες σταθερές που το διακατέχουν και το φετινό καλοκαίρι δεν θα αποτελέσει εξαίρεση. Μπορεί τώρα τελευταία το blog να μοιάζει ξεχασμένο, παραμελημένο, αφημένο (ή και αφηρημένο 😖) , αλλά οι σταθερές παραμένουν σταθερές κι ως εκ τούτου, με μια καλή αφορμή που θα συζητήσουμε αμέσως, επιστρέφουμε με μία φοβερή καλοκαιρινή κολοκυθένια συνταγή!

Πριν λίγες μέρες μου έστειλε μήνυμα μία αναγνώστρια όπου με ρωτούσε απορημένη πώς και τρώω τόσο πολλές μακαρονάδες το καλοκαίρι! Η απορία της δεν ήταν άνευ λόγου. Σχεδόν όλες οι αναρτήσεις που έχω κάνει τελευταία στη σελίδα fb του blog αφορούν κατά 99% πιάτα με ζυμαρικά. Φαντάζομαι ότι η αναγνώστρια δεν είναι η μόνη που θα αναρωτιέται αν μαγειρεύω, τώρα το καλοκαίρι, γεμιστά, μπριάμ, φασολάκια, μπάμιες κι άλλες κλασικές ελληνικές καλοκαιρινές νοστιμιές! Πώς, πώς, μαγειρεύω και τρώω τέτοια πιάτα, όμως κάθε δεύτερη μέρα έχει ζυμαρικά- αδυναμία είναι αυτή!

Λοιπόν, ξεκίνησα την απάντηση μου στην αναγνώστρια με την περίφημη ρήση της Σοφία Λόρεν. Αυτή:

Τουτέστιν, είναι αποδεδειγμένο ότι με τα ζυμαρικά χτίζεις κορμάρα!! 😃
Από την άλλη, μια χαρά τρώγονται τα ζυμαρικά το καλοκαίρι. Με τη βοήθεια των υπέροχων λαχανικών της εποχής, φτιάχνουμε απίστευτα νόστιμες σάλτσες για σπαγγετάδες. Και, ας μην ξεχνάμε, με κάποια ζυμαρικά μπορούμε να φτιάξουμε ωραιότατες σαλάτες, που προφανώς είναι το ιδανικό πιάτο για την πιο καυτή εποχή.

Εδώ και πολύ καιρό είχα βρει μία συνταγή του Yotam Ottolenghi, για μία σαλατα με ζυμαρικά και κολοκυθάκι. Αποθηκεύτηκε κι όταν ήρθε ο καιρός- ο καιρός των καλοκαιρινών κολοκυθιών εννοώ-  την έφτιαξα. Με αρκετές αλλαγές όμως, όπως θα δούμε παρακάτω.

Καταρχήν ο γνωστός σεφ προσθέτει edamame, τα οποία δεν έχω δοκιμάσει ποτέ και τα οποία, φαντάζομαι, κάπου θα πουλιόνται στην Αθήνα, σίγουρα όμως όχι στο σουπερμάρκετ της γειτονιάς, ούτε στη λαϊκή! Οπότε αντί για τα χαριτωμένα γιαπωνέζικα φασολάκια, απλά αύξησα την ποσότητα των κολοκυθιών. Τα οποία, αγαπητέ μου Yotam, γιατί τα τηγανίζεις; Γιατί δεν τα ψήνεις στο γκριλ, όπου και πιο νόστιμα θα γίνουν και πιο...light θα είναι; Είπαμε, είναι καλοκαίρι, προσέχουμε τη σιλουέτα- λέμε τώρα.
Επίσης πρόσθεσα κουκουναρόσπορο και το "πάτησα" λίγο στο ξίδι. Πάμε να δούμε πώς:

Καλοκαιρινή σαλάτα ζυμαρικών με κολοκυθάκι

(παραλλαγή συνταγής του Yotam Ottolenghi)

Του καλοκαιριού η αρμύρα.

Στις λίγες μέρες που βρέθηκα στη Σίφνο τον Ιούλιο, δεν κατάφερα να συναντηθώ με κάποιος γνωστούς οι οποίοι πάντα με φιλεύουν ένα βάζο γνήσια, άγρια, σιφνέικη κάπαρη. Έτσι γυρίζοντας πίσω στην πόλη άρχισα να ψάχνω από εδώ κι από εκεί για καλή, πάντα άγρια, πραγματική κάπαρη. Βρήκα τελικά στο bio shop της οδού Νίκης στο Σύνταγμα μια καταπληκτική τηνιακή κάπαρη, άγρια ναι ναι (!), μεγάλα μπουμπούκια και φύλλα μέσα στο βάζο κι αρκούντως αλμυρή! Νιώθεις το αεράκι των Κυκλάδων, την αρμύρα του Αιγαίου να πλημμυρίζει το στόμα σου όταν την δαγκώνεις. Τέλεια! Επιτέλους οι σαλάτες θα ξαναζωντάνευαν!

Αλλά δεν την ήθελα μόνο για σαλάτες. Περίμενα πώς και πώς να βρω καλή, γνήσια κάπαρη για να ευχαριστηθώ την σημερινή συνταγή. Είχα κάνει το λάθος και την είχα φτιάξει με κάπαρη χλωμή, σχεδόν βιομηχανική, άνοστη κι άτονη και το φαγητό έχασε σε ένταση και νοστιμιά. Τώρα ήταν η ευκαιρία. Και ναι, ναι, ναι, η επιτυχία ήταν δεδομένη! Το πιάτο απογειώθηκε, το ίδιο κι η απόλαυση!

Παναρισμένο φιλέτο κοτόπουλου σε σάλτσα κάπαρης

Υλικά για 4 άτομα

4 φιλέτα στήθος κοτόπουλο
4 κουταλιές αλεύρι
4 κουταλιές παρμεζάνα τριμμένη
αλάτι-πιπέρι

4 κουταλιές κάπαρη (αν είναι πολύ αλμυρή, την ξαρμυρίζουμε)
1/2 φλιτζάνι ζωμός κοτόπουλου
1/2 φλιτζάνι λευκό κρασί
χυμός από 1 λεμόνι
ελαιόλαδο
λίγο μαϊντανό ψιλοκομμένο

Αναμειγνύουμε σε ένα μπολ το αλεύρι με το τυρί και ρίχνουμε λίγο αλάτι και πιπέρι. Κόβουμε σε λεπτές φέτες οριζοντίως τα στήθη κοτόπουλου. Τις βρέχουμε ελαφρώς και τις πανάρουμε καλά με το μίγμα αλεύρι-τυρί κι από τις δύο πλευρές. Σε ένα αντικολλητικό τηγάνι ζεσταίνουμε καλά λίγο ελαιόλαδο. Τηγανίζουμε καλά το κρέας κια πό τις δύο πλευρές, περίπου 5 λεπτά για κάθε πλευρά. Βάζουμε τις τηγανισμένες φέτες σε ένα πυρέξ και τις κρατάμε ζεστές σε φούρνο προθερμασμένο στους 80-100 βαθμούς.
Στο ίδιο τηγάνι που τηγανίσαμε το κρέας, ρίχνουμε τα υπόλοιπα υλικά, ζωμό, κρασί, κάπαρη και χυμό λεμονιού. Ξύνουμε προσεκτικά (με ξύλινη σπάτουλα) τον πάτο του τηγανιού κι αφήνουμε 5 λεπτά να δέσει η σάλτσα.
Έχουμε σβήσει πια τον φούρνο. Βγάζουμε το πυρέξ, περιχύνουμε τις φέτες κοτόπουλου με τη σάλτσα κια φήνουμε για λίγο στο ζεστό φούρνο, 3-4 λεπτά.
Σερβίρουμε με λίγο μαϊντανό από πάνω.

Κι ένα φρέσκο δροσερό ελληνικό λευκό κρασί για να συνοδέψει αυτό το πολύ νόστιμο πιάτο. Ένα Μοσχοφίλερο είναι ιδανικό!

ΥΓ: Σε αυτήν την φωτογράφιση, από το άγχος μου να προλάβω καλό φως, ξέχασα τον ...μαϊντανό. Γι'αυτό δεν φαίνεται πουθενά ο δόλιος! Μπήκε όμως μετά με το σερβίρισμα!

Spaghetti House

Διάφοροι προεκλογικοί συνειρμοί μου άνοιξαν την όρεξη για μια σπαγγετάδα... alla puttanesca! Οι συνειρμοί συνέχισαν να πλημμυρίζουν το τσερβέλο κι έτσι θυμήθηκα ότι η puttanesca είχε κάνει guest εμφάνιση σε μια συμπαθέστατη ιταλική ταινία, στην οποία πρωταγωνιστούσε ένας πολύ αγαπημένος ηθοποιός ο μεγάλος Nino Manfredi.

Ο τίτλος της ταινίας είναι Spaghetti House, γυρίστηκε το 1982, και βασίζεται χαλαρά σε ένα πραγματικό γεγονός που έλαβε χώρα στο Λονδίνο το 1975.
Είμαστε στο Λονδίνο λοιπόν, όπου ο Ντομένικο δουλεύει σε ένα ιταλικό εστιατόριο κι ονειρεύεται κάποτε να ανοίξει δικό του με τη βοήθεια των αγαπημένων του συναδέλφων. Όλοι συμπατριώτες του, μοιράζονται μαζί του την πικρή νοσταλγία για την πατρίδα αλλά και τον πόθο για μια καλύτερη ζωή.

 Κάνουν τη δουλειά τους με κέφι παρότι οι Άγγλοι δεν μπορούν (ακόμα) να εκτιμήσουν την ιταλική κουζίνα. Από τη μια ζητάνε μαρμελάδα για να συνοδέψουν τα ζυμαρικά, από την άλλη κουτάλι για να τα φάνε. Μια μέρα περνά από το εστιατόριο ένα Αφρικανός ο οποίος ζητά δουλειά. Ο Ντομένικο πολύ ευγενικά του λέει πως δεν υπάρχει κάποια κενή θέση εργασίας γι' αυτόν κι εκείνος του απαντά ότι δεν είναι παρά ένα μάτσο μαφιόζοι.

Την επόμενη μέρα, στο κλείσιμο του εστιατορίου, έρχεται ο υπεύθυνος να παραλάβει την είσπραξη της ημέρας. Όλοι είναι κουρασμένοι αλλά χαλαροί. Ξαφνικά εμφανίζονται με όπλα στα χέρια ο Αφρικανός και δύο συνεργοί του, με σκοπό να ληστέψουν τους Ιταλούς. Ο υπεύθυνος καταφέρνει να ξεφύγει κι ειδοποιεί την αστυνομία. Στην προσπάθεια τους να ξεφύγουν, οι επίδοξοι ληστές διαπιστώνουν ότι το μαγαζί δεν έχει παρά μία μόνο έξοδο: την ίδια την είσοδο την οποία έχουν αποκλείσει οι αστυνομικοί. Τότε σκαρφίζονται το εξής κόλπο: Προσποιούνται ότι είναι μέλη τρομοκρατικής οργάνωσης, μιας ανύπαρκτης αποσχιστικής ομάδας των "Μαύρων Πανθήρων", χρησιμοποιούν τους δόλιους Ιταλούς σερβιτόρους ως ομήρους, κλειδώνονται όλοι στην αποθήκη του εστιατορίου κι απαιτούν ασφαλές μέσο διαφυγής κι αεροπλάνο για να φύγουν από τη χώρα. Ξεκινούν διαπραγματεύσεις που θα κρατήσουν αρκετές μέρες. Η μοναδική τροφή είναι κούτες με χυμό τομάτας και ζυμαρικά. Στο τέλος όλα τελειώνουν καλά για τους σερβιτόρους αλλά όχι για τους ντεμέκ τρομοκράτες.

Πριν ξεσπάσει η όλη φασαρία, ο Ντομένικο ετοιμάζει για τους καλούς του συναδέλφους μια περιποιημένη spaghetti alla puttanesca που, όπως χαρακτηριστικά λέει κι ο ίδιος, θα ξεσηκώσει και τους νεκρούς!

Spaghetti alla puttanesca

Υλικά για 4 άτομα

400 γρ σπαγγέτι
1 κουτί ντομάτες (ολόκληρες ή κονκασέ που θα περάσετε από το μούλτι)
2 κουτάλια κάππαρη (την οποία θα έχετε ξαρμυρίσει)
3 φιλέτα ατζούγιας (τα οποία θα έχετε ξαρμυρίσει και ψιλοκόψει - αν δεν είστε φίλος της ατζούγιας βάλτε ένα φιλέτο. Αλλά βάλτε οπωσδήποτε!)
~15-20 ελιές Καλαμών (χωρίς κουκούτσι και κομμένες σε ροδέλες)
2 σκελίδες σκόρδο (ψιλοκομμένες)
1 πιπερίτσα καυτερή
ελαιόλαδο
αλάτι
μαϊντανός

Βάζουμε σε μια κατσαρόλα άφθονο αλατισμένο νερό να βράσει. Μόλις βράσει ρίχνουμε τα σπαγγέτι και βράζουμε al dente. Τα καλής ποιότητας σπαγγέτι θέλουν περίπου 10-12 λεπτά να βράσουν, έτσι εν τω μεταξύ ετοιμάζουμε τη σάλτσα. Σε ένα μεγάλο τηγάνι βάζουμε λίγο ελαιόλαδο να ζεσταθεί και σε αυτό σοτάρουμε το σκόρδο και την πιπερίτσα. Συνεχίζοντας το σοτάρισμα ρίχνουμε την αντζούγια, σοτάρουμε λίγο ακόμα και ρίχνουμε την ντομάτα, τις ελιές και την κάππαρη. Μαγειρεύουμε μέχρι να σφίξει η σάλτσα. Αλατίζουμε (προσεκτικά) και ρίχνουμε τον μαϊντανό. Ανακατώνουμε και ρίχνουμε στο τηγάνι τα ζυμαρικά που θα έχουμε σουρώσει. Αφήνουμε λίγο τα ζυμαρικά με τη σάλτσα μέσα στο τηγάνι για να δέσουν καλά- το λέει κι ο Ντομένικο, δες βίντεο που ακολουθεί.  Σερβίρουμε αμέσως. Τρώγονται...χωρίς κουτάλι. Μόνο με πιρούνι και πολλή όρεξη!

Η puttanesca είναι θεϊκή σπαγγετάδα. Όσες φορές κι αν την φτιάξεις δεν θα την βαρεθείς ποτέ. Φτιαγμένη με τα πιο απλά υλικά, είναι από εκείνες τις σπαγγετάδες που ξεπήδησαν από τις κουζίνες των φτωχών Ναπολιτάνων. Η πεμπτουσία της cucina povera.
Ο Ντομένικο στην ταινία αναφέρει και την πηγή της ονομασίας της. Δεν είναι δύσκολο να μαντέψει κανείς. Όπως λέει κι ο ίδιος, οι γυναίκες που ασκούσαν το αρχαιότερο επάγγελμα στον κόσμο δεν είχαν πολύ χρόνο για μαγείρεμα έτσι σκαρφίζονταν γρήγορες σπαγγετάδες όπως τούτη η πεντανόστιμη, γρήγορη puttanesca.

Επίσης, ο Ντομένικο επιμένει πως πρέπει να αφήσεις για λίγο σπαγγέτι και σάλτσα μαζί πάνω στη φωτιά. Να δέσουν όμορφα, να δώσει η σάλτσα όλα τα θέλγητρα της! Δείτε στο βίντεο, πώς την περιποιείται την puttanesca! Δεν χρειάζεται να ξέρετε Ιταλικά για να διαπιστώσετε με τι αγάπη μαγειρεύει!

Ακέρωτες αλήθειες!

Αφορμή για την ανάρτηση δεν είναι μόνο η καλοκαιρινή saga του blog με τίτλο ''Πιπεριές, πιπεριές, πιπεριές...'' -ναι η σημερινή συνταγή περιέχει ΚΑΙ πιπεριές, καλά το μαντέψατε! Αφορμή είναι επίσης και μια απορία που εκφράζουν κατά καιρούς πολλοί. Κι ατυχώς γι'αυτούς, όταν γκουγκλάρουν την συγκεκριμένη απορία,  οι μηχανές αναζήτησης των υπολογιστών τους τους ρίχνουν σε τούτο το ταπεινών προθέσεων μεν, περιθωριοποιημένο και δακτυλοδεικτούμενο δε food blog- που  να' ξεραν.... Απάντηση δεν παίρνουν, αλλά αυτή τη φορά για καλή τους τύχη η Crispy έχει κέφια κι είπε να συνεχίσει τον συμβουλευτικό ρόλο που ανέλαβε στην προηγούμενη ανάρτηση!
Λοιπόν μιας κι η σημερινή συνταγή περιέχει ΚΑΙ λεμόνι , αποφασίσαμε να απαντήσουμε στην εξής απορία κάποιων από εσάς:  ''Τι είναι το ακέρωτο λεμόνι''.

Που λέτε, ακέρωτο είναι το λεμόνι εκείνο του οποίου η εξωτερική επιφάνεια - η φλούδα ντε!-  δεν έχει υποστεί καμία επεξεργασία - τουτέστιν ψεκασμό με κερί (ή παραφίνη). Συνήθως κερώνουν τα λεμόνια που πρόκειται να εξαχθούν ή....που πρόκειται να εισαχθούν! Κερωμένα λεμόνια εμφανίζονται κυρίως το καλοκαίρι κι είναι εισαγόμενα -κυριότερες χώρες εισαγωγής είναι η Ιταλία κι η ...μακρινή Αργεντινή. Παραδόξως κι εμείς εξάγουμε κερωμένα λεμόνια -τώρα γιατί εξάγουμε ενώ εισάγουμε , όπως είπα και στην προηγούμενη ανάρτηση, σηκώνω τα χέρια ψηλά με τους νόμους της ελεύθερης αγοράς. Έχετε υπόψη ότι το κέρωμα γίνεται για καθαρά προστατευτικούς λόγους, έτσι ώστε το εσπεριδοειδές να αντέξει περισσότερο καιρό. Συνήθως είναι λεμόνια πολύ όμορφα εμφανισιακά, πολύ γυαλιστερά και πολύ ..ομοιόμορφα σε μέγεθος . Δυστυχώς όμως -κι αυτό να έχετε υπόψη- το ξύσμα αυτών των λεμονιών ΔΕΝ μπορεί να χρησιμοποιηθεί στη μαγειρική και τη ζαχαροπλαστική. Ο χυμός ναι, κανένα πρόβλημα. Αλλά αν τυχόν χρειάζεται να χρησιμοποιήσετε ξύσμα ή ολόκληρα λεμόνια , θα προτιμάτε πάντα κι αυστηρά ΜΌΝΟ ακέρωτα. Πώς θα τα εντοπίσετε; Έχετε υπόψη ότι τα κερωμένα εμφανίζονται κυρίως το καλοκαίρι όταν πέφτει η εσωτερική παραγωγή. Αν είναι εισαγόμενα το πιθανότερο να είναι κερωμένα.  Αν ψάχνετε απεγνωσμένα ακέρωτα τρέξτε σε μανάβη που εμπιστεύεστε ή στη γειτόνισσα που έχει στον κήπο της λεμονιά. Ψάξτε για κακομούτσουνα κι όχι απαραίτητα κατακίτρινα λεμόνια. Πρασινωπά, με λεκέδες, μικρά , ατσούμπαλα, δεν μας πειράζει, αρκεί να είναι ακέρωτα κι αρκεί να μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμε στο μαγείρεμα. Όπως στην συνταγή που ακολουθεί!

Ταλιατέλες σε σος λεμονιού με ψημένες πιπεριές, ελιές & κάπαρη.

Υλικά για 4 άτομα

400 γρ ταλιατέλες (ή paglia e fieno , δηλαδή ταλιατέλες μισές πράσινες μισές άσπρες!)
4 πιπεριές ( 2 κόκκινες και 2 κίτρινες)
1 κουταλάκι κάπαρη την οποία θα έχετε ξαρμυρίσει
 ≈20 ελιές καλαμών (οι δικές μας ήταν ευγενική προσφορά από το esti )
1 λεμόνι οπωσδήποτε ακέρωτο και πλυμένο καλά ! Το μισό λεμόνι θα το κόψετε σε 6 μικρά κομμάτια.
1 σκελίδα σκόρδο κομμένη στα δύο
1 κουταλάκι μπούκοβο
λάδι
αλάτι
πιπέρι

Πλένετε και σκουπίζετε τις πιπεριές. Τις τρυπάτε με το πιρούνι σε διάφορα σημεία και τις βάζετε να ψηθούν στο γκριλ του φούρνου στους 180 βαθμούς. Θα τις γυρίζετε συχνά και μόλις πάρουν χρώμα κι αρχίσουν να μαυρίζουν τις βγάζετε. Τις αφήνετε να κρυώσουν λίγο και μετά τις ξεφλουδίζετε, βγάζετε τα σπόρια και τις κόβετε σε λεπτές λωρίδες. Τις βάζετε σε ένα μπολ με την κάππαρη και τις ελιές από τις οποίες θα έχετε αφαιρέσει το κουκούτσι και θα έχετε ψιλοκόψει. Προσθέτετε πολύ λίγο λάδι κι ανακατώνετε. Βάζετε αλατισμένο νερό να βράσει. Μόλις βράσει ρίχνετε τις ταλιατέλες και τις μαγειρεύετε al dente. Πριν τις σουρώσετε κρατήστε μισό φλιτζάνι από το νερό στο οποίο βράζουν. Εν τω μεταξύ σε ένα μεγάλο τηγάνι ζεσταίνετε λίγο λάδι στο οποίο σοτάρετε το σκόρδο και το μπούκοβο. Μόλις πάρει χρώμα το σκόρδο το αφαιρείτε και προσθέτετε τα κομματάκια του λεμονιού. Το σοτάρετε καλά μέχρι να πάρει χρώμα. Αφαιρείτε το τηγάνι από το μάτι και ρίχνετε σε αυτό τις ταλιατέλες, το μείγμα πιπεριές-κάππαρη-ελιές και το λίγο νερό που φυλάξατε. Προσθέτετε το χυμό του μισού λεμονιού που έμεινε, άφθονο φρεσκοτριμμένο πιπέρι ανακατεύετε καλά και σερβίρετε αμέσως συνοδεύοντας το με ένα όμορφο, δροσερό, ελληνικό  λευκό κρασί!


UPDATE:  Η Eri μας έδωσε μια πολύ χρήσιμη πληροφορία για το πώς μπορούμε να απαλλαγούμε από το κερί των κερωμένων λεμονιών! Δείτε στο σχόλιο που έχει αφήσει στην ανάρτηση! Thanks Eri!

The debate!

Πριν από αρκετά χρόνια είχα έναν άγριο καβγά με μία θεία μου. Ήταν σε κάποιο γιορτινό τραπέζι κι ο καβγάς έγινε μπροστά στους υπόλοιπους έκπληκτους  συγγενείς που δεν πίστευαν στα μάτια τους -μάλλον τα αυτιά τους- που η μικρή κι αγκαθένια και κατά τ' άλλα πολύ συνεσταλμένη Crispy ωρυόταν υποστηρίζοντας τη θέση της. Ποια ήταν αυτή; Λοιπόν το θέμα του debate ήταν: Τι είναι πιο εύκολο και γρήγορο να φτιάξεις, πατάτες τηγανητές ή μακαρόνια με τυρί; Το θέμα είχε ως εξής. Γυρνάς κουρασμένος στο σπίτι και θες να φτιάξεις κάτι γρήγορο να φας. Τι είναι πιο εύκολο και γρήγορο; Ένα τηγάνι πατάτες ή λίγα μακαρόνια με τυρί; Εγώ φυσικά επέμενα στο δεύτερο και τα επιχειρήματα μου ήταν τα εξής. Δεν χρειάζεται να μπεις στον κόπο να καθαρίσεις πατάτες, μια διαδικασία που απαιτεί χρόνο. Για τα μακαρόνια βάζεις μια κατσαρόλα με νερό και περιμένοντας να βράσει μπορείς να κάνεις ένα σωρό άλλες δουλειές. Το μόνο που χρειάζεται να κάνεις είναι να τρίψεις λίγο τυρί. Η θεία μου είχε το εξής επιχείρημα. Ότι μετά το μόνο που έχεις να καθαρίσεις είναι ένα τηγάνι ενώ αν φτιάξεις μακαρόνια πρέπει να πλύνεις μία κατσαρόλα συν ένα ολόκληρο σουρωτήρι!!! ''Μα καλά'', της αντέτεινα, ''το σουρωτήρι είναι το βασικό πρόβλημα;'' κι εκεί κάπου η συζήτηση πήρε φωτιά κι είχα και τη μαμά μου να μου ρίχνει διακριτικά τσιμπιές στο μπράτσο να ησυχάσω αλλά δεν έλεγα να το βάλω κάτω , ''μα για ένα σουρωτήρι;'' αναρωτιόμουν και συνεχίσαμε να φωνάζουμε η μία στην άλλη μέχρι που ως η μικρότερη του καβγά με μάλωσαν όλοι και αναγκάστηκα να φύγω οργισμένη και σκασμένη από το τραπέζι. Τότε δυστυχώς δεν είχα το ισχυρότερο επιχείρημα. Ότι με 1, 2 υλικά παραπάνω και στον ίδιο χρόνο μπορείς να φτιάξεις διαφορετικές μακαρονάδες! Οι αποδείξεις εδώ : (1 , 2 , 3 , 4 ) . Μπορείς να γίνεις πολύ πιο δημιουργικός με τα μακαρόνια παρά με τις τηγανητές πατάτες -άντε να τις κάνεις ομελέτα, μετά τι; Μμμμ, τότε ήμουν μικρή κι άπειρη, τώρα πια οι γρήγορες και νόστιμες σπαγγετάδες είναι η ειδικότητα μου. Πιστεύω ακράδαντα ότι θα έπειθα τη θεία μου με αυτήν εδώ:

Πικάντικη σπαγγετάδα 

Υλικά (για 4 άτομα)

1 πακέτο σπαγγέτι
80 γρ ελιές Καλαμών (το κουκούτσι ...αχρείαστο)
40 γρ κάπαρη (ελληνική ..κι αν είναι κυκλαδίτικη ακόμα καλύτερα)
1 πιπερίτσα καυτερή
1 σκελίδα σκόρδο
2 φέτες ψωμί μπαγιάτικο χωρίς την κόρα
άφθονο φρέσκο μαϊντανό
λάδι
αλάτι (με προσοχή ...βλέπε κάππαρη)

Βάζετε σε μια κατσαρόλα άφθονο νερό να βράσει με λίγο αλάτι. Εν τω μεταξύ σε μια μουλινέτα χτυπάτε μαζί τις ελιές με την κάππαρη. Βάζετε το μίγμα  σ'ένα πιατάκι και χτυπάτε στη μουλινέτα το σκόρδο με την πιπερίτσα και τον μαϊντανό. Κόβετε το ψωμί σε μπουκίτσες. Εν τω μεταξύ το νερό θα έχει βράσει, οπότε ρίχνετε τα σπαγγέτι τα οποία θα προσέξετε να βράσετε al dente. Ζεσταίνετε λίγο λάδι σ'ένα τηγάνι και σωτάρετε τις μπουκίτσες ψωμιού  μέχρι να γίνουν τραγανές. Τις αφαιρείτε, βάζετε λίγο ακόμα λάδι στο τηγάνι και σωτάρετε πρώτα το μίγμα σκόρδο-πιπερίτσα- μαϊντανό. Προσθέτετε το μίγμα- ελιές-κάππαρη , ανακατώνετε και προσθέτετε το ψωμί. Εν τω μεταξύ τα σπαγγέτι θα έχουν βράσει. Τα στραγγίζετε και τα προσθέτετε στο τηγάνι, ανακατώνετε γερά και σερβίρετε ΑΜΈΣΩΣ!

Κι όλα αυτά έγιναν πάνω κάτω σε 20 λεπτά! Ακούς θεία;;;;!!!!

Μόνο αυτά χρειάστηκα! Α ναι! Και 20 λεπτά! .....Ωχ, ναι! Και τα σπαγγέτι!!!