The Bear (ή "Η αρκούδα που τρελαινόταν για σκόρδο")

 

The Bear είναι μία μίνι τηλεοπτική σειρά αμερικάνικης παραγωγής, που παίχτηκε πρόσφατα, κι η οποία κατά την ταπεινή γνώμη της υποφαινόμενης είναι ό,τι καλύτερο έχει παιχτεί στην μικρή οθόνη (ή εκείνη του υπολογιστή) το 2022. Πρόκειται για σειρά 8 επεισοδίων, περίπου μισής ώρας το καθένα, και το στόρι έχει ως εξής: Βρισκόμαστε σε συνοικιακό diner στο Σικάγο, όπου ο Κάρμιν έχει μόλις κληρονομήσει το εστιατόριο του αποθανόντος αδερφού του και μαζί με αυτό  όλα τα προβλήματα που άφησε πισω του ο αυτόχειρας μακαρίτης. Ο Κάρμιν εγκατέλειψε καριέρα ως μέγας και τρανός σεφ για να αφοσιωθεί σε αυτό το μικρό εστιατόριο του οποίου η σπεσιαλιτέ είναι βασικα beef sandwiches. Μέσα στην κουζίνα γνωρίζουμε το προσωπικό, ζούμε τα άγχη, την ένταση , τις συγκρούσεις, τον πανικό, τις απογοητεύσεις, τα ξεσπάσματα, την κούραση που βιώνουν καθημερινά ενώ μαγειρεύουν, δοκιμάζουν, πειραματίζονται, εγκρίνουν, αποδοκιμάζουν. Είχαμε καιρό να δούμε μια σειρά γαστρονομικού ενδιαφέροντος κι η προβολή του The Bear, για εμάς τους foodie, μας έφερε μεγάλη χαρά η οποία χαρά έγινε ενθουσιασμός και θαυμασμός βλέποντας πόσο εξαιρετική δουλειά έγινε στο σενάριο, την σκηνοθεσία, τις ερμηνείες! Υπήρχαν πολλές σκηνές στις οποίες ένιωθες ότι ήσουν εκεί, ανάμεσα τους, ίδρωνες κι αγχωνόσουν όσο αυτοί πάλευαν στην κουζίνα! Υπήρχε πολλή συναισθηματική ένταση , ψυχική κούραση και ζούσες κάθε συναίσθημα! Υπήρχαν σκηνές όπου δεν ήξερες τι να πρωτοθαυμάσεις! Την σκηνοθεσία, που χωρίς άσκοπα τερτίπια, απέδιδε με μοναδικό τρόπο την ατμόσφαιρα σε μία κουζίνα εστιατορίου, την κίνηση από γωνία σε γωνία, από πάγκο σε πάγκο, από σεφ σε σεφ (γιατί όλοι αποκαλούνται "σεφ"). Τις ερμηνείες! Τι να πει κανείς για αυτές τις απίστευτες ερμηνείες όλων των ηθοποιών! Βγάζουμε το καπέλο στους casting directors για τις ιδανικές επιλογές του. Κι οι δύο πρωταγωνιστές ! Ο Jeremy Allen White κι η Ayo Edebiri τι ταλεντάρες! Δώστε τους από τώρα τα βραβεία Emmy! 

Όλα τα επεισόδια ήταν υπέροχα! Όμως τα δύο τελευταία ήταν κλάσεις ανώτερες από μόνα τους. Το 7ο (και προτελευταίο επεισόδιο) είναι πια ένα αριστουργηματικό σημείο αναφοράς, ένα μονοπλάνο 20 λεπτών όπου γίνεται της κολάσεως κι η ένταση είναι τέτοια που το παρακολουθείς με ανοιχτό το στόμα! Δεν περιγράφεται, πρέπει να το ζήσεις! 

Το τελευταίο επεισόδιο είναι μια βουτιά στο ναδίρ πριν την επαναφορά στην λύτρωση. Η οποία λύτρωση έρχεται με αναπάντεχο αλλά νόστιμο τρόπο! 

Υπάρχει μία ...συνταγή που μεσολαβεί. Μία ιταλική συνταγή (μην ξεχνάμε πώς οι ιδιοκτήτες του εστιατορίου, πρώην και νυν, είναι ιταλικής καταγωγής) που ο μακαρίτης χαρακτήριζε The Family Meal Spaghetti, πιάτο που συνήθως έφτιαχνε για το προσωπικό. Πιάνει κι ο Κάρμιν να την φτιάξει για πρώτη φορά ...και τα υπόλοιπα είναι (τηλεοπτική) ιστορία! 

Η συγκεκριμένη σπαγγετάδα δεν είναι παρά σπαγγέτι με τομάτα, βασιλικό και πάρα πάρα πολύ σκόρδο! Το οποίο σκόρδο δεν  το ψιλοκόβεις ούτε το πετάς μετά το σοτάρισμα! 

Πάμε να μαγειρέψουμε :

The Family Meal Spaghetti 

(από την σειρά The Bear)

Για 4 άτομα

1 πακέτο σπαγγέτι καλής ποιότητας

Όλες τις σκελίδες από ένα κεφάλι σκόρδο, τις οποίες θα καθαρίσετε αλλά θα αφήσετε ολόκληρες

Μισό φλιτζάνι ελαιόλαδο ε.π.

Βασιλικό (ολόκληρα φύλλα)-αρκετό κι αν γίνεται φρέσκο. 

2 κονσέρβες τομάτα (ολόκληρη ή κονκασέ) . Σημείωση: Η συνταγή θέλει κανονικά τομάτες San Marzano , αλλά μια χαρά είναι κι οι δικές μας κονσερβοποιημένες τομάτες (Κάπου στην πόλη βρίσκεις San Marzano αλλά λυπάμαι, δεν έχω καμία διάθεση να διασχίζω την μισή Αθήνα για να το παίξω perfectionist, με ξέρετε πια) 

Αλάτι

Πιπέρι

Βάζουμε μια μεγάλη κατσαρόλα με νερό κι αλάτι να βράσει. 

Σε ένα μεγάλο βαθύ τηγάνι βάζουμε να σοτάρουμε το σκόρδο με τον μισό βασιλικό. Μόλις πάρει χρώμα το σκόρδο (προσοχή, δεν πρέπει να "αρπάξει") βγάζουμε τον βασιλικό, ρίχνουμε λίγο νερό (ή κρασί*) κι αφήνουμε το σκόρδο να βράσει σε μέτρια φωτιά. Μόλις μαλακώσει καλά και δεν υπάρχει ίχνος νερού, παίρνουμε ένα πιρούνι και λιώνουμε όλες τις σκελίδες. Περνάμε την τομάτα και το βασιλικό (που έχουμε ήδη χρησιμοποιήσει) από το μπλέντερ και ρίχνουμε στο τηγάνι με το λιωμένο σκόρδο.  Προσθέτουμε αλάτι, πιπέρι κι αφήνουμε να σιγοβράσει η σάλτσα μέχρι να δέσει καλά.

Εν τω μεταξύ στην κατσαρόλα με το αλατισμένο νερό μαγειρεύουμε τα ζυμαρικά αυστηρά al dente μείον ένα λεπτό. Θα τελειώσουμε το μαγείρεμα τους στο τηγάνι με την σάλτσα. Αν χρειαστεί συμπληρώνουμε με λίγο από το νερό στο οποίο μαγειρεύτηκαν τα σπαγγέτι. Σερβίρουμε αμέσως με το υπόλοιπο βασιλικό ψιλοκομμένο.

*Στην ιταλική εκδοχή της συνταγής το σκόρδο μαγειρεύεται με κρασί.

Όσο κι αν ακούγεται απλοϊκή, η σάλτσα είναι εντυπωσιακά πλούσια σε γεύση κι έχει υφή κρεμώδη χάρη στο λιωμένο σκόρδο. 

Υ.Γ.: Χαίρομαι πάρα πολύ που γράφω πάλι στο μπλογκ -έστω και σε νεολιθικές συνθήκες!!- κι ακόμα περισσότερο χαίρομαι που είχα την κατάλληλη αφορμή! Ταινία, σειρά ή βιβλίο είναι πάντα για την Crispy μια καλή αφορμή για να γράψει μια συνταγή!! 

To the pub!

Και ξαφνικά πεθύμησα τις εγγλέζικες παμπ. Και γι' αυτό φταίνε οι πολλές αγγλικές σειρές* που έχω δει φέτος τον χειμώνα, κυρίως αστυνομικές, όπου οι αστυνομικοί και ντετέκτιβ εκτός από το να μπαινοβγαίνουν στα αστυνομικά τμήματα και τα crime scenes, έχουν τη συνήθεια να συχνάζουν σε παμπ, σιγοπίνοντας ale και να συλλογίζονται πώς θα φτάσουν στη λύση του μυστηρίου. Λατρεύω την ατμόσφαιρα των εγγλέζικων παμπ, είναι ο ορισμός του coziness. Όσες φορές έχω βρεθεί στο Λονδινο (ή σε άλλη πόλη της Αγγλίας) έχω επιδοθεί σε επίμονη παμπότσαρκα (ο καθένας με τα βίτσια του, άλλος πάει για κουλτούρα, άλλος για ψώνια, και πολλοί λίγοι τη βρίσκουμε με τις παμπ). Εδώ στην Αθήνα βολεύομαι στο James Joyce Irish Pub , δεν είναι κι άσχημα. Αλλά, εδώ που τα λέμε, είναι άλλο πράγμα να ακούς τη βαριά cockney προφορά δίπλα σου, την ώρα που απολαμβάνεις μια beef and ale pie με μια κλασική κόκκινη ale, κι έξω η πόλη να τυλίγεται στο γνωστό gloomy ομιχλώδες σκηνικό που παραδόξως την κάνει τόσο δημοφιλή (αχ, καλέ Crispy, πώς κάνεις έτσι για το βροχερό Λονδίνο και μια χλιαρή ale, εμείς έχουμε τον ήλιο -που δεν θα μας πάρουν ποτέ, κατά δήλωση πρωθυπουργού-...εχμ, και το τσίπουρο).

Είπα beef and ale pie και προ ημερών πάνω σε μια έκρηξη νοσταλγίας και λαχτάρας, την έφτιαξα, ελαφρώς ελληνοποιημένη κι αντί για κόκκινη ale μπύρα προτίμησα μαύρη Guinness, αλλά ούτως ή άλλως ήταν έξοχη, τρομερά νόστιμη και πληθωρική κι η γεύση της με έστειλε νοερά κάπου κοντά στις όχθες του "dirty old river". Κι αυτός ήταν ο σκοπός της άλλωστε.

Beef & Guinness pie (Κρεατόπιτα με μπύρα Guinness)

Για 4 πίτες (διαμέτρου 15 εκ)

Υλικά για το φύλλο
 (Σημείωση: Αν δεν θέλετε να φτιάξετε δική σας ζύμη τότε χρησιμοποιείστε έτοιμη σφολιάτα. Η ζύμη που προτείνω είναι μια εύκολη λαδιού κι όχι βουτύρου, όπως έχουν οι κανονικές pie)

400 γρ αλεύρι για όλες τις χρήσεις (θα χρειαστούμε λίγο ακόμα στο άνοιγμα των φύλλων)
160 ml πολύ κρύο νερό
6 κουταλιές ελαιόλαδο
1/4 κουταλάκι τσαγιού αλάτι.

Αναμειγνύουμε όλα τα υλικά σε ένα μπολ και ζυμώνουμε μέχρι να πάρουμε μια ζύμη ομοιογενή- δεν θα πάρει πολύ, δένει αμέσως. Την τυλίγουμε σε μεμβράνη και την βάζουμε στο ψυγείο.

Υλικά για τη γέμιση

550-600 γρ μοσχαράκι (ή βοδινό κρέας)
(Σημείωση: Προτιμήστε μαλακό μέρος, εγώ πήρα ποντίκι και δούλεψε εξαιρετικά. Ως προς την ποσότητα το κρέας που χρησιμοποίησα ζύγιζε 560 γρ.)
1 κουτί μπύρα Guinness (αντιστοιχεί σε 440 ml)
1 κρεμμύδι λευκό ψιλοκομμένο
1 σκελίδα σκόρδο ψιλοκομμένη
2 φύλλα δάφνη
1 κύβο ζωμό βοδινού (καλύτερα bio μιας κι έχουν λιγότερο αλάτι)
1 κλωναράκι θυμάρι
150 γρ μανιτάρια λευκά κομμένα σε λεπτές φέτες
3 κουταλιές αλεύρι
αλάτι
πιπέρι
ελαιόλαδο
1 αυγό


Κόβουμε το κρέας σε πάρα πολύ μικρά κομμάτια. Ανακατώνουμε το αλεύρι με λίγο αλάτι και πιπέρι κι αλευρώνουμε το κρέας. Τινάζουμε τα κομμάτια για να φύγει το παραπανίσιο αλεύρι. Σε ένα μεγάλο τηγάνι ζεσταίνουμε λίγο ελαιόλαδο. Σε αυτό σοτάρουμε τα κομμάτια κρέας καλά μέχρι να ροδίσουν. Ίσως χρειαστεί να ολοκληρώσουμε την όλη διαδικασία σε δύο τηγανίσματα. Βγάζουμε το κρέας, προσθέτουμε λίγο ελαιόλαδο αν χρειάζεται, και σοτάρουμε σε αυτό κρεμμύδι και σκόρδο για 2-3 λεπτά περίπου. Επαναφέρουμε το κρέας στο τηγάνι, προσθέτουμε την μπύρα, τη δάφνη, θυμάρι, κύβο κι ανακατώνουμε ενώ συγχρόνως ξύνουμε τον πάτο του τηγανιού. Χαμηλώνουμε την φωτιά κι αφήνουμε για λίγη ώρα το τηγάνι ξεσκέπαστο. Στα δέκα λεπτά περίπου προσθέτουμε τα μανιτάρια, σκεπάζουμε κι αφήνουμε να σιγομαγειρευετεί για μία ώρα τουλάχιστον. Στο τέλος η σάλτσα θα είναι πάρα πολύ πηχτή και το κρέας πολύ μαλακό. Αφαιρούμε τα φύλλα δάφνης και το κλωναράκι θυμαριού.

Παίρνουμε τέσσερα μικρά ταψάκια των 15 εκ. διάμετρο (με ύψος περίπου 2 εκ) και αλείφουμε όλο το εσωτερικό τους με ελαιόλαδο.
(Σημείωση: Εννοείται ότι μπορείτε να χρησιμοποιήσετε ταψάκια πιο μικρά και πιο ψηλά)
Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς.

Βγάζουμε τη ζύμη από το ψυγείο και την κόβουμε σε τέσσερα ίσα κομμάτια. Κάθε κομμάτι το κόβουμε στα δύο. Με τον πλάστη ανοίγουμε κάθε κομμάτι σε ένα στρογγυλό φύλλο (καλά, δεν χρειάζεται να πάρετε χάρακα και διαβήτη και μην ανησυχείτε αν στο τέλος τα φύλλα που έχετε ανοίξει μοιάζουν με εκείνα τα ρολόγια του Νταλί, στο στρώσιμο στο ταψί όλα διορθώνονται!). Κατά τη διάρκεια του ανοίγματος των φύλλων, ρίχνουμε λίγο αλεύρι στον πάγκο εργασίας, μην τυχόν κολλήσει η ζύμη.

Απλώνουμε από ένα φύλλο σε κάθε ταψάκι έτσι ώστε να καλύπτει και τις πλευρές γύρω γύρω και γεμίζουμε με τη γέμιση. Από πάνω τοποθετούμε τα εναπομείναντα φύλλα και κλείνουμε γύρω γύρω πιέζοντας με τα δάχτυλα τα δύο φύλλα. Κάνουμε μια μικρή τρυπούλα στη μέση του πάνω φύλλου κάθε πίτας. Χτυπάμε καλά το αυγό και με ένα πινέλο περνάμε την επιφάνεια των πιτών σχολαστικά. Ψήνουμε για 20 λεπτά ή όσο χρειάζεται για να πάρουμε όμορφο χρώμα.

Σερβίρονται με κόκκινη ale, μαύρη ιρλανδέζικη μπύρα ή ένα καλό κόκκινο κρασί!

Cheers!

*Για σειρές ...κι άλλα, η υποφαινόμενη γράφει: εδώ

Houston we have a problem

Μετά την προηγούμενη ανάρτηση ήμουν πολύ χαρούμενη γιατί είχα ανακαλύψει ένα νέο υλικό να χρησιμοποιώ στην κουζίνα (καινούργιο κοσκινάκι μου..) κι αυτό δεν ήταν άλλο από το γάλα αμυγδάλου. Εκτός από εκείνο το απίθανο lemon bread, το χρησιμοποίησα και σε pancakes και -ω ναι- με κουάκερ στο κλασικό porridge! Όλα τέλεια μέχρις ότου διάβασα στην (ναι, στην κι όχι στον!) Guardian αυτό το άρθρο σύμφωνα με το οποίο ούτε λίγο ούτε πολύ χρεωνόμουν εν μέρει την καταστροφή του πλανήτη. Μάλιστα...

Ε, καλά σκέφτηκα, μπορώ να ζήσω χωρίς γάλα αμυγδάλου, σημασία έχει ο πλανήτης, να ζει καλά κι αυτός ο δόλιος. Μετά από λίγες μέρες χτύπησε ο W.H.O, όχι ο Doctor Who αλλά ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, ο οποίος διαρρηγνύοντας τα ιμάτια του μας ζητούσε να σταματήσουμε να τρώμε επεξεργασμένα κρέατα γιατί προκαλούν καρκίνο. Στα επεξεργασμένα κρέατα εντάσσονται τα αλλαντικά κι εγώ έχω δηλώσει- επανειλημμένα- ότι θα μπορούσα να ζήσω μόνο με αλλαντικά, τυριά και κρασιά. Μεγάλο το πλήγμα, τα λατρεύω, αλλά τι να κάνουμε το είπε ο "ό,τι θυμάμαι χαίρομαι" WHO, ας μείνω με τυρί και κρασί στο φινάλε. Μέσα σε όλα αυτά πέφτω πάνω σε άρθρο που αποκαλύπτει ότι το τυρί μπορεί να είναι εξίσου εθιστικό όπως τα ναρκωτικά! Ααααα, μα τι στο καλό! Το ένα βλάπτει, το άλλο εθίζει. Στη σύγχυση μου επάνω είπα να φτιάξω λίγη pesto genovese που είναι ωραία και δεν επιβαρύνει το περιβάλλον, ο βασιλικός μεγαλώνει (μάλλον γερνά τέλη Οκτώβρη) ήσυχα ήσυχα στην βεράντα, καμία απειλή για το περιβάλλον... Αμ δε! Η μεγάλη ζήτηση κουκουναρόσπορου, ένα από τα κύρια συστατικά της pesto, είναι, λέει, επιβλαβής για το περιβάλλον!!!! Η pesto απειλή για τον πλανήτη μας!! Τι άλλο θα ακούσω, οϊμέ!

Αλλά δεν πειράζει, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο μας νοιάζεται πολύ κι έτσι θα μας επιτρέπει να τρώμε έντομα από εδώ και πέρα , λύσαμε το πρόβλημα, θα φτιάξουμε ένα ωραιότατο ραγού με γρύλους όπως η Carol στη σειρά "The Last Man on Earth".

"Ladies and gentlemen, please welcome...cricket casserole!" — Carol

Posted by The Last Man on Earth on Wednesday, 28 October 2015

Η εβδομάδα δεν έχει τελειώσει ακόμα οπότε μπορεί να μας προκύψει κι άλλη παρόμοια είδηση. Πέρα από την πλάκα, η αλήθεια είναι ότι τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά. Δεν θα προχωρήσω στην ανάλυση της κατάστασης αλλά πρέπει να ομολογήσω ότι η παγκοσμιοποίηση της διατροφής με τρομάζει, η μαζική παραγωγή με ανησυχεί, εκείνο το "αποτύπωμα άνθρακα" με βάζει σε σκέψεις.
Προς το παρόν δεν μπορώ να κάνω πολλά, ίσως να ψάχνω για μικροπαραγωγούς στις λαϊκές, να προτιμώ προϊόντα εταιριών με μικρή και ποιοτική παραγωγή, να αναζητώ τοπικά προϊόντα, να αναρωτιέμαι αν πρέπει να πιω εκείνο το sauvignon blanc από τη Νέα Ζηλανδία (τόσο ταξίδι έκανε, μα να το σνομπάρω για ένα "ανθρακικό αποτύπωμα";), να ζηλεύω ανθρώπους σχεδόν αυτάρκεις, που έχουν το μποστάνι τους, τα λίγα ζώα τους, γιατί υπάρχουν, τους έχω συναντήσει, στην επαρχία προφανώς, "Η ευτυχία είναι στο λιβάδι", όπως ήταν ο τίτλος μιας παλιότερης γαλλικής ταινίας.

Ουφ! Δεν θα σας αφήσω με ένα τεράστιο ερωτηματικό να πλανάται πάνω από το κεφάλι σας. Εκείνα τα pancakes με γάλα αμυγδάλου που ανέφερα στην αρχή ήταν ωραιότατα, πολύ νόστιμα. Τι λέτε; Θα τα δοκιμάσετε;

Pancakes με γάλα αμυγδάλου

Για 8 κομμάτια

1/2 φλιτζάνι αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1/2 φλιτζάνι αλεύρι ολικής αλέσεως
1/2 φλιτζάνι γάλα αμυγδάλου (τα περισσότερα έχουν κάποιο γλυκαντικό, αυτό που χρησιμοποίησα εγώ είχε σιρόπι αγάβης, οπότε δεν χρειάζεται να βάλουμε στο χυλό μας ζάχαρη)
1/2 κεσέ γιαούρτι
1 μεγάλο αυγό
1/2 κουταλάκι του γλυκού μαγειρική σόδα
1 κουταλάκι του γλυκού baking powder
1 πρέζα μοσχοκάρυδο
Λίγες σταγόνες εκχύλισμα βανίλιας
Ελαιόλαδο για το τηγάνισμα

Σε ένα μπολ αναμειγνύουμε τα αλεύρια, τη σόδα, το baking powder και το μοσχοκάρυδο. Σε άλλο μπολ χτυπάμε το αυγό. Προσθέτουμε το γάλα αμυγδάλου, το γιαούρτι και το εκχύλισμα βανίλιας και χτυπάμε μέχρι να ομεγενοποιηθεί το μίγμα. Προσθέτουμε το μίγμα αλευριού. Αναμειγνύουμε μέχρι να ομογενοποιηθεί το μίγμα.
Ζεσταίνουμε λίγο ελαιόλαδο σε τηγάνι σε μέτρια προς δυνατή φωτιά. Ρίχνουμε χυλό που αντιστοιχεί σε μισή κουτάλα, ψήνουμε καλά από τη μια μεριά για 2-3 λεπτά, γυρίζουμε προσεκτικά και ψήνουμε κι από την άλλη. Αν το τηγάνι είναι μεγάλο μπορούμε να ψήνουμε δύο pancakes ταυτόχρονα. Συνεχίζουμε έτσι μέχρι να τελειώσει ο χυλός. Κάθε φορά προσθέτουμε λίγο ελαιόλαδο στο τηγάνι.

Μπορούμε να σερβίρουμε με ελληνικό μέλι (πολύ χαμηλό "ανθρακικό αποτύπωμα") ή καναδέζικο σιρόπι σφενδάμου ( το "ανθρακικό αποτύπωμα" αυξάνεται επικίνδυνα)

Πριν τελειώσουμε, να σας ενημερώσω ότι το blog μπήκε αισίως στον όγδοο χρόνο λειτουργίας. Αντί κεράσματος, σκέφτηκα να σας ποστάρω, μέχρι το τέλος του έτους, αγαπημένες μουσικές που ακούω όταν μαγειρεύω -κι όχι μόνο τότε! Δεν ξέρω τι ακούτε εσείς όταν μαγειρεύετε αλλά για λίγα post ακόμα θα πάρετε μια ιδέα τι ακούει η υποφαινόμενη.

Ξεκινάω με έναν από τους πιο αγαπημένους μου δίσκους. "Ella & Louis". H Ella Fitzgerald κι ο "Pops" Louis Armstrong, μαζί πρώτη φορά για την Verve Records. Κάπου είχα διαβάσει ότι η ηχογράφηση έγινε μετά από μια περιοδεία κι οι δύο καλλιτέχνες ήταν αρκετά κουρασμένοι όταν την ξεκίνησαν. Η κούραση τους αποτυπώνεται με απίστευτο τρόπο στη φωνή τους ή στο παίξιμο του Louis, τόσο γλυκά, τόσο όμορφα, που οι ερμηνείες τους απογειώνονται στο τέλος!
Απολαύστε τον!

A Greedy Greek Girl

Τις τελευταίες μέρες κάθομαι και βλέπω την απολαυστική γαστρονομική σειρά του  ΒBC "Two Greedy Italians". Οι δύο λαίμαργοι Ιταλοί του τίτλου δεν είναι άλλοι από τον Gennaro Contaldo και τον Antonio Carluccio.

Όσοι ασχολούνται ή έχουν έρθει σε επαφή με την αγγλική γαστρονομική σκηνή γνωρίζουν ποιοι είναι. Ο μεν Gennaro υπήρξε ο μέντορας του γνωστού και μη εξαιρετέου Jamie Oliver. Παρακολουθώντας τον Gennaro είναι ολοφάνερο ότι έχει επηρεάσει τα μάλα τον χαριτωμένο Άγγλο σεφ ενώ εκείνος, από την άλλη, έχει αντιγράψει σχεδόν τα πάντα από τον εκρηκτικό Ιταλό!  Όσον αφορά τον Antonio Carluccio είναι ίσως αυτός που έμαθε στους κατοίκους της Γηραιάς Αλβιόνας πέντε -σημαντικά- πράγματα παραπάνω για την ιταλική κουζίνα. Κι εννοείται ότι, όσοι έχετε πάει προς Βρετανία μεριά θα έχετε πέσει πάνω σε ένα από τα πολλά -κι αρκετά συμπαθητικά- all-day εστιατόρια-καφέ που φέρουν το όνομα του (Carluccio's).
Λοιπόν, οι δύο φίλοι (και παλιότερα συνεργάτες) διασχίζουν τη χώρα τους ψάχνοντας να δουν τι άλλαξε στην παραδοσιακή ιταλική κουζίνα. Κι επιπλέον αν οι Ιταλοί παραμένουν πιστοί στην γαστρονομική παράδοση της χώρας τους ή έχουν ενδώσει στις σειρήνες του μοντέρνου, του junk ή του fast. Πηγαίνουν από περιφέρεια σε περιφέρεια απολαμβάνοντας τα ντόπια προϊόντα και πιάτα (στην ιταλική κουζίνα είναι πολύ έντονη η γαστρονομική εντοπιότητα) και συζητώντας με τους ντόπιους, ψάχνοντας τυχόν αλλαγές στη γαστρονομική νοοτροπία των ανθρώπων. Και τέλος, μαγειρεύουν!
Στο επεισόδιο όπου βρίσκονται στην Καλαβρία είναι παρόντες σε ένα παραδοσιακό χοιροσφάγιο, στο οποίο συμμετέχει όλη η οικογένεια, ακόμα και τα παιδιά (όχι όμως στο σφάξιμο του ζώου).
Τους κερνάνε λίγο φρέσκο χοιρινό κομμένο στη μηχανή (χειρός) για να γίνει λουκάνικο και με αυτό ο Gennaro φτιάχνει ένα πιάτο που μου κίνησε το ενδιαφέρον κυρίως γιατί ο συνήθως αυστηρός Antonio δήλωσε ενθουσιασμένος!
Το πιάτο αυτό είναι ένα κριθαρότο, με το δημητριακό κριθάρι όμως όχι το ζυμαρικό, μαγειρεμένο με την τεχνική του ριζότο, το φρέσκο χοιρινό κρέας και σπανάκι. Το έχω φτιάξει ήδη δύο φορές! Την πρώτη φορά ήμουν σκεφτική αν ένα πιάτο με μαγειρεμένο κριθάρι θα μπορούσε να είναι νόστιμο. Το γεγονός ότι το έφτιαξα σχεδόν αμέσως δεύτερη φορά είναι απόδειξη ότι το φαγητό ήταν αναπάντεχα νοστιμότατο!
Επειδή θα ήταν δύσκολο να βρεθώ σε χοιροσφάγιο και να με φιλέψουν φρέσκο χοιρινό, προτίμησα να χρησιμοποιήσω φρέσκο καλό χωριάτικο λουκάνικο (προτιμώ αυτό)
Δεν ξέρω αν έχετε δοκιμάσει ποτέ μαγειρεμένο κριθάρι (δημητριακό) σε φαγητό αλλά μετά από αυτό το πιάτο, πια σας το συνιστώ χωρίς δεύτερη σκέψη!

Κριθαρότο (δημητριακό κριθάρι) με χωριάτικο λουκάνικο και σπανάκι

Υλικά για 4 πιάτα

300 γρ κριθάρι δημητριακό
200 γρ φρέσκο χωριάτικο λουκάνικο ψιλοκομμένο
1 μεγάλο λευκό κρεμμύδι ψιλοκομμένο
1 ποτήρι λευκό κρασί ξηρό
1 λίτρο ζωμός της αρεσκείας σας ζεστό
200 γρ, φρέσκο σπανάκι χοντροκομμένο (να είναι σχετικά μικρά τα φύλλα)
ελαιόλαδο
αλάτι
πιπέρι
λίγο λεμόνι (προαιρετικά)

Σε ένα μεγάλο τηγάνι με χοντρό πάτο ζεσταίνουμε σε μέτρια φωτιά (4/6 ή πόσο θα ήθελα να είχα κουζίνα με γκάζι) λίγο ελαιόλαδο. Σε αυτό σοτάρουμε το κρεμμύδι μέχρι να μαλακώσει, χωρίς όμως να μαυρίσει. Προσθέτουμε το λουκάνικο και σοτάρουμε για λίγο ακόμα. Προσθέτουμε το κριθάρι. Το γυρίζουμε απαλά με ξύλινη κουτάλα μέχρι να γυαλίσει καλά. Προσθέτουμε το κρασί, ανακατώνουμε και περιμένουμε να εξατμιστεί. Μόλις εξατμιστεί το κρασί αρχίζουμε και ρίχνουμε λίγο λίγο το ζεστό ζωμό, ίσα να σκεπάζει το κριθάρι κάθε φορά. Την πρώτη φορά που θα ρίξουμε ζωμό, προσθέτουμε και το σπανάκι. Θα ανακατεύουμε το φαγητό με απαλές κινήσεις με φορά από τα άκρα προς το κέντρο του τηγανιού πάντα με την ξύλινη κουτάλα. Όταν βλέπουμε ότι θα χρειάζεται κι άλλο ζωμό θα προσθέτουμε λίγο από αυτό με την κουτάλα. Στα 25-30 λεπτά το φαγητό θα έχει χυλώσει όμορφα και το κριθάρι θα είναι μαλακό αλλά στο κέντρο θα είναι al dente. Δεν θέλουμε να βράσει όπως το σιτάρι στα ...κόλλυβα! Δοκιμάζουμε και διορθώνουμε το αλάτι αν χρειαστεί. Πιπερώνουμε. Σερβίρουμε αμέσως με λίγο φρέσκο ελαιόλαδο από πάνω (1-2 κουταλιές) κι όποιος θέλει ας προσθέσει και λίγες σταγόνες λεμονιού. Πρόσθεσα λεμόνι τη δεύτερη φορά και μου άρεσε πολύ!

Έγκλημα και μαγειρική!

Όσοι επισκέπετεστε συχνά το μπλογκ θα γνωρίζετε την αδυναμία μου στο αστυνομικό μυθιστόρημα. Όλα ξεκίνησαν όταν δώδεκα ετών ''έκλεψα'' από τη βιβλιοθήκη του πατέρα μου τα ''Άπαντα του Σέρλοκ Χόλμς''. Ήταν μοναδική εμπειρία η γνωριμία με αυτόν τον εκκεντρικό ντετέκτιβ. Μέχρι τότε οι μυθιστορηματικοί ήρωες που είχα γνωρίσει ξεπηδούσαν από τα βιβλία του Ιουλίου Βερν (ναι υπήρξε μια εποχή που τα παιδιά διάβαζαν τις ''20000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα'' και ''Τα παιδιά του πλοίαρχου Γκραντ'') . Μετά γνώρισα τους διάφορους, επαγγελματίες ή μη, ντετέκτιβ της Άγκαθα Κρίστι κι αργότερα έπεσα στα βαθιά, διασχίζοντας τον Ατλαντικό και συναντώντας τους αρχετυπικούς ήρωες των Ρέιμοντ Τσάντλερ και Ντάσιελ Χάμετ.

Πάλι πίσω στην Ευρώπη, γνώρισα τον επιθεωρητή Μαιγκρέ, τον Τζων Ρέμπους, τον Πέπε Καρβάλιο, τον επιθεωρητή Μονταλμπάνο, τον επιθεωρητή Γουέξφορντ, τον επιθεωρητή Άνταμ Νταλγκλίς, τον αξεπέραστο Φάμπιο Μοντάλ, τον αστυνόμο Μπραϊμ Λομπ, τον δικό μας αστυνόμο Χαρίτο, και τώρα τελευταία όλους εκείνους τους Σκανδιναβούς από τον Βαργκ Βέουμ ως τον Πωλ Γελμ. Ο κατάλογος συμπληρώνεται από ήρωες που επαγγελματικά δεν είναι αστυνομικοί ή ντετέκτιβ, αλλά κάτω από ορισμένες καταστάσεις καλούνται να διαλευκάνουν κάποιο έγκλημα. Αυτοί είναι κυρίως συγγραφείς ή δημοσιογράφοι, χαρακτηριστικό και διάσημο πια παράδειγμα ο Μίκαελ Μπλουμκβιστ ήρωας του Στιγκ Λάρσον στην περίφημη πια τριλογία του Μιλένιουμ.

Τον πρώτο καιρό, διαβάζοντας όλα εκείνα τα αστυνομικά μυθιστορήματα το μόνο που με ενδιέφερε ήταν η λύση του μυστηρίου. Σιγά σιγά όμως και καθώς περνούσαν τα χρόνια άρχισα να ενδιαφέρομαι περισσότερο για τον ίδιο τον πρωταγωνιστή. Ποιος ήταν στ' αλήθεια; Ποιες ήταν οι συνήθειες του; Είχε οικογένεια; Ήταν μοναχικός τύπος; Τι έτρωγε; Το τελευταίο μου έγινε εμμονή κι άρχισα να ψάχνω στις σελίδες των βιβλίων αναφορές στις γαστριμαργικές συνήθειες των διωκτών του εγκλήματος. Αθεράπευτος γκουρμέ και σοκολατομανής ο Ερκύλ Πουαρό, ο Μαιγκρέ τιμά με υπερηφάνεια τη γνήσια γαλλική κουζίνα της (αφανούς) συζύγου, ο Φιλ Μάρλοου απολαμβάνει ζουμερά στέικ που τα κατεβάζει με μπέρμπον, ο Χαρίτος τρελαίνεται για τα γεμιστά της γυναίκας του, ο Ρέμπους  ρουφά ακάθεκτος την πολλοστή IPA του, οι Σκανδιναβοί πίνουν τόνους καφέ. Έχω καταλήξει ότι οι πιο γκουρμέ ήταν τρεις και μάλλον δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι κι οι τρεις ήταν Μεσόγειοι.

1. Ο Φαμπιό Μοντάλ ο τραγικός ήρωας του σπουδαίου Ζαν-Κλωντ Ιζζό (σας συνιστώ ανεπιφύλακτα την τριλογία της Μασσαλίας). Σε αρκετά σημεία των βιβλίων υπάρχουν εκτενή αποσπάσματα όπου σχεδόν παρατίθενται συνταγές της Νοτίου Γαλλίας και φυσικά ο Φαμπιό δεν κρύβει την αδυναμία του στα ροζέ κρασιά της περιοχής.
2. Ο επιθεωρητή Μονταλμπάνο του Αντρέα Καμιλέρι. Κάπου στη Σικελία, στη φανταστική πόλη Βιγκάτα, ο πολύς Σάλβο τρώει όλα τα καλούδια του κόσμου -τρελαίνεται για μπαρμπούνια- κι εμάς μας τρέχουν τα σάλια από τις περιγραφές των εδεσμάτων. Δεν θυμάμαι σε ποιο βιβλίο της σειράς συμβαίνει, αλλά κάθε 2-3 σελίδες υπάρχει περιγραφή φαγητού!
3. Ο Πέπε Καρβάλιο, ο οποίος υπήρξε η αφορμή γι' αυτήν την ανάρτηση! Βλέπετε, ο δημιουργός του, ο εξαιρετικός Ισπανός συγγραφέας Μανουέλ Βάθκεθ Μονταλμπάν έκλεισε πρόσφατα δέκα χρόνια απουσίας από τον μάταιο τούτο κόσμο. Τι να πει κανείς για τον Πέπε και τις γαστριμαργικές του συνήθειες! Ο εν λόγω κύριος είναι στην κυριολεξία ο Φεράν Αντριά της αστυνομικής λογοτεχνίας. Τυγχάνει να έχω ένα βιβλίο των εκδόσεων Μεταίχμιο, όπου ο συγγραφέας παραθέτει μαζεμένες όλες τις συνταγές (η ισπανική κουζίνα στο απόγειο της) που έχουν μαγειρευτεί (ή φαγωθεί) από τον ήρωα του. Στο εξώφυλλο διαβάζουμε το αγαπημένο μότο του Πέπε: ''Κανένα ανθρώπινο ον αδιάφορο μπροστά στο φαγητό δεν είναι άξιο εμπιστοσύνης''. Πιστεύω ότι συμφωνείτε!

Από τις συνταγές του βιβλίου διάλεξα την πιο εύκολη και πιο βατή - δηλαδή υλικά που μπορούμε να βρούμε εύκολα εδώ και σε συνδυασμούς που δεν προκαλούν απορία (πχ πικάντικο ρύζι με κουνέλι...και σαλιγκάρια). Επίσης κατά κάποιον τρόπο κλείνω την τριλογία ισπανικών πιάτων με πατάτες:

Patatas bravas
Patatas a lo pobre
και....

Patatas a la Riojana

(Παραλλαγή συνταγής από το βιβλίο του Μανουέλ Βάθκεθ Μονταλμπάν ''Οι συνταγές του Πέπε Καρβάλιο'', εκδ. Μεταίχμιο)

Υλικά για 4 άτομα

3/4 κιλού πατάτες (περίπου 4 μέτριες)
250 γρ τσορίθο (θα ζητήσετε ολόκληρο κομμάτι το οποίο θα κόψετε εσείς σε μεγάλες πλάγιες φέτες)
1 μεγάλο κρεμμύδι ή 2 μετρίου μεγέθους
3 ώριμες ντομάτες
3 πιπεριές πράσινες ή κόκκινες
λάδι
αλάτι
1 ποτήρι καλό ζωμό (προαιρετικά)

Κόβετε το τσορίθο σε πλάγιες φέτες
Καθαρίζετε και κόβετε τις πατάτες σε χοντρά κομμάτια.
Καθαρίζετε και τρίβετε τις ντομάτες.
Καθαρίζετε και κόβετε τις πιπεριές σε λωρίδες .
Καθαρίζετε το κρεμμύδι και το ψιλοκόβετε.
Σε λάδι που καίει καλά σοτάρετε το τσορίθο. Το βγάζετε και στο ίδιο λάδι σοτάρετε τα κρεμμύδια. Μόλις πάρουν χρώμα προσθέτετε τις ντομάτες, τις πατάτες, το λουκάνικο και τις πιπεριές.  Ανακατώνετε, προσθέτετε ένα ποτήρι νερό ή ζωμό, αλατίζετε, σκεπάζετε κι αφήνετε το φαγητό να σιγοβράσει μέχρι να μαλακώσουν οι πατάτες. Καλό είναι το φαγητό να μην είναι πολύ στεγνό όταν είναι έτοιμο.

Την συνταγή την πρωτάκουσα παρακολουθώντας το καλοκαίρι μια ωραιότατη ισπανική αστυνομική σειρά, Los misterios de Laura. Η Λάουρα είναι μια πανέξυπνη αστυνομικός που λύνει διάφορες μυστήριες υποθέσεις. Κι επιτέλους, να μια πρωταγωνίστρια που δεν είναι σέξι, ψηλή, εντυπωσιακή, πανέμορφη, καλοχτενισμένη όπως αυτές που βλέπουμε στις αντίστοιχες αμερικάνικες σειρές. Η Λάουρα είναι απλή, φορά Ζάρα (!), τις περισσότερες φορές δεν προλαβαίνει να χτενιστεί, έχει χιούμορ. Α, παίζει κι ένας κούκλος ονόματι Οριόλ Ταρασσόν , ο Χιου Τζάκμαν της Ισπανίας!!!
Σε κάποιο επεισόδιο, η Λάουρα ερευνά την κουζίνα ενός σπιτιού και της λέει η μαμά της που τη συνοδεύει ''Ωραία κουζίνα'', ''Μπα'' , της λέει η Λάουρα κλείνοντας μια ντουλάπα που έχει μόλις επιθεωρήσει, ''Δεν υπάρχουν υλικά για να φτιάξω τις αγαπημένες μου Patatas a la Riojana''!

Η Λάουρα με εκείνον τον κούκλο βοηθό που λεγαμε!

Σκόρπιες σημειώσεις (#8)

1. Το θέμα έχει ως εξής: Όταν καλούμε χορτοφάγους σπίτι μας για φαγητό, αυτοί έχουν την απαίτηση να σεβαστούμε την διατροφική τους συνήθεια κι έτσι κάνουμε αναγκαστικά. Όταν όμως χορτοφάγοι μας καλούν σπίτι τους, τι γίνεται; Πρέπει για άλλη μια φορά να σεβαστούμε τις δικές τους διατροφικές συνήθειες; Αλήθεια, γιατί πάντα βγαίνουν από πάνω οι χορτοφάγοι; Δείτε πώς ένας κρεατοφάγος αντιμετώπισε την κατάσταση σε επεισόδιο αγγλικής χιουμοριστικής σειράς. Προσοχή, βλέπεται μόνο από ανθρώπους που έχουν χιούμορ!

Μεταξύ μας, ένα δίκιο το έχει ο κρεατοφάγος!


2. Μας κοψοχόλιασε η Amazon αλλά επιτέλους το βιβλίο της Deb του smitten kitchen - ίσως του πιο διάσημου food blog- είναι πια στα χέρια μας. Εξαιρετικό, πανέμορφο, πληθωρικό, ανεπιτήδευτο! Αυτές είναι οι πρώτες εντυπώσεις! Οι περισσότερες συνταγές -αν όχι όλες- είναι απόλυτα εφαρμόσιμες, υπάρχει αναλυτικότατη περιγραφή, υπάρχει το γνωστό, καλό χιούμορ της Deb κι υπάρχουν οι υπέροχες φωτογραφίες της. Αλλά αυτό που μετρά είναι οι συνταγές, οι οποίες καλύπτουν όλη την γκάμα της....διατροφικής πυραμίδας χωρίς ενοχές!

Υπάρχουν στο internet πολλά (ξένα) food blog τα οποία είναι εξαιρετικά από άποψη αισθητικής, με πανέμορφο σχεδιασμό και φωτογραφίες αριστουργηματικές. Όταν όμως πας να διαβάσεις  τις συνταγές, απελπίζεσαι από τη βαρεμάρα. Τα 9/10 των συνταγών έχουν κινόα -που είναι πολύ της μοδός- και το υπόλοιπο 1/10 είναι granolas -άλλη μόδα κι αυτή. Οι θερμίδες της κάθε συνταγής δεν ξεπερνούν τις 100, ενώ πάνω από τις μισές είναι σαλάτες σε διάφορους χρωματικούς συνδυασμούς. Μην με παρεξηγείτε, αγαπώ και τρώω σαλάτες και θα το αποδείξω ευθύς αμέσως. Αλλά αν κάπου κερδίζει η Deb είναι στην ποικιλία συνταγών κι υλικών και φυσικά στην πληθωρικότητα -της ίδιας και των συνταγών της. Επιτέλους μια food blogger που είναι chubby και δεν ντρέπεται να φωτογραφηθεί με τα παραπανίσια κιλά της! Γιατί η πλειονότητα των food blogger είναι λες και μόλις κατέβηκαν από τις πασαρέλες της τελευταίας εβδομάδας μόδας στο Παρίσι!

3.Λοιπόν, πάνε μέρες που ήθελα να φτιάξω μια κάπως διαφορετική σαλάτα με παντζάρι -που λατρεύω. Έτσι έβρασα μερικά παντζάρια τα οποία έκοψα σε ροδέλες. Καθάρισα 2 πορτοκάλια από τα οποία αφαίρεσα όσο το δυνατόν περισσότερο από τη λευκή ψίχα. Έσπασα μερικά καρύδια κι έτριψα με τα χέρια την ψίχα. Έφτιαξα την εξής βινεγκρέτ -η οποία είναι η στάνταρ που φτιάχνω για πράσινες σαλάτες: 1 κουταλάκι γλυκού μέλι θυμαρίσιο, 1 κουτάλι σούπας μουστάρδας τύπου Dijon, 2 κουταλιές ξίδι βαλσαμικό, λίγο ελαιόλαδο. Τα χτύπησα πολύ καλά σε ένα μπολ. Σε ένα πιάτο έστρωσα το παντζάρι , το πορτοκάλι από πάνω, τα καρύδια και τέλος έριξα την βινεγκρέτ. Υπέροχη και στη γεύση και στα χρώματα.

4. Το κρασί της εβδομάδας. Τούτο το κρασί που λέτε, είναι από τα πιο όμορφα και συγχρόνως πιο παράξενα λευκά που έχω πιει! Μου το σύστησαν στο Oinoscent για να το συνοδέψω με συγκεκριμένο πιάτο -παρεμπιπτόντως τα παιδιά του Oinoscent δίνουν πολύ καλές συμβουλές! Οι πρώτες γουλιές με άφησαν άφωνη! Από οξύτητα και σώμα είναι άψογο, κομψότατο αλλά η γεύση του είναι αποκάλυψη!  Εσπεριδοειδή και βότανα με τα δεύτερα να κυριαρχούν και περισσότερο από όλα νότες δάφνης -εξ ου και το όνομα της ποικιλίας! Οι Κρητικοί έχουν αρχίσει να εντυπωσιάζουν και με τα λευκά κρασιά τους (για λευκό κρητικό κρασί θα μιλήσουμε και στην επόμενη ανάρτηση). Αν το δοκιμάσετε συνιστώ να είναι αρκετά παγωμένο, τουλάχιστον έτσι το ευχαριστήθηκα εγώ. Επί τη ευκαιρία να πω ότι τα κρασιά που προτείνω, τα προτείνω καθαρά από ενθουσιασμό κι αγάπη για αυτά. Δεν είμαι οινολόγος, δεν είμαι sommelier κι ούτε προτίθεμαι να παριστάνω ότι είμαι. Αλλά αγαπώ πάρα πολύ το κρασί και ξέρετε.... ο βήχας κι ο έρωτας για το κρασί δεν κρύβονται!

Με αυτά και με αυτά δεν έχω παρά να σας ευχηθώ καλή εβδομάδα.

Παρένθεση

Θα αφήσουμε τον επικείμενο επισκέπτη μας (βλέπε τέλος προηγούμενης ανάρτησης) να περιμένει στην πόρτα λίγο ακόμη (ελπίζω να μην το εκλάβει ως αγένεια) και θα ανοίξουμε μια παρένθεση. Δεν θα ασχοληθούμε με το παράπλευρο γιορτινό τραπέζι όπως έχουμε υποσχεθεί αλλά με μια ...εκπομπή!
Δεν βλέπω καμία από τις φετινές εκπομπές μαγειρικής είτε γιατί δεν προλαβαίνω είτε γιατί δεν είναι του γούστου μου. Εκτός από μία! Τις Κυριακές τα απογεύματα αν είμαι σπίτι βλέπω το ''Food & the city'' με τον σεφ Βασίλη Καλλίδη. Πριν προχωρήσω , πρέπει να διευκρινίσω ότι είμαι ...''στριμμένο άντερο''!!!! Δεν συμπαθώ καλά καλά τον εαυτό μου πόσο μάλλον τον υπόλοιπο κόσμο!!!!! Καλά , μην τρομάζετε , υπερβάλλω λίγο! Τέλος πάντων , όποτε βλέπω εκπομπές μαγειρικής είμαι όλο κριτική και υφάκι και τα ειρωνικά μου σχόλια πέφτουν ...σαν το χαλάζι! Ρωτήστε και τον σύντροφο , που αγανακτισμένος πια, τις περισσότερες φορές με πετά έξω από το καθιστικό! Φαντάζομαι ότι πήρατε μια ιδέα του τι συμβαίνει όταν βλέπω τέτοιες εκπομπές. Όχι όμως με τούτη! Και νομίζω ότι αυτό οφείλεται στον συμπαθέστατο κο. Καλλίδη. Πραγματικά με έχει κερδίσει με την απλότητα , τον ενθουσιασμό του,  τις ιστορίες του , τη μετριοφροσύνη , την καλή του διάθεση και κυρίως εκείνο το ζεστό αυθόρμητο χαμόγελό του. Δεν πουλά καθόλου σταριλίκι , σε όλα - γειτονιές που επισκέπτεται , φαγητά που δοκιμάζει- αντιδρά με ειλικρινή αυθορμητισμό! Με λίγα λόγια , είναι θαυμάσιος! Και γοητευτικός- με την έννοια ότι γοητεύει με την αμεσότητα του και την τόσο ευχάριστη προσωπικότητά του!  Και σας το λέει κάποια που είναι φειδωλή στις κολακείες!
Την Κυριακή που μας πέρασε λοιπόν,  βρέθηκε στον Βύρωνα όπου μαγείρεψε -έστησε την κουζίνα του στον πεζόδρομο της κεντρικής αγοράς του Βύρωνα!- τούτο το φαγητό που παρά την απλότητα του ήταν θεσπέσιο. Κι ήταν ένας καλός τρόπος να μαγειρέψω λίγες

 από τις ''πάνω από 5 κιλά'' χυλοπίτες που μου ετοίμασε η μητέρα μου το καλοκαίρι!

Γιουβέτσι με γαρίδες

(Συνταγή του σεφ Βασίλη Καλλίδη από την εκπομπή ''Food & the city'')

(Για 4 άτομα)

1 κιλό γαρίδες
4 -5 φρέσκες ντομάτες τριμμένες στον τρίφτη ή 2 κονσέρβες από ολόκληρες ντομάτες που θα περάσετε από τη μουλινέτα ( Προτίμησα το δεύτερο. Πρέπει να σας πω ότι το χειμώνα δεν μαγειρεύω με φρέσκες ντομάτες...Κι εσείς πρέπει να μου πείτε...........''Ποιο χειμώνα;''!!!!!)
3 κουταλιές πελτέ
1 φλιτζάνι ούζο (ή τσίπουρο ή παριανή σούμα που χρησιμοποίησα εγώ!)
3 -4 πιπεριές κέρατο
250 γρ χυλοπίτες
αλάτι
πιπέρι
ελαιόλαδο
Άφθονο φρεσκοτριμμένο μαϊντανό


Σ' ένα βαθύ τηγάνι (ή γουόκ) ζεσταίνετε καλά μπόλικο λάδι. Ρίχνετε τις γαρίδες και τις σωτάρετε καλά. Ρίχνετε το ούζο (ή ό,τι άλλο ) κι αφήνετε να εξατμιστεί. Εν τω μεταξύ περνάτε την ντομάτα από τη μουλινέτα (ή αν χρησιμοποιήσετε φρέσκια την τρίβετε). Καθαρίζετε και κόβετε σε ροδέλες τις πιπεριές.

Δεν έβαλα τόσες πολλές! Απλά ήταν τόσο όμορφες και τόσο θελκτικές που σκέφτηκα ότι άξιζε να τις φωτογραφίσω!

Μόλις εξατμιστεί το ούζο ρίχνετε την ντομάτα , τον πελτέ και τις πιπεριές. Ανακατεύετε. Περιμένετε να πάρει βράση. Ρίχνετε τις χυλοπίτες, προσθέτετε λίγο βραστό νερό αν χρειάζεται -στο σημείο αυτό καλό είναι να χαμηλώσετε τη φωτιά ένα βαθμό-  αλατοπιπερώνετε κι αφήνετε να βράσουν οι χυλοπίτες! Πολλή προσοχή! Οι χυλοπίτες κολλάνε εύκολα , γι'αυτό να ανακατώνετε το φαγητό συχνά. Έχετε και το νου σας μην τυχόν χρειαστεί να προσθέσετε  νερό στο φαγητό.
Ο σεφ στο τέλος έριξε τριμμένη φέτα. Εγώ από την άλλη προτίμησα φρεσκοτριμμένο μαϊντανό!

Στο Βύρωνα ο κος. Καλλίδης συνάντησε την κα. Ροζίτα Σώκου , η οποία είναι πολύ γκουρμέ και απ' ότι αποκαλύφθηκε εκπληκτική μαγείρισσα! Η κα. Σώκου λοιπόν , σε ένα θεσπέσιο ριζότο που έφτιαξε χρησιμοποίησε ένα μίγμα μυρωδικών που το φτιάχνει και το έχει στο ψυγείο προς μελλοντική χρήση. Ψιλοκομμένο κρεμμύδι , κρεμμυδάκι , καρότο , μαϊντανό , σέλινο κι άνηθο, όλα μαζί δημιουργούν ένα υπέροχα αρωματικό υλικό για σωτάρισμα που μας γλιτώνει από τους γνωστούς κύβους (βρίσκω πολύ τεχνητό το άρωμα τους , τα τελευταία χρόνια χρησιμοποιώ κάποια bio χωρίς αλάτι αλλά και πάλι...). Έτσι σκέφτηκα ότι είναι μια πολύ ωραία λύση και σήμερα αφού προετοίμασα τα απογευματινά μαθήματα έτρεξα στη λαϊκή,

αγόρασα ό,τι χρειαζόμουν κι έφτιαξα ένα τέτοιο μίγμα.

 Κι είμαι έτοιμη να το δοκιμάσω!



Αλλά καιρός να κλείσουμε την παρένθεση και να ανοίξουμε την πόρτα...!

Καλό μήνα σε όλους!

Yes , (Prime) Minister.

Κάποτε , μικρή κι αγκαθένια , παρακολουθούσα φανατικά τα όσα συνέβαιναν στην πολιτική σκηνή της χώρας αλλά και του εξωτερικού. Διάβαζα σχολαστικά εφημερίδες , δεν έχανα ποτέ τις ειδήσεις , ίσως -όχι ίσως , σιγουρότατα - ήμουν το μόνο παιδί στο σχολείο που ήξερε τόσα πολλά για τόσες πολλές χώρες! Έπαψα να ασχολούμαι με τα πολιτικά δρώμενα της μικρής μας χώρας (που  κάποιοι συμπατριώτες μου , για κάποιον ακατανόητο λόγο, θεωρούν ότι ήταν, είναι και θα είναι εσαεί το κέντρο του σύμπαντος) και τους πολιτικούς της όταν οι τελευταίοι έγιναν ...celebrities , κι άρχισαν να φωτογραφίζονται σε εγκαίνια , εκδηλώσεις , events. Κι όταν άρχισαν να μιλούν σε μια ακατάλυπτη γλώσσα του στυλ ''Λέω πολλά , αλλά κανείς δεν καταλαβαίνει τι λέω και κανείς δε νοιάζεται να καταλάβει τι λέω , που στο κάτω κάτω δεν  καταλαβαίνω ούτε εγώ τι λέω''!
Τον τελευταίο καιρό πιάνω τον εαυτό μου να διαβάζει πιο συχνά πολιτικές ειδήσεις -κυρίως από site εφημερίδων- μάλλον επειδή η οικονομική κατάσταση της χώρας απαιτεί αποφασιστικότητα , άμεση αντίδραση , γενναίες αποφάσεις κλπ κλπ. Αυτό που εισπράττω από τους/τις πολιτικούς της χώρας μου είναι...γκρίνια!!! Αγαπητοί/αγαπητές μου πολιτικοί, δεν σας έχουν πει αντιπαραθέσεις , διαξιφισμοί , γκρίνιες, όλα αυτά να τα κάνετε διακριτικά; Το ηθικό είναι ήδη πεσμένο , αν εισπράττουμε γκρίνια πέφτει ακόμα περισσότερο. Σας παρακαλώ , κάντε επιτέλους σοβαρή πολιτική. Τι είπατε; Πώς ; Αναρατιώστε πώς θα κάνετε σοβαρή πολιτική; Μα απλά αγοράστε σε dvd όλα τα επεισόδια της ευφυέστερης σειράς ever !

''Yes , minister '' και φυσικά την συνέχειά του ''Υes , Prime Minister'' . Έχουν περάσει τόσα χρόνια από την πρώτη προβολή της αγγλικής αυτής  σειράς του BBC (1980 για την ακρίβεια) κι εντούτοις είναι απίστευτα επίκαιρη , άκρως ενδιαφέρουσα κι αποκαλυπτική. Αποκαλυπτική όσον αφορά στον τρόπο λήψης πολιτικών αποφάσεων , στα γραφεία κι ενίοτε στους διαδρόμους υπουργείων και ...αντίστοιχων Μεγάρων Μαξίμου (Number 10).
O πολιτικός της σειράς ήταν ο κος. Χάκερ (Paul Eddington), που γίνεται υπουργός Δημόσιας Διοίκησης ,έχει κέφι , όρεξη για δραστικές αλλαγές ,  εν τούτοις έχει να αντιμετωπίσει τον μόνιμο γραμματέα του υπουργείου  (στη Μ. Βρεττανία οι γενικοί γραμματείς των υπουργείων είναι μόνιμοι) τον δαιμόνιο και τετραπέρατο Σερ Χάμφρεϋ (Nigel Hawthorne) . Ο Σερ Χάμφρεϋ , ένας γνήσιος γραφειοκράτης της παλιάς σχολής ουσιαστικά καταφέρνει να ελέγχει τις αποφάσεις του υπουργού , ο οποίος πολλές φορές - τις περισσότερες - και μάλλον  όχι πάντα συνειδητά ακολουθεί την πολιτική γραμμή που έχει χαράξει... ο Χάμφρεϋ.

Συνεννόηση...τσιμέντο!!!

Αργότερα ο κος. Χάκερ θα γίνει και πρωθυπουργός. Πάλι με φρέσκιες ιδέες ,πάλι με πάθος για δραστικές αλλαγές , αλλά πάλι με τον Σερ Χάμφρεϋ, ως Γραμματέας πια του Υπουργικού Συμβουλίου, να του ελέγχει τις αποφάσεις!
Διακριτικός πάντα παραμένει ο Μπέρναρντ (Derek Fowlds) , ο ιδιαίτερος γραμματέας του Χάκερ , ο οποίος τις περισσότερες φορές μένει αποσβολωμένος , βλέποντας και μαθαίνοντας πώς πραγματικά κινούνται τα νήματα της πολιτικής!
Πανέξυπνοι διάλογοι , σπιρτόζικοι διαξιφισμοί ανάμεσα σ'έναν σκληροπυρηνικό γραφειοκράτη της παλιάς σχολής κι έναν πολιτικό που έχει εμμονή με την δημόσια εικόνα του (κι εκεί ''πατάει'' ο Σερ Χάμφρεϋ για να έχει στο χέρι τον Χάκερ) , κάθε επεισόδιο μια πραγματική απόλαυση...κι αποκάλυψη!
Έτσι , αγαπητοί/αγαπητές μου Έλληνες/ Ελληνίδες πολιτικοί , αν θέλετε να μάθετε πραγματικά πώς ασκείται πολιτική , ρωτήστε τον...Σερ Χάμφρεϋ!
Trivia: Η κα. Θάτσερ , ήταν φανατική θαυμάστρια της σειράς! Λέγεται ότι δεν έχανε επεισόδιο!

Ένας ''Μοναχός'' κι ένας ''Λύκος''.

(Ένα μικρό post αφιερωμένο σε δύο αγαπημένους ήρωες)

Όπου ο ''Μοναχός'' δεν είναι άλλος από τον συμπαθέστατο ντετέκτιβ Monk της ομώνυμης τηλεοπτικής σειράς. Ο Monk είναι ένας ευφυέστατος πρώην αστυνομικός που δουλεύει πια ως ντετέκτιβ κι έχει το χάρισμα να λύνει τις πιο δύσκολες υποθέσεις με μια ας το πούμε αλα Σερλοκ Χολμς μέθοδο. Η ιδιοφυία του όμως έρχεται σε σύγκρουση με τις διάφορες ιδιομορφίες , τις φοβίες -αμέτρητες!- κι εμμονές του που προέρχονται από μια ψυχαναγκαστική διαταραχή που τον ταλαιπωρεί. Όλα ξεκίνησαν όταν η πολυαγαπημένη σύζυγός του σκοτώθηκε σε ενέδρα που μάλλον προοριζόταν γι'αυτόν. Η απώλεια , ο νευρικός κλονισμός που ακολούθησε , τον ανάγκασαν να φύγει από το Σώμα , οι επισκέψεις στον ψυχαναλυτή έγιναν μόνιμες κι επίμονες όπως επίμονες παραμένουν οι εμμονές του. Παραταύτα ο Monk τα καταφέρνει περίφημα ως ντετέκτιβ πια , βγάζει ασπροπρόσωπη την αστυνομική δύναμη του Σαν Φρανσίσκο αλλά πραγματικά φτάνει στα όρια την υπομονή των φίλων του αστυνομικών και της βοηθού του με τις ιδιομορφίες του.
Κι έτσι προκύπτει μια γλυκόπικρη σειρά με ήρωα έναν μοναχικό άνθρωπο που ταλαιπωρείται από τις ίδιες του τις ιδιορρυθμίες , έναν άνθρωπο που παλεύει να γίνει κανονικός, να μην χρειάζεται χάπια , ψυχαναλυτές , και να μην τον ακολουθούν οι χιλιάδες φοβίες που τον βασανίζουν. Η σειρά είναι βέβαια χιουμοριστική αλλά το βλέμμα του Monk πότε πότε σου αφήνει έναν κόμπο στο λαιμό. Η σειρά εννοείται ότι οφείλει τη μεγάλη της επιτυχία στον ηθοποιό που ενσαρκώνει τον Monk , που δεν άλλος από τον Tony Shalloub - έχει βραβευτεί 3 φορές με EMMY για τον ρόλο του αυτό! Η σειρά είναι γυρισμένη στο San Francisco κι έχει ένα πολύ όμορφο intro όπου ακούγεται ένα τραγούδι του Randy Newman , το ''It's a jungle out there''. Μου αρέσει ιδιαίτερα η τελευταία σκηνή του intro. Νομίζω ότι τα λέει όλα! (Δυστυχώς δεν κατάφερα να βρω το αυθεντικό intro , όποιος όμως το έχει δει καταλαβαίνει τι εννοώ).

Όπου ο ''Λύκος'' δεν είναι άλλος από τον Varg (= λύκος στα Νορβηγικά) , τον Varg Veum τον ήρωα των αστυνομικών μυθιστορημάτων του Νορβηγού συγγραφέα Γκούναρ Στόλεσεν . Κι ο Varg είναι ντετέκτιβ ,κι είναι κι αυτός ένας μοναχικός άνθρωπος που βασανίζεται κι αυτός από τις δικές του εμμονές. Όχι , όχι , δεν ταλαιπωρείται από κάποια ψυχαναγκαστική διαταραχή όπως ο συνάδελφός του Monk , αλλά έχει κι αυτός διάφορα που τον βασανίζουν . Ο Varg βλέπετε έχει την τάση να μπλέκεται ο ίδιος προσωπικά στις υποθέσεις περισσότερο απ'όσο μας έχουν συνηθίσει άλλοι ήρωες της αστυνομικής λογοτεχνίας. Και στα δύο βιβλία που έχω διαβάσει από ένα σημείο και πέρα η υπόθεση μοιάζει προσωπική. Τι φταίει; Ίσως οι αναδουλειές στο γραφείο , ίσως ότι σκέφτεται πολύ , μα παρα πολύ. Σχεδόν όλο το βιβλίο είναι οι σκέψεις του Varg , σκέψεις για την υπόθεση , σκέψεις για τον εαυτό του -ο αυτοσαρκασμός του είναι απίστευτος , μερικές φορές και αστείος μέχρι δακρύων , μού αρέσει που δεν χαρίζεται στον εαυτό του , τού τα λέει ένα χεράκι!- σκέψεις για την αγαπημένη του πόλη το Μπέργκεν , έτσι όπως την περιγράφει ο συγγραφέας έχεις την εντύπωση ότι είσαι εκεί , την βλέπεις μπροστά σου να ξεδιπλώνεται. , σκέψεις και για την ιστορία της πόλης και των ανθρώπων της... Ο Varg -πρώην κοινωνικός λειτουργός και διαζευγμένος- από την άλλη, πίνει πολύ-μα παρα πολύ- αλλά και γυμνάζεται πολύ -τρέχει πολύ μα παρα πολύ , του λείπει ο γιος του που δεν βλέπει συχνά , του λείπει η ανθρωπιά - βλέπετε ο ίδιος είναι από τους πιο βαθιά ανθρώπινους κι ευαίσθητους χαρακτήρες που έπλασε ποτέ η αστυνομική λογοτεχνία...
Μόνο δύο βιβλία του Γκούναρ Στόλεσεν έχουν εκδοθεί στα Ελληνικά -δυστυχώς . Από τις εκδόσεις Πόλις και τα δύο: ''Στο σκοτάδι όλοι οι λύκοι είναι γκρι'' και ''Μαζί σου ως το θάνατο''. Έχω ανακαλύψει ότι έχουν γυριστεί κάποιες ταινίες με ήρωα τον Varg κι ο ηθοποιός που τον ενσαρκώνει είναι ακριβώς όπως τον είχα φανταστεί διαβάζοντας τα βιβλία! Δυστυχώς δεν νομίζω ότι κάποιος θα ενδιαφερθεί να δείξει αυτές τις ταινίες εδώ στην Ελλάδα ή να μεταφράσει κάποια ακόμη βιβλία του Στόλεσεν . Έτσι αποφάσισα να πάρω την υπόθεση στα χέρια μου και να μάθω Νορβηγικά!

Ο Μοναχός κι ο Λύκος δεν πρόκειται ποτέ να συναντηθούν. Όμως θα παραμείνουν μοναχικοί , με τις εμμονές τους και τα πάθη ή τις φοβίες τους να τους ταλαιπωρούν, λύνοντας δύσκολες υποθέσεις στις αγαπημένες τους πόλεις-παραθαλάσσιες και ιδιαίτερα όμορφες κι οι δύο- και θα παραμένουν αγαπημένοι κι αξιαγάπητοι συντροφεύοντάς μας είτε από τις σελίδες ενός βιβλίου είτε από τη μικρή οθόνη κάποια κυριακάτικα απογεύματα...

-Varg , μέχρι να μάθω Νορβηγικά , θα μιλάμε Ελληνικά , συμφωνείς ;

-Hva ?????

Red Riding 1974 ( Η ταινία , ο συγγραφέας κλπ κλπ )

Το έχω ξαναπεί ότι οι αγγλικές σειρές -και τηλεοπτικές ταινίες- παρουσιάζουν μια ξεχωριστή αρτιότητα και πολλές φορές είναι εξαιρετικά πρωτότυπες θεματολογικά - σε σημείο οι Αμερικανοί να καραδοκούν κι -επισήμως βέβαια - να αντιγράφουν αφιδώς. Η ελληνική τηλεόραση εδώ και χρόνια έχει πάψει πια να ασχολείται με αγγλικές σειρές και δυστυχώς τις αγνοεί επιδεικτικά.
Ο David Peace είναι Άγγλος συγγραφέας του οποίου κάποια βιβλία , τον τελευταίο καιρό, βρέθηκαν τόσο στη μεγάλη όσο και στη μικρή οθόνη. Το βιβλίο του ''The Damned Utd'' - το οποίο κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Τόπος με τον τίτλο ''Καταραμένη ομάδα''- αναφέρεται στη σύντομη αλλά ταραχώδη περίοδο που ο Μπράιαν Κλαφ ήταν προπονητής στη Λυντς Γιουνάιτεντ. Λοιπόν , το The Damned United μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη , παίχτηκε στην Αγγλία , αλλά μέχρι στιγμής δεν έχω ακούσει για προβολή του στην Ελλάδα. Υπάρχει περίπτωση να πάρει την άγουσα για τα ...αποδυτήρια -τα βιντεάδικα εν προκειμένω -όπως διαπίστωσα ότι συνέβη με το ''The boat that rocked''; Μήπως -και το λέω με ανησυχία- έχουν αρχίσει οι εταιρίες διανομής να αγνοούν επιδεικτικά -κι αυτές!- αγγλικές ταινίες;
Ο David Peace μεγάλωσε στο Γιορκσάιρ . Επηρεασμένος από κάποιες δολοφονίες που συνέβησαν όταν αυτός ήταν μικρός -κι οι οποίες δολοφονίες αποδόθηκαν στον λεγόμενο ''Αντεροβγάλτη του Γιορκσάιρ''- εξέδωσε μια τετραλογία όπου με αφορμή εκείνες τις δολοφονίες καταγράφει τη σκοτεινή πλευρά της αγγλικής αυτής επαρχίας. Η τετραλογία ονομάστηκε '' The Red Riding Quartet'' και κάθε βιβλίο έχει για τίτλο ένα έτος : 1974 , 1977 , 1980 , 1983. Από αυτά, τα τρία μεταφέρθηκαν στη μικρή οθόνη (έμεινε εκτός το 1977) με την αρωγή του channel 4. Eίχα χθες την τύχη να δω το πρώτο μέρος, το Red Riding 1974 .1974 λοιπόν και σ'έναν νέο σχετικά δημοσιογράφο τίθεται το ρεπορτάζ για την εξαφάνιση ενός μικρού κοριτσιού το οποίο αργότερα βρίσκεται δολοφονημένο. Ο δημοσιογράφος επιμένει -όχι άδικα- ότι η δολοφονία αυτή συνδέεται με δύο άλλες δολοφονίες μικρών κοριτσιών που έγιναν στο παρελθόν. Η επιμονή του , που σιγά σιγά μεταλλάσσεται σε μια θανατηφόρα εμμονή , θα τον οδηγήσει στις πύλες της διαφθοράς , της παράνοιας και της διαστροφής. Ένας εναντίον ενός συστήματος όπου κάθε μορφή εξουσίας , μαζί όλες ενωμένες έχουν υφάνει έναν διεφθαρμένο ιστό κι ο δημοσιογράφος παγιδευμένος πια δεν μπορεί παρά να συνεχίσει να εμμένει. Η τελική κάθαρση -που εκτελεί ο ίδιος ο δημοσιογράφος- θα είναι μια ακραία πράξη όπου δεν υπάρχει πια επιστροφή...ή μήπως υπάρχει...;

Κι εδώ έρχομαι στα αρχικά μου λόγια. Τούτη εδώ η τηλεοπτική ταινία θα μπορούσε άνετα να σταθεί ως κινηματογραφική. Η κινηματογράφηση είναι υπέροχη. Το μουντό και γκρίζο τοπίο της περιοχής του Γιορκσάιρ χρησιμοποιείται με τον καλύτερο τρόπο για να αποδώσει το ζοφερό κλίμα της υπόθεσης κι η αναπαράσταση της δεκαετίας του 70 είναι εξαιρετική. Αλλά κι οι ηθοποιοί είναι έξοχοι , παίζουν και γνωστά ονόματα όπως ο Sean Bean , o David Morrissey αλλά κι άλλες γνωστές ''φάτσες'' της αγγλικής σκηνής. Εκείνη όμως που ξεχωρίζει είναι η Rebecca Hall (θα την θυμάστε από το Vicky Christina Barcelona) , παίζει τόσο υπέροχα την τραγική μητέρα.

Όσοι λοιπόν ενδιαφέρεστε σπεύσατε στα βιντεάδικα και καλώς εχόντων των πραγμάτων θα κυκλοφορήσουν και οι δύο επόμενες ταινίες της τριλογίας.

Τέλος , είμαι σίγουρη ότι το πρώτο μέρος της τετραλογίας έχει εκδοθεί στα ελληνικά αλλά δυστυχώς δεν γνωρίζω άλλα στοιχεία , εκδοτική εταιρία , ελληνικό τίτλο. Όποιος γνωρίζει κάτι παραπάνω ας με ενημερώσει , γιατί το Σάββατο έχει κατάβαση στο βιβλιοπωλείο!

***********************************************************

UPDATE : Έμαθα ότι το ''1974'' από την τετραλογία έχει εκδοθεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις ''Ίνδικτος'' ( η συγκεκριμένη εταιρία κάνει εξαιρετικές και πολύ προσεγμένες εκδόσεις , είναι εγγύηση ) κι επίσης έμαθα ότι το ''1980'' κυκλοφορεί και αυτό στα βιντεάδικα.

Τέλος , όπως ενημερώθηκα σε σχόλιο (ευχαριστώ navarino-s !) το Damned Utd. μάλλον θα παιχτεί στις αίθουσες το χειμώνα. Πάλι καλά!

Weeds in suburbia

Σήμερα θα μιλήσουμε για χόρτο , ''του Θεού το χόρτο'' και για τα προάστια , τα ''dead zοnes'' όπως τα ονομάζω. Όλα αυτά με αφορμή τη σειρά

WEEDS

Βλέποντας τους τίτλους αρχής καταλαβαίνει κανείς πού διαδραματίζεται η σειρά. Σ'ένα βαρετό μέχρι θανάτου προάστιο κάπου στη Νότια Καλιφόρνια , όπου όλα είναι τόσο επικίνδυνα πανομοιότυπα. Μεγάλα σπίτια , μεγάλα αυτοκίνητα -suv εννοείται- μέσα στα οποία οι κάτοικοι περνούν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους απ'ότι φαίνεται , ησυχία , καθαριότητα , τάξη , ασφάλεια , ίδιες συνήθειες , όμοιο τρόπο ζωής. Έναν τρόπο ζωής που ο κατα τ'άλλα αντιαμερικανός Νεοέλληνας προσπαθεί διακαώς να αποκτήσει. Ρίξτε μια ματιά στα δικά μας προάστια. Βέβαια , υπάρχουν κάποιες διαφορές , για παράδειγμα εμείς λόγω έλλειψης xώρου στοιβαζόμαστε ο ένας πάνω στον άλλον στα ''υπερπολυτελή'' διαμερίσματα όπως υπόσχονται οι εργολάβοι. Υπερπολυτελή σημαίνει χτιστή ψησταριά στο μπαλκόνι κι ένα γκαράζ στο οποίο αδυνατεί να μπει το suv ! Έχω δει κάτι απίστευτες μανούβρες των οδηγών στην προσπάθειά τους να ''χώσουν'' το θηρίο στη λιλιπούτεια αποθήκη-γιατί ουσιαστικά αυτό είναι το γκαράζ- και στο τέλος εγκαταλείπουν την προσπάθεια κι αφήνουν το αυτοκίνητο στην άκρη του δρόμου κι ενίοτε στο πεζοδρόμιο. Βέβαια , στα πολύ upper class προάστια τα πράγματα είναι καλύτερα ,εντελώς american way of life.

Τώρα , πίσω στη σειρά , αυτό που διαδραματίζεται δεν ξέρω αν θα μπορούσε να συμβεί εδώ , δηλαδή μια προαστιακή χήρα νοικοκυρά να πουλά μαριχουάνα για να ανταπεξέλθει στις οικογενειακές κι οικονομικές της υποχρεώσεις! Διότι αυτό συμβαίνει στο weeds και συμβαίνει σ'ένα βαρετό προάστιο όπως είπαμε , όπου τελικά τίποτα δεν είναι αγγελικά πλασμένο. Παιδιά μου , έτσι είναι, τα προάστια είναι πληκτικά αλλά και ...''σκοτεινά''. Οι χαρακτήρες της σειράς είναι ...απερίγραπτοι , κάποιοι ανταγωνίζονται για το ποιος είναι ο πιο ελεεινός κι ο αμοραλισμός δίνει και παίρνει. Πέφτουν ατάκες θανατερές κι οι ήρωες βγάζουν τον χειρότερο εαυτό τους -ή απλά έτσι είναι ο χαρακτήρας τους!

Τη χήρα , τη Νάνσι Μπότουιν , υποδύεται η γλυκύτατη Mary Louise Parker ,της οποίας όμως η γλυκύτητα μην σας ξεγελά.

2-3 παρατηρήσεις:

1. Φαντάζομαι ότι την αρχική σεναριακή ιδέα την πήραν από την συμπαθέστατη εγγλέζικη κομεντί Saving Grace ή ''Του Θεού το χόρτο'' όπως ήταν ο ελληνικός τίτλος , όπου μια χήρα κάπου στην Κορνουάλη προσπαθεί -μαντέψτε πώς!- να αντιμετωπίσει την οικονομική άβυσσο που της άφησε κληρονομιά ο μακαρίτης. Θυμάμαι στο σινεμά που την είχα δει , σείστηκε η αίθουσα από τα χειροκροτήματα όταν εμφανίστηκε το ....''θεϊκό χόρτο''!

2.Δυστυχώς στην Ελλάδα δεν θα μπορέσουμε ποτέ να γυρίσουμε μια σειρά , με τέτοιο σαρκασμό , δηκτικό χιούμορ κι αμοραλισμό. Οι περισσότερες ελληνικές σειρές είναι υστερικές , φωνακλάδικες , δήθεν και σοβαροφανείς , σχεδόν πάντα βασίζονται στην πλάκα παρά το χιούμορ.

3. Λατρεύω το ντύσιμο της Parker στη σειρά!

Ακούστε (και δείτε) το τραγούδιSuburbia των πολυαγαπημένων Pet Shop Boys.

***********************************************************

Υ.Γ.:(μερικές ώρες μετά) Σας έβαλα να ακούσετε pet shop boys αλλά δεν σας έβαλα το intro της σειράς. Το τραγουδάκι αυτό ακουγόταν από το 1ο επεισόδιο , αλλά από το 2ο κύκλο και πέρα υπήρχε διασκευή του από διαφορετικό καλλιτέχνη σε κάθε επεισόδιο.
Εδώ το ακούτε από τους Linkin Park.

Simenon , Malet , Manchette (post 1)

Τα βιβλία του Ζωρζ Σιμενόν με ήρωα τον επιθεωρητή Μαιγκρέ είναι μάλλον τα πρώτα βιβλία αστυνομικής λογοτεχνίας που διάβασα κι αυτό χάρη σε μία καθηγήτρια Γαλλικών από την οποία μπορεί να μην έμαθα να χρησιμοποιώ και να κλίνω σωστά τον subjonctif αλλά σίγουρα έμαθα πολλά για την κλασσική γαλλική λογοτεχνία αλλά και για το Παρίσι όπου είχε η ίδια σπουδάσει. Ο επιθεωρητής Μαιγκρέ λοιπόν, παρ'ότι τυπικότατος ,λιγομίλητος και κάπως ''βαρύς'' γινόταν αμέσως συμπαθής για τη διακριτικότητά του ,την ακεραιότητα και την ευπρέπειά του, και φυσικά για τη μοναδική του ικανότητα να λύνει και τις πιο μυστήριες υποθέσεις. Ήταν το καμάρι της Κε ντεζ Ορφέβρ, της αστυνομικής διεύθυνσης του Παρισιού κι ένα από τα πιο διάσημα τέκνα της πόλης -τον αναγνώριζαν σχεδόν οι πάντες! Η ματιά κι η στάση του απέναντι σ'ένα Παρίσι κάθε άλλο παρά αθώο ήταν μάλλον συγκαταβατική. Μέσα σ'όλα αυτά όμως, ήταν και γκουρμέ , γνώριζε όλα τα καλά μπιστρό του Παρισιού , αναγνώριζε το καλό κρασί κι η γυναίκα του -μια διακριτική παρουσία-ήταν εξαιρετική μαγείρισσα.

[ Πέρα από το αν θα λυνόταν μια υπόθεση ή όχι, αυτό που μ'ενδιέφερε εξίσου σ'ένα αστυνομικό μυθιστόρημα ήταν η προσωπική ζωή του κεντρικού ήρωα και κυρίως ...τι έτρωγε! Με τα χρόνια έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οι Νοτιοευρωπαίοι ντετέκτιβ ή αστυνομικοί είναι γαστρονομικώς άψογοι! Ο Πέπε Καρβάλιο ,ο Χαρίτος (για τα γεμιστά , όχι τα κρουασάν!) , ο Μονταλμπάνο , ο -συγκλονιστικός- Φαμπιό Μοντάλ κι ο Παριζιάνος Μαιγκρέ δίνουν ιδιαίτερο βάρος στο τι τρώνε και τι πίνουν. Αντίθετα , οι Βορειοευρωπαίοι συνάδελφοί τους - Τζων Ρέμπους , Βαργκ Βέουμ - τρώνε ακατάστατα και ρέπουν προς το junk food. Οι Αμερικανοί συνάδελφοί τους είναι άλλη ιστορία- θα συζητήσουμε κάποτε γι'αυτούς και τις γαστρμαργικές τους συνήθειες]

Πώς θυμήθηκα τον επιθεωρητή Μαιγκρέ , λοιπόν. Αγόρασα προ ημερών το βιβλίο ''Ο επιθεωρητής Μαιγκρέ και το ακέφαλο πτώμα'' από τις εκδόσεις Άγρα http://www.agra.gr/ . Οι εκδόσεις Άγρα παρεπιπτόντως, κάνουν εξαιρετική δουλειά , αγοράζω τα βιβλία τους ξέροντας ότι όλα είναι άψογα - κυρίως η μετάφραση! Στο συγκεκριμένο βιβλίο παρουσιάζεται ένας διάφορετικός Μαιγκρέ ακόμα και η γυναίκα του ανησυχεί γι'αυτόν. Η υπόθεση , μάλλον τυχαία παίρνει το δρόμο της αλλά αυτό που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι πώς μια συγκεκριμένη γυναίκα-άμεσα συνδεδεμένη με το έγκλημα που έχει γίνει- μοιάζει να επηρεάζει τον επιθεωρητή , τον ελκύει κυρίως λόγω της ιδιόρρυθμης προσωπικότητάς της. Εξ'αιτίας αυτής της επιρροής ο Μαιγκρέ δρα σχεδόν μηχανικά και κάπου κάπου διστακτικά . Επίσης κεντρικό ρόλο μοιάζει να παίζει η δύσκολη σχέση & συνεργασία του με τον ανακριτή Κομελιώ , κάτι που αποτυπώνεται τόσο έντονα -σχεδόν συγκλονιστικά - στην τελευταία πρόταση του βιβλίου: Κι αυτό ο Μαιγκρέ , όσο ζούσε , δεν του το συγχώρεσε ποτέ του ανακριτή Κομελιώ. Ναι , όντως όσο διαβάζω την πρόταση τόσο βρίσκω παράξενα συναισθηματικό τον αγαπητό μας επιθεωρητή στο βιβλίο αυτό. Φυσικά από τις εκδόσεις Άγρα κυκλοφορούν κι άλλα εξαιρετικά βιβλία του Σιμενόν με αλλά και χωρίς τον Μαιγκρέ.

Τώρα ως προς τη μεταφορά του στη μεγάλη οθόνη ο Μαιγκρέ ευτύχησε και με το παραπάνω. Δεν θα μπορούσε να υπάρξει ιδανικότερος ηθοποιός από τον Ζαν Γκαμπέν για να επωμιστεί το ρόλο του λιγομίλητου επιθεωρητή. Αναρωτιέμαι καμιά φορά αν ο Σιμενόν είχε στο μυαλό του τον εν λόγω ηθοποιό όταν σκιαγραφούσε τον ήρωά του. Στο tv5 είχα δει ορισμένα επεισόδια της τηλεοπτικής μεταφοράς των περιπετειών του Μαιγκρέ που τον ενσάρκωνε ο ηθοποιός Μπρουνό Κρεμέρ. Καθόλου άσχημα μπορώ να πω.

Αφίσα από ταινία με ήρωα τον επιθεωρητή Μαιγκρέ και τον Ζαν Γκαμπέν στο ομώνυμο ρόλο.

Το μικρό αφιέρωμα σε συγγραφείς του polar συνεχίζεται αύριο.

State of play

Οι πρωταγωνιστές της σειράς του bbc ''State of play'' (δεξιά ο John Simm)

Η μικρή οθόνη μεταφέρεται στη μεγάλη με όχημα συνήθως πασίγνωστες σειρές . Τελευταία περίπτωση η ταινία '' State of play'' η οποία παραδόξως δε βασίζεται σε κάποια περίφημη και θρυλική μακροχρόνια σειρά. Το αντίθετο. Μια μίνι σειρά του bbc ήταν, 6 επεισοδίων αλλά με αρκετό ενδιαφέρον κι εκείνη την αρτιότητα που διακρίνει τις αγγλικές σειρές. Φυσικά η ελληνική τηλεόραση την αγνόησε τελείως (να'ταν κι η πρώτη...) αλλά όσοι έχουμε ένα κάποιο πάθος με τις αγγλικές σειρές την ''τσιμπήσαμε'' στα video clubs κι απολαύσαμε μια δαιδαλώδη ιστορία να ξετυλίγεται , διανθισμένη με sex & politics, κι αδέκαστους δημοσιογράφους να κινούνται σε πολύ επικίνδυνες ζώνες. Φιλίες δοκιμάζονται και στο τέλος διαλύονται, αναγκαστικές συμμαχίες πετυχαίνονται, παράνομες ερωτικές σχέσεις φουντώνουν, διλήμματα ηθικά βασανίζουν τους ήρωες της σειράς, όλα όμως αυτά είναι δοσμένα με μέτρο και μπόλικο σασπενς. Ωραίες φάτσες παίζουν: John Simm - οι περισσότεροι θα τον θυμούνται από τις ταινίες του Μ. Winterbottom ''Wonderland'' & ''24 hour party people'', τον είχα πρωτοδεί σε μια φοβερή τηλεοπτική σειρά ''Τhe lakes'' . Αυτήν ευτυχώς την είχε ''τσιμπήσει'' η κρατική τηλεόραση. Στην ταινία το ρόλο του John Simm ανέλαβε ο Russell Crowe (με ξένισε λίγο η επιλογή αλλά why not!). Στη σειρά έπαιζαν επίσης ο Bill Nighy , η Kelly McDonald , η χαριτωμένη Σκωτσέζα που έχουμε δει στα ''Trainspotting'' , ''Gossford park'' και τελευταία στο ''No country for old men'' των αδερφών Κοέν. Παίζει κι η Polly Walker (η Ατία της σειράς ''Rome'' ) και τέλος παίζει η ''φατσούλα'' ο James McAvoy του συγκινητικού ''Atonement'' . Στην ταινία μεγάλο ατού είναι η παρουσία της υπέροχης Helen Mirren.

Η αφίσα της ταινίας.

Συνδετικοί κρίκοι ταινίας - σειράς: 1) Η Helen Mirren (ταινία) κι η Kelly McDonald (σειρά) έπαιζαν μαζί στο ''Gossford park''.

2) Ο σκηνοθέτης K. Μc Donald (της ταινίας) είχε σκηνοθετήσει τον James McAvoy (σειρά) στην ταινία ''Ο τελευταίος βασιλιάς της Σκωτίας''

Η Γαστρονομία στον τηλεοπτικό γαλαξία.

Το απόγευμα της Κυριακής του Πάσχα έπιασα τον εαυτό μου να βλέπει για πολλοστή φορά την εκπομπή ''Μπουκιά και συγχώριο''. Συμπαθέστατη εκπομπή, αν και τον πρώτο καιρό , με τα διάφορα σκηνοθετικά τερτίπια , είχε κανείς την εντύπωση ότι ο σκηνοθέτης ήταν μονίμως μεθυσμένος έτσι όπως ανεβοκατέβαινε η κάμερα ή έκανε απότομα ζουμ. Φυσικά την επιτυχία της την οφείλει στη χαρισματική παρουσία του κου. Μαμαλάκη, ο άνθρωπος αυτός πέρα από τις εξαιρετικές γνώσεις , το κατάλληλο παρουσιαστικό , την χαρούμενη διάθεση , έχει την τρομερή δυνατότητα να προκαλεί στους τηλεθεατές έντονη σιελόρροια με τις ενδελεχείς περιγραφές του!
 Σκεφτόμουν μετά , ότι γενικά η ελληνική τηλεόραση δεν έδωσε ποτέ ιδιαίτερα καλές εκπομπές μαγειρικής ή γαστρονομίας. Κάτι συμπαθητικές προσπάθειες και στη χειρότερη περίπτωση αδιάφορες ή άκομψες. Το ''Νηστικό αρκούδι'' στην αρχή ήταν χαριτωμένο κι είχε ένα κάποιο χιούμορ. Ο Ευτύχης που γρατζούναγε την κιθάρα του στην ''Κουζίνα της μαμάς'' , ε τι να πω , για να είμαι ειλικρινής την είδα 1-2 φορές. Μετά όλες οι μαμάδες άρχισαν να μοιάζουν επικίνδυνα ίδιες - άλλαζε μόνο η κουπ. Τώρα ''τρέχουν'' οι ''Γλυκές Αλχημείες'' του κου.Παρλιάρου , μια εκπομπή που θα την απογείωνε ακόμα περισσότερο ένα καλύτερο concept συμπαρουσιαστών. Τέλος στον ΣΚΑΙ έχουμε την εκπομπή της κας. Μυρσίνης Λαμπράκη. Θα μού επιτραπεί εδώ να κάνω 1-2 σχόλια. Η κα. Λαμπράκη είναι άνθρωπος με εξαιρετικές γαστρονομικές γνώσεις, έχει γράψει βιβλία, γράφει και στον Γαστρονόμο αλλά δεν μού κολλάει με τίποτα η κόμμωση ''μόλις βγήκα από το κομμωτήριο' , το βαρύ μακιγιάζ (δεν μπορούμε όλες να γίνουμε Nigella) και -με συγχωρείτε που το αναφέρω , γίνομαι στριφνή το ξέρω- αυτή η βαριά κρητική προφορά. Όταν αρχίζει τα επιφωνήματα, ανατριχιάζω κι αλλάζω κανάλι. Λοιπόν, κατάφερα και θυμήθηκα μια εξαιρετική γαστρονομική εκπομπή που είχε παρουσιαστεί πριν από χρόνια σε κάποιο από τα κρατικά κανάλια. Αναφέρομαι στο ''Inferno'' της Αντιγόνης Αμανίτου. Η ηθοποιός αυτή κατάφερε και δημιούργησε τρομερά πρωτότυπες και ενδιαφέρουσες εκπομπές που κανείς -καλώς ή κακώς - δεν μπήκε στον κόπο να μιμηθεί ή να διδαχθεί κάτι από αυτές. Θυμάται άραγε κανείς το ''Inferno'' (ή την ''Οδοντόβουρτσα''); Λοιπόν στη συγκεκριμένη εκπομπή, η οποία είχε ως ντεκόρ έναν τεράστιο γύρο , μαγείρευαν παρα πολύ γνωστοί σεφ όπως ο Ζαν ντε Γκριγιό , o Φαμπρίτσιο Μπουλιάνι , ο Χριστόφορος Πέσκιας κλπ. Ενώ μαγείρευαν, έπιαναν κουβέντα με την κα. Αμανίτου , και στο τέλος η οικοδέσποινα με κάποιον γνωστό φιλοξενούμενο έτρωγαν ό,τι είχε μαγειρευτεί. Κάθε εκπομπή είχε ένα συγεκριμένο θέμα. Κρέας , ψάρι , εθνικές κουζίνες κλπ. Αλήθεια , τι απέγινε η κα. Αμανίτου; Τώρα , όσον αφορά τις ξένες εκπομπές μαγειρικής που έχουν κατά καιρούς παρουσιαστεί από τα ελληνικά κανάλια, η συντριπτική πλειοψηφία αυτών είναι ...αγγλικές! Θυμάμαι πιο παλιά, τις εκπομπές του ελαφρώς εκκεντρικού αλλά μέγα γνώστη Keith Floyd , τη νοσταλγική περιήγηση του Antonio Carluccio στη πατρίδα του την Ιταλία. Για όσους δεν το γνωρίζουν ο Antonio Carluccio είναι η προσωποποίηση της Ιταλικής κουζίνας στη μεγάλη Βρεττανία με μια σειρά καφέ-ρεστοράν που διαθέτουν και τμήματα ντελικατέσσεν. Στα εστιατόριά του γίνεται ο χαμός -έχει και καλές τιμές- τουλάχιστον σε αυτό που επισκέπτομαι εγώ όταν είμαι στο Λονδίνο δυσκολεύομαι να βρω θέση. Ο ίδιος ο Carluccio είναι ένας συμπαθέστατος τροφαντός 70άρης που στις εκπομπές του μιλά με νοσταλγικό πάθος για τα καλούδια της πατρίδας του. Τέλος υπάρχει κι ο Jamie Oliver του οποίου οι εκπομπές είχαν τεράστια επιτυχία και στην Ελλάδα. Το concept ήταν ''πιασάρικο'' : Νέος , babyface , σεφ χοροπηδά και κάνει τούμπες σε μια γουστόζικη κουζίνα , μαγειρεύοντας έξυπνα πιάτα για να ταϊσει κάποιους που μας είχε παρουσιάσει στην αρχή. Κέφι , βόλτες στις αγορές για φρέσκια πρώτη ύλη και κυρίως συνταγές που δεν ήθελαν τρομερή τεχνική ή απίστευτης σπανιότητας υλικά. Όταν ξεκίνησε την επιχείρηση ''15'' , όπου εκπαίδευε 15 φτωχούς κι άνεργους νέους να γίνουν σεφ, ξεκίνησε κι ένα είδος ριάλιτι που παρακολουθούσε το εγχείρημα αυτό , το οποίο ριάλιτι είχε επίσης επιτυχία , όπως κι η επιχείρηση ''15'' τελικά. Είναι παράδοξο , αλλά οι Άγγλοι βγάζουν εξαιρετικές γαστρονομικές εκπομπές από πολύ γνωστούς ανθρώπους του χώρου , εκπομπές που ευχαριστιέσαι να βλέπεις , εκπομπές όπου μαθαίνεις 5 πράγματα χωρίς ο άλλος να σου το παίζει εξυπνάκιας κι αφ'υψηλού , εκπομπές εν τέλει πού κυλούν ευχάριστα κάτι που στην ελληνική μόνο ο Μαμαλάκης κι η Αμανίτου κατάφεραν. Φέρτε νέες , φρέσκιες , γαστρονομικές ιδέες στο τηλεοπτικό σας σύμπαν κι επιτέλους κάποιος να φέρει τις εκπομπές της Domestic Goddess!

Η υπέροχη , υπέροχη Nigella.

Kι οι 3 φωτογραφίες είναι από τα ομώνυμα site των Ηλία Μαμαλάκη , Antonio Carluccio & Nigella Lawson.

Was it always elementary, Jeremy? (eh...I mean Sherlock!)

Φαντάζομαι ότι ο πιο ιδιοφυής ντετέκτιβ της αστυνομικής λογοτεχνίας παραμένει ο Sherlock Holmes. Έβλεπε πολλά περισσότερα σε μια υπόθεση απ'ότι οποιοσδήποτε άλλος χρησιμοποιώντας όπως επέμενε ο ίδιος απλή , στοιχειώδη λογική. Όταν ανέλυε στο τέλος τη μέθοδό του κι αποκάλυπτε τα στοιχεία μιας υπόθεσης αναρωτιόμασταν κι εμείς σαν τον Dr. Watson πώς και δεν τα είχαμε αντιληφθεί (τόσο στοιχειώδη που ήταν!). Ένα από τα θέματα που με απασχόλησαν σε σχέση με τον ήρωα του Conan Doyle είναι το όνομα που του είχε δώσει. Όπως και να το κάνουμε δεν έχω συναντήσει και πολλούς Άγγλους στη ζωή μου που να ονομάζονται ...Sherlock. Εκτός κι αν ήταν καποιο δημοφιλές όνομα της Βικτωριανής εποχής όπως και το εξωφρενικό όνομα του αδερφού του Sherlock... o Μycroft δηλαδή!!! Αναρωτιέμαι πόσες ώρες πέρασαν μέχρι ο συγγραφέας να καταλήξει σ'αυτά τα δύο ονόματα. Εν τω μεταξύ ο Dr. Watson ήταν απλά ο... Dr. John H.Watson. Μάλλον ο Doyle είχε ξεμείνει από πρωτότυπα ονόματα!(δεν ξέρω αν εκείνο το Η κρύβει κάτι...)


Στη μεταφορά του στη μεγάλη οθόνη ο αγαπημένος μας ντετέκτιβ δεν τα πήγε κι άσχημα. Ο Basil Rathbone είναι ο πρώτος διδάξας , ο Peter Cushing -εννοείται!-τον υποδύθηκε και στο σινεμά και για την tv (αυτός ο άνθρωπος έχει υποδυθεί Sherlock Holmes, Prof. Van Helsing , Dr. Frankenstein , Dr. Who ακόμα και τον Mr. Darcy!), ενώ ο παλιός γνώριμος του Cushing , ο Christopher Lee υποδύθηκε τον Mycroft στην πολύ καλή ταινία του Billy Wilder ''The private life of Sherlock Holmes''.

My dearest Crispy, it was always elementary...

Εκεί που πραγματικά ευτύχησε ο ήρωάς μας , ήταν στη μεταφορά του στη μικρή οθόνη όπου τον υποδύθηκε ο Jeremy Brett. O Brett σίγουρα και χωρίς καμία αντίρρηση είναι ο καλύτερος, ο απόλυτος Sherlock Holmes. Σκοτεινός αλλά και γοητευτικός όσο χρειαζόταν , έδινε υπόσταση στο χαρακτήρα που υποδυόταν με το -ελαφρώς ''αρπαγμένο''- βλέμμα του και τις γεμάτο νεύρο κινήσεις των χεριών του. Αντίθετα οι περισσότεροι Sherlock ήταν άκαμπτοι κι η μόνη κίνηση που έκαναν ήταν να καπνίζουν τη χαρακτηριστική πίπα. Ήταν απίστευτο το πάθος με το οποίο ο Jeremy-Sherlock ορμούσε στις υποθέσεις παρασύροντας τον, ως συνήθως, ήρεμο Dr. Watson(ο ηθοποιός David Burke τον πρώτο καιρό κι αργότερα ο Edward Hardwicke) σε τρομερές περιπέτειες. Οι περιπέτειες του Jeremy-Sherlock κράτησαν 10 χρόνια (1984-1994). Ο ηθοποιός Jeremy Βrett πέθανε το 1995. Λέγεται ότι είχε τόσο παρασυρθεί από το ρόλο που υποδυόταν που επηρέασε την προσωπική του ζωή οδηγώντας τον σε νευρικό κλονισμό και την υγεία του σε φθίνουσα πορεία. Άλλοι λένε ότι ποτέ δεν ξεπέρασε το θάνατο της δεύτερης συζύγου του κι αυτό του δημιούργησε έντονα ψυχολογικά προβλήματα. Όπως κι αν είναι o Jeremy Brett θα είναι πάντα o δικός μας αγαπημένος Sherlock Holmes.

Y.Γ.: Πρόκειται να βγει φέτος ταινία με τις περιπέτειες του Sherlock Holmes σκηνοθετημένη από τον Guy Ritchie και τον Robert Downey Jr. να υποδύεται τον Holmes! Αλλά το καλύτερο είναι ότι τον συνήθως αδιάφορο Dr. Watson θα υποδυθούν εκείνα τα υπέροχα μάτια που ακούν στο όνομα ...Jude Law!!!