The influentials (και καλά)

Το χειμώνα που μας πέρασε συνέβη το εξής (παράδοξο): Τρία διαφορετικά περιοδικά γαστρονομικού ενδιαφέροντος μου έστειλαν μήνυμα ότι ενδιαφέρονταν να τους δώσω συνέντευξη- για δικούς τους διαφορετικούς λόγους. Αυτό είχε ως συνέπεια: 1) Να ξυπνήσει το ψώνιο μέσα μου, 2) Ούσα πολύ ντροπαλή εκ φύσεως, δεν μπορούσα να πω "όχι", απλά ντρεπόμουν, έτσι και στις τρεις περιπτώσεις απάντησα θετικά, είτε από ντροπή είτε από φόβο μην με περάσουν για ψώνιο 3) Λάμβανα κάθε φορά τις ερωτήσεις, έγραφα τις απαντήσεις, τις έστελνα πίσω στους ενδιαφερόμενους 4) Για καλή μου τύχη εκείνοι τις έστειλαν στο καλάθι των αχρήστων.

Θυμάμαι ότι σε κάποια από τις "συνεντεύξεις" υπήρχε μια ερώτηση για το αν πιστεύω ότι οι food bloggers εδώ στην Ελλάδα είναι επιδραστικοί (influentials ντε) κι αν είναι ικανοί να δημιουργούν τάσεις στην αγορά και στις γαστρονομικές συνήθειες των Ελλήνων (Ναι παιδιά μου, ήταν όλες ερωτήσεις κρίσεως, πανδύσκολες, εκτός ύλης, είδα κι έπαθα να τις απαντήσω, δεν είχα και σκονάκια, άλλωστε γι' αυτό "πάτωσα").

Η απάντηση μου στην συγκεκριμένη ερώτηση ήταν κατηγορηματικά "όχι". Για πολλούς λόγους που δεν θα αναλύσω γιατί βαριέμαι. Σε γενικές γραμμές πάντως και πρωτ'απ'όλα πρέπει να λάβουμε υπόψη ότι η Ελλάδα είναι ένα -πολύ- μικρό χωριό. Έπειτα οι τάσεις συνήθως έρχονται από το εξωτερικό (κι ενίοτε τις υιοθετούμε με ελαφρώς υστερικό τρόπο μηδέ και μας πουν οι ξένοι χωριάτες). Τέλος αν κάποιοι είναι επιδραστικοί στον ελληνικό γαστρονομικό χώρο, αυτοί είναι 1-2 γνωστοί σεφ, 1-2 γαστρονομικοί δημοσιογράφοι επίσης πολύ γνωστοί, κι 1-2 σχετικές ιστοσελίδες -ή το γαστρονομικό κομμάτι ισχυρών ιστοσελίδων.

Η χώρα στην οποία οι food bloggers είναι πραγματική δύναμη δεν είναι άλλη από τις Η.Π.Α.. Οι περισσότεροι από αυτούς κάνουν κυριολεκτικά καριέρα με αυτήν την ιδιότητα, κυκλοφορούν βιβλία που μοσχοπωλούν- κι από σημαντικούς εκδοτικούς οίκους-, εμφανίζονται στην τηλεόραση, δίνουν διαλέξεις, οργανώνουν κύκλους μαθημάτων, παρουσιάσεις, ούτε λίγο ούτε πολύ κινούν τα νήματα. Και θα τολμούσα να πω ότι τα κινούν παγκοσμίως. Οι περισσότερες γαστρονομικές τάσεις έρχονται πια από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Κι ο υπόλοιπος κόσμος υιοθετεί.

Όπως για παράδειγμα συνέβη με τις ...galettes. Ο γαλλικός όρος galette υιοθετήθηκε από τους Αμερικανούς για να περιγράψει μια τάρτα ημιανοιχτή που ψήνεται μακριά από τα τοιχώματα του ταψιού (;) - το τελευταίο στοιχείο είναι βασική προϋπόθεση σύμφωνα με όσα διαβάζει κανείς στην ιστοσελίδα the kitchn.
Τα τελευταία χρόνια τις έβλεπε κανείς να εμφανίζονται συχνά πυκνά σε αμερικάνικα food blogs, σιγά σιγά και σε ευρωπαϊκά -που μπερδεύτηκαν λίγο με τον όρο- τέλος η μόδα έφτασε στο μικρό χωριό -που δεν αντιστέκεται πια- και τώρα φτιάχνουμε κι εμείς galette! Αμέ!

Galette (τύπος ανοιχτής τάρτας) με μανιτάρια, καραμελωμένα κρεμμύδια και μοτσαρέλα

Για τη ζύμη

1 1/4 φλιτζάνι αλεύρι για όλες τις χρήσεις

1/4 φλιτζάνι ελαιόλαδο

4-5 κουταλιές σούπας παγωμένο νερό

1/4 κουταλιού του γλυκού αλάτι

Για τη γέμιση:

1 μικρό πακέτο μανιτάρια τύπου champignons de Paris (τα απλά λευκά)

2 κρεμμύδια λευκά κομμένα σε λεπτές φέτες

2 κουταλιές βαλσαμικό ξίδι

λίγο φρέσκο ή ξηρό θυμάρι

1 μοτσαρέλα 

ελαιόλαδο

αλάτι

1 αυγό 

Φτιάχνουμε τη ζύμη:

Ανακατεύουμε σε ένα μπολ το αλεύρι με το αλάτι και προσθέτουμε το ελαιόλαδο. Πασπατεύουμε με τα δάχτυλα έτσι ώστε να δημιουργηθούν τρίμματα. Προσθέτουμε σιγά σιγά το κρύο νερό και πλάθουμε μέχρι να πάρουμε μια ομοιογενή ζύμη που δεν θα κολλά στα χέρια. Σημείωση: Παρατήρησα ότι όταν είναι κρύο το νερό η ζύμη βγαίνει πιο απαλή, αφράτη και λιγότερο σφιχτή.
Την τυλίγουμε σε μεμβράνη και την τοποθετούμε στο ψυγείο για 40 λεπτά περίπου.

Εν τω μεταξύ σε ένα τηγάνι ζεσταίνουμε λίγο ελαιόλαδο σε μέτρια φωτιά. Ρίχνουμε τα κρεμμύδια, σκεπάζουμε κι αφήνουμε για ένα δεκάλεπτο περίπου. Ρίχνουμε καμιά ματιά πότε πότε. Στα 10 λεπτά ξεσκεπάζουμε κι αφήνουμε να καραμελωθούν σιγά σιγά για 10-15 λεπτά ακόμα. Όταν πια πάρουν όμορφο σκούρο χρώμα είναι έτοιμα. Τα βγάζουμε από το τηγάνι, ρίχνουμε λίγο ελαιόλαδο ακόμα και σοτάρουμε τα μανιτάρια, τα οποία θα έχουμε καθαρίσει και κόψει σε λεπτές φέτες. Ρίχνουμε λίγο αλάτι, θυμάρι και περιμένουμε να πιουν τα υγρά τους. Μόλις αρχίσουν να στεγνώνουν, ρίχνουμε το μπαλσάμικο και σοτάρουμε λίγα λεπτά ακόμα. 

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς.

Ανοίγουμε τη ζύμη σε ένα στρογγυλό -πάνω κάτω, δε χρειάζεται διαβήτης- φύλλο με πάχος περίπου 0,8-1 cm. 

Απλώνουμε τα κρεμύδια αφήνοντας περιφερειακά ένα κενό 3 εκατοστών. Από πάνω απλώνουμε τα μανιτάρια και τελειώνουμε με τη μοτσαρέλα την οποία θα έχουμε κόψει σε κομμάτια. Κλείνουμε την περιφέρεια της ζύμης, έτσι ώστε να σκεπάσει ελαφρώς τη γέμιση (δες φωτό).

Χτυπάμε το αυγό και με ένα πινέλο περνάμε τη ζύμη με αυτό.

Σε ένα μεγάλο ρηχό ταψί θα έχουμε στρώσει αντικολλητικό χαρτί ψησίματος. Στη μέση και με προσοχή βάζουμε την galette -προσοχή μην αγγίξει τα τοιχώματα γιατί τότε παύει να είναι galette και γίνεται μια κοινή ...tart, τς τς τς. Ψήνουμε για 30 λεπτά περίπου μέχρι να πάρει όμορφο χρώμα από πάνω.

 Σημείωση: Υπάρχουν διάφορες ζύμες για galette. Προσωπικά προτιμώ αυτή γιατί είναι απλή, με έχει εκπλήξει με το πόσο τραγανή γίνεται (χάρη στο πολύ κρύο νερό) κι είναι νόστιμη κι ελαφριά με το λαδάκι της. Και την χρησιμοποιώ για πίτες κλειστές, ανοιχτές, ταψιού κλπ. 

Ο συνδυασμός μανιτάρι- καραμελωμένα κρεμμύδια παίζει πολύ τελευταία. Η επιλογή της μοτσαρέλας έγινε γιατί έχω βρει μια γευστικότατη μπουφάλα -λίγο ακριβή αλλά χαλάλι της. 

Από τη Νιο

Προ ημερών μου ήρθαν δυο γκουρμέ καλούδια από το πανέμορφο κυκλαδονήσι, την Ίο. Ένα, και το αγαπημένο μου, είναι ένα καταπληκτικό μέλι, ίσως το ωραιότερο που έχω δοκιμάσει ποτέ, λέγεται χοντρόμελο κι είναι βασικά μέλι ερείκης (Δείτε εδώ ένα ερασιτεχνικό βίντεο που ανέβασα στο instagram). Η υφή του θυμίζει λιωμένη καραμέλα, το ίδιο κι η γεύση του. Ένα θαύμα!

Το δεύτερο ήταν ένα τυρί ντόπιο, νιώτικο, που δεν είχα δοκιμάσει ξανά, αρκούντως πικάντικο κι αρωματισμένο με θρούμπι και θυμάρι. Μαλακό, αλειφώδες, αλλά με κομμάτια σκληρά εδώ κι εκεί κι αυτό το στοιχείο το κάνει κάπως ιδιότυπο. Καταπληκτική γεύση χάρη στα βότανα και το άφθονο πιπέρι που περιέχει και σας το λέει αυτό η υποφαινόμενη, η οποία τυγχάνει πολύ ιδιότροπη όταν πρόκειται για τυριά φτιαγμένα με αιγοπρόβειο γάλα. Το τυρί αυτό φέρει το όνομα σκοτύρι.

Έφτασε στα χέρια μου τη μέρα που σκεφτόμουν να φτιάξω μια τάρτα λαχανικών με τυρί και σκέφτηκα ότι θα την απογείωνε γευστικά η προσθήκη σκοτυριού. Σωστή κίνηση. Η άλλη κίνηση ήταν να φτιάξω τη ζύμη, τη βάση της τάρτας, με ελαιόλαδο κι όχι με βούτυρο. Ελαιόλαδο σχεδόν παντού στη θέση του βουτύρου είναι η νέα τάση, τουλάχιστον ήταν η ισχυρή τάση του καλοκαιριού στην Crispy κουζίνα! Με την οποία θα συνεχίσουμε και στην επόμενη ανάρτηση! Προς το παρόν έχουμε:

Τάρτα ψητών λαχανικών με σκοτύρι.

Για τη ζύμη:

1 1/4 φλιτζάνι αλεύρι για όλες τις χρήσεις

1/4 φλιτζάνι ελαιόλαδο

4-5 κουταλιές σούπας παγωμένο νερό

1/4 κουταλιού του γλυκού αλάτι

Για τη γέμιση:

1 μελιτζάνα φλάσκα

2 κολοκυθάκια μεσαίου μεγέθους

3 τομάτες πομοντόρια

1 μεγάλο κρεμμύδι

1 αυγό

100-150 γρ σκοτύρι*

Φτιάχνουμε τη ζύμη:

Ανακατεύουμε σε ένα μπολ το αλεύρι με το αλάτι και προσθέτουμε το ελαιόλαδο. Πασπατεύουμε με τα δάχτυλα έτσι ώστε να δημιουργηθούν τρίμματα. Προσθέτουμε σιγά σιγά το κρύο νερό και πλάθουμε μέχρι να πάρουμε μια ομοιογενή ζύμη που δεν θα κολλά στα χέρια. Σημείωση: Παρατήρησα ότι όταν είναι κρύο το νερό η ζύμη βγαίνει πιο απαλή, αφράτη και λιγότερο σφιχτή.
Την τυλίγουμε σε μεμβράνη και την τοποθετούμε στο ψυγείο για 40 λεπτά περίπου.

Εν τω μεταξύ ετοιμάζουμε τα λαχανικά. Καθαρίζουμε τη μελιτζάνα και τα κολοκυθάκια και τα κόβουμε σε λεπτές φέτες. Τα απλώνουμε σε ρηχό ταψί στο οποίο έχουμε στρώσει αντικολλητικό χαρτί, περνάμε με πινέλο λίγο ελαιόλαδο και στις δύο πλευρές των λαχανικών και ψήνουμε στο γκριλ του φούρνου. Μας ενδιαφέρει να ψηθούν λίγο, ίσα να μαλακώσουν και προσέχουμε μην μαυρίσουν. Κόβουμε τις ντομάτες σε 3-4 κάθετες φέτες και τα κρεμμύδια σε ροδέλες κι επαναλαμβάνουμε τη διαδικασία. Ψήνουμε μαζί τα δύο λαχανικά έως ότου οι ντομάτες αρχίσουν να στεγνώνουν.

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς. Ανοίγουμε τη ζύμη σε ένα στρογγυλό φύλλο με πάχος περίπου 0,8-1 cm (δεν χρειάζεται χάρακας, με το μάτι υπολογίζουμε!).
Απλώνουμε μια καλή στρώση τυρί, που θα έχουμε τρίψει με τα δάχτυλα, έτσι ώστε να αφήσουμε ένα περιθώριο 2 εκατοστών περιφερειακά του φύλλου. Στρώνουμε από πάνω τα λαχανικά με όποια σειρά θέλουμε. Κλείνουμε γύρω γύρω την πίτα με το μέρος του φύλλου που έχει μείνει άδειο, έτσι ώστε στο κέντρο να μείνει ανοιχτή.
Χτυπάμε ελαφρά το αυγό και περνάμε με αυτό το πάνω μέρος της τάρτας με ένα πινέλο. Τη μεταφέρουμε στο ταψί όπου είχαμε ψήσει τα λαχανικά (μην ξεχνάμε το αντικολλητικό χαρτί) και ψήνουμε για 35-40 λεπτά περίπου.
Αφήνουμε να κρυώσει λίγο και μετά κόβουμε όπως θα κόβαμε μια πίτσα.

Μπορούμε να την ψήσουμε και σε ταψί τάρτας, στρώνοντας εκεί εξαρχής το φύλλο, πάντα αφήνοντας περιθώριο 2 εκ περιφερειακά.

*Σκοτύρι μπορεί να βρει κανείς σε κάποια καταστήματα (σίγουρα έχει ο ΑΒ). Αν δεν μπορούμε να βρούμε, μπορούμε να αντικαταστήσουμε με φρέσκια μυζήθρα και να προσθέσουμε άφθονο πιπέρι και φρέσκο θυμάρι

Αυγουστιάτικα

Πριν λίγες μέρες ο άρχων της Ρωσίας ανακοίνωσε την επιβολή εμπάργκο σε γεωργικά προϊόντα από χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κι εγώ με πατριωτικό ενθουσιασμό έτρεξα στο μανάβικο να σώσω τους Έλληνες ροδακινοπαραγωγούς- που πλήττονταν άμεσα από το εμπάργκο. Μετά έμαθα ότι θα αποζημιωθούν κι έμεινα να κοιτάζω με απελπισία τα δεκάδες ροδάκινα που είχαν πλημμυρίσει την κουζίνα. Αυτά κοιτούσαν εμένα. Και χασκογελούσαν.

Πρώτη λύση: μαρμελάδα ροδάκινο. Εντελώς αυθόρμητα και ζυγίζοντας φρούτα και ζάχαρη σε αναλογία 2:1 έφτιαξα μια από τις ωραιότερες μαρμελάδες που έχω φτιάξει ποτέ! Τελικά η καλή τεχνική της μαρμελάδας έγκειται στο να γνωρίζεις πότε ακριβώς θα σταματήσεις το βράσιμο! Απαλό βράσιμο σε χαμηλή φωτιά!

Δεύτερη λύση: Τα smoothies. Ξέρετε, αυτούς τους παχύρρευστους χυμούς-σχεδόν τρώγονται με το κουτάλι- που φτιάχνονται με ανάμικτα φρούτα!

Τρίτη λύση: Τάρτα. Δεν είχα φτιάξει ποτέ, κι ήταν μια καλή ευκαιρία. Δεν έψαχνα για κάτι εξεζητημένο, ούτε περίπλοκο. Βρήκα αυτή τη συνταγή αλλάζοντας ελάχιστα στοιχεία. Το ευχάριστο είναι ότι γίνεται πολύ εύκολα, θέλει ελαιόλαδο αντί για βούτυρο κι είναι πεντανόστιμη! Το δυσάρεστο είναι ότι είναι ...πεντανόστιμη, τουτέστιν επαναλήφθηκε το ψήσιμο τάρτας ροδάκινου. Αλλά δεν υπάρχει πρόβλημα. Ροδάκινα υπάρχουν άφθονα! Ας είναι καλά ο κος. Πούτιν!

 Τάρτα με Ροδάκινα

Υλικά για φόρμα τάρτα διαμέτρου περίπου 27 εκ.

3-4 ροδάκινα (εγώ χρησιμοποίησα κανονικού μεγέθους και χρειάστηκα 3 1/2 για την ακρίβεια)

Για τη ζύμη:

1 1/2 φλιτζάνια αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1/2 κουταλάκι του γλυκού αλάτι
1 κουταλάκι του γλυκού ζάχαρη
1/2 φλιτζάνι ελαιόλαδο
1/2 κουταλάκι του γλυκού εκχύλισμα αμυγδάλου
2 κουταλιές σούπας γάλα πλήρες

Επίσης:

1/2 φλιτζάνι ζάχαρη καστανή
2 κουταλιές κρύο βούτυρο
1 κουταλιά αλεύρι

Προθερμαίνετε τον φούρνο στους 180-200 βαθμούς- εξαρτάται πόσο γρήγορα ζεσταίνει ο φούρνος σας.


Πλένετε τα ροδάκινα, τα σκουπίζετε και τα κόβετε σε χοντρές φέτες- πάχους περίπου 1,5 εκ.

Σε ένα μπολ ανακατεύετε το αλεύρι με το αλάτι και τη μια κουταλίτσα ζάχαρη. Δεν το ήξερα, αλλά αν βάλετε αυτά τα δύο συστατικά στη συγκεκριμένη ποσότητα κι ανακατέψετε, το αλεύρι θα αποκτήσει υφή σαν να το έχετε κοσκινίσει!

Στο φλιτζάνι που έχετε το ελαιόλαδο ρίχνετε το εκχύλισμα αμυγδάλου και το γάλα. Αυτά τα υλικά-τα υγρά- τα ρίχνετε στο αλεύρι. Με ένα πιρούνι ανακατώνετε ελαφριά, ίσα να ενωθούν τα υλικά σε μια ζύμη. Σε 1 λεπτό είναι έτοιμο! Η συγκεκριμένη ζύμη δεν θέλει ζύμωμα!*

Με τα δάχτυλα τη στρώνετε στη φόρμα της τάρτας έτσι ώστε να φτάσει, να δημιουργήσει τοίχωμα. Από πάνω στρώνετε τα ροδάκινα σε 2 ομόκεντρους κύκλους, ξεκινώντας από τον εξωτερικό.

Σε ένα μπολ ρίχνετε την ζάχαρη και το αλεύρι. Από πάνω ρίχνετε το βούτυρο και πασπατεύετε με τα χέρια σας τα υλικά έτσι ώστε να δημιουργηθούν σβόλοι. Τους απλώνετε πάνω στα ροδάκινα. Ψήνετε την τάρτα για 35 λεπτά περίπου- ίσως πάρει λίγο παραπάνω, εξαρτάται πάντα από τον φούρνο. Αν πάρει το φρούτο χρώμα νωρίς σκεπάστε με αλουμινόχαρτο.

Βγάζετε από το φούρνο κι αφήνετε να κρυώσει ελαφρώς. Χωρίς να το έχω δοκιμάσει, υποθέτω ότι θα κάνει ωραιότατο επιδόρπιο με μια μπάλα σπιτικό παγωτό βανίλια από δίπλα!

*Η ζύμη τάρτας με ελαιόλαδο είναι ελαφρώς πιο εύθρυπτη.


Εδώ μπορείτε να διαβάσετε για κάτι άλλο (όχι γαστρονομικής φύσης) που μου προκάλεσε τον -ευτυχώς σύντομο- ενθουσιασμό αυγουστιάτικα με τραγελαφικές συνέπειες!


UPDATE
Κι εδώ μπορείτε να διαβάσετε μια μίνι συνέντευξη της υποφαινόμενης στην Ανθή του blog Διαβά-ΖΩ

Ήσυχες μέρες του Αυγούστου

Διανύουμε τις δύο πιο ήσυχες εβδομάδες του χρόνου. Ήσυχες βέβαια για όσους πεισματικά μένουμε στο κλεινόν άστυ μέσα Αυγούστου. Είναι η απόλυτη εμπειρία να βλέπεις την πόλη και τη γειτονιά σου ερημωμένες. Ερημωμένες και...ήσυχες (δεν χορταίνω να το λέω!!)! Τι ευδαιμονία! Τα πεζοδρόμια είναι επιτέλους  άδεια από αυτοκίνητα, δεν ακούγεται σχεδόν τίποτα από τα μπαλκόνια -άντε καμιά τηλεόραση να παίζει χαμηλόφωνα-, για ώρες ολόκληρες δεν περνά τροχοφόρο από το δρόμο... Οι λίγοι εναπομείναντες απολαμβάνουμε αυτό που μας λείπει 50 εβδομάδες το χρόνο. Ηρεμία, ησυχία, άνεση, χαλαροί ρυθμοί. Οι θάλασσες μια ανάσα μακριά χωρίς το γνωστό μποτιλιάρισμα στην παραλιακή προς το Σούνιο. Όμως οι χαλαροί ρυθμοί δεν περιορίζονται στους δρόμους. Το ίδιο χαλαρά είναι τα πράγματα σε καταστήματα, εστιατόρια,......δημόσιες υπηρεσίες! Ω ναι, τώρα είναι η καλύτερη εποχή να τρέξει κανείς σε τράπεζες, εφορίες και λοιπές μπελαλίδικες υπηρεσίες!
Η πόλη άδειασε λοιπόν αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι της λείπουν τα χρώματα και τα αρώματα. Φτιάξαμε μια καταπληκτική tatin της οποίας το άρωμα έδωσαν τα φιστίκια αιγίνης και το υπέροχο χρώμα της οι βανίλιες!

Τάρτα tatin με βανίλιες και φιστίκι αιγίνης.

Υλικά

50 γρ φιστίκι αιγίνης αλεσμένο
150 γρ αλεύρι
ξύσμα ενός λεμονιού
120 γρ βούτυρο
3-4 βανίλιες (το φρούτο να είναι ώριμο αλλά σκληρό)
100 γρ ζάχαρη

Θα χρειαστείτε τηγάνι διαμέτρου 22 εκ που μπαίνει και στο φούρνο*

Ετοιμάζουμε τη ζύμη. Σε ένα μπολ ανακατεύουμε το φιστίκι και το ξύσμα με το αλεύρι. Προσθέτουμε 80 γρ βούτυρο κομμένο σε κομματάκια και πολύ κρύο συν 50 ml κρύο νερό. Δουλεύουμε το μείγμα με τα δάχτυλα πολύ γρήγορα μέχρι να λιώσει το βούτυρο. Ζυμώνουμε λίγο ακόμα μέχρι η ζύμη μας να γίνει ομοιογενής, τη διπλώνουμε σε πλαστική μεμβράνη και την βάζουμε στο ψυγείο για  μία ώρα τουλάχιστον.
Πλένουμε τις βανίλιες και τις κόβουμε σε φετούλες -όχι πολύ λεπτές αλλά ούτε και πολύ χοντρές!
Βάζουμε στο τηγάνι το υπόλοιπο βούτυρο και τη ζάχαρη και ζεσταίνουμε το μείγμα σε μέτρια φωτιά. Μόλις σκουρύνει σβήνουμε το μάτι και αρχίζουμε να τοποθετούμε από πάνω και με όμορφο τρόπο τις βανίλιες. Αφήνουμε για λίγα λεπτά πάνω στο σβησμένο μάτι και μετά αφαιρούμε από το μάτι και το αφήνουμε για λίγο να κρυώσει.
Ανάβουμε τον φούρνο να προθερμανθεί στους 200 βαθμούς. Βγάζουμε τη ζύμη από το ψυγείο και την ανοίγουμε με τη βοήθεια του πλάστη σε στρογγυλό φύλλο πάχους μισού εκατοστού και διαμέτρου όσο το τηγάνι. Το τοποθετούμε προσεκτικά πάνω στα φρούτα, πιέζουμε στις άκρες κυρίως αλλά και από πάνω. Το βάζουμε στο φούρνο να ψηθεί για 40 λεπτά περίπου.
 Αφού ψηθεί και το βγάλουμε από το φούρνο, θα το αφήσουμε να κρυώσει πριν το γυρίσουμε με τα φρούτα προς τα πάνω - εδώ σας εύχομαι ολόψυχα να είστε πιο επιδέξιοι από την...αδέξια υποφαινόμενη!!
Τα φρούτα με τη ζάχαρη θα έχουν δημιουργήσει ένα υπέροχο σιρόπι που θα έχει τυλίξει τη ζύμη. Η παρουσία αυτού του σιροπιού το κάνει ιδανικό επιδόρπιο γλυκό συνοδευόμενο από ...τι άλλο παρά λίγο παγωτό φιστίκι! Τελειότης! Όσον αφορά το παγωτό φιστίκι το καλύτερο το έχω φάει - φευ!-στην Ιταλία. Το πιο κοντινό σε γεύση με το ιταλικό που έχω δοκιμάσει στην ημεδαπή είναι εκείνο του Κωνσταντινίδη!

* Το συγκεκριμένο είδος τηγανιού πέρα από τις tatin , χρησιμοποιείται και για τις κλασικές frittata , ό,τι καλύτερο και πιο λαχταριστό σε ομελέτα -ομελέτα φούρνου συγκεκριμένα!

To catch a.... quiche!

Η γαλλική ριβιέρα είχε την τιμητική της τις τελευταίες μέρες. Από τη μια οι αγώνες της Φόρμουλα 1 - félicitations στον συμπατριώτη κι ομορφόπαιδο -να τα λέμε αυτά!!- Mark Webber- από την άλλη είχαμε ένα πάρα πολύ ενδιαφέρον κινηματογραφικό φεστιβάλ των Καννών με θριαμβευτή τον σπουδαίο Αυστριακό σκηνοθέτη Μίκαελ Χάνεκε - félicitations Μίκαελ!
Σε εκείνα τα μέρη λοιπόν, στη γαλλική ριβιέρα, ο μέγας μετρ του τρόμου , ο Άλφρεντ Χίτσκοκ, είχε γυρίσει μια από τις πιο  -ας πούμε- ανάλαφρες ταινίες του ''To catch a thief'' (ελ.τίτλος: ''Το κυνήγι του κλέφτη'') .

 Έχοντας ως πρωταγωνιστικό δίδυμο δύο από τους πλέον αγαπημένους του ηθοποιούς , τον Κάρι Γκραντ και την Γκρέις  Κέλλυ, στήνει μια ιστορία στην οποία αποθεώνεται περισσότερο η ομορφιά του τοπίου παρά η όποια μυστηριώδης πλοκή η οποία έχει ως εξής:

 Στην Κυανή Ακτή πέφτει επιδημία κλοπών κοσμημάτων πλουσίων γυναικών κι οι υποψίες στρέφονται στη ''Γάτα'' , τον Τζον Ρόμπι , ο οποίος κάποτε υπήρξε διαβόητος κλέφτης κοσμημάτων αλλά τώρα πια έχει αποσυρθεί.  Ο Τζον προσπαθεί να βρει τον πραγματικό ένοχο και στο δρόμο του συναντά μια πανέμορφη Αμερικανίδα η οποία τον ερωτεύεται και επίσης έναν συμπαθέστατο Άγγλο, υπάλληλο της ασφαλιστικής εταιρίας Lloyds , ο οποίος αποφασίζει -για το καλό της εταιρίας-  να συνεργαστεί με ένα πρώην κλέφτη για να πιάσει τον νυν κλέφτη.

 Όταν συναντιούνται ο Τζον Ρόμπι με τον υπάλληλο της Lloyds στη βίλα του πρώτου για να συζητήσουν πώς θα πιάσουν τον κλέφτη, η καλή του οικονόμος έχει ετοιμάσει μεταξύ άλλων κι ένα πιάτο Quiche Lorraine. ''Δοκίμασε'' , λέει ο Τζον στον Άγγλο, ''Η Ζερμαίν φτιάχνει το καλύτερο quiche''. Δοκιμάζει ο Άγγλος κι αναφωνεί ''Όντως ....η ζύμη του είναι πανάλαφρη''

Λοιπόν, έψαξα στα κιτάπια μου και σας παρουσιάζω σήμερα μια quiche lorraine κλασική, γαλλικότατη , όπως εμφανίζεται στην ταινία και της οποίας η ζύμη είναι ....as light as air!

Quiche Lorraine

(Από την ταινία ''To catch a thief'')

2012: Gourmet cinema

Μάιος 

Υλικά

Για τη ζύμη (Pâte brisée)*

200 γρ αλεύρι
1 πρέζα αλάτι
90 γρ βούτυρο πολύ κρύο, κομμένο σε κομμάτια
1 αυγό
20 ml πολύ κρύο νερό


Για τη γέμιση

200 γρ λαρδί (ή καπνιστό μπέικον μιας και το λαρδί δεν συνηθίζεται στα μέρη μας)
3 αυγά
250 ml γάλα
200 ml κρέμα γάλακτος
150 γρ τυρί εμεντάλ τριμμένο
αλάτι
πιπέρι
μοσχοκάρυδο (1 πρέζα)

Προετοιμασία της ζύμης
Σε μια λεκάνη ανακατεύετε το αλεύρι με το αλάτι. Προσθέτετε το βούτυρο (κομμένο σε κομμάτια αλλά πάντα πολύ κρύο. Αν θέλετε μπορείτε να το κόψετε και να το βάλετε στο ψυγείο για λίγα λεπτά ακόμη πριν το χρησιμοποιήσετε). Ζυμώνετε με την άκρη των δακτύλων πολύ απαλά μέχρι το μίγμα να αποκτήσει τη μορφή θρυμμάτων. Προσθέτετε το αυγό το οποίο θα έχετε ήδη χτυπήσει καλά με το κρύο νερό. Ζυμώνετε μέχρι να αποκτήσετε μια ομοιογενή ζύμη- όσο πιο γρήγορα γίνει αυτό τόσο το καλύτερο. Τυλίγετε τη ζύμη με μεμβράνη και την βάζετε στο ψυγείο για μία ώρα τουλάχιστον. Αφού περάσει ο ενδεδειγμένος  χρόνος, σε αλευρωμένη επιφάνεια και με τη βοήθεια του πλάστη ανοίγετε τη ζύμη σε φύλλο ομοιογενούς πάχους.

 Απλώνετε το φύλλο σε ταψί καλά βουτυρωμένο, αφαιρείτε ό,τι περισσεύει από τα άκρα, τρυπάτε τη βάση με ένα πιρούνι και βάζετε το ταψί στο ψυγείο για μισή ώρα τουλάχιστον. Προθερμαίνετε τον φούρνο στους 160 βαθμούς.  Βγάζετε από το ψυγείο το ταψί με τη ζύμη, την οποία σκεπάζετε με αντικολλητικό χαρτί . Πάνω στο χαρτί βάζετε  ξερά φασόλια (ή...γίγαντες αν έχετε ξεμείνει από φασόλια!) και ψήνετε για μισή ώρα περίπου. Αφού τη βγάλετε από το φούρνο αφήστε την αν κρυώσει λίγο πριν τη γεμίσετε.

mama quiche & baby quiche ready to be baked!

ΥΓ: Αν σας μείνει ζύμη, μην την πετάξετε , φτιάξτε mini quiches!

Προετοιμασία της γέμισης
Σε ένα αντικολλητικό τηγάνι σοτάρετε καλά αλλά χωρίς λάδι το κομμένο σε κομμάτια μπέικον (ή λαρδί). Σε μια γαβάθα θα ανακατέψετε πολύ καλά το γάλα, την κρέμα και τα αυγά. Προσθέτετε το τυρί κι έπειτα το μπέικον , το πιπέρι και το μοσχοκάρυδο. Ανακατεύετε.

Ρίχνετε τη γέμιση πάνω στην ήδη ψημένη ζύμη και την απλώνετε ομοιόμορφα. Όση ζύμη περισσεύει προς το χείλος, αφαιρέστε την. Η ζύμη κι η γέμιση πρέπει να έχουν το ίδιο ύψος. Ψήνετε για 30 λεπτά περίπου μέχρι να αποκτήσει η quiche ένα πανέμορφο χρυσό χρώμα.

*Η συγκεκριμένη pâte brisée είναι η καλύτερη, η ευκολότερη κι η πιο ανάλαφρη που έχω φτιάξει. Την βρήκα σε βιβλίο που αγόρασα από πρόσφατο ταξίδι στο Παρίσι κι ονομάζεται ''Atelier tartes , salé + sucré''. Η συγγραφέας Catherine Kluger άφησε τη δικηγορία κι άνοιξε τη δική της boulangerie στο 3ο arrondissement του Παρισιού όπου κάνει αυτό που αγαπούσε πάντα: Να ψήνει τάρτες!


Καλό καλοκαίρι από αύριο!

Η ανάρτηση είναι η 5η στα πλαίσια του φετινού αφιερώματος σε πιάτα από τον κινηματογράφο. Εδώ οι 4 προηγούμενες αναρτήσεις του αφιερώματος.

Στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας ...

...και των 6000 νησιών όπως μας ενημερώνει η γνωστή πια ''where's the goddamn valium'' καλλονή .  Στη χώρα αυτή λοιπόν, πρόκειται να διεξαχθούν εκλογές. Η χώρα αυτή εκτός από ...exceptional beauty -δεν αντιλέγω καλή μου, ηρέμησε!!- διαθέτει κι....exceptional ....πολιτικούς. Φυσικά πάντα στη σφαίρα του σουρεαλισμού! Φτάνει κανείς να ακούσει τι λένε και τι υπόσχονται αυτές τις μέρες για να συνειδητοποιήσει ότι ζει στη χώρα του ....never ending drama! ''Η μέρα της μαρμότας'' - τη θυμάστε την ταινία;- αυτή η διαρκής εφιαλτική επανάληψη από την οποία δεν μπορείς να ξεφύγεις.  Ζούμε τη δική μας πολιτική ''μέρα της μαρμότας'' με όλους αυτούς τους επικίνδυνα αστείους wannabe σωτήρες του έθνους. Είναι να αναρωτιέται κανείς πώς μια τόσο μικρή χώρα βγάζει τόσο πολλούς ανίκανους πολιτικούς!

Επίσης είναι να αναρωτιέται κανείς τι έπαθε τούτο το blog και ασχολείται με τις εκλογές ενώ δεν κάθεται να μαγειρέψει κάτι επιτέλους! Αλήθεια.....από πότε έχει να μαγειρέψει, να μπει στην κουζίνα....να μεγαλουργήσει...;;;;!!  (πω πω τι ταπεινοφροσύνη διαθέτει αυτή η Crispy, στους πολιτικούς της χώρας της έμοιασε ) Δεν μπορεί , δεν προλαβαίνει , ασχολείται με τις επικείμενες εκλογές. Κι εδώ που τα λέμε τι έμπνευση να σου δώσουν αυτές - ούτε τα σποτ των πολιτικών αρχηγών δεν είχαν έμπνευση φέτος. Εκτός από .....εκείνο της ΝΔ ....Μεταξύ μας, αυτό το ... ανοσιούργημα θα πρέπει να διδάσκεται στο μέλλον στις διαφημιστικές σχολές ως παράδειγμα προς αποφυγή!! Ό,τι χειρότερο έχει υπάρξει ως διαφημιστικό πολιτικό σποτ ever. Στο χωριό μου θα λέγαμε ότι είναι epic fail! Αναρωτιέμαι τι διάολο είχαν πάρει οι ''δημιουργοί'' αυτού του τερατουργήματος για να τους έρθει ...έμπνευση! Εμένα πάντως ήρθε το ΕΚΑΒ και με μάζεψε εκείνο το βράδυ που το είδα -που να μην το έβλεπα!!


Αλλά να που πρόλαβα κι έφτιαξα όμορφες ταρτούλες της εποχής με σπαράγγια. Ελαφριές , για να σερβιριστούν τη βραδιά των εκλογών με τη συνοδεία λευκού κρασιού. Συνιστώ λευκό Αμέθυστο Kώστα Λαζαρίδη 2011. Δεν ξέρω, μάλλον ο συνδυασμός των 3 ποικιλιών Sauvignon blanc- Ασύρτικο- Semillon  ταιριάζει γάντι με τα σπαράγγια.

Ταρτούλες με σπαράγγια και ρικότα

Υλικά για 4 άτομα

8 σφολιατίνια στρογγυλά
250 γρ ρικότα
50 γρ γραβιέρα τριμμένη
1 ματσάκι φρέσκο κρεμμυδάκι
1/2 κιλό σπαράγγια φρέσκα
1/4 ποτήρι γάλα
1  + 1 αυγό
μαϊντανό φρεσκοτριμμένο
λάδι

Θα χρειαστείτε  μικρά ταψάκια για ταρτούλες
Δύο ώρες πριν βγάζετε τα σφολιατίνια να ξεπαγώσουν. Καθαρίζετε και ψιλοκόβετε το φρέσκο κρεμμυδάκι. Καθαρίζετε τα σπαράγγια. Σε μια μικρή κατσαρόλα βάζετε λίγο νερό να βράσει. Ρίχνετε σε αυτό τα σπαράγγια και τα αφήνετε για 3-4 λεπτά. Τα στραγγίζετε και τα κόβετε σε κομματάκια μήκους 1 εκ.
Σε ένα τηγάνι σοτάρετε σε λίγο λάδι το φρέσκο κρεμμυδάκι, τα σπαράγγια και τον μαϊντανό. Μόλις μαραθούν είναι έτοιμα. Σε ένα μπολ χτυπάτε καλά τη ρικότα, το γάλα, το αυγό και το τυρί. Ρίχνετε στο μείγμα τα σοταρισμένα λαχανικά. Σε μικρά  στρογγυλά ταψάκια στρώνετε τα σφολιατίνια. Τα γεμίζετε με το μείγμα και περνάτε τη σφολιάτα που εξέχει με χτυπημένο αυγό. Ψήνετε για περίπου μισή ώρα σε προθερμασμένο φούρνο.

ΥΓ: Να θυμάστε ότι ο ήρωας στη ''Μέρα της μαρμότας'' καταφέρνει κι απεγκλωβίζεται από τη φρικτή επανάληψη που τον βασανίζει. Ελπίζω -από Δευτέρα 7/5-  κι εμείς να απεγκλωβιστούμε, αν όχι από την κρίση τουλάχιστον από τα ίδια κι ίδια πρόσωπα που μας λένε τα ίδια και τα ίδια ψέμματα τόσα χρόνια!

Καλό βόλι!

Mais il est oú le soleil?

Θυμάμαι πριν τρία χρόνια όταν είχα επισκεφθεί τη Γενεύη (μεταξύ μας τώρα, εντελώς εμπιστευτικά, μην το πείτε πουθενά, είχα πάει να καταθέσω μερικά εκατομμύρια ευρώ που μου είχαν περισσέψει) πέρασα από ένα μαγαζί που είχε τη φράση του τίτλου της ανάρτησης στην πινακίδα του! ''Mais il est oú le soleil?'' :

 ''Μα πού είναι ο ήλιος;'' Έλα μου ντε; Τι χειμώνας κι αυτός. Σκληρός, με το ένα σιβηρικό κύμα να ακολουθεί το άλλο κι από την άλλη τα απίστευτα σε σκληρότητα μέτρα λιτότητας που μας περιμένουν εν όψει του νέου μνημονίου. Κι αναρωτιέται κανείς πού είναι ο ήλιος...Ούτε αλκυονίδες μέρες δεν είδαμε φέτος. Ξαφνικά το καλοκαίρι μοιάζει να είναι έτη φωτός μακριά και το προηγούμενο μια ανάμνηση θολή και ξεθωριασμένη ανίκανη να μας παρηγορήσει.
Προχθές άνοιξα το δεύτερο μπουκάλι κρασί που προσφέρθηκε ευγενικά από το Κατώγι-Στροφιλιά. Ήταν το κλασικό λευκό Στροφιλιά 2011 και το είχα κρυώσει καλά. Πίνοντας την πρώτη γουλιά, αυτόματα και για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό μου ήρθαν εικόνες καλοκαιριού στο μυαλό!

Χαμογέλασα αμήχανα πιάνοντας τον εαυτό μου να ονειρεύεται γλυκά, ζεστά ηλιοβασιλέματα σε μια ελληνική ακτή στη μέση αυτού του χειμώνα που μοιάζει περισσότερο με σκοτεινό εφιάλτη. Είχα καιρό να γευτώ μια Στροφιλιά κι είχα ξεχάσει πόσο απολαυστική είναι. Πολύ ελληνικό κρασί με τις δύο ντόπιες ποικιλίες ροδίτη και σαββατιανό να δίνουν φρέσκους , δροσερούς τόνους εσπεριδοειδών. Άνοιξα τα μάτια, είδα ότι ο χειμώνας επέμενε να λυσσομανά.... κι άκουσα πάλι για τα πρωτοφανή μέτρα λιτότητας..... Κι έψησα μια τάρτα.

Τάρτα με καραμελωμένα κρεμμύδια και μουστάρδα

Υλικά
Για τη ζύμη:
25 γρ φρέσκια μαγιά
2 φλιτζάνια αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1 αυγό
1 κουτάλι σούπας ελαιόλαδο
3/4 φλιτζάνι χλιαρό προς ζεστό νερό
1/2 κουταλάκι αλάτι

Επίσης:
1 μεγάλο κρεμμύδι
1 κουταλιά καστανή ζάχαρη
1 κουταλιά βαλσαμικό ξύδι
λίγο ελαιόλαδο
1 κουταλάκι μαραθόσπορο
2-3 κουτάλια πολύ καλής ποιότητας μουστάρδα
1 φλιτζάνι σκληρό τυρί τριμμένο-κεφαλοτύρι, πεκορίνο κλπ

Λιώνετε τη μαγιά στο νερό και την αφήνετε για λίγα λεπτά να δράσει. Σε ένα μεγάλο μπολ ρίχνετε το αλεύρι και το αλάτι και φτιάχνετε ένα πηγάδι στη μέση. Χτυπάτε το αυγό με το λάδι. Ρίχνετε στο πηγαδάκι τη μαγιά και το αυγό κι αρχίζετε σιγά σιγά να ενσωματώνετε το αλεύρι. Μετά ξεκινάτε κανονικό ζύμωμα μέχρι να αποκτήσετε μια ζύμη ελαστική κι ομοιόμορφη- ίσως χρειαστεί λίγο αλεύρι παραπάνω εξαρτάται από το είδος που χρησιμοποιείτε. σκεπάζετε τη ζύμη και την αφήνετε 1 1/2 ώρα τουλάχιστον να φουσκώσει.
Ετοιμάζετε τα κρεμμύδια. Κόβετε σε πολύ λεπτές φετούλες το κρεμμύδι. Ζεσταίνετε καλά σε ένα τηγάνι λίγο λάδι. Προσοχή: Το ζεσταίνετε σε χαμηλή φωτιά οπότε θα πάρει λίγη ώρα. Προσθέτετε τα κρεμμύδια και το μαραθόσπορο και τα σωτάρετε για λίγο μέχρι να αρχίσουν να μαραίνονται τα κρεμμύδια. Προσθέστε τη ζάχαρη και το ξύδι , ανακατώστε και σκεπάστε το τηγάνι. Αφήστε τε να καραμελωθούν σιγά σιγά. Θα πάρει περίπου 40 λεπτά.
2ο μέρος: Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς. Σε ένα ταψί διαμέτρου περίπου 25 εκ στρώνετε λίγο χαρτί ψησίματος. Απλώνετε σε αυτό τη ζύμη ομοιόμορφα. Περνάτε μια καλή στρώση μουστάρδα πάνω από τη ζύμη. Πάνω από τη μουστάρδα απλώνετε τα καραμελωμένα κρεμμύδια και πάνω από τα κρεμμύδια το τυρί. Ψήνετε για 15 λεπτά περίπου- ίσως χρειαστεί και λίγο παραπάνω. Τρώγεται ευχάριστα ζεστή ή κρύα.

Πριν κλείσω θα ήθελα να ευχαριστήσω πολύ την Ερμιόνη του πολύ όμορφου ''The one with all the tastes'' για μια βράβευση. Κι ευχαριστώ την ίδια αλλά κι όλη την υπόλοιπη μπλογκοπαρέα για την πολύ όμορφη παρέα που κάνετε! Σε σας το αφιερώνω!

A lemony tale

Όσοι διαβάζετε πιστά (!) τούτο το ταπεινών προθέσεων blog , θα γνωρίζετε πια ότι η ιδιοκτήτρια του λατρεύει τα γλυκά με εσπεριδοειδή. Ιδιαίτερα εκείνα με λεμόνι. Διότι έχει αδυναμία στο λεμόνι. Την συγκινεί η απολαυστική δροσιά του ξινούτσικου χυμού του , το άρωμα του την ηρεμεί , της τέρπει τις αισθήσεις αλλά και τα συναισθήματα. Αν την δείτε ποτέ στο δρόμο να προχωρά στενοχωρημένη το μόνο που έχετε να κάνετε , είναι να τρίψετε ελαφρά ένα λεμονάκι και να της το δώσετε να το μυρίσει. Στη στιγμή θα αλλάξει η διάθεση της προς το πολύ καλύτερο! Βέβαια αυτό δεν σημαίνει ότι εσείς πρέπει να κυκλοφορείτε μ'ενα λεμόνι μονίμως μαζί σας! Ή ότι η Crispy κυκλοφορεί μονίμως στενοχωρημένη......Αν και τις τελευταίες μέρες ήταν....
Πλησίαζε η γιορτή του συντρόφου - ναι , ναι , εκείνη η γνωστή γιορτή όπου γιορτάζει η μισή Ελλάδα κι όλοι οι πολιτικοί τρέχουν να πιάσουν το πρώτο στασίδι στις εκκλησιές ανα την επικράτεια αλλά κάποιος πρέπει να τους πει ότι ποσώς μας νοιάζει αν είναι καλοί χριστιανοί!- κι ήθελα να του φτιάξω ένα γλυκό που πραγματικά θα τον ευχαριστούσε. Φαντάζομαι ότι θα είχε βαρεθεί - τι φαντάζομαι , είμαι σίγουρη γι'αυτό- το τιραμισού που του έφτιαχνα κάθε χρόνο τέτοια μέρα. Εν τω μεταξύ όποτε κατέβαινα στον Paul στην Πανεπιστημίου μου ζητούσε να του φέρω τάρτα λεμονιού! Τάρτα λεμονιού; Μα βέβαια! Ξεκίνησα αμέσως το ψάξιμο της ιδανικής tarte au citron συνταγής! Αλλά....Φευ... Μέρες ολόκληρες έψαχνα για την συνταγή εκείνη που θα με ενθουσίαζε χωρίς όμως αποτέλεσμα.... Είτε ήταν πολύπλοκη η εκτέλεση είτε τα σχόλια όσων είχαν φτιάξει συνταγές που είχα βρει ήταν αρνητικά. Είχαν χαθεί και κάτι συνταγές που είχα κάνει bookmark από το χειμώνα...Άλλά επέμενα κι έψαχνα.  Τελικά -τι λένε για τον επιμένοντα;- τη βρήκα! Μετά άρχισε το ψάξιμο για ελληνικά , ακέρωτα λεμόνια . Έφαγα τον τόπο αλλά τα βρήκα! Και τα ακριβοπλήρωσα (2,50 ευρώ το κιλό!)! Αλλά επέμενα ελληνικά!
Παραταύτα η συνταγή είναι γαλλική κι είναι παρμένη από ένα από τα καλύτερα foodblog που υπάρχουν! Εκείνο του ''An Αmerican in Paris'' David Lebovitz. Προσέξτε ιδιαίτερα το τρόπο με τον οποίο φτιάχνεται η ζύμη! Πρώτη φορά μου έτυχε τέτοια τεχνική και το αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακό!
Alors , allons-y!

Γαλλική τάρτα λεμονιού

French lemon tart από τον David Lebovitz

Για τη ζύμη θα χρειαστείτε:

90 γρ. ανάλατο βούτυρο
1 κουταλιά λάδι
3 κουταλιές νερό
1 κουταλιά ζάχαρη
ελάχιστο αλάτι
150 γρ αλεύρι

Προθερμαίνετε τον φούρνο στους 200 βαθμούς περίπου. Τώρα θα κάνετε το εξής. Σ'ένα πυρίμαχο μπολ θα βάλετε όλα τα υλικά εκτός από το αλεύρι και θα το βάλετε στο φούρνο μέχρι να λιώσει καλά το βούτυρο και να κάνει φουσκαλίτσες στην άκρη. Βγάζετε το μπωλ προσεκτικά μ'ένα ειδικό γάντι. Αρχίζετε και ρίχνετε στο ζεστό μίγμα σιγά σιγά το αλεύρι ανακατώνοντας συνέχεια με μια σπάτουλα μέχρι το μίγμα να γίνει μια ομοιογενής ζύμη! Θα εκπλαγείτε μόλις δείτε πόσο γρήγορα θα δέσει η ζύμη. Τη μεταφέρετε σ'ένα ειδικό σκεύος για τάρτες διαμέτρου 23 εκ.και την απλώνετε με τα χέρια μέχρι τις άκρες. Μπορείτε στα τοιχώματα να χρησιμοποιήσετε ένα πηρούνι για να σας βοηθήσει να την στρώσετε. Με το ίδιο πηρούνι τρυπήστε την εδώ κι εκεί. (Ο David αναφέρει ότι με το ψήσιμο μπορεί να εμφανιστούν ρωγμές στη βάση γι'αυτό καλό είναι να κρατάμε λίγη ζύμη στην άκρη. Προσωπικά δεν μου εμφανίστηκαν ρωγμές). Ψήστε την 15 λεπτά ή μέχρι να πάρει εκείνο το ωραίο χρυσοκαφέ χρώμα που παίρνουν οι ζύμες! Αφήστε στην άκρη τη βάση να κρυώσει.

Πάμε να φτιάξουμε την κρέμα:

Για την κρέμα θα χρειαστείτε:
125 ml φρεσκοστιμμένο χυμό λεμονιού
Το ξύσμα ενός λεμονιού (προφανώς ακέρωτο)
85 γρ βούτυρο
100 γρ ζάχαρη
2 μεγάλα φρέσκα αυγά
2 κρόκους μεγάλων φρέσκων αυγών

Προθερμαίνετε τον φούρνο στους 180 βαθμούς.
Σε μια κατσαρόλα και σε χαμηλή προς μέτρια φωτιά ζεσταίνετε το βούτυρο , το χυμό λαμονιού , το ξύσμα και τη ζάχαρη. Σ'ένα μπωλ χτυπάτε καλά τα αυγά με τους κρόκους. Όταν έχει πια λιώσει το βούτυρο κι έχει ομογενοποιηθεί το μίγμα στην κατσαρόλα, αργά και πολύ προσεκτικά ξεκινήστε να ρίχνετε κουταλιές από το μίγμα στα αυγά ανακατώνοντας συνεχώς τα αυγά. Αυτό το κάνουμε για να πάρουν σιγά σιγά τα αυγά τη θερμοκρασία του μίγματος. Μόλις ρίξουμε 10-15 κουταλιές , ρίχνουμε τα αυγά στην κατσαρόλα ανακατεύοντας συνεχώς μέχρι να πήξει και να αρχίσουν να εμφανίζονται φουσκαλίτσες στην άκρη. Η κρέμα μας είναι έτοιμη. Τη χύνουμε πάνω στη βάση περνώντας την από ένα αραιό τρυπητήρι και την απλώνουμε με μια σπάτουλα. Την ψήνουμε ίσαμε 5 λεπτά.

Crispy's confession: Εκπλαγήκαμε ευχάριστα μόλις διαπιστώσαμε ότι η τάρτα είχε ακριβώς την ίδια γεύση κι υφή με εκείνες του Paul! Αυτό πραγματικά με έκανε χαρούμενη και υπερήφανη! Δεν σας είπα ότι το λεμόνι μου φτιάχνει τη διάθεση!!!

Bright yellow , bright last piece of lemon tart for breakfast!

Austrian delights (Part 2)

(σε συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησης )

 Μεγαλώνοντας κάποτε ξεκίνησαν τα ταξίδια στο εξωτερικό. Τα πρώτα ταξίδια έγιναν στην Γερμανία - ως φοιτήτρια δεν έρρεαν οι πακτωλοί χρημάτων από τις τσέπες μου, είχα καταφέρει όμως να πάρω μια υποτροφία την οποία  επένδυσα όλη σε ..ταξίδια , εντός κι εκτός συνόρων.

 Στη Γερμανία είχα συγγενείς (= δωρεάν στέγαση) έτσι έπαιρνα το τρένο (και μια φορά το λεωφορείο , δεν το συνιστώ) και διέσχιζα την τότε Γιουγκοσλαβία (αδιάφορη , τα πράγματα άλλαζαν προς την τωρινή Κροατία) και την Αυστρία ! Α , η Αυστρία!

Ένα οπτικό αριστούργημα! Δεν χόρταινα να κοιτάζω από το παράθυρό μου το χιονισμένο τοπίο -συνήθως ταξίδευα Χριστούγεννα- κι υποσχόμουν στον εαυτό μου ότι το επόμενο ταξίδι θα ήταν εδώ. Έκανα το ''λάθος'' και το ...επόμενο ταξίδι έγινε στην Belpaese κι εκεί βρήκε πρόσφορο έδαφος ο ανομολόγητος έρωτας μου για τη χώρα του Marcello , ο οποίος έρωτας κρατά γερά και σταθερά ακόμα και τώρα - αλλά αυτά θα τα πούμε σε άλλη ανάρτηση.

 Έτσι εκείνο το ταξίδι στην Αυστρία όλο και το γυρόφερνα κι όλο το ανέβαλλα είτε γιατί προτιμούσα να σουλατσάρω στο centro storico της Αιώνιας Πόλης , είτε γιατί το θεωρούσα δεδομένο ότι η bella Vienna θα με περίμενε εσαεί υπομονετικά! Φέτος της έκανα τη χάρη ....και το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι μετανιώνω που δεν είχα κάνει τούτη την επίσκεψη νωρίτερα!

 Είχα συνέχεια την αίσθηση ότι η πόλη με περίμενε χρόνια τώρα , και να που με δέχτηκε με τρυφερότητα , καλοσύνη και...γλυκύτητα. Ότι είναι υπέροχη δεν έχω λόγια να περιγράψω πόσο! Υπέροχη και αγέρωχη! Αλλά και φιλική , ζωντανή , κομψή και...νόστιμη!  Η κουζίνα της είναι η κλασική κεντροευρωπαϊκή -με τα σνίτσελ να είναι μεγαλύτερα σε διάμετρο από το πιάτο!-, τα κρασιά της είναι - αναπάντεχα!- εντυπωσιακά , ιδιαίτερα τα λευκά , κι η ζαχαροπλαστική......!!! Μα όλοι θα έχετε ακούσει για το apfel strudel , για το sacher torte και για το...

Linzertorte

Για τη ζύμη θα χρειαστείτε:
125 γρ αλεύρι
125 γρ ανάμικτη σκόνη αμυγδάλων και φουντουκιών
125 γρ βούτυρο (σε θερμοκρασία δωματίου και κομμένο σε κυβάκια)
120 γρ ζάχαρη άχνη
1 αυγό
το ξύσμα μισού λεμονιού
1 κουταλάκι κανέλα
πολύ λίγο (τη μύτη ενός κουταλακίου) τριμμένο γαρύφαλλο.
λίγο αλατάκι
Θα χρειαστείτε επίσης :
1 βαζάκι μαρμελάδα από σμέουρα
ζάχαρη άχνη για το πασπάλισμα
και λίγο γάλα.

Σε μια γαβάθα βάζετε το αλεύρι και στη μέση σχηματίζετε ένα κενό. Στο κενό τοποθετείτε το βούτυρο , τη ζάχαρη και το αυγό , το αλάτι. Στην αρχή ζυμώνετε απαλά με τα δάχτυλα. Ρίξτε τη σκόνη αμυγδάλου-φουντουκιού , κανελογαρίφαλο και ξύσμα , ενώστε όλα τα υλικά και ζυμώστε δυνατά τη ζύμη. Αν δείτε ότι κολλά στα τοιχώματα ρίξτε λίγο ακόμη αλεύρι.. Μόλις είναι έτοιμη τυλίξτε την σε μεμβράνη και αφήστε την στο ψυγείο για τουλάχιστον μία ώρα.
(Μια ώρα μετά!)
Προθερμάνετε τον φούρνο στους 180 βαθμούς.
Βγάλτε τη ζύμη από το ψυγείο. Κόψτε τα 2/3 αυτής , ανοίξτε την κι απλώστε την σε ταψί για τάρτες (των 20 κάτι εκατοστών πάνω κάτω!). Απλώστε από πάνω την μαρμελάδα. Με την υπόλοιπη ζύμη φτιάξτε λωρίδες και πλέξτε τις διαγωνίως πάνω στην μαρμελάδα. Ραντίστε τις λωρίδες με λίγο γάλα. Ψήστε στο φούρνο για 30 λεπτά. Μόλις βγει από τον φούρνο , αφήστε την να κρυώσει λίγο και πασπαλίστε την με ζάχαρη άχνη.

Crispy's little chat about jam tarts : Προφανώς η συνταγή θα σας θύμισε τάρτες με μαρμελάδα ή και τη δική μας πάστα φλώρα. Όμως η παρουσία στη ζύμη αμυγδάλων, φουντουκιών και κανελλογαρίφαλων την διαφοροποιεί και της δίνει μια ιδιαίτερη γεύση. Όπως επίσης κι η αποκλειστική χρήση της μαρμελάδας από σμέουρα -παρεμπιπτόντως η αγαπημένη μαρμελάδα της Crispy! Έχετε υπ'οψη ότι οι συγκεκριμένες ζύμες όσο περισσότερο μένουν τόσο καλύτερες γίνονται! Μπορείτε να τις ετοιμάζετε από το πρωί και να φτιάχνετε την τάρτα σας το απόγευμα ή ακόμα καλύτερα να την φτιάχνετε αποβραδίς !

Bye bye, ma douce et belle Vienne...

Μια tatin αχλαδιού....σκέτη αμαρτία!

Την θυμάστε εκείνη την ιστορία με το προπατορικό αμάρτημα; Ξέρετε , τότε που το πρώτο ζεύγος εκδιώχθηκε από τον παράδεισο κι έτσι το ανθρώπινο γένος έχασε την μοναδική ευκαιρία να ζει εσαεί  στο ..πιο βαρετό κάμπινγκ γυμνιστών ever! Χάρη χρωστάμε στον Αδάμ και την Εύα , κυρίως στην Εύα βέβαια , αυτή ήταν άλλωστε που μπήκε στον...πειρασμό. Η συγκεκριμένη ιστορία έχει διάφορα , ας τα πούμε , παράδοξα. Το κυριότερο από τα οποία είναι , πού στον κόρακα βρέθηκε φίδι να...μιλά.  Το θέμα μας όμως σήμερα, δεν είναι ο όφις αλλά το...μήλο . Γιατί  επιλέχτηκε το μήλο ως...πειρασμός; Τι το εντυπωσιακό έχει το συγκεκριμένο φρούτο; Σιγά το φρούτο στο κάτω κάτω της γραφής! Αν ρωτήσεις 100 άτομα , ποιο είναι το αγαπημένο τους φρούτο , ούτε οι 10 δεν θα απαντήσουν...''μήλο''! Προσπάθησα να αναπλάσω τη σκηνή της...αποπλάνησης βάζοντας στη θέση του μήλου άλλα φρούτα : Πορτοκάλι : Ναι μεν στρογγυλό , εύκολο να το κουβαλήσει ο όφις αλλά πώς θα το καθάριζε η Εύα; Πεπόνι : Το ίδιο πρόβλημα. Καρπούζι: Βαρύ κι ασήκωτο. Ο όφις θα είχε πρόβλημα στη μεταφορά. Μπανάνα : Φαλλικό σύμβολο , άστο , η αποπλάνηση έπρεπε να γίνει με κομψό τρόπο. Χμ , κεράσια ή φράουλες; Πολύ σέξι φρούτα και τα δύο , ωραία χρώματα , εμπνέουν έναν...πειρασμό. Όμως , φαντάζεστε τον όφι να κρατά στο στόμα του καλαθάκι με κεράσια ή μπωλ με φράουλες; ''Λίγη ζάχαρη on the top , Εύα μου;''. Έτσι οδηγούμαστε στο ένα και μοναδικό φρούτο που θα μπορούσε να αντικαταστήσει το μήλο: Το αχλάδι!
Απορώ πώς ο όφις δεν σκέφτηκε να αποπλανήσει την Εύα με τούτο το υπέροχο φρούτο! Έχει πανέμορφο χυτό σχήμα , που θυμίζει ελαφρώς τις καμπύλες της Εύας (!), είναι πιο ζουμερό και τι υπέροχα είναι τα χρώματά του όταν ωριμάζει: από πράσινο σε γλυκό καφετί ή κίτρινο ανάλογα την ποικιλία. Εξαιρετικό! Το αχλάδι είναι το φρούτο εκείνο που μπορεί να αντικαταστήσει το μήλο...και στο προπατορικό αμάρτημα αλλά και  κυρίως, στην ...Tarte tatin!
Στο κλασσικό αυτό γλύκισμα με μήλο εμείς σήμερα θα προτιμήσουμε αχλάδι και σας εγγυώμαι είναι απείρως καλύτερο!

Tarte tatin με αχλάδι

Χρόνος ετοιμασίας : ζύμη 5 λεπτά + 1 ώρα τουλάχιστον στο ψυγείο

Υπόλοιπες ετοιμασίες 10 λεπτά.

Χρόνος ψησίματος : 1/2 ώρα

Θα χρειαστείτε: Ταψί βαθύ διαμέτρου 22 εκ. περίπου.

Υλικά για την ζύμη μπριζέ * :

250 γρ αλεύρι

125 γρ βούτυρο σε θερμοκρασία δωματίου κομμένο σε κυβάκια

1 κρόκο αυγού

40 γρ ζάχαρη άχνη

1 πρέζα αλάτι

50 ml νερό.

Επίσης θα χρειαστείτε:

1 κιλό αχλάδια ώριμα αλλά σφιχτά

100 γρ ζάχαρη άχνη

40 γρ  + 20 γρ βούτυρο

λίγο ξίδι πολύ καλής ποιότητας

Πάμε να φτιάξουμε πρώτα τη ζύμη:

Διαλύετε το αλάτι στο νερό. Σ'ένα μεγαάλο μπωλ ζυμώνετε το αλέυρι και το βούτυρο με τα δάχτυλα. Ανοίξτε μια τρύπα στο κέντρο και ρίξτε τον κρόκο , τη ζάχαρη και το νερό και ζυμώστε δυναμικά για λίγα λεπτά. Θα δέσει αμέσως. Τυλίξτε την με μεμβράνη και βάλτε την στο ψυγείο για 1 ώρα τουλάχιστον.

Προθερμαίνετε τον φούρνο στους 200 βαθμούς.

Εν τω μεταξύ καθαρίστε και κόψτε τα αχλάδια σε τέταρτα. Σημείωση : Εγώ χρησιμοποίησα αχλάδια abate fetel -εκείνα τα μεγάλα που είναι σαν καμπάνες- τα οποία ήταν θεσπέσια αλλά λίγο άβολα και γι'αυτό τα έκοψα σε όγδοα.

Ετοιμάζετε την καραμέλα. Σ'ένα μικρό κατσαρολάκι με χοντρό πάτο ζεσταίνετε σε μέτρια φωτιά 50 γρ ζάχαρη με 3 κουταλιές νερό. Μόλις το μίγμα αρχίσει να σκουραίνει και να πήζει ρίχνετε 2-3 κουταλιές ξίδι και 40 γρ βούτυρο. Ανακατεύετε εκτός φωτιάς μέχρι να λιώσει το βούτυρο και την  απλώνετε στο ταψί . Πάνω από την καραμέλα απλώνετε καλλιτεχνικώς (κι όχι ατάκτως όπως έκανα εγώ , έφταιγαν τα fetel!!!) τα αχλάδια. Πασπαλίζετε με την υπόλοιπη ζάχαρη κι απλώνετε εδώ κι εκεί στα κενά τα 20 γρ βούτυρο.

Βγάζετε την ζύμη από το ψυγείο , την ανοίγετε σε διάμετρο όσο και το ταψί. Την απλώνετε πάνω από τα αχλάδια και την πιέζετε ώστε να κολλήσει καλά πάνω στο φρούτο.

Ψήνετε για 1/2 ώρα περίπου. Αν τυχόν σας πάρει χρώμα νωρίς σκεπάστε με αλουμινόχαρτο.

Καθώς ψηνόταν το γλυκό, το σπίτι μοσχοβολούσε σαν παριζιάνικη πατισερί! Είναι από τα ωραιότερα γλυκά που έχω φτιάξει κι είναι ιδανικό συνοδευτικό για το τσάι που θα πίνετε ένα χαλαρό απογευματάκι! Θυμηθείτε εδώ κι εδώ δύο ακόμη γλυκά με αχλάδια που είχα αναρτήσει παλιότερα.

*Και λίγα λόγια για την ζύμη μπριζέ. Η συγκεκριμένη συνταγή είναι η καλύτερη που έχω δοκιμάσει. Μπορείτε να την φτιάξετε κι αρκετές ώρες πριν , ακόμα κι αποβραδίς! Έχει αυτό το πλεονέκτημα. Κι επίσης δεν θέλει πολύ ζύμωμα. Μόλις η ζύμη γίνει ομοιόμορφη σταματάτε. Όσο λιγότερο την παιδεύετε , τόσο καλύτερο γι'αυτήν!!!

Κακές συνήθειες , γλυκές (κι αλμυρές) συνέπειες

Αν ανοίξει κανείς το ψυγείο της Crispy θα ακούσει ψίθυρους , φωνές , οδυρμούς , ουρλιαχτά ...Τι κρύβεται σε εκείνο το στοιχειωμένο ψυγείο; Ποιο μυστικό πλανάται στα ράφια , στις θήκες και στον καταψύκτη αυτού του τρομακτικού σκεύους κουζίνας;! Α , μην εξάπτεστε αγαπητοί μου , δεν κρύβω ...πτώματα! Απλά είναι εκείνες οι κακές συνήθειες , ναι , χμμ , τώρα που το σκέφτομαι,....αυτές φταίνε , αυτές...Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή , συγκεκριμένα αρχές φθινοπώρου. Τότε που η Crispy , έχοντας επιστρέψει κι από τις τελευταίες διακοπές του καλοκαιριού , είναι αποφασισμένη να ξεκινήσει μια πιο υγιεινή διατροφή που θα είναι πλούσια σε φρούτα και λαχανικά. Εφορμά σε μανάβικα , λαϊκές και κάθε φορά επιστρέφει με τόνους από μήλα , αχλάδια , καρότα , μπρόκολα και πάει λέγοντας. Αυτό το σκηνικό -με τις εξορμήσεις- κρατάει για ένα μήνα περίπου , όμως εν τω μεταξύ , ο ρυθμός κατανάλωσης των φρούτων και λαχανικών πέφτει δραματικά , διότι εκτυλίσσονται σκηνές του στυλ :'' Ωχου , σιγά μην καθαρίσω μήλο τέοια ώρα , δεν τρώω μια σοκολάτα καλύτερα;'' ή ''Σιγά μην κάτσω και στίψω πορτοκάλια , δεν βάζω καλύτερα να φτιάξω τον 65ο καφέ της μέρας;''. Κι έτσι την ''Σεπτεμβριανή επανάσταση της υγιεινής διατροφής'' την πήρε και την σήκωσε , τα μήλα και η λοιπή χλωρίδα του ψυγείου ουρλιάζουν , ο σύντροφος S κάνει ''χιούμορ'', (διάλογος: -Κάτι πρέπει να κάνω με τα μήλα... -Από τώρα;;; Ακόμα δεν μπήκε ο Μάρτης! ) , κι εγώ ανησυχώ γιατί 1) πρέπει να ανανεώσω τη σύμβασή μου με την υγιεινή διατροφή 2) να ανανεώσω το ψυγείο-τουέστιν να μπει κάτι πιο φρέσκο, βρε αδερφέ και 3) να ανανεώσω ό,τι ψήνεται κι ό,τι μαγειρεύεται στην κουζίνα μου. Σ' αυτό ήρθε και βοήθησε η συμπαθέστατη tartelette . Στο πολύ όμορφο blog της βρήκα δύο εκπληκτικές & νοστιμότατες συνταγές που όχι μόνο με βοήθησαν να ανανεωθώ από άποψη συνταγών αλλά το κυριότερο κατάφερα και μαγείρεψα διάφορα ...''φαντάσματα'' που στοίχειωναν εκείνο το ψυγείο!
Πάμε να δούμε τις συνταγές:
Πρώτα η αλμυρή:

Πίτσα με πράσα , μπέικον και κατσικίσιο τυρί

(παραλλαγή από συνταγή της tartelette)

Βασική συνταγή για τη ζύμη της πίτσας:
1/2 κιλό αλεύρι
300 ml χλιαρό νερό (ούτε κρύο , ούτε ζεστό αλλιώς ΔΕΝ θα ενεργοποιηθεί η μαγιά)
25 γρ φρέσκια μαγιά
1/2 κουταλάκι του γλυκού αλάτι
2 κουταλιές της σούπας ελαιόλαδο

Διαλύετε την μαγιά στο νερό. Την αφήνετε λίγα λεπτά. Σε μια λεκάνη ρίχνετε το αλεύρι και το αλάτι και δημιουργείτε ένα κενό στη μέση. Σε αυτό ρίχνετε τη μαγιά και το λάδι. Αρχίζετε να ζυμώνετε ζωηρά μέχρι να ομογενοποιηθεί η ζύμη και να μην κολλά στα χέρια. Ίσως χρειαστεί περισσότερο αλεύρι οπότε καλό είναι να το έχετε δίπλα σας. Σκεπάζετε τη λεκάνη και την αφήνετε σε ζεστό μέρος τουλάχιστον για 2 ώρες. Όσο περισσότερο μένει η ζύμη τόσο το καλύτερο.
Όταν είναι έτοιμη, θα προθερμάνετε πάρα πολύ καλά τον φούρνο τουλάχιστον μισή ώρα πριν και στην μάξιμουμ θερμοκρασία. Παίρνετε τη ζύμη, την δουλεύετε για λίγο και την ανοίγετε σε ένα λεπτό φύλλο. Την τοποθετείτε σε καλά λαδωμένο ταψί.
Ακολουθούν τα υπόλοιπα:


Τι θα βάλετε στην πίτσα : 100 γρ. μπέικον , 2 πράσα , λίγο κατσικίσιο τυρί ( μια μικρή διευκρίνιση εδώ. Δεν τρελαίνομαι για κατσικίσια τυριά , ωμά δεν τα θέλω καθόλου αλλά σε πίτες όπου έχει λιώσει το τυρί κάτι γίνεται. Τώρα , ο σύντροφος S , πριν λίγο καιρό είχε τη φαεινή ιδέα να φέρει σπίτι ...γαλλικό κατσικίσιο τυρί. Ευτυχώς , βρέθηκε αυτή η συνταγή και...ξέρετε...Τώρα εσείς δεν χρειάζεται να αγοράσετε γαλλικό Tomme , βάλτε λίγη φέτα ή κάτι εξίσου...''αρωματικό''!) , 1 μοτσαρέλα, λίγο λάδι , πιπέρι

Τι θα κάνετε: Κόβετε το πράσο σε όσο το δυνατόν πιο λεπτές φετούλες. Σωτάρετε το μπέικον και το πράσο σε πολύ λίγο λάδι μέχρι να μαλακώσει το πράσο  Απλώνετε το μίγμα μπέικον-πράσο , πάνω στη ζύμη , το κατσικίσιο τυρί χοντροκομμένο , τη μοτσαρέλα σε ροδέλες και ψήνετε σύμφωνα με τις οδηγίες. Πιστέψτε με είναι από τις ωραιότερες πίτσες που έχω φάει ποτέ και χάρηκα πολύ που την έφτιαξα διότι εκτός του ότι ο συνδυασμός των υλικών ήταν εξαιρετικός και ξεφεύγει από το στερεότυπο της κλασικής πίτσας , απ'την άλλη κατάφερα κι ''εξόντωσα'' κάτι ξεχασμένα πράσα κι εκείνο το ...κατσικίσιο τυρί!


Πάμε στη γλυκιά συνταγή:

Gateau tatin aux pommes

Yλικά:
3/4 φλυτζάνι ζάχαρη
4 μήλα
100 γρ βούτυρο
100 γρ ζάχαρη
5 αυγά
1/2 κουταλάκι αλάτι
150 γρ ξινόγαλο
270 γρ αλεύρι
1 κουταλάκι baking powder

Σε κατσαρολάκι και σε μέτρια φωτιά , λιώνουμε τα 3/4 ζάχαρης σε λίγο νερό μέχρι να καραμελοποιηθεί και να πάρει εκείνο το ωραίο χρυσό -καφέ χρώμα. Απλώνουμε την καραμέλα σε ταψάκι διαμέτρου 20 εκ. περίπου. Καθαρίζουμε και κόβουμε τα μήλα σε φετούλες και τα απλώνουμε πάνω στην καραμέλα με ωραίο τρόπο. Φτιάχνουμε τη ζύμη. Χτυπάμε καλά το βούτυρο με τη ζάχαρη . Προσθέτουμε τα αυγά ένα ένα . Προσθέτουμε αλεύρι και baking powder τα οποία θα έχουμε εν τω μεταξύ αναμίξει. Τέλος προσθέτουμε το ξινόγαλο. Απλώνουμε τη ζύμη πάνω από τα μήλα και ψήνουμε για 30-35 λεπτά στους 180 βαθμούς ή όπως λέει κι η γλυκύτατη tartelette μέχρι το μαχαίρι που θα βυθίσουμε στο κέντρο να βγει καθαρό!

Tip: Σε ζύμες για κέικ κλπ στην τελευταία φάση , όπου προστίθεται το αλεύρι , δε χρησιμοποιώ μίξερ , ολοκληρώνω χτυπώντας με το χέρι. Τα αποτελέσματα είναι πολύ καλύτερα.


Τέλος, με αυτήν τη συνταγή κατάφερα κι ''εξόντωσα'' 4 μήλα κι ένα ξινόγαλο του οποίου πλησίαζε η ημερομηνία λήξεως!!!!

Από αύριο ξανασηκώνουμε την μπαντιέρα της υγιεινής διατροφής.........!

Μεσογειακή quiche , τάρτα , πίτα; Πες την όπως θες!

Αλλά όταν τη δοκιμάσεις θα τη λατρέψεις. Για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή , ένας Αμερικανός στο Παρίσι μας έδωσε την καταπληκτική ιδέα της γέμισης , μια γλυκύτατη Παριζιάνα την πανέξυπνη σε σύλληψη βάση για την πίτα και μια ξεροκέφαλη Ελληνίδα έκανε ως συνήθως τα δικά της -για το καλό σας! Την ονόμασα Μεσογειακή γιατί στη γέμιση έχουμε την παρουσία του Χαβιέ Μπαρντέμ της ισπανικής γαστρονομίας! Οπότε Ελλάς , Ισπανία , Γαλλία , μια ισχυρή και συγκλονιστική για τον ουρανίσκο γευστική συμμαχία.
Ενωμένοι ορμάμε στην κουζίνα :

Μεσογειακή Πίτα

(διασκευή από συνταγή του David Lebovitz)

Υλικά για τη βάση : 
250 γρ αλεύρι , 1 κουταλάκι αλάτι , 1 κουταλάκι αποξηραμένα μυρωδικά όπως δεντρολίβανο , θυμάρι , ματζουράνα , 60 ml ελαιόλαδο , 120 ml κρύο νερό.

Υλικά για τη γέμιση : 
1 καλό ματσάκι φρέσκο κρεμμυδάκι το οποίο θα ψιλοκόψετε σε ροδέλες , 80 - 100 γρ τσορίθο - ο Μπαρντέμ που λέγαμε!- , 1 κουτί ρικότα ή ανθότυρο , κι επειδή σας σκέφτομαι και νοιάζομαι για σας, αφαίρεσα τις απίστευτες ποσότητες θερμίδων της κρέμας γάλακτος που έχει η συνταγή και πρόσθεσα αντ'αυτής 1/2 φλιτζάνι ξυνόγαλο ! Μια χαρά! Επίσης θα χρειαστείτε 1/2 ποτήρι γάλα , 1 αυγό κι αλατοπίπερο!

Πώς φτιάχνουμε τη βάση : Ανακατεύουμε το αλεύρι με τα μυρωδικά και το αλάτι σ'ένα μπωλ. Προσθέτουμε το λάδι και ανακατεύουμε λίγο μ'ένα πηρούνι. Προσθέτουμε το νερό , δουλεύουμε για λίγο με το πηρούνι και μετά ξεκινάμε το ζύμωμα με τα χεράκια μας. Θα δέσει αμέσως η ζύμη , μην ανησυχείτε. Βάλτε την πάνω σε μια επιφάνεια , πασπαλίστε την με αλεύρι κι αρχίστε με έντονες και ζωηρές κινήσεις να την ανοίγετε και να την διπλώνετε (στα τέσσερα σαν πετσέτα!) για λίγη ώρα. Μεταφέρετε τη ζύμη σε λαδωμένο ταψί για τάρτες (μέχρι διαμέτρου 30 εκ. ) κι απλώστε την όμορφα κι ομοιόμορφα. Ό,τι περισσεύει αφαιρέστε το , τι το κοιτάτε! Βάλτε το ταψί στο ψυγείο για μισή ώρα τουλάχιστον. Και τώρα προσοχή , προσοχή σε αυτό που θα σας πω : Πριν ρίξετε τη γέμιση πάνω από τη βάση , τρυπήστε την -τη βάση- με πηρούνι σε διάφορα σημεία - αλλιώς θα σας βγει ετοιμόγεννη από το φούρνο! Όσο είναι η βάση στο ψυγείο ετοιμάστε τη γέμιση. Σε λίγο λάδι , σωτάρετε τα φρέσκα κρεμμυδάκια μέχρι να μαλακώσουν και μη - θα σας μαλώσω- μην τα αφήσετε να μαυρίσουν στο σωτάρισμα. Αλατοπιπερώστε ελαφρώς κι αφήστε τα να κρυώσουν.

Προθερμάνετε το φούρνο στους 200 βαθμούς.

Σ'ένα μεγάλο μπωλ ανακατέψτε τη ρικότα μέχρι να κρεμοποιηθεί -άκου τώρα λέξη!- , μετά προσθέστε το αυγό , το ξυνόγαλο και το γάλα , ανακατώστε , ρίξτε το τσορίθο , τέλος τα κρεμμυδάκια τα σωταρισμένα , δοκιμάστε αν θέλει κι άλλο αλατοπιπέρισμα -προβλέπω οι φιλόλογοι να μού κάνουν μήνυση σήμερα!- απλώστε τη γέμιση στη βάση-ε, ε, ε, τι σας είπα και ξεχάσατε κιόλας; Τρυπήστε τη βάση , τρυπήστε τη βάση , τρυπ... - και ψήστε για 20-30 λεπτά , μέχρι η πίτα να πάρει εκείνο το ωραίο καφέ-χρυσαφί χρώμα που προκαλεί ασυνείδητα σιελόρροια!!

Θα τη λατρέψετε την πίτα ! Κι εμένα που σας την φίλεψα!!! Μόνο οι φιλόλογοι θα με μισήσουν σήμερα!