The heat is on!

Ε ψιτ! Καλοκαιράκι, πού πας; Μην φεύγεις! Έχουμε συνέχεια (και τέλος;) στο θερινό αφιέρωμα τούτου του ''τι είμαι;τι κάνω;πού βρίσκομαι;'' blog στις ...πιπεριές! Να θυμίσουμε ότι αυτό το καλοκαίρι εμφανίστηκαν 1 , 2 , 3 , 4 συνταγές με πιπεριές και σήμερα έχουμε την 5η κατά σειρά.
Πριν τη συνταγή όμως, έχουμε μια μικρή παρουσίαση της ποικιλίας πιπεριάς ''σταυρός'' ( περισσότερες πληροφορίες εδώ, σελ.15 ), η οποία απ'ότι έμαθα έκανε θραύση φέτος κι οι εξαγωγές της εκτινάχτηκαν στα ύψη. Τις πιπεριές αυτές τις τηγανίζουν κι είναι ένα ωραιότατο ορεκτικό που τραβά άφθονο ούζο, τσίπουρο, κρασί ή μπύρα! Σε γενικές γραμμές θεωρείται πιπεριά με μέτρια καυστικότητα αλλά υπάρχουν κι...οι εξαιρέσεις! Ενίοτε ανάμεσα στις μετριοπαθείς πιπεριές κυκλοφορούν και ...''Τούρκοι''!!* Οι politically correct ας μην αρχίσουν να ωρύονται αλλά έτσι ονομάζονται χαϊδευτικά οι πολύ καυτερές πιπεριές- οι μισές τουλάχιστον που θα προκύψουν σε μια τηγανιά είναι διαολεμένα καυτερές, να το έχετε υπόψη!

Αν τις βρει κανείς, θα τις πλύνει, ΔΕΝ θα κόψει το κοτσανάκι, θα τις σκουπίσει καλά, θα τις τρυπήσει οπωσδήποτε και θα τις τηγανίσει σε καλά ζεσταμένο λάδι μέχρι να μαλακώσουν και να ροδίσουν. Σερβίρονται ελαφρώς αλατισμένες και με άφθονο αλκοόλ ...για παν ενδεχόμενο. Το κοτσανάκι το κρατήσαμε για να κάνουμε το εξής. Το κρατάμε με τα δάχτυλα μας ενώ συγχρόνως πατάμε την πιπεριά με το πιρούνι. Τότε τραβάμε το κοτσανάκι κι εκείνο βγαίνοντας παρασύρει μαζί του τους σπόρους της πιπεριάς αφήνοντας μας να απολαύσουμε τη σάρκα της!

Ναι, η αλήθεια είναι ότι φέτος το καλοκαίρι δεν πέρασε μέρα δίχως να φάμε πιπεριά και δεν αστειευόμαστε. Το αντίθετο! Αλλά το φαγητό που υπήρξε το μεγάλο hit και το λατρέψαμε σε σημείο παροξυσμού- ναι, έτσι είναι τούτο το blog έχει πάθη κι εμμονές-, είναι αυτό που ακολουθεί. Δεν ήταν στις προθέσεις μας να το αναρτήσουμε αλλά 1) είναι διαολεμένα νόστιμο 2) είναι ιταλικό πιάτο εκ της Ρώμης ορμώμενο και 3) ''σερβίρεται'' σήμερα εδώ για να τιμήσουμε την πρεμιέρα της ταινίας του Woody ''To Rome with love''.  Όπως ξέρετε, τρέφουμε μια αιώνια αγάπη για την Αιώνια Πόλη...

Κοτόπουλο με πιπεριές Φλωρίνης αλά Ρομάνα

Για 4 άτομα θα χρειαστείτε ένα κοτόπουλο ελεύθερης βοσκής το οποίο θα τεμαχίσετε. Σε μια μεγάλη κατσαρόλα θα ζεστάνετε λίγο λάδι και θα τηγανίσετε το κρέας έτσι ώστε να πάρει όμορφο χρώμα απ'όλες τις πλευρές. Ρίχνετε 2-3 σκελίδες σκόρδο κομμένες στη μέση, αλατοπιπερώνετε. Όταν αρχίσουν να μαυρίζουν οι σκελίδες τις αφαιρείτε. Σβήνετε το φαγητό με ένα ποτήρι καλής ποιότητας λευκό κρασί. Χαμηλώνετε λίγο τη φωτιά και περιμένετε να σωθεί το κρασί στα 2/3. Ρίχνετε μια κονσέρβα ντομάτα (ή 3-4 φρέσκες μεγάλες κι ώριμες ντομάτες) , 10 (πάνω κάτω-ανάλογα με το μέγεθος)  πιπεριές φλωρίνης από τις οποίες θα έχετε αφαιρέσει τους σπόρους και θα έχετε κόψει σε μεγάλα κομμάτια. Σκεπάζετε την κατσαρόλα κι αφήνετε το φαγητό να σιγοβράσει για 1 ώρα. Πότε πότε ανακατεύετε και ρίχνετε μια ματιά μήπως χρειάζεται λίγο νερό. Θα είναι έτοιμο όταν θα έχουν σωθεί τα υγρά και οι πιπεριές θα έχουν μαλακώσει και θα τυλίγουν όμορφα το κρέας. Σερβίρεται με ένα υπέροχο ελληνικό ροζέ το οποίο θα έχουμε φέρει στη σωστή θερμοκρασία.

Προσοχή! Τούτο το φαγητό ''τραβά'' πολύ -μα πάρα πολύ- ψωμί!

Η συνταγή είναι από εδώ. Προτιμήσαμε την συγκεκριμένη εκδοχή.


* Διάλογος μεταξύ της υποφαινόμενης (η οποία προσπαθούσε να αποσαφηνίσει τον όρο ''Τούρκος'') και συνδαιτυμόνα:
Η συνδαιτυμόνας τρώει μια καυτερή πιπεριά κι αναφωνεί :
-Πω πω, τι ''Τούρκος'' είναι τούτη!
-Ποια;
-Η πιπεριά.
-Και γιατί ''Τούρκος''
-Γιατί...καίει!
-Και γιατί όχι... ''Ιρακινός'' ή ''Ιρανός'';
Με κοιτάζει με οίκτο ανασηκώνοντας αδιάφορα τους ώμους. Τρώει άλλη μία, καίγεται κι αναφωνεί πάλι:
-Μωρέ τι ''Τούρκος'' είναι τούτη!
-''Τούρκος'', ε. Κι από πού ακριβώς από την Τουρκία παρακαλώ; ρωτά η υποφαινόμενη προσπαθώντας να κάνει ''πνεύμα''.
-Μωρέ από τα βάθη της Ανατολίας είναι τούτη!!
Προφανώς τα τούρκικα σίριαλ μας έχουν κάνει εξπέρ στην γεωγραφία της γείτονος χώρας έμεινε να σκέφτεται η υποφαινόμενη....!

Guacamole mystery!

Μια από τις πιο χαριτωμένες αλλά συγχρόνως λιγότερο γνωστές ταινίες του Woody Allen είναι το Manhattan Murder Mystery .Γυρίστηκε το 1993 στη Νέα Υόρκη κι είναι κατά κάποιο τρόπο η επιστροφή του σκηνοθέτη στην κομεντί μετά από μια περίοδο που χαρακτηρίστηκε από ταινίες πιο ....μπεργκμανικές- ό,τι κι αν σημαίνει αυτό!

Το Manhattan Murder Mystery είναι ο φόρος τιμής του Woody στις screwball κωμωδίες όπως εκείνες με πρωταγωνιστή τον Bob Hope -οι ατάκες πέφτουν σαν...το χαλάζι!- , ενώ συγχρόνως η ταινία βρίθει από σινεφίλ αναφορές: Από το Vertigo του Hitchcock στο The Lady from Shanghai του Orson Welles και το Double Indemnity του  Billy Wilder. Και φυσικά ο έρωτας του για την αγαπημένη του πόλη για μια ακόμη φορά εκδηλώνεται με πάθος. Η ταινία είναι γυρισμένη σε αγαπημένες γειτονιές του σκηνοθέτη, θέατρα, ανοιχτές αγορές και κυρίως εστιατόρια!

Το στόρι έχει ως εξής: Ζευγάρι μεσήλικων, ο Larry κι η Carol Lipton,  (Woody & Diane Keaton) μαθαίνουν ότι η πολύ υγιής γειτόνισσα τους πέθανε ξαφνικά από καρδιά. Της Carol της μπαίνει η υποψία ότι μάλλον την έχει σκοτώσει ο σύζυγος κι αρχίζει να παριστάνει την ντετέκτιβ. Στην αρχή ο Larry αρνείται να  συμμετάσχει στις παλαβομάρες της αλλά στο τέλος πείθεται -το σενάριο έχει ένα πολύ ενδιαφέρον ....twist!- κι αποφασίζουν να παγιδέψουν τον γείτονα με τη βοήθεια των φίλων τους. Καταστρώνουν ένα σχέδιο, μαζεύονται στο σπίτι των φίλων για να το θέσουν σε εφαρμογή. Εκεί η φωνακλού φίλη τους (την οποία υποδύεται η υπέροχη Joy Behar ) περιφερόμενη με ένα μπολ στο χέρι λέει ''Does anybody want some guacamole?'' , κι ο άντρας της απαντά, -σε ελεύθερη μετάφραση!-  ''Βρε δεν μας παρατάς κι εσύ με το γκουακαμόλε, εδώ έχουμε δουλειά να κάνουμε''. Και στρώνονται στη ντετεκτιβική δουλειά τους.

Λοιπόν, υποψήφιο φονιά στη γειτονιά δεν έχουμε, αλλά ένα γκουακαμόλε το φτιάξαμε. Τέτοια dip είναι το απόλυτο must μέρες καύσωνα που είναι!

Guacamole

(Από την ταινία ''Manhattan Murder Mystery'')

2012: Gourmet Cinema

Αύγουστος

Η εκδοχή που έχουμε σήμερα είναι ενός chunky guacamole, τουτέστιν δεν είναι εντελώς κρεμώδης η υφή του.

 Υλικά

2 μεγάλα ώριμα (αλλά όχι υπερώριμα) αβοκάντο
1/2 ώριμη ντομάτα
1 κόκκινο κρεμμύδι
1 πιπεριά jalapeño (ίσως σε καλό σούπερμαρκετ ή μανάβικο, αλλιώς μην βάλετε)
χυμό ενός λάιμ (Επειδή τα ...λάιμ τριιζ (!) δεν απαντώνται στην ελληνική χλωρίδα, βάλτε χυμό λεμονιού, μια χαρά είναι)
άφθονο ψιλοκομμένο φρέσκο κορίανδρο. Κι επειδή σχεδόν  κανείς  δεν τον θέλει τον φρέσκο κόλιαντρο αντικαταστήστε τον με μαϊντανό!
αλάτι
πιπέρι

Με το μαχαίρι χαράξτε κάθετα το αβοκάντο μέχρι να βρείτε το κουκούτσι (τι κουκούτσι, κουκούτσαρος είναι αυτός!!). Πιάστε το αβοκάντο και στρίψτε ελαφρά το ένα μέρος. Ανοίξτε το κι αφαιρέστε τη σάρκα του με ένα κουτάλι -από τη στιγμή που είναι σωστά  ωριμασμένο η σάρκα θα αφαιρείται πολύ εύκολα. Ψιλοκόψτε το κρεμμύδι. Από την ντομάτα αφαιρέστε τη φλούδα και τους σπόρους και ψιλοκόψτε τη σάρκα της στραγγίζοντας την συγχρόνως από τους χυμούς της. Καθαρίζετε την πιπεριά, αφαιρείτε οπωσδήποτε τους σπόρους και ψιλοκόψτε την. Προσθέστε όλα τα υλικά σε ένα γουδί, χτυπήστε τα μέχρι να πάρουν την υφή που θέλετε, αλατοπιπερώστε και σερβίρετε με τορτίγια τσιπς ή αραβικές πιτούλες κομμένες σε τριγωνάκια!


* Λοιπόν ο φρέσκος κορίανδρος είναι μεγάλη ιστορία. Είναι κάποιοι -πολύ λίγοι- που τον λατρεύουν, βλέπε Jamie Oliver (παρεμπιπτόντως κάποτε είχα διαβάσει σε ελληνικό food blog ότι ο κορίανδρος πρέπει να αντικαταστήσει σε ΌΛΑ τα πιάτα τον μαϊντανό- ''yeah right''!!!) και φανατικοί εχθροί του οι οποίοι μέχρι και blog είχαν φτιάξει για να εκφράσουν το ...μίσος τους! Η υποφαινόμενη  αντέχει μια μικρή διακριτική ποσότητα. Μετά έχει την εντύπωση ότι το υλικό αυτό ''ουρλιάζει''!

Ετεροχρονισμός

Η  κάτοχος τούτου του αλλοπρόσαλλου blog έχει κάτι περίεργες διαλείψεις. Το καλοκαίρι, ας πούμε, νοσταλγεί τα μελομακάρονα και το χειμώνα θυμάται ότι -τι κρίμα!- το καλοκαίρι έπρεπε αν είχε φάει περισσότερα ροδάκινα- αχχχχ, να είχε λίγα τώρα μες το καταχείμωνο! Για να διαπιστώσει τι τρέχει με αυτούς τους...γαστρονομικούς ετεροχρονισμούς, έστειλε το ταλαιπωρημένο blog της στο ντιβάνι του ψυχαναλυτή όπου εκείνος απεφάνθη ότι δεν τρέχει και τίποτα το σοβαρό. Ετεροχρονισμοί επιτρέπονται, μέχρι ενός σημείου όμως, μην ξεχνάμε ότι... ''κάθε πράγμα στον καιρό του'' αγαπητή Crispy! Τουτέστιν ξέχνα τα ροδάκινα Δεκέμβρη μήνα.
Πάμε όμως τώρα πίσω στον Σεπτέμβρη. Τότε που σε αρκετά ξένα food blog, έπαιζε πολύ ένα ...apple challah. Ψάχνοντας ανακάλυψα ότι το challah είναι ένα είδος ψωμιού-brioche που οι Εβραίοι φτιάχνουν στις μεγάλες θρησκευτικές γιορτές τους. Δεν ξέρω ποιες είναι αυτές, εδώ καλά καλά δεν γνωρίζω τις δικές μας, αλλά κάπου μέσα στον Σεπτέμβρη αρχίζει το νέο εβραϊκό έτος. Εξ ου και τα πολλά challah που έβλεπα. Εν τω μεταξύ όλον αυτόν τον καιρό έψαχνα να φτιάξω ένα γλυκό με μήλα που να μην είναι ούτε στρουντλ, ούτε τάρτα,ούτε tatin,ούτε  κέικ κανονικό , ούτε κέικ λαδιού ,ούτε, ούτε,ούτε,... κοιτούσα τη λίστα συνταγών του blog  και αναρωτιόμουν τι διαφορετικό να φτιάξω με μήλα. Τότε, τέλη σχεδόν Νοέμβρη, θυμήθηκα το apple challah του... Σεπτέμβρη και το έφτιαξα. Δύο φορές! Διότι την πρώτη φορά προέκυψε μια κατάσταση που θύμιζε τη σκηνή με τη ζύμη που ζωντανεύει στο Sleeper του Woody Allen! Μια ζύμη...αχαλίνωτη!! Δείτε την σκηνή και θα καταλάβετε!


 



 Τη δεύτερη φορά ήταν τέλεια! Όπως ακριβώς το ήθελα. Ένα ψωμί-brioche με όμορφα αρώματα και τη διακριτική παρουσία του μήλου. Εξαιρετικό όταν συνοδευτεί με ωραία μαρμελάδα για πρωινό. Συνδύασα δύο συνταγές: αυτή κι αυτή και το αποτέλεσμα ήταν αυτό:

Challah (εβραϊκό ψωμί τύπου brioche) με μήλα και μέλι

Υλικά

Για τη ζύμη:

550 γρ αλεύρι για όλες τις χρήσεις

25 γρ φρέσκια μαγιά

1/3 φλιτζάνι μέλι 

1/3 φλιτζάνι ελαιόλαδο

2 μεγάλα αυγά + 1 κρόκο

2/3 φλιτζάνι χλιαρό-ζεστό νερό

1 κουταλάκι εκχύλισμα βανίλιας

ξύσμα από 1 πορτοκάλι

Για τη γέμιση:

2 μεγάλα μήλα

1/2 κουταλάκι κανέλα

Για το γλασάρισμα:

1 αυγό

Όπως γίνεται συνήθως όταν έχουμε ζύμες με μαγιά, θα χρειαστεί το χρόνο της. Θα υπολογίσετε 1+ 1/2 +1 ώρες + 40 περίπου λεπτά για το ψήσιμο.

Ζεσταίνετε όσο πρέπει το νερό (η μαγιά δεν θέλει ούτε κρύο ούτε πολύ ζεστό νερό) και λιώνετε σε αυτό τη μαγιά προσθέτοντας ένα κουτάλι από το μέλι. Αφήνετε το μείγμα να ηρεμήσει για λίγα λεπτά. Σε ένα μπολ χτυπάτε όλα τα υλικά για τη ζύμη πλην το αλεύρι: αυγά, λάδι, μέλι, βανίλια και ξύσμα με το μείγμα της μαγιάς. Σε ένα μεγάλο μπολ βάζετε το αλεύρι δημιουργώντας ένα κενό στη μέση. Ρίχνετε το υγρό μείγμα κι αρχίζετε να ζυμώνετε ζωηρά για 7-8 λεπτά περίπου. Η ζύμη  θα είναι έτοιμη όταν θα ξεκολλά από τα τοιχώματα του μπολ ενώ συγχρόνως θα παραμένει μαλακή. Την αφήνετε να ξεκουραστεί για 1 ώρα σε ζεστό μέρος μέχρι να διπλασιαστεί ο όγκος της. Εν τω μεταξύ καθαρίζετε και κόβετε τα μήλα σε μικρά κομμάτια. Τα πασπαλίζετε με κανέλα. Πιάνετε τη ζύμη, τη βάζετε πάνω  στον πάγκο εργασίας τον οποίο έχετε πασπαλίσει με αλεύρι. Ανοίγετε τη ζύμη (δεν χρειάζεται ιδιαίτερη σχολαστικότητα στο τι σχήμα θα δώσετε), απλώνετε τα μισά μήλα. Διπλώνετε τη ζύμη (σαν να ήταν ένα φύλλο χαρτί) και την ανοίγετε πάλι. Προσθέτετε τα υπόλοιπα μήλα και διπλώνετε πάλι με τον ίδιο τρόπο. Την βάζετε πάλι στο μπολ και την αφήνετε για άλλη μισή ώρα να φουσκώσει. Αφού περάσει η μισή ώρα, τοποθετείτε τη ζύμη σε ένα καλά λαδωμένο ταψί και το αφήνετε πάλι να φουσκώσει για άλλη μία ώρα. Στα 45 λεπτά περίπου ξεκινάτε την προθέρμανση του φούρνου στους 180 βαθμούς. Πριν το τοποθετήσετε στο φούρνο περνάτε την επιφάνεια του με ένα χτυπημένο αυγό. Αν θέλετε ραντίζετε με χοντρούς κρυστάλλους ζάχαρης. Ψήνετε για 40 λεπτά περίπου. Αν δείτε ότι παίρνει γρήγορα χρώμα η επιφάνεια, σκεπάστε το. 

Crispy's confession: Τρώγεται το ίδιο φρέσκο κι αρκετές μέρες μετά!

Παρεμπιπτόντως:

Happy Birthday!