Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα This'n'that. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα This'n'that. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 30 Δεκεμβρίου 2016

Το γαστρονομικό Top 10 για το 2016

Επισήμανση: Πρόκειται για προσωπική λίστα -τουτέστιν το κατά Crispy Top 10-  κι αφορά δέκα διαπιστώσεις ή ανακαλύψεις που αφορούν την υποφαινόμενη -και μόνο κι όχι την παγκόσμια γαστρονομική σκηνή, δεν γράφω δα και στο Saveur, τρομάρα μου - όπως προέκυψαν κατά τη διάρκεια αυτού του δύσκολου χρόνου που -επιτέλους- φεύγει.

💧💧💧


1. Nolan. Το νέο εστιατόριο που βρίσκεται στη γωνία Απόλλωνος & Βουλής, το ανακάλυψα τέλη Φλεβάρη- δεν είχε κλείσει ούτε δύο μήνες ζωής- περνώντας απ'έξω και διαβάζοντας το λιτά γραμμένο μενού, το οποίο μου εξήψε την λαχτάρα να δοκιμάσω μια κουζίνα fusion με σαφείς ιαπωνικές αναφορές. Έτσι κι έγινε, πέρασα την ομολογουμένως βαριά πόρτα, έκατσα, έφαγα κι από τότε περνώ από εκεί απαραιτήτως μια-δυο φορές το μήνα, ή να δοκιμάσω κάποια από τις ιδιόρρυθμες σαλάτες, ή να "ξαναχτυπήσω" τα πολυαγαπημένα μου korroke, ή το περίφημο ΝFC (Νolan Fried Chicken) ή κάποιο από τα πιάτα που ετοιμάζονται με τα πιο φρέσκα ψάρια. Εδώ δοκίμασα κι ένα από τα ιδανικότερα επιδόρπια το γλυκό με κρέμα καφέ και σως μελάσα.



2. Και μιας και μιλάμε για επιδόρπια, το κορυφαίο του 2016 ήταν εκείνο το λαχταριστό ζεστό γαλακτομπούρεκο στο Eva's Garden στην Φολέγανδρο με το ιδανικά κρουστό φύλλο και το χείμαρρο υπέροχης, αρωματισμένη με πορτοκάλι, κρέμας!


3. Από την Φολέγανδρο στη Σίφνο και συγκεκριμένα στον Πλατύ Γιαλό. Δύο εστιατόρια, το fish and wine bar Ωμέγα 3 , με την κουζίνα του να "κοιτά" τη θάλασσα και μια αξιοθαύμαστη wine list να την συνοδεύει, ένα ιδανικό concept για την υποφαινόμενη. Το εστιατόριο το ανακάλυψα φέτος αν κι είναι τουλάχιστον τριών χρόνων, σε αντίθεση με το γειτονικό εστιατόριο Maiolica που άνοιξε φέτος και σερβίρει ωραιότατη μεσογειακή κουζίνα face a la mer. Περισσότερα για τα δύο εστιατόρια είχα γράψει: εδώ.


4. Στο Maiolica απόλαυσα το ένα από τα δύο πιάτα που κατατάσσω στα κορυφαία του 2016: Μύδια αχνιστά σε σάλτσα από σαφράν. Ακόμα και τώρα μες το καταχείμωνο ονειρεύομαι τη γεύση του! Το άλλο πιάτο είναι η ψαρόσουπα στην Αστυφαγιά στο Σχοινώντα της Αστυπάλαιας. Φτιαγμένη με την σχολαστική φροντίδα του Θανάση, δεν θες να αδειάσει ποτέ η κατσαρόλα.





5. Στον απόηχο των ταξιδιών της φετινής χρονιάς κι από την επίσκεψη στην Αιώνια Πόλη, προστίθεται κι η ωδή στην pasta cacio e pepe. Η κλασική αυτή μακαρονάδα της Ρώμης είναι η απόλυτη pasta της απλότητας, ένα χαϊκού φτιαγμένο με δύο μόνο υλικά και μια τεχνική που της προσθέτει όγκο, ουσία, γεύση, υφή!  Είναι ένα φαινόμενο, η cucina povera στα καλύτερα της κι όπως διαπίστωσα πριν λίγες μέρες δεν την χορταίνω κι ευτύχησα να απολαύσω μια από τις καλύτερες εκδοχές της:

Cacio e Pepe @ Al Gallinaccio



6. Πίσω πάλι στα ελληνικά εδάφη συνεχίζοντας με ύμνους κι ωδές. Αυτή τη φορά, τα λόγια είναι περιττά! Πίνουμε στην υγειά των υπέροχων λευκών ποικιλιών που χρόνο με το χρόνο- μέσω των αξιοθαύμαστων οινοπαραγωγών- δίνουν όλα και καλύτερα, όλο και πιο ενδιαφέροντα και πολύπλοκα κρασιά. Τα φετινά αγαπημένα:
Μοσχοφίλερο Μποσινάκη
Μαλαγουζιά Αργυρίου
Βιδιανό (Κλήμα) Καραβιτάκη


7. Σημαντική ανακάλυψη -κι εντελώς τυχαία μάλιστα!- η εταιρία botilia, η οποία αγαπά ιδιαίτερα τους μικρούς παραγωγούς και χάρη σε αυτούς ανακάλυψα κρασιά κι οινοποιία που ούτε καν ήξερα ότι υπήρχαν! Από τη Σύρο, την Σαμοθράκη, τους Λειψούς κι άλλα μέρη γνωστά και μη για την παραγωγή κρασιού! Ένα ακόμη συν είναι ότι είναι πολύ εξυπηρετικοί και η παραγγελία έρχεται σχεδόν αμέσως!

8. Με χαρά διαπίστωσα ότι σας έπεισα ότι ο συνδυασμός σοκολάτα-αχλάδι είναι αχτύπητος! Τα σχόλια για το κέικ που ανάρτησα πριν από λίγο καιρό είχε μεγάλη επιτυχία κι από σχόλια που έχουν έρθει ή ακούω, αρέσει πάρα πολύ! Έτσι είναι, το αχλάδι είναι το τέλειο φρούτο για γλυκό κι είναι από τα ελάχιστα που πραγματικά ταιριάζουν με την σοκολάτα.


9. Μια κι ο λόγος είναι στην σοκολάτα, διαπίστωσα ότι φέτος έφαγα ελάχιστη. Λίγο περίεργο κι ασυνήθιστο αλλά να, για παράδειγμα, από τον Μάρτη δεν έχω φάει σοκολάτα! Ίσως επειδή έχω ανεβάσει τα στάνταρντ ως προς την ποιότητα, οπότε προτιμώ λίγο και πολύ καλό- κι ας είναι ακριβό. Ίσως φταίει η ακατάσχετη υπερβολή με σοκολάτα που βλέπω παντού. Εντάξει είναι εθιστική αλλά υπάρχει και το μέτρο κι όταν μου προτείνουν γλυκά με υπερβολική δόση σοκολάτας λέω πια, ευχαριστώ αλλά όχι.

10. Σε αντίθεση με την σοκολάτα, αυτή η χρονιά ήταν γεμάτη ...αυγά! Δεν πέρασε μέρα χωρίς να φάω αυγό με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Αβγό με βήτα, αυγό με ύψιλον, αυγό τηγανητό, βραστό, σε γλυκό, σε φαγητό, πάντα το ψυγείο έχει αυγά, πάντα ψάχνω για καλής ποιότητας αυγά. Οι δύο αγαπημένες μου συνταγές με αυγά που ανάρτησα φέτος είναι αυτή κι αυτή. Και τις δύο συνταγές τις έχω φτιάξει άπειρες φορές φέτος, μόλις χθες τη δεύτερη με την γλυκοπατάτα!
Α, η γλυκοπατάτα. Αυτήν δεν σας έχω πείσει ακόμα να την αγαπήσετε. Ίσως από τον νέο χρόνο! 😄

❤❤❤

Καλό, όμορφο, δημιουργικό, αγαπησιάρικο, ερωτικό, και πολύ πολύ νόστιμο 2017 σε όλες κι όλους! Πάντα με υγεία που είναι το πολυτιμότερο αγαθό. Και ποτέ με πολέμους, πουθενά. Και δεν ξεχνάμε όσους μας έχουν ανάγκη, συναισθηματική, υλική, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, ας δείξουμε αγάπη.





Τετάρτη 3 Αυγούστου 2016

Τα κάναμε σαλάτα

Προ ημερών περνούσα από ένα εστιατόριο των νοτίων προαστίων κι είδα να έχει σταματήσει απ'έξω φορτηγό γνωστής εταιρίας που ειδικεύεται στη συσκευασία έτοιμων σαλατών και να ξεφορτώνει πακέτα με ...έτοιμες σαλάτες. Εντάξει, δικαίωμα του εστιατορίου είναι να φέρνει έτοιμες σαλάτες κι η συγκεκριμένη εταιρία απ' ό,τι βλέπω στο σουπερμάρκετ είναι ιδιαίτερα αγαπητή και γενικώς δεν έχω πρόβλημα, άλλωστε στο συγκεκριμένο εστιατόριο δεν πηγαίνω.  Η όλη σκηνή όμως  με έκανε να θυμηθώ κάποια δυσάρεστα περιστατικά σε εστιατόρια, τα οποία περιστατικά έχουν σχέση με σαλάτες.

Πριν κάποια χρόνια είχα ζητήσει σαλάτα χωριάτικη αλλά χωρίς τη φέτα πάνω πάνω (μιας και δεν την τρώω) και σε ένα λεπτό είχε έρθει μπροστά μου έτοιμη χωριάτικη κομμένη μερικές ώρες πριν από την οποία απλώς είχαν αφαιρέσει τη φέτα, κι από την οποία είχαν μείνει κάτι τρίμματα και φυσικά τα λαχανικά είχαν ποτίσει με το "ζουμί" της, προς μεγάλη μου δυσφορία, απογοήτευση κι εκνευρισμό!

Μιαν άλλη φορά, σε άλλη ταβέρνα, η σαλάτα ήρθε πιο κρύα κι από σορμπέ φράουλα, έτοιμη, κομμένη και χωμένη στο ψυγείο από το πρωί κι εμείς, αφού τη φάγαμε και μας "έφαγε", μέχρι το άλλο πρωί είχαμε ένα θέμα που προέκυψε χάρη στην παγωμένη κι αλλοιωμένη σαλάτα κι ευτυχώς στη Χώρα του νησιού υπήρχε φαρμακείο ανοιχτό.

Μεμονωμένες περιπτώσεις που όμως σε κάνουν καχύποπτο και φτάνεις στο σημείο να απολαμβάνεις σαλάτα μόνο στα εστιατόρια που αποδεδειγμένα έχεις διαπιστώσει ότι είναι εξαιρετικές γιατί τις φτιάχνουν εκείνη την ώρα! Κι όχι από το πρωί ως αγγαρεία. Τα λαχανικά είναι φρεκοκομμένα, σφιχτά, τραγανά. Πόσο δύσκολο είναι να ετοιμάσεις μια σαλάτα; Πόσο χρόνο θα σε πάρει; Και στη σαλάτα μπορείς να είσαι δημιουργικός κι ευφάνταστος, δεν χρειάζεται να τις σνομπάρεις, γιατί αν είναι να τις έχεις δευτεράτζες καλύτερα βγάλ' τες από τον κατάλογο.

Πάμε όμως σιγά σιγά στο σημερινό πιάτο. Το οποίο είναι ένα κρύο πιάτο με ζυμαρικά. Δεν θα χρησιμοποιήσω πια τον όρο "μακαρονοσαλάτα", ο οποίος όρος, όπως μου επεσήμανε ο Κλεομένης σε προηγούμενη ανάρτηση  είναι εντελώς άκυρος και συμφωνώ. Από εδώ και πέρα θα δηλώνεται ως πιάτο με ζυμαρικά και θα επισημαίνεται ότι είναι ένα κρύο πιάτο.

Και κάτι άλλο σε σχέση με τα ζυμαρικά. Βλέπω-με 40 βαθμούς έξω, το επισημαίνω!!- από εδώ κι από εκεί να ετοιμάζετε πιάτα με ζυμαρικά τίγκα στα μπέικον, τις κρέμες γάλακτος και τα λιωμένα τυριά! ΣΤΟΠ! Το καλοκαίρι, τα πιάτα με ζυμαρικά θέλουν μια légèreté που λένε κι οι Γάλλοι! Αφήστε τέτοια "βαριά" υλικά για το χειμώνα κι ετοιμάστε κάτι σαν αυτό:


Fusilli με μπουκιές κοτόπουλου και καλοκαιρινά λαχανικά (κρύο πιάτο)



Για 2 άτομα

1 φιλέτο κοτόπουλο
1 τομάτα μεγάλη
1 πιπεριά πράσινη
1 κόκκινο κρεμμύδι
1 μικρό αγγούρι
λίγες ελιές Καλαμών ή/και πράσινες
χυμός ενός λεμονιού
ρίγανη
αλάτι
ελαιόλαδο




Κόβουμε το κοτόπουλο σε μπουκιές. Σε ένα μπολ ανακατώνουμε το λεμόνι με λίγο ελαιόλαδο, άφθονη ρίγανη κι αλάτι. Ρίχνουμε το κοτόπουλο και το αφήνουμε να μαριναριστεί για λίγη ώρα (20 λεπτά)

Εν τω μεταξύ βράζουμε αυστηρά al dente τα ζυμαρικά, τα σουρώνουμε, τα βάζουμε σε ένα μπολ, ρίχνουμε λίγο ελαιόλαδο και τα αφήνουμε να κρυώσουν.

Κόβουμε την τομάτα σε λεπτές ροδέλες. Σε ένα ταψί στρώνουμε αντικολλητικό χαρτί, βάζουμε τις ροδέλες, λίγο αλάτι, ρίγανη κι ελαιόλαδο, και ψήνουμε στο γκριλ του φούρνου, για 10 λεπτά περίπου μέχρι να αρχίσουν να στεγνώνουν.

Σε ένα τηγάνι ρίχνουμε το κοτόπουλο με την μαρινάδα και τηγανίζουμε για λίγα λεπτά μέχρι να ψηθεί το κρέας και να σωθούν τα υγρά.

Μέχρι να κρυώσουν οι τομάτες, τα ζυμαρικά και το κοτόπουλο, κόβουμε τα υπόλοιπα λαχανικά. Την πιπεριά σε λεπτές φέτες, το αγγούρι σε κυβάκια, το κρεμμύδι σε ροδέλες.

Ανακατώνουμε όλα τα υλικά μαζί σε μια πιατέλα προσθέτοντας λίγο ελαιόλαδο, αλάτι, κι αν θέλουμε λίγο λεμόνι.




 Το πιάτο συνοδεύτηκε  όχι με ψωμί αλλά με κάτι καταπληκτικά παξιμάδια από την Αστυπάλαια. Τα παξιμάδια Ηλιάνα τα ανακάλυψα την προηγούμενη φορά που ήμουν στο νησί. Είναι πάρα πολύ νόστιμα ιδιαίτερα αυτά που είναι φτιαγμένα με χλωρή και σαφράν. Τα βρίσκω και εδώ στην Αθήνα (συγκεκριμένα στα ΑΒ) ευτυχώς!

Τετάρτη 27 Ιουλίου 2016

Τα (τε)τριμμένα

Η γραβιέρα Τήνου κι οι πράσινες ελιές θα είναι η φετινή μου καταδίκη. Σε κιλά! Αλλά δεν με νοιάζει. Έχω πάψει προ πολλού να υποτάσσομαι στην "δικτατορία των κιλών". Όμως, με αφορμή κάποια περίπτωση Ελληνίδας δημοσιογράφου που ήρθε πάλι στη δημοσιότητα αυτές τις μέρες, θα σας πω μια μικρή ιστορία. Θα σας πω πώς ξεκίνησα να έχω μπελάδες με την "δικτατορία των κιλών". Γύρω στα 20 μου χρόνια, ήμουν 50 κιλά με 1,65 μ. ύψος. Ήμουν αδύνατη προς κανονική. Ήταν καλοκαίρι και με μια ξαδέρφη μου, κλασική κοκαλιάρα παιδιόθεν, πήγαμε στο Δήλεσι στο εξοχικό ενός θείου μου. Στη θάλασσα, άρχισα να ακούω διάφορα από συγγενείς και φίλους. "Πώς είσαι έτσι, δεν κοιτάς την Π που είναι αδύνατη", προφανώς ήταν αστεία, αθώα πειράγματα, δεν ξέρω, αλλά εγώ στράβωσα με το σώμα μου. Μετά από λίγο καιρό ξεκίνησα μια εξωφρενική δίαιτα που με έφερε στα 40 κιλά και το σώμα μου σε έκτακτη ανάγκη. Μου πήρε 3-4 μήνες να δω το φως κι αληθινό κι αυτό χάρη στην επέμβαση των γονιών μου. Αλλά από εκεί και πέρα άρχισε μια κακή σχέση με τα κιλά που αυξομειώνονταν συνέχεια, εγώ δεν έβρισκα την ηρεμία μου, το βάρος μου μού έγινε έμμονη ιδέα για χρόνια, μέχρι που μια ωραία πρωία, κουρασμένη πια, τα έστειλα όλα στο διάολο κι είπα δεν ασχολούμαι άλλο πια. Και παραδόξως τα πράγματα ισορρόπησαν. Ηρέμησα εγώ, ηρέμησε και το σώμα μου. Πού θέλω να καταλήξω. Οι οπαδοί της "δικτατορίας των κιλών", προσέξτε καλά πού απευθύνετε τις βολές σας. Δεν ξέρετε πώς θα αντιδράσει ο άλλος.

Πάλι πίσω στη γραβιέρα Τήνου. Την θεωρώ μακράν, την καλύτερη ελληνική γραβιέρα, την πιο ευρωπαϊκή, την πιο chic, την πιο νόστιμη, την ιδανικότερη. Φέτος διαπίστωσα ότι σιγά σιγά, ξεκινώντας από το κλασικό τέταρτο του κιλού που αγόραζα έχω φτάσει στο σημείο να αγοράζω μισό κιλό τη φορά! Δεν θα αργήσει η μέρα που θα πάω και θα ζητήσω όλο το κεφάλι!!!
Απλά την λατρεύω.


Όπως λάτρεψα κι αυτήν την ομελέτα-φριτάτα που έφτιαξα με την συγκεκριμένη γραβιέρα. Μια ομελέτα όπου όλα τα υλικά είναι τριμμένα- εκτός βέβαια από τα αυγά που είναι χτυπημένα!

Όσο την αφήνεις και κρυώνει, τόσο πιο ωραία γίνεται, μάλιστα κομμένη σε μικρά κομμάτια μπορεί να την πάρει κανείς μαζί του σε πικ νικ για παράδειγμα!

Φριτάτα με πατάτα τριμμένη και γραβιέρα Τήνου




Υλικά για 2-4 άτομα

2 μεσαίου μεγέθους πατάτες ή μία μεγάλη
1 λευκό κρεμμύδι
1 σκελίδα σκόρδο
100 γρ γραβιέρα Τήνου
4 μεγάλα αυγά
ελαιόλαδο
αλάτι
πιπέρι


Καθαρίζουμε και τρίβουμε στον χοντρό τρίφτη την πατάτα. Στύβουμε την τριμμένη πατάτα για να φύγουν όσο το δυνατόν περισσότερα υγρά. Στον ίδιο τρίφτη τρίβουμε το κρεμμύδι.
Σε ψιλό τρίφτη τρίβουμε το σκόρδο -ή το ψιλοκόβουμε.
Ανακατώνουμε σε ένα μπολ τα τρία υλικά.

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 150 βαθμούς.


Σε ένα τηγάνι που μπαίνει στον φούρνο ρίχνουμε λίγο ελαιόλαδο και το βάζουμε πάνω σε μέτρια φωτιά. Ρίχνουμε τα τρία υλικά, σοτάρουμε για λίγο και ρίχνουμε λίγο αλάτι. Με μια ξύλινη σπάτουλα βοηθάμε τα υλικά να απλωθούν ομοιόμορφα στο τηγάνι. Σκεπάζουμε το τηγάνι κι αφήνουμε να μαγειρευτούν για 5-6 λεπτά. Ρίχνουμε πότε πότε καμιά ματιά κι ανακατώνουμε ελαφρώς.

Εν τω μεταξύ τρίβουμε και το τυρί. Χτυπάμε τα αυγά  και ρίχνουμε σε αυτά το τυρί.

Ρίχνουμε τα αυγά στο τηγάνι ενώ με ένα πιρούνι "ανοίγουμε" χώρο στην πατάτα έτσι ώστε το μείγμα αυγά-τυρί να πάει παντού. Πιπερώνουμε και φουρνίζουμε την ομελέτα. Ψήνουμε για 15 λεπτά μέχρι να πάρει ένα όμορφο χρυσό-καφέ χρώμα. Ξεφουρνίζουμε, την αφήνουμε να ηρεμήσει και την βγάζουμε από το τηγάνι.




Εννοείται ότι η όλη διαδικασία μπορεί να γίνει και στο μάτι της κουζίνας, εκτός φούρνου. Χρησιμοποιούμε αντικολλητικό τηγάνι σε αυτήν την περίπτωση.

Σερβίρεται με μια κρύα μπύρα. Γιατί όχι μπύρα ΝΉΣΟΣ που κατάγεται κι αυτή από την Τήνο!




Παρασκευή 22 Ιουλίου 2016

O Mark κι εγώ.

Ο κος. Μαρκ δεν είναι άλλος από τον Mark Bittman του οποίου τις συνταγές έμαθα να αγαπώ μέσα από τις ηλεκτρονικές σελίδες της New York Times. Ήμουν φανατική- ηλεκτρονική- αναγνώστρια του αμερικάνικου γαστρονομικού περιοδικού Saveur μέχρι που άλλαξε διεύθυνση (έγινε κάπως χίπστερ, αν ήθελα κάτι ανάλογο φίλοι συντάκτες του Saveur, θα ξεφύλλιζα το απίστευτα βαρετό food section του kinfolk, ευχαριστώ) και το site έγινε βαρύ κι ασήκωτο-ακόμα και τώρα δεν φορτώνει εύκολα. Για να κρατήσω επαφή με τα γαστρονομικά από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, άρχισα να επισκέπτομαι blog, τα οποία ήταν ακόμα πιο βαρετά κι από το kinfolk, βαρέθηκα μέχρι και blog με ιστορία και παράδοση (εντάξει κορίτσια κι αγόρια, το εμπεδώσαμε ότι είστε ευτυχισμένοι. αλλά κάτι θεολογικά, φιλοσοφικά επιπέδου Κοέλιο ή πολύ προσωπικά τι τα θέλετε;). Έτσι άρχισα να παρακολουθώ το section Food / Wine της ΝΥΤ κι ενθουσιάστηκα, μέχρι και τις κριτικές για τα εστιατόρια της Νέας Υόρκης διάβαζα, αλλά κάποτε συνειδητοποίησα ότι ήταν χαμένος κόπος- το ταξίδι στο Μεγάλο Μήλο είχε γίνει εν τω μεταξύ όνειρο θερινής νυχτός. Αλλά δεν ήταν καθόλου χαμένος κόπος να ανακαλύπτω τις συνταγές που πρότεινε το γαστρονομικό τιμ της εφημερίδας! Και κάπου εκεί άρχισα να παρακολουθώ τις συνταγές του κου. Bittman, κι ειλικρινά ό,τι έχω δοκιμάσει είναι απλό, εύκολο και κυρίως εκπληκτικό! Αυτό είναι που μου αρέσει στις συνταγές της συγκεκριμένης εφημερίδας. Ωραίες, απλές χωρίς εξεζητημένα στοιχεία, εύκολες και με τον τρόπο τους μοναδικές.

Πού ήθελα να καταλήξω (γιατί στο τέλος από την πολυλογία θα γίνω πιο βαρετή κι από το kinfolk). Ότι ο κος. Bittman δεν γράφει πια για την ΝΥΤ -νομίζω από πέρσι- αλλά ευτυχώς οι συνταγές του εμφανίζονται συχνά πυκνά στη σελίδα της εφημερίδας για φαγητό στο facebook. Τις προάλλες έκανε την εμφάνιση του μια συνταγή του για banana bread με καρύδα τη στιγμή ακριβώς που 3 μπανάνες έπνεαν τα λοίσθια κι εμείς θα φεύγαμε για λίγες μέρες.

Μου άρεσε πάρα πολύ η ιδέα να συνδυάσω μπανάνα και καρύδα, μου αρέσουν έτσι κι αλλιώς τα κέικ τύπου bread. Αποφάσισα να το φτιάξω κάνοντας την εξής σημαντική αλλαγή: Αντί για βούτυρο χρησιμοποίησα ελαιόλαδο. Κι επίσης πρόσθεσα λίγη μαγειρική σόδα. Α, και δεν έβαλα καρύδια γιατί βαριόμουν να σπάσω μερικά (είμαι από εκείνους που δεν αγοράζουν έτοιμο σπασμένο καρύδι...αλλά κατά τ'άλλα βαριέμαι να το σπάσω...το άσπαστο...!!!)

Το αποτέλεσμα ήταν το ωραιότερο, το πιο νόστιμο, το πιο ιδανικό σε υφή banana bread που έχω φτιάξει. Το πήρα μαζί μου σε 8ωρο ταξιδι με πλοίο και μέχρι να φτάσουμε στον προορισμό μας δεν είχε μείνει ψίχουλο!

Το έφτιαξα πάλι προχθές. ΔΕΝ ΤΟ ΧΟΡΤΑΙΝΩ!

Banana bread με καρύδα (ελαφρώς πειραγμένη συνταγή του Mark Bittman)



Για ορθογώνιο ταψί διαστάσεων 10 x 20 εκ.

100 γρ ελαιόλαδο
2 μεγάλες και πολύ ώριμες μπανάνες (ή 3 μεσαίου μεγέθους)
1 1/2 φλιτζάνι αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1/2 φλιτζάνι αλεύρι ολικής αλέσεως
3/4 φλιτζάνι ζάχαρη
1 κουταλάκι γλυκού baking powder
1/2 κουταλάκι γλυκού μαγειρική σόδα
1 πρέζα αλάτι
2 μεγάλα αυγά
1 κουταλάκι εκχύλισμα βανίλιας
2/3 φλιτζάνι καρύδα

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς.

Λαδώνουμε καλά το ταψί κι αν θέλουμε το ντύνουμε με αντικολλητικό χαρτί (βοηθά)

Λιώνουμε πολύ καλά τις μπανάνες.

Ανακατώνουμε όλα τα στεγνά υλικά μαζί. Αλεύρι, καρύδα, baking powder, σόδα, αλάτι αλλά όχι τη ζάχαρη. Την ζάχαρη θα την βάλουμε σε άλλο μεγάλο μπολ με το ελαιόλαδο και θα χτυπήσουμε με αβγοδάρτη για λίγα λεπτά. Προσθέτουμε τα αυγά και συνεχίζουμε για λίγο το χτύπημα. Προσθέτουμε τις μπανάνες και το εκχύλισμα βανίλιας. Ανακατώνουμε για λίγο και προσθέτουμε τα στεγνά υλικά. Ανακατεύουμε με μια σπάτουλα για να ομογενοποιηθεί το μείγμα. Το ρίχνουμε στο ταψί και ψήνουμε για 50 λεπτά περίπου. Τα κέικ τύπου bread πάντα αργούν να ψηθούν. Προσοχή μην μας πάρει κατά τη διάρκεια του ψησίματος. Μόλις πάρει χρώμα σκεπάζουμε με αλουμινόχαρτο. Με τη βοήθεια ενός μαχαιριού τσεκάρουμε να δούμε αν έχει ψηθεί και στο εσωτερικό. Λόγω της μπανάνας το μαχαίρι δεν θα βγαίνει ολοκάθαρο, οπότε προσοχή μην παραψηθεί.

Βγάζουμε από το φούρνο κι αφήνουμε να κρυώσει λίγο πριν το βγάλουμε από το ταψί.





Τα άλλα banana bread της Crispy:
εδώ
κι εδώ


ΥΓ: 'Νταξ οι φωτό είναι επιεικώς άθλιες. Αλλά πάλι καλά, γιατί από την άλλη θα κινδύνευα να με προσλάβει το kinfolk!!!

Α, και κάτι άσχετο. Μήπως γίνεται να σταματήσουμε να βάζουμε μπροστά στα ονόματα ξένων εφημερίδων άρθρα εκτός από εκείνο του θηλυκού γένους (Η εφημερίδα); Βλέπετε, θεωρώ ότι δεν είμαστε υποχρεωμένοι να ξέρουμε σε τι γένος αντιστοιχούν τα ουσιαστικά που χρησιμοποιούνται στις ονομασίες ξένων εφημερίδων. Η Γκάρντιαν, Η Βελτ, Η Κορριέρε κοκ μια χαρά ακούγεται κι αχ, βαχ, σας παρακαλώ αφήστε ήσυχο τον άμοιρο τον Γκάρντιαν!! #kati_dika_mou

ΥΓ2: Κι αν όλα πάνε καλά (ας πούμε, δεν μου κάνει μήνυση το kinfolk) θα σας αποκαλύψω κάποτε μια συνταγή του Mark, επιτομή της απλότητας , της γρηγοράδας και της νοστιμιάς εννοείται!

Τρίτη 5 Απριλίου 2016

Εξ ανατολών

Προ ημερών πετάχτηκα σε κατάστημα μπαχαρικών να αγοράσω za'atar για να φτιάξω ma'noushe, τα οποία ήταν φανταστικά, κι αγόρασα και λίγο γκάραμ μασάλα, έτσι χωρίς σκοπό, χωρίς κάποια συνταγή να με καλεί, όπως εκείνα τα ma'noushe τα οποία ερωτεύτηκα με το που τα πρωτοείδα.






Πού χρησιμοποιήθηκε τελικά το γκάραμ μασάλα, ίσως αναρωτιέστε. Ίσως κι όχι- που είναι το πιθανότερο...! Λοιπόν χρησιμοποιήθηκε σε ινδική πατατόπιτα. Θα μου αναρωτηθείτε -πάλι! Αυτό το μπλογκ μόνο ερωτήματα προκαλεί-, τι την κάνει ινδική. Μα το...γκάραμ μασάλα! Και τόσο γευστική; Μα...το γκάραμ μασάλα!



Ινδική πατατόπιτα




Υλικά (για στρογγυλή πίτα διαμέτρου 25 εκ. Τον χάρακα! Τον χάρακα!)

500 γρ πατάτες
200 γρ γλυκοπατάτα
1 μεγάλο κρεμμύδι κομμένο σε λεπτές φετούλες
1/2 κουταλάκι του γλυκού κύμινο
2 σκελίδες σκόρδο ψιλοκομμένες
2 κουταλάκια μπούκουβο καυτερό
1 κουταλάκι φρέσκο τζίντζερ ψιλοτριμμένο
1 κουταλάκι γκάραμ μασάλα
1 κουταλάκι σπόρους κορίανδρου κοπανισμένους
φρέσκο κορίανδρο ή αποξηραμένο (1 κουτάλι σούπας)
ελαιόλαδο
αλάτι
χυμός 1/2 λεμονιού

Για το φύλλο
Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε φύλλο μπακλαβά, σφολιάτα ή απλό φύλλο λαδιού όπως το φτιάχνω εδώ

Ετοιμάζουμε την γέμιση. Καθαρίζουμε και κόβουμε τις πατάτες & γλυκοπατάτες σε χοντρές φέτες και μετά σε 4-6 κομμάτια ανάλογα με το μέγεθος τους.

Βράζουμε αλατισμένο νερό. Προσθέτουμε τις πατάτες και τις βράζουμε για 8 λεπτά. Στην ίδια κατσαρόλα και μετά το πέρας των 8 λεπτών προσθέτουμε την κομμένη γλυκοπατάτα και βράζουμε ια άλλα 5 λεπτά. Στραγγίζουμε καλά.

Σε ένα μεγάλο τηγάνι ζεσταίνουμε 3-4 κουταλιές ελαιόλαδο. Προσθέτουμε το μπούκοβο, κύμινο, σκόρδο και κρεμμύδι και σοτάρουμε μέχρι να μαλακώσει το τελευταίο. Προσθέτουμε το τζίντζερ, γκάραμ μασάλα, σπόρους κορίανδρου και κορίανδρο. Συνεχίζουμε για 2-3 λεπτά ακόμα και τέλος προσθέτουμε πατάτα, γλυκοπατάτα και το χυμό λεμονιού. Ανακατεύουμε και σβήνουμε το μάτι της κουζίνας.

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 160 βαθμούς.



Τώρα όσον αφορά το φύλλο, αν χρησιμοποιήσουμε σφολιάτα θα έχουμε δύο κομμάτια λίγο μεγαλύτερα από τη διάμετρο της ταρτιέρα ή του ταψιού που θα χρησιμοποιήσουμε.

Αν ανοίξουμε φύλλο, μπορούμε να ανοίξουμε δύο ή ένα πιο μεγάλο και να φτιάξουμε την πίτα ανοιχτή όπως φαίνεται στην φωτογραφία. Αν χρησιμοποιήσουμε φύλλο μπακλαβά μοιραστούμε τα στα δύο αλλά κάθε φύλλο να το λαδώνουμε καλά όταν το απλώνουμε.

Λοιπόν, στην ταρτιέρα απλώνουμε το κάτω φύλλο (ή φύλλα), απλώνουμε από πάνω την γέμιση κι από πάνω κλείνουμε ενώνοντας γύρω γύρω τα φύλλα. Όπως ήδη έγραψα μπορούμε να κάνουμε και ανοιχτή πίτα σε στυλ gallette. Λαδώνουμε καλά την επιφάνεια της πίτας.

 Ψήνουμε για 40-45 λεπτά μέχρι να αποκτήσει όμορφο καστανόχρυσο χρώμα. Τρώγεται ευχάριστα είτε ζεστή, είτε κρύα.



Λοιπόν, ήμουν αυτόπτης μάρτυρας σε ένα συμβάν που μου άφησε κάκιστες εντυπώσεις

Επίσης, δεν χορταίνω να μιλώ για τον απίστευτο 4ο κύκλο της σειράς "House of Cards". Όσοι τον έχετε δει, πείτε μου τη γνώμη σας. Όσοι δεν τον έχετε δει μην διαβάσετε ό,τι γράφω, καραδοκούν πολλά spoilers!

(Και ναι, καλά το καταλάβατε, πιο συχνά θα με βρίσκετε στο μπλογκ της διπλανής πόρτας!)

Παρασκευή 5 Φεβρουαρίου 2016

Cookies, cookies, παντού cookies!

Πρώτα απ' όλα, δηλώνω για πολλοστή φορά, ότι λατρεύω τη σταφίδα. Μαύρη και ξανθή. Είναι ένας εθνικός θησαυρός κι υπήρξε μια εποχή που ήταν από τα πιο διάσημα εξαγώγιμα προϊόντα μας. Είχα έναν θείο που δούλεψε για πολλά χρόνια στον Αυτόνομο Σταφιδικό Οργανισμό, ο οποίος οργανισμός έχει καταργηθεί πια, και μου περιέγραφε τις καλές εποχές όταν πλοία γεμάτα εμπόρευμα έφευγαν από το λιμάνι του Κατάκωλου για τις αγορές της Ευρώπης.
Δεν γνωρίζω πώς πάνε πια οι εξαγωγές ή αν είναι τόσο δημοφιλής η σταφίδα μας όσο παλιά. Σημασία έχει ότι παράγουμε έναν θρεπτικό θησαυρό. Μην ανησυχείτε, κι η σταφίδα μια χαρά super food είναι!

Δεύτερον, φτιάχνω μπισκότα αλλά δεν φτιάχνω cookies. Λοιπόν, ήρθε η εποχή που και η υποφαινόμενη θα εντρυφήσει στο θαυμαστό κόσμο των μαλακών, μυρωδάτων cookies.
Και θα προσθέσει και σταφίδα. Ξανθή.
Και θα προκύψουν τα ωραιότατα:

Cookies βρώμης με σταφίδες.



Υλικά

Για 10-12 κομμάτια

50 γρ σταφίδες ξανθές
75 γρ ελαιόλαδο
80 γρ ζάχαρη
150 γρ νιφάδες βρώμης (που θα τις αλέσουμε ελαφρώς με τη βοήθεια ενός μούλτι)
70 γρ αλεύρι
1 μικρό αυγό
1 πρέζα κανέλα
1 πρέζα μοσχοκάρυδο
1/4 κουταλάκι εκχύλισμα βανίλιας
ξύσμα μισού πορτοκαλιού
1/4 κουταλάκι μαγειρική σόδα

Καταρχήν μουλιάζουμε τις σταφίδες για 20 λεπτά περίπου σε 25 ml καυτό νερό. Αυτό θα τις αποτρέψει από το να καούνε κατά τη διάρκεια του ψησίματος, όπως επίσης θα χρησιμοποιήσουμε το νερό που θα μείνει μετά το στράγγισμα τους.

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 160 βαθμούς

Στρώνουμε ένα ταψί με αντικολλητικό χαρτί ψησίματος.

Σε ένα μπολ ανακατώνουμε το αλεύρι με τη σόδα, την κανέλα και το μοσχοκάρυδο.

Στραγγίζουμε- ζουλώντας τις μαλακά- τις σταφίδες και κρατάμε το νερό

Σε ένα μεγάλο μπολ και με τη βοήθεια ενός αυγοδάρτη χτυπάμε καλά το ελαιόλαδο με τη ζάχαρη.
Προσθέτουμε το αυγό και συνεχίζουμε να χτυπάμε ζωηρά. Προσθέτουμε το νερό που κρατήσαμε από το στράγγισμα των σταφίδων, τη βανίλια και το ξύσμα και συνεχίζουμε λίγο ακόμα να ανακατώνουμε ζωηρά με τον αυγοδάρτη.
Παίρνουμε μια σπάτουλα και προσθέτουμε το αλεύρι. Ανακατεύουμε μέχρι να αφομοιωθεί.
Προσθέτουμε τις νιφάδες βρώμης και συνεχίζουμε να ανακατεύουμε με τη σπάτουλα μέχρι να ομογενοποιηθεί η ζύμη. Προσθέτουμε, τέλος, τις σταφίδες. Ανακατώνουμε μια τελευταία φορά.

Προσοχή! Η ζύμη πρέπει να είναι κολλώδης- άλλωστε o στόχος μας είναι μαλακά, αφράτα cookies.



Επειδή η ζύμη είναι κολλώδης, ο πιο εύκολος τρόπος για να δισμορφώσουμε τα cookies πάνω στο χαρτί του ταψιού είναι να χρησιμοποιήσουμε ένα στρογγυλό κόφτη μπισκότων. Το βάζουμε πάνω στο χαρτί, γεμίζουμε με ζύμη με ένα κουτάλι, πιέζουμε ελαφρώς και απομακρύνουμε τον κόφτη. Συνεχίζουμε έτσι μέχρι να τελειώσει η ζύμη. Αν είναι ελαφρώς βρεγμένα ο κόφτης και το κουτάλι, η δουλειά γίνεται πιο εύκολα και πιο γρήγορα.



Ψήνουμε για κάτι λιγότερο από 15 λεπτά. Από το 10 λεπτό, ρίχνουμε ματιές στο φούρνο για να τσεκάρουμε πώς πάει το ψήσιμο.




Είναι υπέροχα, είναι λαχταριστά, μυρωδάτα, μαλακά, υγιεινά!
Δεν έχω τίποτε άλλο να πω.
Εκτός από το να σας παροτρύνω να τρώτε σταφίδες!


Τρίτη 26 Μαΐου 2015

Δεν έχω λόγια!

Δεν έχω λόγια!

Ή μάλλον έχω! Μα τι λέω! Τούτο το επιδόρπιο είναι θεϊκό! Πρέπει να το πω! Απίστευτο! Κι ιδανικό για όσους αγαπάμε τα επιδόρπια φτιαγμένα με φρούτα, τα οποία άλλωστε θεωρώ ιδανικά. Κι η σος καραμέλ, εκείνη η σος...Κι η καρύδα με την μπανάνα, τι ωραίος συνδυασμός! Κι εκείνο το crumble, κι από την άλλη το φρούτο ψημένο όσο πρέπει αλλά πάντα μαλακό.

Ψημένη μπανάνα με crumble καρύδας και σως καραμέλα



Για 2 άτομα

2 μπανάνες (ώριμες μεν αλλά όχι πολύ)
50 γρ βούτυρο σε θερμοκρασία δωματίου
50 γρ ζάχαρη σκούρα καστανή μαλακή
30 ml Cointreau (ή Gran Marnier)
2 κουταλιές σούπας αλεύρι
2 κουταλιές σούπας καρύδα τριμμένη
50 ml κρέμα γάλακτος


Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς.

Ανακατώνουμε το μισό βούτυρο με τη μισή ζάχαρη, το αλεύρι και την καρύδα. Σχηματίζεται μια ζύμη εύθρυπτη ελαφρώς (δεν μας πειράζει), την  οποία απλώνουμε σε ταψάκι όπου έχουμε στρώσει αντικολλητικό χαρτί. Ψήνουμε για 15 λεπτά περίπου μέχρι να αρχίσει να σκουραίνει. Βγάζουμε από το φούρνο, αφήνουμε να κρυώσει και μετά την τρίβουμε σε crumble.

Σε ένα τηγάνι ζεσταίνουμε το υπόλοιπο βούτυρο. Βάζουμε τις μπανάνες στο τηγάνι και τις τηγανίζουμε ελαφρώς από κάθε πλευρά περίπου 2-3 λεπτά. Τις βγάζουμε προσεκτικά από το τηγάνι και σε αυτό ρίχνουμε τη ζάχαρη, την οποία αφήνουμε να καραμελοποιηθεί ελαφρώς. Τη διαλύουμε με το Cointreau κι ανακατώνοντας ζωηρά με τον συρμάτινο αβγοδάρτη προσθέτουμε και την κρέμα γάλακτος. Επαναφέρουμε τις μπανάνες και τις αφήνουμε γαι 2 λεπτά περίπου στη σως. Σερβίρουμε κάθε μπανάνα με λίγη σως και crumble.

*

Σημείωση 1 : Η συνταγή είναι παραλλαγή από μία που βρήκα σε παλιότερο τεύχος (του 2011) του γαλλικού περιοδικού Saveurs. Λόγω έλλειψης χώρου βρέθηκα στη στενάχωρη θέση να διώξω κάποιο υλικό- έχω εκατοντάδες περιοδικά. Απ' ό,τι διαπίστωσα εκείνα που δεν μπορώ να αποχωριστώ με τίποτα, είναι τα γαλλικά περιοδικά. Πραγματικές εγκυκλοπαίδειες! Παρεμπιπτόντως εκείνα τα περιοδικά που αποχωρίστηκα σχετικά εύκολα ήταν τα αγγλόφωνα!


*

Σημείωση 2: Διάβασα προχθές σε σχόλιο σε status στο facebook κάτι που με παραξένεψε: Ότι κυκλοφορεί τιμοκατάλογος με τις τιμές με τις οποίες food bloggers χρεώνουν post/διαφήμιση προϊόντος σε facebook/instagram/twitter. Γιατί με παραξένεψε; Γιατί δεν ήξερα ότι όντως συνέβαινε κάτι τέτοιο. Μετά προβληματίστηκα. Βλέπετε έχω αυτή τη στήλη, δεξιά αν κοιτάξετε (τις "μικρές απολαύσεις" όπως τις ονομάζω), με ό,τι έχω δοκιμάσει και με έχει ενθουσιάσει κι αγαπώ κι εκτιμώ. Και σκέφτηκα: Λες ο κόσμος να νομίζει ότι πληρώθηκα για να γράψω ότι μου αρέσει το δείνα και το τάδε προϊόν ή πιάτο; Οπότε με την ευκαιρία να δηλώσω -όχι ότι σκοτίστηκε κανείς- ότι, όχι, κανείς δεν με πλήρωσε. Ούτε οι συμπαθέστατοι Αστυπαλίτες για να εκθειάσω το -ούτως ή άλλως- εκπληκτικό κατσικάκι τους, ούτε η γλυκύτατη μαμά μου με δωροδόκησε για να τονίσω πόσο λατρεύω τον φρικασέ της. Ό,τι βλέπετε σε αυτήν τη στήλη, την οποία ανανεώνω συχνά πυκνά, είναι δικές μου απολαύσεις. Και μόνο. Χωρίς δελτίο παροχής υπηρεσιών (lol).

Κυριακή 29 Μαρτίου 2015

Σκέψεις, εξομολογήσεις κι αυτοκριτική

Τώρα τελευταία έχω παρατηρήσει ότι κυκλοφορούν πολλά δηλητηριώδη κι ειρωνικά σχόλια για τους food blogger όπως επίσης και άρθρα γραμμένα σε γνωστά site , με εξίσου ειρωνικό και κακόβουλο λόγο. Έπιασα τον εαυτό μου να αναρωτιέται προς τι όλο αυτό το μένος για το συγκεκριμένο είδος blogger. Κάπου, σε όλη αυτήν την, αυστηρή είναι η αλήθεια, κριτική που ασκείται είδα και τον εαυτό μου ως "κατηγορούμενη". Αποφάσισα, γι' αυτό το λόγο, να κάνω μια αυτοκριτική με ταυτόχρονη αναδρομή στο παρελθόν μου ως food blogger.

Το blogging το ξεκίνησα πριν 6,5 χρόνια με πολύ ενθουσιασμό αλλά και μεγάλη διστακτικότητα. Τον πρώτο καιρό βολόδερνα μόνη μου στο απέραντο διαδικτυακό σύμπαν, έγραφα αναρτήσεις τις οποίες διάβαζα εγώ κι άλλα 5-6 άτομα ημερησίως που τυχαία περνούσαν από το μπλογκ. Μετά από κάνα δίμηνο άρχισα σιγά σιγά να έρχομαι σε επαφή με άλλους blogger -πάντα διστακτικά. Στο τέλος του πρώτου χρόνου είχε δημιουργηθεί ένας μικρός αλλά σταθερός κύκλος από ανθρώπους με τους οποίους ερχόμουν πια καθημερινά σε επαφή. "Ανοίγαμε" κάθε πρωί τα blog μας και τα λέγαμε, ως άλλοι γείτονες που ανοίγουν τα παράθυρα πρωί πρωί και καλημερίζονται και πιάνουν την κουβέντα, αναρτούσαμε την καθημερινότητα μας και τις απόψεις μας, τις ιδέες μας, τις ανακαλύψεις μας, τις εμπειρίες μας. Ο Τομ, η Ζέκια, ο Ναυαρίνο, το Βρωμιστεράκι, ο Tyler, ο Χαμαιλέων, η Βίπερα, η Φωτεινή, λίγο αργότερα ο Μάλερ, η Αμελί, η Εμμανουέλα, ο Χαμένος Γαστροναύτης, ο Ε-Ντίγκονις, ο Δημήτρης από την Ιαπωνία, κι άλλοι που ξεχνώ αυτή τη στιγμή. Ναι, οι περισσότεροι είχαμε τότε ψευδώνυμα! Μπλογκάραμε γιατί ήταν fun, είχε πλάκα, το διασκεδάζαμε, αλλά όχι μόνο, συζητούσαμε, ανταλλάσσαμε σκέψεις, προβληματιζόμαστε. Υπήρχε ένας ειλικρινής ενθουσιασμός. Αλλά το κυριότερο ήμασταν κι οι ίδιοι ειλικρινείς. Απλοί, καθημερινοί, ερασιτέχνες του λόγου, γράφαμε, μας έγραφαν (κυριολεκτικά και μεταφορικά), κάποιοι είχαν πάρει σοβαρά το ρόλο τους ως blogger, κάποιοι λιγότερο. Προσωπικά ως food blogger κατέγραφα τις περιπέτειες μου στην κουζίνα, τις γαστρονομικές αναζητήσεις  μου, τις απόψεις μου κι αυτό ήταν όλο. Δεν ήμουν επαγγελματίας, δεν ήμουν η καλύτερη μαγείρισσα του κόσμου, δεν γνώριζα όλα τα μυστικά της κουζίνας, απλά μου άρεσε να μαγειρεύω κι έγραφα γι' αυτό. Ήταν ωραίοι καιροί. Αλλά άλλοι καιροί.

Πριν 2,5 χρόνια περίπου, διαπίστωσα ότι το παραδοσιακό blogging είχε χάσει τη δυναμική του. Πολλοί blogger εγκατέλειψαν την ενασχόληση και προσχώρησαν σε νέα μέσα, στο facebook, στο twitter, στο instagram κλπ.. Εν τω μεταξύ όσα food blog ξεκινούσαν ήταν πιο επαγγελματικά και πολλοί ιδιοκτήτες τους ήταν ήδη γνωστοί στα μέσα. Παράλληλα πολλά γνωστά site άρχισαν να δίνουν μεγαλύτερη βάση σε γαστρονομικά θέματα και να εμπλουτίζουν το υλικό τους. Το διαδίκτυο πλημμύρισε με συνταγές, κριτικές εστιατορίων, προτάσεις κι επιλογές γαστρονομικές. Κάπου εκεί άρχισα να συνειδητοποιώ ότι ό,τι έκανα εδώ ήταν πια παρωχημένο. Είχα δύο επιλογές, ή να σταματήσω ή να συνεχίσω αλλάζοντας όμως τα πάντα κι επενδύοντας σε ένα νέο site, νέο υλικό, νέο στυλ. Δεν έκανα ατυχώς, ούτε το ένα ούτε το άλλο.

Κι έτσι έφτασα ως εδώ, ερασιτέχνης του διαδικτύου, να γράφω επίμονα -σχεδόν εμμονικά- αναρτήσεις που δεν αφορούν κανέναν στην τελική. Ένα παρηκμασμένο blog που πλέει μόνο κι έρμο, να θυμίζει την βαρκούλα του κυρ. Ανδρέα του ψαρά ενώ διασχίζει πεισματάρικα τον Ατλαντικό. Σαν το "εμφιαλωμένο'' κρασί του μερακλή θείου μου να θέλει να σταθεί δίπλα σε φημισμένα Bordeaux.

Αλλά συνέχισα ως τώρα να είμαι ειλικρινής στις προθέσεις μου ως food blogger. Έγραφα για ό,τι μου άρεσε, και για ό,τι είχα μαγειρέψει και φάει και μου άρεσε, δεν ακολούθησα ποτέ το ρεύμα, δεν έγινα ποτέ trendy, έμεινα στο περιθώριο συνειδητά, βρήκα την ευκαιρία να εκφράσω παράλληλα και την αγάπη μου για τον κινηματογράφο και προσπάθησα ως ένα είδος παιχνιδιού να συνδυάσω τις δύο μεγάλες αγάπες μου- κάπου σε μια στήλη απόψεων σε γνωστό site είδα ειρωνικό σχόλιο και για τις γαστρονομικές αναφορές στον κινηματογράφο. Και ναι, οι περισσότερες φωτογραφίες στο blog είναι από άθλιες έως μετρίως καλές αλλά δεν είχα την καλύτερη φωτογραφική μηχανή στον κόσμο, ούτε το σπίτι μου λούζεται στο φως, ούτε διαθέτω τα ωραιότερα σερβίτσια και τραπεζομάντιλα στον κόσμο.

Κι έτσι τώρα, θέτω ξανά το ερώτημα που έκανα στον εαυτό μου πριν 2,5 χρόνια: Σταματώ ή αλλάζω; Γιατί ένα από τα δύο πρέπει να συμβεί.

Το food blogging έγινε μεγάλο trend τα τελευταία χρόνια κι άρχισαν πολλοί την ενασχόληση με αυτό. Από τη μια υπάρχει η άποψη ότι "όλοι οι καλοί χωράνε". Από την άλλη υπάρχουν οι σνομπ του διαδικτύου, που έχουν την εντύπωση ότι είναι οι θεματοφύλακες του καλού γούστου και του σωστού λόγου, οι γνώστες των πάντων, αυτοί που γελούν με τον ερασιτέχνη blogger, έτοιμοι να τον γελοιοποιήσουν και να τον λοιδορήσουν. Αν δεν έχεις blog με πανέμορφο banner και ανάλογο λοιπό "εξοπλισμό" κι αν δεν γράφεις δίνοντας την αίσθηση ότι μόλις έφαγες στο NOMA (τυχαία η επιλογή του ονόματος του εστιατορίου), κι αν οι φωτογραφίες σου δεν έχουν την αισθητική τελειότητα εκείνων της Aran,  τότε μάλλον την έβαψες. Αργά ή γρήγορα θα σου την πέσουν τα βαμπίρ του gastronomically correct.

Κι ακολουθεί συνταγή. Όχι που θα το ξεχνούσαμε! (στην επόμενη ανάρτηση όμως)



Κυριακή 22 Φεβρουαρίου 2015

Χαμένοι στα #Hashtag

Οι δέκα -περίπου- προηγούμενες μέρες κύλησαν κάπως περίεργα. Δεν ήμουν ο συνηθισμένος μου εαυτός. Τη μια λειτουργούσα σχεδόν στα όρια της υστερικής νεύρωσης, ξεσπούσα εύκολα κι αναίτια, την άλλη έπεφτα σε περιόδους απομόνωσης, μακράς σιωπής κι απραξίας, αναστέναζα βαριά κι έπιανα το κεφάλι με αγωνία περισσή. Η αιτία ήταν μία: Eurogroup!

Όλες αυτές τις μέρες καθόμουν μπροστά στον υπολογιστή, έχοντας μόνιμα ανοιγμένη τη σελίδα του twitter και στην αναζήτηση το ένα και μοναδικό hashtag : #Eurogroup. Τα tweets έπεφταν σαν το χαλάζι και  η διάθεση μου τα ακολουθούσε θυμίζοντας τον δείκτη του Χρηματιστηρίου Αθηνών. Ακύρωσα ραντεβού για καφέ και shopping, οι γονείς μου έκλεισαν το τηλέφωνο στα μούτρα μετά από δεκάλεπτο Eurogroup-ικό παραλήρημα μου, έπαψα να έχω διάθεση για μαγείρεμα -μόνο τα τυπικά και γνωστά-, ακύρωσα την ανάρτηση που είχα ετοιμάσει προς τιμήν του αγίου του έρωτα (μεγάλη η χάρη του), σε άλλο ανάλογο παραλήρημα όπου ούρλιαζα ότι θέλω να μιλήσω στον Υπουργό Οικονομίας, καλός  φίλος μου εμπιστεύτηκε ότι τον γνώριζε προσωπικά και, "θες Crispy το τηλέφωνό του" και ναι ομολογώ ότι μπήκα στον πειρασμό. Ήρθε η Παρασκευή, το εξτραορντινέρι Γιουρογκρουπ έγινε, κράτησε όλη μέρα, η αγωνία κορυφώθηκε, αποφάσεις πάρθηκαν , ο καθένας τις ερμήνευσε όπως ήθελε, ήρθε το Σάββατο, οι ερμηνείες συνέχισαν να δίνουν και να παίρνουν, αλλά από την άλλη σαν να άρχισα να συνέρχομαι, κι εκεί κάπου, μεσημέρι πια, θυμήθηκα ότι φίλος που αυτόν τον καιρό βρίσκεται στο Εδιμβούργο, μου είχε στείλει προ ημερών στο inbox ισπανική συνταγή! Γεια σου Ευρώπη! Κι έτσι πιάσαμε, επιτέλους, πάλι τις κατσαρόλες και τις κουτάλες.

Μεθυσμένο κοτόπουλο
(Κοτόπουλο με πατάτες μαγειρεμένο στην κατσαρόλα με μπύρα)



 Υλικά για 4 άτομα

1 κοτόπουλο κομμένο στα τέσσερα
2 κρεμμύδια ψιλοκομμένα
2 καρότα κομμένα σε μικρούς κύβους
4 μεγαλούτσικες πατάτες
2 μπουκάλια μπύρα των 330 ml (Η μπύρα να είναι καλής ποιότητας κι αρωματική*)
ελαιόλαδο
λίγο αλεύρι
αλάτι
πιπέρι

Σε ένα τηγάνι ζεσταίνουμε λίγο ελαιόλαδο. Αλευρώνουμε τα κομμάτια κοτόπουλου και τα τηγανίζουμε καλά, μέχρι να ροδίσουν. Σε μια κατσαρόλα ζεσταίνουμε λίγο ελαιόλαδο και σοτάρουμε σε αυτό το κρεμμύδι. Προσθέτουμε το κρέας, το καρότο, την μπύρα και σκεπάζουμε. Αφήνουμε το φαγητό να βράσει σε μέτρια φωτιά για 20 λεπτά τουλάχιστον.

Εν τω μεταξύ, πλένουμε, καθαρίζουμε και κόβουμε τις πατάτες σε μεγάλους κύβους (περίπου 2 εκ μήκος, "το χάρακα, το χάρακα",  θυμηθείτε ότι "στις λεπτομέρειες κρύβεται ο διάβολος", πόσες φορές ακούσαμε αυτήν την φράση τις τελευταίες μέρες.)

Μετά από 20-30 λεπτά προσθέτουμε και τις πατάτες, σκεπάζουμε κι αφήνουμε το φαγητό να σιγοβράσει μέχρι να μαλακώσουν οι πατάτες. Σε αυτή τη φάση κι ενώ το φαγητό έχει ακόμα υγρά, τελειώνουμε το μαγείρεμα έχοντας ανοιχτό το καπάκι- έτσι θα εξατμιστεί και το υπόλοιπο αλκοόλ (το αλκοόλ αν δεν εξατμιστεί πλήρως αφήνει μια ελαφριά πικράδα). Στο τέλος δοκιμάζουμε και βάζουμε όσο αλάτι χρειάζεται. Συμπληρώνουμε με φρεκοτριμμένο πιπέρι.

*Χρησιμοποίησα McFarland γιατί αυτή έτυχε να έχω στο σπίτι. Τον τελευταίο καιρό κυκλοφορούν αρκετές ελληνικές μπύρες, μικρής παραγωγής κι εξαιρετικής ποιότητας. Κάποιες από αυτές είναι έντονα αρωματικές, ιδανικές για το συγκεκριμένο πιάτο.

Cheers! Μέχρι το επόμενο Eurogroup!

Τετάρτη 14 Ιανουαρίου 2015

Ταξίδια και τάσεις

~Ταξίδια~




Πριν από 5 χρόνια περίπου είχε γυριστεί μια σειρά για το BBC με τον τίτλο The Trip , η οποία έγινε και ταινία. Σε αυτήν ο Steve Coogan κι ο Rob Brydon, υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Michael Winterbottom, ταξίδευαν στη Βόρεια Αγγλία με σκοπό να επισκεφτούν γνωστά εστιατόρια της περιοχής. Μια ταινία σκέτη απόλαυση- είχα γράψει γι' αυτήν: εδώ. Φέτος (το 2014 για την ακρίβεια) μας ήρθε η συνέχεια των γαστρονομικών περιπετειών των δύο Άγγλων, αυτή τη φορά στην Ιταλία. Η ταινία The Trip to Italy είναι ακόμα πιο απολαυστική! Είναι η απόλυτη foodie movie της χρονιάς! Αυτή που πρέπει να δείτε οπωσδήποτε!



Οι δύο φίλοι ξεκινούν από την περιοχή του Πιεμόντε και διασχίζουν την Λιγουρία, την Τοσκάνη, το Λάτσιο, φτάνουν στην Καμπανία για να καταλήξουν στο θρυλικό νησί Κάπρι. Μαζί τους κουβαλούν άφθονη διάθεση κι όρεξη για να απολαύσουν τα θαύματα της ιταλικής κουζίνας και τα κρασιά της χώρας. Ακολουθούν τα ίχνη των ποιητών Σέλλεϋ και Μπάιρον ενώ απαγγέλλουν ποιήματα τους, χάνονται ενίοτε στα προσωπικά κι επαγγελματικά τους προβλήματα, όμως η αλεγκρία του τοπίου, το συναρπαστικό φαγητό, οι χαλαρές κουβέντες μεταξύ τους την ώρα που τρώνε, απογειώνει εν τέλει τη διάθεση τους και μαζί και τη δική μας.



Στα εστιατόρια που επισκέπτονται, μαθαίνουμε κατά τη διάρκεια του σερβιρίσματος ποια είναι τα πιάτα που τρώνε, βλέπουμε την αντίδραση τους, τους παρακολουθούμε να κοιτάζουν ενθουσιασμένοι το ποτήρι με το κρασί που πίνουν. Και το μόνο που θέλουμε είναι να κάτσουμε δίπλα τους, να φάμε μαζί, να πιούμε μαζί.
Οι επισκέψεις της κάμερας στις κουζίνες των εστιατορίων είναι σύντομες και σχεδόν ντοκουμενταριστικά γυρισμένες. Κοφτές και περιεκτικές, χωρίς σχόλιο. Μετά έξω  πάλι στη σάλα στους δύο φίλους που περνούν ωραία.



Τι κάνει την ταινία τόσο απολαυστική; Η αμεσότητα της. Η ανεπιτήδευτη διάθεση. Αυτή τη φορά ο σκηνοθέτης κι οι ηθοποιοί είναι ακόμα πιο χαλαροί και σίγουρα καταλυτικό ρόλο έπαιξε το εκπληκτικό τοπίο της Belpaese, ο ήλιος, η θάλασσα, η γλώσσα.



Όπως μετά την πρώτη ταινία, έτσι και σε αυτή, αφού τελείωσε, έπιασα τον εαυτό μου να αναρωτιέται κατά πόσο μια παρόμοια ταινία θα μπορούσε να γυριστεί εδώ στην Ελλάδα.
Ακόμα αναρωτιέμαι.


*
~Τάσεις~

Η τάση του blog για τον φετινό χειμώνα είναι radicchio. Πολύ radicchio. Αυτό το πανέμορφο λαχανικό με την κομψή πικράδα.




 Λατρεύω καταρχήν το χρώμα του. Το μοβ του είναι μοναδικό, τουλάχιστον στο βασίλειο των λαχανικών! Δεν λείπει από τις σαλάτες αλλά φέτος πήγαμε τα πράγματα ένα βήμα εμπρός. Προς το σοτάρισμα. Κλασικά σε πιάτο με ζυμαρικά. Και με την Ελλάδα να την εκπροσωπεί το αγαπημένο σύγλινο.

Papardelle με radicchio και σύγλινο



Υλικά για 4 άτομα


400 gr papardelle
1 κόκκινο κρεμμύδι κομμένο σε φέτες
200 γρ σύγλινο κομμένο σε μικρά κομμάτια
1/2 φλιτζάνι τριμμένη παρμεζάνα (ή πεκορίνο)
4 κουταλιές ρικότα
5-6 φύλλα από radicchio κομμένα σε χοντρά κομμάτια
ελαιόλαδο (5 κουταλιές)
αλάτι
πιπέρι
2 κουταλιές χοντροκομμένη καρυδόψιχα


Σε μια κατσαρόλα βράζουμε άφθονο αλατισμένο νερό
Σε ένα τηγάνι ζεσταίνουμε το ελαιόλαδο σε μέτρια φωτιά. Σε αυτό σοτάρουμε καλά το σύγλινο. Μόλις σοταριστεί και το αλλαντικό πάρει όμορφο χρώμα, το βγάζουμε από το τηγάνι. Στο ίδιο λάδι σοτάρουμε το κρεμμύδι και το radicchio. Ενώ σοτάρονται ρίχνουμε λίγο νερό (2-3 κουταλιές). Περιμένουμε να εξατμιστεί και να μαλακώσουν τα λαχανικά. Βγάζουμε το τηγάνι από την φωτιά. Εν τω μεταξύ το νερό στην κατσαρόλα θα έχει βράσει, οπότε ρίχνουμε τα ζυμαρικά. Τα βράζουμε αυστηρά al dente. (Σημείωση: Τα ζυμαρικά με αυγά χρειάζονται λιγότερο βράσιμο). Τα σουρώνουμε και τα ρίχνουμε στο τηγάνι με το σύγλινο, το κρεμμύδι και το radicchio. (Προσοχή: Κρατάμε 2-3 κουταλιές από το νερό στο οποίο έχουν βράσει τα ζυμαρικά. Θα μας χρειαστεί) Σε ένα μικρό μπολ ανακατώνουμ την παρμεζάνα με την ρικότα και το λίγο νερό που έχουμε κρατήσει. Ρίχνουμε το περιεχόμενο πάνω από τα ζυμαρικά στο τηγάνι κι ανακατώνουμε καλά. Ρίχνουμε τα καρύδια και πιπέρι κι ανακατώνουμε απαλά μια τελευταία φορά.





*
~Ταξίδια & Τάσεις~


Πριν λίγες μέρες η New York Times είχε το ετήσιο αφιέρωμα της εφημερίδας στις ταξιδιωτικές τάσεις του 2015. Ένας λόγος για να διαβάσει κανείς το αφιέρωμα είναι οι εκπληκτικές φωτογραφίες. Η άλλη είναι για να πάρει μια γεύση από μέρη του κόσμου μακρινά- και δυσπρόσιτα, κυρίως για οικονομικούς λόγους.
Τέλος, ξεκινά κανείς να διαβάσει το αφιέρωμα περιμένοντας εναγωνίως να δει σε ποιο νούμερο έχει τοποθετηθεί η Ελλαδίτσα μας. Ενώ κάνεις scroll down διαπιστώνεις ότι η χώρα εκείνη της ΝΑ Μεσογείου που ετοιμάζεται για εκλογές, δεν είναι τάση για το 2015- τουλάχιστον για την NYT. Το χειρότερο όμως είναι το καυστικότατο σχόλιο στο Νο.52! Με τις υγείες μας. 



Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα Hit&Run

Πέμπτη 13 Νοεμβρίου 2014

Νοτιάδες, go home!

Χθες, όλη νύχτα πάλευα με ένα κουνούπι. Σε κάποια φάση είπα να βάλω αντικουνουπικό αλλά μετά σκέφτηκα ότι το κουνούπι εν τέλει θα σταματούσε αποκαμωμένο από το -υποτιθέμενο- κρύο. Μπα, που τέτοια τύχη, είχε διαβολεμένη όρεξη! Απελπισμένη σκέφτηκα τι διάολο θέλει τέτοια εποχή, εδώ κοντεύει να μεσιάσει ο Νοέμβρης!
Οι νοτιάδες!

Προχθές στη θάλασσα οι επαγγελματίες χειμερινοί κολυμβητές (η υποφαινόμενη ανήκει προς το παρόν στην κατηγορία των ερασιτεχνών) γκρίνιαζαν ότι δεν κάνει αρκετό κρύο, ότι νισάφι πια, πότε θα έρθει ο πραγματικός χειμώνας, πότε θα χιονίσει να κάνουν επιτέλους τα καλύτερα μπάνια. Ναι, το άκουσα κι αυτό! Κι ήξερα την αιτία της στεναχώριας τους!
Οι νοτιάδες!

Προ ημερών ξέσπασε καβγάς στην παρέα ανάμεσα σε αυτούς που θέλουμε τους βοριάδες κι εκείνους που προτιμούν τους νοτιάδες. Άρχισα να επιχειρηματολογώ, και τα επιχειρήματα μου ήταν τα εξής: Οι νοτιάδες δεν είναι για την Αθήνα, οι νοτιάδες εγκλωβίζονται πάνω από την πόλη κάνοντας ανυπόφορο το ήδη υπάρχον νέφος, στους νοτιάδες οφείλονται επίμονοι πονοκέφαλοι, αμέτρητες bad hair days (ξεπουληθήκαμε στα anti-frizz products), τα ρούχα δεν στεγνώνουν ποτέ, η πόλη μυρίζει έντονα (κι όχι ευχάριστα όπως θα έχετε διαπιστώσει), οι νοτιάδες ενίοτε κουβαλούν σαχαριανή σκόνη, άλλοτε ισχυρότατες καταιγίδες, μας αποβλακώνουν (μην ανησυχείτε, δεν μας ψεκάζουν, οι νοτιάδες φταίνε), δεν ξέρουμε τι να φορέσουμε με τους νοτιάδες, μετανιώνουμε οικτρά που κατεβάσαμε το πάπλωμα, τις νύχτες η υγρασία χτυπά κόκκινο θολώνοντας τα πάντα (Λονδίνο γίναμε!), δεν ξέρεις τι να φας, θες ένα comfort food, αλλά ο καιρός κάθε άλλο παρά cozy είναι, είναι Νοέμβρης και κοιμάσαι με τα παράθυρα ανοιχτά, είναι Νοέμβρης και παλεύεις με κουνούπια!
Όταν τελείωσα, οι φίλοι των νοτιάδων μου είπαν ότι είχα δίκιο αλλά οι νοτιάδες, αγαπητή Crispy, κρατούν την θερμοκρασία σε υψηλά επίπεδα, ως εκ τούτου αποφεύγουμε να χρησιμοποιούμε θέρμανση. Μάλιστα.
Άτιμη κρίση!

Τα pancakes που ακολουθούν τα έφτιαξα πριν λίγες μέρες όταν πέρασαν καταιγίδες από την πόλη. Ξέρετε, κάτι μέρες που ανοίγεις το παράθυρο κι αναφωνείς "Πω πω, χειμώνιασε!" κι ας φυσά νοτιάς. Για τέτοιο καιρό είναι αυτά τα υπέροχα pancakes, τα ωραιότερα που έχω φτιάξει, να μοσχοβολούν κανέλα και μέλι, να ομορφαίνουν το βροχερό πρωινό.


Pancakes με κανέλα και μέλι



Υλικά για 7-8 pancakes

1/4 φλιτζάνι (40 γρ) νιφάδες βρώμης (τις οποίες θα περάσετε από το μούλτι, 1-2 σύντομες φορές)
1/3 φλιτζάνι (60 γρ) αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1/3 φλιτζάνι (60 γρ) αλεύρι ολικής αλέσεως
1 φλιτζάνι γάλα (250 γρ)
1 μεγάλο αυγό
1 κουταλιά σούπας μέλι
1/2 κουταλάκι του γλυκού κανέλα
1  1/2 κουταλάκια του γλυκού baking powder
1 πρέζα αλάτι

Σε ένα μπολ αναμειγνύουμε τα δύο αλεύρια με τις νιφάδες βρώμης, την κανέλα, το αλάτι και το baking powder.

Σε ένα άλλο πιο μεγάλο μπολ χτυπάμε το αυγό με το μέλι μέχρι να λιώσει το μέλι. Προσθέτουμε το γάλα και συνεχίζουμε για λίγο να αναμειγνύουμε. Προσθέτουμε στο γάλα το μείγμα με τα αλεύρια κι ανακατεύουμε καλά. Το μείγμα μας πρέπει να είναι λίγο πηχτό.

Ζεσταίνουμε σε ένα μικρό αντικολλητικό τηγάνι πολύ λίγο λάδι. Ρίχνουμε μια κουτάλα χυλό, ψήνουμε καλά από τη μια μεριά και πολύ προσεκτικά γυρίζουμε την τηγανίτα να ψηθεί από την άλλη. Μόλις είναι έτοιμες, τις σερβίρουμε με μέλι και ψίχα καρυδιού.





Τέλος, ρίχνουμε μια ματιά έξω από το παράθυρο να δούμε αν άλλαξε ο καιρός.




Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα Hit&Run 

Παρασκευή 19 Σεπτεμβρίου 2014

Συννεφιές

Ο σκηνοθέτης Billy Wilder είχε πει κάποτε ότι ο καταγάλανος, ανέφελος ουρανός είναι βαρετός. Δεν είχε κι άδικο. Ο συννεφιασμένος ουρανός είναι πιο κινηματογραφικός, πιο ...αρτίστικος θα λέγαμε. Ομορφαίνει, γίνεται πιο ενδιαφέρον. Άλλωστε πόσες φορές δεν έχουμε σηκώσει το κεφάλι μας να χαζέψουμε σύννεφα που ταξιδεύουν κι αλλάζουν μορφές. Θυμήθηκα έναν Ιταλό τουρίστα φέτος στο νησί. Κοιτούσε χαρούμενος τα σύννεφα που περνούσαν και μ' έναν πηγαίο ενθουσιασμό τα ονομάτιζε δίνοντας τα ονόματα των νησιών μας. "Guarda" φώναζε εκστασιασμένος στην σύντροφο του που τον άκουγε αδιάφορα. "Να η Φολέγανδρος", "Κι αυτό είναι η Αστυπάλαια", "Α να κι η Νάξος"! "Che bello!" επαναλάμβανε και χαμογελούσε. Είχα καιρό να δω άνθρωπο να απολαμβάνει τόσο έντονα, με τέτοια χαρά ...τα σύννεφα! Να' ναι καλά.



Είναι μέρες τώρα που, ευτυχώς, συννεφιάζει πιο συχνά. Εκείνος ο αδυσώπητα σκληρός, ο ενοχλητικά εκτυφλωτικός, ασυννέφιαστος ουρανός του καλοκαιριού έχει δώσει τη θέση του στον ουρανό του Σεπτέμβρη. Οι μέρες έχουν μικρύνει, ενίοτε βρέχει, τα πρωινά είναι ψυχρά, οι νύχτες αρκετά δροσερές- παρόλ' αυτά το γεγονός ότι κανένας δεν κάθεται πια στα μπαλκόνια παραμένει ανεξήγητο φαινόμενο! Παιδιά, δεν ζούμε στο Τροντχάιμ!

Κι είναι ο καιρός πια που αρχίζουμε να ψήνουμε το ένα κέικ μετά το άλλο. Εδώ που τα λέμε και το ψήσιμο του κέικ θέλει τον ανάλογο καιρό!

Το πρώτο κέικ της σεζόν συνδύαζε καρύδα ελαφρά ψημένη και ξινόγαλο. Εξαιρετικός συνδυασμός. Το ψήσιμο της καρύδας ενισχύει τη γεύση και το άρωμα της ενώ η ελαφρώς ξινούτσικη γεύση του ξινόγαλου αντισταθμίζει όμορφα τις αρετές της καρύδας. Μου άρεσε άρεσε πάρα πολύ! Κάτι σαν τα πρώτα σύννεφα!

Κέικ με ελαφρώς ψημένη καρύδα και ξινόγαλο




Θα χρειαστείτε ένα ορθογώνιο ταψί για κέικ 10x20 cm

Υλικά

170 γρ βούτυρο σε θερμοκρασία δωματίου
2 φλιτζάνια (τα γνωστά) αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1 1/2 κουταλάκια του γλυκού baking powder
1/2 κουταλάκι του γλυκού αλάτι ψιλό
1 φλιτζάνι ζάχαρη καστανή
3 αυγά μεγάλα
1 φλιτζάνι ξινόγαλο
1 κουταλάκι του γλυκού εκχύλισμα βανίλιας
1 φλιτζάνι καρύδα (που θα έχουμε ψήσει ελαφρώς)

+

Για την επάλειψη:

1 φλιτζάνι ζάχαρη άχνη
2 κουταλιές σούπας ξινόγαλο
1/2 φλιτζάνι καρύδα (επίσης ψημένη)



Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς. Ετοιμάζουμε το ταψί βουτυρώνοντας και πασπαλίζοντας το με λίγο αλεύρι (προσωπικά μου αρέσει να στρώνω αντικολλητικό χαρτί στον πάτο και τα πλάγια του ταψιού). Σε ένα τηγάνι και σε μέτρια φωτιά ρίχνουμε την καρύδα. Την αφήνουμε μέχρι να αρχίσει να παίρνει χρώμα- εδώ πρέπει αν είμαστε πολύ προσεκτικοί για να μην καεί. Αυτό που θέλουμε είναι ίσαμε να πα΄ρει ένα όμορφο καφε-χρυσό χρώμα, "golden brown" που λέει και το τραγούδι. Την βγάζουμε από τη φωτιά και την βάζουμε σε ένα μπολ. Σε άλλο μπολ ανακατεύουμε καλά το αλεύρι με το baking powder και το αλάτι.
Σε ένα άλλο -πιο μεγάλο- μπολ χτυπάμε με μίξερ πολύ καλά το βούτυρο με τη ζάχαρη μέχρι να αφρατέψει το μείγμα. Όσο περισσότερο τόσο το καλύτερο. Προσθέτουμε το εκχύλισμα βανίλιας. Συνεχίζουμε το χτύπημα προσθέτοντας ένα ένα τα αυγά. Συνεχίζουμε χρησιμοποιώντας την σπάτουλα. Ρίχνουμε εναλλάξ το αλεύρι και το ξινόγαλο σε τρεις δόσεις το καθένα. Μόλις ενσωματωθούν τα υλικά στο μείγμα ρίχνουμε την καρύδα κι ανακατώνουμε μια τελευταία φορά ελαφριά. Ρίχνουμε το μείγμα στο ταψί και ψήνουμε στο φούρνο για μία ώρα. Μόλις είναι έτοιμο, το βγάζουμε και το αφήνουμε να κρυώσει.
Ανακατεύουμε τη ζάχαρη άχνη με το ξινόγαλο κι αλείφουμε με το μείγμα αυτό το πάνω μέρος του κέικ. Ρίχνουμε αμέσως από πάνω την καρύδα.

Απολαμβάνουμε ...με τον συννεφιασμένο καιρό!

Δευτέρα 18 Αυγούστου 2014

Αυγουστιάτικα

Πριν λίγες μέρες ο άρχων της Ρωσίας ανακοίνωσε την επιβολή εμπάργκο σε γεωργικά προϊόντα από χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κι εγώ με πατριωτικό ενθουσιασμό έτρεξα στο μανάβικο να σώσω τους Έλληνες ροδακινοπαραγωγούς- που πλήττονταν άμεσα από το εμπάργκο. Μετά έμαθα ότι θα αποζημιωθούν κι έμεινα να κοιτάζω με απελπισία τα δεκάδες ροδάκινα που είχαν πλημμυρίσει την κουζίνα. Αυτά κοιτούσαν εμένα. Και χασκογελούσαν.

Πρώτη λύση: μαρμελάδα ροδάκινο. Εντελώς αυθόρμητα και ζυγίζοντας φρούτα και ζάχαρη σε αναλογία 2:1 έφτιαξα μια από τις ωραιότερες μαρμελάδες που έχω φτιάξει ποτέ! Τελικά η καλή τεχνική της μαρμελάδας έγκειται στο να γνωρίζεις πότε ακριβώς θα σταματήσεις το βράσιμο! Απαλό βράσιμο σε χαμηλή φωτιά!




Δεύτερη λύση: Τα smoothies. Ξέρετε, αυτούς τους παχύρρευστους χυμούς-σχεδόν τρώγονται με το κουτάλι- που φτιάχνονται με ανάμικτα φρούτα!


Τρίτη λύση: Τάρτα. Δεν είχα φτιάξει ποτέ, κι ήταν μια καλή ευκαιρία. Δεν έψαχνα για κάτι εξεζητημένο, ούτε περίπλοκο. Βρήκα αυτή τη συνταγή αλλάζοντας ελάχιστα στοιχεία. Το ευχάριστο είναι ότι γίνεται πολύ εύκολα, θέλει ελαιόλαδο αντί για βούτυρο κι είναι πεντανόστιμη! Το δυσάρεστο είναι ότι είναι ...πεντανόστιμη, τουτέστιν επαναλήφθηκε το ψήσιμο τάρτας ροδάκινου. Αλλά δεν υπάρχει πρόβλημα. Ροδάκινα υπάρχουν άφθονα! Ας είναι καλά ο κος. Πούτιν!


 Τάρτα με Ροδάκινα





Υλικά για φόρμα τάρτα διαμέτρου περίπου 27 εκ.

3-4 ροδάκινα (εγώ χρησιμοποίησα κανονικού μεγέθους και χρειάστηκα 3 1/2 για την ακρίβεια)

Για τη ζύμη:

1 1/2 φλιτζάνια αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1/2 κουταλάκι του γλυκού αλάτι
1 κουταλάκι του γλυκού ζάχαρη
1/2 φλιτζάνι ελαιόλαδο
1/2 κουταλάκι του γλυκού εκχύλισμα αμυγδάλου
2 κουταλιές σούπας γάλα πλήρες

Επίσης:

1/2 φλιτζάνι ζάχαρη καστανή
2 κουταλιές κρύο βούτυρο
1 κουταλιά αλεύρι

Προθερμαίνετε τον φούρνο στους 180-200 βαθμούς- εξαρτάται πόσο γρήγορα ζεσταίνει ο φούρνος σας.


Πλένετε τα ροδάκινα, τα σκουπίζετε και τα κόβετε σε χοντρές φέτες- πάχους περίπου 1,5 εκ.

Σε ένα μπολ ανακατεύετε το αλεύρι με το αλάτι και τη μια κουταλίτσα ζάχαρη. Δεν το ήξερα, αλλά αν βάλετε αυτά τα δύο συστατικά στη συγκεκριμένη ποσότητα κι ανακατέψετε, το αλεύρι θα αποκτήσει υφή σαν να το έχετε κοσκινίσει!

Στο φλιτζάνι που έχετε το ελαιόλαδο ρίχνετε το εκχύλισμα αμυγδάλου και το γάλα. Αυτά τα υλικά-τα υγρά- τα ρίχνετε στο αλεύρι. Με ένα πιρούνι ανακατώνετε ελαφριά, ίσα να ενωθούν τα υλικά σε μια ζύμη. Σε 1 λεπτό είναι έτοιμο! Η συγκεκριμένη ζύμη δεν θέλει ζύμωμα!*

Με τα δάχτυλα τη στρώνετε στη φόρμα της τάρτας έτσι ώστε να φτάσει, να δημιουργήσει τοίχωμα. Από πάνω στρώνετε τα ροδάκινα σε 2 ομόκεντρους κύκλους, ξεκινώντας από τον εξωτερικό.



Σε ένα μπολ ρίχνετε την ζάχαρη και το αλεύρι. Από πάνω ρίχνετε το βούτυρο και πασπατεύετε με τα χέρια σας τα υλικά έτσι ώστε να δημιουργηθούν σβόλοι. Τους απλώνετε πάνω στα ροδάκινα. Ψήνετε την τάρτα για 35 λεπτά περίπου- ίσως πάρει λίγο παραπάνω, εξαρτάται πάντα από τον φούρνο. Αν πάρει το φρούτο χρώμα νωρίς σκεπάστε με αλουμινόχαρτο.

Βγάζετε από το φούρνο κι αφήνετε να κρυώσει ελαφρώς. Χωρίς να το έχω δοκιμάσει, υποθέτω ότι θα κάνει ωραιότατο επιδόρπιο με μια μπάλα σπιτικό παγωτό βανίλια από δίπλα!

*Η ζύμη τάρτας με ελαιόλαδο είναι ελαφρώς πιο εύθρυπτη.


Εδώ μπορείτε να διαβάσετε για κάτι άλλο (όχι γαστρονομικής φύσης) που μου προκάλεσε τον -ευτυχώς σύντομο- ενθουσιασμό αυγουστιάτικα με τραγελαφικές συνέπειες!


UPDATE
Κι εδώ μπορείτε να διαβάσετε μια μίνι συνέντευξη της υποφαινόμενης στην Ανθή του blog Διαβά-ΖΩ

Δευτέρα 12 Μαΐου 2014

Προεκλογική περίοδος

Η προεκλογική περίοδος βρίσκεται στο αποκορύφωμα της. Ένα έχω να πω: Οι εκλογές δεν είναι αυτό που ήταν κάποτε. Θυμάμαι παλιότερα υπήρχε πολύ πάθος, σε σημείο οι οικογένειες να χωρίζονται σε αντίπαλα στρατόπεδα και να μη μιλούν, οι μεν στους δε, τουλάχιστον για 40 μέρες πριν την αποφράδα μέρα! Ωραίες εποχές! Τα καφενεία, τα μπακάλικα, τα χασάπικα κλπ δέχονταν για πελάτες μόνο ψηφοφόρους της αγαπημένης τους παράταξης. Όλοι ήξεραν τι ψήφιζαν οι υπόλοιποι. Η ημέρα των εκλογών ήταν πάντα σαν εθνική γιορτή. Θυμάμαι τους γονείς μου να φορούν τα καλά τους, να πιάνονται αγκαζέ και να πηγαίνουν όλο καμάρι στο εκλογικό κέντρο. Εγώ έπιανα αγκαζέ τη φίλη μου και πηγαίναμε κι εμείς στο εκλογικό κέντρο, όχι να ψηφίσουμε- ήμασταν ακόμα "τσούπρες" τότε !- αλλά να χαζέψουμε τα στρατιωτάκια που περιφρουρούσαν το κέντρο- τότε έστελναν στρατιωτάκια. Μετά παίρναμε σβάρνα κι άλλα εκλογικά κέντρα για να δούμε πού ήταν οι ομορφότεροι. Το βράδυ πια στηνόμασταν οικογενειακώς στην τηλεόραση, ερχόταν κι η θεία από δίπλα και το ξενυχτούσαμε ευλαβικά. Ακόμα και τα παιδιά, μιας και την επόμενη δεν είχαμε σχολείο. Κοιτούσαμε με αγωνία την οθόνη, ακούγαμε προσεκτικά τους σχολιασμούς των μεγάλων, τέλος συμμετείχαμε στη χαρά ή την απογοήτευση τους. Την άλλη μέρα - την παράλλη μάλλον- όλα γυρνούσαν στον κανονικό τους ρυθμό.

Τώρα πια τα πράγματα έχουν αλλάξει δραστικά. Το μόνο ενδιαφέρον των εκλογών είναι ποιος πολιτικός θα πει την μεγαλύτερη κοτσάνα, να γελάσει λίγο το χειλάκι μας. Κι ακούσαμε ουκ ολίγες τις τελευταίες μέρες, όμως το βραβείο κερδίζει ομόφωνα Θεσσαλός πολιτικός που δήλωσε το εξής: "Θα διώξουμε το Μνημόνιο όπως ο Οδυσσέας τους μνηστήρες της Κλεοπάτρας".

Εκεί που ήμουν απελπισμένη, εντάξει κι οι κοτσάνες έχουν τα όρια τους, είπα να το ρίξω στην αναζήτηση ενδιαφέρουσων συνταγών μπας και ξεχαστώ - έχετε υπόψη ότι εμείς οι food bloggers όταν είμαστε κομμάτια ψυχολογικά (ε όσο να'ναι κατέρρευσα όταν έμαθα ότι ο Οδυσσέας τα είχε και με την Κλεοπάτρα!) ψάχνουμε εμμονικά για συνταγές στο ίντερνετ. Έπεσα πάνω στην συνταγή που ακολουθεί, της άλλαξα λίγο τα φώτα (όπως ο Οδυσσέας της Κλεοπάτρας) και προέκυψε μάλλον το ωραιότερο πιάτο που έφτιαξα φέτος την άνοιξη!


Κοτόπουλο με σπαράγγια σε λεμονάτη σάλτσα με άνηθο



Υλικά για 2 άτομα

2 φιλέτα από στήθος κοτόπουλου
1 ματσάκι σπαράγγια ήμερα
χυμό & ξύσμα ενός λεμονιού
1 κουτάλι σούπας ψιλοκομμένο άνηθο
1 ποτήρι (τουλάχιστον) ζωμό κότας (ζεστό)
2 σκελίδες σκόρδο κομμένες στη μέση
αλάτι
πιπέρι
αλεύρι
ελαιόλαδο

Βάζουμε τα φιλέτα κοτόπουλου ανάμεσα σε φύλλα λαδόκολλας και πιέζουμε με κάτι βαρύ έτσι ώστε να λεπτύνουν λίγο. Καθαρίζουμε τα σπαράγγια και τα κόβουμε σε κομμάτια 2 εκατοστών περίπου. Αν είναι αρκετά χοντρά, τα κόβουμε και κάθετα στη μέση.
Ανακατεύουμε σε ένα ρηχό πιάτο λίγο αλεύρι με λίγο αλάτι και πιπέρι. Στεγνώνουμε τα φιλέτα και τα αλευρώνουμε. Τα τινάζουμε για να φύγει το επιπλέον αλέυρι. Σε ένα αντικολλητικό τηγάνι, ζεσταίνουμε λίγο λάδι σε μέτρια φωτιά. Σε αυτό θα σοτάρουμε τα φιλέτα μέχρι να πάρουν χρώμα. Τα βγάζουμε από το τηγάνι. Ρίχνουμε επιπλέον λίγο ελαιόλαδο στο τηγάνι (2-3 κουταλιές) και σε αυτό σοτάρουμε το σκόρδο. Μόλις σοταριστεί ρίχνουμε το ξίσμα και το ζωμό. Μόλις πάρει βράση, τοποθετούμε στο τηγάνι τα φιλέτα και τα σπαράγγια. Σκεπάζουμε χαμηλώνοντας λίγο τη φωτιά. Μαγειρεύουμε για 20-30 λεπτά, εξαρτάται από το πάχος των φιλέτων. Πότε πότε ρίχνουμε μια ματιά να δούμε μήπως το φαγητό χρειάζεται λίγο ζωμό ακόμα. Προς το τέλος η σάλτσα θα έχει πήξει λίγο. Εν τω μεταξύ σε ένα μπολάκι χτυπάμε καλά το χυμό λεμονιού με τον άνηθο και λίγο ελαιόλαδο (2 κουταλιές). Το προσθέτουμε στο φαγητό, ανακατεύουμε κουνώντας το τηγάνι πιάνοντας το από το χερούλι του κι αφήνουμε 1-2 λεπτά ακόμα πάνω στο μάτι. Σερβίρουμε αμέσως με ένα ωραίο ελληνικό Chardonnay (πχ Παπαϊωάννου 2013)


Κυριακή 19 Ιανουαρίου 2014

Συναντήσεις

Οι πρώτες μέρες του νέου χρόνου επεφύλαξαν νέες γνωριμίες! Και μάλιστα από το δικό μας κύκλο, εκείνο των food bloggers!

Όλα ξεκίνησαν όταν έλαβα μέιλ από την Ξανθή του μπλογκ "Οι συνταγές της Ασπρούλας" όπου μου έγραφε ότι είχα κερδίσει ένα βιβλίο από διαγωνισμό που είχε βάλει σε ανάρτηση της. Κανονίσαμε να συναντηθούμε όπως κι έγινε, κι εκεί γνώρισα έναν εξαιρετικά ενδιαφέροντα άνθρωπο, με πολλές γνώσεις, τρομερό μεράκι και πολλή αγάπη για το αντικείμενο που μας είχε άλλωστε φέρει κοντά : το φαγητό! Οι δύο ώρες που καθήσαμε σε ένα μικρό καφέ πίνοντας ζεστή σοκολάτα πέρασαν σα νεράκι κι ήταν τόσο πολλά τα θέματα που θέλαμε να συζητήσουμε που ούτε καταλάβαμε πώς πέρασε η ώρα. Αφού ήπιαμε το όμορφο ρόφημα που είχαμε παραγγείλει, σηκωθήκαμε, βγήκαμε, σταθήκαμε στο δρόμο συνεχίζοντας την κουβέντα για μερικά λεπτά ακόμη, φευ, ο χρόνος πίεζε, κι έτσι η Ξανθή μου έδωσε το δώρο σε μία τσάντα, αποχαιρετηθήκαμε, και κατηφόρισα την Απόλλωνος.
Γυρίζοντας το βράδυ στο σπίτι διαπίστωσα ότι η τσάντα περιείχε κάτι άλλο εκτός από το βιβλίο (κι αναρωτιόμουν όλο το απόγευμα για το βάρος - κάτι δεν πήγαινε καλά, τέτοιο βάρος δεν αντιστοιχούσε σε βιβλίο). Τι έκπληξη και τι χαρά όταν ανακάλυψα ότι η Ξανθή είχε βάλει και κάτι έξτρα στο δώρο: Ένα βαζάκι τοματάκι γλυκό! Δεν είχα φάει ποτέ και δεν ήθελα και πολύ να ανοίξω το βάζο! Τέλειο! Υπέροχο! Καταπληκτικό! Εκείνο το βράδυ κόντεψα να φάω όλο το βάζο (βασικά πείναγα, μην με μαλώνετε!). Την επόμενη μέρα το φωτογράφισα διότι δεν έβλεπα να έβγαζε τρίτη μέρα το βαζάκι!


Όπως κι έγινε!

Στο βιβλίο τώρα. Ήταν αυτό:



Και δεν θα μπορούσε να βρεθεί την πιο κατάλληλη στιγμή στα χέρια μου! Εδώ και καιρό -κι εξαιτίας του περίεργου ωραραίου αυτού του χειμώνα- έψαχνα λύσεις για ελαφρά μεσημεριανά, για παράδειγμα σάντουιτς ή σαλάτες αλλά με ένα certain touch, όπως λέμε στα μέρη μου! Κάτι ελαφρύ αλλά κάτι διαφορετικό συνάμα. Κι όσο το δυνατόν χορταστικό.
Την ημέρα που έπιασα να το ξεφυλλίζω, δεν ήθελα να φάω κρέας, ήθελα κάτι με όσπριο και τα υλικά στο σπίτι ήταν λίγα ( Α, κι επιπλέον βαριόμουν να βγω να ψωνίσω). Έπεσα πάνω σε αυτήν την σαλάτα. Απίστευτα απλή, απίστευτα ελαφριά κι απίστευτα νόστιμη παρά τα ελάχιστα υλικά! Της άλλαξα όως το ντρέσσινγκ. Προτίμησα κάτι άλλο που πιστεύω ότι
ταιριάζει καλύτερα!


Σαλάτα με φακές και πατάτα.


Δεν θα χρειαστείτε παρά:
Λίγες φακές (υπολογίστε 20 γρ ανά άτομο) τις οποίες θα βράσετε al dente.
Μικρές πατάτες με τη φλούδα. Τις βράζετε σε αλατισμένο νερό.
2 φρέσκα κρεμμυδάκια κομμένα σε ροδέλες
Εξαιρετικής ποιότητας ελαιόλαδο
χυμός μισού λεμονιού
2-3 κουταλιές φρεσκοκομμένο μαϊντανό
λίγο αλάτι
λίγο φρεκοτριμμένο πιπέρι

Κόβουμε τις πατάτες στη μέση ή σε τρία κομμάτια

Βάζουμε σε μια πιταέλα τις φακές, πατάτες και κρεμμυδάκι.
Σε ένα βάζο με καπάκι βάζουμε τα υλικά του ντρέσσινγκ: ελαιόλαδο, λεμόνι, μαϊντανό, αλάτι, πιπέρι. Χτυπάμε πολύ καλά. Ρίχνουμε το ντρέσσινγκ πάνω από τα υλικά της σαλάτας.

Όσο απλή φαίνεται τόσο νόστιμη είναι!
*

Η ιστορία των συναντήσεων δεν σταματά εδώ. Πριν από λίγες μέρες η Dark Chef μας προσκάλεσε να γνωριστούμε και να δοκιμάσουμε τα cookies της. Όμως η πρόσκληση της είχε ένα μυστήριο, είχε κάτι από κυνήγι του θυσαυρού, βλέπετε θα έπρεπε να ψάξουμε για να την βρούμε! Ευτυχώς την Κυριακή τα κατάφερα, περιπλανήθηκα στον Εθνικό Κήπο και βρήκα την Σκοτεινή μας σεφ! Το τι συνέβη εκείνη την ημέρα στον Κήπο το περιγράφει καλύτερα η ίδια: εδώ! Στην ίδια ανάρτηση δίνει και την συνταγή για τα νοστιμότατα cookies της με μαύρη σοκολάτα που μας πρόσφερε. Υπέροχα! Ακόμα καλύτερα ήταν τα cookies με λευκή σοκολάτα που παρουσίασε στην τελευταία της ανάρτηση. Ένας αναπάντεχα πανέμορφος αρμονικός συνδυασμός τριών -εκ πρώτης όψεως διαφορετικών- υλικών! Τα λάτρεψα!


Ξανθή, Έφη ευχαριστώ πολύ! 

Δευτέρα 6 Ιανουαρίου 2014

Παραλειπόμενα της Πρωτοχρονιάς #2

Η σημερινή μέρα σηματοδοτεί το τέλος της εορταστικής περιόδου! Ξεστολίσματα για τους μεγάλους, άνοιγμα σχολικών βιβλίων για τους μικρούς, πικρή ιστορία η επιστροφή στη ρουτίνα μετά από ένα ξέφρενο γλέντι που κράτησε τουλάχιστον ένα 10ήμερο. Ή μια εβδομάδα. Ή δυο μέρες. Ή μισή μέρα.  Νύχτα μάλλον. Πριν 5 χρόνια. Στη δική μου περίπτωση!

Κατά τ' άλλα οι μέρες κύλησαν ήσυχα, με άφθονο διάβασμα, αγαπημένες ταινίες, βόλτες στο κέντρο, καλό φαγητό κι αρκετές ώρες στην κουζίνα. Το τελευταίο δεν ήταν στις προθέσεις μου, η αρχική ιδέα ήταν να τεμπελιάσω λίγο τις ημέρες των γιορτών- "Και το ομολογείς, Crispy", "Ω, ναι...". Αλλά όχι μόνο δεν τη γλίτωσα, έφτασα στο σημείο να ψήσω δυο φορές μελομακάρονα! Εκτός από τα κλασικά, προέκυψαν και πιάτα ή επιδόρπια που έφτιαξα για πρώτη φορά (βλέπε τις δύο προηγούμενες αναρτήσεις), ανάμεσα στα οποία και το σημερινό- το οποίο σέρβιρα την επομένη της Πρωτοχρονιάς- και το οποίο βρήκα στο αμερικάνικο saveur.

Κοτόπουλο ψημένο σε λευκό κρασί και μουστάρδα με ολόκληρους σπόρους
(από το περιοδικό Saveur)



Υλικά για 4 άτομα

1 κοτόπουλο κομμένο στα 4
1 μεγάλο κρεμμύδι κομμένο σε λεπτές φέτες
2 σκελίδες σκόρδο κομμένες στα δύο
1/2 φλιτζάνι λευκό κρασί (ξηρό)
1 φλιτζάνι ζωμό κότας
4 κουταλιές μουστάρδα με ολόκληρους σπόρους
λίγο φρέσκο θυμάρι
ελαιόλαδο
αλάτι
πιπέρι

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς. Αλατοπιπερώνουμε τα κομμάτια του κοτόπουλου. Σε ένα τηγάνι ζεσταίνουμε λίγο λάδι και σε αυτό σοτάρουμε καλά το κρέας από όλες τις πλευρές, μέχρι να πάρει ωραίο χρυσαφί-καφές χρώμα. Αν το τηγάνι δεν είναι τόσο μεγάλο που να χωρά όλο το κρέας μεμιάς, τότε σοτάρουμε ανά δύο.
Βγάζουμε το σοταρισμένο κρέας και το τοποθετούμε σε ένα ταψί. Στο ίδιο λάδι σοτάρουμε το σκόρδο με το κρεμμύδι για μερικά λεπτά. Προσοχή , δεν αφήνουμε το κρεμμύδι να μαυρίσει. Προσθέτουμε το κρασί, ζωμό, μουστάρδα και θυμάρι. Ανακατώνουμε και περιμένουμε να πάρει μια βράση. Ρίχνουμε τη σάλτσα στο ταψί πάνω από το κοτόπουλο. Σκεπάζουμε το ταψί με αλουμινόχαρτο και το σφίγγουμε γύρω γύρω στο χείλος του ταψιού. Τοποθετούμε το ταψί στο φούρνο κι αφήνουμε να ψηθεί για μία ώρα.
Όταν ψηθεί, ξεσκεπάζουμε το ταψί και βάζουμε το κοτόπουλο (μόνο το κοτόπουλο κι όχι τη σάλτσα) σε μια πιατέλα. Το κρατάμε ζεστό. Τη σάλτσα την βάζουμε σε μια μικρή κατσαρόλα και την βράζουμε μέχρι να πήξει αρκετά. Όταν είναι έτοιμη, περιχύνουμε με αυτήν το κοτόπουλο.
*

Σημείωση: Άλλαξα ορισμένα πράγματα ως προς τη χρήση σκευών αφού δεν διαθέτω σκεύος με καπάκι που να μπαίνει στον φούρνο! Σόρι κιόλας, αλλά η μικρή μου κουζίνα δεν χωρά καλά καλά ούτε εμένα! Πόσο μάλλον μια τεράστια συλλογή ποικίλων σκευών.
*
Επίσης: Η συνταγή απαιτεί 2 κουταλιές ελαιόλαδο. 2...Μάλιστα.... Κοτζάμ κοτόπουλο κι ένα τεράστιο κρόμμυον θα σοταριστούν σε 2 κουταλιές ελαιόλαδο. "I don't think so, dear", που λένε και στο χωριό μου.

*

Την Παρασκευή να είστε όλοι εδώ. Διότι θα πάμε ταξίδι μακρινό.... Για πρωινό!