Καιρός για ανανέωση!

 Θα συμφωνείτε, φαντάζομαι, ότι ο τίτλος της ανάρτησης παραπέμπει στα παχιά λόγια αποτυχημένου υποψήφιου δημάρχου στις πρόσφατες αυτοδιοικητικές εκλογές. Επίσης υπάρχει πιθανότητα να σκέφτεστε πώς και γιατί επιστρέφει η υποφαινόμενη στην ενεργό δράση. Η αλήθεια είναι ότι, πριν από καιρό, είχα πάρει την απόφαση ότι αφού γράφουν όλοι για φαγητό, γιατί να γράφω κι εγώ, δεν υπήρχε λόγος. Αλλά προ καιρού άλλαξα μυαλά και σκέφτηκα ότι αφού γράφουν όλοι για φαγητό, γιατί να μην (συνεχίσω να) γράφω κι εγώ! 

Κι έτσι επιστρέφω, κι ήδη εκκρεμούν αρκετές αναρτήσεις ανάμεσα στις οποίες και δύο της κατηγορίας "σινεφίλ συνταγές". Όσον αφορά τον τίτλο της ανάρτησης, η ανανέωση δεν αφορά το μπλογκ, δεν πρόκειται να υποστεί κανένα λίφτινγκ ( πχ οι φωτογραφίες θα παραμένουν το ίδιο άθλιες). 

Αυτό λοιπόν που ανανεώνεται είναι η σούπα με φακές! Φέτος πιστεύω ότι πέτυχα διάνα και βρήκα επιτέλους την ιδανική συνταγή! 

Όμως πριν ασχοληθώ με την νέα συνταγή, σκέφτηκα να ρίξω μια ματιά στις παλιότερες γιατί από ό,τι είδα υπάρχουν κάποιες φακόσουπες στο μπλογκ. Θα ασκήσω αυστηρή κριτική (θα είμαι αμείλικτη) και θα βαθμολογήσω (με περισσή αυστηρότητα). Πάμε να δούμε ποιες ήταν αυτές: 

 Φακές με λουκάνικο και ζυμαρικά Η παλιότερη συνταγή με φακές. Όχι άσχημος συνδυασμός αλλά από την φωτογραφία νομίζω ότι δεν την είχα εκτελέσει σωστά, επίσης δεν μου αρέσει το ζυμαρικό που είχα διαλέξει. Ποιος ξέρει τι ακεφτόμουν εκείνο τον μακρινό Γενάρη του 2011! Σίγουρα πάντως σε επόμενες εκτελέσεις του πιάτου δεν χρησιμοποίηα πέννες. Αλλά φακές και λουκάνικο είναι φοβερός συνδυασμός οπότε:

Βαθμολογία: 7/10

Φακές με ψημένα λαχανικά Δεν έχω ιδέα γιατί είχα μπει στον κόπο να φτιάξω αυτήν την συνταγή. Και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί να μπει κάποιος στον κόπο να ψήσει τα λαχανικά χώρια ενώ οι φακές βράζουν μόνες κι έρμες. Δεν θυμάμαι να την έφτιαξα πάνω από δύο φορές. Θυμάμαι όμως ότι είχα ενθουσιαστεί οπότε θα την ξαναδοκιμάσω από περιέργεια να δω αν όντως ήμουν στα καλά μου τότε.

Βαθμολογία: 5/10

Σούπα με φακές και μανιτάρια πορτσίνι (συνταγή από την Ούμπρια της Ιταλίας)  Ακαταμάχητος συνδυασμός που βγάζει κάτι από χειμώνα, κρύο, βροχή. Φαντάζομαι ότι κανένας δεν πείστηκε, όταν ανάρτησα την συνταγή, πόσο ιδανικά ταιριάζουν φακές και μανιτάρια πορτσίνι, δύο χαρακτηριστικά προϊόντα της επαρχίας της Ούμπρια. Την λατρεύω και την φτιάχνω τουλάχιστον δέκα φορές το χρόνο, από τότε που βρήκα την συνταγή!

Βαθμολογία 9/10

Υπάρχουν κι άλλες συνταγές με φακές στο μπλογκ αλλά δεν είναι σούπες.  Οπότε ας πάμε στην νέα μας συνταγή, στην νέα μας σούπα με φακές.

Σούπα φακές με πατάτα και ζυμαρικά

Υλικά για 3-4 πιάτα

1 μεγάλο κρεμμύδι ψιλοκομμένο

1 μεγάλο καρότο κομμένο σε μικρά κυβάκια

1 κλωνάρι σέλερι κομμένο σε λεπτές φετούλες 

1 μεγάλη πατάτα κομμένη σε κύβους

200 gr. φακές που θα έχουμε μουλιάσει για λίγη ώρα

1 κουταλιά σούπας πάστα τομάτας

1 κύβο λαχανικών (προαιρετικό)

200 γρ ζυμαρικά τύπου κοχυλάκι ή κοραλλάκι 

ελαιόλαδο

αλάτι

Για την γκρεμολάτα:

λίγο μαϊντανό ψιλοκομμένο

ξύσμα και χυμό λεμονιού

αλάτι 

ελαιόλαδο 

Σε μια κατσαρόλα σε μέτρια προς δυνατή φωτιά ζεσταίνουμε λίγο ελαιόλαδο και σοτάρουμε το κρεμμύδι, το καρότο και το σέλερι μαζί. Μόλις μαλακώσει και γίνει σχεδόν διαφανές το κρεμμύδι, ρίχνουμε την πατάτα και συνεχίζουμε για λίγα λεπτά ακόμη. Προσθέτουμε τις φακές, την πάστα τομάτας, αρκετό νερό ζεστό και μαγειρεύουμε σε μέτρια φωτιά. Ο χρόνος θα εξαρτηθεί από το πόσο βραστερή είναι η φακή. Την οποία δεν θα αφήσουμε να γίνει λιώμα! Καλό είναι να κρατά λίγο (πολύ λίγο). Στη φάση αυτή θέλουμε το φαγητό να έχει λίγο ζουμί. Ρίχνουμε τα ζυμαρικά, σβήνουμε το μάτι κι αφήνουμε πάνω την κατσαρόλα. Τα ζυμαρικά θα βράσουν aol dente με αυτόν τον τρόπο.

Εν τω μεταξύ ετοιμάζουμε την γκρεμολάτα. Ανακατεύουμε ζωηρά σε καλό ελαιόλαδο τον μαϊντανό, το ξύσμα και τον χυμό λεμονιού (όσο θέλουμε) και λίγο αλάτι. Κανονικά η γκρεμολάτα θέλει και λίγο ψιλοκομμένο σκόρδο. όσοι πιστοί, προσέλεθετε!!

Σερβίρουμε την σούπα κι από πάνω ρίχνουμε 2-3 κουταλιές γκρεμολάτα σε κάθε πιάτο. Ταιριάζει τέλεια! Να ξέρε ότι το λεμόνι ταιριάζει τέλεια με όσπρια. Με την βοήθεια του απορροφούνται καλύτερα τα θρεπτικά στοιχεία των οσπρίων.

Μείνετε συντονισμένοι, έχουμε πολλά να συζητήσουμε και όπως σας είπα, έρχονται συνταγές από ταινίες .

The Bear (ή "Η αρκούδα που τρελαινόταν για σκόρδο")

 

The Bear είναι μία μίνι τηλεοπτική σειρά αμερικάνικης παραγωγής, που παίχτηκε πρόσφατα, κι η οποία κατά την ταπεινή γνώμη της υποφαινόμενης είναι ό,τι καλύτερο έχει παιχτεί στην μικρή οθόνη (ή εκείνη του υπολογιστή) το 2022. Πρόκειται για σειρά 8 επεισοδίων, περίπου μισής ώρας το καθένα, και το στόρι έχει ως εξής: Βρισκόμαστε σε συνοικιακό diner στο Σικάγο, όπου ο Κάρμιν έχει μόλις κληρονομήσει το εστιατόριο του αποθανόντος αδερφού του και μαζί με αυτό  όλα τα προβλήματα που άφησε πισω του ο αυτόχειρας μακαρίτης. Ο Κάρμιν εγκατέλειψε καριέρα ως μέγας και τρανός σεφ για να αφοσιωθεί σε αυτό το μικρό εστιατόριο του οποίου η σπεσιαλιτέ είναι βασικα beef sandwiches. Μέσα στην κουζίνα γνωρίζουμε το προσωπικό, ζούμε τα άγχη, την ένταση , τις συγκρούσεις, τον πανικό, τις απογοητεύσεις, τα ξεσπάσματα, την κούραση που βιώνουν καθημερινά ενώ μαγειρεύουν, δοκιμάζουν, πειραματίζονται, εγκρίνουν, αποδοκιμάζουν. Είχαμε καιρό να δούμε μια σειρά γαστρονομικού ενδιαφέροντος κι η προβολή του The Bear, για εμάς τους foodie, μας έφερε μεγάλη χαρά η οποία χαρά έγινε ενθουσιασμός και θαυμασμός βλέποντας πόσο εξαιρετική δουλειά έγινε στο σενάριο, την σκηνοθεσία, τις ερμηνείες! Υπήρχαν πολλές σκηνές στις οποίες ένιωθες ότι ήσουν εκεί, ανάμεσα τους, ίδρωνες κι αγχωνόσουν όσο αυτοί πάλευαν στην κουζίνα! Υπήρχε πολλή συναισθηματική ένταση , ψυχική κούραση και ζούσες κάθε συναίσθημα! Υπήρχαν σκηνές όπου δεν ήξερες τι να πρωτοθαυμάσεις! Την σκηνοθεσία, που χωρίς άσκοπα τερτίπια, απέδιδε με μοναδικό τρόπο την ατμόσφαιρα σε μία κουζίνα εστιατορίου, την κίνηση από γωνία σε γωνία, από πάγκο σε πάγκο, από σεφ σε σεφ (γιατί όλοι αποκαλούνται "σεφ"). Τις ερμηνείες! Τι να πει κανείς για αυτές τις απίστευτες ερμηνείες όλων των ηθοποιών! Βγάζουμε το καπέλο στους casting directors για τις ιδανικές επιλογές του. Κι οι δύο πρωταγωνιστές ! Ο Jeremy Allen White κι η Ayo Edebiri τι ταλεντάρες! Δώστε τους από τώρα τα βραβεία Emmy! 

Όλα τα επεισόδια ήταν υπέροχα! Όμως τα δύο τελευταία ήταν κλάσεις ανώτερες από μόνα τους. Το 7ο (και προτελευταίο επεισόδιο) είναι πια ένα αριστουργηματικό σημείο αναφοράς, ένα μονοπλάνο 20 λεπτών όπου γίνεται της κολάσεως κι η ένταση είναι τέτοια που το παρακολουθείς με ανοιχτό το στόμα! Δεν περιγράφεται, πρέπει να το ζήσεις! 

Το τελευταίο επεισόδιο είναι μια βουτιά στο ναδίρ πριν την επαναφορά στην λύτρωση. Η οποία λύτρωση έρχεται με αναπάντεχο αλλά νόστιμο τρόπο! 

Υπάρχει μία ...συνταγή που μεσολαβεί. Μία ιταλική συνταγή (μην ξεχνάμε πώς οι ιδιοκτήτες του εστιατορίου, πρώην και νυν, είναι ιταλικής καταγωγής) που ο μακαρίτης χαρακτήριζε The Family Meal Spaghetti, πιάτο που συνήθως έφτιαχνε για το προσωπικό. Πιάνει κι ο Κάρμιν να την φτιάξει για πρώτη φορά ...και τα υπόλοιπα είναι (τηλεοπτική) ιστορία! 

Η συγκεκριμένη σπαγγετάδα δεν είναι παρά σπαγγέτι με τομάτα, βασιλικό και πάρα πάρα πολύ σκόρδο! Το οποίο σκόρδο δεν  το ψιλοκόβεις ούτε το πετάς μετά το σοτάρισμα! 

Πάμε να μαγειρέψουμε :

The Family Meal Spaghetti 

(από την σειρά The Bear)

Για 4 άτομα

1 πακέτο σπαγγέτι καλής ποιότητας

Όλες τις σκελίδες από ένα κεφάλι σκόρδο, τις οποίες θα καθαρίσετε αλλά θα αφήσετε ολόκληρες

Μισό φλιτζάνι ελαιόλαδο ε.π.

Βασιλικό (ολόκληρα φύλλα)-αρκετό κι αν γίνεται φρέσκο. 

2 κονσέρβες τομάτα (ολόκληρη ή κονκασέ) . Σημείωση: Η συνταγή θέλει κανονικά τομάτες San Marzano , αλλά μια χαρά είναι κι οι δικές μας κονσερβοποιημένες τομάτες (Κάπου στην πόλη βρίσκεις San Marzano αλλά λυπάμαι, δεν έχω καμία διάθεση να διασχίζω την μισή Αθήνα για να το παίξω perfectionist, με ξέρετε πια) 

Αλάτι

Πιπέρι

Βάζουμε μια μεγάλη κατσαρόλα με νερό κι αλάτι να βράσει. 

Σε ένα μεγάλο βαθύ τηγάνι βάζουμε να σοτάρουμε το σκόρδο με τον μισό βασιλικό. Μόλις πάρει χρώμα το σκόρδο (προσοχή, δεν πρέπει να "αρπάξει") βγάζουμε τον βασιλικό, ρίχνουμε λίγο νερό (ή κρασί*) κι αφήνουμε το σκόρδο να βράσει σε μέτρια φωτιά. Μόλις μαλακώσει καλά και δεν υπάρχει ίχνος νερού, παίρνουμε ένα πιρούνι και λιώνουμε όλες τις σκελίδες. Περνάμε την τομάτα και το βασιλικό (που έχουμε ήδη χρησιμοποιήσει) από το μπλέντερ και ρίχνουμε στο τηγάνι με το λιωμένο σκόρδο.  Προσθέτουμε αλάτι, πιπέρι κι αφήνουμε να σιγοβράσει η σάλτσα μέχρι να δέσει καλά.

Εν τω μεταξύ στην κατσαρόλα με το αλατισμένο νερό μαγειρεύουμε τα ζυμαρικά αυστηρά al dente μείον ένα λεπτό. Θα τελειώσουμε το μαγείρεμα τους στο τηγάνι με την σάλτσα. Αν χρειαστεί συμπληρώνουμε με λίγο από το νερό στο οποίο μαγειρεύτηκαν τα σπαγγέτι. Σερβίρουμε αμέσως με το υπόλοιπο βασιλικό ψιλοκομμένο.

*Στην ιταλική εκδοχή της συνταγής το σκόρδο μαγειρεύεται με κρασί.

Όσο κι αν ακούγεται απλοϊκή, η σάλτσα είναι εντυπωσιακά πλούσια σε γεύση κι έχει υφή κρεμώδη χάρη στο λιωμένο σκόρδο. 

Υ.Γ.: Χαίρομαι πάρα πολύ που γράφω πάλι στο μπλογκ -έστω και σε νεολιθικές συνθήκες!!- κι ακόμα περισσότερο χαίρομαι που είχα την κατάλληλη αφορμή! Ταινία, σειρά ή βιβλίο είναι πάντα για την Crispy μια καλή αφορμή για να γράψει μια συνταγή!! 

Κάπου στη μέση

Η Ούμπρια (Umbria) είναι μία από τις είκοσι διοικητικές περιφέρειες της Ιταλίας. Αν ρωτήσει κανείς πού βρίσκεται η Ούμπρια, το πιο πιθανό είναι να πάρει την απάντηση: "Κάπου στη μέση". Παρόλο που όντως βρίσκεται κάπου στη μέση της ιταλικής χερσονήσου, δεν είναι ιδιαίτερα γνωστός προορισμός, μάλλον επειδή βρίσκεται στη σκιά της (τουριστικότατης) Τοσκάνης με την οποία συνορεύει στα βόρεια και της περιφέρειας της Ρώμης, το Λάτσιο με την οποία συνορεύει προς τα δυτικά. Δεν έχει άνοιγμα στη θάλασσα, το χειμώνα έχει δριμύ κρύο κι είναι περιοχή με έντονη σεισμική δραστηριότητα. Όμως είναι ένας πανέμορφος τόπος, κυρίως λοφοειδής, με διάσπαρτες εκείνες τις πανέμορφες μεσαιωνικές κωμοπόλεις που διακοσμούν τη χώρα κι είναι χτισμένες στις κορυφές απότομων λόφων. Τυγχάνει να έχω επισκεφτεί δύο τέτοιες πόλεις της Ούμπρια. Την πρώτη φορά στο Ορβιέτο πριν από πολλά χρόνια στα πλαίσια του Umbria Jazz Festival και πριν από 3 χρόνια στην Ασίζη* του Αγίου Φραγκίσκου, μια μικρή πόλη γεμάτη πέτρινα σπίτια, στενά δρομάκια και την απόλυτη ηρεμία κι ησυχία! Και στις δύο πόλεις το τρένο από τη Ρώμη σε αφήνει σε χαμηλότερο σημείο κι ανεβαίνεις είτε με μικρό τοπικό λεωφορείο, είτε και με τελεφερίκ στην περίπτωση του Ορβιέτο.
Όσον αφορά το φαγητό που χαρακτηρίζει την περιοχή, αυτή έχει άφθονο αγριογούρουνο, αλλαντικά όπως το διάσημο prosciutto της Norcia,  μαύρο μανιτάρι τρούφα (διάσημο κι ακριβό), έχει κάποια γνωστά κρασιά όπως το Orvieto classico (λευκό) ή το Sagrantino di Montefalco (κόκκινο), έχει όμως και κάποιες πασίγνωστες φακές, εκείνες του Castelluccio di Norcia. Οπότε υπάρχουν κάποια πιάτα της κουζίνας της Ούμπρια στα οποία πρωταγωνιστεί η φακή.
Μόλις πέρσι το χειμώνα δοκίμασα ένα τέτοιο πιάτο (συνταγή της Ούμπρια με φακές) κι έχει γίνει πλέον η αγαπημένη μου συνταγή με φακή! Ένα βουκολικό ποίημα, γεμάτο, μεστό, πολυσύνθετο, τρομερά εύγευστο, χορταστικό, απλά απίθανο! Συνδυάζει τις φακές με μανιτάρια πορτσίνι, έναν συνδυασμό που άδικα φοβήθηκα όταν διάβασα την συνταγή και που παρολίγο να με αποτρέψει. Όμως ταιριάζουν υπέροχα και δίνουν μια ιδανικά ρουστίκ γεύση στο φαγητό!
Επίσης, όπως συμβαίνει με την συντριπτική πλειοψηφία των ιταλικών συνταγών με όσπρια, προστίθεται στο φαγητό ζυμαρικό. Πράγμα που προσωπικά θεωρώ σωστό και προσπαθώ να κάνω με τα περισσότερα πιάτα με όσπρια που φτιάχνω. Άλλωστε η αφορμή να αναρτήσω αυτήν την συνταγή ήταν ακριβώς αυτό! Μου ήρθαν αρκετά μηνύματα στα οποία κάποιοι από εσάς με ρωτούσατε για συνταγές οσπρίων με ζυμαρικά και κυρίως επιμένατε με τη φακή. Να λοιπόν μία από τις ωραιότερες συζεύξεις όσπριου- ζυμαρικού. Η οποία, παρεμπιπτόντως είναι ιδανική για το πολύ κρύο!

Σούπα με φακές όπως την φτιάχνουν στην Ούμπρια της Ιταλίας

Υλικά για 4 άτομα

~20 gr αποξηραμένα μανιτάρια πορτσίνι (υπάρχουν αρκετές ελληνικές εταιρίες που παρασκευάζουν και πωλούν το προϊόν, προτιμήστε τις)
200 γρ φακές
120 gr σπαγγετίνι κομμένο σε μικρά κομμάτια
1 κρεμμύδι λευκό
1 μεγάλο καρότο
1/2 κλωνάρι σέλερι
2 φύλλα δάφνης
1 σκελίδα σκόρδο
θυμάρι (φρέσκο-ένα κλαράκι- ή αποξηραμένο-1 κουταλάκι γλυκού)
1 ποτήρι (κρασιού) κόκκινο κρασί
ελαιόλαδο
αλάτι

Σημείωση: Έχουμε στο βραστήρα έτοιμο ζεστό νερό.



Βάζουμε τα αποξηραμένα μανιτάρια σε ένα μπολ, ρίχνουμε ζεστό νερό, τόσο όσο χρειάζεται να καλυφθούν και σκεπάζουμε με ένα μικρό πιάτο το μπολ έτσι ώστε να πατηθούν ελαφρά τα μανιτάρια- έχουν την τάση να επιπλέουν στο νερό και να μην μουσκεύουν καλά. Τα αφήνουμε έτσι για ~20 λεπτά, τα στραγγίζουμε πιέζοντας τα να βγάλουν τα υγρά. Το νερό στο οποίο μούσκεψαν το φυλάμε αφού πρώτα το περάσουμε από τη λεπτή σίτα- για τυχόν υπολείμματα από χώμα. Κόβουμε τα μανιτάρια σε πιο μικρά κομμάτια.

Ψιλοκόβουμε το κρεμμύδι, το σκόρδο, το καρότο και το σέλερι.

Σε μια κατσαρόλα, με μέτρια φωτιά, ζεσταίνουμε λίγο ελαιόλαδο (~5 κουταλιές). Ρίχνουμε κρεμμύδι, σκόρδο, καρότο, σέλερι, φύλλα δάφνης, κομμένα μανιτάρια και θυμάρι. Σοτάρουμε καλά μέχρι να μαλακώσει το κρεμμύδι.
Ρίχνουμε το υγρό από τα μανιτάρια και  το κρασί. Ανακατώνουμε. Ρίχνουμε τις φακές με το νερό, περίπου ενάμισι (1,5) λίτρο (ζεστό πάντα). Αφήνουμε να πάρει μία βράση και μισοσκεπάζουμε. Αφήνουμε να μαγειρευτεί μέχρι οι φακές να βράσουν al dente. Ο χρόνος εξαρτάται από την ποικιλία, ποιότητα και μέγεθος της φακής. Δοκιμάστε τη στη μισή ώρα. Ρίξτε τα ζυμαρικά και βράστε το φαγητό μέχρι αυτά να γίνουν al dente. Μέχρι τότε η φακή θα έχει χυλώσει.
Προσοχή: Στο τελευταίο στάδιο όπου μπαίνουν τα ζυμαρικά ελέγξτε τα υγρά του φαγητού. Πρέπει να είναι αρκετά ζουμερό γιατί θα απορροφήσουν νερό τόσο οι φακές όσο και τα ζυμαρικά. Στο τέλος δεν θέλουμε να είναι πηχτό το φαγητό, το ζουμί του είναι υπέροχο και καλό είναι να έχει αρκετό.

Σερβίρεται με καλό χωριάτικο ψωμί και κόκκινο κρασί. Μια Μαυροδάφνη ίσως;


Υ.Γ.: Φωτογραφίες από την Ασίζη: εδώ

Καλοκαίρι με κολοκυθάκι και καμπύλες!

Στα 10 χρόνια που λειτουργεί το blog δεν έχει περάσει καλοκαίρι χωρίς να έχει αναρτηθεί συνταγή με κολοκυθάκι! Είναι μία από τις ακλόνητες σταθερές που το διακατέχουν και το φετινό καλοκαίρι δεν θα αποτελέσει εξαίρεση. Μπορεί τώρα τελευταία το blog να μοιάζει ξεχασμένο, παραμελημένο, αφημένο (ή και αφηρημένο 😖) , αλλά οι σταθερές παραμένουν σταθερές κι ως εκ τούτου, με μια καλή αφορμή που θα συζητήσουμε αμέσως, επιστρέφουμε με μία φοβερή καλοκαιρινή κολοκυθένια συνταγή!

Πριν λίγες μέρες μου έστειλε μήνυμα μία αναγνώστρια όπου με ρωτούσε απορημένη πώς και τρώω τόσο πολλές μακαρονάδες το καλοκαίρι! Η απορία της δεν ήταν άνευ λόγου. Σχεδόν όλες οι αναρτήσεις που έχω κάνει τελευταία στη σελίδα fb του blog αφορούν κατά 99% πιάτα με ζυμαρικά. Φαντάζομαι ότι η αναγνώστρια δεν είναι η μόνη που θα αναρωτιέται αν μαγειρεύω, τώρα το καλοκαίρι, γεμιστά, μπριάμ, φασολάκια, μπάμιες κι άλλες κλασικές ελληνικές καλοκαιρινές νοστιμιές! Πώς, πώς, μαγειρεύω και τρώω τέτοια πιάτα, όμως κάθε δεύτερη μέρα έχει ζυμαρικά- αδυναμία είναι αυτή!

Λοιπόν, ξεκίνησα την απάντηση μου στην αναγνώστρια με την περίφημη ρήση της Σοφία Λόρεν. Αυτή:

Τουτέστιν, είναι αποδεδειγμένο ότι με τα ζυμαρικά χτίζεις κορμάρα!! 😃
Από την άλλη, μια χαρά τρώγονται τα ζυμαρικά το καλοκαίρι. Με τη βοήθεια των υπέροχων λαχανικών της εποχής, φτιάχνουμε απίστευτα νόστιμες σάλτσες για σπαγγετάδες. Και, ας μην ξεχνάμε, με κάποια ζυμαρικά μπορούμε να φτιάξουμε ωραιότατες σαλάτες, που προφανώς είναι το ιδανικό πιάτο για την πιο καυτή εποχή.

Εδώ και πολύ καιρό είχα βρει μία συνταγή του Yotam Ottolenghi, για μία σαλατα με ζυμαρικά και κολοκυθάκι. Αποθηκεύτηκε κι όταν ήρθε ο καιρός- ο καιρός των καλοκαιρινών κολοκυθιών εννοώ-  την έφτιαξα. Με αρκετές αλλαγές όμως, όπως θα δούμε παρακάτω.

Καταρχήν ο γνωστός σεφ προσθέτει edamame, τα οποία δεν έχω δοκιμάσει ποτέ και τα οποία, φαντάζομαι, κάπου θα πουλιόνται στην Αθήνα, σίγουρα όμως όχι στο σουπερμάρκετ της γειτονιάς, ούτε στη λαϊκή! Οπότε αντί για τα χαριτωμένα γιαπωνέζικα φασολάκια, απλά αύξησα την ποσότητα των κολοκυθιών. Τα οποία, αγαπητέ μου Yotam, γιατί τα τηγανίζεις; Γιατί δεν τα ψήνεις στο γκριλ, όπου και πιο νόστιμα θα γίνουν και πιο...light θα είναι; Είπαμε, είναι καλοκαίρι, προσέχουμε τη σιλουέτα- λέμε τώρα.
Επίσης πρόσθεσα κουκουναρόσπορο και το "πάτησα" λίγο στο ξίδι. Πάμε να δούμε πώς:

Καλοκαιρινή σαλάτα ζυμαρικών με κολοκυθάκι

(παραλλαγή συνταγής του Yotam Ottolenghi)

Όταν οι φακές συναντούν το ρύζι κάπου στη Μέση Ανατολή.

Πριν από λίγες μέρες έφτιαξα φακές με ρύζι και σε όσους το ανέφερα αντιδρούσαν κάπως αδιάφορα λέγοντας: "Α, στις φακές (σούπα) έριξες ρύζι". Όχι, δεν έριξα στη φακόσουπα λίγο ρυζάκι να πήξει, δεν έφτιαξα καν σούπα!

Αυτό που έγινε είναι το εξής: Στην Guardian έπεσα πάνω σε ένα αφιέρωμα στις καλύτερες συνταγές της Μεσογείου. Εκεί βρήκα την αιγυπτιακή (εβραϊκή) εκδοχή του φακόρυζου, που ονομάζεται megadarra.  Προφανώς η συνταγή, όπως κι οι περισσότερες που έρχονται από την Ανατολική Μεσόγειο, έχει τις διαφορετικές μεσανατολίτικες εκδοχές της, έτσι το έψαξα λίγο κι οδηγήθηκα στην πικάντικη λιβανέζικη εκδοχή που ονομάζεται... mujadara! (Link: εδώ). Προτίμησα να δοκιμάσω αυτό το πιάτο, ακριβώς γιατί ήταν πιο πικάντικο χάρη στην παρουσία του κύμινου και της κανέλας. Από εκεί και πέρα τα βασικά στοιχεία είναι ίδια: Φακές, ρύζι και πολύ κρεμμύδι!

Mujadara : Λιβανέζικο φακόρυζο*

Για 3-4 πιάτα

1 φλιτζάνι φακές καθαρισμένες και περασμένες από νερό.

1 φλιτζάνι ρύζι μακρύκοκο parboiled

2 μεγάλα κρεμμύδια κομμένα σε λεπτές φέτες (3 κανονικά, προτίμησα ένα λιγότερο)

1 κουταλάκι κύμινο

1 πρέζα κανέλα

ελαιόλαδο (περίπου 1/3 φλιτζάνι)

αλάτι 

πιπέρι

μαϊντανό φρέσκο, ψιλοκομμένο

λεμόνι

Σε ένα μεγάλο τηγάνι με χοντρό πάτο ζεσταίνουμε ελαιόλαδο σε μέτρια φωτιά. Ρίχνουμε τα κρεμμύδια, αλατοπιπερώνουμε, χαμηλώνουμε τη φωτιά ένα βαθμό και σκεπάζουμε. Αφήνουμε για 15-20 λεπτά, πότε πότε ρίχνουμε μια ματιά. Σε κάποια φάση θα αρχίσουν να σκουραίνουν (ίσως και στη μισή ώρα), τότε αρχίζουμε να ανακατώνουμε πιο συχνά, τα θέλουμε να αποκτήσουν σκούρο χρυσαφί-καφέ χρώμα χωρίς να μαυρίσουν. Μόλις είναι έτοιμα, βγάζουμε τη μισή ποσότητα (τη βάζουμε σε ένα μπολ) και στην υπόλοιπη μισή που έμεινε στο τηγάνι ρίχνουμε το κύμινο και την κανέλα και σοτάρουμε 2-3 λεπτά ακόμα.

Εν τω μεταξύ, σε μια κατσαρόλα βάζουμε 1 λίτρο νερό. Μόλις βράσει ρίχνουμε τις φακές και μαγειρεύουμε για 20 λεπτά. Μετά τα 20 λεπτά ρίχνουμε στις φακές, το ρύζι και τα μισά κρεμμύδια που βγάλαμε από το τηγάνι, αλατοπιπερώνουμε, χαμηλώνουμε στο μέτριο τη φωτιά και μαγειρεύουμε για άλλα 20 λεπτά με σκεπασμένη την κατσαρόλα. Ρίχνουμε πότε πότε μια ματιά μήπως χρειάζεται νερό. Ανακατώνουμε όσο το δυνατόν λιγότερο-δεν θέλουμε να "σπάσουν" φακές και ρύζι. Στα 20 λεπτά φακές και ρύζι θα έχουν μαγειρευτεί al dente - αυτός είναι ο στόχος μας, ΔΕΝ θέλουμε να παραβράσουν τα δύο βασικά υλικά. Ξεσκεπάζουμε την κατσαρόλα και ρίχνουμε τα υπόλοιπα κρεμμύδια. Ανακατώνουμε απαλά και σερβίρουμε-όποτε θέλουμε, το πιάτο τρώγεται άνετα και κρύο- με μαϊντανό και χυμό λεμονιού.

Το συνοδέψαμε με Βιδιανό Καραβιτάκη κι ήταν τέλεια! Έχω την εντύπωση ότι η συγκεκριμένη ποικιλία ταιριάζει με τα πάντα! (Ή σχεδόν τα πάντα!)

Σημείωση: Οι φωτογραφίες δεν είναι κι οι καλύτερες, απλά να έχετε υπόψη ότι όλες πια τις βγάζω με κινητό (που δεν είναι και τελευταίας τεχνολογίας) και δεν μπαίνω καν στον κόπο της επεξεργασίας.

*Η συνταγή είναι συνδυασμός των δύο που έχω δώσει σε link. Προτίμησα τα υλικά της μίας (αφαιρώντας κάποια) και την εκετέλεση της άλλης. 

Στον απόηχο ενός γλυκόπικρου Σεπτέμβρη

Όπως κάθε Σεπτέμβρη, έτσι και φέτος, βρεθήκαμε στο ετήσιο Φεστιβάλ Κυκλαδικής Γαστρονομίας "Νικόλαος Τσελεμεντές" , στην Σίφνο. Από την πρώτη φορά πριν 11 χρόνια, όπου τα περίπτερα ήταν όλα κι όλα 5, φτάσαμε στα 40 και πλέον περίπτερα και με αντιπροσωπείες ακόμα και από το εξωτερικό!
Ωραία πράγματα συμβαίνουν πάνω στον Αρτεμώνα, το αρχοντοχώρι της Σίφνου, κέφι, άφθονο φαγητό και ποτό, κι όλο και κάποια συνταγή θα καταφέρουμε να ανακαλύψουμε! Όπως άλλωστε και φέτος, αφού δοκιμάσαμε ένα πιάτο από την Κύθνο κι ενθουσιαστήκαμε,  οι κυρίες που βρίσκονταν στο περίπτερο του νησιού με χαρά μας έδωσαν την συνταγή. Μια συνταγή που αναδεικνύει την τέχνη της Κυκλαδίτικης κουζίνας να φέρνει στο τραπέζι πιάτα νοστιμότατα και χορταστικά με τα πιο απλά υλικά.

Μαυρομάτικα φασόλια με κριθαράκι (συνταγή από την Κύθνο)

Για 3 πιάτα

150 γρ μαυρομάτικα (τα μουλιάζουμε για λίγο)
100 γρ κριθαράκι χονδρό
1 λευκό κρεμμύδι ψιλοκομμένο
1 κλωνάρι σέλερι κομμένο σε μικρά κομμάτια*
2 ντομάτες τριμμένες
αλάτι
ελαιόλαδο
ζεστό νερό

*Οι κυρίες από την Κύθνο μου είπαν ότι βάζουν σέλινο κι άφθονο μάλιστα. Προσωπικά προτιμώ το σέλερυ λόγω γεύσης κι αρώματος. Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε όποιο από τα δύο υλικά θέλετε αλλά σε άφθονη ποσότητα!

Σε μια κατσαρόλα ζεσταίνουμε λίγο ελαιόλαδο (3-4 κουταλιές) σε μέτρια προς δυνατή φωτιά. Σε αυτό σοτάρουμε το κρεμμύδι και το σέλινο, μέχρι να μαλακώσουν- προσοχή να μην αρχίσει να μαυρίζει το κρεμμύδι.
Ρίχνουμε την τομάτα και 2 ποτήρια ζεστό νερό. Περιμένουμε να πάρει βράση και ρίχνουμε τα μαυρομάτικα. Χαμηλώνουμε ένα βαθμό κι αφήνουμε να σιγοβράσει με σκεπασμένη την κατσαρόλα. Στα περίπου 40-45 λεπτά τα φασόλια θα είναι al dente. Ελέγχουμε το νερό, αν είναι πολύ στεγνό ρίχνουμε 1 ποτήρι ακόμα, και ρίχνουμε το κριθαράκι. Αλατώνουμε κι αφήνουμε το κριθαράκι να μαγειρευτεί, περίπου 12-15 λεπτά για να γίνει al dente. Ανακατώνουμε όσο πιο συχνά γίνεται γιατί το κριθαράκι έχει την τάση να κολλά στον πάτο της κατσαρόλας. Εν τω μεταξύ ελέγχουμε την ποσότητα του νερού. Αν θέλουμε πηχτό το φαγητό δεν ρίχνουμε άλλο, αν το θέλουμε πιο "σούπα" συμπληρώνουμε.

Το φαγητό σερβίρεται άνετα ζεστό ή χλιαρό αλλά πάντα με ένα καλό ροζέ κρασί! Ακαταμάχητος συνδυασμός με το Ροζέ Φτέρη της Troupis Winery!

Θα αναφερθώ τώρα σε συγκεκριμένη εταιρία, κάτι που δεν συνηθίζω εκτός αν πρόκειται για κρασί, αλλά αξίζει να το κανω για κάποιους λόγους που με απασχολούν ως καταναλώτρια.
Λίγα λόγια για τα μαυρομάτικα φασόλια.
Είναι μάλλον δύσκολο να βρει κανείς ελληνικά στα μεγάλα σούπερμαρκετ. Οι περισσότερες εταιρίες που συσκευάζουν μαυρομάτικα έχουν πάνω στις συσκευασίες τους ενδείξεις του στυλ "Made in   E.U." (Όταν βλέπω την συγκεκριμένη ένδειξη μουτρώνω, εντάξει το ξέρω ότι επιτρέπεται από τους νόμους της ΕΕ αλλά είναι τόσο γενικό κι αόριστο για τον καταναλωτή) ή "Συσκευάζεται στην Ελλάδα" (Χμ, γιατί δεν αναφέρεται η καταγωγή του προϊόντος;). Μόνο μία εταιρία, όσον αφορά τα όσπρια, η Αgrino  γράφει πάντα τον τόπο καταγωγής του προϊόντος, ελληνικό ή μη, πάντα με λεπτομέρειες, πάντα με την μέγιστη ποιότητα ως στόχο. Έχει και μαυρομάτικα Φενεού που δεν βρήκα, έχει και Μαδαγασκάρης! Ναι, Μαγαδασκάρης από εκείνο το νησί που μας δίνει εκείνη την ωραία βανίλια, κι η εταιρία δεν μου το έκρυψε κι εγώ την εμπιστεύτηκα γιατί ξέρω ότι έχει την ποιότητα ως σημαία αλλά και την ειλικρίνεια. Σημαντικό στοιχείο για εμάς τους καταναλωτές.

Φωτογραφίες από το φεστιβάλ, εδώ:

Καλοκαιράκι χωρίς κολοκυθάκι γίνεται; (Μέρος Γ)

Αφού διαβάσατε τον τίτλο, φαντάζομαι ότι οι μισοί- τουλάχιστον- αναγνώστες φύγατε τρέχοντας κι αγανακτισμένοι αναφωνήσατε "Ε, όχι, πάλι κολοκυθάκι!!!!"! Οι υπόλοιποι μισοί, πόσοι είστε, 2-3 άντε 4, σας ευχαριστώ που μείνατε και να ξέρετε ότι θα αποζημιωθείτε για την υπομονή σας! Και την πραγματικά θαυμαστή επιμονή σας! Σας λατρεύω! 😉

Λοιπόν, το θέμα έχει ως εξής. Με το κολοκυθάκι μπορεί κανείς να φτιάξει ωραιότατα καλοκαιρινά πιάτα με ζυμαρικά. Φαγητά γεμάτα ελαφράδα, λεπτή νοστιμιά, γρήγορα, εύκολα, μα, στο κάτω κάτω της γραφής, τι άλλο να ζητήσουμε από ένα καλοκαιρινό πιάτο! Το αποδείξαμε στην προηγούμενη ανάρτηση, το έχουμε αποδείξει και σε παλιότερες - όλες τις σχετικές αναρτήσεις θα τις βρείτε στο τέλος αυτής της ανάρτησης.

Έφτιαξα προ ημερών μια τέτοια σπαγγετάδα, με κολοκυθάκι και κάποια απλούστατα υλικά, κι ήταν θεϊκή, κι αν την δοκιμάσετε κι εσείς θα συμφωνήσετε μαζί μου και θα με συγχωρέσετε, καλοκαίρι είναι, ζέστη- πολλή ζέστη- κάνει.

Ζυμαρικά με κολοκυθάκι και μείγμα μυρωδικών

Για 4 πιάτα

400 γρ ζυμαρικά (σε σχήμα κοχύλι , castellane, penne rigate, ό,τι θέλετε)
4-5 κολοκύθια (μέτριο μέγεθος)
1 λευκό κρεμμύδι κομμένο σε λεπτές φέτες
1 σκελίδα σκόρδο ψιλοκομμένη
1 κουταλάκι μπούκοβο
1 φλιτζάνι τριμμένη παρμεζάνα (ή γκράνα)
ελαιόλαδο
αλάτι
πιπέρι

Μυρωδικά (να βγαίνει ένα μείγμα περίπου όσο ένα φλιτζάνι) (χρησιμοποιούμε όποια μας αρέσουν σε όποια αναλογία μας αρέσει)
μαϊντανό
βασιλικό
δυόσμο
σχοινόπρασο
φασκόμηλο


Πλένουμε τα κολοκύθια κι αφαιρούμε τα άκρα. Τα κόβουμε οριζόντια στη μέση και μετά σε ροδέλες.

Σε ένα μεγάλο τηγάνι ζεσταίνουμε σε μέτρια φωτιά λίγο ελαιόλαδο. Ρίχνουμε σε αυτό το κρεμμύδι και το μπούκοβο και σοτάρουμε μέχρι να μαλακώσει το κρεμμύδι χωρίς να καεί. Ρίχνουμε τα κολοκύθια και το σκόρδο, αλατοπιπερώνουμε και συνεχίζουμε το σοτάρισμα. Σκεπάζουμε για λίγα λεπτά, αφήνουμε να μαγειρευτεί για λίγο. Τα κολοκύθια δεν χρειάζεται να μαγειρευτούν τελείως, καλό είναι να "κρατούν" λίγο.

Εν τω μεταξύ, έχουμε βάλει να βράσουν τα ζυμαρικά, από τα οποία θα κρατήσουμε λίγο από το νερό στο οποίο βράζουν- περίπου 1/2 φλιτζάνι.

Ετοιμάζουμε το μείγμα μυρωδικών. Διαλέγουμε διάφορα φρέσκα μυρωδικά, πχ εγώ χρησιμοποίησα βασιλικό, μαϊντανό και δυόσμο με κυρίαρχο τον βασιλικό. Τα ψιλοκόβουμε.

Μόλις βράσουν τα ζυμαρικά, τα σουρώνουμε και τα ρίχνουμε στο τηγάνι με το κολοκυθάκι. Αμέσως ρίχνουμε το τυρί, τα μυρωδικά και το νερό που έχουμε κρατήσει. Ανακατώνουμε καλά και σερβίρουμε αμέσως.

Συνοδεύουμε με λευκό κρασί. Μια Μαντινεία  νέας γενιάς θα είναι ιδανικό ταίρι!

Τα υπόλοιπα πιάτα με ζυμαρικά και κολοκυθάκι που έχουν αναρτηθεί κατά καιρούς στο μπλογκ:

Καρμπονάρα με κολοκυθάκι

Σπαγγέτι ολικής με λεπτοκομμένο ωμό κολοκυθάκι και σάλτσα βασιλικού

Tortiglioni με κολοκυθάκι και ρικότα

Ταλιατέλες με κολοκυθάκι και αρακά σε σάλτσα μασκαρπόνε

Σπαγγέτι με κολοκυθάκι και τόνο

Καλοκαιράκι χωρίς κολοκυθάκι γίνεται; (Μέρος Β)

Το πρόγραμμα είχε ανάρτηση όπου η χρήση του φούρνου θα ήταν απαραίτητη, όμως ο καύσωνας μας άλλαξε τα σχέδια και προτιμήσαμε για σήμερα κάτι πολύ πιο ελαφρύ.
Οπότε συνεχίζουμε το ετήσιο θερινό αφιέρωμα στο κολοκυθάκι που αυτή τη φορά σερβίρεται με ζυμαρικά. Γιατί τι θα ήταν το καλοκαιράκι χωρίς ένα ακόμα πιάτο με κολοκυθάκι και ζυμαρικά!
Πώς ανακάλυψα την σημερινή συνταγή: Αν και διαθέτω σελίδα στο instagram , η συγκεκριμένη εφαρμογή δεν με συναρπάζει. Όμως το στοιχείο που μου αρέσει σε αυτήν είναι οι ιστορίες που φτιάχνονται με φωτογραφίες ή/και βίντεο και διαρκούν ένα 24ωρο. Τη συγκεκριμένη φάση την βρίσκω πιο κοντά στην φιλοσοφία της εφαρμογής γι'αυτό και προτιμώ να βλέπω τις ιστορίες παρά τις φωτογραφίες. Πριν από αρκετές εβδομάδες έβλεπα την ιστορία μιας Αμερικανίδας food blogger που ζει στη Ρώμη και σε 2-3 βίντεο που είχε αναρτήσει στην σειρά, έφτιαχνε μια μακαρονάδα με κολοκυθάκι και τόνο. "Εδώ είμαστε", σκέφτηκα μιας και τα δύο υλικά, τα χρησιμοποιώ πάρα πολύ. Το 24ωρο πέρασε, η ιστορία της πέρασε στη ληθη του internet, όχι όμως από την δική μου- αν κι αναπόφευκτα η συνταγή έχει υποστεί αλλαγές! Λίγα τα υλικά, εύκολη η εκτέλεση. Μια σπαγγετάδα γρήγορη κι ιδανική για καύσωνες!

Σπαγγέτι με κολοκυθάκι και τόνο

Για 4 άτομα

400 γρ σπαγγέτι
2 κονσέρβες τόνο
5-6  κολοκυθάκια
2 σκελίδες σκόρδο ψιλοκομμένες
χυμός και ξύσμα ενός λεμονιού (+επιπλέον αν θέλουμε)
1 κουταλάκι μπούκοβο καυτερό
ελαιόλαδο
αλάτι
πιπέρι

φύλλα βασιλικού ψιλοκομμένα

Σε ένα μπολ ρίχνουμε 2-3 κουταλιές ελαιόλαδο, χυμό και ξύσμα του λεμονιού, βασιλικό και μπούκοβο. Προσθέτουμε τον τόνο τον οποίο σπάμε σε μικρά κομμάτια με ένα πιρούνι.  Ανακατώνουμε. Αφήνουμε στην άκρη.



Πλένουμε τα κολοκυθάκια, αφαιρούμε τις άκρες και τα κόβουμε σε μικρά κομμάτια, περίπου 1 εκ.

Ζεσταίνουμε σε ένα μεγάλο βαθύ τηγάνι λίγο ελαιόλαδο και ρίχνουμε σε αυτό τα κολοκυθάκια με το σκόρδο κι από πάνω λίγο αλάτι και πιπέρι. Τα τηγανίζουμε καλά.  

Εν τω μεταξύ έχουμε βάλει αλατισμένο νερό να βράσει για τα ζυμαρικά. Μόλις βράσει ρίχνουμε τα ζυμαρικά στο νερό και τα μαγειρεύουμε αυστηρά al dente. Κρατάμε από το νερό βρασίματος ένα φλιτζάνι καφέ (εσπρέσο ή ελληνικό!), αφού έχουν βράσει τα ζυμαρικά τουλάχιστον τον μισό χρόνο τους.

Μόλις βράσουν τα ζυμαρικά τα στραγγίζουμε και τα ρίχνουμε στο τηγάνι με το κολοκυθάκι.
Στο μπολ με τον τόνο ρίχνουμε το νερό βρασίματος που έχουμε κρατήσει, ανακατώνουμε και ρίχνουμε όλο το υλικό στο τηγάνι. Ανακατώνουμε.
Σερβίρουμε κι όποιος θέλει ρίχνει επιπλέον πιπέρι και λεμόνι. Το συνιστώ!

Ένα Μοσχοφίλερο (πχ Μποσινάκη, Τρουπή, Λαντίδη to name a few of the best) είναι ιδανική επιλογή.

Το φαγητό αυτό μπορούμε να το φτιάξουμε στο, παρά θιν' αλός, εξοχικό μας, όπου θα έχουμε καλέσει λίγους εκλεκτούς φίλους, που θα έρθουν τρέχοντας, ελέω καύσωνα! Να τους πείτε να μην ξεχάσουν το κρασί!

Σημείωση: Δεν τελειώσαμε ακόμα με το κολοκυθάκι!!

Τι πρωινό, τι μεσημεριανό.

Τις προάλλες έψαχνα για μια εύκολη και γρήγορη συνταγή με γλυκοπατάτα για να φτιάξω ένα ελαφρύ μεσημεριανό πιάτο. Έπεσα πάνω σε μια συμπαθητική συνταγή η οποία ήθελε την γλυκοπατάτα ψιλοκομμένη (hash*) και σιγοτηγανισμένη με κόκκινη πιπεριά και κρεμμύδι. Στο τέλος πρόσθετε κι αυγά και τα τηγάνιζε ανάμεσα στα λαχανικά. Όχι κι άσχημα, σκέφτηκα. Βέβαια η συγγραφέας της συνταγής -δυστυχώς δεν θυμάμαι από ποιο μπλογκ, αμερικάνικο ήταν σίγουρα- επέμενε ότι το πιάτο ήταν καταπληκτικό για ...πρωινό! Ναι, δεν αντιλέγω κοπελιά μου και με συγχωρείς που δεν θυμάμαι ποιο είναι το μπλογκ σου, αλλά να σηκωθώ πουρνό πουρνό και να αρχίσω να ψιλοκόβω γλυκοπατάτες, κρεμμύδια και πιπεριές και να περιμένω τουλάχιστον μισή ώρα να ψηθούν, και μετά να ρίξω τα αυγά και να περιμένω κι αυτά να ετοιμαστούν, για να είμαι ειλικρινής δεν το βλέπω εφικτό. Κι είμαι του πρωινού αναμφίβολα, δεν ξεκινώ την μέρα χωρίς πρωινό, κι έχω φάει διάφορα και ποικίλα πρωινά κατά καιρούς αλλά sweet potato hash with red peppers, χρυσή μου όχι, δεν το βλέπω. Για μεσημεριανό πολύ ευχαρίστως γιατί είναι πάρα πολύ νόστιμο και σχετικά γρήγορο. 😋 Αλλά για μεσημεριανό είπαμε. Άντε και για brunch -που είναι της μοδός. Να εξηγούμαστε!

Ψιλοκομμένη γλυκοπατάτα τηγανισμένη με πιπεριά Φλωρίνης, κρεμμύδι κι αυγά.

Για 2 άτομα

2 μετρίου μεγέθους (ή 1 μεγάλη) γλυκοπατάτες καθαρισμένες και κομμένες σε μικρά κυβάκια
1 μεγάλη πιπεριά Φλωρίνης κομμένη σε μικρά κομμάτια
1 μετρίου μεγέθους λευκό κρεμμύδι κομμένο σε λεπτές φέτες
2 μεγάλα αυγά
αλάτι
πιπέρι
ελαιόλαδο

Σε ένα μεγάλο τηγάνι με χοντρό πάτο ζεσταίνουμε λίγο ελαιόλαδο σε μέτρια φωτιά. Ρίχνουμε σε αυτό τις γλυκοπατάτες, αλατοπιπερώνουμε, σκεπάζουμε και τις αφήνουμε να μαγειρευτούν για 15 λεπτά περίπου. Πότε πότε ανακατώνουμε ελαφρά. Στα 15 λεπτά ρίχνουμε το κρεμμύδι και την πιπεριά κι αφήνουμε άλλα 15 λεπτά να μαγειρευτούν τα λαχανικά με το τηγάνι σκεπασμένο. Πότε πότε ανακατώνουμε. Όταν πια και τα τρία λαχανικά έχουν μαγειρευτεί καλά ξεσκεπάζουμε και ρίχνουμε τα αυγά ολόκληρα. Σκεπάζουμε πάλι έτσι ώστε να μαγειρευτούν καλά τα αυγά από πάνω. Στα 5 λεπτά περίπου είναι έτοιμα.

*Hash είναι ψιλοκομμένο κρέας ή πατάτα που μαγειρεύονται με διάφορα καρυκεύματα ή/και κρεμμύδια κι ενίοτε προστίθενται διάφορα άλλα υλικά όπως αυγό. 

Comfort me with food.

Δύσκολοι καιροί γενικώς, εντός κι εκτός, και στη γειτονιά μας και στην άλλη άκρη του κόσμου. Σεισμοί, πόλεμοι, οικονομικές κρίσεις, ρατσισμός, φασισμός, ανεργία, αβεβαιότητα για το μέλλον.

Προς το παρόν μαγειρεύουμε και τρώμε σε αγαπημένα εστιατόρια γιατί το καλό φαγητό είναι όσο να'ναι μια παρηγοριά. Και πολλές φορές δεν χρειάζεται να ξοδευτείς πολύ για να απολαύσεις ένα πραγματικά καλό φαγητό. Τα σκεφτόμουν όλα αυτά φτιάχνοντας για πολλοστή φορά το τελευταίο διάστημα το πιάτο που ακολουθεί. Απλό σε σύλληψη, απλά τα υλικά του αλλά ειλικρινά τόσο νόστιμο που μου φτιάχνει τη διάθεση!

Κοτόπουλο με ρύζι (μαγειρεμένα στην ίδια κατσαρόλα)

Για 4 άτομα

4 μπούτια (με το σπαλομοίρι) κοτόπουλο
1 μεγάλο λευκό κρεμμύδι κομμένο σε λεπτές φέτες
1 λίτρο ζωμό κοτόπουλου (κατά προτίμηση σπιτικό, αν χρησιμοποιήσετε έτοιμο προτιμήστε καλής ποιότητας*)
320 γρ ρύζι κίτρινο parboiled
1/2 κοφτό κουταλάκι γλυκού σαφράν σε σκόνη
μαϊντανό ψιλοκομμένο (2-3 κουταλιές)
αλάτι
πιπέρι
ελαιόλαδο

Σε μια κατσαρόλα ή σε ένα βαθύ τηγάνι, ζεσταίνουμε, σε μέτρια προς δυνατή φωτιά, λίγο ελαιόλαδο. Προσθέτουμε το κρεμμύδι, λίγο αλάτι και πιπέρι και σοτάρουμε έως ότου μαλακώσει. Ρίχνουμε τα κομμάτια κοτόπουλου και σοτάρουμε κι από τις δύο πλευρές προσέχοντας να μην καεί το κρεμμύδι. Ρίχνουμε τα 3/4 του ζωμού, χαμηλώνουμε στο μέτριο, σκεπάζουμε κι αφήνουμε να μαγειρευτεί για 45 λεπτά περίπου- εξαρτάται από το μέγεθος του κοτόπουλου κι αν είναι απλό, bio ή ελευθέρας βοσκής. Ξεσκεπάζουμε- το μεγαλύτερο μέρος του ζωμού θα βρίσκεται ακόμα στην κατσαρόλα- προσθέτουμε το σαφράν κι ανακατώνουμε ελαφρώς. Προσθέτουμε το ρύζι, ανακατώνουμε κι αφήνουμε να βράσει έως al dente. Καθώς μαγειρεύεται το ρύζι, ελέγχουμε τα υγρά έτσι ώστε να μην ξεμείνει. Αν χρειάζεται υγρό ρίχνουμε από τον ζωμό που έχουμε φυλάξει- κι αν τυχόν τελειώσει κι αυτός συμπληρώνουμε με ζεστό νερό. Στο τέλος-μετά από 10-15 λεπτά-, το ρύζι θα έχει βράσει όσο πρέπει και στην κατσαρόλα θα έχουν απομείνει ελάχιστα υγρά. Ρίχνουμε το μαϊντανό, αφήνουμε να ηρεμήσει 3-4 λεπτά και σερβίρουμε.

Για κρασί που θα συνοδεύσει το πιάτο προτείνω το Κλίμα Καραβιτάκη Βιδιανό 2015 . Φέτος ανακάλυψα πόσο ξεχωριστή και -κατά κάποιο τρόπο- παράξενη ποικιλία είναι το Βιδιανό. Το συγκεκριμένο ταιριάζει γάντι με το κοτόπουλο όπως είναι μαγειρεμένο -χάρις ίσως και στη διακριτική παρουσία του σαφράν. Ποιος ξέρει...

*Είμαι από αυτούς που δεν ντρέπονται να πουν ότι χρησιμοποιούν πότε πότε κύβους ζωμών (πριν πέσετε να με "λιντσάρετε" για το βαρύ τούτο γαστρονομικό "αμάρτημα", να σας πω ότι δεν θεωρώ καθόλου ποταπή τη χρήση τους, για πολλούς λόγους τους οποίους βαριέμαι να συζητήσουμε τώρα, αλλά αν θέλετε να το θέσω το θέμα επί τάπητος για επόμενη φορά πολύ ευχαρίστως να το κάνω ☺)  κι ότι τα τελευταία χρόνια χρησιμοποιώ μόνο αυτά. Είναι βιολογικά, είναι λίγο ακριβά αλλά έχουν ελάχιστο αλάτι και το αποτέλεσμα είναι ικανοποιητικό. 

Ο Αύγουστος των Ολυμπιακών Αγώνων

Είμαστε κι εμείς που μένουμε πεισματικά στην πόλη τον Αύγουστο. Κι είμαστε κι εμείς -πάνω κάτω οι ίδιοι- που κάθε τέσσερα χρόνια τον Αύγουστο στηνόμαστε μπροστά στην μικρή οθόνη και παρακολουθούμε τους Ολυμπιακούς Αγώνες κι αφήνουμε τη θέση μας μόνον αφού πια σημάνει η λήξη των αγώνων. Φέτος που οι αγώνες γίνονται στο Ρίο ντε Τζανέιρο, έχει προκύψει ένα θέμα με την διαφορά ώρας μιας κι οι τελικοί των πιο ενδιαφερόντων αγωνισμάτων γίνονται μες την μαύρη νύχτα.

Βέβαια αυτό δεν σημαίνει ότι μένουμε νηστικοί όλο αυτό το χρονικό διάστημα ή ότι την βγάζουμε με ντελίβερι. Κάτι κάνουμε.

Μια καλή λύση όταν βλέπεις Ολυμπιακούς Αγώνες είναι να φτιάχνεις πίτες. Βέβαια καλό είναι να τις φτιάχνεις όταν δεν μεταδίδονται αγώνες -κομματάκι δύσκολο όταν και τα τρία κρατικά κανάλια έχουν μεταδόσεις.

Παρά ταύτα έφτιαξα πίτα και μάλιστα μία που σκαρφίστηκα αρχές καλοκαιριού κι έκτοτε την έχω επαναλάβει 2-3 φορές- τόσο νόστιμη που είναι!
Είχα αγοράσει υλικά για να φτιάξω αυτήν την σπαγγετάδα  , δηλαδή τόνο και κόκκινες πιπεριές αλλά τελευταία στιγμή άλλαξα κατεύθυνση κι αποφάσισα να φτιάξω πίτα βασιζόμενη στα δύο αυτά υλικά και προσθέτοντας ελιές Καλαμών. Τρία υλικά που ταίριαξαν αφάνταστα καλά μεταξύ τους κι οδήγησαν σε μια πίτα νόστιμη, ελαφριά, εύκολη και που τρώγεται ανετότατα κρύα!

Πίτα με τόνο, κόκκινες πιπεριές κι ελιές Καλαμών

Υλικά για ταψί τάρτας διαμέτρου 30 εκ περίπου (ή 3 μικρές ταρτιέρες των 15 εκ περίπου όπως κάνω εγώ)

Για τη ζύμη:

300 γρ αλεύρι για όλες τις χρήσεις
120 ml κρύο νερό
5 κουταλιές ελαιόλαδο
1 κουταλιά λευκό ξίδι
1/2 κουταλάκι αλάτι

Για τη γέμιση

6 μεγάλες πιπεριές Φλωρίνης
2 κονσέρβες τόνου
20 περίπου ελιές Καλαμών

Συν επιπλέον ελαιόλαδο για το ταψί

Ετοιμάζουμε τις πιπεριές με αυτόν τον τρόπο:
Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς στο γκριλ. Τις πλένουμε, τις στεγνώνουμε και τις βάζουμε σε ένα ρηχό ταψί με αντικολλητικό χαρτί. Τις ραντίζουμε με λίγο λάδι και τις τρυπάμε με ένα πιρούνι. Τις ψήνουμε στο γκριλ του φούρνου μέχρι να μαυρίσουν και να μαλακώσουν, περίπου 20 λεπτά με 1/2 ώρα- θα εξαρτηθεί από το μέγεθος τους και την ένταση της θερμότητας του φούρνου. Τις βγάζουμε από το φούρνο και τις βάζουμε σε ένα μπολ το οποίο σκεπάζουμε με μεμβράνη. Τις αφήνουμε να κρυώσουν. Μόλις είναι έτοιμες αφαιρούμε τη φλούδα τους - είναι πιο εύκολη η αφαίρεση της όταν έχουν κρυώσει- το καπάκι τους, τις ανοίγουμε κι αφαιρούμε τα σπόρια. Τις κόβουμε σε λωρίδες.

Όσο περιμένουμε να κρυώσουν οι πιπεριές ετοιμάζουμε τη ζύμη. Σε ένα μεγάλο μπολ ανακατώνουμε τα υλικά και ζυμώνουμε μέχρι να δημιουργηθεί μια ομοιογενής κι ελαστική ζύμη. Την τυλίγουμε σε μεμβράνη και την αφήνουμε στην άκρη.

Ετοιμάζουμε τη γέμιση. Ψιλοκόβουμε τις πιπεριές και τις ελιές- όσο πιο ψιλά μπορούμε. Σε ένα μπολ ανακατώνουμε πιπεριές, ελιές και τόνο- σε νερό ή λάδι θα τον έχουμε στραγγίξει- ενώ προσπαθούμε κι ο τόνος να κοπεί σε όσο το δυνατόν μικρά κομμάτια.

Περνάμε με ελαιόλαδο την βάση του ταψιού.

Κόβουμε στα δύο τη ζύμη κι ανοίγουμε 2 φύλλα- το ένα ελαφρώς μεγαλύτερο έτσι ώστε να γίνει η βάση μας και να καλύψει τα τοιχώματα του ταψιού. Στρώνουμε το φύλλο και γεμίζουμε την πίτα. Από πάνω στρώνουμε το δεύτερο φύλλο και κλείνουμε γύρω γύρω. Τρυπάμε την πίτα εδώ κι εκεί ή ανοίγουμε έναν μικρό σταυρό στη μέση, αλείφουμε καλά την επιφάνεια με ελαιόλαδο και ψήνουμε στο φούρνο για 40-45 λεπτά περίπου στους 180 βαθμούς μέχρι να ψηθεί καλά.

Αν τυχόν χρησιμοποιήσουμε 3 μικρότερα ταψιά (το κάνω για πρακτικούς λόγους), τότε κάοβουμε τη ζύμη στα 6 κι ανοίγουμε έξι φύλλα, η γέμιση μοιράζεται ισόποσα στα τρία και χρειάζεται ελαφρώς λιγότερος χρόνος στο ψήσιμο.

Η πίτα όπως είπα τρώγεται άνετα κρύα και την επόμενη μέρα είναι ακόμα καλύτερη!

Ένα ωραίο ελληνικό ροζέ πχ Αμέθυστος 2015 του Κτήματος Κώστα Λαζαρίδη ταιριάζει υπέροχα. Και με μπύρα εννοείται πάει μια χαρά!

Τέλος, θα ήθελα να ευχαριστήσω τους δημοσιογράφους της ΕΡΤ που έχουν πάει στην Βραζιλία και μεταδίδουν τους αγώνες, ιδιαίτερα τους κυρίους Τσώνη και Χατζηγεωργίου! Μεγάλη λατρεία κι οι δύο! Τους βρίζω συνέχεια κατά τη διάρκεια των μεταδόσεων -δίνουν ρεσιτάλ είναι η αλήθεια, επίσης ο ένας δεν ξέρει να προφέρει σωστά ούτε βασικά αγγλοσαξονικά επώνυμα, εν τω μεταξύ ο άλλος θα πει το επώνυμο 500 φορές για να μας δείξει πόσο καλά ξέρει να προφέρει στην αγγλική, γαλλική, γερμανική, ιαπωνική κλπ*- αλλά ειλικρινά με το τέλος των αγώνων μου λείπουν και περιμένω πώς και πώς να τους ξανακούσω! Είναι μια παράξενη οικειότητα που αποκτιέται με το πέρασμα των χρόνων και την παρακολούθηση τόσων αγώνων. Κι η αλήθεια είναι ότι λατρεύω τον ασυγκράτητο ενθουσιασμό τους, τα επίθετα που σκαρφίζονται για να εμπλουτίσουν τις περιγραφές τους -καινούργιο λεξικό θα έφτιαχναν! Μοναδικοί! Σταθερή αξία!

*Για παράδειγμα, χθες έτρεχε μια Αμερικανίδα αθλήτρια με το επώνυμο Bowie. Δεν ξέρω κι εγώ πόσες φορές μας επανέλαβε ότι δεν προφέρεται Μπάουι αλλά Μπούι. Η κούρσα είχε τελειώσει κι είχε ξεκινήσει η επόμενη αλλά αυτός το βιολί του: "Η Μπούι που δεν προφέρεται Μπάουι αλλά Μπούι"! Αυτά τραβάμε! ❤❤

Καλοκαιρινές έξοδοι

Πάνε κι έρχονται καταιγίδες, καύσωνες, lake-effect φαινόμενα (το ζήσαμε κι αυτό), χώρες φεύγουν, υστερία κυριεύει το σύμπαν, η Μέγαιρα δείχνει τα δόντια της, εν τω μεταξύ εδώ, στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, κοτσάνες εκτοξεύονται με ιλαρή διάθεση και το σύμπαν ξεχνά για λίγο την υστερία και ξεσπά σε γέλια. Τι Ιούνιος κι αυτός!

Μετά από αυτόν τον μονόλογο-εισαγωγή ας πάμε στα θέματα που μας ενδιαφέρουν άμεσα.

Πριν λίγες μέρες διάβαζα σε ένα ιταλικό περιοδικό για την Anna Del Conte. Η εν λόγω κυρία μέσω του έργου της, μια σειρά κλασικών πια βιβλίων μαγειρικής, είναι εκείνη που γνώρισε στους Βρετανούς την Ιταλική Κουζίνα. Η περίφημη Nigella Lawson πίνει νερό στο όνομα της. Δεν την γνώριζα την κα. Del Conte, για να είμαι ειλικρινής, αλλά εντάξει, μου φτάνει ο ενθουσιασμός της Nigella.
Κάτω από την παρουσίαση της κας. Del Conte υπήρχε μια συνταγή της που μου τράβηξε την προσοχή. Σπαγγέτι με πράσα, κάρυ, κρέμα γάλακτος και παρμεζάνα. Μου φάνηκε ενδιαφέρουσα αλλά ελάχιστα "ιταλική" και περισσότερο βρετανικών προθέσεων. Εν τω μεταξύ, στο μυαλό μου δεν καθόταν καλά η παρουσία της κρέμας γάλακτος. Μα ούτε της παρμεζάνας. Κάτι μου έλεγε να αντικαταστήσω τα δύο αυτά υλικά με γιαούρτι. Το δοκίμασα. Και ναι, πέτυχα διάνα! Βγήκε μια σούπερ σπαγγετάδα που τρώγεται άνετα και το καλοκαίρι (γιατί τέθηκε τέτοιο θέμα). Την λάτρεψα! Τα τρία βασικά υλικά, πράσο, κάρυ, γιαούρτι ταίριαξαν θαυμάσια!

Σπαγγέτι με πράσο, κάρυ και γιαούρτι

Υλικά για 4 πιάτα

400 γρ σπαγγέτι
3 μεγάλα πράσα ψιλοκομμένα
2 κουταλάκια κάρυ (λίγο περισσότερο ή λιγότερο ανάλογα τα γούστα μας)
2 κεσέδες γιαούρτι (προσωπικά προτιμώ να χρησιμοποιώ στο φαγητό στραγγιστό 2%) τα οποία θα έχουμε αφήσει εκτός ψυγείου για μισή ωρίτσα
1 ποτήρι ζωμό της αρεσκείας (λαχανικών, κότας, βοδινού)
ελαιόλαδο
αλάτι


Σε ένα μεγάλο τηγάνι με παχύ πάτο ρίχνουμε λίγο ελαιόλαδο. Τη φωτιά την έχουμε σε μέτρια ένταση. Μόλις ζεσταθεί το λάδι ρίχνουμε τα πράσο και σοτάρουμε για 5-10 λεπτά μέχρι να μαλακώσει. Ρίχνουμε στο τηγάνι το κάρυ, 2/3 του ζωμού, αλάτι, ανακατώνουμε, σκεπάζουμε κι αφήνουμε το πράσο να σιγομαγειρευτεί για 20 λεπτά τουλάχιστον χαμηλώνοντας ένα βαθμό τη φωτιά. Πότε πότε ρίχνουμε μια ματιά να σιγουρευτούμε ότι υπάρχει ακόμα ζωμός. Αν όχι συμπληρώνουμε με το υπόλοιπο. Καλό είναι στο τέλος, να έχουν βράσει καλά τα υλικά και να έχει μείνει λίγος ζωμός.

Βράζουμε αλατισμένο νερό στο οποίο ρίχνουμε τα σπαγγέτι και βράζουμε al dente.

Εν τω μεταξύ, σε ένα μπολ ρίχνουμε τα δύο γιαούρτια κια ανακατεύουμε ζωηρά έτσι ώστε να γίνει κρεμώδες και να ζεσταθεί λίγο.

Στραγγίζουμε τα ζυμαρικά και τα ρίχνουμε στο τηγάνι με τα πράσα, Ανακατώνουμε. Ρίχνουμε από πάνω το γιαούρτι κι ανακατώνουμε πάλι.

Σερβίρουμε αμέσως.

Συνοδέψαμε την συγκεκριμένη σπαγγετάδα με μια Ionian Pilsener της κερκυραϊκής Royal Ionian, μια πολύ ενδιαφέρουσα μπύρα της οποίας τα αρώματα κι η γεύση ταίριαξαν εξαιρετικά με το συγκεκριμένο πιάτο.

Οι φόροι που έχουν επιβληθεί στην μπύρα (και το κρασί) έχουν ανεβάσει, δυστυχώς, τις τιμές. Οι  Έλληνες μικροζυθοποιοί, των οποίων οι μπύρες είναι εκ των πραγμάτων πιο ακριβές από εκείνες των κολοσσών, αναγκάζονται να αυξήσουν τις τιμές. Ας τους υποστηρίξουμε όσο μπορούμε. Αρκετοί από αυτούς παράγουν διαμαντάκια κι είναι κρίμα να σταματήσει η παραγωγή αυτών των μπυρών εξαιτίας της παρανοϊκής οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης.

Στα γρήγορα!

Στα γρήγορα θα δώσουμε μια συνταγή που γίνεται στα γρήγορα! Βιαζόμαστε βλέπετε, έχουμε πολλά να κάνουμε, να προετοιμάσουμε, περιμένουμε πράματα και θάματα, η ανάπτυξη έρχεται, βγαίνουμε στις αγορές, το υπόσχεται ΚΑΙ αυτή η κυβέρνηση!

Εν τω μεταξύ, (εκεί που περίμενα την ανάπτυξη και τις ανοιχτές αγορές) είχα αγοράσει κάτι ωραιότατα κολοκυθάκια κι αναρωτιόμουν τι να τα κάνω.
Έκανα αυτό. Μια συνταγή με ελάχιστα υλικά, ελάχιστη φασαρία, και -πιστέψτε με- θα χρειαστείτε ελάχιστο χρόνο για να εξαφανίσετε τούτες τις λεπτές φέτες κολοκυθιού ψημένες με παρμεζάνα! Τόσο απλά, τόσο γρήγορα!

Φέτες κολοκυθιού ψημένες στο φούρνο με παρμεζάνα.

Υλικά

Για δύο άτομα

2 μέτρια προς μεγάλα κολοκυθάκια είναι αρκετά
παρμεζάνα φρεσκοτριμμένη
πιπέρι μαύρο φρεσκοτριμμένο
ελαιόλαδο
αλάτι (προαιρετικά)

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς.

Στρώνουμε με αντικολλητικό χαρτί ένα μεγάλο ρηχό ταψί.

Πλένουμε τα κολοκυθάκια, τα σκουπίζουμε και κόβουμε τις δύο άκρες. Τα κόβουμε σε λεπτές φέτες, περίπου 3-5 mm ('νταξ δεν χρειάζεται να πάρετε και χάρακα) με την βοήθεια του μαντολίνου.
Απλώνουμε τις φέτες στο ταψί, μπορούμε να τις στριμώξουμε έτσι κι αλλιώς θα συρρικνωθεί λίγο το λαχανικό στο ψήσιμο. Αλείφουμε την επιφάνεια τους με λίγο ελαιόλαδο. Πάνω σε κάθε κολοκυθάκι βάζουμε λίγη παρμεζάνα και πιπέρι. Συν λίγο αλάτι αν θέλουμε.

Ψήνουμε για 15-20 λεπτά μέχρι να ψηθούν ωραία στην επιφάνεια.

Τρώγεται σαν ορεκτικό Ά-ΜΕ- ΣΑ! 

Η αγκινάρα που δεν ήταν αγκινάρα

Κατά καιρούς έβλεπα σε διάφορα- ξένα κυρίως- γαστρονομικά περιοδικά ή site να χρησιμοποιούν σε συνταγές ένα υλικό με το όμορφο όνομα topinambour και το έβρισκα χαριτωμένο έτσι όπως το έβλεπα στις φωτογραφίες. Κι άλλοτε έβλεπα να αναφέρονται στην αγκινάρα της Ιερουσαλήμ και νόμιζα ότι ήταν ποικιλία αγκινάρας ή , αν δεν ήταν κάποια ποικιλία αγκινάρας, τότε ήταν ένα δημοφιλές πιάτο με αγκινάρα. Κάτι με αγκινάρα τελοσπάντων, έτσι κι αλλιώς δεν το είχα δει ποτέ. Αμ δε! Η αγκινάρα της Ιερουσαλήμ δεν είναι αγκινάρα! Κι όχι μόνο αυτό αλλά η άλλη ονομασία της αγκινάρας που δεν είναι αγκινάρα (ουφ!) είναι ...τοπιναμπούρ! Ντρέπομαι που το λέω -και κανονικά αυτή τη στιγμή έπρεπε να υποβάλλω την παραίτηση μου ως food blogger και να εξαφανιστώ από το διαδικτυακό σύμπαν στιγματισμένη κι ατιμασμένη- αλλά ναι, "τοπιναμπούρ" κι "αγκινάρα της Ιερουσαλήμ" είναι ένα και το αυτό! Κι εγώ το ανακάλυψα μόλις πριν λίγες μέρες! Κι όχι μόνο αυτό αλλά αυτό που νόμιζα για αγκινάρα δεν είναι αγκινάρα! (δεν το' χω χωνέψει ακόμα, τόσο που σοκαρίστηκα!). Ψάχνοντας περισσότερα στοιχεία ανακάλυψα ότι ο βολβός αυτός- γιατί περί βολβού πρόκειται-  προέρχεται από ένα φυτό που ανήκει στο γένος των ηλίανθων, εξού κι η επιστημονική του ονομασία Helianthus Tuberosus!

Όμως γιατί ονομάστηκε στην πορεία αγκινάρα της Ιερουσαλήμ; Το κομμάτι "αγκινάρα" το οφείλει στο γεγονός ότι γευστικά θυμίζει αγκινάρα (πες το ντε!)- αρκετά αλλά όχι τόσο έντονα όσο η ίδια η αγκινάρα. Το "Ιερουσαλήμ" μάλλον προέκυψε εντελώς τυχαία, το πιθανότερο από παραφθορά της ιταλικής λέξης "girasole" που είναι ο ηλίανθος.
Αν όλα αυτά σας φαίνονται μπερδεμένα δεν είστε οι μόνοι. Πήρα τηλέφωνο σε κατάστημα που τα είχα δει πριν καιρό και ζήτησα να μου κρατήσουν τοπιναμπούρ ("Αγκινάρες της Ιερουσαλήμ εννοείτε;" με ρώτησε η κοπέλα, "Ναι" της απάντησα ελαφρώς ανήσυχη) μέχρι την επόμενη μέρα που θα περνούσα να τα πάρω. Πήγα την άλλη μέρα και μου είχαν κρατήσει... αγκινάρες! Αλλά ευτυχώς είχαν και τοπιναμπούρ!
Κι έφτιαξα ένα γευστικότατο ριζότο!

Ριζότο με τοπιναμπούρ (αγκινάρα της Ιερουσαλήμ)

Υλικά για 4 πιάτα

400 γρ τοπιναμπούρ
400 γρ ρύζι για ριζότο (εγώ χρησιμοποίησα αρμπόριο)
1 μεγάλο λευκό κρεμμύδι ψιλοκομμένο
1 ποτήρι καλό λευκό κρασί
4 ποτήρια ζωμός (ό,τι θέλουμε λαχανικών, κότας κλπ) το οποίο κρατάμε ζεστό
2/3 φλιτζάνι παρμεζάνα τριμμένη
χυμός 2 λεμονιών
αλάτι
λίγο σχοινόπρασο ψιλοκομμένο
ελαιόλαδο


Καθαρίζουμε και κόβουμε το τοπιναμπούρ σε μικρούς κύβους, τα οποία βάζουμε αμέσως σε μπολ με νερό και χυμό λεμονιού γιατί έχει την τάση να μαυρίζει. Στραγγίζουμε καλά πριν το χρησιμοποιήσουμε.

Σε ένα βαρύ τηγάνι και σε μέτρια προς ελαφρά δυνατή φωτιά ζεσταίνουμε λίγο ελαιόλαδο (3-4 κουταλιές). Ρίχνουμε το τοπιναμπούρ και σοτάρουμε για 5-6 λεπτά τουλάχιστον μέχρι να αρχίσει να μαλακώνει. Ρίχνουμε το κρεμμύδι και συνεχίζουμε να σοτάρουμε για 2-3 λεπτά. Προσθέτουμε το ρύζι, ανακατώνουμε μαλακά σοτάροντας το για 2 λεπτά. Ρίχνουμε το κρασί ανακατεύουμε ελαφρώς κι αφήνουμε να εξατμιστεί. Αρχίζουμε τώρα τη διαδικασία του ριζότο όπου θα ρίχνουμε τον ζεστό ζωμό λίγο λίγο κάθε φορά ίσαμε να σκεπάζει το ρύζι και θα ανακατεύουμε απαλά. Μόλις πάει να σωθεί ο ζωμός θα ρίχνουμε πάλι κοκ. Αυτή η διαδικασία κρατά από 15-20 λεπτά ανάλογα με την ποικιλία ρυζιού και τη δύναμη της φωτιάς. Όταν το ρύζι θα είναι πια μαλακό από έξω αλλά από μέσα θα "κρατά" λίγο, το φαγητό θα είναι έτοιμο. Προσέχουμε το ριζότο να μην έχει πολλά υγρά αλλά να μην είναι και τελείως στεγνό. Σβήνουμε το μάτι, ρίχνουμε την παρμεζάνα και διορθώνουμε το αλάτι, Ανακατεύουμε απαλά.
Σε ένα μικρό βάζο χτυπάμε δυνατά το χυμό ενός λεμονιού με λίγο ελαιόλαδο και το σχοινόπρασο. Μόλις σερβίρουμε το ριζότο σε κάθε πιάτο προσθέτουμε από πάνω με ένα κουτάλι λίγο από το λεμονάτο ελαιόλαδο. Ταιριάζει ιδανικά.

Συνοδεύουμε με μια Μαντινεία ή ένα Σαββατιανό!

*

Αγαπητοί φίλοι, σύντροφοι bloggers. Θα ήθελα να σας ζητήσω μια χάρη. Μια ασυνήθιστη χάρη. 

Θέλω να κοιτάξετε το πορτραίτο ενός προσώπου που σας παραθέτω και θέλω να μου πείτε ποιες εντυπώσεις αποκομίζετε κοιτάζοντας το συγκεκριμένο πρόσωπο. Όσοι γνωρίζετε ποιον απεικονίζει μην το αποκαλύψετε. όσοι δεν το γνωρίζετε παρακαλώ να μην κάνετε google search πάνω στην εικόνα. Απλά βλέποντας το πρόσωπο αυτό τι συμπεράσματα βγάζετε για το άτομο αυτό; Για την προσωπικότητα του, το χαρακτήρα του, τη ζωή του; Θα εκτιμήσω πάρα πολύ τις απαντήσεις σας κι ευχαριστώ εκ των προτέρων όσους απαντήσουν.

Τρίπτυχο αφιέρωμα στον τόμο μαγειρικής της Χρύσας Παραδείση. Μέρος 1ο: Ορεκτικό

Πριν δύο εβδομάδες περίπου -και συμπτωματικά στα γενέθλια μου!- από τις Εκδόσεις Τερζόπουλος  με ειδοποίησαν ότι θα μου έστελναν τον τόμο με την ανανεωμένη έκδοση του θρυλικού βιβλίου μαγειρικής της Χρύσας Παραδείση "Μαγειρική & Ζαχαροπλαστική". Με την ευκαιρία να ευχαριστήσω πάρα πολύ τους υπεύθυνους της εταιρίας για το δώρο αυτό!

Πιάνοντας τον τόμο στα χέρια μου λίγες μέρες μετά, εξεπλάγην ευχάριστα βλέποντας την καταπληκτική δουλειά που έχουν κάνει όσοι ανέλαβαν να δώσουν έναν αέρα ανανέωσης σ' αυτόν τον κλασικό τόμο μαγειρικής. Επίσης δεν ήταν μόνο οι συνταγές που είναι εκατοντάδες (πάνω από 700!) αλλά κι ένα μεγάλο κομμάτι προς το τέλος του βιβλίου, που ήταν εξίσου εντυπωσιακό με ένα μεγάλο αριθμό πληροφοριών για τα τρόφιμα αλλά και συμβουλές!  Και δεν είναι τυχαίο ότι βρίσκεται ανάμεσα στα υποψήφια βιβλία στην κατηγορία "Ευ ζην" για τα Βραβεία Βιβλίου Public - μπορείτε να ψηφίσετε μέχρι 22 Μαΐου: εδώ.

Το πλεονέκτημα με τέτοιους κλασικούς τόμους είναι ότι σχεδόν πάντα βρίσκεις τη συνταγή που ψάχνεις ή εκείνη που θα σου τραβήξει την προσοχή. Είχα αποφασίσει να ψάξω για συνταγές με κάποια συγκεκριμένα υλικά (ή συνδυασμούς υλικών) κι αμέσως -με το πρώτο ξεφύλλισμα- έπεσα πάνω σε συνταγές που μου τράβηξαν το ενδιαφέρον..και μου άνοιξαν την όρεξη!
Έτσι, ξεκινώντας από τη σημερινή ανάρτηση, θα παρουσιάσω αυτές τις τρεις συνταγές, ορεκτικό, κυρίως πιάτο, επιδόρπιο.

Ορεκτικό:

Ήταν μέρες που ένα ωραιότατο κουνουπίδι που είχα φέρει από τη λαϊκή περίμενε υπομονετικά να δει τι θα απογινόταν. Έχω ένα θέμα με τα κουνουπίδια. Τρελαίνομαι να τα αγοράζω- γιατί για κάποιον λόγο τα βρίσκω πανέμορφα...!- αλλά μετά δεν τρελαίνομαι στην ιδέα να τα μαγειρέψω. Η ίδια ιστορία, πάλι και πάλι, κάθε χειμώνα...
Ανοίγοντας το βιβλίο της Χρύσας Παραδείση, έπεσε το μάτι μου σε μια συνταγή που θα με έβγαζε επιτέλους από τη δύσκολη σχέση μου με εκείνο το...κουνουπίδι! Κροκέτες από κουνουπίδι λοιπόν, απίστευτα νόστιμες και λαχταριστές, ό,τι πρέπει για να γίνει ποθητό ένα ταπεινό μεν αλλά χαριτωμένο λαχανικό!

Κροκέτες από κουνουπίδι

(συνταγή από τον τόμο μαγειρικής της Χρύσας Παραδείση "Μαγειρική & Ζαχαροπλαστική", εκδ. Τερζόπουλος)

Για περίπου 15 κροκέτες

Υλικά

1 κουνουπίδι (περίπου 1 κιλό)
1 κουταλιά αλάτι
2 αυγά, χτυπημένα
2 κουταλιές αλεύρι
2 κουταλιές ψιλοκομμένο μαϊντανό
2 κουταλιές ψιλοκομμένο άνηθο
1/2 κουταλάκι πιπέρι
λάδι για τηγάνισμα


Αφαιρούμε το χοντρό κοτσάνι και τα φύλλα από το κουνουπίδι. Το αφήνουμε σε μπολ με αλατισμένο νερό για 1/2-1 ώρα. Το ξεπλένουμε και το στραγγίζουμε.
Γεμίζουμε μια μεγάλη κατσαρόλα κατά τα 3/4 με νερό. Προσθέτουμε αλάτι και την βάζουμε πάνω σε δυνατή φωτιά. Μόλις πάρει βράση, ρίχνουμε το κουνουπίδι και χαμηλώνουμε την ένταση της φωτιάς σε μέτρια προς δυνατή. Αφήνουμε να βράσει για 15-20 λεπτά. Το βγάζουμε από τη φωτιά και το αφήνουμε σε τρυπητό να στραγγίξει και να κρυώσει.
Χωρίζουμε το κουνουπίδι σε κλωναράκια και τα βάζουμε σε ένα μπολ. Τα λιώνουμε με πιρούνι. Προσθέτουμε τα αυγά, αλεύρι, μαϊντανό, άνηθο και πιπέρι. Ανακατεύουμε καλά για να σφίξει το μείγμα- πρέπει να στέκεται πάνω στο κουτάλι. Αν χρειαστεί προσθέτουμε λίγο αλεύρι ακόμα.
Πλάθουμε το μείγμα σε κροκέτες σε μέγεθος αυγού. Πιέζουμε ελαφρά να πλατύνουν.
Ζεσταίνουμε καλά αρκετό λάδι. Τηγανίζουμε τις κροκέτες καλά 2 λεπτά από κάθε πλευρά μέχρι να πάρουν χρυσοκόκκινο χρώμα. Τις αφήνουμε λίγο να στραγγίξουν σε χαρτί κουζίνας και τις σερβίρουμε ζεστές.



Στην επόμενη ανάρτηση θα έχουμε το κυρίως πιάτο- το οποίο περίμενα πώς και πώς να φτιάξω!

Εν τω μεταξύ, αν περάσετε από κάποιο βιβλιοπωλείο, ξεφυλλίστε τον τόμο. Άλλωστε, φαντάζομαι ότι όσοι έχετε το χούι της υποφαινόμενης, θα περνάτε αρκετή ώρα ξεφυλλίζοντας βιβλία μαγειρικής όταν  μπαίνετε σε βιβλιοπωλείο!

Σημείωση: Οι δύο πρώτες φωτογραφίες από τον τόμο είναι από τις εκδόσεις Τερζόπουλος.

Η τρίτη -με τις κροκέτες- είναι-προφανώς- της Crispy!!

Τέλη Γενάρη

Αχ, καλέ, τελειώνει -επιτέλους- ο Γενάρης του '16. Να σου πω την αλήθεια, κυρ-Γενάρη του '16, στα τσακίδια να πας και πριν φύγεις να σου δώσω τον τίτλο του "Γενάρη του εφιαλτικού".

Κατά τη διάρκεια αυτού του απαίσιου μήνα:

Έφυγε ο David Bowie.
Οι Έλληνες ζούμε εκ νέου, τον ίδιο, επαναλαμβανόμενο, δυστοπικό εφιάλτη.
Οι Έλληνες πολιτικοί αποδεικνύονται ανίκανοι πια για ο,τιδήποτε.
Το προσφυγικό παίρνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις.
Και η Ευρώπη παραλογίζεται.

Και κάτι θετικό, ίσως, κυρα Crispy;

Χμ, πολύ διάβασμα (ο "Ζοφερός Οίκος" των 1400 σελίδων φτάνει στο τέλος του, εκπληκτική η ελληνική μετάφραση), πολλές ταινίες, πολλές σειρές, πολύ τρέξιμο....

....λίγο φαγητό! Δεν εννοώ ότι έπαψα να τρώω πολύ -πού τέτοια τύχη-, απλά έπαψα να μαγειρεύω νέα πιάτα. Ε ναι, δεν κάναμε τίποτε ιδιαίτερο στην κουζίνα αυτό τον καιρό. Επαναλήψεις, κάποια γνωστά και τετριμμένα φαγητά. Κι ανάμεσα στ' άλλα ένα πιάτο που θα μπορούσε να σερβιριστεί σε brunch (μαθαίνω ότι το brunch είναι πολύ της μοδός στη γαστρονομική σκηνή των Αθηνών τώρα τελευταία) ή απλά ως ένα λιτό μεσημεριανό, ας πούμε όταν θες κάτι γρήγορο, θρεπτικό κι ελαφρύ. Αλλά κυρίως νόστιμο!

Όλα ξεκίνησαν όταν στην καθημερινή τηλεφωνική ενημέρωση των γονιών με τίτλο "τι φάγαμε σήμερα", η μητέρα μου μού αποκάλυψε ότι είχε σοτάρει λίγα χόρτα που της είχαν μείνει κι είχε ρίξει σε αυτά δύο αβγά. Το έκανε πρώτη φορά και το λάτρεψε.

Ωραία σκέφτηκα κι έτρεξα στην κουζίνα. Αβγά ήταν το σίγουρο χαρτί- ποτέ δεν λείπουν από το ψυγείο. Από χόρτα το μόνο που έπαιζε ήταν σπανάκι. Γιατί όχι. Προσθέσαμε ένα δυο υλικά, ανάψαμε τον φούρνο (γιατί έκανε και κρύο, οπότε με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια)  και....

Σπανάκι με αβγά (στο φούρνο)

Υλικά για 2 άτομα (ή 1 πολύ πεινασμένο)

180-200 γρ σπανάκι το οποίο θα καθαρίσουμε και θα κόψουμε σε κομμάτια
2 μεγάλα αβγά
2-3 κουταλιές τριμμένη παρμεζάνα
λίγη ρίγανη
αλάτι
πιπέρι
ελαιόλαδο
χυμός ενός μικρού λεμονιού

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 160 βαθμούς.

Σε ένα τηγάνι ρίχνουμε λίγο ελαιόλαδο και σε αυτό σοτάρουμε το σπανάκι. Δεν το σοτάρουμε πολύ. Το μόνο που θέλουμε είναι να μαλακώσει λίγο, να χάσει ένα μέρος του όγκου του αλλά όχι όλα τα υγρά του. Πράγμα που σημαίνει ότι σε 1-2 λεπτά θα είναι έτοιμο. Ρίχνουμε λεμόνι, ανακατεύουμε και το βγάζουμε από τη φωτιά.

Σε ατομικά ταψάκια-πυρέξ ή σε ένα πιο μεγάλο ταψί-πυρέξ ρίχνουμε μια κουταλιά ελαιόλαδο και το απλώνουμε. Στρώνουμε από πάνω το σπανάκι με τα υγρά που έχει αφήσει στο τηγάνι. Από πάνω από το σπανάκι σπάμε τα αβγά. Ρίχνουμε αλάτι, πιπέρι, ρίγανη, παρμεζάνα και φουρνίζουμε για 10-15 λεπτά, ανάλογα πόσο σφιχτό θέλουμε το αβγό.

Το ταπεινό αυτό πιάτο είναι πάρα πολύ νόστιμο κι η αλήθεια είναι ότι θα το μετανιώσετε αν την βγάλετε μόνο με ένα αβγό!