Ψήσε με

Χθες βράδυ κοιτούσα την κουζίνα (την συσκευή) και σκεφτόμουν ότι απ'όλες τις ηλεκτρικές συσκευές του σπιτιού είναι η πιο παλιά κι, ευτυχώς, δεν δείχνει σημάδια γήρανσης. Οι υπόλοιπες συσκευές έχουν αντικατασταθεί προ πολλού αλλά η κουζίνα όχι, επιμένει να είναι πιστή παρόλο που έχει περάσει δύσκολες στιγμές με την μαγείρισσα-αφεντικίνα που της έλαχε. Την κοιτούσα και σκεφτόμουν αυτόν τον παράξενο "δεσμό" που αναπτύσσεται. Ξέρω ότι ακούγεται περίεργο αλλά αυτό που έχω διαπιστώσει είναι ότι όσοι μαγειρεύουμε πολύ, δενόμαστε με την συγκεκριμένη συσκευή, της έχουμε αδυναμία. Θυμάμαι τη μητέρα μου που προσπαθούσε με νύχια και με δόντια να κρατήσει τις κουζίνες της. "Να πάρουμε καινούργια", "Όχι", αναφωνούσε η συνήθως ήρεμη κα. Κυριακή, κι έβαζε τον πατέρα μου να την φτιάξει. Επέμενε σθεναρά. Τις αγαπούσε και τις αγαπά- την παρατηρώ πώς τις κοιτά! Γι'αυτό και δεν έχει αλλάξει πολλές. Τρεις όσο θυμάμαι εγώ (και θα ήταν δύο αν η δεύτερη δεν είχε βγει σκάρτη από την αρχή).

Θα μπορούσα να την είχα αλλάξει. Θα μπορούσα να είχα αγοράσει μια υπερσύγχρονη με μαγικά κουμπάκια, φωτάκια, εντυπωσιακή, ό,τι τελευταίας τεχνολογίας κυκλοφορεί. Αλλά δεν θέλω. Την αγαπώ (ναι, ακούγεται παρανοϊκό), την ξέρω, την εμπιστεύομαι, μου αρέσει που αποκτούμε μαζί τις ρυτίδες μας 😄, περνάμε ώρες μαζί.

Σηκώθηκα, την χάιδεψα, την καληνύχτισα. Σήμερα το πρωί σηκώθηκα και μαζί, η κουζίνα κι εγώ, ψήσαμε ένα από τα ωραιότερα κέικ μήλου που βγήκαν ποτέ από την Crispy κουζίνα! Θρίαμβος!

Και θέλουμε να "ψήσουμε" κι εσάς και την κουζίνα σας 😊 να ψήσετε αυτό το υπέροχο, το τόσο κατάλληλο για την εποχή αυτή κέικ!

Ψήστε κι απολαύστε!

Κέικ μήλου με γιαούρτι

Για στρογγυλό ταψί για κέικ διαμέτρου 20 εκ.

Υλικά

2-3 μήλα βάρους + 500 γρ (έτσι ώστε όταν καθαριστούν το βάρος να είναι ~500γρ)
250 γρ αλεύρι για όλες τις χρήσεις
2 μεγάλα αυγά
1 κεσεδάκι γιαούρτι στραγγιστό (το στραγγιστό 2% είναι ιδανικό, όμως σε καμία περίπτωση μην χρησιμοποιήσετε απλό γιαούρτι 2%)
1/2 φλιτζάνι ελαιόλαδο
2/3 φλιτζάνι καστανή ζάχαρη + 1 κουταλάκι γλυκού επιπλέον
χυμός ενός λεμονιού
1/2 κουταλάκι γλυκού μοσχοκάρυδο
1 κουταλάκι γλυκού εκχύλισμα βανίλιας
1 κουταλάκι κοφτό κανέλα
1 γεμάτο κουταλάκι baking powder
1/2 κουταλάκι μαγειρική σόδα
μία πρέζα αλάτι
1 κουτάλι σούπας βούτυρο

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 170º C

Καθαρίζουμε και κόβουμε τα μήλα σε μικρά κομμάτια (~1-1,5 εκ) και τα βάζουμε σε ένα μπολ με τον μισό χυμό λεμονιού

Βάζουμε το βούτυρο στο ταψί και το τοποθετούμε στον φούρνο για μερικά λεπτά.

Σε ένα μεγάλο μπολ ανακατώνουμε το αλεύρι με το baking powder, σόδα, αλάτι, την μισή κανέλα και μοσχοκάρυδο.

Βγάζουμε από τον φούρνο το ταψί κι απλώνουμε το λιωμένο πια βούτυρο σε όλο το εσωτερικό τοίχωμα. Στη βάση ρίχνουμε με ένα κουταλάκι λίγη ζάχαρη και την μισή κανέλα.

Σε ένα άλλο μεγάλο μπολ τοποθετούμε ζάχαρη, γιαούρτι, αυγά, ελαιόλαδο, τον μισό χυμό λεμονιού και την βανίλια. Χτυπάμε με χτυπητήρι χεριού για λίγα λεπτά καλά μέχρι να αποκτήσουμε ένα ομοιογενές χυλό. Σε αυτό ρίχνουμε τα μήλα. Ρίχνουμε σιγά σιγά το μείγμα αλευριού ανακατώνοντας αυτήν φορά με σπάτουλα. Μόλις είναι έτοιμη η ζύμη μας την ρίχνουμε στο ταψί και ψήνουμε για ~50 λεπτά. Μόλις πάρει καλό χρώμα από πάνω σκεπάζουμε με αλουμινόχαρτο μέχρι την ολοκλήρωση του ψησίματος. Προς το τέλος με την μέθοδο του μαχαιριού τσεκάρουμε αν έχει ψηθεί και στο εσωτερικό καλά.

Βγάζουμε από το φούρνο κι αφήνουμε να ηρεμήσει για 15 λεπτά περίπου πριν το βγάλουμε από το ταψί. Αν θέλουμε ρίχνουμε λίγη ζάχαρη άχνη από πάνω.

Μετρώντας μέρες.

Τα καλά νέα είναι ότι, επιτέλους, αυτή η φρικτή χρονιά οδεύει σιγά σιγά προς το τέλος της. Βέβαια μένουν ακόμα 26 μέρες κι έχω το 2016 ικανό να φέρει μέχρι το τέλος του κι άλλες δυσάρεστες ειδήσεις- κάτι μου λέει ότι θα είναι "εντυπωσιακή" η έξοδος του! Μουσικά ινδάλματα, πολυαγαπημένοι ηθοποιοί, συγγραφείς, δεν αφήνει και κανέναν πίσω, τους πήρε και τους θέρισε ο κακούργος χρόνος 2016. Το χρονολόγιο στο facebook έγινε ένα ασταμάτητο μοιρολόι, από τον έναν μακαρίτη στον άλλον, τα rip έπεφταν βροχή.

Τέλος πάντων, ας τσακιστεί να φύγει το 2016. Όμως σήμερα, σας έχω κι ένα κακό νέο. Τόσα χρόνια στο food blogging, συγκεκριμένα 8 χρόνια, 1 μήνα και 11 μέρες, και ΔΕΝ έχω αναρτήσει ένα από τα πιο αγαπημένα μου κέικ! Ένα κέικ αριστούργημα! Από τα πρώτα που είχα βρει μπαίνοντας στο παγκόσμιο χωριό του food blogging. Το είχα ανακαλύψει σε νεοϋορκέζικα μπλογκ κι όχι τυχαία μιας και το κέικ αυτό θεωρείται ένα από τα εμβληματικά επιδόρπια μιας γνωστής τρατορίας στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης με το όμορφο όνομα Al di la' . Δεν έχω επισκεφτεί ποτέ το εστιατόριο, λογικό αφού δεν έχω πάει ποτέ στη Νέα Υόρκη (...!) αλλά όλοι οι Νεοϋορκέζοι food bloggers παραληρούσαν για το συγκεκριμένο επιδόρπιο. Μα φυσικά παραληρούσαν, αφού είχε ένα συνδυασμό βασικών υλικών που για μένα είναι θεϊκός: σοκολάτα + αχλάδι. Νομίζω ότι δεν χρειάζεται να πω τίποτε άλλο, έτσι δεν είναι;

Κέικ με αχλάδι και σοκολάτα κουβερτούρα.

3 μεγάλα αυγά (να έχουν βγει από το ψυγείο μισή ώρα πριν)
1 φλιτζάνι αλεύρι για όλες τις χρήσεις
120 γρ βούτυρο
2/3 φλιτζάνι ζάχαρη καστανή
3 αχλάδια (κρυστάλλια)
100 γρ σοκολάτα κουβερτούρα (κλασική)
1 κουταλάκι γλυκού baking powder
1/4 κουταλάκι αλάτι
ζάχαρη άχνη (πραιρετικά)


Καθαρίζουμε και κόβουμε τα αχλάδια σε μικρά κυβικά κομμάτια.
Μ ένα μεγάλο μαχαίρι κόβουμε την κουβερτούρα σε μικρά κομμάτια.

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 175 βαθμούς.

Ετοιμάζουμε ένα ορθογώνιο ταψί 10 x 20 εκ. ή στρογγυλό 22 εκ.. Βουτυρώνουμε με 10 γρ. από το βούτυρο τα τοιχώματα του.
Σε ένα μπολ ανακατεύουμε το αλεύρι με το baking powder και το αλάτι.
Σε ένα κατσαρολάκι λιώνουμε καλά το βούτυρο μέχρι να αρχίσει να αχνίζει.

Με ένα μίξερ χτυπάμε σε ψηλή ταχύτητα τα αυγά για 5 λεπτά. Ρίχνουμε τη ζάχαρη και χτυπάμε για 5 λεπτά ακόμα. Στα 10 λεπτά πρέπει τα αυγά να έχουν αποκτήσει όγκο και πυκνότητα. Σταματάμε με το μίξερ και συνεχίζουμε με μια σπάτουλα. Στα αυγά ρίχνουμε εναλλάξ λίγο αλεύρι, ανακταώνουμε απαλά, λίγο βούτυρο, ανακατώνουμε απαλά και συνεχίζουμε έτσι μέχρι να τελειώσουν τόσο το αλεύρι όσο και το βούτυρο. Ρίχνουμε αχλάδια και κουβερτούρα, τελειώνουμε με ένα απαλό ανακάτωμα, ρίχνουμε τη ζύμη στον ταψί, τοποθετούμε στον φούρνο και ψήνουμε για 45-50 λεπτά. Αποφεύγουμε τα πολλά ανοίγματα της πόρτας του φούρνου. Αν αρχίζει να παίρνει χρώμα στην κορυφή σκεπάζουμε με αλουμινόχαρτο.
Κάνουμε το τεστ με ένα μαχαιράκι για να δούμε αν έχει ψηθεί. Ξεφουρνίζουμε, αφήνουμε λίγο (10-15 λεπτά), βγάζουμε από το ταψί και ρίχνουμε από πάνω λίγη ζάχαρη άχνη αν θέλουμε.

Στην τρατορία του Μπρούκλιν σερβίρεται ζεστό με χτυπημένη κρέμα. Σας πληροφορώ ότι τρώγεται ωραιότατα και κρύο και ταιριάζει απίστευτα όμορφα με τσάι.

O Mark κι εγώ.

Ο κος. Μαρκ δεν είναι άλλος από τον Mark Bittman του οποίου τις συνταγές έμαθα να αγαπώ μέσα από τις ηλεκτρονικές σελίδες της New York Times. Ήμουν φανατική- ηλεκτρονική- αναγνώστρια του αμερικάνικου γαστρονομικού περιοδικού Saveur μέχρι που άλλαξε διεύθυνση (έγινε κάπως χίπστερ, αν ήθελα κάτι ανάλογο φίλοι συντάκτες του Saveur, θα ξεφύλλιζα το απίστευτα βαρετό food section του kinfolk, ευχαριστώ) και το site έγινε βαρύ κι ασήκωτο-ακόμα και τώρα δεν φορτώνει εύκολα. Για να κρατήσω επαφή με τα γαστρονομικά από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, άρχισα να επισκέπτομαι blog, τα οποία ήταν ακόμα πιο βαρετά κι από το kinfolk, βαρέθηκα μέχρι και blog με ιστορία και παράδοση (εντάξει κορίτσια κι αγόρια, το εμπεδώσαμε ότι είστε ευτυχισμένοι. αλλά κάτι θεολογικά, φιλοσοφικά επιπέδου Κοέλιο ή πολύ προσωπικά τι τα θέλετε;). Έτσι άρχισα να παρακολουθώ το section Food / Wine της ΝΥΤ κι ενθουσιάστηκα, μέχρι και τις κριτικές για τα εστιατόρια της Νέας Υόρκης διάβαζα, αλλά κάποτε συνειδητοποίησα ότι ήταν χαμένος κόπος- το ταξίδι στο Μεγάλο Μήλο είχε γίνει εν τω μεταξύ όνειρο θερινής νυχτός. Αλλά δεν ήταν καθόλου χαμένος κόπος να ανακαλύπτω τις συνταγές που πρότεινε το γαστρονομικό τιμ της εφημερίδας! Και κάπου εκεί άρχισα να παρακολουθώ τις συνταγές του κου. Bittman, κι ειλικρινά ό,τι έχω δοκιμάσει είναι απλό, εύκολο και κυρίως εκπληκτικό! Αυτό είναι που μου αρέσει στις συνταγές της συγκεκριμένης εφημερίδας. Ωραίες, απλές χωρίς εξεζητημένα στοιχεία, εύκολες και με τον τρόπο τους μοναδικές.

Πού ήθελα να καταλήξω (γιατί στο τέλος από την πολυλογία θα γίνω πιο βαρετή κι από το kinfolk). Ότι ο κος. Bittman δεν γράφει πια για την ΝΥΤ -νομίζω από πέρσι- αλλά ευτυχώς οι συνταγές του εμφανίζονται συχνά πυκνά στη σελίδα της εφημερίδας για φαγητό στο facebook. Τις προάλλες έκανε την εμφάνιση του μια συνταγή του για banana bread με καρύδα τη στιγμή ακριβώς που 3 μπανάνες έπνεαν τα λοίσθια κι εμείς θα φεύγαμε για λίγες μέρες.

Μου άρεσε πάρα πολύ η ιδέα να συνδυάσω μπανάνα και καρύδα, μου αρέσουν έτσι κι αλλιώς τα κέικ τύπου bread. Αποφάσισα να το φτιάξω κάνοντας την εξής σημαντική αλλαγή: Αντί για βούτυρο χρησιμοποίησα ελαιόλαδο. Κι επίσης πρόσθεσα λίγη μαγειρική σόδα. Α, και δεν έβαλα καρύδια γιατί βαριόμουν να σπάσω μερικά (είμαι από εκείνους που δεν αγοράζουν έτοιμο σπασμένο καρύδι...αλλά κατά τ'άλλα βαριέμαι να το σπάσω...το άσπαστο...!!!)

Το αποτέλεσμα ήταν το ωραιότερο, το πιο νόστιμο, το πιο ιδανικό σε υφή banana bread που έχω φτιάξει. Το πήρα μαζί μου σε 8ωρο ταξιδι με πλοίο και μέχρι να φτάσουμε στον προορισμό μας δεν είχε μείνει ψίχουλο!

Το έφτιαξα πάλι προχθές. ΔΕΝ ΤΟ ΧΟΡΤΑΙΝΩ!

Banana bread με καρύδα (ελαφρώς πειραγμένη συνταγή του Mark Bittman)

Για ορθογώνιο ταψί διαστάσεων 10 x 20 εκ.

100 γρ ελαιόλαδο
2 μεγάλες και πολύ ώριμες μπανάνες (ή 3 μεσαίου μεγέθους)
1 1/2 φλιτζάνι αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1/2 φλιτζάνι αλεύρι ολικής αλέσεως
3/4 φλιτζάνι ζάχαρη
1 κουταλάκι γλυκού baking powder
1/2 κουταλάκι γλυκού μαγειρική σόδα
1 πρέζα αλάτι
2 μεγάλα αυγά
1 κουταλάκι εκχύλισμα βανίλιας
2/3 φλιτζάνι καρύδα

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς.

Λαδώνουμε καλά το ταψί κι αν θέλουμε το ντύνουμε με αντικολλητικό χαρτί (βοηθά)

Λιώνουμε πολύ καλά τις μπανάνες.

Ανακατώνουμε όλα τα στεγνά υλικά μαζί. Αλεύρι, καρύδα, baking powder, σόδα, αλάτι αλλά όχι τη ζάχαρη. Την ζάχαρη θα την βάλουμε σε άλλο μεγάλο μπολ με το ελαιόλαδο και θα χτυπήσουμε με αβγοδάρτη για λίγα λεπτά. Προσθέτουμε τα αυγά και συνεχίζουμε για λίγο το χτύπημα. Προσθέτουμε τις μπανάνες και το εκχύλισμα βανίλιας. Ανακατώνουμε για λίγο και προσθέτουμε τα στεγνά υλικά. Ανακατεύουμε με μια σπάτουλα για να ομογενοποιηθεί το μείγμα. Το ρίχνουμε στο ταψί και ψήνουμε για 50 λεπτά περίπου. Τα κέικ τύπου bread πάντα αργούν να ψηθούν. Προσοχή μην μας πάρει κατά τη διάρκεια του ψησίματος. Μόλις πάρει χρώμα σκεπάζουμε με αλουμινόχαρτο. Με τη βοήθεια ενός μαχαιριού τσεκάρουμε να δούμε αν έχει ψηθεί και στο εσωτερικό. Λόγω της μπανάνας το μαχαίρι δεν θα βγαίνει ολοκάθαρο, οπότε προσοχή μην παραψηθεί.

Βγάζουμε από το φούρνο κι αφήνουμε να κρυώσει λίγο πριν το βγάλουμε από το ταψί.

Τα άλλα banana bread της Crispy:
εδώ
κι εδώ


ΥΓ: 'Νταξ οι φωτό είναι επιεικώς άθλιες. Αλλά πάλι καλά, γιατί από την άλλη θα κινδύνευα να με προσλάβει το kinfolk!!!

Α, και κάτι άσχετο. Μήπως γίνεται να σταματήσουμε να βάζουμε μπροστά στα ονόματα ξένων εφημερίδων άρθρα εκτός από εκείνο του θηλυκού γένους (Η εφημερίδα); Βλέπετε, θεωρώ ότι δεν είμαστε υποχρεωμένοι να ξέρουμε σε τι γένος αντιστοιχούν τα ουσιαστικά που χρησιμοποιούνται στις ονομασίες ξένων εφημερίδων. Η Γκάρντιαν, Η Βελτ, Η Κορριέρε κοκ μια χαρά ακούγεται κι αχ, βαχ, σας παρακαλώ αφήστε ήσυχο τον άμοιρο τον Γκάρντιαν!! #kati_dika_mou

ΥΓ2: Κι αν όλα πάνε καλά (ας πούμε, δεν μου κάνει μήνυση το kinfolk) θα σας αποκαλύψω κάποτε μια συνταγή του Mark, επιτομή της απλότητας , της γρηγοράδας και της νοστιμιάς εννοείται!

Ένας έρωτας δίχως τέλος.

Η φύση είχε τρελά κέφια όταν αποφάσισε να δημιουργήσει τα εσπεριδοειδή. Φρούτα με το πιο ευχάριστο, αναζωογονητικό άρωμα, γεύση απίθανη, ζουμερά, μια πλημμύρα βιταμινών, ιδανικά για τους μουντούς, συννεφιασμένους χειμώνες, όταν βέβαια ξεκινούν την καρποφορία τους τα περισσότερα από αυτά.

Ιδιαίτερα με το λεμόνι, η φύση αποδείχτηκε ιδανικό "τρολ"! Μυρίστε το, τέτοιο άρωμα που να δονεί τις αισθήσεις, να ζωντανεύει κάθε κύτταρο του οργανισμού, που να επιδρά τόσο θετικά ψυχολογικά δεν υπάρχει άλλο, ένα θαύμα...που -αλίμονο!- ο χυμός του είναι παραδόξως τόσο ξινός.

Το λεμόνι είναι η μεγάλη λατρεία της υποφαινόμενης. Η χαρά μου είναι να βλέπω τις λεμονιές του κήπου γεμάτες καρπούς, με το υπέροχο χρώμα τους να ομορφαίνουν τον χώρο. Λατρεύω τα γλυκά που περιέχουν λεμόνι, στα φαγητά ρίχνω πάντα λίγο παραπάνω, μου αρέσουν τρελά τα λευκά κρασιά με έντονες νότες από το συγκεκριμένο εσπεριδοειδές. Κι από αυτό το μπλογκ, εδώ που τα λέμε, έχουν περάσει πολλά γλυκά και φαγητά με βασικό συστατικό το λεμόνι.

"Μα ένα ακόμη κέικ με λεμόνι;", αναρωτήθηκε ο σύντροφος όταν με είδε να κάθομαι στον υπολογιστή για να ξεκινήσω αυτήν την ανάρτηση. "Έχεις αναρτήσει αρκετά". Κι έκατσα να σκεφτώ ποια ήταν αυτά. Έχουμε και λέμε:

Ένα κλασικό κέικ λεμονιού
Γαλλικό κέικ λεμονιού με αμυγδαλοβούτυρο
Κέικ με φιστίκι Αιγίνης και λεμόνι
Lemon bread με γάλα αμυγδάλου

Εντέλει δεν είναι και τόσο πολλά τα Crispy κέικ με λεμόνι! Εντάξει, έχουμε και τάρτα λεμόνι, μαρμελάδα λεμόνι, pancakes με λεμόνι, δύο υπέροχα δροσιστικές λεμονάδες  κι ένα σωρό φαγητά με βάση το λεμόνι!

Δεν είναι και λίγα. Αλλά ποτέ δεν είναι πολλά!
Έτσι λοιπόν σήμερα πάιρνω το θάρρος να παρουσιάσω ένα ακόμη κέικ λεμονιού. Με ρικότα αυτή τη φορά, όπως το φτιάχνουν στην Ιταλία. Υπέροχο άρωμα όπως πάντα και μια υφή απίστευτη, αφράτο αλλά συγχρόνως στιβαρό, πληθωρικό.

Κέικ λεμονιού-ρικότας

Υλικά για ορθογώνιο ταψί 10 x 20 εκ.

3 μεγάλα αυγά (να τα έχουμε βγάλει από το ψυγείο τουλάχιστον μισή ώρα πριν)
180 γρ ζάχαρη
170 γρ ρικότα
4 κουταλιές σούπας ελαιόλαδο
210 γρ αλεύρι για όλες τις χρήσεις
70 γρ ψίχα αμυγδάλου λευκό χωρίς τη φλούδα την οποία θα περάσουμε από το μούλτι μέχρι να γίνει σχεδόν αλεύρι
ξύσμα δύο λεμονιών
χυμός ενός λεμονιού
1 κουταλάκι γλυκού εκχύλισμα βανίλιας
1 1/4  κουταλάκι baking powder
1/3 κουταλάκι μαγειρική σόδα
ζάχαρη άχνη (προαιρετικά)



Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς

Ετοιμάζουμε το ταψί στρώνοντας το με αντικολλητικό χαρτί ή απλώνοντας λίγο ελαιόλαδο.

Σε ένα μπολ ανακατεύουμε το αλεύρι με το αμύγδαλο, το baking powder και την μαγειρική σόδα.

Σε ένα άλλο μεγάλο μπολ χτυπάμε με το μίξερ πολύ καλά τα αυγά με την ζάχαρη για αρκετά λεπτά μέχρι να αφρατέψει και να ασπρίσει το μείγμα. Ρίχνουμε το λάδι και την ρικότα συνεχίζοντας το χτύπημα. Μόλις αφομοιωθούν τα δύο υλικά ρίχνουμε το χυμό, το ξύσμα και το εκχύλισμα βανίλιας. Χαμηλώνοντας ταχύτητα ρίχνουμε λίγο λίγο το αλεύρι. Μόλις ομογενοποιηθεί το μείγμα, σταματάμε το χτύπημα. Ρίχνουμε τη ζύμη στο ταψί και ψήνουμε για 40-45 λεπτά. Πριν το ξεφουρνίσουμε κάνουμε τη δοκιμή με το μαχαίρι για να δούμε αν έχει ψηθεί καλά στο εσωτερικό.
Ξεφουρνίζουμε κι αφήνουμε να κρυώσει στο ταψί.
Το βγάζουμε και το πασπαλίζουμε με ζάχαρη άχνη αν θέλουμε.

Μέσα Δεκέμβρη

Προχθές την Κυριακή, στην παραλία Αλίμου, είχα πάρει μαζί μου το βιβλίο του αγαπημένου Χαρούκι Μουρακάμι που διαβάζω αυτόν τον καιρό.

Κάπου γράφει: "Ν' αντικρίζεις καθημερινά τόσο πολύ νερό, είναι μάλλον σημαντικό για τα ανθρώπινα όντα. Τα ανθρώπινα όντα είναι μάλλον γενίκευση- ξέρω καλά όμως πως είναι σημαντικό για ένα άτομο: εμένα. Αν περάσει καιρός χωρίς να δω νερό, αισθάνομαι σαν να μου απομυζούν σιγά σιγά κάτι."  

Σήκωσα το βλέμμα προς τον ορίζοντα, αντικρίζοντας το γαλάζιο μιας απαστράπτουσας θάλασσας, τον οικείο όγκο της Αίγινας, τα σκάφη που είχαν βγει στα βαθιά για προπόνηση, τα θεόρατα εμπορικά που κατευθύνονταν στον Πειραιά. Και σκέφτηκα: "Ευτυχώς". Πήρα μια βαθιά ανάσα.

Εκτός από βιβλία συνήθως κουβαλώ μαζί μου και κάτι να φάω. Προχθές είχα μαζί μου μπανάνα και κάτι biscotti σοκολάτας που είχα φτιάξει. Τρώγοντας πρώτα το φρούτο και μετά το μπισκότο μου ήρθαν στο στόμα κι οι δύο γεύσεις. Κι αναρωτήθηκα γιατί τόσο καιρό δεν έχω αναρτήσει εκείνο το υπέροχο σοκολατένιο banana bread! Λοιπόν, ήρθε η σειρά του!

Σοκολατένιο banana bread

Για ορθογώνιο ταψί 20 x 10

Υλικά:

150 γρ αλεύρι για όλες τις χρήσεις
130 γρ ζάχαρη καστανή
110 γρ ελαιόλαδο
30 γρ κακάο σε σκόνη
2 μεγάλες μπανάνες πολύ ώριμες τις οποίες θα έχουμε λιώσει καλά
1 κεσέ γιαούρτι
2 μεγάλα αυγά
1 κουταλάκι του γλυκού εκχύλισμα βανίλιας
1/2 κουταλάκι μαγειρική σόδα
1 πρέζα αλάτι
50 γρ σταγόνες σοκολάτας
λίγη ζάχαρη άχνη (προαιρετικά)

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς.

Ετοιμάζουμε το ταψί που θα χρησιμοποιήσουμε. Λαδώνουμε καλά την εσωτερική επιφάνεια ή στρώνουμε σε κάθε πλευρά αντικολλητικό χαρτί ψησίματος (προτιμώ το δεύτερο).

Σε ένα μπολ ανακατώνουμε το αλεύρι με το κακάο, τη σόδα και το αλάτι.

Σε άλλο μεγάλο μπολ χτυπάμε για λίγο με τον αβγοδάρτη τη ζάχαρη με το λάδι. Μετά από λίγο προσθέτουμε ένα ένα τα αυγά. Συνεχίζουμε να χτυπάμε. Προσθέτουμε το εκχύλισμα βανίλιας και το γιαούρτι. Μόλις ομογενοποιηθεί το μείγμα προσθέτουμε τις λιωμένες μπανάνες. Ανακατεύουμε λίγο ακόμα και προσθέτουμε το αλεύρι. Ανακατώνουμε μέχρι να ομογενοποιηθεί το μείγμα. Τέλος προσθέτουμε τις σταγόνες σοκολάτας. Μια μικρή ανάμειξη ακόμα κι είμαστε έτοιμοι. Βάζουμε τη ζύμη στο ταψί και ψήνουμε για 1 ώρα περίπου. Τα γλυκά τύπου bread θέλουν συνήθως παραπάνω ψήσιμο. Ελέγχουμε αν έχει ψηθεί μπήγοντας ένα μαχαίρι στο κέντρο του γλυκού- επειδή έχουμε ρίξει σταγόνες σοκολάτας αυτές συνήθως αφήνουν ίχνη πάνω στο μαχαίρι.

Ξεφουρνίζουμε κι αφήνουμε κάνα δεκάλεπτο το γλυκό να ηρεμήσει (έχει κι αυτό τα νευράκια του...!) και μετά το βγάζουμε από το ταψί. Προαιρετικά ρίχνουμε από πάνω λίγη ζάχαρη άχνη.

Το γλυκό δεν είναι μόνο γευστικά καταπληκτικό αλλά κι η υφη του είναι ιδανική. Θυμίζει gateau moelleux.

Επειδή έχω μείνει πίσω στο μουσικό αφιέρωμα που αποφάσισα να κάνω σε αγαπημένους δίσκους, θα ρίξω δύο σήμερα. Κι οι δύο  είναι από πολύ σημαντικούς κι αγαπημένους πιανίστες της τζαζ.

Πρώτ'απ'όλα από τον σπουδαίο Dave Brubeck, το άλμπουμ "Time Out", στο οποίο ακούγεται και το περίφημο " Take five", ένα τζαζ στάνταρντ που αποκλείεται να μην έχετε ακούσει έστω και μια φορά στη ζωή σας, ακόμα κι αν δεν ακούτε τζαζ! Αγαπώ όλα τα κομμάτια του δίσκου, ιδιαίτερα το πρώτο, το " Blue rondo a la turk".

Ένας άλλος πιανίστας της τζαζ στον οποίο έχω αδυναμία είναι ο McCoy Tyner. Αγαπημένος δίσκος το "The real McCoy", θα πάρετε μια καλή ιδέα από το πανέμορφο παίξιμο του. Κομμάτι- κόλλημα από τον δίσκο το "Contemplation".

ΥΓ: Ελπίζω οι εκδόσεις Ωκεανίδα να μην μου στείλουν κάνα εξώδικο ή μηνυτήρια αναφορά για το μικρό απόσπασμα που αντέγραψα από το βιβλίο του Μουρακάμι! Όχι τίποτε άλλο, αλλά πού να βρίσκεις δικηγόρο τέτοια εποχή. Βλέπετε έχουμε γιορτές, αποχές και λοιπές...συμφορές!

Μια πορτοκαλιά με πολλά πορτοκάλια

Τον ελέυθερο χρόνο μας τον περνάμε εδώ:

Εν τω μεταξύ, η πορτοκαλιά του κήπου έδωσε τα πρώτα από τα πολλά πορτοκάλια που μας έχει υποσχεθεί για φέτος. Από αυτά πήραμε ένα και φτιάξαμε ένα υπέροχα ελαφρύ, κομψό στη γεύση, κέικ:

Κέικ πορτοκαλιού με παπαρουνόσπορο (φτιαγμένο με γιαούρτι & ελαιόλαδο)

Υλικά (για ορθογώνιο βαθύ ταψί κέικ 20 εκ x 10 εκ)

4 αυγά
240 γρ αλεύρι
1 κεσεδάκι γιαούρτι (προσωπικά προτιμώ τα στραγγιστά 2%)
150 γρ ζάχαρη
40 γρ παπαρουνόσπορο
110 γρ ελαιόλαδο
1 κουταλάκι εκχύλισμα βανίλιας
ξύσμα και χυμός ενός πορτοκαλιού (μισός χυμός θα πάει στο κέικ, μισός στο γλάσο)
1 1/2 κουταλάκι του γλυκού baking powder
1/2 κουταλάκι του γλυκού μαγειρική σόδα
1 πρέζα αλάτι

Για το γλάσο

1/2 φλιτζάνι ζάχαρη άχνη
χυμός μισού πορτοκαλιού


Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς.

Ετοιμάζουμε το ταψί. Το στρώνουμε με αντικολλητικό χαρτί το οποίο θα εξέχει στα πλάγια και λαδώνουμε ελαφρώς.

Σε ένα μπολ ανακατώνουμε το αλεύρι με τον παπαρουνόσπορο, το baking powder, τη σόδα και το αλάτι.

Σε μεγαλύτερο μπολ ρίχνουμε τη ζάχαρη και το ξύσμα. Με τα δάχτυλα τρίβουμε τη ζάχαρη με το ξύσμα- έτσι θα απελευθερωθούν τα έλαια και θα αρωματισθεί ακόμα περισσότερο το κέικ.
Ρίχνουμε τα αυγά και χτυπάμε με μίξερ μέχρι να αφρατέψει καλά το μείγμα. Σε χαμηλότερη ταχύτητα πια, συνεχίζουμε το χτύπημα ρίχνοντας σταδιακά το γιαούρτι, το λάδι, τον μισό χυμό και τη βανίλια. Συνεχίζουμε μέχρι να ομογενοποιηθεί το μείγμα.
Αφήνουμε το μίξερ και συνεχίζουμε με ξύλινη σπάτουλα. Προσθέτουμε λίγο λίγο το μείγμα αλευριού ανακατώνοντας απαλά. Μόλις έχει ενσωματωθεί καλά το αλεύρι, ρίχνουμε τη ζύμη στο ταψί και ψήνουμε για 50-55 λεπτά. Τα κέικ με ελαιόλαδο πάντα θέλουν λίγο ψήσιμο παραπάνω.

Εν τω μεταξύ σε ένα φλιτζάνι ανακατώνουμε τον υπόλοιπο χυμό με τη ζάχαρη άχνη.

Μόλις ψηθεί το γλυκό (τσεκάρουμε πρώτα με ένα μαχαίρι) το βγάζουμε από τον φούρνο και το αφήνουμε 10 λεπτά να ηρεμήσει. Το βγάζουμε από το ταψί και το βάζουμε σε μια πιατέλα. Το περιχύνουμε με το γλάσο.

Πολλά πορτοκάλια λοιπόν, κι έτσι θυμήθηκα το τραγούδι ενός πολύ αγαπημένου και ξεχωριστού σκοτσέζικου συγκροτήματος, που δυστυχώς δεν έτυχε ποτέ της αναγνώρισης που του άξιζε. Μιλώ για τους Trash Can Sinatras, μελωδικοί, λυρικοί, ευαίσθητοι. Ο τελευταίος τους δίσκος που κυκλοφόρησε το 2009 είχε τον τίτλο "In the Music" κι ήταν κάτι παραπάνω από εξαιρετικός, όλα τα τραγούδια πανέμορφα. Ακούστε αυτό:

Και μετά ακούστε τούτο (το αγαπημένο μου):

Καιρού επιτρέποντος

Είναι Νοέμβρης κι ως food blogger στο τεφτέρι σου έχεις καταγράψει συνταγές φθινοπωρινές, φαγητά θαλπωρής (aka comfort food), κέικ και μπισκότα που μοσχοβολούν χειμώνα, κρύο, βροχή, γκριζάδα, μελαγχολία, αλλά κι αναμονή για τη γιορτή των Χριστουγέννων, μυρωδιές που σε παρασέρνουν και σε βυθίζουν σε εικόνες βορειοευρωπαϊκές, εκεί όπου τα σπίτια τα έχει πλακώσει το χιόνι κι ο ιδιοκτήτης κάθεται ευτυχισμένος μπροστά στο όμορφο τζάκι του ενώ μια αφράτη γάτα χουχουλιάζει στα πόδια του και στα χέρια του κρατά ένα φλιτζάνι με ζεστό ρόφημα και μπορείς να το δεις να αχνίζει...Έξω συνεχίζει να χιονίζει...

Στοπ!

Ξέχασε τα όλα αυτά! Τον τελευταίο καιρό ανοίγεις κάθε πρωί το παράθυρο κι ένας δυνατός ήλιος σε τυφλώνει (θες γυαλιά ηλίου από τις εφτά το πρωί), ούτε ένα τόσο δα συννεφάκι έχει περάσει εδώ και μέρες από πάνω μας (τουλάχιστον στην Αθήνα), οι θερμοκρασίες θυμίζουν εκείνες στα τέλη του χαρούμενου Μάη, οι παραλίες γνωρίζουν μέρες δόξας, τα κοντομάνικα καλά κρατούν, όλοι πίνουν τον καφέ τους έξω, τρώνε έξω, κάθονται στις βεράντες τους, κυνηγούν κουνούπια (ναι, συνέβη κι αυτό).

Όμως καιρέ μου γλυκέ, δεν μπόρεσα να περιμένω άλλο! Ενέδωσα και χθες έφτιαξα ένα απίστευτο κέικ κανέλας για να συνοδεύω τα ζεστά ροφήματα του φθινοπώρου- που δεν είναι τόσο ζεστά ακόμα, στον φρέντο έχουμε κολλήσει. Θα μου επιτρέψεις να το αναρτήσω. Εσύ συνέχισε έτσι όπως είσαι. Το πολύ πολύ να κάνουμε καμιά βουτιά ανήμερα τα Χριστουγέννα.

Κέικ κανέλας (από εκείνα που συνοδεύουν ένα ζεστό τσάι)
Cinnamon teacake

Υλικά

Για μικρό ταψί, είτε στρογγυλό είτε ορθογώνιο (20 εκ x 10 εκ)

1 αυγό σε θερμοκρασία δωματίου
150 γρ αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1/2 φλιτζάνι ζάχαρη + 1 κουταλιά της σούπας επιπλέον
30 + 30 γρ βούτυρο το οποίο θα έχουμε ήδη λιώσει
1/2 φλιτζάνι ξινόγαλο
1 1/2 κουταλάκι του γλυκού baking powder
1/2 κουταλάκι του γλυκού εκχύλισμα βανίλιας (ή βανίλια από στικ 1/4 κουταλάκι γλυκού)
1/4 κουταλάκι γλυκού μοσχοκάρυδο
1 κουταλάκι γλυκού κανέλα
1 πρέζα αλάτι

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς.

Ετοιμάζουμε το ταψί βουτυρώνοντας το καλά.

Χωρίζουμε το απσράδι του αυγού από τον κρόκο.

Σε ένα μπολ αναμειγνύουμε το αλεύρι με το baking powder και το μοσχοκάρυδο.

Σε άλλο μπολ χτυπάμε με μίξερ πολύ καλά το ασπράδι μέχρι να γίνει σφιχτή μαρέγκα. Προσθέτουμε τον κρόκο συνεχίζοντας να χτυπάμε. Προσθέτουμε την ζάχαρη, χτυπάμε για λίγο ακόμα και προσθέτουμε το ξινόγαλο με την βανίλια ολοκληρώνοντας το χτύπημα με μίξερ μετά από λίγο. Συνεχίζουμε με ξύλινη σπάτουλα. Προσθέτουμε λίγο λίγο, το αλεύρι και το μισό βούτυρο, ανακατώνοντας απαλά μέχρι να ομογενοποιηθεί το μίγμα. Το ρίχνουμε στο ταψί και ψήνουμε για περίπου 20-25 λεπτά.

Όταν έχει ψηθεί το βγάζουμε από τον φούρνο κι από το ταψί και το τοποθετούμε σε μια πιατέλα. Περνάμε από πάνω του με το πινέλο το υπόλοιπο βούτυρο (και το οποίο θα έχουμε διατηρήσει ζεστό.

Εν τω μεταξύ θα έχουμε ανακατώσει την μία κουταλιά ζάχαρη με την κανέλα. Το μίγμα αυτό θα το ρίξουμε πάνω στο κέικ.

*

Είναι από τα πιο νόστιμα κέικ που έχω φτιάξει ποτέ και πανεύκολο. Ψάχνοντας για σχετική συνταγή έπεφτα πάνω σε αυστραλέζικα site κι η εντύπωση που μου δόθηκε ήταν ότι πρόκειται για τυπική συνταγή της μακρινής αυτής χώρας (και γενέτειρα της υποφαινόμενης). Η συνταγή εμφανιζόταν παντού πάνω κάτω με τον ίδιο τρόπο. Οι αλλαγές που έκανα εγώ στην αρχική συνταγή είναι οι εξής: Αντί για γάλα χρησιμοποίησα ξινόγαλο (γιατί όποτε μου δίνεται η ευκαιρία το κάνω) και πρόσθεσα λίγο μοσχοκάρυδο γιατί μου αρέσει πολύ η τριάδα βανίλια-μοσχοκάρυδο-κανέλα. Αν φτιάξετε το κέικ συνιστώ οπωσδήποτε να κάνετε κι εσείς αυτές τις αλλαγές.

Μιας και η συνταγή μας έρχεται από την Αυστραλία, είπα να βάλω σήμερα στο πικάπ του μπλογκ (γιατί είπαμε ότι μέχρι το τέλος του έτους θα παίζουμε και μουσικές) το αγαπημένο μου αυστραλέζικο συγκρότημα. Η χώρα έχει πολύ δυναμική παρουσία στο χώρο της ποπ & ροκ μουσικής σκηνής, πάμπολλα συγκροτήματα έχουν ξεχωρίσει αλλά αυτό που θεωρώ εγώ ως το πιο αυστραλέζικο από όλα είναι...δύο! (εεε, τι να κάνουμε τα αγαπώ και τα δύο) The Go-Betweens και  The Triffids. Έχω λιώσει τους δίσκους τους και παρότι τα συγκροτήματα δεν υπάρχουν πια με συντροφεύουν ακόμα και τώρα συχνά.
Σας έχω ένα τραγούδι από τα δύο συγκροτήματα, μάλλον το πιο γνωστό για το καθένα:

Η ιστορία με το ψωμί που δεν ήταν ψωμί

Σε συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησης θα μιλήσουμε και σήμερα για τους Αμερικανούς και την προσφορά τους στο σύγχρονο γαστρονομικό σύμπαν. Γιατί όπως και να' χει, οι Αμερικανοί είναι μεγάλοι influentials, πρέπει να το παραδεχτούμε αυτό, κι είναι επιδραστικοί για πολλούς λόγους που θα αναλύσουμε σε άλλη ανάρτηση.
Προς το παρόν θα ασχοληθούμε με μια συγκεκριμένη προσφορά τους και δη για εκείνο το ψωμί που δεν είναι ψωμί αλλά κέικ αλλά ούτε κέικ το λες!
Αναφέρομαι στα γλυκά breads, των οποίων η κανονική ονομασία είναι quick breads κι η οποία ονομασία αναφέρεται σε κέικ, μάφινς, μπράουνις κλπ. Κάπως μπερδεμένα ακούγονται όλα αυτά έτσι προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσω την ορολογία ανακάλυψα ότι ούτε κι οι Αμερικανοί καλά καλά δεν έχουν αποσαφηνίσει τι ακριβώς είναι το (quick) bread, συνήθως δεν συμφωνούν μεταξύ τους παρά μόνο στα εξής στοιχεία:
*Το bread έχει διαφορετική υφή, είναι λιγότερο αφράτο και πιο συμπαγές.
*Αντί για βούτυρο συνήθως χρησιμοποιείται κάποιο είδος ελαίου.
*Η διαδικασία ετοιμασίας είναι διαφορετική- και πιο σύντομη.. Συνήθως αναμειγνύουμε τα υγρά υλικά μεταξύ τους, τα ξηρά μεταξύ τους και γρήγορα γρήγορα αναμειγνύουμε τα μεν με τα δε.
*Πάντα τα ψήνουμε σε μικρό ορθογώνιο ταψάκι. Ναι, το σχήμα παίζει ρόλο, δεν νοείται στρογγυλό bread!

Σε αυτά τα τέσσερα σημεία συμφωνούν, στα υπόλοιπα διαφωνούν κι οι συζητήσεις καλά κρατούν στις ιστοσελίδες και τα φόρουμ.

Από προσωπική εμπειρία, μπορώ να πω ότι τα breads είναι βολικά κι εύκολα και γι' αυτό τα φτιάχνω συχνά. Το banana bread μου είναι πια θεσμός, είναι πολύ μαλακό κι έχει το μεγάλο πλεονέκτημα των breads: δεν στεγνώνει, διατηρείται υγρό για πολλές μέρες κι έχει πάντα την υφή του φρεσκοψημένου. Έχω δοκιμάσει με αχλάδι και στα προσεχώς είναι κι ένα με κολοκύθα.
Προ ημερών όμως έφτιαξα αυτό που ακολουθεί κι είναι απίστευτο! Απλό αλλά απίστευτο! Εύκολο αλλά απίστευτο! Γευστικό και νόστιμο και λαχταριστό και πάντα απίστευτο!

Lemon Bread με γάλα αμυγδάλου

Υλικά

Για το γλυκό:

1 1/2 φλιτζάνια αλεύρι για όλες τις χρήσεις
2/3 φλιτζάνι ζάχαρη
1/2 φλιτζάνι ελαιόλαδο
2 μεγάλα αυγά
1 μικρή συσκευασία γάλα αμυγδάλου (αντιστοιχεί σε 200ml) (δες φωτό*)
χυμός και ξίσμα ενός λεμονιού
1 κουταλάκι του γλυκού baking powder
1 πρέζα αλάτι
1 κουταλάκι του γλυκού εκχύλισμα πικραμύγδαλου

Για το γλάσο:

1 φλιτζάνι ζάχαρη άχνη
χυμός ενός λεμονιού
1 κουταλάκι του γλυκού εκχύλισμα πικραμύγδαλου
λίγα αμύγδαλα φιλέ

Θα χρειαστούμε ορθογώνιο ταψί για κέικ 20 εκ x 10 εκ

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς

Ετοιμάζουμε το ταψί. Λαδώνουμε κι αν θέλουμε στρώνουμε με αντικολλητικό χαρτί (εγώ το κάνω, βοηθά πολύ)

Σε ένα μπολ ρίχνουμε τη ζάχαρη με το ξύσμα λεμονιού και τρίβουμε με τα χέρια. Με αυτόν τον τρόπο θα απελευθερωθούν τα αρώματα του λεμονιού. Σε ένα άλλο μεγάλο μπολ αναμειγνύουμε το αλεύρι με το baking powder και το αλάτι. Ενώνουμε τα υλικά των δύο μπολ μαζί.
Σε τρίτο μπολ χτυπάμε τα αυγά. Προσθέτουμε το γάλα αμυγδάλου, το λάδι, χυμό λεμονιού και εκχύλισμα και χτυπάμε για λίγο ακόμα μέχρι να ομογενοποιηθεί το μείγμα. Δεν χρειάζεται να χρησιμοποιήσουμε μίξερ, μπορούμε να κάνουμε τη δουλειά και με έναν αυγοδάρτη.
Προσθέτουμε το υγρό μείγμα στο μείγμα αλεύρι-ζάχαρη κι αναμειγνύουμε μέχρι πάλι να ομογενοποιηθεί η ζύμη. Ρίχνουμε στο ταψί και ψήνουμε για σχεδόν 1 ώρα. Προσοχή, τα breads πάντα θέλουν παραπάνω ώρα στο ψήσιμο.

Όταν είναι πια έτοιμο το βγάζουμε από το φούρνο και το αφήνουμε λίγο πρν το βγάλουμε από το ταψί.
Ετοιμάζουμε το γλάσο. Σε ένα μπολ χτυπάμε όλα τα υλικά μαζί -μείον το αμύγδαλο- μέχρι να πάρουμε γλάσο με κρεμώδη υφή. Απλώνουμε πάνω από το γλυκό κι αμέσως ρίχνουμε τα αμύγδαλα.

Το γλυκό διατηρείται φρέσκο για αρκετές μέρες κι είναι ιδανικό για το απογευματινό τσάι μιας φθινοπωρινής μέρας (αν κι οι μέρες δεν είναι ακόμα τόσο φθινοπωρινές)

ΥΓ: Λίγα λόγια για τα food blog awards που διοργανώνει το BHMA Gourmet.

Καταρχήν να πω ότι επιτέλους ένα από τα τόσα ελληνικά γαστρονομικά περιοδικά αποφάσισε να πράξει το αυτονόητο! Υπάρχει τόσος πλούτος από food blogs στον ελληνικό κυβερνοχώρο που η θέσπιση βραβείων επιβαλλόταν. Θα ρωτήσετε γιατί. Για το λόγο που θεσπίζονται βραβεία, να επιβραβευθεί ο άξιος και να ανεβαίνει χρόνο με το χρόνο η ποιότητα, η ύλη, το ενδιαφέρον.

Μία παρατήρηση: Ο χρόνος διεξαγωγής δεν είναι ο κατάλληλος. Ανακοινώνεται μέσα Σεπτέμβρη και πρέπει να ψηφίσεις μέχρι μέσα Οκτώβρη. Το θέμα είναι ότι έχει προηγηθεί ένα ολόκληρο καλοκαίρι κατά τη διάρκεια του οποίου τα περισσότερα blogs παραμένουν ανενεργά ή σχεδόν ανενεργά -ιδιαίτερα τον Αύγουστο. Καλύτερα, κατά τη γνώμη μου πάντα, θα ήταν να διεξαγόταν ο διαγωνισμός Απρίλη-Μάη, όταν πια έχει περάσει ένας γόνιμος χειμώνας για τα food blogs. Όπως κάνει άλλωστε πολύ σωστά και το saveur.

Καλή επιτυχία στους συμμετέχοντες!

Περί της διόγκωσης των συστατικών.

Προ ημερών πήγα σε ένα μικρό σούπερ μάρκετ -από εκείνα όπου δεν βρίσκεις όλων των εταιριών τα είδη- κι αγόρασα αλεύρι μιας εταιρίας γνωστής στο χώρο. Δεν αγόραζα συχνά το συγκεκριμένο αλεύρι αλλά ναι, το είχα χρησιμοποιήσει στο παρελθόν. Χαζεύοντας τη συσκευασία έπεσε το μάτι μου στα συστατικά. Τα οποία ήταν περισσότερα του ενός. Μέχρι πρότινος είχα την εντύπωση ότι το απλό αλεύρι (όχι τα τύπου Φαρινάπ κλπ) ήταν απλό, σκέτο, νέτο αλεύρι- γι' αυτό και δεν διάβαζα ποτέ τι έγραφε μετά την ένδειξη "συστατικά". Αλεύρι για όλες τις χρήσεις αγόρασα. Και μου προέκυψε αλεύρι με...διογκωτικά. Κι έμεινα να αναρωτιέμαι τι διάολο θέλουν τα διογκωτικά στο απλό αλεύρι και τέλος πάντων τι είδους διογκωτικά ήταν αυτά. Και στο κάτω κάτω δεν ήθελα αλεύρι με διογκωτικά, βρε φίλε, ήθελα σκέτο, καλής ποιότητας αλεύρι. Κι εσύ μου έβαλες διογκωτικά. Και τώρα πια τίποτα δεν είναι δεδομένο. Φίλε, με αναγκάζεις να διαβάζω από δω και μπρος σχολαστικά και τα πακέτα με το αλεύρι. Θα γίνω η τρελή των σούπερ μάρκετ, εκείνη που διαβάζει τα συστατικά και στις συσκευασίες αλευριού, η δακτυλοδεικτούμενη εμμονική με τα συστατικά. Έτσι θα με καταντήσεις φίλε, εσύ και τα διογκωτικά σου.

Πήρα, που λέτε, το αλεύρι με τα διογκωτικά (δεν γινόταν να το επιστρέψω, το είχα ήδη ανοίξει όταν έκανα τη "διογκωμένη" ανακάλυψη) κι έφτιαξα ένα ωραιότατο, φθινοπωρινό κέικ με μήλα. Γιατί τι θα ήταν το φθινόπωρο χωρίς γλυκά με μήλα!

Κέικ μήλου με ελαιόλαδο (#2)*

Υλικά για ταψί διαμέτρου 22 εκ.


3 ξινόμηλα
180 γρ ζάχαρη
4 μεγάλα αυγά
120 γρ ελαιόλαδο
150 γρ αλεύρι για όλες τις χρήσεις (χωρίς διογκωτικά...!)
2 κουταλάκια του γλυκού baking powder
1/4 κουταλάκι του γλυκού αλάτι
1/4 κουταλάκι κανέλα (γιατί τι θα ήταν ένα κέικ μήλου δίχως κανέλα...!)
1/2 φλιτζάνι σουλτανίνα
1/2 φλιτζάνι αμύγδαλο φιλέ (λευκό)
1 γενναία κουταλιά βούτυρο


Σε ένα μπολ ανακατεύουμε με το αλεύρι το baking powder, αλάτι και κανέλα.

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς.
Βάζουμε το βούτυρο στο ταψί, το οποίο τοποθετούμε στο φούρνο μέχρι να λιώσει το βούτυρο.
Εν τω μεταξύ καθαρίζουμε τα μήλα και τα κόβουμε σε λεπτές φέτες.
Βγάζουμε το ταψί από το φούρνο κι απλώνουμε με ένα πινέλο το βούτυρο, που έχει λιώσει, σε όλη του την εσωτερική επιφάνεια. Τοποθετούμε τις φέτες σε στρώσεις στο ταψί- θα βγουν τουλάχιστον δύο καλές στρώσεις.

Ετοιμάζουμε τη ζύμη.
Χτυπάμε με το μίξερ πολύ καλά τη ζάχαρη με τα αυγά μέχρι να αφρατέψει και να ασπρίσει το μείγμα.
Χτυπώντας πιο απαλά πια, προσθέτουμε το αλεύρι κι ανακατώνουμε μέχρι να ενσωματωθεί. Προσθέτουμε το ελαιόλαδο και συνεχίζουμε να ανακατώνουμε απαλά μέχρι να ενσωματωθεί κι αυτό και να ομογενοποιηθεί το μείγμα. Τέλος προσθέτουμε την σουλτανίνα.

Ρίχνουμε το μείγμα πάνω από τα μήλα στο ταψί. Από πάνω ρίχνουμε τα αμύγδαλα.

Ψήνουμε για περίπου 35-40 λεπτά. Τσεκάρουμε να δούμε αν έχει ψηθεί πριν το ξεφουρνίσουμε.

Αφήνουμε για 10-15 λεπτά και μετά το βγάζουμε από το ταψί.

Το μεγάλο πλεονέκτημα των κέικ με ελαιόλαδο είναι ότι όσο περνούν οι μέρες διατηρούν την υγρασία τους, δεν ξηραίνονται. Κι έχουν μια ιδιαίτερη γεύση, μιας και το ελαιόλαδο ταιριάζει όμορφα με κέικ με φρούτα. Όσοι τυχόν δεν θέλουν ελαιόλαδο μπορούν να το αντικαταστήσουν με ισόποσο βούτυρο το οποίο θα έχουν λιώσει και θα έχουν αφήσει να κρυώσει.

*Εδώ θα βρείτε παλιότερη εκδοχή του ίδιου γλυκού.

Το τέλος ενός επεισοδιακού καλοκαιριού

Όσα συνέβησαν στη χώρα τέλη Ιουνίου - αρχές Ιουλίου δεν με άφησαν ανεπηρέαστη. Με επηρέασαν τόσο σε σημείο να μην έχω την απαραίτητη διάθεση να ασχοληθώ με το μπλογκ. Όπως θα διαπιστώσετε από την συχνότητα των αναρτήσεων, ο Ιούλιος είναι σχεδόν κενός. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν μαγείρευα. Τουναντίον, κατά τη διάρκεια του φετινού καλοκαιριού πέρασα πολλές ώρες στην αγαπημένη μου κουζίνα μαγειρεύοντας. Και σκέφτηκα ότι μάλλον εκεί ξέσπασα, ψάχνοντας κάτι να κάνω για να μην σκέφτομαι συνέχεια όσα γίνονται στη λιλιπούτεια χώρα μας.
Ουδέν κακόν αμιγές καλού που λένε, έτσι προσπαθώντας να αντιμετωπίσω ψυχολογικά την πολιτική επικαιρότητα μαγείρευα κι έψηνα συνέχεια. Και συνέχεια. Κι άρχισα να παίζω λίγο με τις συνταγές (όπως οι πολιτικοί με τα μνημόνια). Κι άρχισα να κάνω κάποιες αλλαγές (όπως οι πολιτικοί με τα μνημόνια). Η σημαντικότερη ίσως αλλαγή είναι ότι σε κάποιες συνταγές αντικατέστησα το βούτυρο με ελαιόλαδο. Κυρίως σε γλυκά και μπισκότα. Αυτό περισσότερο ως ανάγκη να διατηρηθεί το γλυκό σε καλή κατάσταση τους καλοκαιρινούς μήνες, μιας και με το βούτυρο υπάρχει σχετικά γρήγορη αλλοίωση- κι όχι μόνο στη γεύση. Έχω κατά καιρούς φτιάξει κέικ με ελαιόλαδο -και τα έχω αναρτήσει- κι είναι υπέροχα. Αφράτα, μυρωδάτα και κυρίως δεν χάνουν την υγρασία τους, δεν στεγνώνουν. Αυτή τη φορά προχώρησα στα μάφινς (συνταγή που καλώς εχόντων των πραγμάτων θα αναρτηθεί προς το τέλος του μήνα) και στα μπισκότα που ήταν πραγματικός θρίαμβος! ( Δες στο instagram)  Διατηρούνταν για μέρες φρέσκα και τραγανά χωρίς να χάσουν ούτε σε γεύση! Μετά προχώρησα στην κλασική πασταφλώρα. Το γεγονός ότι το ψυγείο είχε γεμίσει με βάζα από μαρμελάδες, άλλο μεγάλο σουξέ με αποκορύφωμα την τελευταία από σύκο, σήμαινε ότι, με την διαδικασία του επείγοντος (όπως οι πολιτικοί με τα μνημόνια), έπρεπε να φτιάξουμε πασταφλώρες! Κι η βάση να είναι με ελαιόλαδο! Όπως κι έγινε:

Πάστα φλώρα (βάση φτιαγμένη με ελαιόλαδο)

Υλικά για ταψί διαμέτρου 25 εκ (αν την  θέλουμε πιο χοντρή χρησιμοποιούμε ταψί μικρότερης διαμέτρου)

2 φλιτζάνια* αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1/2 φλιτζάνι ψίχα φουντουκιού**
1/4 φλιτζάνι ελαιόλαδο
1/2 φλιτζάνι ζάχαρη καστανή
5-6 κουταλιές παγωμένο νερό
1 πρέζα αλάτι

1/2 βάζο μαρμελάδα της αρεσκείας μας (ίσως και λίγο περισσότερη αν μας αρέσει να είναι πληθωρική η παρουσία της)

Ετοιμάζουμε τη ζύμη.
Σε ένα μεγάλο μπολ ανακατεύουμε το αλεύρι, με την ψίχα φουντουκιού, το αλάτι και τη ζάχαρη. Ρίχνουμε το ελαιόλαδο και με ένα πιρούνι ανακατεύουμε μέχρι να δημιουργηθούν χοντρά τρίμματα. Ρίχνουμε λίγο λίγο το νερό και ζυμώνουμε έως ότου αποκτήσουμε μια ζύμη που να μην κολλά στα χέρια μας. Την τυλίγουμε σε μεμβράνη και την αφήνουμε στο ψυγείο για μία ώρα περίπου.

Στα 50 λεπτά ξεκινάμε την προθέρμανση του φούρνου στους 190 βαθμούς . Ετοιμάζουμε το ταψί, διαμέτρου 25 εκ., αλείφοντας το με λίγο ελαιόλαδο. Βγάζουμε τη ζύμη, κόβουμε τα δύο τρίτα και την υπόλοιπη την επιστρέφουμε στο ψυγείο. Τοποθετούμε τη ζύμη στο κέντρο του ταψιού κι αρχίζουμε να την απλώνουμε με τη βοήθεια των δακτύλων. Προσέχουμε να πάρουμε ίδιο πάχος σε όλη την επιφάνεια. Απλώνουμε από πάνω την μαρμελάδα. Βγάζουμε την υπόλοιπη ζύμη από το ψυγείο και την πλάθουμε σε λωρίδες τις οποίες απλώνουμε σταυρωτά από πάνω.
Ψήνουμε για 40 λεπτά περίπου- εξαρτάται από το πάχος της βάσης. Προσέχουμε μην πάρει απότομα χρώμα. Τότε την σκεπάζουμε με αλουμινόχαρτο μέχρι να ολοκληρωθεί το ψήσιμο.

*Όπως έχουμε ξαναπεί, εννοούμε φλιτζάνια 240-250 ml. Φλιτζάνια που χρησιμοποιούμε κυρίως για καφέ φίλτρου.

**Η παρουσία ξηρών καρπών πάντα κάνει τη ζύμη πιο νόστιμη!

(Ακολουθεί προεκλογική υπόσχεση!)
Θα τα πούμε ξανά μετεκλογικά!

Φιστίκι Αιγίνης φανατικά!

Προ ημερών ζήτησα από τη μητέρα μου τη συνταγή ενός γλυκού που φτιάχνει συχνά γιατί αρέσει στον μπαμπά. Το γλυκό δεν είναι κάτι  σπάνιο ή μοναδικής σύλληψης ή το μεγαλείο της παγκόσμιας ζαχαροπλαστικής. Όχι, ένα απλό γλυκό είναι που μάλλον θα το γνωρίζετε οι περισσότεροι. Πατά στα κλασικά ελληνικά πρότυπα, δηλαδή είναι σιροπιαστό και, προς τέρψιν του πατρός, περιέχει ξηρό καρπό, συγκεκριμένα αμύγδαλο. Όταν μου έδωσε τη συνταγή η μητέρα μου, μου συνέστησε να βάλω άφθονο ξύσμα λεμονιού, "γιατί του πάει πολύ το λεμόνι" όπως μου τόνισε.

Το γεγονός ότι " του πήγαινε πολύ το λεμόνι" κλωθογύριζε στο μυαλό μου κι όταν πήγα στην κουζίνα να ψάξω για τα αμύγδαλα, το χέρι έπιασε -όχι και τόσο αυθόρμητα όπως αποδείχτηκε- το κουτί με τα φιστίκια Αιγίνης. Κι άρχισα να καθαρίζω. Γιατί ποιος ξηρός καρπός ταιριάζει, σύμφωνα με την υποφαινόμενη, τόσο καλά με το λεμόνι; Μα φυσικά, αυτό το θαύμα της φύσης, το μοναδικό σε γεύση φιστίκι Αιγίνης! Κι έτσι η απόφαση είχε ληφθεί- εννοείται εκ των προτέρων!

Γλυκό σιμιγδαλένιο σιροπιαστό με φιστίκι Αιγίνης αρωματισμένο με λεμόνι

Υλικά για ένα ταψί στρογγυλό διαμέτρου 30 εκ.

2 φλιτζάνια σιμιγδάλι ψιλό
1 φλιτζάνι ζάχαρη καστανή
1 φλιτζάνι φιστίκι Αιγίνης (όχι πολύ ψιλοκομμένο)
4 αυγά
240 γρ βούτυρο σε θερμοκρασία δωματίου (+10 γρ για το ταψί)
1 κουταλάκι του γλυκού εκχύλισμα βανίλιας
το ξύσμα ενός μεγάλου λεμονιού
1 φακελάκι baking powder (αντιστοιχεί σε 20 γρ)

Για το σιρόπι

3 φλιτζάνια ζάχαρη
3 φλιτζάνια νερό
2-3 φέτες λεμονιού (από εκείνο από το οποίο πήραμε το ξύσμα)



Σε ένα μεγάλο μπολ ανακατώνουμε το σιμιγδάλι με το baking powder και το φιστίκι Αιγίνης.

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς.

Ετοιμάζουμε το ταψί. Αλείφουμε την επιφάνεια με βούτυρο και τις ραντίζουμε ελαφρώς με σιμιγδάλι.

Χτυπάμε πολύ καλά στο μίξερ το βούτυρο με τη ζάχαρη για αρκετά λεπτά. Προσθέτουμε ένα ένα τα αυγά. Κάθε φορά χτυπάμε μέχρι να ομογενοποιηθεί το μείγμα και μετά προσθέτουμε το επόμενο. Προσθέτουμε το ξύσμα και την βανίλια. Χαμηλώνουμε την ταχύτητα στο ελάχιστο και προσθέτουμε λίγο λίγο το σιμιγδάλι. Χτυπάμε απαλά μέχρι να ομογενοποιηθεί το μείγμα. Το ρίχνουμε στο ταψί και το βάζουμε στο φούρνο όπου το ψήνουμε για 30-35 λεπτά, μέχρι να πάρει όμορφο χρώμα από πάνω και το μαχαιράκι να βγαίνει καθαρό. Προσοχή! Τα γλυκά με σιμιγδάλι ψήνονται πιο γρήγορα από εκείνα με αλεύρι οπότε έχουμε το νου μας.
Εν τω μεταξύ όσο ψήνεται το γλυκό ετοιμάζουμε το σιρόπι. Βάζουμε σε μια κατσαρόλα το νερό, τη ζάχαρη και το λεμόνι, φέρνουμε μέχρι το σημείο βρασμού και συνεχίζουμε για 5 λεπτά περίπου. Βγάζουμε από το μάτι της κουζίνας κι αφαιρούμε το λεμόνι.
5 λεπτά πριν ολοκληρωθεί το ψήσιμο βγάζουμε από το φούρνο το γλυκό, του ρίχνουμε το σιρόπι και το επανατοποθετούμε στο φούρνο για να συνεχίσουμε το ψήσιμο λίγα λεπτά ακόμα.

Αφήνουμε να κρυώσει και κόβουμε σε κομμάτια. Μπορεί να σερβιριστεί ωραιότατα με παγωτό φιστίκι Αιγίνης (τι άλλο!)

Μπορείτε να δείτε τις υπόλοιπες συνταγές του blog με φιστίκι Αιγίνης: εδώ. Η αλήθεια είναι ότι αγαπάμε πολύ τον συνδυασμό φιστίκι Αιγίνης - λεμόνι!

Κι εδώ διαβάστε το αφιέρωμα του Conde Nast Traveler στην πατρίδα του καλύτερου φιστικιού Αιγίνης στον κόσμο, που δεν είναι άλλο από το νησί της Αίγινας!

Το κέικ των κερασιών (Και στην κορφή κανέλα)

Γνωρίζω πάρα πολύ κόσμο που λατρεύει τα κεράσια. Και γνωρίζω επίσης πάρα πολύ κόσμο που βαριέται να τα καθαρίσει όταν πρόκειται να φτιάξει γλυκό (καλέ, μην με κοιτάτε έτσι!). Ναι, χρειάζεται να βγάλεις το κουκούτσι κι όταν το βγάζεις πιτσιλίζεται το σύμπαν -καλού κακού φορέστε μια ποδιά (ολόσωμη).

Και που λέτε, καθαρίσαμε τα κεράσια και φτιάξαμε αυτό το γευστικότατο -τόσο που παρολίγο να το φάω μόνη μου, και δεν το συνηθίζω- κέικ αρωματισμένο διακριτικά με κανέλα. Και πόσο τους πάει των κερασιών η κανέλα!

Κέικ με κεράσια αρωματισμένο με κανέλα

Θα χρειαστούμε ένα ορθογώνιο ταψί για κέικ 10 x 20 εκ

Υλικά

150-200 γρ κεράσια αρκετά ώριμα κι από τα οποία θα έχετε αφαιρέσει το κουκούτσι
150 γρ αλεύρι για όλες τις χρήσεις
50 γρ ζάχαρη
85 γρ βούτυρο το οποίο θα έχετε λιώσει
1 μεγάλο αυγό
4 κουταλιές σούπας γάλα πλήρες
1 κουταλάκι του γλυκού baking powder
1/2 κουταλάκι του γλυκού κανέλα

Για το streusel (ζύμη που τρίβεται και τοποθετείται πάνω στα κέικ):

25 γρ αλεύρι
25 γρ ζάχαρη
25 γρ βούτυρο
1/2 κουταλάκι του γλυκού κανέλα


Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς.

Βουτυρώνουμε πολύ καλά το ταψί που πρόκειται να χρησιμοποιήσουμε

Σε ένα μεγάλο μπολ ανακατώνουμε το αλεύρι με τη ζάχαρη, το baking powder και την κανέλα. Στο κενό που δημιουργούμε στο κέντρο ρίχνουμε το γάλα, το αυγό και το βούτυρο. Με μια ξύλινη κουτάλα χτυπάμε καλά τα υλικά έτσι ώστε να δημιουργηθεί μια ομοιογενής ζύμη. Την απλώνουμε ομοιόμορφα στο ταψί.

Ετοιμάζουμε τα κεράσια, αν δεν τα έχουμε ετοιμάσει από πριν. Τα απλώνουμε πάνω από τη ζύμη. Τα πιέζουμε ελαφρώς μέσα σε αυτή.

Ετοιμάζουμε το streusel. Ανακατεύουμε τα υλικά όλα μαζί, έτσι ώστε να δημιουργηθούν τρίμματα. Τα απλώνουμε πάνω από το κέικ.

Ψήνουμε για 35 λεπτά περίπου. Θα είναι έτοιμο όταν θα έχει πάρει ωραίο χρυσο-καστανό χρώμα από πάνω και το δοκιμαστικό ξυλάκι (ή μαχαίρι) βγαίνει καθαρό.

Πριν το βγάλουμε το αφήνουμε να κρυώσει καλά. Για να το ξεφορμάρουμε περνάμε το μαχαίρι γύρω γύρω ανάμεσα στο τοίχωμα του ταψιού και το κέικ.

*

Ας συνεχίσουμε λίγο το παιχνίδι που ξεκινήσαμε στην προηγούμενη ανάρτηση με την αντιστοίχηση λαχανικών & φρούτων με ηθοποιούς. Σήμερα όμως σας προκαλώ να βρείτε με ποια ηθοποιό αντιστοιχώ το κεράσι! Όποιος το βρει έχει  τον αμέριστο θαυμασμό μου! Η μόνη βοήθεια που προτίθεμαι να προσφέρω είναι η εξής: Ανήκει στη νέα γενιά ηθοποιών. Μην ψάχνετε πολύ πίσω χρονολογικά!


Κι ας ακούσουμε τη γλυκύτατη Doris Day να τραγουδά "Life is just a bowl of cherries".

Δεν έχω λόγια!

Δεν έχω λόγια!

Ή μάλλον έχω! Μα τι λέω! Τούτο το επιδόρπιο είναι θεϊκό! Πρέπει να το πω! Απίστευτο! Κι ιδανικό για όσους αγαπάμε τα επιδόρπια φτιαγμένα με φρούτα, τα οποία άλλωστε θεωρώ ιδανικά. Κι η σος καραμέλ, εκείνη η σος...Κι η καρύδα με την μπανάνα, τι ωραίος συνδυασμός! Κι εκείνο το crumble, κι από την άλλη το φρούτο ψημένο όσο πρέπει αλλά πάντα μαλακό.

Ψημένη μπανάνα με crumble καρύδας και σως καραμέλα

Για 2 άτομα

2 μπανάνες (ώριμες μεν αλλά όχι πολύ)
50 γρ βούτυρο σε θερμοκρασία δωματίου
50 γρ ζάχαρη σκούρα καστανή μαλακή
30 ml Cointreau (ή Gran Marnier)
2 κουταλιές σούπας αλεύρι
2 κουταλιές σούπας καρύδα τριμμένη
50 ml κρέμα γάλακτος


Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς.

Ανακατώνουμε το μισό βούτυρο με τη μισή ζάχαρη, το αλεύρι και την καρύδα. Σχηματίζεται μια ζύμη εύθρυπτη ελαφρώς (δεν μας πειράζει), την  οποία απλώνουμε σε ταψάκι όπου έχουμε στρώσει αντικολλητικό χαρτί. Ψήνουμε για 15 λεπτά περίπου μέχρι να αρχίσει να σκουραίνει. Βγάζουμε από το φούρνο, αφήνουμε να κρυώσει και μετά την τρίβουμε σε crumble.

Σε ένα τηγάνι ζεσταίνουμε το υπόλοιπο βούτυρο. Βάζουμε τις μπανάνες στο τηγάνι και τις τηγανίζουμε ελαφρώς από κάθε πλευρά περίπου 2-3 λεπτά. Τις βγάζουμε προσεκτικά από το τηγάνι και σε αυτό ρίχνουμε τη ζάχαρη, την οποία αφήνουμε να καραμελοποιηθεί ελαφρώς. Τη διαλύουμε με το Cointreau κι ανακατώνοντας ζωηρά με τον συρμάτινο αβγοδάρτη προσθέτουμε και την κρέμα γάλακτος. Επαναφέρουμε τις μπανάνες και τις αφήνουμε γαι 2 λεπτά περίπου στη σως. Σερβίρουμε κάθε μπανάνα με λίγη σως και crumble.

*

Σημείωση 1 : Η συνταγή είναι παραλλαγή από μία που βρήκα σε παλιότερο τεύχος (του 2011) του γαλλικού περιοδικού Saveurs. Λόγω έλλειψης χώρου βρέθηκα στη στενάχωρη θέση να διώξω κάποιο υλικό- έχω εκατοντάδες περιοδικά. Απ' ό,τι διαπίστωσα εκείνα που δεν μπορώ να αποχωριστώ με τίποτα, είναι τα γαλλικά περιοδικά. Πραγματικές εγκυκλοπαίδειες! Παρεμπιπτόντως εκείνα τα περιοδικά που αποχωρίστηκα σχετικά εύκολα ήταν τα αγγλόφωνα!

*

Σημείωση 2: Διάβασα προχθές σε σχόλιο σε status στο facebook κάτι που με παραξένεψε: Ότι κυκλοφορεί τιμοκατάλογος με τις τιμές με τις οποίες food bloggers χρεώνουν post/διαφήμιση προϊόντος σε facebook/instagram/twitter. Γιατί με παραξένεψε; Γιατί δεν ήξερα ότι όντως συνέβαινε κάτι τέτοιο. Μετά προβληματίστηκα. Βλέπετε έχω αυτή τη στήλη, δεξιά αν κοιτάξετε (τις "μικρές απολαύσεις" όπως τις ονομάζω), με ό,τι έχω δοκιμάσει και με έχει ενθουσιάσει κι αγαπώ κι εκτιμώ. Και σκέφτηκα: Λες ο κόσμος να νομίζει ότι πληρώθηκα για να γράψω ότι μου αρέσει το δείνα και το τάδε προϊόν ή πιάτο; Οπότε με την ευκαιρία να δηλώσω -όχι ότι σκοτίστηκε κανείς- ότι, όχι, κανείς δεν με πλήρωσε. Ούτε οι συμπαθέστατοι Αστυπαλίτες για να εκθειάσω το -ούτως ή άλλως- εκπληκτικό κατσικάκι τους, ούτε η γλυκύτατη μαμά μου με δωροδόκησε για να τονίσω πόσο λατρεύω τον φρικασέ της. Ό,τι βλέπετε σε αυτήν τη στήλη, την οποία ανανεώνω συχνά πυκνά, είναι δικές μου απολαύσεις. Και μόνο. Χωρίς δελτίο παροχής υπηρεσιών (lol).

Έγινε με Αιγίνης!

Η μητέρα μου έφτιαχνε πάντα τον μπακλαβά με καρύδι. Κι έτσι μου άρεσε ο μπακλαβάς. Με καρύδι. Την πρώτη φορά που δοκίμασα μπακλαβά με φιστίκι Αιγίνης  από τούρκικο ζαχαροπλαστείο ένιωσα συγκλονισμένη κι απογοητευμένη ταυτόχρονα. Από τη μια ο αγαπημένος μπακλαβάς αποκτούσε λατρευτικές διαστάσεις, από την άλλη έπρεπε να απαρνηθώ εκείνον της μητέρας μου. Τόσο μπανάλ πια χωρίς το φιστίκι.

Προ καιρού έπεσε μια ερώτηση στο Pinterest για το ποιο ήταν το αγαπημένο μας παγωτό. Η συντριπτική πλειοψηφία απάντησε «παγωτό με φιστίκι Αιγίνης». Τυχαίο; Όχι δα! Το φιστίκι Αιγίνης είναι από εκείνα τα υλικά που τα βρίσκεις εύκολα αλλά είναι πολύ ιδιαίτερα σε γεύση. Παραμένει ένας από τους πιο αγαπημένους ξηρούς καρπούς για εμάς τους Έλληνες αλλά δεν το χρησιμοποιούμε συχνά σε γλυκά ή φαγητά. Εκτός από γλυκό του κουταλιού το οποίο είναι εξαιρετικό και όπως πάντα πολύ ιδιαίτερο.

Το φιστίκι Αιγίνης παραδόξως ταιριάζει όμορφα με ξινούτσικες γεύσεις. Εντελώς τυχαία κι έχοντας αρκετά φιστίκια στο σπίτι σκαρφίστηκα κάτι cupcake με Αιγίνης και λεμόνι. Αφράτα, με όμορφη, ξεχωριστή γεύση έχουν γίνει η επιτυχία του φθινοπώρου! Φθινόπωρο στα χαρτιά βέβαια, γιατί το μικρό καλοκαίρι καλά κρατεί!

Cupcake με φιστίκι Αιγίνης και λεμόνι

Για 12 cupcake

120 γρ βούτυρο σε θερμοκρασία δωματίου

1 φλιτζάνι ζάχαρη καστανή

2 μεγάλα αυγά τα οποία θα έχουμε βγάλει από το ψυγείο αρκετή ώρα πριν

½ φλιτζάνι γάλα

1 ½ φλιτζάνια αλεύρι για όλες τις χρήσεις

2 κουταλάκια του γλυκού baking powder

1 κουταλάκι του γλυκού μαγειρική σόδα

½ κουταλάκι του γλυκού αλάτι

2 κουταλάκια του γλυκού εκχύλισμα βανίλιας

½ φλιτζάνι τριμμένο φιστίκι Αιγίνης

 χυμός 2 λεμονιών

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 160 βαθμούς. Ετοιμάζουμε το ειδικό ταψάκι για cupcake στρώνοντας τις κατάλληλες θήκες. Σε ένα μπολ αναμειγνύουμε το αλεύρι με το baking powder, τη σόδα, το αλάτι και το φιστίκι.

Σε ένα άλλο μεγάλο μπολ χτυπάμε πολύ καλά με το μίξερ το βούτυρο και τη ζάχαρη για αρκετά λεπτά μέχρι να αφρατέψει το μίγμα. Προσθέτουμε ένα ένα τα αυγά χτυπώντας συνέχεια.

Ενώ συνεχίζουμε το χτύπημα σε χαμηλότερη ταχύτητα πια προσθέτουμε το χυμό και το εκχύλισμα βανίλιας.

Ρίχνουμε το 1/3 από το αλεύρι , ανακατώνουμε μέχρι να ομογενοποιηθεί το μίγμα. Ρίχνουμε το μισό γάλα συνεχίζοντας το χτύπημα. Μετά ακόμα 1/3 αλεύρι, ακολουθεί το υπόλοιπο γάλα και τελειώνουμε με το υπόλοιπο τρίτο του αλευριού. Μοιράζουμε προσεκτικά κι ομοιόμορφα το μίγμα στις 12 θήκες. Ψήνουμε για 15 λεπτά περίπου. Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί με τα cupcake διότι μπορεί να «αρπάξουν» στο λεπτό.

Πολλές φορές τα cupcake ξεφουσκώνουν μα το που θα τα βγάλει κανείς από το φούρνο. Αυτό που έχω βρει για να μην πέσω θύμα ξεφουσκώματος είναι να αφήνω το ταψί πάνω στην ανοιχτή πόρτα του φούρνου για λίγα λεπτά.

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα Ηit&Run. 

Συννεφιές

Ο σκηνοθέτης Billy Wilder είχε πει κάποτε ότι ο καταγάλανος, ανέφελος ουρανός είναι βαρετός. Δεν είχε κι άδικο. Ο συννεφιασμένος ουρανός είναι πιο κινηματογραφικός, πιο ...αρτίστικος θα λέγαμε. Ομορφαίνει, γίνεται πιο ενδιαφέρον. Άλλωστε πόσες φορές δεν έχουμε σηκώσει το κεφάλι μας να χαζέψουμε σύννεφα που ταξιδεύουν κι αλλάζουν μορφές. Θυμήθηκα έναν Ιταλό τουρίστα φέτος στο νησί. Κοιτούσε χαρούμενος τα σύννεφα που περνούσαν και μ' έναν πηγαίο ενθουσιασμό τα ονομάτιζε δίνοντας τα ονόματα των νησιών μας. "Guarda" φώναζε εκστασιασμένος στην σύντροφο του που τον άκουγε αδιάφορα. "Να η Φολέγανδρος", "Κι αυτό είναι η Αστυπάλαια", "Α να κι η Νάξος"! "Che bello!" επαναλάμβανε και χαμογελούσε. Είχα καιρό να δω άνθρωπο να απολαμβάνει τόσο έντονα, με τέτοια χαρά ...τα σύννεφα! Να' ναι καλά.

Είναι μέρες τώρα που, ευτυχώς, συννεφιάζει πιο συχνά. Εκείνος ο αδυσώπητα σκληρός, ο ενοχλητικά εκτυφλωτικός, ασυννέφιαστος ουρανός του καλοκαιριού έχει δώσει τη θέση του στον ουρανό του Σεπτέμβρη. Οι μέρες έχουν μικρύνει, ενίοτε βρέχει, τα πρωινά είναι ψυχρά, οι νύχτες αρκετά δροσερές- παρόλ' αυτά το γεγονός ότι κανένας δεν κάθεται πια στα μπαλκόνια παραμένει ανεξήγητο φαινόμενο! Παιδιά, δεν ζούμε στο Τροντχάιμ!

Κι είναι ο καιρός πια που αρχίζουμε να ψήνουμε το ένα κέικ μετά το άλλο. Εδώ που τα λέμε και το ψήσιμο του κέικ θέλει τον ανάλογο καιρό!

Το πρώτο κέικ της σεζόν συνδύαζε καρύδα ελαφρά ψημένη και ξινόγαλο. Εξαιρετικός συνδυασμός. Το ψήσιμο της καρύδας ενισχύει τη γεύση και το άρωμα της ενώ η ελαφρώς ξινούτσικη γεύση του ξινόγαλου αντισταθμίζει όμορφα τις αρετές της καρύδας. Μου άρεσε άρεσε πάρα πολύ! Κάτι σαν τα πρώτα σύννεφα!

Κέικ με ελαφρώς ψημένη καρύδα και ξινόγαλο

Θα χρειαστείτε ένα ορθογώνιο ταψί για κέικ 10x20 cm

Υλικά

170 γρ βούτυρο σε θερμοκρασία δωματίου
2 φλιτζάνια (τα γνωστά) αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1 1/2 κουταλάκια του γλυκού baking powder
1/2 κουταλάκι του γλυκού αλάτι ψιλό
1 φλιτζάνι ζάχαρη καστανή
3 αυγά μεγάλα
1 φλιτζάνι ξινόγαλο
1 κουταλάκι του γλυκού εκχύλισμα βανίλιας
1 φλιτζάνι καρύδα (που θα έχουμε ψήσει ελαφρώς)

+

Για την επάλειψη:

1 φλιτζάνι ζάχαρη άχνη
2 κουταλιές σούπας ξινόγαλο
1/2 φλιτζάνι καρύδα (επίσης ψημένη)



Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς. Ετοιμάζουμε το ταψί βουτυρώνοντας και πασπαλίζοντας το με λίγο αλεύρι (προσωπικά μου αρέσει να στρώνω αντικολλητικό χαρτί στον πάτο και τα πλάγια του ταψιού). Σε ένα τηγάνι και σε μέτρια φωτιά ρίχνουμε την καρύδα. Την αφήνουμε μέχρι να αρχίσει να παίρνει χρώμα- εδώ πρέπει αν είμαστε πολύ προσεκτικοί για να μην καεί. Αυτό που θέλουμε είναι ίσαμε να πα΄ρει ένα όμορφο καφε-χρυσό χρώμα, "golden brown" που λέει και το τραγούδι. Την βγάζουμε από τη φωτιά και την βάζουμε σε ένα μπολ. Σε άλλο μπολ ανακατεύουμε καλά το αλεύρι με το baking powder και το αλάτι.
Σε ένα άλλο -πιο μεγάλο- μπολ χτυπάμε με μίξερ πολύ καλά το βούτυρο με τη ζάχαρη μέχρι να αφρατέψει το μείγμα. Όσο περισσότερο τόσο το καλύτερο. Προσθέτουμε το εκχύλισμα βανίλιας. Συνεχίζουμε το χτύπημα προσθέτοντας ένα ένα τα αυγά. Συνεχίζουμε χρησιμοποιώντας την σπάτουλα. Ρίχνουμε εναλλάξ το αλεύρι και το ξινόγαλο σε τρεις δόσεις το καθένα. Μόλις ενσωματωθούν τα υλικά στο μείγμα ρίχνουμε την καρύδα κι ανακατώνουμε μια τελευταία φορά ελαφριά. Ρίχνουμε το μείγμα στο ταψί και ψήνουμε στο φούρνο για μία ώρα. Μόλις είναι έτοιμο, το βγάζουμε και το αφήνουμε να κρυώσει.
Ανακατεύουμε τη ζάχαρη άχνη με το ξινόγαλο κι αλείφουμε με το μείγμα αυτό το πάνω μέρος του κέικ. Ρίχνουμε αμέσως από πάνω την καρύδα.

Απολαμβάνουμε ...με τον συννεφιασμένο καιρό!

Υπέρ & ώριμες.

Η σημερινή ανάρτηση ανήκει στην κατηγορία "έκτακτη επικαιρότητα". Στο πρόγραμμα ήταν να παρουσιαστεί άλλο κέικ αλλά να που βρέθηκαν ξαφνικά τρεις υπερώριμες μπανάνες να κοιτούν απελπισμένα την υποφαινόμενη και να αναρωτιούνται πότε θα τις έτρωγε. Ποτέ! Η Crispy δεν τρώει υπερώριμες μπανάνες. Ούτε ώριμες. Τις θέλει ελαφρώς άγουρες. Αλλά να που ο καιρός ζεσταίνει, οι μπανάνες ωριμάζουν πιο γρήγορα, μαυρίζουν από την απελπισία τους. Κι η Crispy απελπισμένη ήταν, μέχρι που έπεσε το μάτι της πάνω σε μια συνταγή με το όνομα "Banana bread". Εκείνο το "bread" την μπέρδεψε λίγο αλλά σημασία είχε ότι θα μπορούσε να ξεπαστρέψει εκείνες τις απελπισμένες μπανάνες. Όπερ κι εγένετο. Έφτιαξε το banana bread κι αποφάσισε ότι από εδώ και πέρα οι μπανάνες πρέπει υποχρεωτικά να αφήνονται να υπερωριμάζουν και να γίνονται banana bread. Για πάντα. Τέλος.

Τη συνταγή τη βρήκα από το Saveur: εδώ. Άλλαξα όμως αρκετά στοιχεία, όπως την ποσότητα της ζάχαρης, αντί για canola oil (που δεν διαθέτουμε στο ταπεινό μου χωριό) έβαλα ελαιόλαδο, αντί για βανίλια λίγο κανελογαρύφαλλο, αντί για pecans (δεν διαθέτει ούτε από αυτά το ταπεινό χωριό) καρύδια. Βγήκε ένα τέλειο κέικ αφράτο, μυρωδάτο, ένα αριστούργημα.

Banana bread

Υλικά για ένα ορθογώνιο ταψάκι διαστάσεων 20x10x7 εκ περίπου

3 πολύ ώριμες μπανάνες

1 φλιτζάνι αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1 κουταλάκι κοφτό μαγειρική σόδα
1 πρέζα αλάτι
1 πρέζα κανέλα
1 πρέζα γαρύφαλλο

2/3 φλιτζάνι καστανή ζάχαρη
1/2 φλιτζάνι ελαιόλαδο
1/3 φλιτζάνι ξινόγαλο
1 αυγό + 1 κρόκο αυγού

2/3 φλιτζάνι ψίχα από καρύδια

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 170 βαθμούς. Ετοιμάζουμε το ταψάκι. Λαδώνουμε κι αλευρώνουμε ελαφρώς (εγώ χρησιμοποίησα και αντικολλητικό χαρτί). Καθαρίζουμε τις μπανάνες και τις λιώνουμε με ένα πιρούνι. Σε ένα μεγάλο μπολ ανακατεύουμε το αλεύρι με τη μαγειρική σόδα, το αλάτι το κανελογαρύφαλλο και την καρυδόψιχα. Σε άλλο μπολ βάζουμε ζάχαρη, αυγό, κρόκο, λάδι και ξινόγαλο. Χτυπάμε με τον δάρτη μέχρι να ομογενοποιηθεί το μείγμα. Δεν χρειάζεται να λιώσει η ζάχαρη. Ρίχνουμε τις μπανάνες στο υγρό μείγμα κι ανακατεύουμε απαλά λίγο ακόμα. Το υγρό μείγμα το ρίχνουμε στο μπολ με το αλεύρι κι ανακατεύουμε λίγο, όσο χρειάζεται για να ομογενοποιηθεί το μείγμα. Απλώνουμε στο ταψί και ψήνουμε για 50-60 λεπτά. Αν πάρει γρήγορα χρώμα σκεπάζουμε με αλουμινόχαρτο. Στα 50 λεπτά τσεκάρουμε με ένα λεπτό μαχαίρι να δούμε αν έχει ψηθεί. Αν είναι έτοιμο το μαχαίρι θα βγει καθαρό. Το βγάζουμε από το φούρνο και το αφήνουμε μισή ώρα να ηρεμήσει πριν το βγάλουμε από το ταψάκι.

Σημείωση: Δεν χρησιμοποιούμε μίξερ κι ανακατεύουμε όσο το δυνατόν λιγότερο κατά τη διάρκεια της ετοιμασίας της ζύμης.
Επίσης τέτοιου είδους γλυκά χρειάζονται παραπάνω ψήσιμο. Όμως παρότι η συνταγή ζητά τουλάχιστον 60 λεπτά ψήσιμο, στο δικό μου φούρνο το γλυκό ψήθηκε στα 50 λεπτά.