Δευτέρα, 13 Νοεμβρίου 2017

Το κοτόπουλο στα καλύτερα του

Το κοτόπουλο ντύθηκε, στολίστηκε, "φόρεσε" μια σάλτσα τύπου pesto με το όνομα "chermoula" κι έγινε πιο νόστιμο από ποτέ!
Αν τυχόν δεν είχατε ακούσει μέχρι τώρα για τη σάλτσα "chermoula" καιρός να την μάθετε και να την χρησιμοποιήσετε asap (που λένε και τα αφεντικά στο χωριό μου).
H chermoula, λοιπόν, είναι μια σάλτσα που χρησιμοποιείται στην βορειοαφρικάνικη κουζίνα (Μαρόκο, Αλγερία, Τυνησία) και τα κύρια υλικά της είναι: μαϊντανός, κόλιανδρος, χυμός λεμονιού, σκόρδο, κύμινο, πάπρικα και πιπέρι καγιέν. Όλα μαζί λιώνουν στο γουδί (ή μπλέντερ) και δίνουν μια απίθανη σάλτσα που χρησιμοποείται για να νοστιμίσει κρέας και ψάρι. Προφανώς υπάρχουν και παραλλαγές της σάλτσας από χώρα σε χώρα, ακόμα κι από την υποφαινόμενη η σάλτσα υπέστη αλλαγή, μικρή μεν αλλά ουσιώδη: Δεν βρήκαμε κόλιανδρο όσες φορές τη φτιάξαμε κι έτσι χρησιμοποιήσαμε μόνο μαϊντανό- μικρό το κακό!


Κοτόπουλο στο φούρνο με σάλτσα chermoula, πατάτες, τοματίνια και κρεμμύδι




Για 4 άτομα

1 κοτόπουλο κομμένο στα 4
10-12 τοματίνια κομμένα στη μέση
4-5 μεγάλες πατάτες κομμένες ημι-κυδωνάτες
1 μεγάλο κόκκινο κρεμμύδι κομμένο σε λεπτές φέτες

Για τη σάλτσα chermoula:

1 φλιτζάνι μαϊντανό (ή 1/2 μαϊντανό-1/2 φρέσκο κόλιανδρο-αν βρεθεί)
1 σκελίδα σκόρδο
1 κουταλάκι γλυκού πάπρικα καπνιστή
1,5 κουταλάκι γλυκού κύμινο*
1/2 κουταλάκι πιπέρι καγιέν
χυμό ενός λεμονιού
3-5 κουταλιές ελαιόλαδο
αλάτι (λίγο)

Χτυπάμε με το γουδί (ή στο μπλέντερ) τα υλικά χωρίς αλάτι. Δοκιμάζουμε και προσαρμόζουμε αλάτι και λεμόνι αν θέλουμε. Αν είναι πολύ πηχτή αραιώνουμε με λίγο ελαιόλαδο.

Σε ένα ταψί βάζουμε τα κομμάτια κοτόπουλου. Τα τρίβουμε καλά με τη σάλτσα chermoula. Γύρω από το κρέας απλώνουμε πατάτες, τοματίνια, κρεμμύδι, ανακατώνουμε με λίγο ελαιόλαδο και την υπόλοιπη σάλτσα-αν έχει μείνει- αλατίζουμε και ψήνουμε στο φούρνο για 1,5 ώρα τουλάχιστον στους 200 βαθμούς. Όταν πάρει χρώμα το κρέας σκεπάζουμε με αλουμινόχαρτο. Το φαγητό θα είναι έτοιμο όταν θα έχει ψηθεί το κρέας και οι πατάτες θα λιώνουν.


*Σε άλλη περίπτωση χρησιμοποιούνται σπόροι κύμινου που καβουρδίζονται και μετά σπάνε με τη βοήθεια μαχαιριού, με αυτόν τρόπο η γεύση από το κύμινο είναι πιο έντονη.

Tip: Τα ...σύγχρονα κοτόπουλα έχουν μαλακό κρέας που μαγειρεύεται γρήγορα και πολλές φορές ενώ το κρέας έχει ψηθεί περιμένουμε άλλα υλικά όπως πχ πατάτες να μαγειρευτούν. Σε αυτήν περίπτωση, μια καλή λύση είναι να κόψουμε όπως θέλουμε τις πατάτες και να τις βράσουμε χώρια για 5-10 λεπτά.

Tip2: Τα ελληνικά ροζέ ταιριάζουν τέλεια με το συγκεκριμένο φαγητό, αλλά τώρα που χειμώνιασε πάμε για ένα spicy κόκκινο, μαλακό κι ελαφρώς φρέσκο.

Δευτέρα, 6 Νοεμβρίου 2017

Κοτόπουλο στα κίτρινα

Οι δύο επόμενες αναρτήσεις θα έχουν στις συνταγές τους το κοτόπουλο ως βασικό συστατικό . Το οποίο, οφείλουμε να ομολογήσουμε, είναι το πιο ευέλικτο από όλα τα είδη κρεάτων. Μαγειρεύεται με οποιοδήποτε τρόπο κι αρέσει σε όλους (μείον τους χορτοφάγους και μείον τους βίγκανζζζζ).

Στη σημερινή συνταγή μαγειρεύουμε το κοτόπουλο με κουρκουμά- εξού και το κίτρινο του τίτλου. Ο κουρκουμάς γνώρισε στιγμές δόξας τον προηγούμενο καιρό γιατί κάποιος αποφάνθηκε ότι είχε θεραπευτικές ιδιότητες, έτσι άρχισε να κυκλοφορεί ευρέως και σε διάφορες μορφές- μέχρι και ρόφημα ρυζιού με κουρκουμά είδα! Και σε κάποια φάση επέστρεψε η λογική και μια μέρα διαβάσαμε ότι ο κουρκουμάς δεν έχει τίποτα το μαγικό.
Τον κουρκουμά τον χρησιμοποιώ για το χρώμα του αλλά κυρίως γιατί η γεύση και το άρωμα του είναι όμορφα και διακριτικά- σε λογικές ποσότητες πάντα. Έτσι κι εδώ. Προσθέτοντας πιπεριές Φλωρίνης και πράσινες ελιές να κάνουν ωραίο παιχνίδι γευστικών αντιθέσεων. Ωραίο πιάτο με το κοτόπουλο σε μεγάλα κέφια αφού και τα τρία βασικά υλικά του πάνε πολύ!

Κοτόπουλο με κουρκουμά, πιπεριές Φλωρίνης και πράσινες ελιές.



Για 4 άτομα

1 μικρό κοτόπουλο κομμένο σε 4 κομμάτια (ή 4 μπούτια)
1 κρεμμύδι λευκό ψιλοκομμένο
200 γρ ρύζι
2 πιπεριές Φλωρίνης
10-12 πράσινες ελιές
1 κουταλάκι γλυκού κουρκουμά
300 ml ζωμό (λαχανικών ή κότας)
1/2 φλιτζάνι κρασιού κρασί λευκό ξηρό
αλάτι
φρεσκοκομμένο μαϊντανό
2-3 κουταλιές ελαιόλαδο

Ξεκινάμε από τις πιπεριές- τις οποίες μπορούμε να ετοιμάσουμε νωρίτερα ή από την προηγούμενη μέρα. Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς στο γκριλ. Τις πλένουμε, τις στεγνώνουμε και τις βάζουμε σε ένα ρηχό ταψί με αντικολλητικό χαρτί. Τις ραντίζουμε με λίγο λάδι και τις τρυπάμε με ένα πηρούνι. Τις ψήνουμε στο γκριλ του φούρνου μέχρι να μαυρίσουν και να μαλακώσουν. Τις βγάζουμε από το φούρνο και τις βάζουμε σε ένα μπολ το οποίο σκεπάζουμε με μεμβράνη. Τις αφήνουμε να κρυώσουν. Μόλις είναι έτοιμες αφαιρούμε τη φλούδα τους - είναι πιο εύκολη η αφαίρεση της όταν έχουν κρυώσει- το καπάκι τους, τις ανοίγουμε κι αφαιρούμε τα σπόρια. Τις κόβουμε σε μικρά κομμάτια. Όποιος βαριέται την συγκεκριμένη διαδικασία, μπορεί είτε να μην την κάνει (οπότε βάζει τις πιπεριές καθαρισμένες και κομμένες κατευθείαν στο φαγητό, αλλά χάνει λίγο σε νοστιμιά κι έχει τη φλούδα της πιπεριάς να τον τυρρανά -χα, χα, χα!) είτε να χρησιμοποιήσει έτοιμες πιπεριές σε βάζο οι οποίες έχουν υποστεί ήδη την συγκεκριμένη διαδικασία.
Βγάζουμε τα κουκούτσια από τις ελιές και κόβουμε στα δύο.

Σε μια κατσαρόλα σοτάρουμε σε λίγο ελαιόλαδο το κρεμμύδι. Μόλις μαλακώσει τοποθετούμε τα κομμάτια κοτόπουλο κι αφήνουμε να ροδίσει από όλες τις πλευρές. Ρίχνουμε το κρασί και περιμένουμε να εξατμιστεί το αλκοόλ. Ρίχνουμε το ζωμό και σκεπάζουμε. Μαγειρεύουμε για μισή ώρα με σκεπασμένη την κατσαρόλα. Ξεσκεπάζουμε και ρίχνουμε τις πιπεριές, το ρύζι και τον κουρκουμά -τον οποίο θα έχουμε διαλύσει σε λίγο ζωμό. Συνεχίζουμε το μαγείρεμα για 20 λεπτά περίπου ακόμα. Τα υγρά πρέπει να έχουν απορροφηθεί, το κοτόπουλο να έχει μαγειρευτεί και το ρύζι να "κρατά" ελάχιστα. Κατά τη διάρκεια αυτής της φάσης, προσέχουμε μήπως χρειάζεται νερό το φαγητό. Αν ναι, προθέτουμε λίγο βραστό νερό. Μόλις είναι έτοιμο το φαγητό προσθέτουμε τις ελιές και τον μαϊντανό και σερβίρουμε αμέσως.






Trivia: Στη γαλλική γλώσσα ο κουρκουμάς είναι γνωστός ως safran des Indes.

Κυριακή, 29 Οκτωβρίου 2017

Η Νάπολη των χιλίων χρωμάτων


Napoli


Την πρώτη φορά που επισκέφτηκα την Νάπολη ήταν μια ημερήσια εκδρομή από τη Ρώμη. Είχα πάρει το τρένο από το Termini και κατεβαίνοντας στον κεντρικό σταθμό της πόλης ήταν σαν να είχα βγει σε άλλο τόπο, σε άλλη διάσταση, σε άλλο χρόνο. Κοιτούσα κι άκουγα γύρω μου και δεν προλάβαινα να αποτυπώνω και να αφομοιώνω εικόνες κι ήχους. Όλα ήταν στο μάξιμουμ, το φως, ο ήλιος που την έλουζε απλόχερα, η ενέργεια της. Αισθάνθηκα σαν να παρασυρόμουν σε μια δίνη, έτσι αφέθηκα, ακολούθησα τυχαία δρόμους και στενά, έκανα τα βασικά, έφαγα σφολιατέλα και πίτσα στο χέρι, η ώρα πέρασε, γύρισα στον σταθμό για να πάρω το τρένο της επιστροφής. Το τρένο έφευγε την ώρα που έπεφτε ο ήλιος, κι εκείνο το ηλιοβασίλεμα -το ωραιότερο που έχω δει στη ζωή μου- ήταν σαν να είχε σκύψει ο ήλιος και φιλούσε την πόλη.
Πέρασαν δύο και κάτι χρόνια και να'μαι πάλι σ'αυτην την πόλη των "χιλίων χρωμάτων"*.

Η Νάπολη από ψηλά



Η Νάπολη είναι μια πόλη που μπορείς να την νιώσεις, να την ζήσεις, να την αφομοιώσεις, χρησιμοποιώντας αποκλειστικά τις αισθήσεις. Οι ταξιδιωτικοί οδηγοί δεν ωφελούν, πρέπει να βλέπεις, να κοιτάς, να ακούς, να αφουγκράζεσαι.
Η Νάπολη είναι επίσης η πόλη των χιλίων αντιθέσεων. Η φτώχεια συγκατοικεί με την αστική τάξη, η miseria πάει χέρι-χέρι με τη nobilità. Η σκληρή της όψη υπάρχει σχεδόν σε όλες τις γωνιές της. Αλλά η τραχύτητα της καθημερινότητας της μαλακώνει όταν ο Ναπολιτάνος πιάνει το τραγούδι με την υπέροχη φωνή του! Σ'αυτήν την πόλη όλοι τραγουδούν!  Και τραγουδούν πανέμορφα! Κι οπουδήποτε! Ο σερβιτόρος θα σου φέρει την παραγγελία σου τραγουδώντας, από τα παράθυρα των σπιτιών ακούγονται μικροί, μεγάλοι, γυναίκες, παιδιά να τραγουδούν, στις πλατείες, στα βιβλιοπωλεία! Μα κι η ίδια η ντοπιολαλιά είναι μουσική από μόνη της!


Piazza del Plebiscito


Η Ναπολη θέλει περπάτημα για να την εκτιμήσεις όπως πρέπει. Θέλει να μπεις στα στενά δρομάκια του centro storico, να κοιτάξεις ψηλά στις μπουγάδες που απλώνονται ανάμεσα. Να βρεθείς στην περιοχή των Decumani, με κύριο πέρασμα την via Tribunali, να περάσεις απέναντι (από τη via Toledo) στην Quartieri Spagnoli, να χαζέψεις στην αγορά της Pignasecca, να κατεβείς στην Piazza del Plebiscito και συνεχίζοντας να βγεις στο Lungomare και να περπατήσεις προς τις πιο chic περιοχές της Chiaia και Mergellina, ή αν θες κάτι ακόμα πιο μεγαλοαστικό πάρε το τελεφερίκ από το σταθμό Montesanto για να βρεθείς στο Vomero από όπου θα έχεις και εντυπωσιακή θέα της πόλης. Ή για ακόμα πιο κραυγαλέα εντύπωση αντιθέσεων πάρε το ασανσέρ από την οδογέφυρα της οδού Via Santa Teresa degli Scagli για να βρεθείς εν ριπή οφθαλμού από το ευχάριστο αστικό τοπίο της Stella, στην παλιά συνοικία της Sanità εδώ που οι μπουγάδες απλώνονται -στην κυριολεξία- στο πεζοδρόμιο.

Castel dell"Ovo



  Κι όσο θα περπατάς τόσο δεν θα χορταίνεις αυτήν την υπέροχη ναπολιτάνικη διάλεκτο, όσο θα περπατάς θα συνηθίζεις την, από άλλο κόσμο, οδήγηση των Ναπολιτάνων, θα συνηθίζεις τον καφέ στρέτο που σερβίρεται στα καφέ-μπαρ, θα συνηθίζεις τα στενά δρομάκια των συνοικιών, θα συνηθίζεις να βλέπεις τόσα πολλά ζαχαροπλαστεία με τόσο πολλές λιχουδιές, τόσο πολλές πιτσαρίες, θα συνηθίζεις να βλέπεις αυτό που έχει αρχίσει να χάνεται εδώ, παρέες γειτόνων να έχουν μαζευτεί σε μια γωνιά και να συζητούν, θα συνηθίζεις τον Ναπολιτάνο να χαιρετά φωναχτά το φίλο του, θα συνηθίζεις τον ήχο και το φως αυτής της πόλης.




Η Νάπολη έχει έναν έντονα μελοδραματικό χαρακτήρα γι αυτό ίσως να είναι ιδιαίτερη η σχέση των κατοίκων της με τον θάνατο. Η Νάπολη είναι γεμάτη κατακόμβες που κρύβουν περίεργες -κι ευτυχώς χαμένες στο χρόνο- συνήθειες ταφής που φτάνουν πίσω στον 5ο αι, μ.Χ..

Catacombe San Gaudioso



Αξίζει τον κόπο η επισκεψη σε κάποιες από αυτές αλλά μετά επιβάλλεται η επίσκεψη στο Νεκροταφείο Fontanelle, όπου βρίσκεται ο χώρος στον οποίο έχουν εναποθέσει τα οστά χιλιάδων κατοίκων της πόλης. Η αίσθηση είναι παράξενη, μελαγχολική. Μπορεί κανείς να δει διάφορα αντικείμενα, από νομίσματα μέχρι εισητήρια, που αφήνουν οι Ναπολιτάνοι πάνω στα κρανία, σαν να μην  θέλουν οι νεκροί να παραμένουν ξεχασμένοι.

Pompeii


Η αίσθηση του θανάτου είναι έντονη και στην Πομπηία. Η επίσκεψη σ'αυτόν τον αρχαιολογικό χώρο επιβάλλεται, είναι σχεδόν υποχρεωτική. Περπατάς στην καλά συντηρημένη -χάρη στην ηφαιστειακή λάβα- πόλη κι έχεις την εντύπωση ότι ξαναζωντανεύει, ότι θα πέσεις ξαφνικά πάνω στον Μάρκους Λουκρέτιους ή τον Τρέμπιους Βάλενς- ονόματα που είδα από το φυλλάδιο που παίρνεις στην είσοδο Αν επιχειρήσεις να πας στην Πομπηία με τα ΜΜΜ οπλίσου με υπομονή. Ο προαστιακός Circumvesuviana έχει κάθε μισή ώρα περίπου δρομολόγιο- τουλάχιστον αυτήν την εποχή, τέλη Οκτωβρίου- και γίνεται το απίστευτο πήξιμο με τόσους τουρίστες που θέλουν να πάνε στην Πομπηία, ή στο "a great place to play hide and seek" όπως την περίεγραψε ένα Άγγλος τουρίστας που περπατούσε πίσω μου και λύθηκα από τα γέλια γιατί ήμουν τόσο κουρασμένη  που το μόνο που ήθελα ήταν να γυρίσω πίσω στην πόλη- και ναι, η σκηνή όπου όλοι οι τουρίστες το ρίχναμε στο κρυφτό ανάμεσα στα χαλάσματα μου φάνηκε αστεία (ζητώ ταπεινά συγγνώμη από αρχαιολόγους κι αρχαιολάτρεις).

Pompeii



Πίσω στην πόλη λοιπόν, την πόλη με τις χίλιες φήμες. Άφησε τες πίσω τις κακές όταν την επισκεφτείς. Κράτησε τις καλές. Άλλωστε το μόνο σου πρόβλημα θα είναι το φαγητό. Γιατί θα θες να φας παντού! Θα έχεις φάει στην τάδε τρατορία ή πιτσαρία και βγαίνοντας έξω να πέφτεις σε άλλη και να λες "πρέπει να έρθω ΚΑΙ εδώ για φαγητό". Αυτό είναι το πρόβλημα¨Πού θα πρωτοφάς!


Ragu Napoletano



Γιατί η Νάπολη είναι πρωτ'απ'όλα φαγητό! Κι όπως μου είπε η κοπέλα που με υποδέχτηκε στο Β&Β,  "Mangia! Mangia! Mangia!" "Φάε! Φάε! Φάε!. Αν θες, μην κάνεις τίποτε άλλο, αλλά φάε". Εντάξει, Virginia, βρήκες άνθρωπο να σου φέρει αντίρρηση! Κι έφαγα!



 Κι όπου έφαγα, έφαγα πολύ καλά και φθηνά! Δεν θα συστήσω τρατορία ή πιτσαρία γιατί είναι αμέτρητα τα σημεία κι όλα σερβίρουν ωραία ντόπια κουζίνα.




Κι επιβάλλεται να φας ραγού, το κλασικό "κοκκινιστό"(ας πούμε) των Ναπολιτάνων. Και σε αυτό επέμενε η Virginia, κι ούτε διανοήθηκα να την παρακούσω! Αλλά έπρεπε να φάω και μοτσαρέλα, πολλή μοτσαρέλα, γιατί δεν τη χόρταινα, γιατί η ναπολιτάνικη μοτσαρέλα έχει γεύση τόσο διαφορετική, η mozzarella campana είναι από άλλο γαστρονομικό πλανήτη!



Γλυκά απίστευτα σε ποσότητα και ποικιλία, cassatina, sfogliatella, baba', zeppole, cannoli κλπ, τα ζαχαροπλαστεία είναι σκέτος πειρασμός. Κάτσε σε κάποιο από αυτά, πάρε ένα καφέ (στρέτο είπαμε, ξέχασε τα φρέντο καπουτσίνο, αν ζητήσεις θα σε αγριοκοιτάξουν- και δικαίως!) διάλεξε ένα γλυκό κι απόλαυσε το. Γύρω σου η πόλη θα τρέχει στους ρυθμούς της, αλλά εσύ θα έχεις φύγει αλλού με αυτές τις υπέροχες κρέμες με τις οποίες γεμίζουν τα γλυκά τους.




 Και, εννοείται, gelato, πολύ gelato παντού!







Η Νάπολη είναι και Napoli, κι αν είσαι οπαδός άλλης ποδοσφαιρικής ομάδας μην το πεις πουθενά, κυρίως αν είσαι Γιουβεντίνος. Τη μέρα που παίζει η ομάδα η πόλη είναι σε αναβρασμό. Άσε το ξενοδοχείο και βρες πού έχουν μαζευτεί οι ντόπιοι να δουν το ματς και δες το μαζί τους.

 Τι άλλο λοιπόν είναι η Νάπολη; Είναι μια πόλη που αγαπά το γκράφιτι, η σύγχρονη αυτή μορφή τέχνης ταιριάζει με την ιδιοσυγκρασία της. Υπάρχουν διάσημα έργα παντού, μέχρι και Banksy έχει, κορυφαίο θεωρείται το γκράφιτι του Jorit (πασίγνωστου ναπολιτάνου γκραφιτά) που αναπαριστά τον προστάτη άγιο της πόλης San Gennaro, το πρόσωπο του οποίου θυμίζει επικίνδυνα...τον δικό μας πρωθυπουργό (τρομάρα του)!






Η Νάπολη πάνω απ'όλα είναι οι άνθρωποι της, είναι οι άλλοι Ιταλοί, όχι οι κομψοί Ρωμαίοι, ούτε οι βουτηγμένοι στην τέχνη Φλωρεντίνοι, ή οι αριστοκράτες Βενετσιάνοι ή οι πλούσιοι Μιλανέζοι. Είναι οι άλλοι Ιταλοί, αξιαγάπητοι, ανεπιτήδευτοι, λάτρεις του καλού φαγητού, της μελωδίας, της πόλης τους. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το νέο παιδί που μας ξεναγούσε στις κατακόμβες του San Gaudioso και με δάκρυα στα μάτια, μας ζήτησε να σταματήσουμε να ταυτοποιούμε την αγαπημένη του πόλη με τα γνωστά κακά στοιχεία που διαμόρφωσαν τη φήμη της, μας ζήτησε να την αγαπήσουμε γι αυτό που πραγματικά είναι. Κι είναι πολλά! Πάρα πολλά και πανέμορφα σαν τα ηλιοβασιλέματα που αγκαλιάζουν την πόλη, με τον ήλιο να στέλνει ως φιλί το τελευταίο φως της μέρας.



*************************

Sorrento + (Positano- Amalfi)

Sorrento


Το ταξίδι στη Νάπολη δεν ξεκίνησε από τη.. Νάπολη αλλά από το Σορρέντο! Το Σορρέντο βρίσκεται στο νότιο ορεινό άκρο του Κόλπου της Νάπολης. Η πόλη είναι χτισμένη πάνω σε βραχώδες έδαφος αρκετά μέτρα πάνω από το ύψος της θάλασσας.

Sorrento


Είναι μια όμορφη, μικρή πόλη, διάσημη για τις ..λεμονιές της, όπως όλη η περιοχή! Εξού και το λιμοντσέλο που πωλείται παντού κι όλοι διατείνονται ότι πουλούν το καλύτερο! Έχει έντονη τουριστική κίνηση, κυρίως γιατί αποτελεί την αφετηρία για επίσκεψη στην Costa Amalfitana.

Costa Amalfitana



Η Costa Amalfitana είναι μια απίστευτη εμπειρία από μόνη της. Όσοι έχουν κάνει τη διαδρομή ξέρουν περί τίνους πρόκειται. Εκπληκτικής ομορφιάς τόπος αλλά κι τέλειωτο στροφιλίκι και γκρεμίλα, ένα τοπίο που κόβει την ανάσα, όπως την ανάσα κόβει κι ο ίδιος ο δρόμος, στενός όσο δεν παίρνει, στο χείλος του γκρεμού και το πιο φρικτό...διπλής κατεύθυνσης!!! Είναι απορίας άξιο πώς τα καταφέρνουν οι οδηγοί αλλά εδώ καταλαβαίνεις γιατί η Ιταλία βγάζει τόσο καλούς οδηγούς στη Φόρμουλα 1 και το Μότο GP!!!
Πρώτη στάση ήταν το Positano μια γλυκύτατη μικρή κωμόπολη χτισμένη σχεδόν κάθετα! Την περπατήσαμε μέσα από τα στενά, παίρνοντας τα σκαλιά που κατέβαζαν κάτω στην παραλία. Κάναμε και μπάνιο καθήσαμε για μια μπύρα και μετά πήραμε το δρόμο για το Amalfi. Έναν δρόμο ακόμα πιο στενό, ακόμα πιο "τρομακτικό".

Positano



Φτάσαμε στο Αμάλφι και πήξαμε στον Αμερικανό τουρίστα. Εκατοντάδες από δαύτους που έτρεχαν από εδώ κι από εκεί προσπάθώντας να κάνουν ό,τι ακριβώς έλεγε ο ταξιδιωτικός οδηγός!! Φάε gelato, πιες limoncello, δες εκείνη την εκκλησία, περπάτα αυτόν τον δρόμο!

Amalfi



Ήπιαμε ένα καφέ, περπατήσαμε στα δρομάκια,  την ώρα που βράδιαζε αποφασίσαμε να γυρίσουμε πίσω στο Sorrento, τη βάση μας. Συμβουλή: Αν δεν τα πάτε καλά με δρόμους γεμάτους στροφές, μην επιχειρήσετε να το κάνετε μονοκόμματα. Λίγο πριν το Positano λιποθύμησα, προκαλώντας κυκλοφοριακή συμφόρηση μιας κι ο οδηγός είχε σταματήσει κι απειλούσε να μην ξεκινήσει αν δεν συνερχόμουν. Ασθμαίνοντας του έδωσα το οκ κι έκανα το υπόλοιπο της διαδρομής μέχρι το Sorrento σε οριζόντια θέση!
Το Sorrento έχει μια γλυκιά ατμόσφαιρα παρά το άγριο τοπίο, τα κτήρια, οι δρόμοι έχουν κάτι από τα μεγαλεία μιας άλλης εποχής. Διάσημοι συγγραφείς και καλλιτέχνες εγκαταστάθηκαν εδώ, έγραψαν και δημιούργησαν, εμπνεόμενοι από την ομορφιά του τόπου.  Στην πρόσοψη ενός σπιτιού υπάρχει μια ταμπέλα που μας πληροφορεί ότι ο Νορβηγός θεατρικός συγγραφέας Ηenrik Ibsen είχε γράψει ένα από τα αριστουργήματα του, τους "Βρυκόλακες" στο Sorrento. Ο Ιταλός τραγουδοποιός Lucio Dalla εμπνεύστηκε ένα από τα πιο διάσημα τραγούδια του εδώ, το Caruso.
Μου άφησε ωραίες εντυπώσεις. Κι έφαγα πολύ καλά σε ένα εστιατόριο το Αccento. Πολύ καλoφτιαγμένο και νόστιμο φαγητό με συμπαθέστατη wine list. Ο σερβιτόρος γνώριζε καλά το θέμα κρασί και μας βοήθησε στην επιλογή μας. Σε αυτό το εστιατόριο έφαγα για πρώτη φορά ένα παραδοσιακό ναπολιτάνικο πιάτο, spaghetti alla Nerano, φτιαγμένο με κολοκυθάκια και το τοπικό τυρί Provolone del Monaco.



Pasta alla Nerano @accento restaurant, Sorrento


Η σάλτσα είναι απίστευτα κρεμώδης κι ο σερβιτόρος βλέποντας τον ενθουσιασμό μου, μου εξήγησε πώς φτιάχνεται και μου τόνισε ότι δεν χρησιμοποιούν κρέμα γάλακτος. "Εδώ την μισούμε την κρέμα γάλακτος, δεν την χρησιμοποιούμε ποτέ!" μου είπε με τέτοια φωνή που όλο το εστιατόριο γύρισε και μας κοίταξε! Το πιο γνωστό επιδόρπιο γλυκό της περιοχής είναι η τάρτα με κρέμα ρικότα κι αχλάδι, εδώ έφαγα την τέλεια εκδοχή του γλυκού!

Για φαγητό:
Sorrento: Accento Restaurant , Corso Italia 38/D
Napoli: Οπουδήποτε!



Επίλογος:



Κατεβαίνοντας προς τον σταθμό Vanvitelli έπεσα πάνω σε αυτό, γραμμένο πάνω στο πεζοδρόμιο:

Η Νάπολη είναι φολκλόρ
Η Νάπολη είναι χρώμα
Η Νάπολη είναι τα πάντα

Δευτέρα, 2 Οκτωβρίου 2017

Όταν οι φακές συναντούν το ρύζι κάπου στη Μέση Ανατολή.

Πριν από λίγες μέρες έφτιαξα φακές με ρύζι και σε όσους το ανέφερα αντιδρούσαν κάπως αδιάφορα λέγοντας: "Α, στις φακές (σούπα) έριξες ρύζι". Όχι, δεν έριξα στη φακόσουπα λίγο ρυζάκι να πήξει, δεν έφτιαξα καν σούπα!
Αυτό που έγινε είναι το εξής: Στην Guardian έπεσα πάνω σε ένα αφιέρωμα στις καλύτερες συνταγές της Μεσογείου. Εκεί βρήκα την αιγυπτιακή (εβραϊκή) εκδοχή του φακόρυζου, που ονομάζεται megadarra.  Προφανώς η συνταγή, όπως κι οι περισσότερες που έρχονται από την Ανατολική Μεσόγειο, έχει τις διαφορετικές μεσανατολίτικες εκδοχές της, έτσι το έψαξα λίγο κι οδηγήθηκα στην πικάντικη λιβανέζικη εκδοχή που ονομάζεται... mujadara! (Link: εδώ). Προτίμησα να δοκιμάσω αυτό το πιάτο, ακριβώς γιατί ήταν πιο πικάντικο χάρη στην παρουσία του κύμινου και της κανέλας. Από εκεί και πέρα τα βασικά στοιχεία είναι ίδια: Φακές, ρύζι και πολύ κρεμμύδι!

Mujadara : Λιβανέζικο φακόρυζο*



Για 3-4 πιάτα

1 φλιτζάνι φακές καθαρισμένες και περασμένες από νερό.
1 φλιτζάνι ρύζι μακρύκοκο parboiled
2 μεγάλα κρεμμύδια κομμένα σε λεπτές φέτες (3 κανονικά, προτίμησα ένα λιγότερο)
1 κουταλάκι κύμινο
1 πρέζα κανέλα
ελαιόλαδο (περίπου 1/3 φλιτζάνι)
αλάτι 
πιπέρι
μαϊντανό φρέσκο, ψιλοκομμένο
λεμόνι


Σε ένα μεγάλο τηγάνι με χοντρό πάτο ζεσταίνουμε ελαιόλαδο σε μέτρια φωτιά. Ρίχνουμε τα κρεμμύδια, αλατοπιπερώνουμε, χαμηλώνουμε τη φωτιά ένα βαθμό και σκεπάζουμε. Αφήνουμε για 15-20 λεπτά, πότε πότε ρίχνουμε μια ματιά. Σε κάποια φάση θα αρχίσουν να σκουραίνουν (ίσως και στη μισή ώρα), τότε αρχίζουμε να ανακατώνουμε πιο συχνά, τα θέλουμε να αποκτήσουν σκούρο χρυσαφί-καφέ χρώμα χωρίς να μαυρίσουν. Μόλις είναι έτοιμα, βγάζουμε τη μισή ποσότητα (τη βάζουμε σε ένα μπολ) και στην υπόλοιπη μισή που έμεινε στο τηγάνι ρίχνουμε το κύμινο και την κανέλα και σοτάρουμε 2-3 λεπτά ακόμα.

Εν τω μεταξύ, σε μια κατσαρόλα βάζουμε 1 λίτρο νερό. Μόλις βράσει ρίχνουμε τις φακές και μαγειρεύουμε για 20 λεπτά. Μετά τα 20 λεπτά ρίχνουμε στις φακές, το ρύζι και τα μισά κρεμμύδια που βγάλαμε από το τηγάνι, αλατοπιπερώνουμε, χαμηλώνουμε στο μέτριο τη φωτιά και μαγειρεύουμε για άλλα 20 λεπτά με σκεπασμένη την κατσαρόλα. Ρίχνουμε πότε πότε μια ματιά μήπως χρειάζεται νερό. Ανακατώνουμε όσο το δυνατόν λιγότερο-δεν θέλουμε να "σπάσουν" φακές και ρύζι. Στα 20 λεπτά φακές και ρύζι θα έχουν μαγειρευτεί al dente - αυτός είναι ο στόχος μας, ΔΕΝ θέλουμε να παραβράσουν τα δύο βασικά υλικά. Ξεσκεπάζουμε την κατσαρόλα και ρίχνουμε τα υπόλοιπα κρεμμύδια. Ανακατώνουμε απαλά και σερβίρουμε-όποτε θέλουμε, το πιάτο τρώγεται άνετα και κρύο- με μαϊντανό και χυμό λεμονιού.



Το συνοδέψαμε με Βιδιανό Καραβιτάκη κι ήταν τέλεια! Έχω την εντύπωση ότι η συγκεκριμένη ποικιλία ταιριάζει με τα πάντα! (Ή σχεδόν τα πάντα!)

Σημείωση: Οι φωτογραφίες δεν είναι κι οι καλύτερες, απλά να έχετε υπόψη ότι όλες πια τις βγάζω με κινητό (που δεν είναι και τελευταίας τεχνολογίας) και δεν μπαίνω καν στον κόπο της επεξεργασίας.

*Η συνταγή είναι συνδυασμός των δύο που έχω δώσει σε link. Προτίμησα τα υλικά της μίας (αφαιρώντας κάποια) και την εκετέλεση της άλλης. 


Τρίτη, 26 Σεπτεμβρίου 2017

Στον απόηχο ενός γλυκόπικρου Σεπτέμβρη

Όπως κάθε Σεπτέμβρη, έτσι και φέτος, βρεθήκαμε στο ετήσιο Φεστιβάλ Κυκλαδικής Γαστρονομίας "Νικόλαος Τσελεμεντές" , στην Σίφνο. Από την πρώτη φορά πριν 11 χρόνια, όπου τα περίπτερα ήταν όλα κι όλα 5, φτάσαμε στα 40 και πλέον περίπτερα και με αντιπροσωπείες ακόμα και από το εξωτερικό!
Ωραία πράγματα συμβαίνουν πάνω στον Αρτεμώνα, το αρχοντοχώρι της Σίφνου, κέφι, άφθονο φαγητό και ποτό, κι όλο και κάποια συνταγή θα καταφέρουμε να ανακαλύψουμε! Όπως άλλωστε και φέτος, αφού δοκιμάσαμε ένα πιάτο από την Κύθνο κι ενθουσιαστήκαμε,  οι κυρίες που βρίσκονταν στο περίπτερο του νησιού με χαρά μας έδωσαν την συνταγή. Μια συνταγή που αναδεικνύει την τέχνη της Κυκλαδίτικης κουζίνας να φέρνει στο τραπέζι πιάτα νοστιμότατα και χορταστικά με τα πιο απλά υλικά.


Μαυρομάτικα φασόλια με κριθαράκι (συνταγή από την Κύθνο)



Για 3 πιάτα

150 γρ μαυρομάτικα (τα μουλιάζουμε για λίγο)
100 γρ κριθαράκι χονδρό
1 λευκό κρεμμύδι ψιλοκομμένο
1 κλωνάρι σέλερι κομμένο σε μικρά κομμάτια*
2 ντομάτες τριμμένες
αλάτι
ελαιόλαδο
ζεστό νερό

*Οι κυρίες από την Κύθνο μου είπαν ότι βάζουν σέλινο κι άφθονο μάλιστα. Προσωπικά προτιμώ το σέλερυ λόγω γεύσης κι αρώματος. Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε όποιο από τα δύο υλικά θέλετε αλλά σε άφθονη ποσότητα!

Σε μια κατσαρόλα ζεσταίνουμε λίγο ελαιόλαδο (3-4 κουταλιές) σε μέτρια προς δυνατή φωτιά. Σε αυτό σοτάρουμε το κρεμμύδι και το σέλινο, μέχρι να μαλακώσουν- προσοχή να μην αρχίσει να μαυρίζει το κρεμμύδι.
Ρίχνουμε την τομάτα και 2 ποτήρια ζεστό νερό. Περιμένουμε να πάρει βράση και ρίχνουμε τα μαυρομάτικα. Χαμηλώνουμε ένα βαθμό κι αφήνουμε να σιγοβράσει με σκεπασμένη την κατσαρόλα. Στα περίπου 40-45 λεπτά τα φασόλια θα είναι al dente. Ελέγχουμε το νερό, αν είναι πολύ στεγνό ρίχνουμε 1 ποτήρι ακόμα, και ρίχνουμε το κριθαράκι. Αλατώνουμε κι αφήνουμε το κριθαράκι να μαγειρευτεί, περίπου 12-15 λεπτά για να γίνει al dente. Ανακατώνουμε όσο πιο συχνά γίνεται γιατί το κριθαράκι έχει την τάση να κολλά στον πάτο της κατσαρόλας. Εν τω μεταξύ ελέγχουμε την ποσότητα του νερού. Αν θέλουμε πηχτό το φαγητό δεν ρίχνουμε άλλο, αν το θέλουμε πιο "σούπα" συμπληρώνουμε.

Το φαγητό σερβίρεται άνετα ζεστό ή χλιαρό αλλά πάντα με ένα καλό ροζέ κρασί! Ακαταμάχητος συνδυασμός με το Ροζέ Φτέρη της Troupis Winery!





Θα αναφερθώ τώρα σε συγκεκριμένη εταιρία, κάτι που δεν συνηθίζω εκτός αν πρόκειται για κρασί, αλλά αξίζει να το κανω για κάποιους λόγους που με απασχολούν ως καταναλώτρια.
Λίγα λόγια για τα μαυρομάτικα φασόλια.
Είναι μάλλον δύσκολο να βρει κανείς ελληνικά στα μεγάλα σούπερμαρκετ. Οι περισσότερες εταιρίες που συσκευάζουν μαυρομάτικα έχουν πάνω στις συσκευασίες τους ενδείξεις του στυλ "Made in   E.U." (Όταν βλέπω την συγκεκριμένη ένδειξη μουτρώνω, εντάξει το ξέρω ότι επιτρέπεται από τους νόμους της ΕΕ αλλά είναι τόσο γενικό κι αόριστο για τον καταναλωτή) ή "Συσκευάζεται στην Ελλάδα" (Χμ, γιατί δεν αναφέρεται η καταγωγή του προϊόντος;). Μόνο μία εταιρία, όσον αφορά τα όσπρια, η Αgrino  γράφει πάντα τον τόπο καταγωγής του προϊόντος, ελληνικό ή μη, πάντα με λεπτομέρειες, πάντα με την μέγιστη ποιότητα ως στόχο. Έχει και μαυρομάτικα Φενεού που δεν βρήκα, έχει και Μαδαγασκάρης! Ναι, Μαγαδασκάρης από εκείνο το νησί που μας δίνει εκείνη την ωραία βανίλια, κι η εταιρία δεν μου το έκρυψε κι εγώ την εμπιστεύτηκα γιατί ξέρω ότι έχει την ποιότητα ως σημαία αλλά και την ειλικρίνεια. Σημαντικό στοιχείο για εμάς τους καταναλωτές.







Φωτογραφίες από το φεστιβάλ, εδώ: