Κάπου στη μέση

Η Ούμπρια (Umbria) είναι μία από τις είκοσι διοικητικές περιφέρειες της Ιταλίας. Αν ρωτήσει κανείς πού βρίσκεται η Ούμπρια, το πιο πιθανό είναι να πάρει την απάντηση: "Κάπου στη μέση". Παρόλο που όντως βρίσκεται κάπου στη μέση της ιταλικής χερσονήσου, δεν είναι ιδιαίτερα γνωστός προορισμός, μάλλον επειδή βρίσκεται στη σκιά της (τουριστικότατης) Τοσκάνης με την οποία συνορεύει στα βόρεια και της περιφέρειας της Ρώμης, το Λάτσιο με την οποία συνορεύει προς τα δυτικά. Δεν έχει άνοιγμα στη θάλασσα, το χειμώνα έχει δριμύ κρύο κι είναι περιοχή με έντονη σεισμική δραστηριότητα. Όμως είναι ένας πανέμορφος τόπος, κυρίως λοφοειδής, με διάσπαρτες εκείνες τις πανέμορφες μεσαιωνικές κωμοπόλεις που διακοσμούν τη χώρα κι είναι χτισμένες στις κορυφές απότομων λόφων. Τυγχάνει να έχω επισκεφτεί δύο τέτοιες πόλεις της Ούμπρια. Την πρώτη φορά στο Ορβιέτο πριν από πολλά χρόνια στα πλαίσια του Umbria Jazz Festival και πριν από 3 χρόνια στην Ασίζη* του Αγίου Φραγκίσκου, μια μικρή πόλη γεμάτη πέτρινα σπίτια, στενά δρομάκια και την απόλυτη ηρεμία κι ησυχία! Και στις δύο πόλεις το τρένο από τη Ρώμη σε αφήνει σε χαμηλότερο σημείο κι ανεβαίνεις είτε με μικρό τοπικό λεωφορείο, είτε και με τελεφερίκ στην περίπτωση του Ορβιέτο.
Όσον αφορά το φαγητό που χαρακτηρίζει την περιοχή, αυτή έχει άφθονο αγριογούρουνο, αλλαντικά όπως το διάσημο prosciutto της Norcia,  μαύρο μανιτάρι τρούφα (διάσημο κι ακριβό), έχει κάποια γνωστά κρασιά όπως το Orvieto classico (λευκό) ή το Sagrantino di Montefalco (κόκκινο), έχει όμως και κάποιες πασίγνωστες φακές, εκείνες του Castelluccio di Norcia. Οπότε υπάρχουν κάποια πιάτα της κουζίνας της Ούμπρια στα οποία πρωταγωνιστεί η φακή.
Μόλις πέρσι το χειμώνα δοκίμασα ένα τέτοιο πιάτο (συνταγή της Ούμπρια με φακές) κι έχει γίνει πλέον η αγαπημένη μου συνταγή με φακή! Ένα βουκολικό ποίημα, γεμάτο, μεστό, πολυσύνθετο, τρομερά εύγευστο, χορταστικό, απλά απίθανο! Συνδυάζει τις φακές με μανιτάρια πορτσίνι, έναν συνδυασμό που άδικα φοβήθηκα όταν διάβασα την συνταγή και που παρολίγο να με αποτρέψει. Όμως ταιριάζουν υπέροχα και δίνουν μια ιδανικά ρουστίκ γεύση στο φαγητό!
Επίσης, όπως συμβαίνει με την συντριπτική πλειοψηφία των ιταλικών συνταγών με όσπρια, προστίθεται στο φαγητό ζυμαρικό. Πράγμα που προσωπικά θεωρώ σωστό και προσπαθώ να κάνω με τα περισσότερα πιάτα με όσπρια που φτιάχνω. Άλλωστε η αφορμή να αναρτήσω αυτήν την συνταγή ήταν ακριβώς αυτό! Μου ήρθαν αρκετά μηνύματα στα οποία κάποιοι από εσάς με ρωτούσατε για συνταγές οσπρίων με ζυμαρικά και κυρίως επιμένατε με τη φακή. Να λοιπόν μία από τις ωραιότερες συζεύξεις όσπριου- ζυμαρικού. Η οποία, παρεμπιπτόντως είναι ιδανική για το πολύ κρύο!

Σούπα με φακές όπως την φτιάχνουν στην Ούμπρια της Ιταλίας

Υλικά για 4 άτομα

~20 gr αποξηραμένα μανιτάρια πορτσίνι (υπάρχουν αρκετές ελληνικές εταιρίες που παρασκευάζουν και πωλούν το προϊόν, προτιμήστε τις)
200 γρ φακές
120 gr σπαγγετίνι κομμένο σε μικρά κομμάτια
1 κρεμμύδι λευκό
1 μεγάλο καρότο
1/2 κλωνάρι σέλερι
2 φύλλα δάφνης
1 σκελίδα σκόρδο
θυμάρι (φρέσκο-ένα κλαράκι- ή αποξηραμένο-1 κουταλάκι γλυκού)
1 ποτήρι (κρασιού) κόκκινο κρασί
ελαιόλαδο
αλάτι

Σημείωση: Έχουμε στο βραστήρα έτοιμο ζεστό νερό.



Βάζουμε τα αποξηραμένα μανιτάρια σε ένα μπολ, ρίχνουμε ζεστό νερό, τόσο όσο χρειάζεται να καλυφθούν και σκεπάζουμε με ένα μικρό πιάτο το μπολ έτσι ώστε να πατηθούν ελαφρά τα μανιτάρια- έχουν την τάση να επιπλέουν στο νερό και να μην μουσκεύουν καλά. Τα αφήνουμε έτσι για ~20 λεπτά, τα στραγγίζουμε πιέζοντας τα να βγάλουν τα υγρά. Το νερό στο οποίο μούσκεψαν το φυλάμε αφού πρώτα το περάσουμε από τη λεπτή σίτα- για τυχόν υπολείμματα από χώμα. Κόβουμε τα μανιτάρια σε πιο μικρά κομμάτια.

Ψιλοκόβουμε το κρεμμύδι, το σκόρδο, το καρότο και το σέλερι.

Σε μια κατσαρόλα, με μέτρια φωτιά, ζεσταίνουμε λίγο ελαιόλαδο (~5 κουταλιές). Ρίχνουμε κρεμμύδι, σκόρδο, καρότο, σέλερι, φύλλα δάφνης, κομμένα μανιτάρια και θυμάρι. Σοτάρουμε καλά μέχρι να μαλακώσει το κρεμμύδι.
Ρίχνουμε το υγρό από τα μανιτάρια και  το κρασί. Ανακατώνουμε. Ρίχνουμε τις φακές με το νερό, περίπου ενάμισι (1,5) λίτρο (ζεστό πάντα). Αφήνουμε να πάρει μία βράση και μισοσκεπάζουμε. Αφήνουμε να μαγειρευτεί μέχρι οι φακές να βράσουν al dente. Ο χρόνος εξαρτάται από την ποικιλία, ποιότητα και μέγεθος της φακής. Δοκιμάστε τη στη μισή ώρα. Ρίξτε τα ζυμαρικά και βράστε το φαγητό μέχρι αυτά να γίνουν al dente. Μέχρι τότε η φακή θα έχει χυλώσει.
Προσοχή: Στο τελευταίο στάδιο όπου μπαίνουν τα ζυμαρικά ελέγξτε τα υγρά του φαγητού. Πρέπει να είναι αρκετά ζουμερό γιατί θα απορροφήσουν νερό τόσο οι φακές όσο και τα ζυμαρικά. Στο τέλος δεν θέλουμε να είναι πηχτό το φαγητό, το ζουμί του είναι υπέροχο και καλό είναι να έχει αρκετό.

Σερβίρεται με καλό χωριάτικο ψωμί και κόκκινο κρασί. Μια Μαυροδάφνη ίσως;


Υ.Γ.: Φωτογραφίες από την Ασίζη: εδώ

Υμνώντας την μελιτζάνα (για πολλοστή φορά!)

Η μελιτζάνα είναι ένα πολύ ιδιόρρυθμο λαχανικό. Μάλλον δύστροπο, απρόσιτο. Δεν τρώγεται ωμή (και μην αρχίσετε τις βλακείες περί ωμοφαγίας) και για να αποκαλύψει η ίδια τις πολλές χάρες της πρέπει να μαγειρευτεί. Το συναρπαστικό είναι ότι μαγειρεύεται ποικιλοτρόπως και δίνει ένα σωρό εντυπωσιακά πιάτα: τα γνωστά μας λαδερά κατσαρόλας, μακαρονάδες, πίτες, μουσακά, στα γεμιστά, μελιτζανοσαλάτες, μπάμπα γκανούς ακόμα και τουρσί! Θα μπορούσαμε να γράφαμε με άνεση έναν μακρύτατο κατάλογο από συνταγές με μελιτζάνες, τι πιο εύκολο, το μόνο που θα χρειάζομασταν ήταν να περιηγηθούμε την λεκάνη της Μεσογείου, με έμφαση κυρίως προς τα ανατολικά. Λίβανος, Ισραήλ (κι ακόμα πιο ανατολικά),  και μετά Τουρκία, Ελλάδα την λατρεύουν. Βασικά πιάτα της κουζίνας όλων αυτών των χωρών περιέχουν αυτήν την στιλπνή, ενίοτε μαύρη, άλλοτε μωβ, (και τοπικά λευκή!) γαστρονομική θεά!

Προ καιρού έπεσα πάνω σε μία συνταγή για εβραϊκά μπουρεκάκια με μελιτζάνα. Η συνταγή ήταν από ιταλικό μπλογκ. Προσπάθησα να βρω περισσότερες λεπτομέρειες για την συνταγή αλλά στις αναζητήσεις οδηγούμουν συνέχεια σε ιταλικά site, πράγμα που με έκανε να υποψιαστώ ότι ίσως είναι συνταγή των Εβραίων της Ιταλίας. Ίσως η καταγωγή της συνταγής να μην έχει ιδιαίτερη σημασία. Σημασία έχει το γεγονός ότι αυτά τα μπουρεκάκια είναι συγκλονιστικά νόστιμα! Κι εύκολα στην παρασκευή χωρίς πολλά υλικά κι ιδιαίτερη φασαρία.
Μπορείτε να το διαπιστώσετε και μόνοι σας φτιάχνοντας τα!

Εβραϊκά μπουρεκάκια με μελιτζάνα

Καλοκαίρι με κολοκυθάκι και καμπύλες!

Στα 10 χρόνια που λειτουργεί το blog δεν έχει περάσει καλοκαίρι χωρίς να έχει αναρτηθεί συνταγή με κολοκυθάκι! Είναι μία από τις ακλόνητες σταθερές που το διακατέχουν και το φετινό καλοκαίρι δεν θα αποτελέσει εξαίρεση. Μπορεί τώρα τελευταία το blog να μοιάζει ξεχασμένο, παραμελημένο, αφημένο (ή και αφηρημένο 😖) , αλλά οι σταθερές παραμένουν σταθερές κι ως εκ τούτου, με μια καλή αφορμή που θα συζητήσουμε αμέσως, επιστρέφουμε με μία φοβερή καλοκαιρινή κολοκυθένια συνταγή!

Πριν λίγες μέρες μου έστειλε μήνυμα μία αναγνώστρια όπου με ρωτούσε απορημένη πώς και τρώω τόσο πολλές μακαρονάδες το καλοκαίρι! Η απορία της δεν ήταν άνευ λόγου. Σχεδόν όλες οι αναρτήσεις που έχω κάνει τελευταία στη σελίδα fb του blog αφορούν κατά 99% πιάτα με ζυμαρικά. Φαντάζομαι ότι η αναγνώστρια δεν είναι η μόνη που θα αναρωτιέται αν μαγειρεύω, τώρα το καλοκαίρι, γεμιστά, μπριάμ, φασολάκια, μπάμιες κι άλλες κλασικές ελληνικές καλοκαιρινές νοστιμιές! Πώς, πώς, μαγειρεύω και τρώω τέτοια πιάτα, όμως κάθε δεύτερη μέρα έχει ζυμαρικά- αδυναμία είναι αυτή!

Λοιπόν, ξεκίνησα την απάντηση μου στην αναγνώστρια με την περίφημη ρήση της Σοφία Λόρεν. Αυτή:

Τουτέστιν, είναι αποδεδειγμένο ότι με τα ζυμαρικά χτίζεις κορμάρα!! 😃
Από την άλλη, μια χαρά τρώγονται τα ζυμαρικά το καλοκαίρι. Με τη βοήθεια των υπέροχων λαχανικών της εποχής, φτιάχνουμε απίστευτα νόστιμες σάλτσες για σπαγγετάδες. Και, ας μην ξεχνάμε, με κάποια ζυμαρικά μπορούμε να φτιάξουμε ωραιότατες σαλάτες, που προφανώς είναι το ιδανικό πιάτο για την πιο καυτή εποχή.

Εδώ και πολύ καιρό είχα βρει μία συνταγή του Yotam Ottolenghi, για μία σαλατα με ζυμαρικά και κολοκυθάκι. Αποθηκεύτηκε κι όταν ήρθε ο καιρός- ο καιρός των καλοκαιρινών κολοκυθιών εννοώ-  την έφτιαξα. Με αρκετές αλλαγές όμως, όπως θα δούμε παρακάτω.

Καταρχήν ο γνωστός σεφ προσθέτει edamame, τα οποία δεν έχω δοκιμάσει ποτέ και τα οποία, φαντάζομαι, κάπου θα πουλιόνται στην Αθήνα, σίγουρα όμως όχι στο σουπερμάρκετ της γειτονιάς, ούτε στη λαϊκή! Οπότε αντί για τα χαριτωμένα γιαπωνέζικα φασολάκια, απλά αύξησα την ποσότητα των κολοκυθιών. Τα οποία, αγαπητέ μου Yotam, γιατί τα τηγανίζεις; Γιατί δεν τα ψήνεις στο γκριλ, όπου και πιο νόστιμα θα γίνουν και πιο...light θα είναι; Είπαμε, είναι καλοκαίρι, προσέχουμε τη σιλουέτα- λέμε τώρα.
Επίσης πρόσθεσα κουκουναρόσπορο και το "πάτησα" λίγο στο ξίδι. Πάμε να δούμε πώς:

Καλοκαιρινή σαλάτα ζυμαρικών με κολοκυθάκι

(παραλλαγή συνταγής του Yotam Ottolenghi)

Όταν οι φακές συναντούν το ρύζι κάπου στη Μέση Ανατολή.

Πριν από λίγες μέρες έφτιαξα φακές με ρύζι και σε όσους το ανέφερα αντιδρούσαν κάπως αδιάφορα λέγοντας: "Α, στις φακές (σούπα) έριξες ρύζι". Όχι, δεν έριξα στη φακόσουπα λίγο ρυζάκι να πήξει, δεν έφτιαξα καν σούπα!

Αυτό που έγινε είναι το εξής: Στην Guardian έπεσα πάνω σε ένα αφιέρωμα στις καλύτερες συνταγές της Μεσογείου. Εκεί βρήκα την αιγυπτιακή (εβραϊκή) εκδοχή του φακόρυζου, που ονομάζεται megadarra.  Προφανώς η συνταγή, όπως κι οι περισσότερες που έρχονται από την Ανατολική Μεσόγειο, έχει τις διαφορετικές μεσανατολίτικες εκδοχές της, έτσι το έψαξα λίγο κι οδηγήθηκα στην πικάντικη λιβανέζικη εκδοχή που ονομάζεται... mujadara! (Link: εδώ). Προτίμησα να δοκιμάσω αυτό το πιάτο, ακριβώς γιατί ήταν πιο πικάντικο χάρη στην παρουσία του κύμινου και της κανέλας. Από εκεί και πέρα τα βασικά στοιχεία είναι ίδια: Φακές, ρύζι και πολύ κρεμμύδι!

Mujadara : Λιβανέζικο φακόρυζο*

Για 3-4 πιάτα

1 φλιτζάνι φακές καθαρισμένες και περασμένες από νερό.

1 φλιτζάνι ρύζι μακρύκοκο parboiled

2 μεγάλα κρεμμύδια κομμένα σε λεπτές φέτες (3 κανονικά, προτίμησα ένα λιγότερο)

1 κουταλάκι κύμινο

1 πρέζα κανέλα

ελαιόλαδο (περίπου 1/3 φλιτζάνι)

αλάτι 

πιπέρι

μαϊντανό φρέσκο, ψιλοκομμένο

λεμόνι

Σε ένα μεγάλο τηγάνι με χοντρό πάτο ζεσταίνουμε ελαιόλαδο σε μέτρια φωτιά. Ρίχνουμε τα κρεμμύδια, αλατοπιπερώνουμε, χαμηλώνουμε τη φωτιά ένα βαθμό και σκεπάζουμε. Αφήνουμε για 15-20 λεπτά, πότε πότε ρίχνουμε μια ματιά. Σε κάποια φάση θα αρχίσουν να σκουραίνουν (ίσως και στη μισή ώρα), τότε αρχίζουμε να ανακατώνουμε πιο συχνά, τα θέλουμε να αποκτήσουν σκούρο χρυσαφί-καφέ χρώμα χωρίς να μαυρίσουν. Μόλις είναι έτοιμα, βγάζουμε τη μισή ποσότητα (τη βάζουμε σε ένα μπολ) και στην υπόλοιπη μισή που έμεινε στο τηγάνι ρίχνουμε το κύμινο και την κανέλα και σοτάρουμε 2-3 λεπτά ακόμα.

Εν τω μεταξύ, σε μια κατσαρόλα βάζουμε 1 λίτρο νερό. Μόλις βράσει ρίχνουμε τις φακές και μαγειρεύουμε για 20 λεπτά. Μετά τα 20 λεπτά ρίχνουμε στις φακές, το ρύζι και τα μισά κρεμμύδια που βγάλαμε από το τηγάνι, αλατοπιπερώνουμε, χαμηλώνουμε στο μέτριο τη φωτιά και μαγειρεύουμε για άλλα 20 λεπτά με σκεπασμένη την κατσαρόλα. Ρίχνουμε πότε πότε μια ματιά μήπως χρειάζεται νερό. Ανακατώνουμε όσο το δυνατόν λιγότερο-δεν θέλουμε να "σπάσουν" φακές και ρύζι. Στα 20 λεπτά φακές και ρύζι θα έχουν μαγειρευτεί al dente - αυτός είναι ο στόχος μας, ΔΕΝ θέλουμε να παραβράσουν τα δύο βασικά υλικά. Ξεσκεπάζουμε την κατσαρόλα και ρίχνουμε τα υπόλοιπα κρεμμύδια. Ανακατώνουμε απαλά και σερβίρουμε-όποτε θέλουμε, το πιάτο τρώγεται άνετα και κρύο- με μαϊντανό και χυμό λεμονιού.

Το συνοδέψαμε με Βιδιανό Καραβιτάκη κι ήταν τέλεια! Έχω την εντύπωση ότι η συγκεκριμένη ποικιλία ταιριάζει με τα πάντα! (Ή σχεδόν τα πάντα!)

Σημείωση: Οι φωτογραφίες δεν είναι κι οι καλύτερες, απλά να έχετε υπόψη ότι όλες πια τις βγάζω με κινητό (που δεν είναι και τελευταίας τεχνολογίας) και δεν μπαίνω καν στον κόπο της επεξεργασίας.

*Η συνταγή είναι συνδυασμός των δύο που έχω δώσει σε link. Προτίμησα τα υλικά της μίας (αφαιρώντας κάποια) και την εκετέλεση της άλλης. 

Στον απόηχο ενός γλυκόπικρου Σεπτέμβρη

Όπως κάθε Σεπτέμβρη, έτσι και φέτος, βρεθήκαμε στο ετήσιο Φεστιβάλ Κυκλαδικής Γαστρονομίας "Νικόλαος Τσελεμεντές" , στην Σίφνο. Από την πρώτη φορά πριν 11 χρόνια, όπου τα περίπτερα ήταν όλα κι όλα 5, φτάσαμε στα 40 και πλέον περίπτερα και με αντιπροσωπείες ακόμα και από το εξωτερικό!
Ωραία πράγματα συμβαίνουν πάνω στον Αρτεμώνα, το αρχοντοχώρι της Σίφνου, κέφι, άφθονο φαγητό και ποτό, κι όλο και κάποια συνταγή θα καταφέρουμε να ανακαλύψουμε! Όπως άλλωστε και φέτος, αφού δοκιμάσαμε ένα πιάτο από την Κύθνο κι ενθουσιαστήκαμε,  οι κυρίες που βρίσκονταν στο περίπτερο του νησιού με χαρά μας έδωσαν την συνταγή. Μια συνταγή που αναδεικνύει την τέχνη της Κυκλαδίτικης κουζίνας να φέρνει στο τραπέζι πιάτα νοστιμότατα και χορταστικά με τα πιο απλά υλικά.

Μαυρομάτικα φασόλια με κριθαράκι (συνταγή από την Κύθνο)

Για 3 πιάτα

150 γρ μαυρομάτικα (τα μουλιάζουμε για λίγο)
100 γρ κριθαράκι χονδρό
1 λευκό κρεμμύδι ψιλοκομμένο
1 κλωνάρι σέλερι κομμένο σε μικρά κομμάτια*
2 ντομάτες τριμμένες
αλάτι
ελαιόλαδο
ζεστό νερό

*Οι κυρίες από την Κύθνο μου είπαν ότι βάζουν σέλινο κι άφθονο μάλιστα. Προσωπικά προτιμώ το σέλερυ λόγω γεύσης κι αρώματος. Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε όποιο από τα δύο υλικά θέλετε αλλά σε άφθονη ποσότητα!

Σε μια κατσαρόλα ζεσταίνουμε λίγο ελαιόλαδο (3-4 κουταλιές) σε μέτρια προς δυνατή φωτιά. Σε αυτό σοτάρουμε το κρεμμύδι και το σέλινο, μέχρι να μαλακώσουν- προσοχή να μην αρχίσει να μαυρίζει το κρεμμύδι.
Ρίχνουμε την τομάτα και 2 ποτήρια ζεστό νερό. Περιμένουμε να πάρει βράση και ρίχνουμε τα μαυρομάτικα. Χαμηλώνουμε ένα βαθμό κι αφήνουμε να σιγοβράσει με σκεπασμένη την κατσαρόλα. Στα περίπου 40-45 λεπτά τα φασόλια θα είναι al dente. Ελέγχουμε το νερό, αν είναι πολύ στεγνό ρίχνουμε 1 ποτήρι ακόμα, και ρίχνουμε το κριθαράκι. Αλατώνουμε κι αφήνουμε το κριθαράκι να μαγειρευτεί, περίπου 12-15 λεπτά για να γίνει al dente. Ανακατώνουμε όσο πιο συχνά γίνεται γιατί το κριθαράκι έχει την τάση να κολλά στον πάτο της κατσαρόλας. Εν τω μεταξύ ελέγχουμε την ποσότητα του νερού. Αν θέλουμε πηχτό το φαγητό δεν ρίχνουμε άλλο, αν το θέλουμε πιο "σούπα" συμπληρώνουμε.

Το φαγητό σερβίρεται άνετα ζεστό ή χλιαρό αλλά πάντα με ένα καλό ροζέ κρασί! Ακαταμάχητος συνδυασμός με το Ροζέ Φτέρη της Troupis Winery!

Θα αναφερθώ τώρα σε συγκεκριμένη εταιρία, κάτι που δεν συνηθίζω εκτός αν πρόκειται για κρασί, αλλά αξίζει να το κανω για κάποιους λόγους που με απασχολούν ως καταναλώτρια.
Λίγα λόγια για τα μαυρομάτικα φασόλια.
Είναι μάλλον δύσκολο να βρει κανείς ελληνικά στα μεγάλα σούπερμαρκετ. Οι περισσότερες εταιρίες που συσκευάζουν μαυρομάτικα έχουν πάνω στις συσκευασίες τους ενδείξεις του στυλ "Made in   E.U." (Όταν βλέπω την συγκεκριμένη ένδειξη μουτρώνω, εντάξει το ξέρω ότι επιτρέπεται από τους νόμους της ΕΕ αλλά είναι τόσο γενικό κι αόριστο για τον καταναλωτή) ή "Συσκευάζεται στην Ελλάδα" (Χμ, γιατί δεν αναφέρεται η καταγωγή του προϊόντος;). Μόνο μία εταιρία, όσον αφορά τα όσπρια, η Αgrino  γράφει πάντα τον τόπο καταγωγής του προϊόντος, ελληνικό ή μη, πάντα με λεπτομέρειες, πάντα με την μέγιστη ποιότητα ως στόχο. Έχει και μαυρομάτικα Φενεού που δεν βρήκα, έχει και Μαδαγασκάρης! Ναι, Μαγαδασκάρης από εκείνο το νησί που μας δίνει εκείνη την ωραία βανίλια, κι η εταιρία δεν μου το έκρυψε κι εγώ την εμπιστεύτηκα γιατί ξέρω ότι έχει την ποιότητα ως σημαία αλλά και την ειλικρίνεια. Σημαντικό στοιχείο για εμάς τους καταναλωτές.

Φωτογραφίες από το φεστιβάλ, εδώ:

Καλοκαιράκι χωρίς κολοκυθάκι γίνεται; (Μέρος Γ)

Αφού διαβάσατε τον τίτλο, φαντάζομαι ότι οι μισοί- τουλάχιστον- αναγνώστες φύγατε τρέχοντας κι αγανακτισμένοι αναφωνήσατε "Ε, όχι, πάλι κολοκυθάκι!!!!"! Οι υπόλοιποι μισοί, πόσοι είστε, 2-3 άντε 4, σας ευχαριστώ που μείνατε και να ξέρετε ότι θα αποζημιωθείτε για την υπομονή σας! Και την πραγματικά θαυμαστή επιμονή σας! Σας λατρεύω! 😉

Λοιπόν, το θέμα έχει ως εξής. Με το κολοκυθάκι μπορεί κανείς να φτιάξει ωραιότατα καλοκαιρινά πιάτα με ζυμαρικά. Φαγητά γεμάτα ελαφράδα, λεπτή νοστιμιά, γρήγορα, εύκολα, μα, στο κάτω κάτω της γραφής, τι άλλο να ζητήσουμε από ένα καλοκαιρινό πιάτο! Το αποδείξαμε στην προηγούμενη ανάρτηση, το έχουμε αποδείξει και σε παλιότερες - όλες τις σχετικές αναρτήσεις θα τις βρείτε στο τέλος αυτής της ανάρτησης.

Έφτιαξα προ ημερών μια τέτοια σπαγγετάδα, με κολοκυθάκι και κάποια απλούστατα υλικά, κι ήταν θεϊκή, κι αν την δοκιμάσετε κι εσείς θα συμφωνήσετε μαζί μου και θα με συγχωρέσετε, καλοκαίρι είναι, ζέστη- πολλή ζέστη- κάνει.

Ζυμαρικά με κολοκυθάκι και μείγμα μυρωδικών

Για 4 πιάτα

400 γρ ζυμαρικά (σε σχήμα κοχύλι , castellane, penne rigate, ό,τι θέλετε)
4-5 κολοκύθια (μέτριο μέγεθος)
1 λευκό κρεμμύδι κομμένο σε λεπτές φέτες
1 σκελίδα σκόρδο ψιλοκομμένη
1 κουταλάκι μπούκοβο
1 φλιτζάνι τριμμένη παρμεζάνα (ή γκράνα)
ελαιόλαδο
αλάτι
πιπέρι

Μυρωδικά (να βγαίνει ένα μείγμα περίπου όσο ένα φλιτζάνι) (χρησιμοποιούμε όποια μας αρέσουν σε όποια αναλογία μας αρέσει)
μαϊντανό
βασιλικό
δυόσμο
σχοινόπρασο
φασκόμηλο


Πλένουμε τα κολοκύθια κι αφαιρούμε τα άκρα. Τα κόβουμε οριζόντια στη μέση και μετά σε ροδέλες.

Σε ένα μεγάλο τηγάνι ζεσταίνουμε σε μέτρια φωτιά λίγο ελαιόλαδο. Ρίχνουμε σε αυτό το κρεμμύδι και το μπούκοβο και σοτάρουμε μέχρι να μαλακώσει το κρεμμύδι χωρίς να καεί. Ρίχνουμε τα κολοκύθια και το σκόρδο, αλατοπιπερώνουμε και συνεχίζουμε το σοτάρισμα. Σκεπάζουμε για λίγα λεπτά, αφήνουμε να μαγειρευτεί για λίγο. Τα κολοκύθια δεν χρειάζεται να μαγειρευτούν τελείως, καλό είναι να "κρατούν" λίγο.

Εν τω μεταξύ, έχουμε βάλει να βράσουν τα ζυμαρικά, από τα οποία θα κρατήσουμε λίγο από το νερό στο οποίο βράζουν- περίπου 1/2 φλιτζάνι.

Ετοιμάζουμε το μείγμα μυρωδικών. Διαλέγουμε διάφορα φρέσκα μυρωδικά, πχ εγώ χρησιμοποίησα βασιλικό, μαϊντανό και δυόσμο με κυρίαρχο τον βασιλικό. Τα ψιλοκόβουμε.

Μόλις βράσουν τα ζυμαρικά, τα σουρώνουμε και τα ρίχνουμε στο τηγάνι με το κολοκυθάκι. Αμέσως ρίχνουμε το τυρί, τα μυρωδικά και το νερό που έχουμε κρατήσει. Ανακατώνουμε καλά και σερβίρουμε αμέσως.

Συνοδεύουμε με λευκό κρασί. Μια Μαντινεία  νέας γενιάς θα είναι ιδανικό ταίρι!

Τα υπόλοιπα πιάτα με ζυμαρικά και κολοκυθάκι που έχουν αναρτηθεί κατά καιρούς στο μπλογκ:

Καρμπονάρα με κολοκυθάκι

Σπαγγέτι ολικής με λεπτοκομμένο ωμό κολοκυθάκι και σάλτσα βασιλικού

Tortiglioni με κολοκυθάκι και ρικότα

Ταλιατέλες με κολοκυθάκι και αρακά σε σάλτσα μασκαρπόνε

Σπαγγέτι με κολοκυθάκι και τόνο

Τι πρωινό, τι μεσημεριανό.

Τις προάλλες έψαχνα για μια εύκολη και γρήγορη συνταγή με γλυκοπατάτα για να φτιάξω ένα ελαφρύ μεσημεριανό πιάτο. Έπεσα πάνω σε μια συμπαθητική συνταγή η οποία ήθελε την γλυκοπατάτα ψιλοκομμένη (hash*) και σιγοτηγανισμένη με κόκκινη πιπεριά και κρεμμύδι. Στο τέλος πρόσθετε κι αυγά και τα τηγάνιζε ανάμεσα στα λαχανικά. Όχι κι άσχημα, σκέφτηκα. Βέβαια η συγγραφέας της συνταγής -δυστυχώς δεν θυμάμαι από ποιο μπλογκ, αμερικάνικο ήταν σίγουρα- επέμενε ότι το πιάτο ήταν καταπληκτικό για ...πρωινό! Ναι, δεν αντιλέγω κοπελιά μου και με συγχωρείς που δεν θυμάμαι ποιο είναι το μπλογκ σου, αλλά να σηκωθώ πουρνό πουρνό και να αρχίσω να ψιλοκόβω γλυκοπατάτες, κρεμμύδια και πιπεριές και να περιμένω τουλάχιστον μισή ώρα να ψηθούν, και μετά να ρίξω τα αυγά και να περιμένω κι αυτά να ετοιμαστούν, για να είμαι ειλικρινής δεν το βλέπω εφικτό. Κι είμαι του πρωινού αναμφίβολα, δεν ξεκινώ την μέρα χωρίς πρωινό, κι έχω φάει διάφορα και ποικίλα πρωινά κατά καιρούς αλλά sweet potato hash with red peppers, χρυσή μου όχι, δεν το βλέπω. Για μεσημεριανό πολύ ευχαρίστως γιατί είναι πάρα πολύ νόστιμο και σχετικά γρήγορο. 😋 Αλλά για μεσημεριανό είπαμε. Άντε και για brunch -που είναι της μοδός. Να εξηγούμαστε!

Ψιλοκομμένη γλυκοπατάτα τηγανισμένη με πιπεριά Φλωρίνης, κρεμμύδι κι αυγά.

Για 2 άτομα

2 μετρίου μεγέθους (ή 1 μεγάλη) γλυκοπατάτες καθαρισμένες και κομμένες σε μικρά κυβάκια
1 μεγάλη πιπεριά Φλωρίνης κομμένη σε μικρά κομμάτια
1 μετρίου μεγέθους λευκό κρεμμύδι κομμένο σε λεπτές φέτες
2 μεγάλα αυγά
αλάτι
πιπέρι
ελαιόλαδο

Σε ένα μεγάλο τηγάνι με χοντρό πάτο ζεσταίνουμε λίγο ελαιόλαδο σε μέτρια φωτιά. Ρίχνουμε σε αυτό τις γλυκοπατάτες, αλατοπιπερώνουμε, σκεπάζουμε και τις αφήνουμε να μαγειρευτούν για 15 λεπτά περίπου. Πότε πότε ανακατώνουμε ελαφρά. Στα 15 λεπτά ρίχνουμε το κρεμμύδι και την πιπεριά κι αφήνουμε άλλα 15 λεπτά να μαγειρευτούν τα λαχανικά με το τηγάνι σκεπασμένο. Πότε πότε ανακατώνουμε. Όταν πια και τα τρία λαχανικά έχουν μαγειρευτεί καλά ξεσκεπάζουμε και ρίχνουμε τα αυγά ολόκληρα. Σκεπάζουμε πάλι έτσι ώστε να μαγειρευτούν καλά τα αυγά από πάνω. Στα 5 λεπτά περίπου είναι έτοιμα.

*Hash είναι ψιλοκομμένο κρέας ή πατάτα που μαγειρεύονται με διάφορα καρυκεύματα ή/και κρεμμύδια κι ενίοτε προστίθενται διάφορα άλλα υλικά όπως αυγό. 

Καλοκαιρινές έξοδοι

Πάνε κι έρχονται καταιγίδες, καύσωνες, lake-effect φαινόμενα (το ζήσαμε κι αυτό), χώρες φεύγουν, υστερία κυριεύει το σύμπαν, η Μέγαιρα δείχνει τα δόντια της, εν τω μεταξύ εδώ, στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, κοτσάνες εκτοξεύονται με ιλαρή διάθεση και το σύμπαν ξεχνά για λίγο την υστερία και ξεσπά σε γέλια. Τι Ιούνιος κι αυτός!

Μετά από αυτόν τον μονόλογο-εισαγωγή ας πάμε στα θέματα που μας ενδιαφέρουν άμεσα.

Πριν λίγες μέρες διάβαζα σε ένα ιταλικό περιοδικό για την Anna Del Conte. Η εν λόγω κυρία μέσω του έργου της, μια σειρά κλασικών πια βιβλίων μαγειρικής, είναι εκείνη που γνώρισε στους Βρετανούς την Ιταλική Κουζίνα. Η περίφημη Nigella Lawson πίνει νερό στο όνομα της. Δεν την γνώριζα την κα. Del Conte, για να είμαι ειλικρινής, αλλά εντάξει, μου φτάνει ο ενθουσιασμός της Nigella.
Κάτω από την παρουσίαση της κας. Del Conte υπήρχε μια συνταγή της που μου τράβηξε την προσοχή. Σπαγγέτι με πράσα, κάρυ, κρέμα γάλακτος και παρμεζάνα. Μου φάνηκε ενδιαφέρουσα αλλά ελάχιστα "ιταλική" και περισσότερο βρετανικών προθέσεων. Εν τω μεταξύ, στο μυαλό μου δεν καθόταν καλά η παρουσία της κρέμας γάλακτος. Μα ούτε της παρμεζάνας. Κάτι μου έλεγε να αντικαταστήσω τα δύο αυτά υλικά με γιαούρτι. Το δοκίμασα. Και ναι, πέτυχα διάνα! Βγήκε μια σούπερ σπαγγετάδα που τρώγεται άνετα και το καλοκαίρι (γιατί τέθηκε τέτοιο θέμα). Την λάτρεψα! Τα τρία βασικά υλικά, πράσο, κάρυ, γιαούρτι ταίριαξαν θαυμάσια!

Σπαγγέτι με πράσο, κάρυ και γιαούρτι

Υλικά για 4 πιάτα

400 γρ σπαγγέτι
3 μεγάλα πράσα ψιλοκομμένα
2 κουταλάκια κάρυ (λίγο περισσότερο ή λιγότερο ανάλογα τα γούστα μας)
2 κεσέδες γιαούρτι (προσωπικά προτιμώ να χρησιμοποιώ στο φαγητό στραγγιστό 2%) τα οποία θα έχουμε αφήσει εκτός ψυγείου για μισή ωρίτσα
1 ποτήρι ζωμό της αρεσκείας (λαχανικών, κότας, βοδινού)
ελαιόλαδο
αλάτι


Σε ένα μεγάλο τηγάνι με παχύ πάτο ρίχνουμε λίγο ελαιόλαδο. Τη φωτιά την έχουμε σε μέτρια ένταση. Μόλις ζεσταθεί το λάδι ρίχνουμε τα πράσο και σοτάρουμε για 5-10 λεπτά μέχρι να μαλακώσει. Ρίχνουμε στο τηγάνι το κάρυ, 2/3 του ζωμού, αλάτι, ανακατώνουμε, σκεπάζουμε κι αφήνουμε το πράσο να σιγομαγειρευτεί για 20 λεπτά τουλάχιστον χαμηλώνοντας ένα βαθμό τη φωτιά. Πότε πότε ρίχνουμε μια ματιά να σιγουρευτούμε ότι υπάρχει ακόμα ζωμός. Αν όχι συμπληρώνουμε με το υπόλοιπο. Καλό είναι στο τέλος, να έχουν βράσει καλά τα υλικά και να έχει μείνει λίγος ζωμός.

Βράζουμε αλατισμένο νερό στο οποίο ρίχνουμε τα σπαγγέτι και βράζουμε al dente.

Εν τω μεταξύ, σε ένα μπολ ρίχνουμε τα δύο γιαούρτια κια ανακατεύουμε ζωηρά έτσι ώστε να γίνει κρεμώδες και να ζεσταθεί λίγο.

Στραγγίζουμε τα ζυμαρικά και τα ρίχνουμε στο τηγάνι με τα πράσα, Ανακατώνουμε. Ρίχνουμε από πάνω το γιαούρτι κι ανακατώνουμε πάλι.

Σερβίρουμε αμέσως.

Συνοδέψαμε την συγκεκριμένη σπαγγετάδα με μια Ionian Pilsener της κερκυραϊκής Royal Ionian, μια πολύ ενδιαφέρουσα μπύρα της οποίας τα αρώματα κι η γεύση ταίριαξαν εξαιρετικά με το συγκεκριμένο πιάτο.

Οι φόροι που έχουν επιβληθεί στην μπύρα (και το κρασί) έχουν ανεβάσει, δυστυχώς, τις τιμές. Οι  Έλληνες μικροζυθοποιοί, των οποίων οι μπύρες είναι εκ των πραγμάτων πιο ακριβές από εκείνες των κολοσσών, αναγκάζονται να αυξήσουν τις τιμές. Ας τους υποστηρίξουμε όσο μπορούμε. Αρκετοί από αυτούς παράγουν διαμαντάκια κι είναι κρίμα να σταματήσει η παραγωγή αυτών των μπυρών εξαιτίας της παρανοϊκής οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης.

Βασιλικό καλοκαίρι

Δεν ξέρω αν σας αρέσει η πασίγνωστη σάλτσα pesto genovese, αυτή που μοσχοβολάει βασιλικό κι είναι ιδανική για καλοκαιρινές σπαγγετάδες- κι όχι μόνο! Προσωπικά την λατρεύω και δεν χάνω ευκαιρία να την φτιάχνω όσο πιο συχνά μπορώ. Το καλοκαίρι εννοείται, όταν οι βασιλικοί είναι...οι βασιλιάδες των αρωματικών φυτών! Φέτος το καλοκαίρι την έχω φτιάξει ήδη τρεις φορές κι αυτό χάρη στους ζωηρούς βασιλικούς μου οι οποίοι έχουν τρελά κέφια κι εγώ δεν έχω παρά να εκμεταλλευτώ την αλλέγκρα διάθεση τους.

Δοκίμασα προ ημερών μια σπαγγετάδα με βάση την pesto genovese προσθέτοντας δυο-τρία υλικά ακόμα και προέκυψε μια κομψότατο πιάτο καλοκαιρινών προδιαγραφών βεβαίως, βεβαίως, μην ξεχνάμε άλλωστε, ότι οσονούπω μας επισκέπτεται ο Σκιπίωνας  (αν αρχίσαμε να δίνουμε ονόματα και σε κύματα καύσωνα, τότε...καήκαμε!), που σημαίνει ότι είναι ιδανικό για πολύ ζεστές βραδιές που ζητούν ελαφρύ φαγητό!

Λινγκουίνι σε σάλτσα πέστο τζενοβέζε, ρικότα & ελιές Καλαμών

Υλικά για 4 άτομα

400 γρ λινγκουίνι ή σπαγγέτι
σάλτσα pesto genovese (συνταγή εδώ)
4 κουταλιές ρικότα
μερικές (~10) σφιχτές ελιές Καλαμών
2-3 κουταλιές φρεσκοκομμένο βασιλικό
αλάτι
πιπέρι
ελαιόλαδο

Φτιάχνουμε την pesto όπως έχει δοθεί σε προηγούμενη συνταγή (δες link πιο πάνω)

Ψιλοκόβουμε τις ελιές.

Σε μια κατσαρόλα βράζουμε αλατισμένο νερό. Ρίχνουμε τα λινγκουίνι και τα μαγειρεύουμε αυστηρώς al dente.

Εν τω μεταξύ ανακατεύουμε την pesto (1 φλιτζάνι περίπου) και την ρικότα καλά μέχρι να ομογενοποιηθεί το μείγμα και να αποκτήσει κρεμώδη υφή. Ρίχνουμε λίγο ελαιόλαδο αν μας φαίνεται σφιχτό. Προσοχή, όχι πολύ ελαιόλαδο, έχει ήδη η pesto. Προσθέτουμε τις ελιές και τον μαϊντανό και λίγο πιπέρι αν θέλουμε.

Στραγγίζουμε τα ζυμαρικά, τα βάζουμε σε ένα μεγάλο μπολ, προσθέτουμε τη σάλτσα, ανακατεύουμε και σερβίρουμε με ένα ελληνικό λευκό κρασί στη σωστή θερμοκρασία. Εμείς το συνοδέψαμε με το εξαιρετικό ΚΑΛΛΙΣΤΩ του Κτήματος Μερκούρη κι οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι ο συνδυασμός προέκυψε απολαυστικός!

Προσοχή στον κο. Σκιπίωνα λοιπόν, ο οποίος μας επισκέπτεται με καυτές διαθέσεις! Κι όταν με το καλό φύγει θα επιστρέψουμε με άλλη, εξίσου ενδιαφέρουσα σπαγγετάδα!

Στα γρήγορα!

Στα γρήγορα θα δώσουμε μια συνταγή που γίνεται στα γρήγορα! Βιαζόμαστε βλέπετε, έχουμε πολλά να κάνουμε, να προετοιμάσουμε, περιμένουμε πράματα και θάματα, η ανάπτυξη έρχεται, βγαίνουμε στις αγορές, το υπόσχεται ΚΑΙ αυτή η κυβέρνηση!

Εν τω μεταξύ, (εκεί που περίμενα την ανάπτυξη και τις ανοιχτές αγορές) είχα αγοράσει κάτι ωραιότατα κολοκυθάκια κι αναρωτιόμουν τι να τα κάνω.
Έκανα αυτό. Μια συνταγή με ελάχιστα υλικά, ελάχιστη φασαρία, και -πιστέψτε με- θα χρειαστείτε ελάχιστο χρόνο για να εξαφανίσετε τούτες τις λεπτές φέτες κολοκυθιού ψημένες με παρμεζάνα! Τόσο απλά, τόσο γρήγορα!

Φέτες κολοκυθιού ψημένες στο φούρνο με παρμεζάνα.

Υλικά

Για δύο άτομα

2 μέτρια προς μεγάλα κολοκυθάκια είναι αρκετά
παρμεζάνα φρεσκοτριμμένη
πιπέρι μαύρο φρεσκοτριμμένο
ελαιόλαδο
αλάτι (προαιρετικά)

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς.

Στρώνουμε με αντικολλητικό χαρτί ένα μεγάλο ρηχό ταψί.

Πλένουμε τα κολοκυθάκια, τα σκουπίζουμε και κόβουμε τις δύο άκρες. Τα κόβουμε σε λεπτές φέτες, περίπου 3-5 mm ('νταξ δεν χρειάζεται να πάρετε και χάρακα) με την βοήθεια του μαντολίνου.
Απλώνουμε τις φέτες στο ταψί, μπορούμε να τις στριμώξουμε έτσι κι αλλιώς θα συρρικνωθεί λίγο το λαχανικό στο ψήσιμο. Αλείφουμε την επιφάνεια τους με λίγο ελαιόλαδο. Πάνω σε κάθε κολοκυθάκι βάζουμε λίγη παρμεζάνα και πιπέρι. Συν λίγο αλάτι αν θέλουμε.

Ψήνουμε για 15-20 λεπτά μέχρι να ψηθούν ωραία στην επιφάνεια.

Τρώγεται σαν ορεκτικό Ά-ΜΕ- ΣΑ! 

Τρίπτυχο αφιέρωμα στον τόμο μαγειρικής της Χρύσας Παραδείση. Μέρος 2ο: Κυρίως πιάτο

Σε συνέχεια του αφιερώματος μας στον τόμο μαγειρικής της Χρύσας Παραδείση από τις εκδόσεις Τερζόπουλος, σήμερα έχουμε το 2ο μέρος που είναι αφιερωμένο στο κυρίως πιάτο.

Ξεφυλλίζοντας τον τόμο ανακάλυψα ότι έχει ένα καταπληκτικό κεφάλαιο αφιερωμένο σε πίτες και τάρτες. Δυσκολεύτηκα λίγο να διαλέξω τι θα έφτιαχνα αλλά επειδή η αγκινάρα είναι της εποχής κι επειδή το μπλογκ (δηλαδή η αυτού ταπεινότης Crispy) αγαπά τόσο πολύ το σπουδαίο αυτό λαχανικό όσο και τις πίτες, διάλεξα τελικά να φτιάξω την αγκιναρόπιτα που προτείνει. Άλλωστε το είχα άχτι τόσα χρόνια να βάλω μια τέτοια πίτα στο μπλογκ! Κι είναι απίστευτη! Όσοι είστε φίλοι της αγκινάρας δοκιμάστε την οπωσδήποτε!

Αγκιναρόπιτα

(συνταγή από τον τόμο μαγειρικής της Χρύσας Παραδείση "Μαγειρική & Ζαχαροπλαστική", εκδ. Τερζόπουλος)

Υλικά:

8 μεγάλες αγκινάρες
τον χυμό από ένα λεμόνι
μερικά φρέσκα κρεμμυδάκια ψιλοκομμένα
2 κουταλιές βούτυρο
αλάτι & πιπέρι
μερικά κλωνάρια μαϊντανό ψιλοκομμένα
110 γρ. τριμμένη κεφαλογραβιέρα
200 γρ. ανθότυρο
λάδι για άλειμμα
350 γρ φύλλο κρούστας
σουσάμι για πασπάλισμα (προαιρετικά)

Για τη σάλτσα μπεσαμέλ:

1 γεμάτη κουταλιά βούτυρο
4 κοφτές κουταλιές αλεύρι
αλάτι & πιπέρι
225 γρ γάλα
2 αυγά ελαφρά χτυπημένα
τριμμένο μοσχοκάρυδο ή πάπρικα

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς
Καθαρίζουμε τις αγκινάρες, αποκόβουμε μέχρι 2 δάχτυλα από τις άκρες των φύλλων και αφαιρούμε το χνούδι από την καρδιά με κουτάλι. Τις ρίχνουμε αμέσως σε μπωλ με νερό και τον χυμό λεμονιού για να μην μαυρίσουν.
Σοτάρουμε τα κρεμμυδάκια σε τηγάνι με το βούτυρο μέχρι να μαραθούν.
Κόβουμε τις αγκινάρες σε τέταρτα και τις προσθέτουμε στα κρεμμυδάκια. Τα σοτάρουμε όλα μαζί για μερικά λεπτά. Ρίχνουμε λίγο αλάτι και πιπέρι, αρκετό μαϊντανό και μερικές κουταλιές νερό. Αφήνουμε τις αγκινάρες να σιγοβράσουν μέχρι να μαλακώσουν και να μείνουν με το βούτυρο.
Ετοιμάζουμε τη σάλτσα μπεσαμέλ. Ζεσταίνουμε το βούτυρο σε μεγάλη κατσαρόλα και ρίχνουμε το αλεύρι και λίγο αλάτι και πιπε΄ρι. Ανακατεύουμε το μείγμα, ενώ προσθέτουμε σταδιακά το γάλα, τα αυγά κι ελάχιστο μοσχοκάρυδο ή πάπρικα. Όταν πήξει αποσύρουμε την σάλτσα από την φωτιά.
Ρίχνουμε τις αγκινάρες στην σάλτσα μπεσαμέλ. Προσθέτουμε την κεφαλογραβιέρα και το ανθότυρο.
Λαδώνουμε ένα ταψί ορθογώνιο (23x37εκ) ή στρογγυλό (διαμέτρου 30 εκ) και στρώνουμε μέσα τα 2/3 των φύλλων κρούστας, αλείφοντας κάθε φύλλο με λάδι.
Βάζουμε μέσα το μείγμα από τις αγκινάρες και το σκεπάζουμε πρώτα με τα φύλλα που εξέχουν από το ταψί και κατόπιν με τα υπόλοιπα φύλλα αλείφοντας πάντα κάθε φύλλο με λάδι.
Αλείφουμε την επιφάνεια με λάδι, χαράζουμε και ραντίζουμε με νερό. Πασπαλίζουμε με σουσάμι αν θέλουμε. Ψήνουμε περίπου για 40 λεπτά ή μέχρι να ροδίσει.

Η αγκινάρα που δεν ήταν αγκινάρα

Κατά καιρούς έβλεπα σε διάφορα- ξένα κυρίως- γαστρονομικά περιοδικά ή site να χρησιμοποιούν σε συνταγές ένα υλικό με το όμορφο όνομα topinambour και το έβρισκα χαριτωμένο έτσι όπως το έβλεπα στις φωτογραφίες. Κι άλλοτε έβλεπα να αναφέρονται στην αγκινάρα της Ιερουσαλήμ και νόμιζα ότι ήταν ποικιλία αγκινάρας ή , αν δεν ήταν κάποια ποικιλία αγκινάρας, τότε ήταν ένα δημοφιλές πιάτο με αγκινάρα. Κάτι με αγκινάρα τελοσπάντων, έτσι κι αλλιώς δεν το είχα δει ποτέ. Αμ δε! Η αγκινάρα της Ιερουσαλήμ δεν είναι αγκινάρα! Κι όχι μόνο αυτό αλλά η άλλη ονομασία της αγκινάρας που δεν είναι αγκινάρα (ουφ!) είναι ...τοπιναμπούρ! Ντρέπομαι που το λέω -και κανονικά αυτή τη στιγμή έπρεπε να υποβάλλω την παραίτηση μου ως food blogger και να εξαφανιστώ από το διαδικτυακό σύμπαν στιγματισμένη κι ατιμασμένη- αλλά ναι, "τοπιναμπούρ" κι "αγκινάρα της Ιερουσαλήμ" είναι ένα και το αυτό! Κι εγώ το ανακάλυψα μόλις πριν λίγες μέρες! Κι όχι μόνο αυτό αλλά αυτό που νόμιζα για αγκινάρα δεν είναι αγκινάρα! (δεν το' χω χωνέψει ακόμα, τόσο που σοκαρίστηκα!). Ψάχνοντας περισσότερα στοιχεία ανακάλυψα ότι ο βολβός αυτός- γιατί περί βολβού πρόκειται-  προέρχεται από ένα φυτό που ανήκει στο γένος των ηλίανθων, εξού κι η επιστημονική του ονομασία Helianthus Tuberosus!

Όμως γιατί ονομάστηκε στην πορεία αγκινάρα της Ιερουσαλήμ; Το κομμάτι "αγκινάρα" το οφείλει στο γεγονός ότι γευστικά θυμίζει αγκινάρα (πες το ντε!)- αρκετά αλλά όχι τόσο έντονα όσο η ίδια η αγκινάρα. Το "Ιερουσαλήμ" μάλλον προέκυψε εντελώς τυχαία, το πιθανότερο από παραφθορά της ιταλικής λέξης "girasole" που είναι ο ηλίανθος.
Αν όλα αυτά σας φαίνονται μπερδεμένα δεν είστε οι μόνοι. Πήρα τηλέφωνο σε κατάστημα που τα είχα δει πριν καιρό και ζήτησα να μου κρατήσουν τοπιναμπούρ ("Αγκινάρες της Ιερουσαλήμ εννοείτε;" με ρώτησε η κοπέλα, "Ναι" της απάντησα ελαφρώς ανήσυχη) μέχρι την επόμενη μέρα που θα περνούσα να τα πάρω. Πήγα την άλλη μέρα και μου είχαν κρατήσει... αγκινάρες! Αλλά ευτυχώς είχαν και τοπιναμπούρ!
Κι έφτιαξα ένα γευστικότατο ριζότο!

Ριζότο με τοπιναμπούρ (αγκινάρα της Ιερουσαλήμ)

Υλικά για 4 πιάτα

400 γρ τοπιναμπούρ
400 γρ ρύζι για ριζότο (εγώ χρησιμοποίησα αρμπόριο)
1 μεγάλο λευκό κρεμμύδι ψιλοκομμένο
1 ποτήρι καλό λευκό κρασί
4 ποτήρια ζωμός (ό,τι θέλουμε λαχανικών, κότας κλπ) το οποίο κρατάμε ζεστό
2/3 φλιτζάνι παρμεζάνα τριμμένη
χυμός 2 λεμονιών
αλάτι
λίγο σχοινόπρασο ψιλοκομμένο
ελαιόλαδο


Καθαρίζουμε και κόβουμε το τοπιναμπούρ σε μικρούς κύβους, τα οποία βάζουμε αμέσως σε μπολ με νερό και χυμό λεμονιού γιατί έχει την τάση να μαυρίζει. Στραγγίζουμε καλά πριν το χρησιμοποιήσουμε.

Σε ένα βαρύ τηγάνι και σε μέτρια προς ελαφρά δυνατή φωτιά ζεσταίνουμε λίγο ελαιόλαδο (3-4 κουταλιές). Ρίχνουμε το τοπιναμπούρ και σοτάρουμε για 5-6 λεπτά τουλάχιστον μέχρι να αρχίσει να μαλακώνει. Ρίχνουμε το κρεμμύδι και συνεχίζουμε να σοτάρουμε για 2-3 λεπτά. Προσθέτουμε το ρύζι, ανακατώνουμε μαλακά σοτάροντας το για 2 λεπτά. Ρίχνουμε το κρασί ανακατεύουμε ελαφρώς κι αφήνουμε να εξατμιστεί. Αρχίζουμε τώρα τη διαδικασία του ριζότο όπου θα ρίχνουμε τον ζεστό ζωμό λίγο λίγο κάθε φορά ίσαμε να σκεπάζει το ρύζι και θα ανακατεύουμε απαλά. Μόλις πάει να σωθεί ο ζωμός θα ρίχνουμε πάλι κοκ. Αυτή η διαδικασία κρατά από 15-20 λεπτά ανάλογα με την ποικιλία ρυζιού και τη δύναμη της φωτιάς. Όταν το ρύζι θα είναι πια μαλακό από έξω αλλά από μέσα θα "κρατά" λίγο, το φαγητό θα είναι έτοιμο. Προσέχουμε το ριζότο να μην έχει πολλά υγρά αλλά να μην είναι και τελείως στεγνό. Σβήνουμε το μάτι, ρίχνουμε την παρμεζάνα και διορθώνουμε το αλάτι, Ανακατεύουμε απαλά.
Σε ένα μικρό βάζο χτυπάμε δυνατά το χυμό ενός λεμονιού με λίγο ελαιόλαδο και το σχοινόπρασο. Μόλις σερβίρουμε το ριζότο σε κάθε πιάτο προσθέτουμε από πάνω με ένα κουτάλι λίγο από το λεμονάτο ελαιόλαδο. Ταιριάζει ιδανικά.

Συνοδεύουμε με μια Μαντινεία ή ένα Σαββατιανό!

*

Αγαπητοί φίλοι, σύντροφοι bloggers. Θα ήθελα να σας ζητήσω μια χάρη. Μια ασυνήθιστη χάρη. 

Θέλω να κοιτάξετε το πορτραίτο ενός προσώπου που σας παραθέτω και θέλω να μου πείτε ποιες εντυπώσεις αποκομίζετε κοιτάζοντας το συγκεκριμένο πρόσωπο. Όσοι γνωρίζετε ποιον απεικονίζει μην το αποκαλύψετε. όσοι δεν το γνωρίζετε παρακαλώ να μην κάνετε google search πάνω στην εικόνα. Απλά βλέποντας το πρόσωπο αυτό τι συμπεράσματα βγάζετε για το άτομο αυτό; Για την προσωπικότητα του, το χαρακτήρα του, τη ζωή του; Θα εκτιμήσω πάρα πολύ τις απαντήσεις σας κι ευχαριστώ εκ των προτέρων όσους απαντήσουν.

Εξ ανατολών

Προ ημερών πετάχτηκα σε κατάστημα μπαχαρικών να αγοράσω za'atar για να φτιάξω ma'noushe, τα οποία ήταν φανταστικά, κι αγόρασα και λίγο γκάραμ μασάλα, έτσι χωρίς σκοπό, χωρίς κάποια συνταγή να με καλεί, όπως εκείνα τα ma'noushe τα οποία ερωτεύτηκα με το που τα πρωτοείδα.

Πού χρησιμοποιήθηκε τελικά το γκάραμ μασάλα, ίσως αναρωτιέστε. Ίσως κι όχι- που είναι το πιθανότερο...! Λοιπόν χρησιμοποιήθηκε σε ινδική πατατόπιτα. Θα μου αναρωτηθείτε -πάλι! Αυτό το μπλογκ μόνο ερωτήματα προκαλεί-, τι την κάνει ινδική. Μα το...γκάραμ μασάλα! Και τόσο γευστική; Μα...το γκάραμ μασάλα!

Ινδική πατατόπιτα

Υλικά (για στρογγυλή πίτα διαμέτρου 25 εκ. Τον χάρακα! Τον χάρακα!)

500 γρ πατάτες
200 γρ γλυκοπατάτα
1 μεγάλο κρεμμύδι κομμένο σε λεπτές φετούλες
1/2 κουταλάκι του γλυκού κύμινο
2 σκελίδες σκόρδο ψιλοκομμένες
2 κουταλάκια μπούκουβο καυτερό
1 κουταλάκι φρέσκο τζίντζερ ψιλοτριμμένο
1 κουταλάκι γκάραμ μασάλα
1 κουταλάκι σπόρους κορίανδρου κοπανισμένους
φρέσκο κορίανδρο ή αποξηραμένο (1 κουτάλι σούπας)
ελαιόλαδο
αλάτι
χυμός 1/2 λεμονιού

Για το φύλλο
Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε φύλλο μπακλαβά, σφολιάτα ή απλό φύλλο λαδιού όπως το φτιάχνω εδώ

Ετοιμάζουμε την γέμιση. Καθαρίζουμε και κόβουμε τις πατάτες & γλυκοπατάτες σε χοντρές φέτες και μετά σε 4-6 κομμάτια ανάλογα με το μέγεθος τους.

Βράζουμε αλατισμένο νερό. Προσθέτουμε τις πατάτες και τις βράζουμε για 8 λεπτά. Στην ίδια κατσαρόλα και μετά το πέρας των 8 λεπτών προσθέτουμε την κομμένη γλυκοπατάτα και βράζουμε ια άλλα 5 λεπτά. Στραγγίζουμε καλά.

Σε ένα μεγάλο τηγάνι ζεσταίνουμε 3-4 κουταλιές ελαιόλαδο. Προσθέτουμε το μπούκοβο, κύμινο, σκόρδο και κρεμμύδι και σοτάρουμε μέχρι να μαλακώσει το τελευταίο. Προσθέτουμε το τζίντζερ, γκάραμ μασάλα, σπόρους κορίανδρου και κορίανδρο. Συνεχίζουμε για 2-3 λεπτά ακόμα και τέλος προσθέτουμε πατάτα, γλυκοπατάτα και το χυμό λεμονιού. Ανακατεύουμε και σβήνουμε το μάτι της κουζίνας.

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 160 βαθμούς.

Τώρα όσον αφορά το φύλλο, αν χρησιμοποιήσουμε σφολιάτα θα έχουμε δύο κομμάτια λίγο μεγαλύτερα από τη διάμετρο της ταρτιέρα ή του ταψιού που θα χρησιμοποιήσουμε.

Αν ανοίξουμε φύλλο, μπορούμε να ανοίξουμε δύο ή ένα πιο μεγάλο και να φτιάξουμε την πίτα ανοιχτή όπως φαίνεται στην φωτογραφία. Αν χρησιμοποιήσουμε φύλλο μπακλαβά μοιραστούμε τα στα δύο αλλά κάθε φύλλο να το λαδώνουμε καλά όταν το απλώνουμε.

Λοιπόν, στην ταρτιέρα απλώνουμε το κάτω φύλλο (ή φύλλα), απλώνουμε από πάνω την γέμιση κι από πάνω κλείνουμε ενώνοντας γύρω γύρω τα φύλλα. Όπως ήδη έγραψα μπορούμε να κάνουμε και ανοιχτή πίτα σε στυλ gallette. Λαδώνουμε καλά την επιφάνεια της πίτας.

 Ψήνουμε για 40-45 λεπτά μέχρι να αποκτήσει όμορφο καστανόχρυσο χρώμα. Τρώγεται ευχάριστα είτε ζεστή, είτε κρύα.

Λοιπόν, ήμουν αυτόπτης μάρτυρας σε ένα συμβάν που μου άφησε κάκιστες εντυπώσεις

Επίσης, δεν χορταίνω να μιλώ για τον απίστευτο 4ο κύκλο της σειράς "House of Cards". Όσοι τον έχετε δει, πείτε μου τη γνώμη σας. Όσοι δεν τον έχετε δει μην διαβάσετε ό,τι γράφω, καραδοκούν πολλά spoilers!

(Και ναι, καλά το καταλάβατε, πιο συχνά θα με βρίσκετε στο μπλογκ της διπλανής πόρτας!)

Τρίπτυχο αφιέρωμα στον τόμο μαγειρικής της Χρύσας Παραδείση. Μέρος 1ο: Ορεκτικό

Πριν δύο εβδομάδες περίπου -και συμπτωματικά στα γενέθλια μου!- από τις Εκδόσεις Τερζόπουλος  με ειδοποίησαν ότι θα μου έστελναν τον τόμο με την ανανεωμένη έκδοση του θρυλικού βιβλίου μαγειρικής της Χρύσας Παραδείση "Μαγειρική & Ζαχαροπλαστική". Με την ευκαιρία να ευχαριστήσω πάρα πολύ τους υπεύθυνους της εταιρίας για το δώρο αυτό!

Πιάνοντας τον τόμο στα χέρια μου λίγες μέρες μετά, εξεπλάγην ευχάριστα βλέποντας την καταπληκτική δουλειά που έχουν κάνει όσοι ανέλαβαν να δώσουν έναν αέρα ανανέωσης σ' αυτόν τον κλασικό τόμο μαγειρικής. Επίσης δεν ήταν μόνο οι συνταγές που είναι εκατοντάδες (πάνω από 700!) αλλά κι ένα μεγάλο κομμάτι προς το τέλος του βιβλίου, που ήταν εξίσου εντυπωσιακό με ένα μεγάλο αριθμό πληροφοριών για τα τρόφιμα αλλά και συμβουλές!  Και δεν είναι τυχαίο ότι βρίσκεται ανάμεσα στα υποψήφια βιβλία στην κατηγορία "Ευ ζην" για τα Βραβεία Βιβλίου Public - μπορείτε να ψηφίσετε μέχρι 22 Μαΐου: εδώ.

Το πλεονέκτημα με τέτοιους κλασικούς τόμους είναι ότι σχεδόν πάντα βρίσκεις τη συνταγή που ψάχνεις ή εκείνη που θα σου τραβήξει την προσοχή. Είχα αποφασίσει να ψάξω για συνταγές με κάποια συγκεκριμένα υλικά (ή συνδυασμούς υλικών) κι αμέσως -με το πρώτο ξεφύλλισμα- έπεσα πάνω σε συνταγές που μου τράβηξαν το ενδιαφέρον..και μου άνοιξαν την όρεξη!
Έτσι, ξεκινώντας από τη σημερινή ανάρτηση, θα παρουσιάσω αυτές τις τρεις συνταγές, ορεκτικό, κυρίως πιάτο, επιδόρπιο.

Ορεκτικό:

Ήταν μέρες που ένα ωραιότατο κουνουπίδι που είχα φέρει από τη λαϊκή περίμενε υπομονετικά να δει τι θα απογινόταν. Έχω ένα θέμα με τα κουνουπίδια. Τρελαίνομαι να τα αγοράζω- γιατί για κάποιον λόγο τα βρίσκω πανέμορφα...!- αλλά μετά δεν τρελαίνομαι στην ιδέα να τα μαγειρέψω. Η ίδια ιστορία, πάλι και πάλι, κάθε χειμώνα...
Ανοίγοντας το βιβλίο της Χρύσας Παραδείση, έπεσε το μάτι μου σε μια συνταγή που θα με έβγαζε επιτέλους από τη δύσκολη σχέση μου με εκείνο το...κουνουπίδι! Κροκέτες από κουνουπίδι λοιπόν, απίστευτα νόστιμες και λαχταριστές, ό,τι πρέπει για να γίνει ποθητό ένα ταπεινό μεν αλλά χαριτωμένο λαχανικό!

Κροκέτες από κουνουπίδι

(συνταγή από τον τόμο μαγειρικής της Χρύσας Παραδείση "Μαγειρική & Ζαχαροπλαστική", εκδ. Τερζόπουλος)

Για περίπου 15 κροκέτες

Υλικά

1 κουνουπίδι (περίπου 1 κιλό)
1 κουταλιά αλάτι
2 αυγά, χτυπημένα
2 κουταλιές αλεύρι
2 κουταλιές ψιλοκομμένο μαϊντανό
2 κουταλιές ψιλοκομμένο άνηθο
1/2 κουταλάκι πιπέρι
λάδι για τηγάνισμα


Αφαιρούμε το χοντρό κοτσάνι και τα φύλλα από το κουνουπίδι. Το αφήνουμε σε μπολ με αλατισμένο νερό για 1/2-1 ώρα. Το ξεπλένουμε και το στραγγίζουμε.
Γεμίζουμε μια μεγάλη κατσαρόλα κατά τα 3/4 με νερό. Προσθέτουμε αλάτι και την βάζουμε πάνω σε δυνατή φωτιά. Μόλις πάρει βράση, ρίχνουμε το κουνουπίδι και χαμηλώνουμε την ένταση της φωτιάς σε μέτρια προς δυνατή. Αφήνουμε να βράσει για 15-20 λεπτά. Το βγάζουμε από τη φωτιά και το αφήνουμε σε τρυπητό να στραγγίξει και να κρυώσει.
Χωρίζουμε το κουνουπίδι σε κλωναράκια και τα βάζουμε σε ένα μπολ. Τα λιώνουμε με πιρούνι. Προσθέτουμε τα αυγά, αλεύρι, μαϊντανό, άνηθο και πιπέρι. Ανακατεύουμε καλά για να σφίξει το μείγμα- πρέπει να στέκεται πάνω στο κουτάλι. Αν χρειαστεί προσθέτουμε λίγο αλεύρι ακόμα.
Πλάθουμε το μείγμα σε κροκέτες σε μέγεθος αυγού. Πιέζουμε ελαφρά να πλατύνουν.
Ζεσταίνουμε καλά αρκετό λάδι. Τηγανίζουμε τις κροκέτες καλά 2 λεπτά από κάθε πλευρά μέχρι να πάρουν χρυσοκόκκινο χρώμα. Τις αφήνουμε λίγο να στραγγίξουν σε χαρτί κουζίνας και τις σερβίρουμε ζεστές.



Στην επόμενη ανάρτηση θα έχουμε το κυρίως πιάτο- το οποίο περίμενα πώς και πώς να φτιάξω!

Εν τω μεταξύ, αν περάσετε από κάποιο βιβλιοπωλείο, ξεφυλλίστε τον τόμο. Άλλωστε, φαντάζομαι ότι όσοι έχετε το χούι της υποφαινόμενης, θα περνάτε αρκετή ώρα ξεφυλλίζοντας βιβλία μαγειρικής όταν  μπαίνετε σε βιβλιοπωλείο!

Σημείωση: Οι δύο πρώτες φωτογραφίες από τον τόμο είναι από τις εκδόσεις Τερζόπουλος.

Η τρίτη -με τις κροκέτες- είναι-προφανώς- της Crispy!!

Cookies, cookies, παντού cookies!

Πρώτα απ' όλα, δηλώνω για πολλοστή φορά, ότι λατρεύω τη σταφίδα. Μαύρη και ξανθή. Είναι ένας εθνικός θησαυρός κι υπήρξε μια εποχή που ήταν από τα πιο διάσημα εξαγώγιμα προϊόντα μας. Είχα έναν θείο που δούλεψε για πολλά χρόνια στον Αυτόνομο Σταφιδικό Οργανισμό, ο οποίος οργανισμός έχει καταργηθεί πια, και μου περιέγραφε τις καλές εποχές όταν πλοία γεμάτα εμπόρευμα έφευγαν από το λιμάνι του Κατάκωλου για τις αγορές της Ευρώπης.
Δεν γνωρίζω πώς πάνε πια οι εξαγωγές ή αν είναι τόσο δημοφιλής η σταφίδα μας όσο παλιά. Σημασία έχει ότι παράγουμε έναν θρεπτικό θησαυρό. Μην ανησυχείτε, κι η σταφίδα μια χαρά super food είναι!

Δεύτερον, φτιάχνω μπισκότα αλλά δεν φτιάχνω cookies. Λοιπόν, ήρθε η εποχή που και η υποφαινόμενη θα εντρυφήσει στο θαυμαστό κόσμο των μαλακών, μυρωδάτων cookies.
Και θα προσθέσει και σταφίδα. Ξανθή.
Και θα προκύψουν τα ωραιότατα:

Cookies βρώμης με σταφίδες.

Υλικά

Για 10-12 κομμάτια

50 γρ σταφίδες ξανθές
75 γρ ελαιόλαδο
80 γρ ζάχαρη
150 γρ νιφάδες βρώμης (που θα τις αλέσουμε ελαφρώς με τη βοήθεια ενός μούλτι)
70 γρ αλεύρι
1 μικρό αυγό
1 πρέζα κανέλα
1 πρέζα μοσχοκάρυδο
1/4 κουταλάκι εκχύλισμα βανίλιας
ξύσμα μισού πορτοκαλιού
1/4 κουταλάκι μαγειρική σόδα

Καταρχήν μουλιάζουμε τις σταφίδες για 20 λεπτά περίπου σε 25 ml καυτό νερό. Αυτό θα τις αποτρέψει από το να καούνε κατά τη διάρκεια του ψησίματος, όπως επίσης θα χρησιμοποιήσουμε το νερό που θα μείνει μετά το στράγγισμα τους.

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 160 βαθμούς

Στρώνουμε ένα ταψί με αντικολλητικό χαρτί ψησίματος.

Σε ένα μπολ ανακατώνουμε το αλεύρι με τη σόδα, την κανέλα και το μοσχοκάρυδο.

Στραγγίζουμε- ζουλώντας τις μαλακά- τις σταφίδες και κρατάμε το νερό

Σε ένα μεγάλο μπολ και με τη βοήθεια ενός αυγοδάρτη χτυπάμε καλά το ελαιόλαδο με τη ζάχαρη.
Προσθέτουμε το αυγό και συνεχίζουμε να χτυπάμε ζωηρά. Προσθέτουμε το νερό που κρατήσαμε από το στράγγισμα των σταφίδων, τη βανίλια και το ξύσμα και συνεχίζουμε λίγο ακόμα να ανακατώνουμε ζωηρά με τον αυγοδάρτη.
Παίρνουμε μια σπάτουλα και προσθέτουμε το αλεύρι. Ανακατεύουμε μέχρι να αφομοιωθεί.
Προσθέτουμε τις νιφάδες βρώμης και συνεχίζουμε να ανακατεύουμε με τη σπάτουλα μέχρι να ομογενοποιηθεί η ζύμη. Προσθέτουμε, τέλος, τις σταφίδες. Ανακατώνουμε μια τελευταία φορά.

Προσοχή! Η ζύμη πρέπει να είναι κολλώδης- άλλωστε o στόχος μας είναι μαλακά, αφράτα cookies.

Επειδή η ζύμη είναι κολλώδης, ο πιο εύκολος τρόπος για να δισμορφώσουμε τα cookies πάνω στο χαρτί του ταψιού είναι να χρησιμοποιήσουμε ένα στρογγυλό κόφτη μπισκότων. Το βάζουμε πάνω στο χαρτί, γεμίζουμε με ζύμη με ένα κουτάλι, πιέζουμε ελαφρώς και απομακρύνουμε τον κόφτη. Συνεχίζουμε έτσι μέχρι να τελειώσει η ζύμη. Αν είναι ελαφρώς βρεγμένα ο κόφτης και το κουτάλι, η δουλειά γίνεται πιο εύκολα και πιο γρήγορα.

Ψήνουμε για κάτι λιγότερο από 15 λεπτά. Από το 10 λεπτό, ρίχνουμε ματιές στο φούρνο για να τσεκάρουμε πώς πάει το ψήσιμο.

Είναι υπέροχα, είναι λαχταριστά, μυρωδάτα, μαλακά, υγιεινά!
Δεν έχω τίποτε άλλο να πω.
Εκτός από το να σας παροτρύνω να τρώτε σταφίδες!

Τέλη Γενάρη

Αχ, καλέ, τελειώνει -επιτέλους- ο Γενάρης του '16. Να σου πω την αλήθεια, κυρ-Γενάρη του '16, στα τσακίδια να πας και πριν φύγεις να σου δώσω τον τίτλο του "Γενάρη του εφιαλτικού".

Κατά τη διάρκεια αυτού του απαίσιου μήνα:

Έφυγε ο David Bowie.
Οι Έλληνες ζούμε εκ νέου, τον ίδιο, επαναλαμβανόμενο, δυστοπικό εφιάλτη.
Οι Έλληνες πολιτικοί αποδεικνύονται ανίκανοι πια για ο,τιδήποτε.
Το προσφυγικό παίρνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις.
Και η Ευρώπη παραλογίζεται.

Και κάτι θετικό, ίσως, κυρα Crispy;

Χμ, πολύ διάβασμα (ο "Ζοφερός Οίκος" των 1400 σελίδων φτάνει στο τέλος του, εκπληκτική η ελληνική μετάφραση), πολλές ταινίες, πολλές σειρές, πολύ τρέξιμο....

....λίγο φαγητό! Δεν εννοώ ότι έπαψα να τρώω πολύ -πού τέτοια τύχη-, απλά έπαψα να μαγειρεύω νέα πιάτα. Ε ναι, δεν κάναμε τίποτε ιδιαίτερο στην κουζίνα αυτό τον καιρό. Επαναλήψεις, κάποια γνωστά και τετριμμένα φαγητά. Κι ανάμεσα στ' άλλα ένα πιάτο που θα μπορούσε να σερβιριστεί σε brunch (μαθαίνω ότι το brunch είναι πολύ της μοδός στη γαστρονομική σκηνή των Αθηνών τώρα τελευταία) ή απλά ως ένα λιτό μεσημεριανό, ας πούμε όταν θες κάτι γρήγορο, θρεπτικό κι ελαφρύ. Αλλά κυρίως νόστιμο!

Όλα ξεκίνησαν όταν στην καθημερινή τηλεφωνική ενημέρωση των γονιών με τίτλο "τι φάγαμε σήμερα", η μητέρα μου μού αποκάλυψε ότι είχε σοτάρει λίγα χόρτα που της είχαν μείνει κι είχε ρίξει σε αυτά δύο αβγά. Το έκανε πρώτη φορά και το λάτρεψε.

Ωραία σκέφτηκα κι έτρεξα στην κουζίνα. Αβγά ήταν το σίγουρο χαρτί- ποτέ δεν λείπουν από το ψυγείο. Από χόρτα το μόνο που έπαιζε ήταν σπανάκι. Γιατί όχι. Προσθέσαμε ένα δυο υλικά, ανάψαμε τον φούρνο (γιατί έκανε και κρύο, οπότε με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια)  και....

Σπανάκι με αβγά (στο φούρνο)

Υλικά για 2 άτομα (ή 1 πολύ πεινασμένο)

180-200 γρ σπανάκι το οποίο θα καθαρίσουμε και θα κόψουμε σε κομμάτια
2 μεγάλα αβγά
2-3 κουταλιές τριμμένη παρμεζάνα
λίγη ρίγανη
αλάτι
πιπέρι
ελαιόλαδο
χυμός ενός μικρού λεμονιού

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 160 βαθμούς.

Σε ένα τηγάνι ρίχνουμε λίγο ελαιόλαδο και σε αυτό σοτάρουμε το σπανάκι. Δεν το σοτάρουμε πολύ. Το μόνο που θέλουμε είναι να μαλακώσει λίγο, να χάσει ένα μέρος του όγκου του αλλά όχι όλα τα υγρά του. Πράγμα που σημαίνει ότι σε 1-2 λεπτά θα είναι έτοιμο. Ρίχνουμε λεμόνι, ανακατεύουμε και το βγάζουμε από τη φωτιά.

Σε ατομικά ταψάκια-πυρέξ ή σε ένα πιο μεγάλο ταψί-πυρέξ ρίχνουμε μια κουταλιά ελαιόλαδο και το απλώνουμε. Στρώνουμε από πάνω το σπανάκι με τα υγρά που έχει αφήσει στο τηγάνι. Από πάνω από το σπανάκι σπάμε τα αβγά. Ρίχνουμε αλάτι, πιπέρι, ρίγανη, παρμεζάνα και φουρνίζουμε για 10-15 λεπτά, ανάλογα πόσο σφιχτό θέλουμε το αβγό.

Το ταπεινό αυτό πιάτο είναι πάρα πολύ νόστιμο κι η αλήθεια είναι ότι θα το μετανιώσετε αν την βγάλετε μόνο με ένα αβγό!

Καιρού επιτρέποντος

Είναι Νοέμβρης κι ως food blogger στο τεφτέρι σου έχεις καταγράψει συνταγές φθινοπωρινές, φαγητά θαλπωρής (aka comfort food), κέικ και μπισκότα που μοσχοβολούν χειμώνα, κρύο, βροχή, γκριζάδα, μελαγχολία, αλλά κι αναμονή για τη γιορτή των Χριστουγέννων, μυρωδιές που σε παρασέρνουν και σε βυθίζουν σε εικόνες βορειοευρωπαϊκές, εκεί όπου τα σπίτια τα έχει πλακώσει το χιόνι κι ο ιδιοκτήτης κάθεται ευτυχισμένος μπροστά στο όμορφο τζάκι του ενώ μια αφράτη γάτα χουχουλιάζει στα πόδια του και στα χέρια του κρατά ένα φλιτζάνι με ζεστό ρόφημα και μπορείς να το δεις να αχνίζει...Έξω συνεχίζει να χιονίζει...

Στοπ!

Ξέχασε τα όλα αυτά! Τον τελευταίο καιρό ανοίγεις κάθε πρωί το παράθυρο κι ένας δυνατός ήλιος σε τυφλώνει (θες γυαλιά ηλίου από τις εφτά το πρωί), ούτε ένα τόσο δα συννεφάκι έχει περάσει εδώ και μέρες από πάνω μας (τουλάχιστον στην Αθήνα), οι θερμοκρασίες θυμίζουν εκείνες στα τέλη του χαρούμενου Μάη, οι παραλίες γνωρίζουν μέρες δόξας, τα κοντομάνικα καλά κρατούν, όλοι πίνουν τον καφέ τους έξω, τρώνε έξω, κάθονται στις βεράντες τους, κυνηγούν κουνούπια (ναι, συνέβη κι αυτό).

Όμως καιρέ μου γλυκέ, δεν μπόρεσα να περιμένω άλλο! Ενέδωσα και χθες έφτιαξα ένα απίστευτο κέικ κανέλας για να συνοδεύω τα ζεστά ροφήματα του φθινοπώρου- που δεν είναι τόσο ζεστά ακόμα, στον φρέντο έχουμε κολλήσει. Θα μου επιτρέψεις να το αναρτήσω. Εσύ συνέχισε έτσι όπως είσαι. Το πολύ πολύ να κάνουμε καμιά βουτιά ανήμερα τα Χριστουγέννα.

Κέικ κανέλας (από εκείνα που συνοδεύουν ένα ζεστό τσάι)
Cinnamon teacake

Υλικά

Για μικρό ταψί, είτε στρογγυλό είτε ορθογώνιο (20 εκ x 10 εκ)

1 αυγό σε θερμοκρασία δωματίου
150 γρ αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1/2 φλιτζάνι ζάχαρη + 1 κουταλιά της σούπας επιπλέον
30 + 30 γρ βούτυρο το οποίο θα έχουμε ήδη λιώσει
1/2 φλιτζάνι ξινόγαλο
1 1/2 κουταλάκι του γλυκού baking powder
1/2 κουταλάκι του γλυκού εκχύλισμα βανίλιας (ή βανίλια από στικ 1/4 κουταλάκι γλυκού)
1/4 κουταλάκι γλυκού μοσχοκάρυδο
1 κουταλάκι γλυκού κανέλα
1 πρέζα αλάτι

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς.

Ετοιμάζουμε το ταψί βουτυρώνοντας το καλά.

Χωρίζουμε το απσράδι του αυγού από τον κρόκο.

Σε ένα μπολ αναμειγνύουμε το αλεύρι με το baking powder και το μοσχοκάρυδο.

Σε άλλο μπολ χτυπάμε με μίξερ πολύ καλά το ασπράδι μέχρι να γίνει σφιχτή μαρέγκα. Προσθέτουμε τον κρόκο συνεχίζοντας να χτυπάμε. Προσθέτουμε την ζάχαρη, χτυπάμε για λίγο ακόμα και προσθέτουμε το ξινόγαλο με την βανίλια ολοκληρώνοντας το χτύπημα με μίξερ μετά από λίγο. Συνεχίζουμε με ξύλινη σπάτουλα. Προσθέτουμε λίγο λίγο, το αλεύρι και το μισό βούτυρο, ανακατώνοντας απαλά μέχρι να ομογενοποιηθεί το μίγμα. Το ρίχνουμε στο ταψί και ψήνουμε για περίπου 20-25 λεπτά.

Όταν έχει ψηθεί το βγάζουμε από τον φούρνο κι από το ταψί και το τοποθετούμε σε μια πιατέλα. Περνάμε από πάνω του με το πινέλο το υπόλοιπο βούτυρο (και το οποίο θα έχουμε διατηρήσει ζεστό.

Εν τω μεταξύ θα έχουμε ανακατώσει την μία κουταλιά ζάχαρη με την κανέλα. Το μίγμα αυτό θα το ρίξουμε πάνω στο κέικ.

*

Είναι από τα πιο νόστιμα κέικ που έχω φτιάξει ποτέ και πανεύκολο. Ψάχνοντας για σχετική συνταγή έπεφτα πάνω σε αυστραλέζικα site κι η εντύπωση που μου δόθηκε ήταν ότι πρόκειται για τυπική συνταγή της μακρινής αυτής χώρας (και γενέτειρα της υποφαινόμενης). Η συνταγή εμφανιζόταν παντού πάνω κάτω με τον ίδιο τρόπο. Οι αλλαγές που έκανα εγώ στην αρχική συνταγή είναι οι εξής: Αντί για γάλα χρησιμοποίησα ξινόγαλο (γιατί όποτε μου δίνεται η ευκαιρία το κάνω) και πρόσθεσα λίγο μοσχοκάρυδο γιατί μου αρέσει πολύ η τριάδα βανίλια-μοσχοκάρυδο-κανέλα. Αν φτιάξετε το κέικ συνιστώ οπωσδήποτε να κάνετε κι εσείς αυτές τις αλλαγές.

Μιας και η συνταγή μας έρχεται από την Αυστραλία, είπα να βάλω σήμερα στο πικάπ του μπλογκ (γιατί είπαμε ότι μέχρι το τέλος του έτους θα παίζουμε και μουσικές) το αγαπημένο μου αυστραλέζικο συγκρότημα. Η χώρα έχει πολύ δυναμική παρουσία στο χώρο της ποπ & ροκ μουσικής σκηνής, πάμπολλα συγκροτήματα έχουν ξεχωρίσει αλλά αυτό που θεωρώ εγώ ως το πιο αυστραλέζικο από όλα είναι...δύο! (εεε, τι να κάνουμε τα αγαπώ και τα δύο) The Go-Betweens και  The Triffids. Έχω λιώσει τους δίσκους τους και παρότι τα συγκροτήματα δεν υπάρχουν πια με συντροφεύουν ακόμα και τώρα συχνά.
Σας έχω ένα τραγούδι από τα δύο συγκροτήματα, μάλλον το πιο γνωστό για το καθένα:

Αρχές Νοέμβρη...

Αρχές Νοέμβρη στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας λοιπόν, έχεις έναν πρωθυπουργό που δε σταματά να χασκογελά, να μας πει -αν γίνεται- τι τον κάνει τόσο χαρούμενο, που βρίσκει τόσο καλή διάθεση, που εντοπίζει τόση drôlerie, διότι η πλειοψηφία των κατοίκων της λιλιπούτειας χώρας μας δε βρίσκεται στο ίδιο μήκος κύματος, άλλα βλέπουμε, που μας κόβουν το γέλιο. Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν ο γνωστός γκρινιάρικος, μίζερος εαυτός μου, αλλά έπεφτα συνέχεια πάνω σε άλλο κόσμο που αναρωτιόταν το ίδιο- "γιατί γελά;"-, μέχρι που χθες άκουσα τον κο. Τζούμα στο ράδιο να διερωτάται το ίδιο. Είναι κοινή απορία πια.

Το άλλο που συνεχίζει να έχει καλή διάθεση εδώ στα νοτιοανατολικά της Ευρώπης είναι ο καιρός. Κι ο καλός καιρός μας φτιάχνει τη διάθεση, όσο να' ναι, κι εδώ που τα λέμε μόνο αυτός μας απέμεινε- σχεδόν. Ωραίες μέρες, σχεδόν ανοιξιάτικες, μόνο οι νύχτες έχουν κρυώσει για τα καλά- ιδιαίτερα στην επαρχία. Πολύς κόσμος -ανάμεσα τους κι η υποφαινόμενη- εκμεταλλεύεται τις λαμπερές ημέρες κι ορμά στις παραλίες των νοτίων προαστίων. Το βοριαδάκι καθαρίζει την ατμόσφαιρα ενώ είναι η αιτία που τα νερά της θάλασσας αποκτούν μια μαγική διαύγεια κι εκείνο το απίστευτο βαθύ γαλάζιο χρώμα, για το οποίο φημίζονται, άλλωστε, οι θάλασσες μας.

Προχθές το μεσημέρι αφού ήρθα από την παραλία, έψαχνα απεγνωσμένα να φτιάξω κάτι να φάω- γιατί όλα καλά κι ωραία με τη θάλασσα και το κολύμπι αλλά η όρεξη έχει την τάση να ανοίγει -πολύ.

Θυμήθηκα μια απλή συνταγή από την Καλαβρία της Ιταλίας που είχα βρει πριν καιρό. Η Καλαβρία είναι ίσως η πιο φτωχή περιοχή της χώρας και δεν είναι τυχαίο ότι στη συγκεκριμένη συνταγή, που θυμίζει πάρα πολύ καρμπονάρα, η πατάτα είναι το κύριο υλικό κι όχι το guanciale ή η pancetta (ή το πιο ταπεινό μπέικον).
Έλα όμως που τώρα τελευταία έχω πάθει μεγάλο έρωτα με τη γλυκοπατάτα κι έτσι, σε μια στιγμή αυθορμητισμού (κι ασυγκράτητης πείνας) αντικατέστησα στην συγκεκριμένη συνταγή την πατάτα με την γλυκοπατάτα. Κι, ω ναι, το φαγητό ήταν όπως το περίμενα. Νόστιμο, ελαφρύ και κυρίως χορταστικό! Όσοι τρέξετε στο μαραθώνιο μεθαύριο, να το έχετε υπόψη!

Γλυκοπατάτα με ζυμαρικά σε στυλ καρμπονάρα

Υλικά για 2 πιάτα

200 γρ γλυκοπατάτα (μια κανονικού μεγέθους γλυκοπατάτα είναι συνήθως περίπου 400 γρ, οπότε μιλάμε για μισή γλυκοπατάτα)
160 γρ μακαρονάκι κοφτό
2 μεγάλα αυγά
3-4 κουταλιές τριμμένη παρμεζάνα
αλάτι
πιπέρι
3-4 κουταλιές ελαιόλαδο

Καθαρίζουμε και κόβουμε την γλυκοπατάτα σε μικρά κυβάκια.
Σε ένα τηγάνι ζεσταίνουμε το ελαιόλαδο. Μόλις κάψει ρίχνουμε την γλυκοπατάτα και την τηγανίζουμε μέχρι να ροδίσει όμορφα κι είναι τραγανή. Η γλυκοπατάτα μαγειρεύεται πιο γρήγορα από την κανονική πατάτα οπότε σε 5-6 λεπτά θα είναι έτοιμη. Μόλις είναι έτοιμη η γλυκοπατάτα, βγάζουμε το τηγάνι από το μάτι της κουζίνας. Αλατίζουμε ελαφρώς.

Εν τω μεταξύ έχουμε ήδη βάλει σε κατσαρόλα νερό με αλάτι να βράσει. Μόλις βράσει ρίχνουμε τα ζυμαρικά και τα βράζουμε al dente.
Σε ένα μικρό μπολ χτυπάμε τα αυγά με την παρμεζάνα.

Στραγγίζουμε τα ζυμαρικά- όχι καλά, θέλουμε λίγο από το νερό βρασίματος- και τα ρίχνουμε στο τηγάνι με τη γλυκοπατάτα. Ανακατώνουμε. Ρίχνουμε στο τηγάνι το μείγμα αυγό-τυρί, ανακατώνουμε ζωηρά κι επιστρέφουμε για 1/2 λεπτό το τηγάνι στο μάτι της κουζίνας που είναι ακόμα ζεστό για να ψηθεί το αυγό.

Σερβίρουμε αμέσως τρίβοντας άφθονο πιπέρι πάνω στο φαγητό.

Κι όπως έχω υποσχεθεί, μέχρι το τέλος του έτους, εκτός από ωραία (;) φαγητά θα σας φιλεύω και με ωραίες, αγαπημένες μουσικές, εκείνες που με συντροφέυουν όταν μαγειρεύω.

Όταν ήμουν μικρή, η αγαπημένη μου βοκαλίστρια ήταν η Sarah Vaughan.  Κι ακόμα είναι, αν και με τα χρόνια έμαθα να εκτιμώ εξίσου κι άλλες σημαντικότατες γυναικείες φωνές. Ένας από τους αγαπημένους μου δίσκους της -και που ακούω πολύ συχνά όταν βρίσκομαι στην κουζίνα- είναι το Vaughan and Violins της Mercury Records, το οποίο ηχογραφήθηκε στο Παρίσι το 1958 με παραγωγό τον νεαρό τότε Quincy Jones. Ένα από τα τραγούδια που ακούγονται στο δίσκο είναι κι αυτό: