Η Νάπολη των χιλίων χρωμάτων

Napoli

Την πρώτη φορά που επισκέφτηκα την Νάπολη ήταν μια ημερήσια εκδρομή από τη Ρώμη. Είχα πάρει το τρένο από το Termini και κατεβαίνοντας στον κεντρικό σταθμό της πόλης ήταν σαν να είχα βγει σε άλλο τόπο, σε άλλη διάσταση, σε άλλο χρόνο. Κοιτούσα κι άκουγα γύρω μου και δεν προλάβαινα να αποτυπώνω και να αφομοιώνω εικόνες κι ήχους. Όλα ήταν στο μάξιμουμ, το φως, ο ήλιος που την έλουζε απλόχερα, η ενέργεια της. Αισθάνθηκα σαν να παρασυρόμουν σε μια δίνη, έτσι αφέθηκα, ακολούθησα τυχαία δρόμους και στενά, έκανα τα βασικά, έφαγα σφολιατέλα και πίτσα στο χέρι, η ώρα πέρασε, γύρισα στον σταθμό για να πάρω το τρένο της επιστροφής. Το τρένο έφευγε την ώρα που έπεφτε ο ήλιος, κι εκείνο το ηλιοβασίλεμα -το ωραιότερο που έχω δει στη ζωή μου- ήταν σαν να είχε σκύψει ο ήλιος και φιλούσε την πόλη.
Πέρασαν δύο και κάτι χρόνια και να'μαι πάλι σ'αυτην την πόλη των "χιλίων χρωμάτων"*.

Η Νάπολη από ψηλά

Η Νάπολη είναι μια πόλη που μπορείς να την νιώσεις, να την ζήσεις, να την αφομοιώσεις, χρησιμοποιώντας αποκλειστικά τις αισθήσεις. Οι ταξιδιωτικοί οδηγοί δεν ωφελούν, πρέπει να βλέπεις, να κοιτάς, να ακούς, να αφουγκράζεσαι.
Η Νάπολη είναι επίσης η πόλη των χιλίων αντιθέσεων. Η φτώχεια συγκατοικεί με την αστική τάξη, η miseria πάει χέρι-χέρι με τη nobilità. Η σκληρή της όψη υπάρχει σχεδόν σε όλες τις γωνιές της. Αλλά η τραχύτητα της καθημερινότητας της μαλακώνει όταν ο Ναπολιτάνος πιάνει το τραγούδι με την υπέροχη φωνή του! Σ'αυτήν την πόλη όλοι τραγουδούν!  Και τραγουδούν πανέμορφα! Κι οπουδήποτε! Ο σερβιτόρος θα σου φέρει την παραγγελία σου τραγουδώντας, από τα παράθυρα των σπιτιών ακούγονται μικροί, μεγάλοι, γυναίκες, παιδιά να τραγουδούν, στις πλατείες, στα βιβλιοπωλεία! Μα κι η ίδια η ντοπιολαλιά είναι μουσική από μόνη της!

Piazza del Plebiscito

Η Ναπολη θέλει περπάτημα για να την εκτιμήσεις όπως πρέπει. Θέλει να μπεις στα στενά δρομάκια του centro storico, να κοιτάξεις ψηλά στις μπουγάδες που απλώνονται ανάμεσα. Να βρεθείς στην περιοχή των Decumani, με κύριο πέρασμα την via Tribunali, να περάσεις απέναντι (από τη via Toledo) στην Quartieri Spagnoli, να χαζέψεις στην αγορά της Pignasecca, να κατεβείς στην Piazza del Plebiscito και συνεχίζοντας να βγεις στο Lungomare και να περπατήσεις προς τις πιο chic περιοχές της Chiaia και Mergellina, ή αν θες κάτι ακόμα πιο μεγαλοαστικό πάρε το τελεφερίκ από το σταθμό Montesanto για να βρεθείς στο Vomero από όπου θα έχεις και εντυπωσιακή θέα της πόλης. Ή για ακόμα πιο κραυγαλέα εντύπωση αντιθέσεων πάρε το ασανσέρ από την οδογέφυρα της οδού Via Santa Teresa degli Scagli για να βρεθείς εν ριπή οφθαλμού από το ευχάριστο αστικό τοπίο της Stella, στην παλιά συνοικία της Sanità εδώ που οι μπουγάδες απλώνονται -στην κυριολεξία- στο πεζοδρόμιο.

Castel dell"Ovo

  Κι όσο θα περπατάς τόσο δεν θα χορταίνεις αυτήν την υπέροχη ναπολιτάνικη διάλεκτο, όσο θα περπατάς θα συνηθίζεις την, από άλλο κόσμο, οδήγηση των Ναπολιτάνων, θα συνηθίζεις τον καφέ στρέτο που σερβίρεται στα καφέ-μπαρ, θα συνηθίζεις τα στενά δρομάκια των συνοικιών, θα συνηθίζεις να βλέπεις τόσα πολλά ζαχαροπλαστεία με τόσο πολλές λιχουδιές, τόσο πολλές πιτσαρίες, θα συνηθίζεις να βλέπεις αυτό που έχει αρχίσει να χάνεται εδώ, παρέες γειτόνων να έχουν μαζευτεί σε μια γωνιά και να συζητούν, θα συνηθίζεις τον Ναπολιτάνο να χαιρετά φωναχτά το φίλο του, θα συνηθίζεις τον ήχο και το φως αυτής της πόλης.

Η Νάπολη έχει έναν έντονα μελοδραματικό χαρακτήρα γι αυτό ίσως να είναι ιδιαίτερη η σχέση των κατοίκων της με τον θάνατο. Η Νάπολη είναι γεμάτη κατακόμβες που κρύβουν περίεργες -κι ευτυχώς χαμένες στο χρόνο- συνήθειες ταφής που φτάνουν πίσω στον 5ο αι, μ.Χ..

Catacombe San Gaudioso

Αξίζει τον κόπο η επισκεψη σε κάποιες από αυτές αλλά μετά επιβάλλεται η επίσκεψη στο Νεκροταφείο Fontanelle, όπου βρίσκεται ο χώρος στον οποίο έχουν εναποθέσει τα οστά χιλιάδων κατοίκων της πόλης. Η αίσθηση είναι παράξενη, μελαγχολική. Μπορεί κανείς να δει διάφορα αντικείμενα, από νομίσματα μέχρι εισητήρια, που αφήνουν οι Ναπολιτάνοι πάνω στα κρανία, σαν να μην  θέλουν οι νεκροί να παραμένουν ξεχασμένοι.

Pompeii

Η αίσθηση του θανάτου είναι έντονη και στην Πομπηία. Η επίσκεψη σ'αυτόν τον αρχαιολογικό χώρο επιβάλλεται, είναι σχεδόν υποχρεωτική. Περπατάς στην καλά συντηρημένη -χάρη στην ηφαιστειακή λάβα- πόλη κι έχεις την εντύπωση ότι ξαναζωντανεύει, ότι θα πέσεις ξαφνικά πάνω στον Μάρκους Λουκρέτιους ή τον Τρέμπιους Βάλενς- ονόματα που είδα από το φυλλάδιο που παίρνεις στην είσοδο Αν επιχειρήσεις να πας στην Πομπηία με τα ΜΜΜ οπλίσου με υπομονή. Ο προαστιακός Circumvesuviana έχει κάθε μισή ώρα περίπου δρομολόγιο- τουλάχιστον αυτήν την εποχή, τέλη Οκτωβρίου- και γίνεται το απίστευτο πήξιμο με τόσους τουρίστες που θέλουν να πάνε στην Πομπηία, ή στο "a great place to play hide and seek" όπως την περίεγραψε ένα Άγγλος τουρίστας που περπατούσε πίσω μου και λύθηκα από τα γέλια γιατί ήμουν τόσο κουρασμένη  που το μόνο που ήθελα ήταν να γυρίσω πίσω στην πόλη- και ναι, η σκηνή όπου όλοι οι τουρίστες το ρίχναμε στο κρυφτό ανάμεσα στα χαλάσματα μου φάνηκε αστεία (ζητώ ταπεινά συγγνώμη από αρχαιολόγους κι αρχαιολάτρεις).

Pompeii

Πίσω στην πόλη λοιπόν, την πόλη με τις χίλιες φήμες. Άφησε τες πίσω τις κακές όταν την επισκεφτείς. Κράτησε τις καλές. Άλλωστε το μόνο σου πρόβλημα θα είναι το φαγητό. Γιατί θα θες να φας παντού! Θα έχεις φάει στην τάδε τρατορία ή πιτσαρία και βγαίνοντας έξω να πέφτεις σε άλλη και να λες "πρέπει να έρθω ΚΑΙ εδώ για φαγητό". Αυτό είναι το πρόβλημα¨Πού θα πρωτοφάς!

Ragu Napoletano

Γιατί η Νάπολη είναι πρωτ'απ'όλα φαγητό! Κι όπως μου είπε η κοπέλα που με υποδέχτηκε στο Β&Β,  "Mangia! Mangia! Mangia!" "Φάε! Φάε! Φάε!. Αν θες, μην κάνεις τίποτε άλλο, αλλά φάε". Εντάξει, Virginia, βρήκες άνθρωπο να σου φέρει αντίρρηση! Κι έφαγα!

 Κι όπου έφαγα, έφαγα πολύ καλά και φθηνά! Δεν θα συστήσω τρατορία ή πιτσαρία γιατί είναι αμέτρητα τα σημεία κι όλα σερβίρουν ωραία ντόπια κουζίνα.

Κι επιβάλλεται να φας ραγού, το κλασικό "κοκκινιστό"(ας πούμε) των Ναπολιτάνων. Και σε αυτό επέμενε η Virginia, κι ούτε διανοήθηκα να την παρακούσω! Αλλά έπρεπε να φάω και μοτσαρέλα, πολλή μοτσαρέλα, γιατί δεν τη χόρταινα, γιατί η ναπολιτάνικη μοτσαρέλα έχει γεύση τόσο διαφορετική, η mozzarella campana είναι από άλλο γαστρονομικό πλανήτη!

Γλυκά απίστευτα σε ποσότητα και ποικιλία, cassatina, sfogliatella, baba', zeppole, cannoli κλπ, τα ζαχαροπλαστεία είναι σκέτος πειρασμός. Κάτσε σε κάποιο από αυτά, πάρε ένα καφέ (στρέτο είπαμε, ξέχασε τα φρέντο καπουτσίνο, αν ζητήσεις θα σε αγριοκοιτάξουν- και δικαίως!) διάλεξε ένα γλυκό κι απόλαυσε το. Γύρω σου η πόλη θα τρέχει στους ρυθμούς της, αλλά εσύ θα έχεις φύγει αλλού με αυτές τις υπέροχες κρέμες με τις οποίες γεμίζουν τα γλυκά τους.

 Και, εννοείται, gelato, πολύ gelato παντού!

Η Νάπολη είναι και Napoli, κι αν είσαι οπαδός άλλης ποδοσφαιρικής ομάδας μην το πεις πουθενά, κυρίως αν είσαι Γιουβεντίνος. Τη μέρα που παίζει η ομάδα η πόλη είναι σε αναβρασμό. Άσε το ξενοδοχείο και βρες πού έχουν μαζευτεί οι ντόπιοι να δουν το ματς και δες το μαζί τους.

 Τι άλλο λοιπόν είναι η Νάπολη; Είναι μια πόλη που αγαπά το γκράφιτι, η σύγχρονη αυτή μορφή τέχνης ταιριάζει με την ιδιοσυγκρασία της. Υπάρχουν διάσημα έργα παντού, μέχρι και Banksy έχει, κορυφαίο θεωρείται το γκράφιτι του Jorit (πασίγνωστου ναπολιτάνου γκραφιτά) που αναπαριστά τον προστάτη άγιο της πόλης San Gennaro, το πρόσωπο του οποίου θυμίζει επικίνδυνα...τον δικό μας πρωθυπουργό (τρομάρα του)!

Η Νάπολη πάνω απ'όλα είναι οι άνθρωποι της, είναι οι άλλοι Ιταλοί, όχι οι κομψοί Ρωμαίοι, ούτε οι βουτηγμένοι στην τέχνη Φλωρεντίνοι, ή οι αριστοκράτες Βενετσιάνοι ή οι πλούσιοι Μιλανέζοι. Είναι οι άλλοι Ιταλοί, αξιαγάπητοι, ανεπιτήδευτοι, λάτρεις του καλού φαγητού, της μελωδίας, της πόλης τους. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το νέο παιδί που μας ξεναγούσε στις κατακόμβες του San Gaudioso και με δάκρυα στα μάτια, μας ζήτησε να σταματήσουμε να ταυτοποιούμε την αγαπημένη του πόλη με τα γνωστά κακά στοιχεία που διαμόρφωσαν τη φήμη της, μας ζήτησε να την αγαπήσουμε γι αυτό που πραγματικά είναι. Κι είναι πολλά! Πάρα πολλά και πανέμορφα σαν τα ηλιοβασιλέματα που αγκαλιάζουν την πόλη, με τον ήλιο να στέλνει ως φιλί το τελευταίο φως της μέρας.

*************************

Sorrento + (Positano- Amalfi)

Sorrento

Το ταξίδι στη Νάπολη δεν ξεκίνησε από τη.. Νάπολη αλλά από το Σορρέντο! Το Σορρέντο βρίσκεται στο νότιο ορεινό άκρο του Κόλπου της Νάπολης. Η πόλη είναι χτισμένη πάνω σε βραχώδες έδαφος αρκετά μέτρα πάνω από το ύψος της θάλασσας.

Sorrento

Είναι μια όμορφη, μικρή πόλη, διάσημη για τις ..λεμονιές της, όπως όλη η περιοχή! Εξού και το λιμοντσέλο που πωλείται παντού κι όλοι διατείνονται ότι πουλούν το καλύτερο! Έχει έντονη τουριστική κίνηση, κυρίως γιατί αποτελεί την αφετηρία για επίσκεψη στην Costa Amalfitana.

Costa Amalfitana

Η Costa Amalfitana είναι μια απίστευτη εμπειρία από μόνη της. Όσοι έχουν κάνει τη διαδρομή ξέρουν περί τίνους πρόκειται. Εκπληκτικής ομορφιάς τόπος αλλά κι τέλειωτο στροφιλίκι και γκρεμίλα, ένα τοπίο που κόβει την ανάσα, όπως την ανάσα κόβει κι ο ίδιος ο δρόμος, στενός όσο δεν παίρνει, στο χείλος του γκρεμού και το πιο φρικτό...διπλής κατεύθυνσης!!! Είναι απορίας άξιο πώς τα καταφέρνουν οι οδηγοί αλλά εδώ καταλαβαίνεις γιατί η Ιταλία βγάζει τόσο καλούς οδηγούς στη Φόρμουλα 1 και το Μότο GP!!!
Πρώτη στάση ήταν το Positano μια γλυκύτατη μικρή κωμόπολη χτισμένη σχεδόν κάθετα! Την περπατήσαμε μέσα από τα στενά, παίρνοντας τα σκαλιά που κατέβαζαν κάτω στην παραλία. Κάναμε και μπάνιο καθήσαμε για μια μπύρα και μετά πήραμε το δρόμο για το Amalfi. Έναν δρόμο ακόμα πιο στενό, ακόμα πιο "τρομακτικό".

Positano

Φτάσαμε στο Αμάλφι και πήξαμε στον Αμερικανό τουρίστα. Εκατοντάδες από δαύτους που έτρεχαν από εδώ κι από εκεί προσπάθώντας να κάνουν ό,τι ακριβώς έλεγε ο ταξιδιωτικός οδηγός!! Φάε gelato, πιες limoncello, δες εκείνη την εκκλησία, περπάτα αυτόν τον δρόμο!

Amalfi

Ήπιαμε ένα καφέ, περπατήσαμε στα δρομάκια,  την ώρα που βράδιαζε αποφασίσαμε να γυρίσουμε πίσω στο Sorrento, τη βάση μας. Συμβουλή: Αν δεν τα πάτε καλά με δρόμους γεμάτους στροφές, μην επιχειρήσετε να το κάνετε μονοκόμματα. Λίγο πριν το Positano λιποθύμησα, προκαλώντας κυκλοφοριακή συμφόρηση μιας κι ο οδηγός είχε σταματήσει κι απειλούσε να μην ξεκινήσει αν δεν συνερχόμουν. Ασθμαίνοντας του έδωσα το οκ κι έκανα το υπόλοιπο της διαδρομής μέχρι το Sorrento σε οριζόντια θέση!
Το Sorrento έχει μια γλυκιά ατμόσφαιρα παρά το άγριο τοπίο, τα κτήρια, οι δρόμοι έχουν κάτι από τα μεγαλεία μιας άλλης εποχής. Διάσημοι συγγραφείς και καλλιτέχνες εγκαταστάθηκαν εδώ, έγραψαν και δημιούργησαν, εμπνεόμενοι από την ομορφιά του τόπου.  Στην πρόσοψη ενός σπιτιού υπάρχει μια ταμπέλα που μας πληροφορεί ότι ο Νορβηγός θεατρικός συγγραφέας Ηenrik Ibsen είχε γράψει ένα από τα αριστουργήματα του, τους "Βρυκόλακες" στο Sorrento. Ο Ιταλός τραγουδοποιός Lucio Dalla εμπνεύστηκε ένα από τα πιο διάσημα τραγούδια του εδώ, το Caruso.
Μου άφησε ωραίες εντυπώσεις. Κι έφαγα πολύ καλά σε ένα εστιατόριο το Αccento. Πολύ καλoφτιαγμένο και νόστιμο φαγητό με συμπαθέστατη wine list. Ο σερβιτόρος γνώριζε καλά το θέμα κρασί και μας βοήθησε στην επιλογή μας. Σε αυτό το εστιατόριο έφαγα για πρώτη φορά ένα παραδοσιακό ναπολιτάνικο πιάτο, spaghetti alla Nerano, φτιαγμένο με κολοκυθάκια και το τοπικό τυρί Provolone del Monaco.

Pasta alla Nerano @accento restaurant, Sorrento

Η σάλτσα είναι απίστευτα κρεμώδης κι ο σερβιτόρος βλέποντας τον ενθουσιασμό μου, μου εξήγησε πώς φτιάχνεται και μου τόνισε ότι δεν χρησιμοποιούν κρέμα γάλακτος. "Εδώ την μισούμε την κρέμα γάλακτος, δεν την χρησιμοποιούμε ποτέ!" μου είπε με τέτοια φωνή που όλο το εστιατόριο γύρισε και μας κοίταξε! Το πιο γνωστό επιδόρπιο γλυκό της περιοχής είναι η τάρτα με κρέμα ρικότα κι αχλάδι, εδώ έφαγα την τέλεια εκδοχή του γλυκού!

Για φαγητό:
Sorrento: Accento Restaurant , Corso Italia 38/D
Napoli: Οπουδήποτε!



Επίλογος:

Κατεβαίνοντας προς τον σταθμό Vanvitelli έπεσα πάνω σε αυτό, γραμμένο πάνω στο πεζοδρόμιο:

Η Νάπολη είναι φολκλόρ

Η Νάπολη είναι χρώμα

Η Νάπολη είναι τα πάντα

εκτός από μπεζ

*Ο τίτλος της ανάρτησης είναι κατά κάποιο τρόπο "κλεμμένος" από τον πρώτο στίχο του τραγουδιού-ύμνο για την Νάπολη που έγραψε ο αγαπημένος τροβαδούρος των Ναπολιτάνων, Pino Daniele, "Napul' e' mille culure". Είναι απίστευτο πόσο κόσμο άκουσα να τραγουδά τραγούδια του!

Baby, it's cold outside!

Καλέ έφτασε το τέλος του χρόνου κι έβαλε λίγο κρύο! Επιτέλους μπορούμε να δικαιολογήσουμε την αγορά ωραίων, χουχουλιάρικων πουλόβερ, σικ κασκόλ και γαντιών, καπέλων, σκουφιών και λοιπών αξεσουάρ της εποχής που με τους 18 βαθμούς των προηγούμενων ημερών δεν είχαν δει το φως της   -μικρής- ημέρας. Εμπρός βγάλτε τα από τα ντουλάπια και τα συρτάρια, φορέστε τα, βγείτε κι ευχαριστηθείτε ξεροβόρι, ίσως χιόνι, άντε λίγο χιονόνερο.

Κι όταν επιστρέψετε, βγάλτε την κατσαρόλα και φτιάξτε αυτήν την σούπα, ιδανική γι' αυτόν τον κρύο καιρό. Ειρωνικά, κάποια από τα συστατικά της παραπέμπουν στο ..καλοκαίρι!

Κρεμώδης τοματόσουπα με τορτελίνι

Υλικά για 2-3 πιάτα

1 μέτριο σε μέγεθος άσπρο κρεμμύδι ψιλοκομμένο

1 σκελίδα σκόρδο ψιλοκομμένη

1 κουταλάκι του γλυκού μπούκοβο

2/3 πακέτο τορτελίνι

1 κονσέρβα τομάτα κον κασέ

1 κουταλιά σούπας πάστα τομάτας

1/2 λίτρο ζωμό κότας καλό και σπιτικό (αν γίνεται)

2 κουταλιές γιαούρτι στραγγιστό 2%

αλάτι

πιπέρι

ελαιόλαδο

8-10 φύλλα βασιλικού (Θα αναρωτηθείτε "μα μες το καταχείμωνο;". Λοιπόν όσοι έχουμε από το λεγόμενο χειμωνιάτικο βασιλικό θα διαπιστώσαμε με χαρά ότι ο καιρός το ευνόησε κι έχει κρατηθεί καλά μέχρι τώρα. Όσοι δεν έχουν, μπορούν να βρουν στα σουπερμάρκετ. Τώρα πια τα περισσότερα πωλούν στο τμήμα λαχανικών πακετάκια με φρέσκα μυρωδικά.)

Σε μια κατσαρόλα και σε μέτρια φωτιά ζεσταίνουμε λίγο ελαιόλαδο (2-3 κουταλιές). Σε αυτό σοτάρουμε για λίγα λεπτά το κρεμμύδι, σκόρδο και μπούκοβο. Μετά το σοτάρισμα προσθέτουμε την τομάτα, την πάστα και το ζωμό, τα μισά φύλλα βασιλικού, αλάτι, πιπέρι και αφήνουμε να σιγοβράσει για 15-20 λεπτά.

Βγάζουμε από τη φωτιά και με μπλέντερ χειρός λιώνουμε πολύ προσεκτικά και καλά τα συστατικά της σούπας. Ρίχνουμε το γιαούρτι και περνάμε μια φορά ακόμα με το μπλέντερ (Αν τυχόν δεν έχουμε μπλέντερ χειρός τότε χρησιμοποιούμε κανονικό μπλέντερ). Φέρνουμε την κατσαρόλα πάλι στη φωτιά, περιμένουμε να πάρει βράση και ρίχνουμε τα τορτελίνι. Μαγειρεύουμε για 10 λεπτά περίπου. Σερβίρουμε αμέσως γαρνίροντας με τα υπόλοιπα φύλλα βασιλικού ψιλοκομμένα.

Κάθε τέτοια εποχή με πιάνει μια διάθεση να ακούω χριστουγεννιάτικα τραγούδια από διάφορους γνωστούς καλλιτέχνες. Πιο πολύ και πιο συχνά ακούω τον αγαπημένο Dean Martin με τη βελούδινη φωνή του που ξεχειλίζει bourbon και νικοτίνη. Τον λατρεύω. 

Τον δίσκο μπορείτε να τον ακούσετε εδώ. 

Αλλά εγώ θα τον βάλω να μας τραγουδήσει τον τίτλο της ανάρτησης!

Καλή Χρονιά σε όλους!

Με περισσότερες χαρές και νοστιμιές!

Και λιγότερα -πολύ λιγότερα- προαπαιτούμενα κι ισοδύναμα...!

Madam Meryl

Τις προάλλες κάπου πήρε το μάτι μου την άποψη της Meryl Streep για το γήρας και τι σημαίνει γι' αυτήν να μεγαλώνει. Παραφράζοντας - δεν θυμάμαι ακριβώς τα λόγια της- έλεγε: "Είναι μέγιστο προνόμιο, αν σκεφτείς ότι πολλοί άνθρωποι δεν είχαν την ευκαιρία να γεράσουν". Μεγάλη Meryl! Με μια φράση τα έβαλε όλα στη θέση τους, και κυρίως σε ό,τι αφορά την "υστερία της ρυτίδας".
Η Meryl γερνά όντως όμορφα.

Θυμάμαι ότι η σχέση μας δεν είχε ξεκινήσει καλά. Πολύ μικρή την είχα πρωτοδεί στην ταινία "Κράμερ εναντίον Κράμερ" και την είχα μισήσει για όσα είχε τραβήξει ο Dustin Hoffman σε αυτήν. Αυτό βέβαια δείχνει πόσο καταπληκτική ηθοποιός είναι η γυναίκα, τόσο που με είχε πείσει με το υποκριτικό της ταλέντο. Την είδα ξανά στο "Silkwood" κι από εκεί και πέρα άρχισε να αλλάζει η άποψη μου γι' αυτήν και να φτάνει πια στις μέρες μας να είναι ένας άπειρος θαυμασμός.

Το Σεπτέμβρη στη Φολέγανδρο, σε μια συζήτηση με την Ανθή στο "Eva's Garden" και με αφορμή ένα από τα επιδόρπια του εστιατορίου, η κουβέντα ήρθε στην ταινία "It's complicated" στην οποία πρωταγωνιστεί η Meryl Streep. Σκέφτηκα ότι επιστρέφοντας από το νησί θα προσπαθούσα να την ξαναδώ, όπως κι έγινε πριν λίγες μέρες.

Η ταινία είναι μια συμπαθέστατη κομεντί που βέβαια δεν καταφέρνει να απαλλαγεί από κάποια κλισέ που κουβαλούν οι αμερικάνικες ταινίες αυτού του είδους, αλλά μικρό το κακό, δεν παύει η ταινία να είναι ευχάριστη κι απολαυστική.

Η Jane (Meryl Streep)  εδώ και δέκα χρόνια είναι χωρισμένη από τον Jake (Alec Baldwin). Με αφορμή την αποφοίτηση του γιου τους από πανεπιστήμιο περιωπής της Νέα Υόρκης, οι δύο πρώην χωρισμένοι έρχονται κοντά, πολύ κοντά, και τα πράγματα μπερδεύονται ελαφρώς. Με την παρουσία του συμπαθέστατου αρχιτέκτονα Adam (Steve Martin) τα πράγματα περιπλέκονται ακόμα περισσότερο.

Πάνω κάτω μαντεύουμε πώς θα κυλήσουν τα πράγματα, τίποτε πρωτότυπο, αλλά υπάρχουν μερικές πολύ καλές σκηνές. Αυτό που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, είναι το επάγγελμα της Jane! Διαθέτει δικό της πετυχημένο φούρνο όπου ψήνονται καθημερινά τα ωραιότερα κρουασάν της πόλης, πίτες, τάρτες κι όλα τα καλούδια του κόσμου. Είναι και δεινή μαγείρισσα. Και διαθέτει καταπληκτική κουζίνα στο σπίτι της*. Όπου φτιάχνει την σπεσιαλιτέ της: Croque monsieur!

Το croque monsieur είναι ένα θαυμάσιο τοστ -το υπέρτατο τοστ!- το οποίο έχει όλα τα καλά της γαλλικής κουζίνας πχ μπόλικο βούτυρο! Δεν έχει ιδιαίτερη φασαρία κι αξίζει να το σερβίρετε ένα χαλαρό μεσημεριανό ή βραδινό μιας μέρας, αργίας και σχόλης.

Croque Monsieur

(εμπνευσμένο από την ταινία "It's complicated")

Υλικά για 2 κομμάτια

4 φέτες λεπτές μήκους 15 εκ περίπου από ψωμί προζυμένιο
4 φέτες ζαμπόν βραστό εξαιρετικής ποιότητας
2 φέτες γραβιέρα (πχ η τηνιακή ταιριάζει ιδανικά) ή αν θέλετε κάτι καθαρά γαλλικό θα συνιστούσα γαλλική ή ελβετική γραβιέρα ή comté
2 κουταλιές βούτυρο λιωμένο (όχι μαργαρίνη)
Σάλτσα μπεσαμέλ:
Για τη σάλτσα θα χρειαστούμε:
1 κουταλιά βούτυρο (όχι μαργαρίνη)
1 κουταλιά αλεύρι
2/3 ποτήρι γάλα ζεστό
λίγο αλάτι
λευκό πιπέρι

Φτιάχνουμε πρώτα τη σάλτσα μπεσαμέλ.
Σε μια στενή κατσαρόλα λιώνουμε το βούτυρο σε μέτρια φωτιά (4/6). Προσθέτουμε το αλεύρι κι ανακατώνουμε ζωηρά με έναν αβγοδάρτη. Ρίχνουμε το μισό γάλα συνεχίζοντας να ανακατώνουμε ζωηρά για να μην δημιουργηθούν σβώλοι. Ρίχνουμε και το υπόλοιπο γάλα συνεχίζοντας το ζωηρό ανακάτωμα. (Σ.τ.Σ.: Η μπεσαμέλ είναι εύκολη σάλτσα αλλά θέλει να είσαι και λίγο ζογκλέρ).
Η σάλτσα θα είναι έτοιμη όταν πήξει. Την βγάζουμε από τη φωτιά, ρίχνουμε αλάτι και πιπέρι, ανακατώνουμε.

Σε όλες τις φέτες ψωμιού απλώνουμε σάλτσα μπεσαμέλ. Από πάνω στρώνουμε- πάλι σε όλες - τις φέτες ζαμπόν. Στις δύο από αυτές συμπληρώνουμε τις στρώσεις με την γραβιέρα. Κλείνουμε ανά δύο τις φέτες, έτσι ώστε να σχηματιστούν δύο σάντουιτς με στρώσεις ζαμπόν-τυρί-ζαμπόν. Αλείφουμε τα σάντουιτς κι από τις δύο πλευρές με το λιωμένο βούτυρο. Τα τοποθετούμε προσεκτικά σε μια ψηστιέρα και ψήνουμε σε δυνατή φωτιά (4/5). Μετά από λίγα λεπτά θα πιέσουμε ελαφρώς την ψηστιέρα κρατώντας μια πετσέτα ή φορώντας το γάντι της κουζίνας. Δεν παραπιέζουμε ούτε πιάνουμε τις πλάκες της ψηστιέρας με το άγκιστρο γιατί κινδυνεύουν τα υλικά να χυθούν εκτός. Μόλις ψηθούν ωραία είναι έτοιμα.
Σερβίρουμε με μια σαλάτα από μαρούλι ή ό,τι παρόμοιο μας αρέσει. Το ντρέσινγκ της σαλάτας καλό είναι να είναι λίγο παραπάνω ξιδάτο, μιας και το croque είναι αρκετά λιπαρό και ταιριάζει μια ξιδάτη σαλάτα.

Εννοείται ότι ένα κόκκινο κρασί είναι ιδανικό για συνοδεία!



*Η κουζίνα που λέγαμε:

Και πάμε στο άλμπουμ της ανάρτησης.
H Blossom Dearie είναι από τις αγαπημένες μου τζαζ βοκαλίστριες - ήταν και πιανίστρια. Έχει μια φωνή τόσο γλυκιά, ήρεμη μα συνάμα τσαχπίνικη, αλλά τόσο ζεστή που λειτουργεί σαν χαλαρωτικό, έτσι όταν ξεκινώ να την ακούσω περνούν μέρες μέχρι να αλλάξω ρεπερτόριο. Τέτοιες κρύες μέρες είναι ιδανική μουσική υπόκρουση για χαλαρά βράδια στο σπίτι, με ένα καλό βιβλίο στο ένα χέρι κι ένα ποτήρι κόκκινο κρασί στο άλλο. Μπορούμε να ακούμε Blossom κι όταν φτιάχνουμε croque monsieur, άλλωστε δεν ήταν λίγες οι φορές που τραγούδησε και στα γαλλικά!
Ένα από τα αγαπημένα μου άλμπουμ της είναι το "give him the ooh-la-la" όπου ακούγεται αυτό το υπέροχο μελαγχολικό τραγούδι:

Καλά Χριστούγεννα σε όλους!

ΥΓ: Λόγω μικρής απουσίας τυχόν σχόλια θα αποθηκευτούν και θα απαντηθούν μετά τα Χριστούγεννα

Μέσα Δεκέμβρη

Προχθές την Κυριακή, στην παραλία Αλίμου, είχα πάρει μαζί μου το βιβλίο του αγαπημένου Χαρούκι Μουρακάμι που διαβάζω αυτόν τον καιρό.

Κάπου γράφει: "Ν' αντικρίζεις καθημερινά τόσο πολύ νερό, είναι μάλλον σημαντικό για τα ανθρώπινα όντα. Τα ανθρώπινα όντα είναι μάλλον γενίκευση- ξέρω καλά όμως πως είναι σημαντικό για ένα άτομο: εμένα. Αν περάσει καιρός χωρίς να δω νερό, αισθάνομαι σαν να μου απομυζούν σιγά σιγά κάτι."  

Σήκωσα το βλέμμα προς τον ορίζοντα, αντικρίζοντας το γαλάζιο μιας απαστράπτουσας θάλασσας, τον οικείο όγκο της Αίγινας, τα σκάφη που είχαν βγει στα βαθιά για προπόνηση, τα θεόρατα εμπορικά που κατευθύνονταν στον Πειραιά. Και σκέφτηκα: "Ευτυχώς". Πήρα μια βαθιά ανάσα.

Εκτός από βιβλία συνήθως κουβαλώ μαζί μου και κάτι να φάω. Προχθές είχα μαζί μου μπανάνα και κάτι biscotti σοκολάτας που είχα φτιάξει. Τρώγοντας πρώτα το φρούτο και μετά το μπισκότο μου ήρθαν στο στόμα κι οι δύο γεύσεις. Κι αναρωτήθηκα γιατί τόσο καιρό δεν έχω αναρτήσει εκείνο το υπέροχο σοκολατένιο banana bread! Λοιπόν, ήρθε η σειρά του!

Σοκολατένιο banana bread

Για ορθογώνιο ταψί 20 x 10

Υλικά:

150 γρ αλεύρι για όλες τις χρήσεις
130 γρ ζάχαρη καστανή
110 γρ ελαιόλαδο
30 γρ κακάο σε σκόνη
2 μεγάλες μπανάνες πολύ ώριμες τις οποίες θα έχουμε λιώσει καλά
1 κεσέ γιαούρτι
2 μεγάλα αυγά
1 κουταλάκι του γλυκού εκχύλισμα βανίλιας
1/2 κουταλάκι μαγειρική σόδα
1 πρέζα αλάτι
50 γρ σταγόνες σοκολάτας
λίγη ζάχαρη άχνη (προαιρετικά)

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς.

Ετοιμάζουμε το ταψί που θα χρησιμοποιήσουμε. Λαδώνουμε καλά την εσωτερική επιφάνεια ή στρώνουμε σε κάθε πλευρά αντικολλητικό χαρτί ψησίματος (προτιμώ το δεύτερο).

Σε ένα μπολ ανακατώνουμε το αλεύρι με το κακάο, τη σόδα και το αλάτι.

Σε άλλο μεγάλο μπολ χτυπάμε για λίγο με τον αβγοδάρτη τη ζάχαρη με το λάδι. Μετά από λίγο προσθέτουμε ένα ένα τα αυγά. Συνεχίζουμε να χτυπάμε. Προσθέτουμε το εκχύλισμα βανίλιας και το γιαούρτι. Μόλις ομογενοποιηθεί το μείγμα προσθέτουμε τις λιωμένες μπανάνες. Ανακατεύουμε λίγο ακόμα και προσθέτουμε το αλεύρι. Ανακατώνουμε μέχρι να ομογενοποιηθεί το μείγμα. Τέλος προσθέτουμε τις σταγόνες σοκολάτας. Μια μικρή ανάμειξη ακόμα κι είμαστε έτοιμοι. Βάζουμε τη ζύμη στο ταψί και ψήνουμε για 1 ώρα περίπου. Τα γλυκά τύπου bread θέλουν συνήθως παραπάνω ψήσιμο. Ελέγχουμε αν έχει ψηθεί μπήγοντας ένα μαχαίρι στο κέντρο του γλυκού- επειδή έχουμε ρίξει σταγόνες σοκολάτας αυτές συνήθως αφήνουν ίχνη πάνω στο μαχαίρι.

Ξεφουρνίζουμε κι αφήνουμε κάνα δεκάλεπτο το γλυκό να ηρεμήσει (έχει κι αυτό τα νευράκια του...!) και μετά το βγάζουμε από το ταψί. Προαιρετικά ρίχνουμε από πάνω λίγη ζάχαρη άχνη.

Το γλυκό δεν είναι μόνο γευστικά καταπληκτικό αλλά κι η υφη του είναι ιδανική. Θυμίζει gateau moelleux.

Επειδή έχω μείνει πίσω στο μουσικό αφιέρωμα που αποφάσισα να κάνω σε αγαπημένους δίσκους, θα ρίξω δύο σήμερα. Κι οι δύο  είναι από πολύ σημαντικούς κι αγαπημένους πιανίστες της τζαζ.

Πρώτ'απ'όλα από τον σπουδαίο Dave Brubeck, το άλμπουμ "Time Out", στο οποίο ακούγεται και το περίφημο " Take five", ένα τζαζ στάνταρντ που αποκλείεται να μην έχετε ακούσει έστω και μια φορά στη ζωή σας, ακόμα κι αν δεν ακούτε τζαζ! Αγαπώ όλα τα κομμάτια του δίσκου, ιδιαίτερα το πρώτο, το " Blue rondo a la turk".

Ένας άλλος πιανίστας της τζαζ στον οποίο έχω αδυναμία είναι ο McCoy Tyner. Αγαπημένος δίσκος το "The real McCoy", θα πάρετε μια καλή ιδέα από το πανέμορφο παίξιμο του. Κομμάτι- κόλλημα από τον δίσκο το "Contemplation".

ΥΓ: Ελπίζω οι εκδόσεις Ωκεανίδα να μην μου στείλουν κάνα εξώδικο ή μηνυτήρια αναφορά για το μικρό απόσπασμα που αντέγραψα από το βιβλίο του Μουρακάμι! Όχι τίποτε άλλο, αλλά πού να βρίσκεις δικηγόρο τέτοια εποχή. Βλέπετε έχουμε γιορτές, αποχές και λοιπές...συμφορές!

Μια πορτοκαλιά με πολλά πορτοκάλια

Τον ελέυθερο χρόνο μας τον περνάμε εδώ:

Εν τω μεταξύ, η πορτοκαλιά του κήπου έδωσε τα πρώτα από τα πολλά πορτοκάλια που μας έχει υποσχεθεί για φέτος. Από αυτά πήραμε ένα και φτιάξαμε ένα υπέροχα ελαφρύ, κομψό στη γεύση, κέικ:

Κέικ πορτοκαλιού με παπαρουνόσπορο (φτιαγμένο με γιαούρτι & ελαιόλαδο)

Υλικά (για ορθογώνιο βαθύ ταψί κέικ 20 εκ x 10 εκ)

4 αυγά
240 γρ αλεύρι
1 κεσεδάκι γιαούρτι (προσωπικά προτιμώ τα στραγγιστά 2%)
150 γρ ζάχαρη
40 γρ παπαρουνόσπορο
110 γρ ελαιόλαδο
1 κουταλάκι εκχύλισμα βανίλιας
ξύσμα και χυμός ενός πορτοκαλιού (μισός χυμός θα πάει στο κέικ, μισός στο γλάσο)
1 1/2 κουταλάκι του γλυκού baking powder
1/2 κουταλάκι του γλυκού μαγειρική σόδα
1 πρέζα αλάτι

Για το γλάσο

1/2 φλιτζάνι ζάχαρη άχνη
χυμός μισού πορτοκαλιού


Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς.

Ετοιμάζουμε το ταψί. Το στρώνουμε με αντικολλητικό χαρτί το οποίο θα εξέχει στα πλάγια και λαδώνουμε ελαφρώς.

Σε ένα μπολ ανακατώνουμε το αλεύρι με τον παπαρουνόσπορο, το baking powder, τη σόδα και το αλάτι.

Σε μεγαλύτερο μπολ ρίχνουμε τη ζάχαρη και το ξύσμα. Με τα δάχτυλα τρίβουμε τη ζάχαρη με το ξύσμα- έτσι θα απελευθερωθούν τα έλαια και θα αρωματισθεί ακόμα περισσότερο το κέικ.
Ρίχνουμε τα αυγά και χτυπάμε με μίξερ μέχρι να αφρατέψει καλά το μείγμα. Σε χαμηλότερη ταχύτητα πια, συνεχίζουμε το χτύπημα ρίχνοντας σταδιακά το γιαούρτι, το λάδι, τον μισό χυμό και τη βανίλια. Συνεχίζουμε μέχρι να ομογενοποιηθεί το μείγμα.
Αφήνουμε το μίξερ και συνεχίζουμε με ξύλινη σπάτουλα. Προσθέτουμε λίγο λίγο το μείγμα αλευριού ανακατώνοντας απαλά. Μόλις έχει ενσωματωθεί καλά το αλεύρι, ρίχνουμε τη ζύμη στο ταψί και ψήνουμε για 50-55 λεπτά. Τα κέικ με ελαιόλαδο πάντα θέλουν λίγο ψήσιμο παραπάνω.

Εν τω μεταξύ σε ένα φλιτζάνι ανακατώνουμε τον υπόλοιπο χυμό με τη ζάχαρη άχνη.

Μόλις ψηθεί το γλυκό (τσεκάρουμε πρώτα με ένα μαχαίρι) το βγάζουμε από τον φούρνο και το αφήνουμε 10 λεπτά να ηρεμήσει. Το βγάζουμε από το ταψί και το βάζουμε σε μια πιατέλα. Το περιχύνουμε με το γλάσο.

Πολλά πορτοκάλια λοιπόν, κι έτσι θυμήθηκα το τραγούδι ενός πολύ αγαπημένου και ξεχωριστού σκοτσέζικου συγκροτήματος, που δυστυχώς δεν έτυχε ποτέ της αναγνώρισης που του άξιζε. Μιλώ για τους Trash Can Sinatras, μελωδικοί, λυρικοί, ευαίσθητοι. Ο τελευταίος τους δίσκος που κυκλοφόρησε το 2009 είχε τον τίτλο "In the Music" κι ήταν κάτι παραπάνω από εξαιρετικός, όλα τα τραγούδια πανέμορφα. Ακούστε αυτό:

Και μετά ακούστε τούτο (το αγαπημένο μου):

Καιρού επιτρέποντος

Είναι Νοέμβρης κι ως food blogger στο τεφτέρι σου έχεις καταγράψει συνταγές φθινοπωρινές, φαγητά θαλπωρής (aka comfort food), κέικ και μπισκότα που μοσχοβολούν χειμώνα, κρύο, βροχή, γκριζάδα, μελαγχολία, αλλά κι αναμονή για τη γιορτή των Χριστουγέννων, μυρωδιές που σε παρασέρνουν και σε βυθίζουν σε εικόνες βορειοευρωπαϊκές, εκεί όπου τα σπίτια τα έχει πλακώσει το χιόνι κι ο ιδιοκτήτης κάθεται ευτυχισμένος μπροστά στο όμορφο τζάκι του ενώ μια αφράτη γάτα χουχουλιάζει στα πόδια του και στα χέρια του κρατά ένα φλιτζάνι με ζεστό ρόφημα και μπορείς να το δεις να αχνίζει...Έξω συνεχίζει να χιονίζει...

Στοπ!

Ξέχασε τα όλα αυτά! Τον τελευταίο καιρό ανοίγεις κάθε πρωί το παράθυρο κι ένας δυνατός ήλιος σε τυφλώνει (θες γυαλιά ηλίου από τις εφτά το πρωί), ούτε ένα τόσο δα συννεφάκι έχει περάσει εδώ και μέρες από πάνω μας (τουλάχιστον στην Αθήνα), οι θερμοκρασίες θυμίζουν εκείνες στα τέλη του χαρούμενου Μάη, οι παραλίες γνωρίζουν μέρες δόξας, τα κοντομάνικα καλά κρατούν, όλοι πίνουν τον καφέ τους έξω, τρώνε έξω, κάθονται στις βεράντες τους, κυνηγούν κουνούπια (ναι, συνέβη κι αυτό).

Όμως καιρέ μου γλυκέ, δεν μπόρεσα να περιμένω άλλο! Ενέδωσα και χθες έφτιαξα ένα απίστευτο κέικ κανέλας για να συνοδεύω τα ζεστά ροφήματα του φθινοπώρου- που δεν είναι τόσο ζεστά ακόμα, στον φρέντο έχουμε κολλήσει. Θα μου επιτρέψεις να το αναρτήσω. Εσύ συνέχισε έτσι όπως είσαι. Το πολύ πολύ να κάνουμε καμιά βουτιά ανήμερα τα Χριστουγέννα.

Κέικ κανέλας (από εκείνα που συνοδεύουν ένα ζεστό τσάι)
Cinnamon teacake

Υλικά

Για μικρό ταψί, είτε στρογγυλό είτε ορθογώνιο (20 εκ x 10 εκ)

1 αυγό σε θερμοκρασία δωματίου
150 γρ αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1/2 φλιτζάνι ζάχαρη + 1 κουταλιά της σούπας επιπλέον
30 + 30 γρ βούτυρο το οποίο θα έχουμε ήδη λιώσει
1/2 φλιτζάνι ξινόγαλο
1 1/2 κουταλάκι του γλυκού baking powder
1/2 κουταλάκι του γλυκού εκχύλισμα βανίλιας (ή βανίλια από στικ 1/4 κουταλάκι γλυκού)
1/4 κουταλάκι γλυκού μοσχοκάρυδο
1 κουταλάκι γλυκού κανέλα
1 πρέζα αλάτι

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς.

Ετοιμάζουμε το ταψί βουτυρώνοντας το καλά.

Χωρίζουμε το απσράδι του αυγού από τον κρόκο.

Σε ένα μπολ αναμειγνύουμε το αλεύρι με το baking powder και το μοσχοκάρυδο.

Σε άλλο μπολ χτυπάμε με μίξερ πολύ καλά το ασπράδι μέχρι να γίνει σφιχτή μαρέγκα. Προσθέτουμε τον κρόκο συνεχίζοντας να χτυπάμε. Προσθέτουμε την ζάχαρη, χτυπάμε για λίγο ακόμα και προσθέτουμε το ξινόγαλο με την βανίλια ολοκληρώνοντας το χτύπημα με μίξερ μετά από λίγο. Συνεχίζουμε με ξύλινη σπάτουλα. Προσθέτουμε λίγο λίγο, το αλεύρι και το μισό βούτυρο, ανακατώνοντας απαλά μέχρι να ομογενοποιηθεί το μίγμα. Το ρίχνουμε στο ταψί και ψήνουμε για περίπου 20-25 λεπτά.

Όταν έχει ψηθεί το βγάζουμε από τον φούρνο κι από το ταψί και το τοποθετούμε σε μια πιατέλα. Περνάμε από πάνω του με το πινέλο το υπόλοιπο βούτυρο (και το οποίο θα έχουμε διατηρήσει ζεστό.

Εν τω μεταξύ θα έχουμε ανακατώσει την μία κουταλιά ζάχαρη με την κανέλα. Το μίγμα αυτό θα το ρίξουμε πάνω στο κέικ.

*

Είναι από τα πιο νόστιμα κέικ που έχω φτιάξει ποτέ και πανεύκολο. Ψάχνοντας για σχετική συνταγή έπεφτα πάνω σε αυστραλέζικα site κι η εντύπωση που μου δόθηκε ήταν ότι πρόκειται για τυπική συνταγή της μακρινής αυτής χώρας (και γενέτειρα της υποφαινόμενης). Η συνταγή εμφανιζόταν παντού πάνω κάτω με τον ίδιο τρόπο. Οι αλλαγές που έκανα εγώ στην αρχική συνταγή είναι οι εξής: Αντί για γάλα χρησιμοποίησα ξινόγαλο (γιατί όποτε μου δίνεται η ευκαιρία το κάνω) και πρόσθεσα λίγο μοσχοκάρυδο γιατί μου αρέσει πολύ η τριάδα βανίλια-μοσχοκάρυδο-κανέλα. Αν φτιάξετε το κέικ συνιστώ οπωσδήποτε να κάνετε κι εσείς αυτές τις αλλαγές.

Μιας και η συνταγή μας έρχεται από την Αυστραλία, είπα να βάλω σήμερα στο πικάπ του μπλογκ (γιατί είπαμε ότι μέχρι το τέλος του έτους θα παίζουμε και μουσικές) το αγαπημένο μου αυστραλέζικο συγκρότημα. Η χώρα έχει πολύ δυναμική παρουσία στο χώρο της ποπ & ροκ μουσικής σκηνής, πάμπολλα συγκροτήματα έχουν ξεχωρίσει αλλά αυτό που θεωρώ εγώ ως το πιο αυστραλέζικο από όλα είναι...δύο! (εεε, τι να κάνουμε τα αγαπώ και τα δύο) The Go-Betweens και  The Triffids. Έχω λιώσει τους δίσκους τους και παρότι τα συγκροτήματα δεν υπάρχουν πια με συντροφεύουν ακόμα και τώρα συχνά.
Σας έχω ένα τραγούδι από τα δύο συγκροτήματα, μάλλον το πιο γνωστό για το καθένα:

Αρχές Νοέμβρη...

Αρχές Νοέμβρη στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας λοιπόν, έχεις έναν πρωθυπουργό που δε σταματά να χασκογελά, να μας πει -αν γίνεται- τι τον κάνει τόσο χαρούμενο, που βρίσκει τόσο καλή διάθεση, που εντοπίζει τόση drôlerie, διότι η πλειοψηφία των κατοίκων της λιλιπούτειας χώρας μας δε βρίσκεται στο ίδιο μήκος κύματος, άλλα βλέπουμε, που μας κόβουν το γέλιο. Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν ο γνωστός γκρινιάρικος, μίζερος εαυτός μου, αλλά έπεφτα συνέχεια πάνω σε άλλο κόσμο που αναρωτιόταν το ίδιο- "γιατί γελά;"-, μέχρι που χθες άκουσα τον κο. Τζούμα στο ράδιο να διερωτάται το ίδιο. Είναι κοινή απορία πια.

Το άλλο που συνεχίζει να έχει καλή διάθεση εδώ στα νοτιοανατολικά της Ευρώπης είναι ο καιρός. Κι ο καλός καιρός μας φτιάχνει τη διάθεση, όσο να' ναι, κι εδώ που τα λέμε μόνο αυτός μας απέμεινε- σχεδόν. Ωραίες μέρες, σχεδόν ανοιξιάτικες, μόνο οι νύχτες έχουν κρυώσει για τα καλά- ιδιαίτερα στην επαρχία. Πολύς κόσμος -ανάμεσα τους κι η υποφαινόμενη- εκμεταλλεύεται τις λαμπερές ημέρες κι ορμά στις παραλίες των νοτίων προαστίων. Το βοριαδάκι καθαρίζει την ατμόσφαιρα ενώ είναι η αιτία που τα νερά της θάλασσας αποκτούν μια μαγική διαύγεια κι εκείνο το απίστευτο βαθύ γαλάζιο χρώμα, για το οποίο φημίζονται, άλλωστε, οι θάλασσες μας.

Προχθές το μεσημέρι αφού ήρθα από την παραλία, έψαχνα απεγνωσμένα να φτιάξω κάτι να φάω- γιατί όλα καλά κι ωραία με τη θάλασσα και το κολύμπι αλλά η όρεξη έχει την τάση να ανοίγει -πολύ.

Θυμήθηκα μια απλή συνταγή από την Καλαβρία της Ιταλίας που είχα βρει πριν καιρό. Η Καλαβρία είναι ίσως η πιο φτωχή περιοχή της χώρας και δεν είναι τυχαίο ότι στη συγκεκριμένη συνταγή, που θυμίζει πάρα πολύ καρμπονάρα, η πατάτα είναι το κύριο υλικό κι όχι το guanciale ή η pancetta (ή το πιο ταπεινό μπέικον).
Έλα όμως που τώρα τελευταία έχω πάθει μεγάλο έρωτα με τη γλυκοπατάτα κι έτσι, σε μια στιγμή αυθορμητισμού (κι ασυγκράτητης πείνας) αντικατέστησα στην συγκεκριμένη συνταγή την πατάτα με την γλυκοπατάτα. Κι, ω ναι, το φαγητό ήταν όπως το περίμενα. Νόστιμο, ελαφρύ και κυρίως χορταστικό! Όσοι τρέξετε στο μαραθώνιο μεθαύριο, να το έχετε υπόψη!

Γλυκοπατάτα με ζυμαρικά σε στυλ καρμπονάρα

Υλικά για 2 πιάτα

200 γρ γλυκοπατάτα (μια κανονικού μεγέθους γλυκοπατάτα είναι συνήθως περίπου 400 γρ, οπότε μιλάμε για μισή γλυκοπατάτα)
160 γρ μακαρονάκι κοφτό
2 μεγάλα αυγά
3-4 κουταλιές τριμμένη παρμεζάνα
αλάτι
πιπέρι
3-4 κουταλιές ελαιόλαδο

Καθαρίζουμε και κόβουμε την γλυκοπατάτα σε μικρά κυβάκια.
Σε ένα τηγάνι ζεσταίνουμε το ελαιόλαδο. Μόλις κάψει ρίχνουμε την γλυκοπατάτα και την τηγανίζουμε μέχρι να ροδίσει όμορφα κι είναι τραγανή. Η γλυκοπατάτα μαγειρεύεται πιο γρήγορα από την κανονική πατάτα οπότε σε 5-6 λεπτά θα είναι έτοιμη. Μόλις είναι έτοιμη η γλυκοπατάτα, βγάζουμε το τηγάνι από το μάτι της κουζίνας. Αλατίζουμε ελαφρώς.

Εν τω μεταξύ έχουμε ήδη βάλει σε κατσαρόλα νερό με αλάτι να βράσει. Μόλις βράσει ρίχνουμε τα ζυμαρικά και τα βράζουμε al dente.
Σε ένα μικρό μπολ χτυπάμε τα αυγά με την παρμεζάνα.

Στραγγίζουμε τα ζυμαρικά- όχι καλά, θέλουμε λίγο από το νερό βρασίματος- και τα ρίχνουμε στο τηγάνι με τη γλυκοπατάτα. Ανακατώνουμε. Ρίχνουμε στο τηγάνι το μείγμα αυγό-τυρί, ανακατώνουμε ζωηρά κι επιστρέφουμε για 1/2 λεπτό το τηγάνι στο μάτι της κουζίνας που είναι ακόμα ζεστό για να ψηθεί το αυγό.

Σερβίρουμε αμέσως τρίβοντας άφθονο πιπέρι πάνω στο φαγητό.

Κι όπως έχω υποσχεθεί, μέχρι το τέλος του έτους, εκτός από ωραία (;) φαγητά θα σας φιλεύω και με ωραίες, αγαπημένες μουσικές, εκείνες που με συντροφέυουν όταν μαγειρεύω.

Όταν ήμουν μικρή, η αγαπημένη μου βοκαλίστρια ήταν η Sarah Vaughan.  Κι ακόμα είναι, αν και με τα χρόνια έμαθα να εκτιμώ εξίσου κι άλλες σημαντικότατες γυναικείες φωνές. Ένας από τους αγαπημένους μου δίσκους της -και που ακούω πολύ συχνά όταν βρίσκομαι στην κουζίνα- είναι το Vaughan and Violins της Mercury Records, το οποίο ηχογραφήθηκε στο Παρίσι το 1958 με παραγωγό τον νεαρό τότε Quincy Jones. Ένα από τα τραγούδια που ακούγονται στο δίσκο είναι κι αυτό:

Houston we have a problem

Μετά την προηγούμενη ανάρτηση ήμουν πολύ χαρούμενη γιατί είχα ανακαλύψει ένα νέο υλικό να χρησιμοποιώ στην κουζίνα (καινούργιο κοσκινάκι μου..) κι αυτό δεν ήταν άλλο από το γάλα αμυγδάλου. Εκτός από εκείνο το απίθανο lemon bread, το χρησιμοποίησα και σε pancakes και -ω ναι- με κουάκερ στο κλασικό porridge! Όλα τέλεια μέχρις ότου διάβασα στην (ναι, στην κι όχι στον!) Guardian αυτό το άρθρο σύμφωνα με το οποίο ούτε λίγο ούτε πολύ χρεωνόμουν εν μέρει την καταστροφή του πλανήτη. Μάλιστα...

Ε, καλά σκέφτηκα, μπορώ να ζήσω χωρίς γάλα αμυγδάλου, σημασία έχει ο πλανήτης, να ζει καλά κι αυτός ο δόλιος. Μετά από λίγες μέρες χτύπησε ο W.H.O, όχι ο Doctor Who αλλά ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, ο οποίος διαρρηγνύοντας τα ιμάτια του μας ζητούσε να σταματήσουμε να τρώμε επεξεργασμένα κρέατα γιατί προκαλούν καρκίνο. Στα επεξεργασμένα κρέατα εντάσσονται τα αλλαντικά κι εγώ έχω δηλώσει- επανειλημμένα- ότι θα μπορούσα να ζήσω μόνο με αλλαντικά, τυριά και κρασιά. Μεγάλο το πλήγμα, τα λατρεύω, αλλά τι να κάνουμε το είπε ο "ό,τι θυμάμαι χαίρομαι" WHO, ας μείνω με τυρί και κρασί στο φινάλε. Μέσα σε όλα αυτά πέφτω πάνω σε άρθρο που αποκαλύπτει ότι το τυρί μπορεί να είναι εξίσου εθιστικό όπως τα ναρκωτικά! Ααααα, μα τι στο καλό! Το ένα βλάπτει, το άλλο εθίζει. Στη σύγχυση μου επάνω είπα να φτιάξω λίγη pesto genovese που είναι ωραία και δεν επιβαρύνει το περιβάλλον, ο βασιλικός μεγαλώνει (μάλλον γερνά τέλη Οκτώβρη) ήσυχα ήσυχα στην βεράντα, καμία απειλή για το περιβάλλον... Αμ δε! Η μεγάλη ζήτηση κουκουναρόσπορου, ένα από τα κύρια συστατικά της pesto, είναι, λέει, επιβλαβής για το περιβάλλον!!!! Η pesto απειλή για τον πλανήτη μας!! Τι άλλο θα ακούσω, οϊμέ!

Αλλά δεν πειράζει, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο μας νοιάζεται πολύ κι έτσι θα μας επιτρέπει να τρώμε έντομα από εδώ και πέρα , λύσαμε το πρόβλημα, θα φτιάξουμε ένα ωραιότατο ραγού με γρύλους όπως η Carol στη σειρά "The Last Man on Earth".

"Ladies and gentlemen, please welcome...cricket casserole!" — Carol

Posted by The Last Man on Earth on Wednesday, 28 October 2015

Η εβδομάδα δεν έχει τελειώσει ακόμα οπότε μπορεί να μας προκύψει κι άλλη παρόμοια είδηση. Πέρα από την πλάκα, η αλήθεια είναι ότι τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά. Δεν θα προχωρήσω στην ανάλυση της κατάστασης αλλά πρέπει να ομολογήσω ότι η παγκοσμιοποίηση της διατροφής με τρομάζει, η μαζική παραγωγή με ανησυχεί, εκείνο το "αποτύπωμα άνθρακα" με βάζει σε σκέψεις.
Προς το παρόν δεν μπορώ να κάνω πολλά, ίσως να ψάχνω για μικροπαραγωγούς στις λαϊκές, να προτιμώ προϊόντα εταιριών με μικρή και ποιοτική παραγωγή, να αναζητώ τοπικά προϊόντα, να αναρωτιέμαι αν πρέπει να πιω εκείνο το sauvignon blanc από τη Νέα Ζηλανδία (τόσο ταξίδι έκανε, μα να το σνομπάρω για ένα "ανθρακικό αποτύπωμα";), να ζηλεύω ανθρώπους σχεδόν αυτάρκεις, που έχουν το μποστάνι τους, τα λίγα ζώα τους, γιατί υπάρχουν, τους έχω συναντήσει, στην επαρχία προφανώς, "Η ευτυχία είναι στο λιβάδι", όπως ήταν ο τίτλος μιας παλιότερης γαλλικής ταινίας.

Ουφ! Δεν θα σας αφήσω με ένα τεράστιο ερωτηματικό να πλανάται πάνω από το κεφάλι σας. Εκείνα τα pancakes με γάλα αμυγδάλου που ανέφερα στην αρχή ήταν ωραιότατα, πολύ νόστιμα. Τι λέτε; Θα τα δοκιμάσετε;

Pancakes με γάλα αμυγδάλου

Για 8 κομμάτια

1/2 φλιτζάνι αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1/2 φλιτζάνι αλεύρι ολικής αλέσεως
1/2 φλιτζάνι γάλα αμυγδάλου (τα περισσότερα έχουν κάποιο γλυκαντικό, αυτό που χρησιμοποίησα εγώ είχε σιρόπι αγάβης, οπότε δεν χρειάζεται να βάλουμε στο χυλό μας ζάχαρη)
1/2 κεσέ γιαούρτι
1 μεγάλο αυγό
1/2 κουταλάκι του γλυκού μαγειρική σόδα
1 κουταλάκι του γλυκού baking powder
1 πρέζα μοσχοκάρυδο
Λίγες σταγόνες εκχύλισμα βανίλιας
Ελαιόλαδο για το τηγάνισμα

Σε ένα μπολ αναμειγνύουμε τα αλεύρια, τη σόδα, το baking powder και το μοσχοκάρυδο. Σε άλλο μπολ χτυπάμε το αυγό. Προσθέτουμε το γάλα αμυγδάλου, το γιαούρτι και το εκχύλισμα βανίλιας και χτυπάμε μέχρι να ομεγενοποιηθεί το μίγμα. Προσθέτουμε το μίγμα αλευριού. Αναμειγνύουμε μέχρι να ομογενοποιηθεί το μίγμα.
Ζεσταίνουμε λίγο ελαιόλαδο σε τηγάνι σε μέτρια προς δυνατή φωτιά. Ρίχνουμε χυλό που αντιστοιχεί σε μισή κουτάλα, ψήνουμε καλά από τη μια μεριά για 2-3 λεπτά, γυρίζουμε προσεκτικά και ψήνουμε κι από την άλλη. Αν το τηγάνι είναι μεγάλο μπορούμε να ψήνουμε δύο pancakes ταυτόχρονα. Συνεχίζουμε έτσι μέχρι να τελειώσει ο χυλός. Κάθε φορά προσθέτουμε λίγο ελαιόλαδο στο τηγάνι.

Μπορούμε να σερβίρουμε με ελληνικό μέλι (πολύ χαμηλό "ανθρακικό αποτύπωμα") ή καναδέζικο σιρόπι σφενδάμου ( το "ανθρακικό αποτύπωμα" αυξάνεται επικίνδυνα)

Πριν τελειώσουμε, να σας ενημερώσω ότι το blog μπήκε αισίως στον όγδοο χρόνο λειτουργίας. Αντί κεράσματος, σκέφτηκα να σας ποστάρω, μέχρι το τέλος του έτους, αγαπημένες μουσικές που ακούω όταν μαγειρεύω -κι όχι μόνο τότε! Δεν ξέρω τι ακούτε εσείς όταν μαγειρεύετε αλλά για λίγα post ακόμα θα πάρετε μια ιδέα τι ακούει η υποφαινόμενη.

Ξεκινάω με έναν από τους πιο αγαπημένους μου δίσκους. "Ella & Louis". H Ella Fitzgerald κι ο "Pops" Louis Armstrong, μαζί πρώτη φορά για την Verve Records. Κάπου είχα διαβάσει ότι η ηχογράφηση έγινε μετά από μια περιοδεία κι οι δύο καλλιτέχνες ήταν αρκετά κουρασμένοι όταν την ξεκίνησαν. Η κούραση τους αποτυπώνεται με απίστευτο τρόπο στη φωνή τους ή στο παίξιμο του Louis, τόσο γλυκά, τόσο όμορφα, που οι ερμηνείες τους απογειώνονται στο τέλος!
Απολαύστε τον!

Περί της διόγκωσης των συστατικών.

Προ ημερών πήγα σε ένα μικρό σούπερ μάρκετ -από εκείνα όπου δεν βρίσκεις όλων των εταιριών τα είδη- κι αγόρασα αλεύρι μιας εταιρίας γνωστής στο χώρο. Δεν αγόραζα συχνά το συγκεκριμένο αλεύρι αλλά ναι, το είχα χρησιμοποιήσει στο παρελθόν. Χαζεύοντας τη συσκευασία έπεσε το μάτι μου στα συστατικά. Τα οποία ήταν περισσότερα του ενός. Μέχρι πρότινος είχα την εντύπωση ότι το απλό αλεύρι (όχι τα τύπου Φαρινάπ κλπ) ήταν απλό, σκέτο, νέτο αλεύρι- γι' αυτό και δεν διάβαζα ποτέ τι έγραφε μετά την ένδειξη "συστατικά". Αλεύρι για όλες τις χρήσεις αγόρασα. Και μου προέκυψε αλεύρι με...διογκωτικά. Κι έμεινα να αναρωτιέμαι τι διάολο θέλουν τα διογκωτικά στο απλό αλεύρι και τέλος πάντων τι είδους διογκωτικά ήταν αυτά. Και στο κάτω κάτω δεν ήθελα αλεύρι με διογκωτικά, βρε φίλε, ήθελα σκέτο, καλής ποιότητας αλεύρι. Κι εσύ μου έβαλες διογκωτικά. Και τώρα πια τίποτα δεν είναι δεδομένο. Φίλε, με αναγκάζεις να διαβάζω από δω και μπρος σχολαστικά και τα πακέτα με το αλεύρι. Θα γίνω η τρελή των σούπερ μάρκετ, εκείνη που διαβάζει τα συστατικά και στις συσκευασίες αλευριού, η δακτυλοδεικτούμενη εμμονική με τα συστατικά. Έτσι θα με καταντήσεις φίλε, εσύ και τα διογκωτικά σου.

Πήρα, που λέτε, το αλεύρι με τα διογκωτικά (δεν γινόταν να το επιστρέψω, το είχα ήδη ανοίξει όταν έκανα τη "διογκωμένη" ανακάλυψη) κι έφτιαξα ένα ωραιότατο, φθινοπωρινό κέικ με μήλα. Γιατί τι θα ήταν το φθινόπωρο χωρίς γλυκά με μήλα!

Κέικ μήλου με ελαιόλαδο (#2)*

Υλικά για ταψί διαμέτρου 22 εκ.


3 ξινόμηλα
180 γρ ζάχαρη
4 μεγάλα αυγά
120 γρ ελαιόλαδο
150 γρ αλεύρι για όλες τις χρήσεις (χωρίς διογκωτικά...!)
2 κουταλάκια του γλυκού baking powder
1/4 κουταλάκι του γλυκού αλάτι
1/4 κουταλάκι κανέλα (γιατί τι θα ήταν ένα κέικ μήλου δίχως κανέλα...!)
1/2 φλιτζάνι σουλτανίνα
1/2 φλιτζάνι αμύγδαλο φιλέ (λευκό)
1 γενναία κουταλιά βούτυρο


Σε ένα μπολ ανακατεύουμε με το αλεύρι το baking powder, αλάτι και κανέλα.

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς.
Βάζουμε το βούτυρο στο ταψί, το οποίο τοποθετούμε στο φούρνο μέχρι να λιώσει το βούτυρο.
Εν τω μεταξύ καθαρίζουμε τα μήλα και τα κόβουμε σε λεπτές φέτες.
Βγάζουμε το ταψί από το φούρνο κι απλώνουμε με ένα πινέλο το βούτυρο, που έχει λιώσει, σε όλη του την εσωτερική επιφάνεια. Τοποθετούμε τις φέτες σε στρώσεις στο ταψί- θα βγουν τουλάχιστον δύο καλές στρώσεις.

Ετοιμάζουμε τη ζύμη.
Χτυπάμε με το μίξερ πολύ καλά τη ζάχαρη με τα αυγά μέχρι να αφρατέψει και να ασπρίσει το μείγμα.
Χτυπώντας πιο απαλά πια, προσθέτουμε το αλεύρι κι ανακατώνουμε μέχρι να ενσωματωθεί. Προσθέτουμε το ελαιόλαδο και συνεχίζουμε να ανακατώνουμε απαλά μέχρι να ενσωματωθεί κι αυτό και να ομογενοποιηθεί το μείγμα. Τέλος προσθέτουμε την σουλτανίνα.

Ρίχνουμε το μείγμα πάνω από τα μήλα στο ταψί. Από πάνω ρίχνουμε τα αμύγδαλα.

Ψήνουμε για περίπου 35-40 λεπτά. Τσεκάρουμε να δούμε αν έχει ψηθεί πριν το ξεφουρνίσουμε.

Αφήνουμε για 10-15 λεπτά και μετά το βγάζουμε από το ταψί.

Το μεγάλο πλεονέκτημα των κέικ με ελαιόλαδο είναι ότι όσο περνούν οι μέρες διατηρούν την υγρασία τους, δεν ξηραίνονται. Κι έχουν μια ιδιαίτερη γεύση, μιας και το ελαιόλαδο ταιριάζει όμορφα με κέικ με φρούτα. Όσοι τυχόν δεν θέλουν ελαιόλαδο μπορούν να το αντικαταστήσουν με ισόποσο βούτυρο το οποίο θα έχουν λιώσει και θα έχουν αφήσει να κρυώσει.

*Εδώ θα βρείτε παλιότερη εκδοχή του ίδιου γλυκού.

Ό,τι απέμεινε

Καμιά φορά, είτε γιατί δεν έχω χρόνο είτε γιατί βαριέμαι να πάω για ψώνια, μπαίνω στη διαδικασία της αυτο-πρόκλησης, όπου μπαίνω στην κουζίνα και προκαλώ τον εαυτό μου να μαγειρέψει με ό,τι έχει απομείνει στο ψυγείο και το ντουλάπι. Έχει πλάκα μια τέτοια "προκλητική" στάση στην κουζίνα διότι στην απελπισία μου, από τη μια μπορεί να βρεθώ να ψάχνω το τηλέφωνο με τα ντελίβερι της περιοχής ή, από την άλλη, να προκύπτουν κάτι σούπερ νόστιμα κι εύκολα πιάτα που γίνονται με ελάχιστα υλικά. Όπως το σημερινό που προέκυψε μετά από μια Κυριακάτικη βόλτα στη θάλασσα. Μια ιδανικά καλοκαιρινή σπαγγετάδα.

Spaghetti με τόνο και ψημένες κόκκινες πιπεριές Φλωρίνης (μαριναρισμένες σε λεμόνι και βασιλικό)

Υλικά για 4 άτομα

400 γρ spaghetti (ή linguine)
2 κονσέρβες τόνο
5-6 πιπεριές Φλωρίνης
3 σκελίδες σκόρδο (κομμένες στη μέση)
1 κουταλιά μπούκοβο
ελαιόλαδο
5-6 φύλλα βασιλικό (πλατύφυλλο) ψιλοκομμένα
χυμός ενός λεμονιού
αλάτι
πιπέρι

Ξεκινάμε από τις πιπεριές- τις οποίες μπορούμε να ετοιμάσουμε νωρίτερα ή από την προηγούμενη μέρα. Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς στο γκριλ. Τις πλένουμε, τις στεγνώνουμε και τις βάζουμε σε ένα ρηχό ταψί με αντικολλητικό χαρτί. Τις ραντίζουμε με λίγο λάδι. Τις ψήνουμε στο γκριλ του φούρνου μέχρι να μαυρίσουν και να μαλακώσουν, περίπου 1/2 ώρα- θα εξαρτηθεί από το μέγεθος τους και την ένταση της θερμότητας του φούρνου. Τις βγάζουμε από το φούρνο και τις βάζουμε σε ένα μπολ το οποίο σκεπάζουμε με μεμβράνη. Τις αφήνουμε να κρυώσουν. Μόλις είναι έτοιμες αφαιρούμε τη φλούδα τους - είναι πιο εύκολη η αφαίρεση της όταν έχουν κρυώσει- το καπάκι τους, τις ανοίγουμε κι αφαιρούμε τα σπόρια. Τις κόβουμε σε λωρίδες. Χτυπάμε σε ένα μικρό μπολ τα φύλλα βασιλικού και το λεμόνι με λίγο αλάτι και λάδι. Τοποθετούμε τις πιπεριές σε ένα ρηχό μπολ και περιχύνουμε με τη μαρινάδα. Αφήνουμε στην άκρη. Όσο περισσότερο καθίσουν στη μαρινάδα τόσο το καλύτερο.

Σε μια κατσαρόλα βράζουμε αλατισμένο νερό. Ρίχνουμε τα ζυμαρικά.
Εν τω μεταξύ σε ένα μεγάλο τηγάνι ζεσταίνουμε λίγο ελαιόλαδο, όπου σε αυτό σοτάρουμε τις σκελίδες του σκόρδου και το μπούκοβο. Στραγγίζουμε τα ζυμαρικά (κρατώντας μισό ποτήρι από το νερό βρασίματος) και τα ρίχνουμε στο τηγάνι. Ανακατεύουμε. Βγάζουμε το τηγάνι από το μάτι. Ρίχνουμε τον τόνο, τον οποίο θα έχουνε σπάσει σε κομμάτια και τις πιπεριές. Ανακατεύουμε. Ρίχνουμε λίγο από το νερό βρασίματος -ανάλογα πόσο "χαλαρή" θέλουμε τη σάλτσα.
Σερβίρουμε προσθέτοντας λίγα φύλλα βασιλικού και φρεσκοτριμμένο μαύρο πιπέρι.

Θερινό ηλιοστάσιο σήμερα,

Καλό καλοκαίρι σε όλους λοιπόν! Με πολλά μπάνια, αμέτρητα παγωτά κι ανέμελες στιγμές- όσες μας επιτρέπουν οι "θεσμοί" τελοσπάντων.

*

Μια αναφορά θα ήθελα να κάνω στους -πραγματικά, και πόσο τους ζηλεύω!- ανέμελους έφηβους που οργώνουν τις νότιες παραλίες της πόλης με ένα σακίδιο στην πλάτη κι αστείρευτη διάθεση να βρουν την ιδανική παραλία, να περάσουν καλά, να ρίξουν τις βουτιές τους. Ξεσηκώνουν τον κόσμο με τις φωνές τους, φορώντας τα πολύχρωμα σορτς τους (των αγοριών πολύ μακριά, των κοριτσιών κοντά κοντά), είναι χαρά κι ανακούφιση να τους/τις βλέπεις. Τους χαίρεσαι, σου φέρνουν το χαμόγελο στα χείλη...και αναμνήσεις της δικής σου εφηβείας.  Ή είναι η θάλασσα που τους λυτρώνει (όπως όλους μας άλλωστε) ή η ηλικία τους (το πιθανότερο).

Εύχομαι σε όλα αυτά τα παιδιά να είναι πάντα shiny & happy!

Το κέικ των κερασιών (Και στην κορφή κανέλα)

Γνωρίζω πάρα πολύ κόσμο που λατρεύει τα κεράσια. Και γνωρίζω επίσης πάρα πολύ κόσμο που βαριέται να τα καθαρίσει όταν πρόκειται να φτιάξει γλυκό (καλέ, μην με κοιτάτε έτσι!). Ναι, χρειάζεται να βγάλεις το κουκούτσι κι όταν το βγάζεις πιτσιλίζεται το σύμπαν -καλού κακού φορέστε μια ποδιά (ολόσωμη).

Και που λέτε, καθαρίσαμε τα κεράσια και φτιάξαμε αυτό το γευστικότατο -τόσο που παρολίγο να το φάω μόνη μου, και δεν το συνηθίζω- κέικ αρωματισμένο διακριτικά με κανέλα. Και πόσο τους πάει των κερασιών η κανέλα!

Κέικ με κεράσια αρωματισμένο με κανέλα

Θα χρειαστούμε ένα ορθογώνιο ταψί για κέικ 10 x 20 εκ

Υλικά

150-200 γρ κεράσια αρκετά ώριμα κι από τα οποία θα έχετε αφαιρέσει το κουκούτσι
150 γρ αλεύρι για όλες τις χρήσεις
50 γρ ζάχαρη
85 γρ βούτυρο το οποίο θα έχετε λιώσει
1 μεγάλο αυγό
4 κουταλιές σούπας γάλα πλήρες
1 κουταλάκι του γλυκού baking powder
1/2 κουταλάκι του γλυκού κανέλα

Για το streusel (ζύμη που τρίβεται και τοποθετείται πάνω στα κέικ):

25 γρ αλεύρι
25 γρ ζάχαρη
25 γρ βούτυρο
1/2 κουταλάκι του γλυκού κανέλα


Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς.

Βουτυρώνουμε πολύ καλά το ταψί που πρόκειται να χρησιμοποιήσουμε

Σε ένα μεγάλο μπολ ανακατώνουμε το αλεύρι με τη ζάχαρη, το baking powder και την κανέλα. Στο κενό που δημιουργούμε στο κέντρο ρίχνουμε το γάλα, το αυγό και το βούτυρο. Με μια ξύλινη κουτάλα χτυπάμε καλά τα υλικά έτσι ώστε να δημιουργηθεί μια ομοιογενής ζύμη. Την απλώνουμε ομοιόμορφα στο ταψί.

Ετοιμάζουμε τα κεράσια, αν δεν τα έχουμε ετοιμάσει από πριν. Τα απλώνουμε πάνω από τη ζύμη. Τα πιέζουμε ελαφρώς μέσα σε αυτή.

Ετοιμάζουμε το streusel. Ανακατεύουμε τα υλικά όλα μαζί, έτσι ώστε να δημιουργηθούν τρίμματα. Τα απλώνουμε πάνω από το κέικ.

Ψήνουμε για 35 λεπτά περίπου. Θα είναι έτοιμο όταν θα έχει πάρει ωραίο χρυσο-καστανό χρώμα από πάνω και το δοκιμαστικό ξυλάκι (ή μαχαίρι) βγαίνει καθαρό.

Πριν το βγάλουμε το αφήνουμε να κρυώσει καλά. Για να το ξεφορμάρουμε περνάμε το μαχαίρι γύρω γύρω ανάμεσα στο τοίχωμα του ταψιού και το κέικ.

*

Ας συνεχίσουμε λίγο το παιχνίδι που ξεκινήσαμε στην προηγούμενη ανάρτηση με την αντιστοίχηση λαχανικών & φρούτων με ηθοποιούς. Σήμερα όμως σας προκαλώ να βρείτε με ποια ηθοποιό αντιστοιχώ το κεράσι! Όποιος το βρει έχει  τον αμέριστο θαυμασμό μου! Η μόνη βοήθεια που προτίθεμαι να προσφέρω είναι η εξής: Ανήκει στη νέα γενιά ηθοποιών. Μην ψάχνετε πολύ πίσω χρονολογικά!


Κι ας ακούσουμε τη γλυκύτατη Doris Day να τραγουδά "Life is just a bowl of cherries".