Του καλοκαιριού τα τυχερά

Με τούτα και με εκείνα που γίνονται στη λιλιπούτεια χώρα μας και στην οποία δεν βαριόμαστε ποτέ, είπα, εκεί κάπου στα μέσα Ιουλίου λίγο μετά το δημοψήφισμα, να πάρω τα όρη και τα βουνά αλλά μετά θυμήθηκα ότι είχα σχεδόν ένα χρόνο να επισκεφτώ το αγαπημένο μου νησί. Κι έτσι άφησα τα βουνά στην ησυχία τους και πήρα να μετρώ τα ναυτικά μίλια μέχρι τη Σίφνο.

Εκεί λοιπόν στο νησί, υπάρχει ένα ιταλικό εστιατόριο, το οποίο επισκέπτομαι κάθε φορά που βρίσκομαι εκεί. Από την πρώτη φορά. Και χαίρομαι πραγματικά που μετά από τόσα χρόνια, το εστιατόριο συνεχίζει την πορεία του με μεγάλη επιτυχία. Φέτος δε, στη χαριτωμένη, κομψή αυλή του (μακριά από την οχλαγωγία της Απολλωνίας, στο δρόμο προς το Άνω Πετάλι) γινόταν το αδιαχώρητο, κι όλα αυτά λίγες μέρες μετά το δημοψήφισμα και το σφιχτό capital control. Γιατί είναι τόσο πετυχημένο; Γιατί ο ιδιοκτήτης του δεν μιζεριάζει με ένα μενού προβλεπόμενο κι επαναλαμβανόμενο. Κάθε χρόνο κάτι καινούργιο θα προκύψει, όπως φέτος με την ανανέωση της wine list, με κρασιά που ο ίδιος έψαξε κι έφερε από την πατρίδα του, την Ιταλία. Όταν τρώω στο "Mamma mia" πάντα διαλέγω ένα πιάτο από εκείνα που είναι εκτός μενού κι είναι τα έξτρα της ημέρας. Φέτος ξετρελάθηκα με ένα πιάτο απλό αλλά τόσο μεσογειακό και τόσο συμπυκνωμένο από γνώριμες κι αγαπημένες γεύσεις που αμέσως αποφάσισα ότι με το που θα γύριζα στην Αθήνα, θα το αντέγραφα. Όπερ κι εγένετο! Με κάποιες μικροδιαφορές!

Linguine με μπακαλιάρο σε σάλτσα με τοματίνια, ελιές και κάπαρη

(Συνταγή εμπνευσμένη από πιάτο του εστιατορίου "Mamma mia", Σίφνος)

Υλικά για 4 άτομα

700-750 γρ μπακαλιάρο τον οποίο θα έχουμε ξαρμυρίσει καλά και κόψει σε κομμάτια (ούτε μεγάλα ούτε πολύ μικρά, περίπου 2 εκ.)
400 γρ linguine
10-12 τοματίνια (αν είναι μικρά τα κόβουμε στα δύο, αν είναι πιο μεγάλα στα τέσσερα)
1 κρεμμύδι λευκό ψιλοκομμένο
1 σκελίδα σκόρδο ψιλοκομμένη
10-12 ελιές Καλαμών χωρίς το κουκούτσι και κομμένες σε ροδέλες
2 κουταλιές σούπας κάπαρη (αν είναι πολύ αλμυρή την ξαρμυρίζουμε) ψιλοκομμένη
αλάτι
πιπέρι
ελαιόλαδο
λίγο χυμό λεμονιού

Σε μια κατσαρόλα βράζουμε αλατισμένο νερό. Μόλις είναι έτοιμο ρίχνουμε τα ζυμαρικά και τα βράζουμε αυστηρά al dente.

Εν τω μεταξύ ετοιμάζουμε τη σάλτσα. Σε ένα μεγάλο τηγάνι ζεσταίνουμε σε μέτρια φωτιά λίγο ελαιόλαδο. Σε αυτό σοτάρουμε το κρεμμύδι και το σκόρδο. Μόλις μαλακώσει το κρεμμύδι ρίχνουμε τις ελιές και την κάπαρη. Συνεχίζουμε το σοτάρισμα για λίγο και τέλος ρίχνουμε τον μπακαλιάρο και τα τοματίνια. Ανακατώνουμε απαλά και σκεπάζουμε. Αφήνουμε για 5-6 λεπτά σε μέτρια προς χαμηλή φωτιά. Ξεσκεπάζουμε. Ανακατώνουμε. Το φαγητό σε αυτή τη φάση πρέπει να έχει αρκετά υγρά. Δοκιμάζουμε για αλάτι και διορθώνουμε. Στραγγίζουμε τα ζυμαρικά και τα ρίχνουμε στο τηγάνι. Ανακατώνουμε. Ρίχνουμε πιπέρι και το χυμό λεμονιού, ανακατώνουμε πάλι μια τελευταία φορά και σερβίρουμε αμέσως.

Παρά την παρουσία των τοματινιών, το συνοδέψαμε με λευκό κρασί.

ΥΓ: Οι φωτογραφίες του φαγητού τραβήχτηκαν στο μπαλκόνι στην κυριολεξία με το τελευταίο φως της ημέρας. Είναι ένα από τα μειονεκτήματα που προκύπτουν όταν κάνει κανείς blogging με ερασιτεχνικό αλλά άμεσο τρόπο. Τίποτα στημένο, ό,τι βγει από την κουζίνα και κυρίως όποτε βγει. 

Οι εμμονές του χειμώνα (3 από 4)

Είναι από τις λίγες φορές που, σχεδόν στα τέλη του χειμώνα, ακούω για τόσες περιπτώσεις γρίπης μέσα σε μια εβδομάδα! Σχεδόν όλη η Αθήνα έχει πέσει θύμα της επέλασης των ιών κι όπου κι αν σταθείς, όπου κι αν βρεθείς, κάποιος φτερνίζεται, βήχει, τα μάτια κι η μύτη τρέχουν, χαρτομάντιλα, αντιπυρετικά, αντιβηχικά, θερμόμετρα τα κύρια αξεσουάρ. Το κρισπέικο δεν γλίτωσε από την επιδημία, κι έτσι το μενού τις περισσότερες μέρες της ίωσης είχε σούπα.
Πραγματικά δεν ξέρω αν οι σούπες συμβάλλουν στην αντιμετώπιση μιας ίωσης αλλά είναι το πρώτο πράγμα που σκεφτόμαστε να φτιάξουμε όταν είμαστε άρρωστοι. Πρώτες στο μενού οι κοτόσουπες - θυμηθείτε πόσες φορές οι μαμάδες μας έφτιαξαν κοτόσουπα για να μας κάνουν καλά! Λοιπόν, κι εδώ στο κρισπέικο φτιάξαμε σούπες εκείνες τις μέρες. Μάλιστα έτυχε κι είχα βάλει στο νερό μπακαλιάρο παστό για να τον ξαρμυρίσω και να τον βάλω στο φούρνο. Αλλά ενέσκηψε η ίωση και τα σχέδια άλλαξαν. Ο μπακαλιάρος έγινε σούπα. Και τι σούπα. Βελούδινη!

Γαστριμαργική χειμερινή εμμονή #3: Βελούδινης υφής σούπες.

Όλοι τρώμε σούπες το χειμώνα (η υποφαινόμενη τις τιμά χειμώνα καλοκαίρι). Το θέμα είναι ότι φέτος το χειμώνα τιμήσαμε όσο ποτέ άλλοτε τις σούπες με βελούδινη υφή. Όπως αυτή κι αυτή. Ιδιαίτερα η δεύτερη έπαιξε πολύ εξαιτίας της μανίας που μας έχει πιάσει φέτος με την γλυκοπατάτα (βλέπε εδώ).

Σκέφτηκα να σας δώσω τη δική μου εκδοχή για την ταπεινή μπακαλιαρόσουπα. Πολύ εύκολη, πολύ απλά τα υλικά αλλά εκείνο το "κάτι" που κάνω στο τέλος -χωρίς να προσθέτω άλλο υλικό-  την απογειώνει. Να πω ότι παρότι λατρεύω -στην κυριολεξία- το αυγολέμονο, δεν το συμπαθώ σε ψαρόσουπες. Γι'αυτό σκέφτηκα εκείνο το "κάτι" για να δώσω βελούδινη υφή σε μια ταπεινή...

Σούπα με παστό μπακαλιάρο

Υλικά για 4 άτομα

1 κιλό περίπου μπακαλιάρο παστό, τον οποίο θα έχουμε ξαρμυρίσει (βάζοντας το σε ένα μεγάλο μπολ με νερό, το οποίο θα αλλάζουμε κάθε τόσο)
3-4 πατάτες
2-3 καρότα
2 μεγάλα κρεμμύδια
2 κλωνάρια σέλινο
ελαιόλαδο
1-2 λεμόνια


Καθαρίζουμε και κόβουμε σε μεγάλα κομμάτια τις πατάτες, καρότα και κρεμμύδια. Τα βάζουμε σε μια μεγάλη κατσαρόλα με άφθονο νερό. Τα φήνουμε να βράσουν al dente. Εν τω μεταξύ κόβουμε τα φιλέτα του μπακαλιάρου σε μεγάλα ή μεσαία κομμμάτια (όπως μας αρέσει). Μόλις τα λαχανικά βράσουν al dente ρίχνουμε στην κατσαρόλα το ψάρι. Πιάνουμε την κατσαρόαλ από τα χερούλια και την κουνάμε καλά.  Αφήνουμε το ψάρι να μαγειρευτεί. Δεν θέλει πολύ ώρα να βράσει, περίπου 15 λεπτά είναι αρκετά. Μόλις είναι έτοιμη η σούπα, θα έχει χυλώσει λίγο αλλά όχι αρκετά ώστε να είναι βελούδινη.
Παίρνουμε 2-3 κομμάτια πατάτας και τα βάζουμε στο μούλτι. Προσθέτουμε μισό φλιτζάνι ελαιόλαδο και το χυμό ενός μεγάλου λεμονιού. Χτυπάμε καλά μέχρι το μείγμα να γίνει κρεμώδες, αλοιφή. Το ρίχνουμε στην κατσαρόλα και ανακατώνουμε καλά. Δοκιμάζουμε και προσθέτουμε αλάτι ή λεμόνι αν θέλουμε.

Καλή όρεξη!

Και περαστικά σε όσους αρρώστησαν!

Μπακαλιάρος ...καταναλωτικός!

Πριν λίγες μέρες βρισκόμουν παρούσα σε μια συζήτηση περί κατανάλωσης και καταναλωτισμού και πώς από το ένα στάδιο βρεθήκαμε στο άλλο με όλες τις γνωστές συνέπειες. Σε κάποια φάση της συζήτησης ανέφερα ότι μισώ τα μεγάλα καταστήματα, τα σουπερμάρκετ και τα μολ και μόνο κατ' ανάγκη τα επισκέπτομαι -κυρίως τα σουπερμάρκετ. Αντίθετα, μου αρέσουν πολύ τα μικρά καταστήματα, εκείνα τα οποία όταν τα επισκεφτείς, θα ακούσεις μια καλημέρα μπαίνοντας, θα πιάσεις συζήτηση με τον ιδιοκτήτη ή υπάλληλο, θα σου δώσει να δοκιμάσεις τα καινούργια καλούδια που έχει φέρει, θα ανταλλάξετε, γνώμες, απόψεις, συνταγές -ναι, γιατί όχι συνταγές-, θα καλαμπουρίσετε! Τα μικρά καταστήματα στα οποία αναφέρομαι μπορεί να είναι μικρά ντελικατέσσεν, καταστήματα βιολογικών προϊόντων, κάβες, μανάβικα, φούρνοι, ψαράδικα κλπ. Ευτυχώς που υπάρχουν ακόμα και δεν τα έχει καταπιεί κι αυτά το τέρας των υπεραγορών. Εκείνο που ωστόσο υπήρξε το πρώτο θύμα των υπεραγορών ήταν το μπακάλικο. Όλοι θυμόμαστε -μάλλον όχι όλοι, όσοι γεννήθηκαν μετά τα μέσα της δεκαετίας του 80 αμφιβάλλω αν γνωρίζουν τον όρο!!- το μπακάλικο της γειτονιάς, όπου μας έστελνε η μαμά για ψώνια. Λίγα ψώνια τότε, δεν υπήρχαν καρότσια (παρεμπιπτόντως θυμάστε εκείνη τη διαφήμιση: ''Τυρί, ρύζι, καφέ, γάλα, Καμπάς'';) Αυτό που θυμάμαι πιο έντονα από εκείνα τα χρόνια είναι να με στέλνει η μητέρα μου να αγοράσω μπακαλιάρο! Στη μέση του καταστήματος δέσποζε ένα τεράστιο καλάθι με τις αλατισμένες φέτες του νόστιμου αυτού παστού ψαριού. Το καλάθι με τον μπακαλιάρο ήταν το σήμα κατατεθέν των μπακάλικων κι όχι τυχαία. Βλέπετε, ο μπακαλιάρος πριν φτάσει να πουλιέται 10 ευρώ το κιλό (ω, ναι!) ήταν πάμφθηνος, μάλιστα ήταν γνωστός ως ''το κρέας του φτωχού''.  Τώρα πια ούτε φασιανός μεγαλωμένες στα Χάιλαντς να ήταν!

Όπως καταλαβαίνετε σήμερα έχουμε μπακαλιάρο. Έχουμε μια απλή συνταγή, η οποία είναι ένα αριστούργημα χάρη στο μυρωδικό που χρησιμοποιούμε και το γεγονός ότι το ψάρι ψήνεται στο φούρνο σε κρασί! Η συνταγή είναι βενετσιάνικη. Οι Βενετσιάνοι λατρεύουν το ψάρι, σχεδόν όλη η κουζίνα τους είναι με ψαρικά. Σε μία από τις επόμενες αναρτήσεις θα επιστρέψουμε στη Βενετία. Γιατί φέτος το φθινόπωρο κάτι μας έπιασε και θα θέλαμε να περνούσαμε τις μελαγχολικές μέρες τούτης της εποχής του χρόνου σουλατσάροντας στα κανάλια της Γαληνοτάτης.

Μπακαλιάρος στο φούρνο με δεντρολίβανο

(Βενετσιάνικη συνταγή)

Υλικά για 4 άτομα

1 κιλό περίπου μπακαλιάρο παστό (τον οποίο θα έχετε βάλει στο νερό 2-3 μέρες πριν να ξαρμυρίσει)
60-70 γρ ψωμί τριμμένο
1 χούφτα δεντρολίβανο φρέσκο ή ξερό (προτιμάται φρέσκο)
180 ml καλής ποιότητας λευκό κρασί
ελαιόλαδο
άφθονο φρεσκοτριμμένο μαύρο πιπέρι

Η διαδικασία είναι απλή. Αφού έχετε ξαρμυρίσει το ψάρι, στεγνώνετε τις φέτες και τις τοπθετείτε σε ένα πυρέξ του οποίου την επιφάνεια έχετε λαδώσει καλά. Σε μια μουλινέτα περνάτε το ψωμί με το δεντρολίβανο και το πιπέρι. Απλώνετε το μείγμα αυτό ομοιόμορφα πάνω στο ψάρι. Ρίχνετε 2-3 κουταλιές λάδι και μετά το κρασί. Τοποθετείτε το πυρέξ σε φούρνο ήδη προθερμασμένο στους 200 βαθμούς και ψήνετε για 35-40 λεπτά περίπου, μέχρι να αποκτήσει όμορφη κρούστα από πάνω.

Όσο ταπεινό κι αν φαίνεται πρόκειται περί εκπληκτικού πιάτου. Μην διστάσετε να το δοκιμάσετε. Όπως προείπα, θα επικεφτούμε ξανά τη Βενετία μες το μήνα. Προς το παρόν ρίξτε μια ματιά και στις υπόλοιπες συνταγές με μπακαλιάρο. Κι οι δύο είναι εξαιρετικές: εδώ κι εδώ. 

Ευελιξία

"Ευελιξία": Να μια λέξη που μου αρέσει πολύ. Είναι μεγάλο προνόμιο να είσαι ευέλικτος, να προσαρμόζεσαι εύκολα, χωρίς πολλά πολλά, χωρίς γκρίνιες, χωρίς δυσκολίες. Το να είσαι ευέλικτος ή προσαρμοστικός σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει να συμβιβάζεσαι, να υποκύπτεις. Το αντίθετο. Επωφελείσαι, εξελίσσεσαι σε κάτι άλλο, αν όχι σε κάτι καινούργιο, τουλάχιστον σε κάτι διαφορετικό.

Τώρα από γαστρονομική άποψη κι ερχόμενοι στην ταπεινή πλην πεντανόστιμη ελληνική κουζίνα διαπιστώνουμε ότι υπάρχουν δύο πιάτα πολύ ...ευέλικτα! Ένα από αυτά είναι το γιουβέτσι! Στην πρώτη του βασική εκδοχή γίνεται με μοσχαρίσιο κρέας και κριθαράκι. Από εκεί και πέρα μπορεί να γίνει με αρνί, χοιρινό, κοτόπουλο ακόμα και θαλασσινά! Το κριθαράκι μπορεί να αντικατασταθεί από χυλοπίτες, από σπαγγέτι ή από κουσκουσέ! Όλα παίζουν! Θυμάμαι, η μητέρα μου για να ικανοποιήσει όλα τα γούστα της οικογένειας έβαζε σε ένα μεγάλο ταψί δύο ή και τρία διαφορετικά κρέατα που τα χρησιμοποιούσε ...ως χώρισμα για να βάλει μέχρι και τρία διαφορετικά ζυμαρικά και γινόταν το τελειότερο γιουβέτσι που μπορούσε να γευτεί κανείς!

Λοιπόν, ένεκα Μεγάλης Εβδομάδας έχουμε σήμερα γιουβέτσι με θαλασσινό. Χταπόδι συγκεκριμένα. Δεν ξέρω πόσοι νηστεύετε αλλά πιστέψτε με δεν χρειάζεται να περιμένετε τις περιόδους των νηστειών για να γευτείτε αυτό το υπέροχο γιουβέτσι! Τέλειο!

Γιουβέτσι με χταπόδι

Υλικά για 4 άτομα

1 χταπόδι κατεψυγμένο περίπου 1 κιλό
2 φύλλα δάφνης
1 μέτριο κρεμμύδι
1/2 ποτήρι καλό λευκό ξηρό κρασί
1 φλιτζάνι λάδι
2 κουταλιές της σούπας ντοματοπελτέ
1 ξυλαράκι κανέλλα
λίγα γαρύφαλλα, μπαχάρι σε κόκκους και λίγους κόκκους μαύρου πιπεριού
300-320 γρ κριθαράκι

Ξεπαγώνουμε το χταπόδι, το ξεπλένουμε και το βάζουμε ολόκληρο όπως είναι με τα φύλλα δάφνης σε μια κατσαρόλα πάνω από χαμηλή φωτιά. Το αφήνουμε να σιγοβράσει για μία ώρα περίπου κατά τη διάρκεια της οποίας ''θα βγάλει από μέσα του τη θάλασσα'' όπως λένε. Θα μείνει με λίγα από τα υγρά του στο τέλος. Το αφήνουμε να κρυώσει.
Εν τω μεταξύ προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 200 βαθμούς. Κόβουμε το χταπόδι σε κομμάτια - το κεφάλι το ανοίγουμε κι αφαιρούμε τα δόντια. Σε μια κατσαρόλα ζεσταίνουμε το λάδι στο οποίο σοτάρουμε το κρεμμύδι. Προσθέτουμε το χταπόδι, σοτάρουμε για λίγο και σβήνουμε με το κρασί. Αφήνουμε το κρασί να εξατμιστεί. Όταν πια εξατμιστεί προσθέτουμε τον πελτέ και τα μπαχαρικά 3-4 ποτήρια νερό και αφήνουμε να πάρει μια καλή βράση. Το μεταφέρουμε σε ταψί, ρίχνουμε το κριθαράκι και το βάζουμε στο ήδη προθερμασμένο φούρνο να μαγειρευτεί. Προσέχουμε να μην στεγνώσει το φαγητό κατά τη διάρκεια του μαγειρέματος. Αν δούμε ότι στεγνώνει πριν βράσει το κριθαράκι προσθέτουμε λίγο νερό.
Σερβίρεται με άφθονο καλό ελληνικό ροζέ κρασί!

Καλή όρεξη!

Καλό μήνα!

Καλό Πάσχα!

Οι αποχρώσεις της άνοιξης.

Κάτι που μου αρέσει ιδιαίτερα τούτες τις πρώτες μέρες της άνοιξης, είναι αυτή η μίξη ενεργητικότητας και...νωχέλειας! Αισθάνομαι, απ'τη μια, μια τρομερή έκρηξη ενέργειας, πνευματικής και σωματικής, την οποία προσπαθώ να εκμεταλλευτώ στο έπακρο -ιδιαίτερα τη σωματική διότι μετά από κάτι γαστρονομικούς περιπάτους που παρουσιάστηκαν ή πρόκειται να παρουσιαστούν, χρειάζεται να μαζευτούμε λίγο, πλησιάζει και το Πάσχα-να μην ξεχνιόμαστε!
Από την άλλη, κυρίως συναισθηματικά, κυριαρχεί μια γλυκιά μελαγχολία, εκείνη που σε κυριεύει όταν τα πράγματα μοιάζουν να αλλάζουν, να παίρνουν τα πάνω τους, βλέπεις τη φύση γύρω σου να οργιάζει, ο ήλιος σε ζεσταίνει, στρέφεις το πρόσωπο σου σε ένα δροσερό αεράκι τόσο αναζωογονητικό κι αναρωτιέσαι αν υπάρχει τίποτα που μπορεί να σταματήσει την ζωή να ομορφαίνει. Στρέφεις το βλέμμα σου σε εκείνο το μοναδικό γαλάζιο της ελληνικής θάλασσας και δεν χορταίνεις.

Ξαφνικά όλα μοιάζουν ξεκάθαρα, πιο εύκολα, αισθάνεσαι τα απομεινάρια μιας θύελλας να σε εγκαταλείπουν κι αυτά. Κι αισθάνεσαι πιο δυνατός. Η φύση έχει αυτήν την ικανότητα να σε ενδυναμώνει.... Και σε εκείνον τον περίπατο στο Φάληρο, στρέφεις πάλι το βλέμμα σου προς την πόλη και αναφωνείς προς τους συμπατριώτες σου: ''Τι διάολο, θα τα καταφέρουμε!''- έχουμε κι εκείνη την αναθεματισμένη κρίση, να μην ξεχνιόμαστε!
Επιστρέφοντας από εκείνον τον περίπατο λοιπόν, είχα διάθεση τρελή να φτιάξω κάτι με εκείνον τον φρεσκότατο και γλυκό αρακά  αλλά και τον δυόσμο που είχα αγοράσει από τη λαϊκή. Από την άλλη, η βόλτα στη θάλασσα, με έκανε να λαχταρώ θαλασσινό. Δεν ήταν δα και δύσκολο να βρω τη λύση. Με τη βοήθεια του περίφημου γυμνού μας σεφ , κι από το δεύτερο βιβλίο του, ιδού μια καταπληκτική συνταγή σε μια ελαφρώς άλα Crispy διασκευή. Έχετε υπ'όψη, τούτο το ριζότο είναι ιδανικά ανοιξιάτικο!

Ριζότο με αρακά και γαρίδες

(Διασκευή συνταγής από το βιβλίο του Jamie Oliver ''The return of the naked chef'')

Υλικά για 2 άτομα
1 φλιτζάνι ρύζι για ριζότο (Εντάξει, μας έχουν πει ότι το αρμπόριο και το καρναρόλι είναι τα must για ριζότο αλλά πιστέψτε με, κι η ταπεινή ελληνική Λαϊς (Καρολίνα) κάνει μια χαρά για τη δουλειά!)
1 κρεμμύδι ψιλοκομμένο
1 μικρό ποτήρι ξηρό λευκό κρασί
2/3 λίτρου ζωμό της αρεσκείας σας
1/2 κιλό φρέσκο αρακά
1/2 κιλό γαρίδες Νο. 4
λίγα φύλλα δυόσμου ψιλοκομμένα
αλάτι
πιπέρι
λάδι
το χυμό μισού λεμονιού

Καθαρίζουμε τις γαρίδες- βγάζουμε το εντεράκι τους, αλλά αφήνουμε την ουρίτσα!
Ετοιμάζουμε τον ζωμό τον οποίο διατηρείτε ζεστό.
Σ' ένα τηγάνι και σε ζωηρή φωτιά ζεσταίνουμε λίγο λάδι στο οποίο σωτάρουμε τις γαρίδες για λίγα λεπτά. Αφήνουμε στην άκρη.
Σ'ένα δεύτερο τηγάνι και σε χαμηλή προς μέτρια φωτιά ζεσταίνουμε λίγο λάδι. Σε αυτό σωτάρουμε το κρεμμύδι. Μόλις πάρει το κρεμμύδι ωραίο, χρυσαφί χρώμα ρίχνουμε το ρύζι. Το σωτάρουμε για λίγα λεπτά ανακατεύοντας ελαφρά. Ρίχνουμε το κρασί. Το αφήνουμε να εξατμιστεί. Σε αυτή τη φάση θα παρατηρήσουμε ότι το ρύζι έχει αρχίσει να χυλώνει. Όταν εξατμιστεί το κρασί, ξεκινά η διαδικασία στην οποία θα ρίχνουμε λίγο λίγο το ζωμό, κάθε φορά ίσαμε να σκεπάζει το ρύζι. Ανακατώνουμε με ξύλινη κουτάλα και μόνο και με απαλές κινήσεις προς το κέντρο του τηγανιού. Η διαδικασία αυτή θα κρατήσει περίπου 15 λεπτά. Στα 5 λεπτά ρίχνουμε και τον αρακά. Συνεχίζουμε να ρίχνουμε λίγο λίγο το ζωμό. Λίγο πριν το τέλος ρίχνουμε τις γαρίδες. Μετά από 2-3 λεπτά βγάζουμε το φαγητό από το μάτι, ρίχνουμε το δυόσμο, το λεμόνι, μπόλικο φρεσκοτριμμένο πιπέρι, ανακατεύουμε καλά για μια τελευταία φορά και σερβίρουμε αμέσως!

Crispy's conclusion : Το πότε θα είναι έτοιμο το ρύζι, εξαρτάται από την ποικιλία του κι αν η φωτιά είναι χαμηλή ή μέτρια. Είναι έτοιμο όταν έχει χυλώσει απ'έξω αλλά μέσα κρατά λίγο στο δόντι.

A taste of spring!

Μην σε γελάσει ο Μάρτης......

Η χθεσινή μέρα ξεκίνησε ηλιόλουστη και ζεστή. Κάτι σύννεφα που διακρίνονταν στον ορίζοντα, βόρεια της πόλης, δεν φαίνονταν απειλητικά. Τι καλύτερο από μια βόλτα στο κέντρο για καφέ , γκουρμέ αγορές και ακόμα καλύτερα, μια επίσκεψη στη Δημοτική Πινακοθήκη της πόλης!

 Στον Κεραμεικό , στην πλατεία Αυδή , σε μια από τις πιο γοητευτικές γειτονιές της Αθήνας βρίσκεται ένα ανακαινισμένο νεοκλασικό κτήριο το οποίο λειτουργεί ως Δημοτική Πινακοθήκη! Μέχρι τις 3/7 θα φιλοξενεί την Συλλογή του Γιώργου Οικονόμου, που είναι αρκετά εντυπωσιακή τηρουμένων των αναλογιών! Διαθέτει πίνακες που  καλύπτουν μεγάλο χρονικό εύρος αλλά και από άποψη τεχνοτροπίας, αισθητικής και κινημάτων. Θα δείτε Picasso , Schiele, Klimt , Gauguin - εντάξει όχι τα πιο διάσημα έργα τους- κι η όλη περιήγηση στην έκθεση είναι μια θαυμάσια εμπειρία όπως κι η επίσκεψη στο συγκεκριμένο χώρο! Να σας αποκαλύψω ότι ο αγαπημένος μου πίνακας  ήταν -για ευνόητους λόγους!- η ''Μαγείρισσα'' του Ελβετού Felix Vallotton!

Το καλύτερο απ'όλα δεν σας το είπα! Ότι είναι δωρεάν! Μου έκανε τρομερή εντύπωση αν και για να είμαι ειλικρινής θα επιθυμούσα μια ελάχιστη χρέωση εισόδου έτσι ώστε να υπάρξουν κι άλλες τέτοιες  προσπάθειες στο μέλλον.
Έφυγα έχοντας στο μυαλό μου τους πίνακες, τον κόσμο που έμοιαζε να απολαμβάνει την έκθεση, το ίδιο το κτήριο, τον ανοιχτό χώρο της πλατείας, ένα εξαιρετικό συγκρότημα λοφτ  απέναντι από την Πινακοθήκη κι εκείνο το γελαστό κινεζάκι ντυμένο παραδοσιακά που έπαιζε με τους γονείς του λίγο πιο κάτω. Αχ, Αθήνα τι μας κρύβεις...(ή τι δεν βλέπουμε , τι δεν αναζητούμε...)
Όπως είπα ο καιρός ήταν θαυμάσιος! Ανεβήκαμε μέχρι την Εμ. Μπενάκη για καφέ στο Taf και λίγο πιο πάνω στην Πρωτοπορία για κάποια βιβλία και μετά ψώνια για μια ...σπαγγετάδα που ονειρευόμουν εδώ και μέρες κι ο καιρός ήταν τόσο καλός -ήταν;- που την ..τραβούσε! Αλλά μέχρι να φτάσω σπίτι , σύννεφα βαριά είχαν πλακώσει, άρχισε ένα ψιλόβροχο και πάνω από την ψιλή μπλούζα φόρεσα βιαστικά μια χοντρή ζακέτα. Το εαρινό σκηνικό είχε μετατραπεί σε...φθινοπωρινό -αχ! καλή μας , ντροπαλή άνοιξη , τι έπαθες φέτος κι είσαι τόσο διστακτική;;;;!- αλλά αυτό δεν θα με πτοούσε! Και χιόνι να έριχνε εγώ θα έφτιαχνα αυτήν την Α-ΠΊ-ΘΑ-ΝΗ σπαγγετάδα! Κι έτσι έκανα!

Σπαγγέτι με σολομό και ντοματίνια

Υλικά για 4 άτομα:

2 φιλέτα σολομού (περίπου 350-400 γρ και τα δύο μαζί)
1 πακετάκι ντοματίνια
1 κρεμμύδι μεγάλο ψιλοκομμένο
λίγο φρέσκο κρεμμυδάκι ψιλοκομμένο (αν τυχόν βρείτε σχοινόπρασσο βάλτε από αυτό , ταιριάζει καλύτερα)
2 κουταλιές ελληνική κάππαρη (επιμένω στο ''ελληνική'' διότι είναι η καλύτερη)
400 γρ σπαγγέτι
φρέσκο θυμάρι
αλάτι
πιπέρι
λάδι.

Ανοίγετε το γκριλ του φούρνου σε μέτρια φωτιά. Μόλις ζεσταθεί ψήνετε τα φιλέτα σολομού.
Κόβετε τα ντοματίνια στα δύο αν είναι μικρά , στα τέσσερα αν είναι πιο μεγάλα.
Βάζετε την κατσαρόλα με νερό κι αλάτι να βράσει. Σ'ένα τηγάνι σωτάρετε σε λίγο λάδι το κρεμμύδι και το φρέσκο κρεμμυδάκι. Μετά από λίγο προσθέτετε τα ντοματίνια. Σωτάρετε για λίγο και προσθέτετε την κάππαρη. Ρίχνετε στο τηγάνι λίγο από το νερό που βράζει στην κατσαρόλα (περίπου 1 ποτήρι). Αφήνετε τα ντοματίνια να σιγοβράσουν.
Μόλις ψηθεί το ψάρι το βγάζετε από το φούρνο και το κόβετε σε χοντρά κομμάτια.
Στο νερό που βράζει προσθέτετε τα ζυμαρικά και τα βράζετε αυστηρά al dente. Τα στραγγίζετε και τα ανακατώνετε με τη σάλτσα. Πιπερώνετε.
Απλώνετε τα ζυμαρικά σε μια μεγάλη πιατέλα. Πάνω από τα ζυμαρικά τοποθετείτε τον σολομό κι από πάνω τρίβετε το φρέσκο θυμάρι.
Το φαγητό συνοδεύεται από ένα λαμπερό, αρωματικό, πυκνό, λιπαρό λευκό κρασί. Ένα καλό chardonnay, ίσως;

Crispy's confession: Το φαγητό ήταν απίστευτα νόστιμο, δεν αφήσαμε ίχνος! Μετάνιωσα που δεν έβαλα όλο το πακέτο σπαγγέτι!
Όσον αφορά το θυμάρι. Μέσα στα πλαίσια ''Ήρθε επιτέλους η Άνοιξη (;)'' προσπαθώ να φτιάξω ένα μικρό ''κηπάκο'' με μυρωδικά στο μπαλκόνι. Την ώρα που ψιλόβρεχε βγήκα για λίγο στο μπαλκόνι -είμαι από εκείνους που την βρίσκουν με τη βροχή!- και κοιτώντας τη γλάστρα με το θυμάρι, σκέφτηκα να τρίψω λίγο από πάνω. Ήταν αυτό που έκανε τη μεγάλη διαφορά τελικά! Μου δίνει θάρρος να ασχοληθώ πιο σοβαρά με αυτόν τον ''κηπάκο''!!

Πληροφορίες για την έκθεση:
Θα τρέχει μέχρι τις 3/7.
Ώρες επισκέψεων: Καθημερινά εκτός Δευτέρας κι απόγευμα Κυριακής : 10:00-14:00 & 17:00-21:00



Κι έτσι δεν μας μένει παρά να αναρωτηθούμε:

Παρένθεση

Θα αφήσουμε τον επικείμενο επισκέπτη μας (βλέπε τέλος προηγούμενης ανάρτησης) να περιμένει στην πόρτα λίγο ακόμη (ελπίζω να μην το εκλάβει ως αγένεια) και θα ανοίξουμε μια παρένθεση. Δεν θα ασχοληθούμε με το παράπλευρο γιορτινό τραπέζι όπως έχουμε υποσχεθεί αλλά με μια ...εκπομπή!
Δεν βλέπω καμία από τις φετινές εκπομπές μαγειρικής είτε γιατί δεν προλαβαίνω είτε γιατί δεν είναι του γούστου μου. Εκτός από μία! Τις Κυριακές τα απογεύματα αν είμαι σπίτι βλέπω το ''Food & the city'' με τον σεφ Βασίλη Καλλίδη. Πριν προχωρήσω , πρέπει να διευκρινίσω ότι είμαι ...''στριμμένο άντερο''!!!! Δεν συμπαθώ καλά καλά τον εαυτό μου πόσο μάλλον τον υπόλοιπο κόσμο!!!!! Καλά , μην τρομάζετε , υπερβάλλω λίγο! Τέλος πάντων , όποτε βλέπω εκπομπές μαγειρικής είμαι όλο κριτική και υφάκι και τα ειρωνικά μου σχόλια πέφτουν ...σαν το χαλάζι! Ρωτήστε και τον σύντροφο , που αγανακτισμένος πια, τις περισσότερες φορές με πετά έξω από το καθιστικό! Φαντάζομαι ότι πήρατε μια ιδέα του τι συμβαίνει όταν βλέπω τέτοιες εκπομπές. Όχι όμως με τούτη! Και νομίζω ότι αυτό οφείλεται στον συμπαθέστατο κο. Καλλίδη. Πραγματικά με έχει κερδίσει με την απλότητα , τον ενθουσιασμό του,  τις ιστορίες του , τη μετριοφροσύνη , την καλή του διάθεση και κυρίως εκείνο το ζεστό αυθόρμητο χαμόγελό του. Δεν πουλά καθόλου σταριλίκι , σε όλα - γειτονιές που επισκέπτεται , φαγητά που δοκιμάζει- αντιδρά με ειλικρινή αυθορμητισμό! Με λίγα λόγια , είναι θαυμάσιος! Και γοητευτικός- με την έννοια ότι γοητεύει με την αμεσότητα του και την τόσο ευχάριστη προσωπικότητά του!  Και σας το λέει κάποια που είναι φειδωλή στις κολακείες!
Την Κυριακή που μας πέρασε λοιπόν,  βρέθηκε στον Βύρωνα όπου μαγείρεψε -έστησε την κουζίνα του στον πεζόδρομο της κεντρικής αγοράς του Βύρωνα!- τούτο το φαγητό που παρά την απλότητα του ήταν θεσπέσιο. Κι ήταν ένας καλός τρόπος να μαγειρέψω λίγες

 από τις ''πάνω από 5 κιλά'' χυλοπίτες που μου ετοίμασε η μητέρα μου το καλοκαίρι!

Γιουβέτσι με γαρίδες

(Συνταγή του σεφ Βασίλη Καλλίδη από την εκπομπή ''Food & the city'')

(Για 4 άτομα)

1 κιλό γαρίδες
4 -5 φρέσκες ντομάτες τριμμένες στον τρίφτη ή 2 κονσέρβες από ολόκληρες ντομάτες που θα περάσετε από τη μουλινέτα ( Προτίμησα το δεύτερο. Πρέπει να σας πω ότι το χειμώνα δεν μαγειρεύω με φρέσκες ντομάτες...Κι εσείς πρέπει να μου πείτε...........''Ποιο χειμώνα;''!!!!!)
3 κουταλιές πελτέ
1 φλιτζάνι ούζο (ή τσίπουρο ή παριανή σούμα που χρησιμοποίησα εγώ!)
3 -4 πιπεριές κέρατο
250 γρ χυλοπίτες
αλάτι
πιπέρι
ελαιόλαδο
Άφθονο φρεσκοτριμμένο μαϊντανό


Σ' ένα βαθύ τηγάνι (ή γουόκ) ζεσταίνετε καλά μπόλικο λάδι. Ρίχνετε τις γαρίδες και τις σωτάρετε καλά. Ρίχνετε το ούζο (ή ό,τι άλλο ) κι αφήνετε να εξατμιστεί. Εν τω μεταξύ περνάτε την ντομάτα από τη μουλινέτα (ή αν χρησιμοποιήσετε φρέσκια την τρίβετε). Καθαρίζετε και κόβετε σε ροδέλες τις πιπεριές.

Δεν έβαλα τόσες πολλές! Απλά ήταν τόσο όμορφες και τόσο θελκτικές που σκέφτηκα ότι άξιζε να τις φωτογραφίσω!

Μόλις εξατμιστεί το ούζο ρίχνετε την ντομάτα , τον πελτέ και τις πιπεριές. Ανακατεύετε. Περιμένετε να πάρει βράση. Ρίχνετε τις χυλοπίτες, προσθέτετε λίγο βραστό νερό αν χρειάζεται -στο σημείο αυτό καλό είναι να χαμηλώσετε τη φωτιά ένα βαθμό-  αλατοπιπερώνετε κι αφήνετε να βράσουν οι χυλοπίτες! Πολλή προσοχή! Οι χυλοπίτες κολλάνε εύκολα , γι'αυτό να ανακατώνετε το φαγητό συχνά. Έχετε και το νου σας μην τυχόν χρειαστεί να προσθέσετε  νερό στο φαγητό.
Ο σεφ στο τέλος έριξε τριμμένη φέτα. Εγώ από την άλλη προτίμησα φρεσκοτριμμένο μαϊντανό!

Στο Βύρωνα ο κος. Καλλίδης συνάντησε την κα. Ροζίτα Σώκου , η οποία είναι πολύ γκουρμέ και απ' ότι αποκαλύφθηκε εκπληκτική μαγείρισσα! Η κα. Σώκου λοιπόν , σε ένα θεσπέσιο ριζότο που έφτιαξε χρησιμοποίησε ένα μίγμα μυρωδικών που το φτιάχνει και το έχει στο ψυγείο προς μελλοντική χρήση. Ψιλοκομμένο κρεμμύδι , κρεμμυδάκι , καρότο , μαϊντανό , σέλινο κι άνηθο, όλα μαζί δημιουργούν ένα υπέροχα αρωματικό υλικό για σωτάρισμα που μας γλιτώνει από τους γνωστούς κύβους (βρίσκω πολύ τεχνητό το άρωμα τους , τα τελευταία χρόνια χρησιμοποιώ κάποια bio χωρίς αλάτι αλλά και πάλι...). Έτσι σκέφτηκα ότι είναι μια πολύ ωραία λύση και σήμερα αφού προετοίμασα τα απογευματινά μαθήματα έτρεξα στη λαϊκή,

αγόρασα ό,τι χρειαζόμουν κι έφτιαξα ένα τέτοιο μίγμα.

 Κι είμαι έτοιμη να το δοκιμάσω!



Αλλά καιρός να κλείσουμε την παρένθεση και να ανοίξουμε την πόρτα...!

Καλό μήνα σε όλους!

Αποπροσανατολισμοί

Ως food blogger με έχει αποπροσανατολίσει ο χαμός που γίνεται φέτος με εκπομπές μαγειρικής , ριάλιτι μαγειρικής , περιοδικά μαγειρικής , ένθετα μαγειρικής , βιβλία μαγειρικής , dvd μαγειρικής.....και ουφ.... σεμινάρια μαγειρικής! Εμένα ως food blogger πού με οδηγεί όλη αυτή η γαστρονομική πληθωρικότητα; Γιατί υπάρχω -ως blogger; Γιατί περιφέρομαι με την κατσαρόλα στο χέρι σκεπτόμενη την επόμενη ανάρτηση; Υπάρχει λόγος;  Προσπαθούσα να απαντήσω σε όλα αυτά τα ερωτήματα προσέχοντας συγχρόνως μην μου σβολιάσει η μπεσαμέλ (για άλλη συνταγή , όχι τη σημερινή!) και νομίζω ότι η απάντηση είστε εσείς! Μού αρέσει η παρέα σας! Και φυσικά να περιφέρομαι στα δικά σας blog και να προσανατολίζομαι προς κάτι πραγματικά απίστευτες νοστιμιές!
Κάτι άλλο που μ'έχει αποπροσανατολίσει τον τελευταίο καιρό είναι ο καιρός. Τέτοια εποχή συνήθως τρώω μανιωδώς όσπρια και το κρασί είναι αποκλειστικά κόκκινο. Φέτος όμως παραείναι ζεστός ο καιρός , η φασολάδα δεν ''τραβιέται'' ευχάριστα κι εγώ αναζητώ μανιωδώς Ασύρτικο Σαντορίνης! Και για να βρω τον προσανατολισμό μου,  φτιάχνω φαγητά που να ''τραβούν'' τούτο το κρασί-διαμάντι όπως το εξαιρετικό πιάτο που σας έχω σήμερα!

Ζυμαρικά με γαρίδες σε σάλτσα λεμονιού

Υλικά (για 4 άτομα)

24 μέτριες γαρίδες τις οποίες θα καθαρίσετε και θα κρατήσετε τις ουρίτσες (εναλλακτικά ένα πακέτο κατεψυγμένες γαρίδες)
2 σκελίδες σκόρδο κομμένες στη μέση
1 κρεμμύδι ψιλοκομμένο
μαϊντανό ψιλοκομμένο
3/4 ποτηριού κρασί λευκό 
1 ποτήρι ζωμό (λαχανικών ή ότι θέλετε)
Το ξύσμα και το χυμό ενός λεμονιού
αλάτι 
πιπέρι
1 κουταλάκι μπούκοβο.
λίγο λάδι
400 gr ζυμαρικά τύπου penne , casarecce ή ότι άλλο θέλετε.


Σ'ένα μεγάλο και βαθύ τηγάνι ζεσταίνουμε λίγο λάδι και σωτάρουμε το σκόρδο , το κρεμμύδι και το μπούκοβο. Ρίχνουμε τις γαρίδες και τις σωτάρουμε κι αυτές για 2-3 λεπτά. Ρίχνουμε το κρασί και το ζωμό κι αφήνουμε να πάρει μια καλή βράση το φαγητό. Ρίχνουμε το ξύσμα και το χυμό του λεμονιού , σκεπάζουμε κι αφήνουμε να βράσει για 2-3 λεπτά ακόμη. Εν τω μεταξύ σε μια κατσαρόλα και σε αλατισμένο νερό που βράζει ρίχνουμε τα ζυμαρικά. Τα βράζουμε μέχρι 1-2 λεπτά πριν το κανονικό τους χρόνο βρασίματος. Με μια τρύπια κουτάλα τα μεταφέρουμε στο τηγάνι , τα ενσωματώνουμε στη σάλτσα και τελειώνουμε το βράσιμό τους εκεί -θα έχουμε προσέξει βέβαια η σάλτσα να έχει αρκετό ζουμί το οποίο θα ''πιουν'' τα ζυμαρικά. Μόλις είναι έτοιμα και τα ζυμαρικά , βγάζουμε το τηγάνι από το μάτι της κουζίνας και τελειώνουμε ρίχνοντας το μαϊντανό.
Κι είπαμε! Το κρασί να είναι Ασύρτικο Σαντορίνης!

D' accord!

Έχω κάτι φίλους που έχουν κατάστημα με βιολογικά προϊόντα. Κάθε φορά που καταφθάνουν διάφορα καλούδια πέφτει τηλέφωνο . Καλείται η Crispy , να δοκιμάσει , να επιδοκιμάσει , να προτείνει συνταγές πώς θα μαγειρευτούν τα καλούδια , και συχνά πυκνά να μαγειρέψει τα καλούδια!
Κάπως έτσι συνέβη την προηγούμενη εβδομάδα:
-Crispy, δεν θα το πιστέψεις τι ήρθε!
Υπέθεσα ότι θα είχε καταφτάσει άλλη μια καταπληκτική σοκολάτα- η τελευταία αποκάλυψη ήταν μία με 60% κακάο , ρούμι και σταφίδες. Αριστούργημα!
Πήγα στο κατάστημα και μόλις μπήκα με έπιασαν κι οι δύο και με τράβηξαν εν μέσω ιαχών ενθουσιασμού μέχρι ...τους καταψύκτες! Κι εκεί αντίκρισα ...τα πρώτα βιολογικά μύδια! Άρτι αφιχθέντα από τις Ιρλανδικές θάλασσες! Η Crispy ως λάτρης κάθε είδους θαλασσινών πέταξε από τη χαρά της! (φευ , αυτό το πέταγμα δεν τη βοήθησε να φτάσει μέχρι τις απόκρημνες ακτές του Kenmare)
Ετοιμάσου μου είπαν! Το Σάββατο μαγειρεύεις μύδια!
Και πώς τα θέλετε τους ρώτησα , ελπίζοντας ότι θα μου ζητούσαν σπαγγετάδα.
Mais non! Οι φίλοι είναι γαλλόφιλοι και με παρακάλεσαν να τους τα φτιάξω έτσι όπως τα έτρωγαν στα bistrot του Παρισιού.
D'accord, τους είπα, αλλά μείον το βούτυρο.
Συμφώνησαν.
Κι έτσι έφτιαξα....

Moules marinieres

Υλικά (για 4 άτομα)

1 κιλό μύδια καθαρισμένα με το όστρακο (τα κατεψυγμένα είναι καθαρισμένα)
1 μεγάλο κρεμμύδι ψιλοκομμένο
1 σκελίδα σκόρδο κομμένη στα δύο
1 ποτήρι λευκό ξηρό κρασί πολύ καλής ποιότητας- όσο πιο αρωματικό τόσο το καλύτερο. Πχ μην χρησιμοποιήσετε έναν απλό ροδίτη , χρησιμοποιείστε ένα μοσχάτο αλεξανδρείας εκ της Λήμνου ορμώμενο. 
Μπόλικο φρεσκοκομμένο μαϊντανό
Λίγο λάδι.

Σε μια μεγάλη κατσαρόλα ζεστάνετε λίγο λάδι. Σ' αυτό σωτάρετε το σκόρδο και το κρεμμύδι μέχρι να μαλακώσουν. Προσοχή , μην μαυρίσετε το κρεμμύδι, δεν τσιγαρίζετε αλλά σωτάρετε! Μόλις μαλακώσει το κρεμμύδι ρίχνετε το κρασί. Αφήνετε 1-2 λεπτά να πάρει μια βράση και ρίχνετε τα μύδια. Σκεπάζετε την κατσαρόλα κι αφήνετε να μαγειρευτούν για 3-4 λεπτά σε δυνατή φωτιά χωρίς να ξεσκεπάζετε. Ανά τακτά διαστήματα , ανακατώνετε κουνώντας την κατσαρόλα πιάνοντας την από τα χερούλια. Μετά τα 3-4 λεπτά τα μύδια θα έχουν ανοίξει. Με μια τρύπια κουτάλα τα βγάζετε από την κατσαρόλα, τα βάζετε σε μια μεγάλη πιατέλα και -προσοχή εδώ!- πετάτε όσα δεν έχουν ανοίξει. Στην κατσαρόλα ρίχνετε το μαϊντανό κι αφήνετε τη σάλτσα να βράσει 1-2 λεπτά ακόμη.

 Περιχύνετε με αυτήν τα μύδια. Et bon appetit  και μην ξεχάσετε να τα συνοδεύσετε μ'ένα εξαιρετικό ελληνικό λευκό κρασί!

Crispy's warning. Η σαλτσούλα είναι σκέτη αμαρτία κι απαιτεί πολύ ψωμί!

Statistics

Πριν από λίγες μέρες ξεκίνησα ένα γκάλοπ στο οποίο σας έθετα την ερώτηση: ''Πόσο έχει επηρεάσει η οικονομική κρίση τις εξόδους σας για φαγητό;''. Το γκάλοπ έλαβε τέλος σήμερα-να ευχαριστήσω όσους συμμετείχαν-  και τα αποτελέσματα έχουν ως εξής:

Έξοδοι; Εδώ μας έχασαν οι ντελιβεράδες : 6

Πάρα πολύ : 5

Πολύ : 9

Αρκετά : 7

Λίγο : 7

Πολύ λίγο : 1

Σχεδόν καθόλου : 2

Καθόλου : 2

Ποια κρίση; : 1 

Μια πρόχειρη εκτίμηση δείχνει ότι για τους μισούς , η οικονομική κρίση έχει επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό τις εξόδους τους για φαγητό. Από την άλλη , υπάρχει ένα μικρό ποσοστό που δεν αντιμετωπίζει  ιδιαίτερο ή καθόλου πρόβλημα στο εν λόγω θέμα. Βέβαια 40 ψήφοι δεν είναι ό,τι πιο ενδεικτικό κι από την άλλη , υπεισέρχονται κι ένα σωρό άλλοι παράγοντες που όσο να 'ναι μια απλή ερώτηση δεν τα καλύπτει. 
Δεν σας έφερα όμως εδώ για να μιλήσουμε για ....στατιστικές! Αλλά για σταθείτε! Όχι , όχι , πάλι θα σας γυρίσω στις στατιστικές. Αυτή τη φορά σε εκείνες του blogger. Καμιά φορά ρίχνω μια ματιά να δω ποιες συνταγές έχουν τα περισσότερα χτυπήματα. Με μεγάλη χαρά διαπιστώνω ότι προηγείται η καταπληκτικότερη  , η ωραιότερη μελιτζανόπιτα! -Κόψε κάτι καλέ Crispy! Ως συνήθως υπερβάλλεις! -Όχι , βροντοφωνάζω κι όσοι δεν την έχετε δοκιμάσει μην το ξεχάσετε ...το επόμενο καλοκαίρι , κάντε από τώρα bookmark! 
Η δεύτερη σε χτυπήματα συνταγή είναι σολομός στο φούρνο. Ωραία συνταγή είναι , τη φτιάχνω συχνά. Έτσι επειδή βλέπω ότι το ψάρι αυτό είναι ιδιαίτερα δημοφιλές , σας έχω σήμερα μια άλλη συνταγή , εξίσου λαχταριστή . Και πολύ απλή παρεμπιπτόντως!

Σολομός στο φούρνο αλα προβενσάλ

Υλικά για 4 άτομα

4 φιλέτα σολομού- προσωπικά προτιμώ τα bio . Είναι λίγο πιο ακριβά αλλά είναι λιγότερο λιπαρά.
2 σκελίδες σκόρδο κομμένες στη μέση
1 φλιτζάνι τοματίνια κομμένα στη μέση 
12 ελιές Καλαμών χωρίς το κουκούτσι και κομμένες στη μέση
2 κουταλιές κάππαρη
αλάτι
πιπέρι
λάδι
κι αν αντέχει ακόμη ο βασιλικός στο μπαλκόνι 2-3 φύλλα από αυτό πλυμένα και κομμένα.


Ψήστε τα φιλέτα για ένα τέταρτο περίπου στο γκριλ και σε προθερμασμένο φούρνο.
Παράλληλα σ ' ένα κατσαρολάκι σε λίγο λάδι σωτάρετε το σκόρδο με τα τοματίνια , τις ελιές και την κάππαρη , μέχρι να μαλακώσουν ελαφρώς τα υλικά . Αλατοπιπερώνετε -προσέξτε το αλάτι αν τυχόν η κάππαρη σας είναι αλμυρή- και βγάζετε από τη φωτιά. Μόλις ψηθούν τα φιλέτα τα βάζετε στα πιάτα κι από πάνω τα περιχύνετε με τη σάλτσα. Τελειώνετε με τα φύλλα βασιλικού.

Α , και συνοδεύετε με ένα μεστό σαντορινιό ασύρτικο! 

Θέμα για ...Brandade

Όπως έχετε ενημερωθεί - οι περισσότεροι τουλάχιστον- ο υπολογιστής της Crispy μας άφησε χρόνους. Μέχρι να διευθετηθεί το θέμα - μεσολαβούν και μίνι διακοπές- η γράφουσα θα βρίσκει καταφύγιο σε internet cafe ή σε υπολογιστές συγγενών και φίλων. Τώρα σας γράφω από τον υπολογιστή ενός ανιψιού - δεν ήταν εύκολη υπόθεση! Έχετε δοκιμάσει ποτέ να ''ξεκολλήσετε'' έναν πιτσιρίκο από το facebook;
Το θέμα μας όμως είναι άλλο . Σας χρωστάω μια συνταγή κι η συνταγή αυτή έχει μια μικρή ιστορία :
Έχω εδώ και πολλά , παρα πολλά χρόνια μια Γαλλίδα φίλη , τη Martine. Ξεκινήσαμε να αλληλογραφούμε από μικρές κι αυτή η φιλία διατηρείται αμείωτη ως σήμερα. Η Martine ξέρει καλά την αδυναμία μου στη μαγειρική , έτσι ένα από τα πρώτα της δώρα γενεθλίων ήταν ...τι άλλο ένα βιβλίο μαγειρικής με κλασικές γαλλικές συνταγές. Θυμάμαι είχα κατενθουσιαστεί όταν το είχα πάρει στα χέρια μου! Επειδή μου αρέσει πολύ ο μπακαλιάρος μια από τις πρώτες συνταγές στην οποία στάθηκα ήταν η brandade. Περιέγραφα την εκτέλεση της συνταγής στους γονείς μου κι εκείνοι με κοιτούσαν με ύφος απορημένο- ψάρι που μαγειρεύεται σε γάλα; Τους φάνταζε αλλόκοτο. ( Πού να βλέπατε το ύφος τους όταν τους περιέγραφα το boudin! Σαν να είχαν δει ταινία τρόμου!!!)
Πέρασαν τα χρόνια αλλά τη γαλλική brandade δεν την έφτιαξα ποτέ. Πριν από αρκετό καιρό βρήκα στο ''Κ'' της Καθημερινής μια συνταγή του κου. Αλέξανδρου Γιώτη για ...μπραντάδα σαντορινιά! Μπααα για δες! Διαβάζοντας τα υλικά της συνταγής το μόνο υλικό που συνέδεε τούτη την μπραντάδα με τη γαλλική ήταν ο μπακαλιάρος κι οι πατάτες! Έφτιαξα που λέτε τη συνταγή ...και την ξαναέφτιαξα...και τη μαγείρεψα για φίλους και συγγενείς ...κι όλοι μα όλοι τη λάτρεψαν! Η μπραντάδα η σαντορινιά έγινε μία από εκείνες τις συνταγές που όσοι την έχουν δοκιμάσει μου ζητούν επίμονα να τους μαγειρεύω όταν μας επισκέπτονται. Και το καλύτερο: Τα πράγματα είναι πολύ απλά!

Μπραντάδα Σαντορίνης

(συνταγή του Αλέξανδρου Γιώτη από το ''Κ'' της Καθημερινής)

Υλικά για 4 άτομα:

1 φιλέτο μπακαλιάρο τον οποίο θα έχετε αγοράσει τουλάχιστον 2 μέρες πριν και θα τον έχετε βάλει σε νερό να ξαλμυρίσει - το οποίο νερό θα αλλάζετε ανά τακτά διαστήματα
3-4 μεγάλες πατάτες
2-3 σκελίδες σκόρδο
λίγο ξίδι
1/2 φλιτζάνι τοματοπελτέ - τον οποίο θα έχετε λιώσει σε 3-4 κουταλιές νερό.
αλάτι
λάδι

Εκτέλεση:

Καθαρίζετε τις πατάτες και τις βράζετε σε αλατισμένο νερό.
Ξεπλένετε τον μπακαλιάρο , τον σκουπίζετε και τον κόβετε σε μικρά κομμάτια. Σε ένα τηγάνι ζεσταίνετε λίγο λάδι και τον τηγανίζετε έτσι ώστε να πάρει  ωραίο χρώμα. Τον αφήνετε στην άκρη. Μόλις βράσετε τις πατάτες ξεκινάτε να φτιάχνετε σκορδαλιά. Τώρα , εσείς οι...προκομμένες θα πιάσετε το γουδί και θα φτιάξετε τη σκορδαλιά όπως πρέπει . Εμείς οι υπόλοιπες, οι ανεπρόκοπες που θα έλεγε κι η γιαγιά μου κοιτώντας με με μισό μάτι , πιάνουμε μια μουλινέτα και φτιάχνουμε μια αξιοπρεπέστατη αλλά -φευ!- όχι παραδοσιακή σκορδαλιά! Για τη σκορδαλιά λιώστε τις πατάτες και τη σκελίδα σκόρδου μαζί. Κατά τη διαδικασία προσθέτετε λίγο ξίδι , λάδι κι αλάτι -αν χρειάζεται- ανακατεύοντας και δοκιμάζοντας συνεχώς για να πιάσετε το optimum της γεύσης. Παρατήρηση: Αν είστε σαν κι εμένα που τρώω τη μισή σκορδαλιά ενώ τη φτιάχνω,εεε,...βάλτε καμιά πατάτα παραπάνω!
Τώρα σ' ένα άλλο τηγάνι ζεσταίνετε πολύ λίγο λάδι. Μόλις ζεσταθεί ρίχνετε τον τοματοπελτέ , ανακατεύετε για 1-2 λεπτά και μετά προσθέτετε τη σκορδαλιά . Ανακατεύετε κι αφήνετε το τηγάνι πάνω στο μάτι για 3-4 λεπτά.
Σ ' ένα ταψί απλώνετε τα κομμάτια μπακαλιάρου . Πάνω από αυτά ρίχνετε ομοιόμορφα την κόκκινη σκορδαλιά. . Βάζετε στο φούρνο -του οποίου την προθέρμανση θα έχετε ξεκινήσει 10 λεπτά πριν - και ψήνετε στους 150 βαθμούς για 20 λεπτά περίπου ή μέχρι να αρχίσει να γκρατινάρεται το φαγητό.
Με το κρασί τίθεται ένα θέμα: Εγώ επιμένω ροζέ , ο σύντροφος λευκό Ασύρτικο Σαντορίνης!

Υ.Γ.: Ζητώ συγγνώμη που δεν είμαι σε θέση να απαντώ αμέσως σε σχόλια σας - αν και εδώ και κάποιες μέρες τα διαβάζω από το παμπάλαιο μπροστά στα i phone κινητό μου! Κι επίσης ζητώ συγγνώμη που δεν είμαι σε θέση να επισκέπτομαι τα δικά σας blog.
Αυτά προς το παρόν γιατί ο μικρός με ...αγριοκοιτάζει!

Grab a crab pasta!

Το καλοκαιράκι πλησιάζει - μάλλον ζορίζεται λίγο τις τελευταίες μέρες!- καιρός φαντάζομαι , για γρήγορες , εύκολες και νόστιμες μακαρονάδες στο μπαλκόνι ! Λοιπόν , απ'ότι ακούγεται το concept μπαλκόνι θα ''παίξει'' πολύ φέτος λόγω της οικονομικής κρίσης. Εντάξει , δεν είναι κι άσχημα , μαζευόμαστε 5-6 φίλοι ή και περισσότεροι, βάζουμε ωραία μουσική (όχι σε ψηλή ένταση!), στρώνουμε στο τραπέζι ωραίες λιχουδιές, πίνουμε καλό λευκό ή ροζέ κρασί, λέμε και καμιά....φιλοσοφία για να περάσει η ώρα  ... Ε , προσοχή εδώ! Όταν περνά η ώρα μην το παρατραβάτε. Στο δίπλα , κάτω , πάνω , παραδίπλα , απέναντι διαμέρισμα , υπάρχουν άνθρωποι που προσπαθούν διακαώς να κοιμηθούν! Λυπηθείτε τους , έχει πάει 3 το πρωί! 4 ! 5! Και κάποιοι από αυτούς σηκώνονται στις... 6. Από την άλλη μπορεί να μένετε σε βιλάρα με κηπάρα και πισινάρα (πόθεν έσχες έχετε κάνει;) οπότε κανένα πρόβλημα, το σπίτι του γείτονα είναι μισό χιλιόμετρο μακριά (αναρωτιέμαι αν τούτο το ''πτωχό πλην τίμιο'' blog διαθέτει τόσο πλούσιους αναγνώστες!!!).
Παραταύτα αγαπητοί μου , το ''ζουμί'' της υπόθεσης είναι οι νόστιμες σπαγγετάδες και ...''Τι είν' ο κάβουρας , τι είν' και το ζουμί του''! Δεν ξέρω αν έχετε αδυναμία στο εν λόγω οστρακοειδές -προσωπικά λατρεύω όλα τα οστρακοειδή. Ξέρω , ξέρω , μάλλον θα αρχίσετε να γκρινιάζετε ''Τι μας λες Crispy , τέτοιες μέρες χαλεπές , έχουμε κρίση και τα οστρακοειδή κοστίζουν'' . Λοιπόν αγαπητοί μου δεν ξέρω τι θα κάνετε εσείς αλλά εγώ , τουλάχιστον όσον αφορά τα γαστρονομικά , θα πάω αντίθετα στο ρεύμα , όπως ο κάβουρας που τρέχει ανάποδα! Λυπάμαι , παίδες , η κρίση είναι κρίση , αλλά το καλό φαγητό πρέπει να παραμείνει καλό φαγητό! Κι ας κοστίζει! Δεν θα ρίξω την ποιότητα , ούτε θα κόψω ...διάφορες ακριβές λιχουδιές!
Αρκετά όμως φλυάρησα .....ε , όχι , ένα λεπτό! Είμαι στην ευχάριστη θέση να σας ανακοινώσω ότι τούτο το ''ταπεινό πλην όμως τίμιων προθέσεων'' blog θα υποστεί ριζική ανακαίνιση το καλοκαίρι! Θα αποκτήσει άλλον αέρα , μιαν eleganza , μια σειρά τελοσπάντων γιατί είναι κάπως χαοτική η κατάσταση! Το πήρα απόφαση βέβαια ότι δεν θα γίνω ποτέ η  Nigella Lawson της Ελλάδος (είναι ολοφάνερο ότι...υπολείπομαι σε πολλά ...σημεία!) οπότε είπα να βελτιώσω τούτο το crispy blog - υπόσχομαι ότι θα βελτιώσω και τις άθλιες φωτογραφίσεις μου!!!
Σπαγγετάδα γρήγορα , Crispy!!!! At once!

Σπαγγετίνι με ψίχα καβουριού

(παραλλαγή από συνταγή του Gordon Ramsay)

Υλικά (για 4 άτομα)

4 κρεμμυδάκια φρέσκα ψιλοκομμένα

1 πιπεριά τσίλι ψιλοκομμένη (αφαιρέστε τους σπόρους)

2 σκελίδες σκόρδο

1/2 φλιτζάνι μαϊντανό ψιλοκομμένο

2 κονσέρβες ψίχα καβουριού (εντάξει , κοστίζουν αλλά πάει στα κομμάτια δεν θα το τρώτε και κάθε μέρα! Μα τι μουρμούρα είναι αυτή σήμερα!)

1 πακέτο σπαγγετίνι.

Το χυμό ενός λάιμ

αλάτι και πιπέρι (φρεσκοτριμμένο)

Σε τηγάνι σε μέτρια φωτιά σωτάρετε το σκόρδο , το φρέσκο κρεμμυδάκι και την πιπεριά. Εν τω μεταξύ βράζετε το νερό για τα ζυμαρικά. Μόλις βράσει , ρίχνετε αλάτι και τα ζυμαρικά. Προσοχή , τα συγκεκριμένα ζυμαρικά δεν αργούν να βράσουν καθότι ψιλά. Παίρνετε λίγο από το νερό που βράζει με τα ζυμαρικά και το ρίχνετε στο τηγάνι όπου σωτάρετε τα υπόλοιπα υλικά. Σε αυτά προσθέτετε τον κάβουρα (και το ζουμί που έχει η κονσέρβα , είναι το καλύτερο!) ανακατώνετεκαλά και βγάζετε από τη φωτιά. Μόλις είναι έτοιμα τα ζυμαρικά , τα στραγγίζετε και τα πρσθέτετε στο τηγάνι. Ανακατεύετε μια φορά. Προσθέτετε τον μαϊντανό , τον χυμό , μπόλικο πιπέρι και σερβίρετε αμέσως. 

Μάλλον μ'ένα ασύρτικο στην κατάλληλη θερμοκρασία!

Ο κάβουρας στην κορυφή (της νοστιμιάς!)

Φιλέτα σολομού στο φούρνο

Χθες είχαμε ωραία και μοσχοβολιστά φιλέτα σολομού στο φούρνο τα οποία συνοδέψαμε μ'ένα εξαιρετικό ελληνικό κρασί το Κτήμα Άλφα Sauvignon Blanc 2008. Τα τελευταία 2 χρόνια του δίνω τον τίτλο του καλύτερου ελληνικού Sauvignon Blanc - το οποίο παρεπιπτόντως είναι η αγαπημένη μου ξένη λευκή ποικιλία. Τα περιοδικά απ' ό,τι βλέπω δε συμφωνούν μαζί μου αλλά περί ορέξεως....

Φιλέτα σολομού στο φούρνο

Υλικά (για 4 άτομα) :

4 φιλέτα σολομού
2  φρέσκα κρεμμυδάκια  
3-4 κουταλιές άνηθο 
3 κουταλιές μουστάρδα καλής ποιότητας τύπου Dijon  
το ξύσμα και το χυμό ενός λάιμ - κάνει και το λεμόνι μια χαρά , προσωπικά προτιμώ το λάιμ  
αλάτι 
1 κουταλιά κόκκους κόκκινου πιπεριού 
ελάχιστο ελαιόλαδο

Χτυπάμε πολύ καλά στο μπλέντερ μουστάρδα, κρεμμυδάκι, άνηθο, χυμό και ξύσμα, αλάτι, λάδι και πιπέρι . Αλείφουμε με το μίγμα όλες τις πλευρές του ψαριού και το αφήνουμε για 1/2 ώρα στο ψυγείο. Ψήνουμε τα φιλέτα για 1/2 ώρα περίπου σε μέτριο φούρνο. Τα συνοδεύουμε με μια πλούσια σαλάτα της αρεσκείας μας.

Keep it simple

Θυμάμαι πριν από κάποια χρόνια είχα βρει σ'ένα περιοδικό μια συνταγή από διάσημη - Ελληνίδα βέβαια - τηλεοπτική μαγείρισσα,  για ζυμαρικά με γαρίδες. Η συνταγή είχε έναν απίστευτο αριθμό υλικών, ετερόκλητων και στο τέλος βέβαια η βασική πρωταγωνίστρια- η γαρίδα- είχε εξαφανιστεί κάτω από στρώματα κρέμας γάλακτος και δεν θυμάμαι κι εγώ τι άλλο. Με τα χρόνια ανακάλυψα ότι τα οστρακοειδή δεν θέλουν και πολλά πολλά. Έτσι κατέληξα σε μια σάλτσα απλή μεν αλλά γευστικά φανταστική με το οστρακοειδές να ''κεντά''.

Λινγκουίνι με γαρίδες

Υλικά (για 4 άτομα)

20 μεγάλες γαρίδες  
4 σκελίδες σκόρδο καθαρισμένες και κομμένες στη μέση
1 ποτηράκι τσίπουρο  
1/2 φλυτζάνι μαϊντανό ψιλοκομμένο  
1 κουτί ντοματοχυμό  
λάδι  
αλάτι  
πιπέρι  
400 γρ ζυμαρικά (σπαγγέτι ή λινγκουίνι)

Καθαρίζουμε τις γαρίδες (αφήνουμε μόνο την ουρίτσα) . Ξεπλένουμε τα τσόφλια και τα κεφαλάκια και τα βράζουμε σε άφθονο νερό. Σωτάρουμε τις γαρίδες με το σκόρδο- μόλις πάρουν χρώμα βγάζουμε τις σκελίδες- και σβήνουμε με το τσίπουρο. Αφού εξατμιστεί όλο το αλκοόλ ρίχνουμε τον ντοματοχυμό, αλάτι και πιπέρι. Αφήνουμε να βράσει.Λίγο πριν το τέλος - δηλαδή όταν η σάλτσα έχει πιεί τα νερά της- ρίχνουμε το μαϊντανό. Εν τω μεταξύ στο νερό όπου εχουμε βράσει τα τσόφλια κι έχουμε περάσει από σίτα βράζουμε τα ζυμαρικά al dente. Ανακατώνουμε με τη σάλτσα και σερβίρουμε αμέσως.