Who is killing the great chefs of Europe?

Αλήθεια, ποιος σκοτώνει τους καλύτερους σεφ της Ευρώπης; Και γιατί; Μεγάλη αναστάτωση επικρατεί στη Γηραιά Ήπειρο με την αγγλική, γαλλική κι ιταλική αστυνομία να προσπαθούν να λύσουν ένα μυστήριο άνευ προηγουμένου!
Μην αρχίσετε να ψάχνετε στις εφημερίδες για την είδηση! Όλα αυτά συμβαίνουν στην απολαυστική ταινία ''Who is killing the great chefs of Europe?'' .

Η ταινία γυρίστηκε το 1978 από τον σκηνοθέτη Ted Kotcheff (το ''Weekend at Burnie's'' σας λέει κάτι;) με πρωταγωνιστές την υπέροχη Jacqueline Bisset, τον συμπαθέστατο George Segal και τον γνωστό Άγγλο ηθοποιό Robert Morley (Το όνομα μπορεί να μην σας λέει τίποτα αλλά μόλις τον δείτε σίγουρα θα τον θυμηθείτε. Έχει παίξει σε πολλές γνωστές ταινίες). Ο Morley λοιπόν, υποδύεται έναν πασίγνωστο γαστροκριτικό και ιδιοκτήτη περιοδικού γαστρονομίας,  μπον βιβέρ και τρομερό σαρκαστή και είρων, τον Max Vandeveer, του οποίου η υπέρτατη απόλαυση στη ζωή είναι να απολαμβάνει τα θεσπέσια πιάτα διάσημων Ευρωπαίων σεφ!

 Έρχεται όμως η στιγμή που ο γιατρός τον προειδοποιεί ότι πρέπει να μπει σε δίαιτα. Κι όλως παραδόξως οι φόνοι αρχίζουν. Και δεν είναι τυχαίοι. Οι υποψήφιοι δολοφόνοι αρκετοί και συνδετικός κρίκος ή ...τελικός κρίκος η πανέμορφη σεφ ζαχαροπλάστης Natasha O' Brien, η οποία εκτός από τα πτώματα που συσσωρεύονται γύρω της, έχει να αντιμετωπίσει και τον Αμερικανό πρώην σύζυγο, που θέλει να εισαγάγει νέα ήθη του fast food στη Γηραιά Ήπειρο.

Ατακαδόρικη ταινία, με πολύ γέλιο, πολύ φαγητό - της haute cuisine- ξεκαρδιστικές φάσεις, θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι και μια ελαφριά σάτιρα των συνηθειών και νοοτροπίας Αμερικανών, Άγγλων, Γάλλων κι Ιταλών. Στα συν οι ηθοποιοί που είναι σε μεγάλα κέφια, παίζουν πολλοί γνωστοί ηθοποιοί μεταξύ των οποίων ο Phlippe Noiret, o Jean-Pierre Cassel κι ο Jean Rochefort. Κι είναι φυσικά οι σκηνές στη Βενετία. Μια πανέμορφη φθινοπωρινή Βενετία πνιγμένη στη μελαγχολική υγρασία, με την αγορά της να σφύζει από φρεσκότατα προϊόντα της θάλασσας και της γης, κι άραγμα σε εστιατόρια για μια υπέροχη pasta δίπλα στα κανάλια (κάτι μέσα μου λέει ότι θα ήθελα πολύ, μα πάρα πολύ, να ήμουν Οκτώβρη ή Νοέμβρη, στη Γαληνότατη, τότε που όντως γαληνεύει από τις ορδές των τουριστών)

Μην σας δημιουργηθεί η εικόνα ότι είναι μια ταινία αξιώσεων. Χωρίς να δρέπει δάφνες είναι διασκεδαστική κι ιδανική για να ξεχαστεί κανείς από τη μίζερη πραγματικότητα.
Στο youtube θα τη βρείτε ολόκληρη: εδώ.

Καλό ταξίδι!

Ας πούμε ότι είστε η κα. κι ο κος. Κέλλερμαν και ξεκινάτε αεροπορικώς από το βαρετό αλλά ''μαγευτικό'' προαστικό Twin Oaks του Ohio για τη Νέα Υόρκη. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού όμως συμβαίνουν τα εξής :

1) Πλησιάζοντας το αεροδρόμιο Κέννεντυ της Νέας Υόρκης τους ειδοποιούν ότι το αεροδρόμιο έχει πολύ κίνηση οπότε η προσγείωση θα αργήσει 20 λεπτά. Όσο αναμένεται η προσγείωση το αεροπλάνο κάνει κύκλους πάνω από την πόλη. Τα 20 λεπτά περνούν και τον κο. Κέλλερμαν έχουν αρχίσει να τον ζώνουν τα φίδια. Έχει κανει κράτηση σ'ένα από τα διασημότερα εστιατόρια της πόλης και πολύ φοβάται ότι θα χάσει την κράτηση. Μετά από 2 ώρες έχοντας χάσει την κράτηση αλλά και την ψυχραιμία του , ακούει τον πιλότο να τους ανακοινώνει ότι λόγω πυκνής ομίχλης το αεροπλάνο δεν μπορεί να πρoσεγγίσει το αεροδρόμιο Κέννεντυ , οπότε η προσγείωση θα γίνει...στο αεροδρόμιο Λόγκαν της Βοστώνης!!! Εκεί πια τον έχουν ζώσει φίδια και κροκόδειλοι μαζί , μιας και την επόμενη μέρα το πρωί έχει το σημαντικότερο ραντεβού της καριέρας του.

2) Φτάνοντας πια στη Βοστώνη το ζεύγος διαπιστώνει έντρομο...ότι έχουν χαθεί οι βαλίτσες τους! Από την άλλη πρέπει οπωσδήποτε να φύγουν για Νέα Υόρκη. Τρέχουν να προλάβουν το τελευταίο τρένο. Μετά χιλίων κόπων και βασάνων το προλαβαίνουν. Είναι φίσκα στον κόσμο , είναι νηστικοί το μόνο που βρίσκουν να φάνε είναι κράκερ κι ελιές. Το έλκος του κου. Κέλλερμαν χτυπάει κόκκινο. Τα χάπια , φευ, είναι στις βαλίτσες που χάθηκαν.

3) Φτάνουν στη Νέα Υόρκη δύο η ώρα το πρωί για να διαπιστώσουν ότι λεωφορεία , ταξί και γενικά όλα τα μέσα μεταφοράς αλλά και τα απορριματοφόρα απεργούν! (Κάτι σας θυμίζει αυτό;)

4) Πρέπει να περπατήσουν στο ξενοδοχείο. Με το που ξεκινούν από το σταθμό πιάνει καταιγίδα.

5) Φτάνουν ασθμαίνοντας -και μούσκεμα- στο ξενοδοχείο για να διαπιστώσουν ότι το δωμάτιό τους ήταν κρατημένο μέχρι τις 10 το βράδυ. Τώρα είναι πια 3 το πρωί , είναι κουρασμένοι , νηστικοί , μούσκεμα μέχρι το κόκκαλο ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΚΡΑΤΗΣΑΝ ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ;;; Ο κος. Κέλλερμαν απειλεί θεούς και δαίμονες με μηνύσεις. Τους υπόσχονται δωμάτιο από τις 7 το πρωί. Εν τω μεταξύ μήπως θέλουν να ξεκουραστούν στο γραφείο του διευθυντή; Όχι , δεν θέλουν. Ο κος. Κέλλερμαν συνεχίζει να απειλεί με μηνύσεις. Μαθαίνουν ότι οι βαλίτσες τους δεν έχουν φύγει ακόμη από το Twin Oaks.

6) Κάποιος ύποπτος τύπος τους προτέινει ότι με 10$ μπορεί να τους βρει δωμάτιο σε παρακείμενο ξενοδοχείο. Τον εμπιστεύονται. Τον ακολουθούν. Τους ληστεύει , τους παίρνει τα πάντα - εκτός από 3 σεντς.

7) Πηγαίνουν στο αστυνομικό τμήμα για να δηλώσουν τη ληστεία.

Οι αστυνομικοί τους προτείνουν να πάνε σε ένα δημοτικό κατάλυμμα. Δέχονται. Το περιπολικό που τους μεταφέρει εκεί καλείται να κυνηγήσει τους ληστές μιας κάβας. Το ζεύγος Κέλλερμαν παρίσταται στο κυνηγητό. Οι ληστές καταφέρνουν να ξεφύγουν με το περιπολικό...το οποίο έχει μέσα τους Κέλλερμαν.

8) Οι ληστές παρατούν τους Κέλλερμαν στο Σέντραλ Παρκ. Αποκαμωμένοι πέφτουν να κοιμηθούν κάτω από ένα δέντρο. Ένας περιπλανώμενος κλέβει το ρολόι χειρός του κου. Κέλλερμαν.

9) Ξημερώνει. Βρίσκουν ένα ανοιγμένο πακέτο σνακς. Από την πείνα τους τρώνε το περιεχόμενο. Ο κος Κέλλερμαν σπάει το δόντι του.

10) Γυρνούν στο ξενοδοχείο με τα πόδια. Είναι βρώμικοι , είναι νηστικοί , είναι άυπνοι αλλά ναι , επιτέλους έχουν ένα δωμάτιο! Μαθαίνουν ότι οι βαλίτσες τους τους περιμένουν στο δωμάτιο.

11) Δεν μπορούν να ανοίξουν τις βαλίτσες. Τα κλειδιά βρίσκονταν στην τσάντα της κας. Κέλλερμαν που κλάπηκε.

12) Ο κος. Κέλλερμαν πάει στο επαγγελματικό ραντεβού. Η γυναίκα του εμμέσως του ζητά να μην δεχτεί τη δουλειά. Δεν θέλει να ξαναδεί τη Νέα Υόρκη όσο ζει. Θέλει να γεράσει στο ήσυχο προάστιο του Twin Oaks. Ο κος. Κέλλερμαν της κάνει το χατίρι.

13) Στο αεροπλάνο της επιστροφής.........γίνεται αεροπειρατεία!!!!!

Αν είστε η κα. κι ο κος. Κέλλερμαν και σας συνέβησαν όλα αυτά , τότε δεν είστε παρά οι πρωταγωνιστές της ταινίας The out-of-towners (ε.τ ''Οι επαρχιώτες'') που γυρίστηκε το 1970 με πρωταγωνιστές τον Jack Lemmon (απολαυστικός όπως πάντα) και την Sandy Dennis.

Όσο βλέπαμε την ταινία γυρνούσα προς τον σύντροφο S και του έλεγα γελώντας ''Πω πω φαντάσου να συνέβαιναν σε μας αυτό ή το άλλο;'' Εκείνος με κοιτούσε κάτωχρος κι είχε ένα ύφος σαν να έβλεπε ταινία τρόμου! Είναι πολύ αγχώδης τύπος -Σε μια 100βάθμια κλίμακα άγχους , αν εγώ είμαι στο 9 , ο σύντροφος είναι στο 99!- δεν νομίζω ότι θα άντεχε τα όσα πέρασε το ζεύγος Κέλλερμαν.

Αφορμή να δούμε την ταινία στάθηκε η επικείμενη απεργία του προσωπικού της British Airways . Σκεφτόμουν το εξής: Ξεκινά κάποιος για ένα ταξίδι -αναψυχής , επαγγελματικό κλπ. Συμβαίνουν όμως διάφορα στραβά - απεργίες , καθυστερήσεις , βλάβες, να χάνονται βαλίτσες κλπ. Πώς αντιδρά κανείς σε τέτοιες περιπτώσεις; Έξαλλος σαν τον κο. Κέλλερμαν -της ταινίας- να απειλεί με μηνύσεις; Ή συγκαταβατικά και με ιώβεια υπομονή , δείχνοντας παροιμιώδη φλεγματικότητα; Δεν μού έχει συμβεί τίποτα παρόμοιο στα ταξίδια που έχω κάνει αλλά πραγματικά δεν μπορώ να σας εγγυηθώ πώς θα αντιδρούσα...Εσείς;

Παραταύτα όσοι ταξιδέψετε τώρα στις γιορτές.......

......Bon voyage!

Κι ελπίζω να μην επιλέξατε B.A.!

L 'aile ou la cuisse!

(cook-cinema No.1)

Η ταινία L'aile ou la cuisse (ελ.τιτ. ''Τι θα πάρετε; Μπούτι ή στήθος;'') είναι μια συμπαθέστατη κομεντί του 1976 που παρουσιάζει από αρκετές πλευρές έντονο γαστρονομικό ενδιαφέρον. Σκηνοθετημένη από τον Κλωντ Ζιντί έχει για πρωταγωνιστή -φαντάζομαι ότι ήδη τον έχετε αναγνωρίσει από την αφίσα της ταινίας- τον φοβερό και τρομερό Λουί ντε Φινές . Εδώ ο αξιαγάπητος κωμικός υποδύεται τον Σαρλ Ντισεμέν έναν σημαντικό κριτικό εστιατορίων ο οποίος κάθε χρόνο εκδίδει το Guide Duchemin , κάτι αντίστοιχο του οδηγού Michelin. Παθιασμένος με τη δουλειά του τρέχει οργώνοντας όλη τη Γαλλία από εστιατόριο σε εστιατόριο


πάντα βέβαια με τη βοήθεια του πιστού του προσωπικού αλλά και των εξωφρενικών του μεταμφιέσεων. Άλλοτε ως σεμνή γριούλα άλλοτε ως Αμερικανός τουρίστας -ίσως η πιο εξωφρενική του μεταμφίεση- ψάχνει , δοκιμάζει κι αποφασίζει ποια εστιατόρια θα αποκτήσουν -κατόπιν αυστηρής κριτικής -τα πολύτιμα αστέρια. Πιστεύει πως σ'αυτήν την γαστρονομική περιπέτεια έχει μαζί του τον γιο του Ζεράρ -τον οποίο υποδύεται ο κωμικός Κολύς - και κληρονόμο του έργου του , φευ όμως ο μονάκριβος υιός ενδιαφέρεται μόνον για καριέρα... σε τσίρκο ως κλόουν! Παραδόξως ο αρχικά απρόθυμος Ζεράρ θα γίνει ο κύριος και πολύτιμος σύμμαχος του εναντίον του μεγιστάνα του έτοιμου φαγητού και θανάσιμου εχθρού του , του Ζακ Τρικατέλ, ο οποίος εξαπολύει πόλεμο εναντίον του Ντισεμέν επειδή εκείνος ''θάβει'' με τις κριτικές του τα εστιατόρια που σερβίρουν τα οικτρά προϊόντα του. Ο Ντυσεμέν αρχικά χάνει τη μάχη με τον φαστ-φουντ μεγιστάνα , σε σημείο να χάσει και την όσφρηση του αλλά και τη γευστική του ικανότητα -κάτι που ισοδυναμεί για εκείνον με την απόλυτη καταστροφή! Ευτυχώς όμως μια επίσκεψη στο εργοστάσιο παραγωγής φαστ-φουντ τροφίμων θα είναι αποκαλυπτική όσο και σουρρεαλιστική! Στο τέλος ενώπιον εκατομμυρίων τηλεθεατών ξεμπροστιάζει τον εχθρό του -κι εχθρό της καλής κουζίνας- και βγαίνει νικητής. Εδώ έγκειται και το μέγιστο ενδιαφέρον της ταινίας. Εν έτει 1976, έστω κι εν μέσω σάτιρας, έκρουε τον κώδωνα του κινδύνου για την αυξημένη παρουσία του έτοιμου , πλαστικοποιημένου - στην κυριολεξία!- άγευστου κι ανούσιου φαγητού! Παρά το γέλιο που βγάζει μας βάζει σε σκέψεις για το τι τρώμε. Ιδιαίτερα τι τρώμε όταν επισκεπτόμαστε ένα εστιατόριο. Δυστυχώς στις μέρες μας υπάρχουν πολλοί που ασχολούνται με την εστίαση μόνο και μόνο για να βγάλουν γρήγορο χρήμα με γρήγορο φαγητό. Γρήγορο φαγητό αμφίβολης όμως ποιότητας όπου η αμφισβήτηση της ποιότητας ξεκινά από τις πρώτες ύλες -την προέλευσή τους-, αλλά και τη δημιουργία του πιάτου-υπάρχουν εταιρίες που ετοιμάζουν πιάτα εστιατορίου , το μόνο που έχει να κάνει το ''εστιατόριο'' είναι να βάλει σε λειτουργία...το φούρνο μικροκυμάτων!
Από την άλλη τίθεται το θέμα της κριτικής εστιατορίων , γιατί γίνεται και κυρίως πώς γίνεται. Όταν η κριτική εστιάζει κατά τα 3/4 του κειμένου στο ντεκόρ και την εσωτερική διακόσμηση και κατά 1/4 στην αντιγραφή του μενού , τότε προφανώς δεν έχουμε να κάνουμε με κριτική αλλά μια απλή παρουσίαση.
Φύγαμε όμως από το θέμα μας , που ήταν η συμπαθέστατη -κι άκρως προφητική- αλλά ενίοτε γλυκόπικρη αυτή κομεντί. Αν τύχει και την δείτε τουλάχιστον απολαύστε τον ίδιο τον Λουί ντε Φυνές , ο οποίος είναι και εδώ ο γνωστός νευρωτικός εαυτός του. Εντελώς ιδιοσυγκρασιακός ηθοποιός και μοναδικός κωμικός ο Πορτογαλικής καταγωγής Λουί άφησε εποχή με τις γκριμάτσες , τις απίθανες εκφράσεις και τη νευρική φιγούρα του. Όλοι τον θυμόμαστε ως χωροφύλακα του Σεν Τροπέ -στη γνωστή σειρά ταινιών- ως διώκτη του Φαντομά -πάλι σε μια σειρά ταινιών- ως απροσδόκητο Ραμπί Ζακόμπ κι ως μαέστρο που μπλέκεται σε μια ''Ασύλληπτη απόδραση'' στη γνωστή αγγλογαλλική παραγωγή.



Επίλογος: Στο τέλος της ταινίας ο Σαρλ Ντυσεμέν βραβεύεται από τη Γαλλική Ακαδημία για τις υπηρεσίες του , στο δείπνο όμως που παρατίθεται τον περιμένει μια όχι και τόσο ευχάριστη -αλλά αντίθετα ,μάλλον δυσοίωνη- έκπληξη!


Απολαύστε εδώ τον αξεπέραστο Λουί ντε Φινές ως Σαρλ Ντυσεμέν στην τελική μάχη με τον φαστ-φουντ μεγιστάνα. Δε χρειάζεται να γνωρίζετε γαλλικά , οι εκφράσεις των ηθοποιών φτάνουν!
Κι εδώ δείτε τον ως Αμερικανό τουρίστα , ίσως στην πιο αστεία σκηνή της ταινίας!
***************************************************************************
Έτσι ξεκινά το αφιέρωμά μας σε ταινίες που έχουν άμεση ή έμμεση σχέση με τη γαστρονομία. Για το όνομα του αφιερώματος ευχαριστώ τον tyler ! Στο επόμενο cook-cinema έχουμε το κονταροχτύπημα -ή μάλλον καλύτερα το κουταλοχτύπημα- δύο ταινιών!

Σινέ seventies.

Μια μικρή και σύντομη -πολύ σύντομη- περιήγηση στον κινηματογράφο της δεκαετίας του 70.

Η πρώτη μου κινηματογραφική εμπειρία ήταν προς τα τέλη της δεκαετίας αυτής όταν οι γονείς μου μάς πήγαν σε ντράιβ-ιν , κάπου στη Μελβούρνη , να δούμε την ταινία ''JAWS''. Βέβαια η συγκεκριμένη ταινία δεν ήταν αυτό που θα χαρακτηρίζαμε ''μια ευχάριστη οικογενειακή ταινία'' κι υπήρχε ήδη ο φόβος για τα αδηφάγα εκείνα πλάσματα μιας κι οι θάλασσες της Αυστραλίας είναι ...αγαπημένη κατοικία τους! Μετά την προβολή της ταινίας το μπάνιο στη θάλασσα δεν ήταν πια το ίδιο...
Η ταινία αυτή αποτελεί την απαρχή ενός κινηματογραφικού φαινομένου που ξεκίνησε τη δεκαετία του 70 , το φαινόμενο των blockbuster movies κι όπως πολύ σωστά μου είχε επισημάνει ο tom σε προηγούμενο σχόλιό του, ο Spielberg θεωρείται κατα κάποιο τρόπο υπεύθυνος για την εξάρτηση του Hollywood από τις τεχνολογίες που υιοθετήθηκαν από δημιουργούς blockbuster. Εν τω μεταξύ εκτός από ''Τα σαγόνια του καρχαρία '' ο Spielberg εκείνη τη δεκαετία είχε κι άλλη μία τεράστια εισπρακτική επιτυχία, τις ''Στενές επαφές τρίτου τύπου''.

Όμως, το φαινόμενο blockbuster , δεν είναι το μόνο χαρακτηριστικό στα κινηματογραφικά δρώμενα της δεκαετίας του 70. Πολλά -ή μάλλον σχεδόν όλα!- άλλαξαν. Η θεματολογία των ταινιών , το ύφος των δημιουργών , γενικά παρατηρεί κανείς μια πιο τολμηρή γραφή κι υπάρχει μια μεγαλύτερη ελευθερία εκφράσεων. Οι κωμωδίες δεν είναι πια το ίδιο , τα μιούζικαλ στην κυριολεξία ανατρέπονται , στις Η.Π.Α το πολιτικό θρίλλερ γνωρίζει τεράστια άνθηση εκεί που παλιότερα ταινίες του είδους ήταν ελάχιστες , υπάρχει περισσότερο σεξ κι οι αντίστοιχες σκηνές γίνονται πιο τολμηρές , υπάρχουν αρκετοί δημιουργοί , ιδιαίτερα στην Ευρώπη , που φθάνουν στο απόγειό τους, νέες τεχνολογίες εντάσσονται στη δημιουργία ενός φιλμ , η χρήση της κάμερας αλλάζει- παίζουν πια πολύ οι νευρικές εικόνες από κάμερες κρατημένες στο χέρι. Εν τέλει μοιάζει να είναι μια δεκαετία που κινηματογραφικά -κι όχι μόνο- έχει πολλά να πει , μάλλον να φωνάξει και δυνατά μάλιστα. Έχει κάτι το κραυγαλέο -πάντα με την καλή έννοια. Καμιά φορά αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που ώθησε το σινεμά -και τις λοιπές τέχνες- να αποκτήσουν στάσεις κι εκφράσεις πιο ριζοσπαστικές εκείνη τη συγκεκριμένη εποχή. Μια απάντηση είναι ότι προφανώς οι κοινωνικοπολιτικές συνθήκες αλλά και τα γεγονότα βοήθησαν (πολλά από τα οποία είχαν ξεκινήσει από την προηγούμενη δεκαετία) , η Αμερική εν τω μεταξύ σπαρασσόταν από τον πόλεμο του Βιετνάμ και το σκάνδαλο Watergate δύο γεγονότα που την πλήγωσαν βαθιά , στην Ευρώπη τρομοκρατικές οργανώσεις έδιναν το παρόν και γενικά δινόταν η εντύπωση ότι ο κόσμος είχε ''μπουχτίσει'' από την μεταπολεμική ευημερία,την κοινωνική υποκρισία -τελικά δεν ήταν όλα τόσο ρόδινα-, την υστερία του Ψυχρού Πολέμου.




Πάμε όμως να δούμε μερικά χαρακτηριστικά κινηματογραφικά δείγματα της δεκαετίας του 70:




Πρωτ'απ'όλα ας ξεκινήσουμε από τους ίδιους τους σκηνοθέτες. Είδαμε τον κο. Blockbuster , ας δούμε τώρα εκείνον τον σκηνοθέτη που μάλλον έδωσε τις πιο εμβληματικές ταινίες της εποχής εκείνης. Francis Ford Coppola : η ''Συνομιλία'' αλλά κυρίως ''Νονός'' και ''Νονός Μέρος ΙΙ'' , και φυσικά την ''Αποκάλυψη τώρα''. Οι ταινίες αυτές είναι από μόνες τους μια ολόκληρη ιστορία , ό,τι κι αν πει κανείς είναι λίγο κι ασήμαντο μπροστά στο μεγαλειώδες των ταινιών αυτών. Και τι να πει κανείς για τον πρωταγωνιστή τους...



Ο Martin Scorsese - ο έτερος ιταλοαμερικανός σκηνοθέτης που διέπρεπε τότε-σκηνοθέτησε τους ''Κακόφημους δρόμους'' , τον ''Ταξιτζή'' & το ''New York , New York''. Δε χρειάζεται να πω ποιος ήταν ο κοινός παρανομαστής των ταινιών αυτών! Εκείνη τη δεκαετία ο Scorsese σκηνοθέτησε και το μουσικό ντοκιμαντέρ ''The last waltz''.

O forever αγαπημένος αυτού του blog , μετά από κάποιες screwball κωμωδίες παρέδωσε τις δύο , μάλλον , κορυφαίες ταινίες του , το ''Manhattan'' και το ''Annie Hall''. Ένας άλλος πολύ αγαπημένος σκηνοθέτης ο Τζων Κασσαβέτης δίνει μια σειρά από κορυφαίες ταινίες όπως ''The killing of a chinese bookie'' , ''A woman under influence'' , ''Opening night'' οι δύο τελευταίες με τις συγκλονιστικές ερμηνείες της Τζίνα Ρόουλαντς.

Ένας ηθοποιός που εμφανίστηκε σε πολύ σημαντικές ταινίες τη δεκαετία του 70 είναι ο Dustin Hoffman. Τον χρησιμοποιώ ως όχημα για να περάσω στα πολιτικά θρίλλερ της εποχής. Ο εν λόγω ηθοποιός έπαιξε στο περίφημο ''Όλοι οι άνθρωποι του προέδρου'' του Άλαν Πάκουλα με τον Robert Redford. Ερμηνεύουν τους δύο δημοσιογράφους της Washington Post που κατάφεραν να ξεσκεπάσουν το σκάνδαλο Watergate. Από τις αγαπημένες μου ταινίες. Μια άλλη ταινία του Pakula που μού αρέσει ιδιαίτερα είναι η ''Υπόθεση παραλλαξ'' , ταινία που ακόμα και τώρα με βαραίνει το δυσοίωνο τέλος της. Και φυσικά είχε γυρίσει τότε το ''Klute''. O Hoffman εν τω μεταξύ, στα 70es είχε παίξει σε περίφημες ταινίες όπως '' Το μεγάλο ανθρωπάκι'' , ''Ο Πεταλούδας'' , ''Midnight cowboy'' και φυσικά στο πολιτικό θρίλλερ ''Marathon man''. Yπάρχει ένα inside joke από την ταινία αυτή. Ο Hoffman για να δείχνει πολύ βασανισμένος από τα μαρτύρια του δόκτορος Ζελ (Laurence Olivier), έμεινε άγρυπνος δυο νύχτες (παιδί της μεθόδου γαρ...) κι ο Olivier βλέποντάς τον σε άθλια κατάσταση γύρισε και του είπε : ''Τry acting...It's much easier'' !!! (Μεγάλε Laurence...έγραψες!!!). Λοιπόν πάλι θα χρησιμοποιήσω τον Dustin ως όχημα για να περάσω αυτή τη φορά στην Ευρώπη . Στην Αγγλία ο Hoffman έπαιξε στα '' Αδέσποτα σκυλιά''. Τη θυμάστε την ταινία; Δεν ξεχνιέται κι εύκολα... Εδώ στην Αγγλία ο ιδιοφυής κος. Στάνλι Κιούμπρικ γύρισε άλλη μια εμβληματική ταινία των 70es, το ''Κουρδιστό πορτοκάλι''. Έχω την εντύπωση ότι η ταινία ακόμη και τώρα μετά από τόσο χρόνια προκαλεί και προβληματίζει. Το 75 σκηνοθέτησε τον ''Barry Lyndon'' , μια εικαστικά τέλεια ταινία , τα πλάνα της πραγματικά θυμίζουν ζωγραφικούς πίνακες. Στην υπόλοιπη Ευρώπη όμως τι συνέβαινε; Στη Γαλλία έχουμε τον Ισπανό Μπουνιουέλ στη θαυμάσια γαλλική του περίοδο με τις ταινίες ''Η κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας'' , το ''Φάντασμα της Ελευθερίας'' , το ''Σκοτεινό αντικείμενο του πόθου'' . Το παιδί της nouvelle vague ο Φρανσουά Τρυφώ κέρδιζε Όσκαρ για την ''Αμερικάνικη νύχτα'' αλλά πρωταγωνιστούσε και στις ''Στενές επαφές τρίτου τύπου'' του Spielberg. H χώρα που πραγματικά δείχνει να είναι στα επάνω της εκείνη τη δεκαετία είναι η Γερμανια. Από το Σλέντορφ με ''Το ταμπούρλο'' , στον αγαπημένο Φασμπίντερ με το ''Ο φόβος τρώει τα σωθικά'' και το ''Γάμο της Μαρίας Μπράουν'' , τον Χέρτσογκ με εκείνη την πανέμορφη μεταφορά του μύθου του ''Νοσφεράτου' 'με τον αγαπημένο του πρωταγωνιστή , τον Κλάους Κίνσκι. Και φυσικά ο Βέντερς με την ''Αλίκη στις πόλεις'' και τον ''Αμερικανό φίλο''. Στην Ιταλία η αίσθηση είναι ότι η γλυκόπικρη comedia γίνεται πιο πικρή , βλέπε ''Ο ανθρωπάκος'' αλλά κι εκείνο το πικρότατο ''Βίαιοι , βρώμικοι και κακοί''. Από την άλλη οι μεγάλοι του ιταλικού σινεμά είναι εδώ , ο Βισκόντι με ''Τον θάνατο στη Βενετία'' , ο Παζολίνι με το ''Δεκαήμερο'' , τις ''Ιστορίες του Κάντερμπερι'' , το ''Σαλό'' και μετά...ο θάνατός του...
Και τέλος υπάρχει εκείνος ο Ιταλός, ο κος .Μπερτολούτσι , με το περίφημο ''Τελευταίο τανγκό στο Παρίσι''. Και πλέον, μετά το ''τανγκό'' αυτό, οι ερωτικές σκηνές δεν είναι πια οι ίδιες . Μια αγαπημένη μου ταινία των 70es , το ''Don't look now'' του Νίκολας Ρεγκ με τους Julie Christie & Donald Sutherland , περιέχει μια από τις ομορφότερες σκηνές ερωτικής συνεύρεσης από καταβολής κινηματογράφου που φημολογείται ότι ήταν αληθινή.

Στον επίλογο μια αναφορά στη χώρα μας , κινηματογραφικά πάντα . Φαντάζομαι ότι η ταινία που δεσπόζει εκείνη την εποχή είναι ο ''Θίασος'' του Αγγελόπουλου, όπως επίσης κι οι δικές του ταινίες η ''Αναπαράσταση'' κι ''Οι μέρες του 36''. Κι ο Παντελή Βούλγαρης βέβαια , με το ''Προξενιό της Άννας'' και το ''Ηappy Days''. Η περίφημη ελληνική κωμωδία μάλλον παρέδωσε πνεύμα εκείνη τη δεκαετία και το έριξε στο ...πλουμιστό μιούζικαλ. Μιας κι είπα μιούζικαλ , αυτό το είδος κι αν άλλαξε μες τη δεκαετία . Πάνε τα ''Singin' in the rain'' και ''somewhere over the rainbow'' κι άλλα τοιαύτα ρομαντικά. Τώρα έχουμε το ''Cabaret'' και το ''Rocky Horror Picture Show''!



Κι ύστερα ήρθαν τα eighties...



Υ.Γ. 1 : Προφανώς το μικρό αυτό αφιέρωμα είναι ελλειπέστατο και περιμένω από εσάς να με βοηθήσετε να συμπληρώσω κάποια κενά και να μού θυμίσετε ταινίες ή καταστάσεις που δεν ανέφερα. Όπως επίσης θα ήθελα να μου γράψετε ποια είναι η αγαπημένη σας 70es ταινία και ποια θεωρείτε την κορυφαία της δεκαετίας (δε χρειάζεται να ταυτίζονται).



Υ.Γ. 2 : Οφείλω να σας πω πώς έληξε άδοξα εκείνη η πρώτη φορά στο σινεμά. Αφού τελείωσε η ταινία του Spielberg , οι γονείς αποφάσισαν να δουν και την επόμενη ταινία που θα προβαλλόταν , νομίζοντας ότι ήταν κωμωδία. Η πρώτη -και τελευταία...- σκηνή που θυμάμαι από εκείνη την ταινία είναι μια εντυπωσιακή , ψηλή ξανθιά , γυμνή που φορούσε όλο κι όλο ένα ζευγάρι μπότες μέχρι τους γλουτούς , να μοιράζει λουκάνικα Φραγκφούρτης στην εξίσου γυμνή - και μάλλον χαρούμενη- παρέα της! Εννοείται ότι οι γονείς μου μετά το αρχικό σοκ έφυγαν άρον άρον , ο πατέρας μου παρ'ολίγο να παρασύρει το ηχείο φεύγοντας με το αυτοκίνητο, ενώ η μητέρα μου έσπρωχνε τα κεφάλια μας προς τα κάτω! Τώρα που το σκέφτομαι κι οι τσόντες πρέπει να γνώρισαν τεράστια άνθηση τη δεκαετία του 70 .



Αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία...