With a little help from my friends (#2)

Σε συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησης.

Την ίδια μερα που ήρθε στο inbox η συνταγή από την Άννα, ήρθε αργότερα και συνταγή από τη Μίκα, η οποία εδώ και κάποια χρόνια ζει στη Γρανάδα της Ισπανίας. Με τη Μίκα γνωριζόμαστε πολλά χρόνια, κι έχω πει -κι επιμένω σε αυτό- ότι είναι από τα πιο γκουρμέ άτομα που έχω γνωρίσει ποτέ. Η Μίκα άλλωστε είχε γράψει για το blog εκείνη την καταπληκτική ανάρτηση για την Μαροκινή κουζίνα. Αν δεν έχετε διαβάσει την συγκεκεκριμένη ανάρτηση, διαβάστε την οπωσδήποτε.

Μια καλή φιλη της Μίκας, η María Ángeles Callejón, της έμαθε μια τυπική ανδαλουσιανή συνταγή, πρόκειται για μια σάλτσα που λέγεται "ajopollo". Το παράξενο με αυτήν την σάλτσα είναι ότι, ενώ φτιάχνεται με τρία από τα απλούστερα υλικά που μπορεί να σκεφτεί κανείς, είναι απίστευτα νόστιμη (...κι ελαφρώς εθιστική!). Σερβίρεται κυρίως με πατάτες αλλά η Μίκα μου έγραψε ότι μπορεί να συνοδέψει κουνουπίδι, κοτόπουλο (στα προσεχώς) αλλά και φιλέτο ψάρι. Εμείς το φτιάξαμε με πατάτες και μας άρεσε τόσο που το φτιάξαμε δεύτερη φορά μες την εβδομάδα!

Patatas en ajopollo (Πατάτες με ανδαλουσιανή σάλτσα "ajopollo")

Υλικά για 4 άτομα

4 μέτριες - μεγάλες πατάτες καθαρισμένες και κομμένες σε μεγάλα κομμάτια
2 σκελίδες σκόρδο κομμένες στη μέση
8- 10 αμύγδαλα
1 φέτα ψωμί (2 αν είναι από μικρό καρβέλι. Χρησιμοποιείται κυρίως λευκό, η υποφαινόμενη παρά ταύτα χρησιμοποίησε ολικής αλέσεως)
λίγο σαφράν σε σκόνη (ή κλωστές) (προαιρετικά)
1 φύλλο δάφνη
ελαιόλαδο
αλάτι
πιπέρι


Σε μια κατσαρόλα και σε μέτρια προς δυνατή φωτιά ζεσταίνουμε λίγο ελαιόλαδο. Ρίχνουμε τις πατάτες και τις σοτάρουμε για λίγο. Ρίχνουμε νερό ζεστό ίσα που να τις σκεπάζει, προσθέτουμε τη δάφνη και τις αφήνουμε να βράσουν.

Σε ένα τηγάνι ζεσταίνουμε 1-2 κουταλιές ελαιόλαδο. Σε αυτό σοτάρουμε καλά το σκόρδο προσέχοντας να μην μαυρίσει. Το βγάζουμε και στο ίδιο λάδι σοτάρουμε τα αμύγδαλα. Προσθέτουμε το ψωμί και ρίχνουμε 2-3 κουταλιές ζεστό νερό, βγάζουμε από τη φωτιά, επαναφέρουμε τα σκόρδα και σκεπάζουμε αφήνοντας το ψωμί να απορροφήσει το νερό. Μετά από 5-10 λεπτά βάζουμε το ψωμί, σκόρδο κι αμύγδαλα στο μούλτι προσθέτοντας λίγο σαφράν*. Χτυπάμε καλά 2-3 φορές. Δοκιμάζουμε τη σάλτσα για αλάτι, διορθώνουμε. Ρίχνουμε και λίγο φρεκοτριμμένο πιπέρι.

Εν τω μεταξύ κοιτάμε πότε πότε τις πατάτες. Αν χρειάζονται νερό προθέτουμε λίγο. Λίγο πριν βράσουν προσθέτουμε τη σάλτσα ajopollo κι αφήνουμε να μαγειρευτούν μαζί για λίγα λεπτά. Διορθώνουμε το αλάτι και σερβίρουμε αμέσως.

*Δοκίμασα τη σάλτσα, τη μια χωρίς, τη δεύτερη με σαφράν. Προσωπικά μου άρεσε περισσότερο με την προσθήκη σαφράν.

Χαμένοι στα #Hashtag

Οι δέκα -περίπου- προηγούμενες μέρες κύλησαν κάπως περίεργα. Δεν ήμουν ο συνηθισμένος μου εαυτός. Τη μια λειτουργούσα σχεδόν στα όρια της υστερικής νεύρωσης, ξεσπούσα εύκολα κι αναίτια, την άλλη έπεφτα σε περιόδους απομόνωσης, μακράς σιωπής κι απραξίας, αναστέναζα βαριά κι έπιανα το κεφάλι με αγωνία περισσή. Η αιτία ήταν μία: Eurogroup!

Όλες αυτές τις μέρες καθόμουν μπροστά στον υπολογιστή, έχοντας μόνιμα ανοιγμένη τη σελίδα του twitter και στην αναζήτηση το ένα και μοναδικό hashtag : #Eurogroup. Τα tweets έπεφταν σαν το χαλάζι και  η διάθεση μου τα ακολουθούσε θυμίζοντας τον δείκτη του Χρηματιστηρίου Αθηνών. Ακύρωσα ραντεβού για καφέ και shopping, οι γονείς μου έκλεισαν το τηλέφωνο στα μούτρα μετά από δεκάλεπτο Eurogroup-ικό παραλήρημα μου, έπαψα να έχω διάθεση για μαγείρεμα -μόνο τα τυπικά και γνωστά-, ακύρωσα την ανάρτηση που είχα ετοιμάσει προς τιμήν του αγίου του έρωτα (μεγάλη η χάρη του), σε άλλο ανάλογο παραλήρημα όπου ούρλιαζα ότι θέλω να μιλήσω στον Υπουργό Οικονομίας, καλός  φίλος μου εμπιστεύτηκε ότι τον γνώριζε προσωπικά και, "θες Crispy το τηλέφωνό του" και ναι ομολογώ ότι μπήκα στον πειρασμό. Ήρθε η Παρασκευή, το εξτραορντινέρι Γιουρογκρουπ έγινε, κράτησε όλη μέρα, η αγωνία κορυφώθηκε, αποφάσεις πάρθηκαν , ο καθένας τις ερμήνευσε όπως ήθελε, ήρθε το Σάββατο, οι ερμηνείες συνέχισαν να δίνουν και να παίρνουν, αλλά από την άλλη σαν να άρχισα να συνέρχομαι, κι εκεί κάπου, μεσημέρι πια, θυμήθηκα ότι φίλος που αυτόν τον καιρό βρίσκεται στο Εδιμβούργο, μου είχε στείλει προ ημερών στο inbox ισπανική συνταγή! Γεια σου Ευρώπη! Κι έτσι πιάσαμε, επιτέλους, πάλι τις κατσαρόλες και τις κουτάλες.

Μεθυσμένο κοτόπουλο

(Κοτόπουλο με πατάτες μαγειρεμένο στην κατσαρόλα με μπύρα)

 Υλικά για 4 άτομα

1 κοτόπουλο κομμένο στα τέσσερα
2 κρεμμύδια ψιλοκομμένα
2 καρότα κομμένα σε μικρούς κύβους
4 μεγαλούτσικες πατάτες
2 μπουκάλια μπύρα των 330 ml (Η μπύρα να είναι καλής ποιότητας κι αρωματική*)
ελαιόλαδο
λίγο αλεύρι
αλάτι
πιπέρι

Σε ένα τηγάνι ζεσταίνουμε λίγο ελαιόλαδο. Αλευρώνουμε τα κομμάτια κοτόπουλου και τα τηγανίζουμε καλά, μέχρι να ροδίσουν. Σε μια κατσαρόλα ζεσταίνουμε λίγο ελαιόλαδο και σοτάρουμε σε αυτό το κρεμμύδι. Προσθέτουμε το κρέας, το καρότο, την μπύρα και σκεπάζουμε. Αφήνουμε το φαγητό να βράσει σε μέτρια φωτιά για 20 λεπτά τουλάχιστον.

Εν τω μεταξύ, πλένουμε, καθαρίζουμε και κόβουμε τις πατάτες σε μεγάλους κύβους (περίπου 2 εκ μήκος, "το χάρακα, το χάρακα",  θυμηθείτε ότι "στις λεπτομέρειες κρύβεται ο διάβολος", πόσες φορές ακούσαμε αυτήν την φράση τις τελευταίες μέρες.)

Μετά από 20-30 λεπτά προσθέτουμε και τις πατάτες, σκεπάζουμε κι αφήνουμε το φαγητό να σιγοβράσει μέχρι να μαλακώσουν οι πατάτες. Σε αυτή τη φάση κι ενώ το φαγητό έχει ακόμα υγρά, τελειώνουμε το μαγείρεμα έχοντας ανοιχτό το καπάκι- έτσι θα εξατμιστεί και το υπόλοιπο αλκοόλ (το αλκοόλ αν δεν εξατμιστεί πλήρως αφήνει μια ελαφριά πικράδα). Στο τέλος δοκιμάζουμε και βάζουμε όσο αλάτι χρειάζεται. Συμπληρώνουμε με φρεκοτριμμένο πιπέρι.

*Χρησιμοποίησα McFarland γιατί αυτή έτυχε να έχω στο σπίτι. Τον τελευταίο καιρό κυκλοφορούν αρκετές ελληνικές μπύρες, μικρής παραγωγής κι εξαιρετικής ποιότητας. Κάποιες από αυτές είναι έντονα αρωματικές, ιδανικές για το συγκεκριμένο πιάτο.

Cheers! Μέχρι το επόμενο Eurogroup!

Έγκλημα και μαγειρική!

Όσοι επισκέπετεστε συχνά το μπλογκ θα γνωρίζετε την αδυναμία μου στο αστυνομικό μυθιστόρημα. Όλα ξεκίνησαν όταν δώδεκα ετών ''έκλεψα'' από τη βιβλιοθήκη του πατέρα μου τα ''Άπαντα του Σέρλοκ Χόλμς''. Ήταν μοναδική εμπειρία η γνωριμία με αυτόν τον εκκεντρικό ντετέκτιβ. Μέχρι τότε οι μυθιστορηματικοί ήρωες που είχα γνωρίσει ξεπηδούσαν από τα βιβλία του Ιουλίου Βερν (ναι υπήρξε μια εποχή που τα παιδιά διάβαζαν τις ''20000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα'' και ''Τα παιδιά του πλοίαρχου Γκραντ'') . Μετά γνώρισα τους διάφορους, επαγγελματίες ή μη, ντετέκτιβ της Άγκαθα Κρίστι κι αργότερα έπεσα στα βαθιά, διασχίζοντας τον Ατλαντικό και συναντώντας τους αρχετυπικούς ήρωες των Ρέιμοντ Τσάντλερ και Ντάσιελ Χάμετ.

Πάλι πίσω στην Ευρώπη, γνώρισα τον επιθεωρητή Μαιγκρέ, τον Τζων Ρέμπους, τον Πέπε Καρβάλιο, τον επιθεωρητή Μονταλμπάνο, τον επιθεωρητή Γουέξφορντ, τον επιθεωρητή Άνταμ Νταλγκλίς, τον αξεπέραστο Φάμπιο Μοντάλ, τον αστυνόμο Μπραϊμ Λομπ, τον δικό μας αστυνόμο Χαρίτο, και τώρα τελευταία όλους εκείνους τους Σκανδιναβούς από τον Βαργκ Βέουμ ως τον Πωλ Γελμ. Ο κατάλογος συμπληρώνεται από ήρωες που επαγγελματικά δεν είναι αστυνομικοί ή ντετέκτιβ, αλλά κάτω από ορισμένες καταστάσεις καλούνται να διαλευκάνουν κάποιο έγκλημα. Αυτοί είναι κυρίως συγγραφείς ή δημοσιογράφοι, χαρακτηριστικό και διάσημο πια παράδειγμα ο Μίκαελ Μπλουμκβιστ ήρωας του Στιγκ Λάρσον στην περίφημη πια τριλογία του Μιλένιουμ.

Τον πρώτο καιρό, διαβάζοντας όλα εκείνα τα αστυνομικά μυθιστορήματα το μόνο που με ενδιέφερε ήταν η λύση του μυστηρίου. Σιγά σιγά όμως και καθώς περνούσαν τα χρόνια άρχισα να ενδιαφέρομαι περισσότερο για τον ίδιο τον πρωταγωνιστή. Ποιος ήταν στ' αλήθεια; Ποιες ήταν οι συνήθειες του; Είχε οικογένεια; Ήταν μοναχικός τύπος; Τι έτρωγε; Το τελευταίο μου έγινε εμμονή κι άρχισα να ψάχνω στις σελίδες των βιβλίων αναφορές στις γαστριμαργικές συνήθειες των διωκτών του εγκλήματος. Αθεράπευτος γκουρμέ και σοκολατομανής ο Ερκύλ Πουαρό, ο Μαιγκρέ τιμά με υπερηφάνεια τη γνήσια γαλλική κουζίνα της (αφανούς) συζύγου, ο Φιλ Μάρλοου απολαμβάνει ζουμερά στέικ που τα κατεβάζει με μπέρμπον, ο Χαρίτος τρελαίνεται για τα γεμιστά της γυναίκας του, ο Ρέμπους  ρουφά ακάθεκτος την πολλοστή IPA του, οι Σκανδιναβοί πίνουν τόνους καφέ. Έχω καταλήξει ότι οι πιο γκουρμέ ήταν τρεις και μάλλον δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι κι οι τρεις ήταν Μεσόγειοι.

1. Ο Φαμπιό Μοντάλ ο τραγικός ήρωας του σπουδαίου Ζαν-Κλωντ Ιζζό (σας συνιστώ ανεπιφύλακτα την τριλογία της Μασσαλίας). Σε αρκετά σημεία των βιβλίων υπάρχουν εκτενή αποσπάσματα όπου σχεδόν παρατίθενται συνταγές της Νοτίου Γαλλίας και φυσικά ο Φαμπιό δεν κρύβει την αδυναμία του στα ροζέ κρασιά της περιοχής.
2. Ο επιθεωρητή Μονταλμπάνο του Αντρέα Καμιλέρι. Κάπου στη Σικελία, στη φανταστική πόλη Βιγκάτα, ο πολύς Σάλβο τρώει όλα τα καλούδια του κόσμου -τρελαίνεται για μπαρμπούνια- κι εμάς μας τρέχουν τα σάλια από τις περιγραφές των εδεσμάτων. Δεν θυμάμαι σε ποιο βιβλίο της σειράς συμβαίνει, αλλά κάθε 2-3 σελίδες υπάρχει περιγραφή φαγητού!
3. Ο Πέπε Καρβάλιο, ο οποίος υπήρξε η αφορμή γι' αυτήν την ανάρτηση! Βλέπετε, ο δημιουργός του, ο εξαιρετικός Ισπανός συγγραφέας Μανουέλ Βάθκεθ Μονταλμπάν έκλεισε πρόσφατα δέκα χρόνια απουσίας από τον μάταιο τούτο κόσμο. Τι να πει κανείς για τον Πέπε και τις γαστριμαργικές του συνήθειες! Ο εν λόγω κύριος είναι στην κυριολεξία ο Φεράν Αντριά της αστυνομικής λογοτεχνίας. Τυγχάνει να έχω ένα βιβλίο των εκδόσεων Μεταίχμιο, όπου ο συγγραφέας παραθέτει μαζεμένες όλες τις συνταγές (η ισπανική κουζίνα στο απόγειο της) που έχουν μαγειρευτεί (ή φαγωθεί) από τον ήρωα του. Στο εξώφυλλο διαβάζουμε το αγαπημένο μότο του Πέπε: ''Κανένα ανθρώπινο ον αδιάφορο μπροστά στο φαγητό δεν είναι άξιο εμπιστοσύνης''. Πιστεύω ότι συμφωνείτε!

Από τις συνταγές του βιβλίου διάλεξα την πιο εύκολη και πιο βατή - δηλαδή υλικά που μπορούμε να βρούμε εύκολα εδώ και σε συνδυασμούς που δεν προκαλούν απορία (πχ πικάντικο ρύζι με κουνέλι...και σαλιγκάρια). Επίσης κατά κάποιον τρόπο κλείνω την τριλογία ισπανικών πιάτων με πατάτες:

Patatas bravas
Patatas a lo pobre
και....

Patatas a la Riojana

(Παραλλαγή συνταγής από το βιβλίο του Μανουέλ Βάθκεθ Μονταλμπάν ''Οι συνταγές του Πέπε Καρβάλιο'', εκδ. Μεταίχμιο)

Υλικά για 4 άτομα

3/4 κιλού πατάτες (περίπου 4 μέτριες)
250 γρ τσορίθο (θα ζητήσετε ολόκληρο κομμάτι το οποίο θα κόψετε εσείς σε μεγάλες πλάγιες φέτες)
1 μεγάλο κρεμμύδι ή 2 μετρίου μεγέθους
3 ώριμες ντομάτες
3 πιπεριές πράσινες ή κόκκινες
λάδι
αλάτι
1 ποτήρι καλό ζωμό (προαιρετικά)

Κόβετε το τσορίθο σε πλάγιες φέτες
Καθαρίζετε και κόβετε τις πατάτες σε χοντρά κομμάτια.
Καθαρίζετε και τρίβετε τις ντομάτες.
Καθαρίζετε και κόβετε τις πιπεριές σε λωρίδες .
Καθαρίζετε το κρεμμύδι και το ψιλοκόβετε.
Σε λάδι που καίει καλά σοτάρετε το τσορίθο. Το βγάζετε και στο ίδιο λάδι σοτάρετε τα κρεμμύδια. Μόλις πάρουν χρώμα προσθέτετε τις ντομάτες, τις πατάτες, το λουκάνικο και τις πιπεριές.  Ανακατώνετε, προσθέτετε ένα ποτήρι νερό ή ζωμό, αλατίζετε, σκεπάζετε κι αφήνετε το φαγητό να σιγοβράσει μέχρι να μαλακώσουν οι πατάτες. Καλό είναι το φαγητό να μην είναι πολύ στεγνό όταν είναι έτοιμο.

Την συνταγή την πρωτάκουσα παρακολουθώντας το καλοκαίρι μια ωραιότατη ισπανική αστυνομική σειρά, Los misterios de Laura. Η Λάουρα είναι μια πανέξυπνη αστυνομικός που λύνει διάφορες μυστήριες υποθέσεις. Κι επιτέλους, να μια πρωταγωνίστρια που δεν είναι σέξι, ψηλή, εντυπωσιακή, πανέμορφη, καλοχτενισμένη όπως αυτές που βλέπουμε στις αντίστοιχες αμερικάνικες σειρές. Η Λάουρα είναι απλή, φορά Ζάρα (!), τις περισσότερες φορές δεν προλαβαίνει να χτενιστεί, έχει χιούμορ. Α, παίζει κι ένας κούκλος ονόματι Οριόλ Ταρασσόν , ο Χιου Τζάκμαν της Ισπανίας!!!
Σε κάποιο επεισόδιο, η Λάουρα ερευνά την κουζίνα ενός σπιτιού και της λέει η μαμά της που τη συνοδεύει ''Ωραία κουζίνα'', ''Μπα'' , της λέει η Λάουρα κλείνοντας μια ντουλάπα που έχει μόλις επιθεωρήσει, ''Δεν υπάρχουν υλικά για να φτιάξω τις αγαπημένες μου Patatas a la Riojana''!

Η Λάουρα με εκείνον τον κούκλο βοηθό που λεγαμε!

Μικρές μανίες.

Από μικρή έχω μανία με τα περιοδικά. Σε πολλές φάσεις της ζωής μου έχω μαζέψει άπειρα περιοδικά κι έχω βρεθεί δυστυχώς στη δυσάρεστη θέση να τα αποχωριστώ, είτε λόγω μετακόμισης είτε λόγω έλλειψης χώρου. Πριν μερικά χρόνια βρέθηκα με ένα πολύ μεγάλο -μα πάρα πολύ μεγάλο- αριθμό κινηματογραφικών και γαστρονομικών περιοδικών. Θα μετακόμιζα κι έτσι πήρα την οδυνηρή απόφαση να αποχωριστώ κάποια από αυτά. Αλλά ποια; Τα πιο παλιά σε ημερομηνία; Τα γαστρονομικά; Τα κινηματογραφικά; Με μεγάλη στεναχώρια -μα πώς είναι δυνατόν να δένεσαι συναισθηματικά με το χαρτί;- έδιωξα τα τελευταία. Και ναι, το έχω μετανιώσει για πολλούς λόγους. Κι έτσι έμειναν τα γαστρονομικά τα οποία, να' ναι καλά, ...ακόμα αβγατίζουν. Και παρόλο που δημιουργούν πολλά προβλήματα -ένεκα έλλειψης χώρου, δεν μένουμε και σε καμιά βίλα κε. Στουρνάρα- θα μείνουν εδώ. Δεν θα πουληθούν, ούτε θα πολτοποιηθούν. Μου είναι μεγάλη παρηγοριά, ιδιαίτερα τα ξένα που έχω κατά καιρούς αγοράσει. Ξεφυλλίζοντας τα, όχι μόνο πέφτω σε συνταγές που δεν είχα προσέξει ή που είχα προσέξει κι είχα τσακίσει τη σελίδα και μετά τις έφαγε το μαύρο το σκοτάδι αλλά επανήλθαν στο φως με το επίμονο, επαναλαμβανόμενο ξεφύλλισμα.... Όχι, το ξεφύλλισμα αυτών των περιοδικών είναι πια και ''ταξίδι''. Διαβάζοντας το Olive, ''διακτινίζομαι'' για λίγο στο Λονδίνο, με το ''Sale e pepe'' στη Ρώμη, το Μιλάνο, τη Βενετία, παντού στην Ιταλία. Με το ''Cuisine et vins de France'' με χτυπά παριζιάνικο αεράκι. Και δεν στοιχίζει τίποτα. Ένας καλός καφές ή ένα ποτήρι κρασί και ξεκινά το ''επίμονο ξεφύλλισμα''. ''Φάτε μάτια ψάρια κι η κοιλιά περίδρομο'', που λέει κι ο λαός αλλά είναι κι αυτός ένας -πολύ φθηνός - τρόπος για να ξεφεύγει κανείς από αυτήν την μαύρη, μίζερη πραγματικότητα που μας πνίγει....

Και να που ξεφυλλίζοντας μια μέρα ένα παλιότερο τεύχος του Olive έπεσα πάνω σε μια συνταγή που με έκανε να χαμογελάσω -ένα πικρό χαμόγελο. Ήταν μια συνταγή με τα απλούστερα υλικά του κόσμου, μια συνταγή νόστιμη όσο δεν έπαιρνε και συνάμα ταπεινή. Μια συνταγή κατάλληλη για τις εποχές που ζούμε. Γιατί το να μαγειρεύεις με ταπεινά υλικά δεν σημαίνει ότι δεν τρως και νόστιμα!

Patatas a lo pobre 

(Πατάτες του φτωχού)

Ισπανική συνταγή από το περιοδικό Olive -προσαρμοσμένη .

Υλικά για 3-4 άτομα

4 μεγάλες πατάτες
2 μεγάλα κρεμμύδια
3 σκελίδες σκόρδο
4-5 πράσινες μακριές πιπεριές
2 φύλλα δάφνης
1 ποτήρι ελαιόλαδο

Ετοιμάζετε τα υλικά. Πλένετε τις πατάτες, τις καθαρίζετε και τις κόβετε σε ροδέλες, ούτε πολύ χοντρές ούτε πολύ λεπτές. Καθαρίζετε τα κρεμμύδια και το σκόρδο και τα κόβετε σε λεπτές φετούλες. Καθαρίζετε τις πιπεριές και τις κόβετε σε κομμάτια.
Σε ένα βαθύ τηγάνι με παχιά βάση ζεσταίνετε το 1/3 του λαδιού. Σωτάρετε τα κρεμμύδια και τα αφήνετε να σιγοβράσουν μέχρι που θα αρχίσουν να καραμελώνουν -περίπου 20 λεπτά. Προσθέτετε το σκόρδο, την πιπεριά και τη δάφνη, ανακατώνετε κι αφήνετε το φαγητό να σοταριστεί για λίγα λεπτά ακόμη. Προσθέτετε το υπόλοιπο λάδι. Το αφήνετε να ζεσταθεί καλά και προσθέτετε τις πατάτες. Σκεπάζετε κι αφήνετε το φαγητό να μαγειρευτεί μέχρι να μαλακώσουν οι πατάτες. Αν φοβάστε ότιο πάτος του τηγανιού δεν είναι αρκετά παχύς, ρίξτε λίγο νερό.
Οι πατάτες σερβίρονται ζεστές ή κρύες.
Αν θέλετε μπορείτε να τις έχετε ως συνοδευτικό για κυρίως πιάτο. Σας προτείνω αυτό (το ισπανικό κοτόπουλο φούρνου με σκόρδο) για να κάνετε ισπανικό δίδυμο!

Κι έτσι οι μικρές μανίες δεν είναι πια μόνο το ''επίμονο ξεφύλλισμα'' αλλά και η επίμονη αναζήτηση τρόπων να νοστιμίζουμε με ταπεινά υλικά το τραπέζι μας!

P.I.G.S. (#S)

Τελειώνουμε σήμερα το αυγουστιάτικο αφιέρωμα στα οικονομικά ''γουρούνια'' του ευρωπαϊκού νότου με την Ισπανία.

Η Ισπανία είναι πρόσφατος σφοδρός έρωτας. Όλα ξεκίνησαν τυχαία όταν πριν δύο χρόνια αποφασίσαμε -ως αντίδοτο στην κρίση- να παρακολουθήσουμε μαθήματα Ισπανικών στο Ινστιτούτο Θερβάντες. Ο έρωτας ήταν κεραυνοβόλος , μα τι υπέροχη παθιάρικη, τσαχπίνα και σέξι γλώσσα είναι η Ισπανική! Κολλήσαμε βέβαια κι αρχίσαμε να μαθαίνουμε περισσότερα για μια χώρα την οποία, η αλήθεια είναι, δεν γνωρίζαμε καλά. Όλοι έχουμε προσχηματισμένες εικόνες για άλλες χώρες και εμμένουμε σε αυτές ενώ όταν αρχίζουμε να ψάχνουμε, να διαβάζουμε και να μαθαίνουμε περισσότερα, οι εικόνες αλλάζουν, αποκτούν ουσία, σαφήνεια και βάθος. Όλα είναι θέμα γνώσης και παιδείας μάλλον. Το καλό είναι ότι αρχίσαμε να μαθαίνουμε πολλά και για την κουζίνα της. Κι εδώ ήρθε η μεγάλη έκπληξη!

Ο περισσότερος κόσμος έχει στο μυαλό του ότι η ισπανική κουζίνα είναι μόνο παέγια, τσορίθο και γκασπάτσο.  Όμως είναι κάτι πολύ περισσότερο και μάλλον υπάρχει πολύ αξιοποιήσιμο υλικό, άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι η Ισπανία είναι πια στο επίκεντρο του διεθνούς γαστρονομικού ενδιαφέροντος! Αν κάποτε έβρισκες τα καλύτερα εστιατόρια στον κόσμο στο Παρίσι ή τη Νέα Υόρκη, τώρα πια η έδρα τους είναι η Ισπανία! Οι μεγάλες ναυαρχίδες είναι βέβαια τα εστιατόρια των Ferran Adria (το El Bulli έχει κλείσει πια αλλά δεν παύει να είναι σημείο αναφοράς) και Juan Mari Arzak (να σημειώσουμε ότι η κόρη του Elena έχει ψηφιστεί ως η καλύτερη γυναίκα chef στον κόσμο, κι ακούγοντας την προ ημερών σε συνέντευξη στο κρατικό ισπανικό ραδιόφωνο ανακάλυψα ότι είναι ένας πολύ έξυπνος, πνευματώδης και σεμνός άνθρωπος - και λατρεύει τις αγκινάρες!). Εν τω μεταξύ ανάμεσα στις 10 πρώτες θέσεις στον κατάλογο των 50 καλύτερων εστιατορίων του κόσμου, τα 3 είναι ισπανικά! Και μάλιστα το νούμερο ούνο είναι ισπανικό! Κι όσο προχωρούμε στον κατάλογο τόσο περισσότερα ισπανικά εστιατόρια συναντάμε! Τυχαίο; Όχι! Πριν καιρό είχα διαβάσει κάπου πώς κατάφεραν οι Ισπανοί να βγουν από το τέλμα της προκάτ παέγιας και των μαραμένων τάπας. Κάπου στα τέλη της δεκαετίας του 70 συνειδητοποίησαν ότι έπρεπε να εκμεταλλευτούν την όποια γαστρονομική τους παράδοση  και να αφήσουν πίσω τα εύκολα κι ανούσια (οι παέγιες της Βιλαρίμπα και της Βιλαμπάχο που λέγαμε) και ξεκίνησαν να οργανώνονται σε τοπικό επίπεδο ψάχνοντας κι αναμοχλεύοντας τις κουζίνες, τις τεχνικές μαγειρέματος και τα προϊόντα τους. Χρειάστηκε πολλών χρόνων συντονισμένη δουλειά, βοήθησε και το κεντρικό κράτος βέβαια με ουσιαστικό τρόπο. Τώρα πια πόλεις όπως το San Sebástian ή η Girona ξεχωρίζουν στον παγκόσμιο γαστρονομικό χάρτη.

Για σήμερα έχουμε ένα πιάτο στο οποίο δεσπόζει ένα υλικό που μάλλον αγαπούν πολύ οι Ισπανοί. El ajo, το σκόρδο δηλαδή! Μην φοβηθείτε καθόλου την ποσότητα με την οποία εμφανίζεται στη συνταγή! Τα καταφέρνει και στέκεται διακριτικά- πληθωρικό μεν αλλά διακριτικό. Κάτι σαν τον Χαβιέ Μπαρδέμ ας πούμε!!

Pollo al ajillo (κοτόπουλο με σκόρδο με τον ισπανικό τρόπο)

Υλικά για 4 άτομα
(Προσοχή! Το φαγητό θέλει τουλάχιστον μια νύχτα μαρινάρισμα)

2-3 μπούτια με το πάνω μέρος (να βγαίνει περίπου 1 κιλό)
1 κεφάλι σκόρδο
1 ποτήρι νερού καλό λευκό κρασί
μερικά κλωναράκια φρέσκο θυμάρι
ελαιόλαδο
αλάτι
πιπέρι

Αποβραδίς θα βάλετε το κοτόπουλο σε ένα μη-μεταλλικό μπολ με το κρασί και μισό ποτήρι λάδι. Θα προσθέσετε το κεφάλι του σκόρδου το οποίο θα έχετε κόψει στη μέση οριζοντίως, το θυμάρι, αλάτι , πιπέρι, θα ανακατέψετε καλά και θα σκεπάσετε το μπολ με μεμβράνη και θα το βάλετε στο ψυγείο. Αφήστε το να μαριναριστεί τουλάχιστον για 12 ώρες.
Την άλλη μέρα όταν είστε έτοιμοι να το μαγειρέψετε, ανοίξτε τον φούρνο για να τον προθερμάνετε στους 180 βαθμούς. Βγάλτε το κοτόπουλο από τη μαρινάδα και σκουπίστε το καλά με χαρτί κουζίνας. Σε βαθύ τηγάνι ζεστάνετε πολύ καλά λίγο λάδι και τηγανίστε το κοτόπουλο μέχρι να γίνει τραγανή η πετσούλα του και να πάρει όμορφο χρυσό χρώμα. Ρίξτε τη μαρινάδα στο τηγάνι, αφήστε να πάρει μια βράση και ρίξτε όλο το περιεχόμενο σε ένα ταψί. Σκεπάστε το με αλουμινόχαρτο και βάλτε το στο φούρνο. Ψήστε για τουλάχιστον μιάμιση ώρα μέχρι που το κρέας θα είναι πολύ τρυφερό και θα αποσπάται εύκολα από το κόκαλο. Βάλτε το κοτόπουλο και το σκόρδο σε μια πιατέλα. Το ζουμί που έχει μείνει, βάλτε το σε μια κατσαρόλα και βράστε το ανακατώνοντας συνέχεια. Όταν πήξει λίγο ρίξτε το πάνω στο κοτόπουλο. Σερβίρεται και τρώγεται επί τόπου με κρασί δικής σας επιλογής!

    

Dos años de amor μετράμε μέχρι στιγμής και συνεχίζουμε ακάθεκτες τα μαθήματα Ισπανικής!

Κι εδώ τελείωσε το αφιέρωμα μας στις κουζίνες των χωρών του ευρωπαϊκού νότου που τελούν υπό κρίση. Ευτυχώς που διαθέτουν νόστιμες κουζίνες, είναι κι αυτό μια παρηγοριά.

Ραντεβού πάλι εδώ στα μέσα του Σεπτέμβρη.

Ζήτω ο Νότος!

Είδαμε χθες την νέα ταινία του φοβερού και τρομερού Pedro Almodóvar και...δεν κρατιόμαστε να κάνουμε ένα μικρό αφιέρωμα στην Ισπανία αυτήν την εβδομάδα, να ευχαριστήσουμε κατά κάποιον τρόπο τον  Pedro γι' αυτήν την αλέγκρα, σπιρτόζικη, pick-me-up ταινία! Όσοι την είχαν δει πριν τη δω  μου είπαν το ίδιο πράγμα :''Απλά είχα ανάγκη να γελάσω''. Κι έτσι είναι. Είναι μια ταινία που προσφέρεται ιδανικά για να ξεχαστούμε από τη ζοφερή κατάσταση που επικρατεί στον νότο της Ευρώπης. Κι έχω την εντύπωση ότι ο Pedro γύρισε αυτήν την ταινία για εμάς, τους άμοιρους κατοίκους του Νότου, που δεν ξέρουμε πια από πού να φυλαχτούμε- η επίθεση από τον Βορρά είναι αμείλικτη.... . Έτσι βρίσκουμε παρηγοριά στις σκοτεινές αίθουσες και στον πολύχρωμο, παθιάρικο, σέξι, συναισθηματικό κόσμο του Almodóvar, κι όλα, έστω για λίγο,  μοιάζουν πιο ανεκτά.

Στο προηγούμενο μάθημα Ισπανικών, κάπως το έφερε η κουβέντα κι η καθηγήτρια αποκάλυψε το αγαπημένο της ισπανικό πιάτο! Είναι μια πίτα με τόνο, απλή σε σύλληψη, με υλικά που αρέσουν πολύ στους Ισπανούς: τόνος, αυγά, αρακάς! Μπήκαμε στον πειρασμό και την φτιάξαμε χθες για να έχουμε κάτι να συνοδέψει τον κλασικό μπακαλιάρο-σκορδαλιά . Τελικά ήταν υπερνόστιμη, άρεσε πάρα πολύ (μάλιστα προτιμήθηκε από αυτούς που ήθελαν να αποφύγουν το σκόρδο της σκορδαλιάς!) κι έτσι δεν έχουμε παρά να διαλαλήσουμε: Ελλάς-Ισπανία- Συμμαχία!

Ισπανική πίτα με τόνο

Υλικά για πίτα σε ταψί διαμέτρου 20 εκ περίπου

Για την ζύμη:

1/2 φλιτζάνι ελαιόλαδο
1/2 φλιτζάνι λευκό κρασί
2  1/3  φλιτζάνια αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1 αυγό
1 κουταλάκι του γλυκού μαγειρική σόδα

Για την γέμιση:

1 κρεμμύδι μέτριο ψιλοκομμένο
1 κουτί ντομάτα κονκασέ
1 κονσέρβα τόνο
1 φλιτζάνι αρακά ψιλοκομμένο
1 αυγό σφιχτοβρασμένο
αλάτι
πιπέρι

Σε ένα μεγάλο μπολ τοποθετείτε όλα τα υλικά της ζύμης εκτός από το αλεύρι. Ανακατώνετε με ένα πιρούνι. Ρίχνετε λίγο λίγο το αλεύρι και συνεχίζεται να ανακατώνετε με το πιρούνι. Όταν πια έχει σφίξει καλά η ζύμη, ρίχνετε το υπόλοιπο αλεύρι και ζυμώνετε με τα χέρια. Θα πάρετε μια μαλακή, εύπλαστη ζύμη που δεν κολλά στα χέρια. Την διπλώνετε σε μεμβράνη κουζίνας και την αφήνετε να ηρεμήσει για μια ώρα τουλάχιστον.
Φτιάχνετε την γέμιση. Σε ένα βαθύ τηγάνι ζεσταίνετε λίγο λάδι στο οποίο σοτάρετε το κρεμμύδι. Ρίχνετε την ντομάτα και τον αρακά, αλατοπιπερώνετε και βράζετε μέχρι να μείνει η σάλτσα χωρίς υγρά. Ρίχνετε τον τόνο και τον σπάτε με το πιρούνι σε πολύ μικρά κομμάτια.  Βράζετε το αβγό σφιχτά. Αφήνετε τη σάλτσα να κρυώσει. Κόβετε το αυγό σε πολύ μικρά κομμάτια και το προσθέτετε στην σάλτσα.
Απλώνετε πολύ λίγο λάδι στη βάση και τα άκρα του ταψιού. Ανοίγετε την ζύμη σε δύο φύλλα. Απλώνετε το ένα στο ταψί κι από πάνω απλώνετε ομοιόμορφα την σάλτσα. Σκεπάζετε με το δεύτερο φύλλο,  κλείνετε τα άκρα, τρυπάτε εδώ κι εκεί την επιφάνεια και ψήνετε για 40 λεπτά.

Συνοδεύεται με ροζέ κρασί.

Tip: Η ζύμη είναι πολύ εύπλαστη, ως εκ τούτου ...ατίθαση. Προσωπικά, έστρωσα το κάτω φύλλο με τα δάχτυλα και το πάνω μπήκε σε δύο φύλλα!

Τρεις chicos κι ένα....ρυζόγαλο!

Ένα από τα πολλά καλά που έχουν προκύψει από την πρόσφατη επαφή μου με την ισπανική γλώσσα είναι το γεγονός ότι μπορώ να διαβάζω τον φοβερό και τρομερό El Comidista . Μα καλά, θα αναρωτηθείτε, τόσα αριστουργήματα έχει βγάλει η ισπανόφωνη λογοτεχνία κι η Crispy ασχολείται με έναν γαστρονομικό δημοσιογράφο; Ε ναι, αλλά τυγχάνει ο τύπος είναι πολύ ενδιαφέρων κι επιπλέον  έχει πολύ χιούμορ (στοιχείο που εκτιμώ πολύ) και διασκεδάζω αφάνταστα με τις αναρτήσεις του, ιδιαίτερα με εκείνες στις οποίες απαντά σε ερωτήσεις των αναγνωστών του! Όσοι γνωρίζετε την ισπανική γλώσσα σας τον συνιστώ ανεπιφύλακτα. Άλλωστε σας τον είχα.... συστήσει ανεπιφύλακτα πάλι πέρσι τέτοια εποχή ! Ενίοτε ο El Comidista παρουσιάζει κάποια ενδιαφέροντα ισπανικά food blog, κι ο λόγος άλλωστε που επανήλθα σε αυτόν, είναι το blog  που παρουσίασε προχθές. Ο τίτλος του blog τα λέει όλα:  no más tuppers de mamá (όχι άλλα τάππερ της μαμάς) . Όλα ξεκίνησαν όταν οι δύο από τους τρεις νοστιμότατους ιδιοκτήτες του blog βρέθηκαν ως φοιτητές στο Μάντσεστερ. Εκεί εκτός από τη μελέτη το έριξαν και στην μαγειρική κι είδαν ότι τα κατάφερναν πολύ καλά και χωρίς να ξοδεύουν πολλά ....αλλά κυρίως τα κατάφερναν μια χαρά χωρίς τα τάππερ της μαμάς! Κάπου εκεί άρχισα να θυμάμαι με πολλή νοσταλγία τα δικά μου φοιτητικά χρόνια και την...σίτιση κατά τη διάρκεια τους! Τι εποχές! Θυμάμαι το άθλιο φαγητό στο εστιατόριο της σχολής, το εκ περιτροπής μαγείρεμα στις άθλιες γκαρσονιέρες μας -συνήθως μαγειρεύαμε μακαρόνια με....κάτι για να χορτάσουμε ή στα μεγάλα οικονομικά κέφια αυτοσχεδιάζαμε με εξωτικά για την εποχή υλικά- πολύ γάλα (ήταν φθηνό και σε έσωζε σε μεγάλες πείνες), δημητριακά κάθε είδους (όχι επειδή ήταν υγιεινό να τρως δημητριακά αλλά επειδή ήταν φθηνά και χόρταιναν), πολλά τσιπς και γαριδάκια, booze, σοκολάτες, πίτσες ντελίβερι (περισσότερο take away είχε εκείνη την εποχή) ....δεν θυμάμαι όμως να παραλαμβάναμε τάππερ από τις μαμάδες μας. Δεν μας τα επέβαλαν, δεν ήταν άλλωστε αναγκαίο. Θα επιβιώναμε -όπως και επιβιώσαμε - με το κλασικό φοιτητικό μενού δηλαδή ''αχταρμάς κι ό,τι κάτσει''!  Κάπως έτσι ήταν αλλά εδώ που τα λέμε η ζωή ήταν αλλού τότε και ναι λοιπόν,  δεν μας ενδιέφερε διόλου πώς και πότε οι κανακάρηδες κι οι ...κανακαρούδες (!!!) θα τρώγαμε τα υπέροχα κατά τ'άλλα γεμιστά της μαμάς.
Τέλος πάντων, το θέμα δεν είναι η φοιτητική διατροφή πριν και μετά τα τάππερ της μαμάς αλλά η πολύ ωραία δουλειά που κάνουν τα τρία ...πολύ ωραία αγόρια! Ξεφύλλισα λίγο το blog τους κι αποφάσισα να φτιάξω τη δική τους εκδοχή στο arroz con leche , που είναι πάνω κάτω το ισπανικό ρυζόγαλο αλλά με ένα πολύ όμορφο twist, που το κάνει ιδανικό επιδόρπιο γλυκό. Είναι κάτι παραπάνω από υπέροχο, θα το λατρέψετε! Τέλος να αναφέρω ότι οι αλλαγές που έκανα αφορούν τα αρωματικά υλικά. Αντί για φλούδα λεμονιού και πορτοκαλιού προτίμησα βανίλια.

Arroz con leche  με σοκολατένιες στρώσεις(Ισπανικό ρυζόγαλο από το blog no más tuppers de mamá )

Υλικά για 4 μερίδες

900 ml πλήρες γάλα
7 κουταλιές μεγάλες και γεμάτες ρύζι (τα αγόρια συνιστούν ρύζι τύπου bomba, εν Ελλάδι δεν διαθέτουμε τέτοιο ρύζι αλλά επειδή κάπου είδα ότι οι Ισπανοί το χρησιμοποιούν για ριζότο μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε αντίστοιχα Καρολίνα. Προσωπικά χρησιμοποίησα ....Γλασέ!)
5 κουταλιές καστανή ζάχαρη
1 κλαράκι κανέλα
1/2 κλαράκι βανίλια ανοιγμένο στη μέση

Επίσης:

80 γρ κουβερτούρα
λίγα φουντούκια σπασμένα

Παίρνετε μια κατσαρόλα και βρέχετε το εσωτερικό της - σύμφωνα με τους chicos αυτό θα βοηθήσει να μην κολλήσει το γάλα στην κατσαρόλα. Ρίχνετε το γάλα στην κατσαρόλα με την κανέλα και την βανίλια και το ζεσταίνετε σε μέτρια φωτιά. Στα δέκα λεπτά περίπου ανεβάζετε την φωτιά και περιμένετε να φτάσει το γάλα στο σημείο βρασμού. Αφαιρείτε την κανέλα και την βανίλια , προσθέτετε το ρύζι , χαμηλώνετε πάλι τη φωτιά και για μισή ώρα τουλάχιστον θα ανακατεύετε ήρεμα κι απαλά το ρύζι με το γάλα. Μισή ώρα;;; Μισή ώρα πάνω από μια κατσαρόλα; Τι μπορώ να κάνω κατά τη διάρκεια αυτής της μισής ώρας όπου δεν θα μπορώ να κάνω τίποτα;;;, θα αναρωτηθείτε. Η απάντηση είναι : σκέψου! Ρίξ' το στις σκέψεις. Για παράδειγμα: Τι θα κάνω τα Χριστούγεννα; Τι θα μπορούσα να κάνω τα Χριστούγεννα ή τι θα ήθελα να κάνω τα Χριστούγεννα αλλά αυτός ο απαίσιος Υπουργός Οικονομικών... μπλα μπλα μπλα.... Ε, καλά μην σας πιάσει και κατάθλιψη, ένα ισπανικό ρυζόγαλο φτιάχνετε. Πιάστε καλύτερα ένα βιβλίο με το ένα χέρι και με το άλλο συνεχίστε το ανακάτωμα.
Για δες, για δες! Το ρυζόγαλο στη μισή ώρα είναι έτοιμο -προσοχή αυτό θα εξαρτηθεί από τον τύπο του ρυζιού, δοκιμάστε να σιγουρευτείτε ότι έχει βράσει αλλιώς συνεχίστε λίγο ακόμα...το διάβασμα ή τις σκέψεις!!- , έχει γίνει κρεμώδες κι ακριβώς πριν το βγάλετε από τη φωτιά ρίχνετε τη ζάχαρη. Δίνετε ένα τελευταίο ανακάτωμα και το αφήνετε να κρυώσει για 2 ώρες περίπου.
Ετοιμάζετε τη σοκολατένια στρώση. Σε μπαιν μαρί λιώνετε την κουβερτούρα. Προσθέτετε σε αυτήν τα φουντούκια - τα οποία καλό είναι να μην είναι ούτε ψίχα ούτε χοντροκομμένα. Απλώνετε το μίγμα πάνω σε αντικολλητικό χαρτί κουζίνας και προσπαθείτε να δημιουργήσουμε μια όσο το δυνατό λεπτή στρώση. Την αφήνετε κι αυτήν να κρυώσει. Αφού κρυώσει την κόβετε σε κομμάτια- όπως βγουν ,δεν χρειάζεται να έχουν τις ακριβείς διαστάσεις των σκευών που θα χρησιμοποιήσετε για να σερβίρετε το γλυκό. Σε μπολάκι ή ποτήρι πλατύ και ρηχό βάζετε ρυζόγαλο κατά το ήμισυ, από πάνω μια στρώση σοκολατένιας πλάκας και συμπληρώνετε με ρυζόγαλο. Σκεπάζετε ή τοποθετείτε όρθια ως ντεκόρ με μια τελευταία σοκολατένια στρώση.

Αχ, καλέ να κι ο Ζαζί! Πάντα πιστός στο χριστουγεννιάτικο ραντεβού ! Ευτυχώς που ήρθες κι εσύ Ζαζί γιατί απ'ότι μάθαμε ο Αη Βασίλης δεν θα έρθει φέτος.

Κρίμα....Κι έλεγα να του ζητήσω ως δώρο έναν καινούργιο θερμοσίφωνα μιας κι ο παλιός...παραπάλιωσε- βρήκε την εποχή κι εκείνος να τα ''φτύσει''!!! 

Μια νευρική κρίση παρακαλώ! Και γρήγορα!

Εποχές νευρικών κρίσεων γενικώς. Κάτι οι περικοπές, τα χαράτσια και οι φόροι που συνεχίζουν ακάθεκτα να βρίσκουν το δρόμο για το γραμματοκιβώτιο μας, κάτι η Τρόικα που διαρκώς απαιτεί, κάτι ΚΔΟΑ* που μας προέκυψαν τελευταία- συγκεκριμένα από τις τελευταίες εκλογές- κάτι κι η ζέστη που συνεχίζει κι αυτή ακάθεκτη συνοδευόμενη πάντα από την ενοχλητική φίλη της την...υγρασία, με όλα αυτά που γίνονται από εδώ κι από εκεί κι οι Ισπανοί να είναι στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος διότι είναι οι μόνοι που επιμένουν να διαμαρτύρονται -εμείς έχουμε τα μπάνια του λαού, δεν προλαβαίνουμε...Με αυτά και με αυτά λοιπόν, θυμήθηκα την ταινία του Πέδρο Αλμοδόβαρ ''Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης'' και με αυτήν σκέφτηκα να συνεχίσω -εν μέσω του υπερ-καυτού θέρους- το φετινό αφιέρωμα σε πιάτα και συνταγές από τον κινηματογράφο.

Στην ταινία γίνεται στην κυριολεξία της τρελής. Οι πρωταγωνίστριες του Αλμοδόβαρ τα δίνουν όλα προσπαθώντας μέσα σε 48 ώρες να λύσουν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν με το αντίθετο φύλο.  Υστερία, απελπισία, κλάματα, απειλές, απ'όλα έχει ο μπαξές.

 Έχει και....σούπα gazpacho (η γνωστή ανδαλουσιανή κρύα σούπα) η οποία παίζει σημαντικό ρόλο στην ταινία! Την ετοιμάζει η αναστατωμένη Pepa (Carmen Maura) προσθέτοντας στην κλασική συνταγή και .... μερικά ηρεμιστικά!

Αρκετοί θα δοκιμάσουν αλλά δεν θα προλάβουν να χαρούν τη δροσιά αυτής της καθαρά καλοκαιρινής σούπας! Εμείς από την άλλη, θα την χαρούμε.....με την προϋπόθεση ότι θα παραλείψουμε τα ηρεμιστικά!

Gazpacho
(Από την ταινία ''Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης'')
2012: Gourmet cinema
Ιούλιος

Υλικά για 4 άτομα

100 γρ μπαγιάτικο ψωμί το οποίο θα έχετε μουσκέψει στο νερό για λίγα λεπτά
4-5 ώριμες ντομάτες τις οποίες θα έχει χαϊδέψει με πολύ τρυφερότητα ο ήλιος. Ντεμέκ ντομάτες (=θερμοκηπίου) απαγορεύονται αυστηρώς.
2 πιπεριές - 1 κόκκινη και 1 πράσινη τις οποίες θα έχετε ψιλοκόψει
1 αγγούρι φρεσκότατο
1 σκελίδα σκόρδο
1 μικρό ποτήρι λάδι
2 κουταλιές εξαιρετικής ποιότητας ξύδι - βασικά συνιστάται ξύδι από sherry.
αλάτι
λίγες ψιλοκομμένες μαύρες ελιές ή φύλλα βασιλικού ή λίγο ψιλοκομμένο φρέσκο κρεμμυδάκι ή...(προαιρετικά για γαρνιτούρα)

Ρίχνουμε τις ντομάτες, το αγγούρι, τις πιπεριές, το σκόρδο και το λάδι σε ένα μπλέντερ και χτυπάμε καλά. Πιέζουμε το ψωμί για να αφαιρέσουμε το νερό που έχει απορροφήσει και το προσθέτουμε κι αυτό. Χτυπάμε λίγο ακόμα μέχρι ο χυλός να γίνει κρεμώδης. Προσθέτουμε το αλάτι και το ξύδι, δοκιμάζουμε κι αν χρειάζεται διορθώνουμε τη γεύση προσθέτοντας λίγο ακόμα αλάτι ή ξύδι. Αν τυχόν η ντομάτα μας δεν είναι το ''καλοκαιρινό λουσμένο στον ήλιο αστέρι'' που περιμέναμε, μπορούμε να διορθώσουμε τη γεύση της με λίγη ζάχαρη και πάστα ντομάτας- πολύ λίγη ποσότητα από το καθένα.
Βάζουμε τη σούπα σε ένα μεγάλο μπολ και μετά στο ψυγείο να κρυώσει καλά.
Σερβίρουμε γαρνίροντας με ό,τι θέλουμε και μας αρέσει περισσότερο. Λίγα φύλλα βασιλικού, φρέσκο κρεμμυδάκι ψιλοκομμένο, ελίτσες, ό,τι γενικώς τραβά η όρεξη σας. Η υποφαινόμενη σκέφτηκε να γαρνίρει τη σούπα με ένα ψιλοκομμένο σφιχτοβρασμένο αυγό αλλά οι υπόλοιποι έφριξαν με την ιδέα.... Ανοιχτά μυαλά σου λέει....

Για τις υπόλοιπες συνταγές του αφιερώματος δείτε εδώ


*ΚΔΟΑ = Κτηνώδης Δύναμη Ογκώδης Άγνοια. Έκφραση που άκουσα πρώτη φορά πριν χρόνια από τον Κωνσταντίνο Τζούμα. Τώρα τελευταία κυκλοφορούν πάρα πολλοί ....επικίνδυνοι κι ενίοτε γραφικοί...

Εκπρόσωποι.

Προχθές ξαφνιάστηκα ευχάριστα βλέποντας στο site της El Pais και στο blog του εξαιρετικού El comidista να δίνεται η συνταγή της κλασικής μας σπανακόπιτας με αφορμή το βιβλίο της κας. Βέφας Αλεξιάδου ''Vefa's kitchen'' . Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Phaidon κι απ'ότι είδα έχει εκδοθεί σε 4 διαφορετικές γλώσσες! Μάλιστα είναι η δεύτερη φορά μέσα σε μια εβδομάδα που έπεσα πάνω στο συγκεκριμένο βιβλίο ως αναφορά σε ξένο food blog. Φαίνεται πως η κα. Βέφα είναι πια η επίσημη εκπρόσωπος της εθνικής μας κουζίνας στο εξωτερικό. Και παρατηρώ ότι χαίρει μεγάλης εκτίμησης! Δεν έχω ξεφυλλίσει το συγκεκριμένο βιβλίο -του οποίου το εξώφυλλο πρέπει να παραδεχτώ ότι είναι πολύ καλαίσθητο! -  αλλά της έχω εμπιστοσύνη! Παρ'όλα αυτά πρέπει να ομολογήσω ότι δεν είμαι μεγάλη θαυμάστρια της. 2-3 φορές που προσπάθησα στο παρελθόν να δω εκπομπή της δεν άντεξα την πολυλογία της! Μέχρι να δώσει την εκτέλεση της συνταγής είχα αποκτήσει την ίδια ηλικία με την Βέφα!!
Λοιπόν, επειδή οι εκ της δυτικής Μεσογείου τιμούν εμάς τους ....εκ της ανατολικής πλευράς , λέω κι εγώ να τους τιμήσω με την  πιο κλασική συνταγή τους....μετά την παέγια εννοείται! Την περίφημη ισπανική τορτίγια -διάσημη εκπρόσωπο των tapas- έτσι όπως μας την έμαθε ο καθηγητής των Ισπανικών - η εκμάθηση της συγκεκριμένης γλώσσας έχει και τα...bonus της!! Φαίνεται απλή αλλά θέλει τα ''κολπάκια'' της. Vamos!

Ισπανική τορτίγια

Υλικά για 2 άτομα

2 μέτριες πατάτες
2 μέτρια κρεμμύδια (ή 1 μεγάλο)
4 αυγά
λάδι
αλάτι-πιπέρι

Θα  κόψετε τις  πατάτες σε μικρά ασχημάτιστα κομμάτια. Με τον ίδιο τρόπο θα κόψετε τα κρεμμύδια.

 Ζεσταίνετε αρκετό λάδι σε μέτρια φωτιά. Προσθέτετε τις πατάτες και με μια ξύλινη σπάτουλα τις απλώνετε έτσι ώστε να τηγανίζονται ομοιόμορφα. Μετά από 5 λεπτά προσθέτετε τα κρεμμύδια και τα απλώνετε κι αυτά με τη σπάτουλα. Συνεχίζετε πάντα σε μέτρια φωτιά. Σε ένα μπολ χτυπάτε τα αυγά προσθέτοντας αλάτι και πιπέρι.  Όταν ψηθούν οι πατάτες και τα κρεμμύδια τα βγάζετε από το τηγάνι και τα ρίχνετε στα αυγά. Αφαιρείτε ένα μέρος από το λάδι και ρίχνετε στο τηγάνι το μίγμα αυγά -πατάτες. Ψήνετε πάντα σε μέτρια προς χαμηλά φωτιά και χρησιμοποιείτε τη σπάτουλα για να απλωθεί το αυγό παντού. Με τη βοήθεια ενός πιάτου αναποδογυρίζετε την τορτίγια και συνεχίζετε για λίγο ακόμα το ψήσιμο. Η μέτρια φωτιά είναι απαραίτητη για να μην στεγνώσει η τορτίγια , πρέπει οπωσδήποτε να παραμείνει ....jugosa!

Μόλις κρυώσει λίγο, την κόβετε σε κομμάτια , την σερβίρετε...και μην ξεχάσετε την... cerveza!!

Summer in Spain

Α, όχι , η Crispy εδώ στην Αθήνα βρίσκεται, πιστή στις επάλξεις του Αυγούστου του βαρετού! Αλλά να...Έπεσε πάνω στη φωτογραφία αυτή και την έπιασε μια ...φρίκη...

Αυτή η ειδυλλιακή παραλία βρίσκεται κάπου έξω από τη Βαλένθια.

 Χμμμ...θα είμαι ειλικρινής:

Όση ζέστη κι αν ενέσκηπτε ποτέ, όσο κι αν περνούσαμε καύσωνα εβδομάδων και μηνών ολόκληρων, με θερμοκρασίες να χτυπούν τους 50 βαθμούς....ε, λοιπόν ούτε με αυτές τις συνθήκες δεν θα με βρίσκατε σε μια τέτοια παραλία. Δηλαδή έτσι κι αλλιώς δεν θα με βρίσκατε, γιατί στη συγκεκριμένη περίπτωση χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα!
Οφείλω να ομολογήσω ότι είμαι από εκείνα τα περίεργα όντα που προτιμούν να περπατήσουν χιλιόμετρα ολόκληρα για να βρουν την παραλία των ονείρων τους: Απρόσιτη, ερημική κι αν είναι βραχώδης ακόμα καλύτερα! Αν είναι αμμώδης, τότε ένας μικρός κολπίσκος μερικά χιλιόμετρα μακριά από τον κεντρικό δρόμο , ο οποίος κολπίσκος για να τον προσεγγίσεις πρέπει να πάρεις δύσβατο μονοπάτι, αλλά όταν φτάσεις.....αααα τι ευτυχία!!

Τώρα μιας κι είμαστε στην Ισπανία κι όχι....στον Αη Γιώργη, στη Φολέγανδρο -ευσεβής πόθος....- , ας φάμε κάτι ισπανικό κι αρκούντως δροσερό και καλοκαιρινό. Ας ετοιμάσουμε, για παράδειγμα, μια...

Σαλάτα Ανδαλουσίας

Υλικά
1 σαλάτα iceberg
1 ρόκα
1 τομάτα ώριμη αλλά σφιχτή
ένα αυγό επίσης... σφιχτό!
1/2 κρεμμύδι
1 κονσέρβα τόνο
8-10 πράσινες ελιές μείον το κουκούτσι
λάδι
λευκό ξίδι εξαιρετικής ποιότητας
αλάτι
πιπέρι
ρίγανη

Πλένετε, καθαρίζετε και στεγνώνετε το iceberg και τη ρόκα στο... σαλατοπλυντήριο! Κόβετε με τα χέρια σε χοντρά κομμάτια τα σαλατικά. Τα τοποθετείτε σε μια σαλατιέρα όπου προσθέτετε το κρεμμύδι κομμένο σε ωραίες φετούλες, τον τόνο στραγγισμένο , τις ωραίες ελίτσες, και την τομάτα κομμένη σε φίνες φετούλες. Προσέξτε τώρα τι θα κάνετε με το αυγό. Θα χωρίσετε το ασπράδι από τον κρόκο και το ασπράδι θα το κόψετε σε κομματάκια τα οποία θα προσθέσετε στη σαλάτα. Τον κρόκο τον βάζετε σ'ένα μπωλ και τον λιώνετε μ'ένα πιρούνι. Σιγά σιγά κι αναδεύοντας συνέχεια προσθέτετε σ'αυτόν το ξίδι και σιγά -μα πολύ σιγά!- το λάδι. Έτσι θα προκύψει μια ρευστή σαλτσούλα για τη σαλάτα που θα θυμίζει αμυδρά ....μαγιονέζα!! Ραντίζετε τη σαλάτα με αυτή τη σαλτσούλα, αλαταοπιπερώνετε, προσθέστε λίγη ρίγανη....αρπάξτε από το ψυγείο μια κρύα cerveza και βάλτε να παίζει στο cd player μια...

Luz Casal να τραγουδά ....''Θάλασσα κι ουρανός''

 Σε όσους φεύγουν για διακοπές πολλές πολλές ευχές να περάσετε όμορφα, να ξεκουραστείτε και να ανανεωθείτε!

Μουντιαλικές γεύσεις

Την Κυριακή είχα αποφασίσει να φτιάξω κοτόπουλο, δεν είχα αποφασίσει όμως πώς. Για καλή μου τύχη η Εμμανουέλα του Eating Around είχε μόλις αναρτήσει μια συνταγή που μου τράβηξε αμέσως την προσοχή. Αργεντίνικο πιάτο με αφορμή το Μουντιάλ! Αχά , εδώ είμαστε σκέφτηκα! Δύο πληθωρικές μοσχαρίσιες μπριζόλες συνοδεύονταν από μία σάλτσα με το παράξενο όνομα...τσιμιτσούρι! Την έφτιαξα τελικά αυτήν τη σάλτσα με το κοτόπουλο της Κυριακής και ....γλείφαμε κόκκαλα , πηρούνια , πιάτα!!! Απίστευτα νόστιμη και πώς - αχ πώς!- μοσχοβολούσε η κουζίνα! Εκεί που απολαμβάναμε στο μπαλκόνι τις τελευταίες μπουκιές αυτού του εκπληκτικού φαγητού  , μου ήρθε η ιδέα - φευ καθυστερημένα! - ότι θα ήταν πολύ ωραία αν με κάποιους foodie bloggers , είχαμε κανονίσει ένα είδους γαϊτανάκι με αφορμή το Μουντιάλ και τις κουζίνες των χωρών που συμμετέχουν! Δεν το σκέφτηκα νωρίτερα , δεν πειράζει όμως! Παραταύτα, παίρνω σήμερα την σκυτάλη από την Εμμανουέλα και σας παρουσιάζω δύο πιάτα από τη χώρα του φαβορί της διοργάνωσης -Crispy , μην λες μεγάλα λόγια!- της Ισπανίας! Και τι σας έρχεται πρώτα στο νου όταν ακούτε ισπανική κουζίνα; Μα φυσικά....tapas!!!
Πριν από δύο μήνες περίπου η καλή μου vipera  μου είχε φέρει δώρο από το ταξίδι της στη Βαρκελώνη  ένα βιβλίο με συνταγές για tapas! Ευκαιρία λοιπόν , να δοκιμάσουμε τα καλούδια που μας προτείνει το βιβλίο ''The best 100 tapas''. (Σημ: Θα υπάρξουν κι άλλες αφορμές για αναφορές στο βιβλίο!)

Tapas #1
Patatas bravas (παραλλαγή a la Crispy)

Υλικά:

1/2 κιλό πατάτες

λίγο καυτερό μπούκοβο

λάδι
1 κουταλιά γλυκιά πάπρικα
1 κουταλάκι γλυκού ζάχαρη καστανή
1 κουταλάκι γλυκού ξίδι από sherry

Σάλτσα τομάτας:

Για την σάλτσα τομάτας θα χρειαστείτε:

3 ώριμες τομάτες

1 κουταλιά πάστα τομάτας την οποία θα διαλύσετε σε λίγο νερό.

1 κρεμμύδι

1 σκελίδα σκόρδο

λάδι

αλάτι 

Εκτέλεση

Καθαρίζετε και κόβετε σε χοντρά κομμάτια τις πατάτες. Τις βράζετε για λίγo -5-10 λεπτά περίπου.

Εν τω μεταξύ ετοιμάζετε την σάλτσα τομάτας. Τρίβετε τις τομάτες. Σοτάρετε σε λίγο λάδι το κρεμμύδι και το σκόρδο. Ρίχνετε τις τομάτες ,την πάστα, αλάτι  και σιγοβράζετε μέχρι να πήξει η σάλτσα.

Τις πατάτες θα τις βγάλετε από την φωτιά λίγο πριν βράσουν (να κρατάνε λίγο). Τις στραγγίζετε. Σε τηγάνι ζεσταίνετε καλά λάδι με το μπούκοβο. Προσθέτετε τις πατάτες και τις σοτάρετε. Τις αφήνετε να πάρουν ωραίο χρώμα και συνεχίζετε το τηγάνισμα. Μετά από λίγα λεπτά προσθέτετε στο τηγάνι με τις πατάτες την σάλτσα ντομάτας , την πάπρικα, τη ζάχαρη και το ξίδι, ανακατεύετε και συνεχίζετε το μαγείρεμα για λίγα λεπτά ακόμη. Σερβίρετε όποτε θέλετε , το πιάτο τρώγεται και κρύο. Μοναδική του προϋπόθεση; Να είναι καυτερό!

Tapas #2

Kόκκινες πιπεριές Φλωρίνης με τόνο 

(Μια πολύ ωραία ιδέα για ένα ελαφρύ σνακ τώρα το καλοκαίρι)

Υλικά:

6 φέτες ψωμί χωριάτικο τύπου ciapata ή τελοσπάντων ό,τι τύπο θέλετε. Εγώ χρησιμοποίησα ...baguette*!

3 κόκκινες πιπεριές Φλωρίνης

1 κρεμμύδι

1 κονσέρβα τόνο σε λάδι

λάδι
λίγη ρίγανη
πιπέρι

Ξεπλένετε τις πιπεριές και τις σκουπίζετε. Τις τυλίγετε σε αλουμινόχαρτο και τις ψήνετε στο φούρνο ή στην ψηστιέρα για μισή ώρα περίπου μέχρι να μαλακώσουν (στην ψηστιέρα ψήνονται πιο γρήγορα). Τις αφήνετε να κρυώσουν, τις ξεφλουδίζετε, αφαιρείτε τους σπόρους και τις κόβετε σε ψιλές λωρίδες.Κόβετε επίσης και το κρεμμύδι σε λεπτές φετούλες. Σε λίγο λάδι σοτάρετε το κρεμμύδι με τις πιπεριές μέχρι να μαλακώσει το κρεμμύδι.

Απλώνετε τις φέτες του ψωμιού σε μια πιατέλα . Μοιράζετε ομοιόμορφα πάνω σε αυτές τα σωταριμένα κρεμμύδια με τις πιπεριές. Από πάνω μοιράζετε τον τόνο. Πάνω πάνω βάζετε λίγες σταγόνες λάδι και μπόλικο φρεσκοτριμμένο πιπέρι, ρίγανη και σερβίρετε με άφθονη κρύα ...cerveza!

* Από τότε που άνοιξε ο Paul στην Πανεπιστημίου , το μόνο ψωμί που έχω φάει είναι η μπαγκέτα του. Με ξετρελαίνει η ελαφράδα αυτού του ψωμιού. Κι η λεπτότητα του ...Σε όλα . Σε γεύση , σε υφή. Παραταύτα σκέφτομαι να στείλω μηνυτήρια αναφορά στον Paul! Τον θεωρώ υπεύθυνο για το γεγονός ότι δεν μπορώ να χάσω δύο καταραμένα κιλά !!! Τον επισκέπτομαι 2-3 φορές την εβδομάδα για να προμηθεύομαι τις μπαγκέτες μου. Μαζί όμως με το ψωμί να σου και τα καλούδια! Ε , να μην πάρω να δοκιμάσω εκείνη την τάρτα , να μην δοκιμάσω κι εκείνο το πολύ όμορφο και λαχταριστό γλυκό; Αφού τα δοκίμασα όλα , σας προτείνω ανεπιφύλακτα : Την tarte marriage ! Εξαιρετική , ότι πρέπει για το καλοκαίρι! Επίσης την τάρτα με rhubarb. Το rhubarb στην ελληνική ονομάζεται ραβέντι , εμείς απ'όσο γνωρίζω δεν το χρησιμοποιούμε, οι ξένοι όμως φτιάχνουν με αυτό (προσοχή με το κοτσάνι του , όχι τα φύλλα , αυτά είναι τοξικά!) τάρτες και μαρμελάδες , κι είναι πολύ ωραίο γευστικά , έχει μια διακριτική γλυκόξινη γεύση. Α , και το flan του Paul με έχει ξετρελάνει! Τι είναι το Flan; Μα , θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι...η γαλατόπιτα αλλιώς!!!

Αυτά προς το παρόν
Και μην ξεχνάτε : Και το Μουντιάλ έχει τα καλούδια του !!!!