Τα (τε)τριμμένα

Η γραβιέρα Τήνου κι οι πράσινες ελιές θα είναι η φετινή μου καταδίκη. Σε κιλά! Αλλά δεν με νοιάζει. Έχω πάψει προ πολλού να υποτάσσομαι στην "δικτατορία των κιλών". Όμως, με αφορμή κάποια περίπτωση Ελληνίδας δημοσιογράφου που ήρθε πάλι στη δημοσιότητα αυτές τις μέρες, θα σας πω μια μικρή ιστορία. Θα σας πω πώς ξεκίνησα να έχω μπελάδες με την "δικτατορία των κιλών". Γύρω στα 20 μου χρόνια, ήμουν 50 κιλά με 1,65 μ. ύψος. Ήμουν αδύνατη προς κανονική. Ήταν καλοκαίρι και με μια ξαδέρφη μου, κλασική κοκαλιάρα παιδιόθεν, πήγαμε στο Δήλεσι στο εξοχικό ενός θείου μου. Στη θάλασσα, άρχισα να ακούω διάφορα από συγγενείς και φίλους. "Πώς είσαι έτσι, δεν κοιτάς την Π που είναι αδύνατη", προφανώς ήταν αστεία, αθώα πειράγματα, δεν ξέρω, αλλά εγώ στράβωσα με το σώμα μου. Μετά από λίγο καιρό ξεκίνησα μια εξωφρενική δίαιτα που με έφερε στα 40 κιλά και το σώμα μου σε έκτακτη ανάγκη. Μου πήρε 3-4 μήνες να δω το φως κι αληθινό κι αυτό χάρη στην επέμβαση των γονιών μου. Αλλά από εκεί και πέρα άρχισε μια κακή σχέση με τα κιλά που αυξομειώνονταν συνέχεια, εγώ δεν έβρισκα την ηρεμία μου, το βάρος μου μού έγινε έμμονη ιδέα για χρόνια, μέχρι που μια ωραία πρωία, κουρασμένη πια, τα έστειλα όλα στο διάολο κι είπα δεν ασχολούμαι άλλο πια. Και παραδόξως τα πράγματα ισορρόπησαν. Ηρέμησα εγώ, ηρέμησε και το σώμα μου. Πού θέλω να καταλήξω. Οι οπαδοί της "δικτατορίας των κιλών", προσέξτε καλά πού απευθύνετε τις βολές σας. Δεν ξέρετε πώς θα αντιδράσει ο άλλος.

Πάλι πίσω στη γραβιέρα Τήνου. Την θεωρώ μακράν, την καλύτερη ελληνική γραβιέρα, την πιο ευρωπαϊκή, την πιο chic, την πιο νόστιμη, την ιδανικότερη. Φέτος διαπίστωσα ότι σιγά σιγά, ξεκινώντας από το κλασικό τέταρτο του κιλού που αγόραζα έχω φτάσει στο σημείο να αγοράζω μισό κιλό τη φορά! Δεν θα αργήσει η μέρα που θα πάω και θα ζητήσω όλο το κεφάλι!!!
Απλά την λατρεύω.


Όπως λάτρεψα κι αυτήν την ομελέτα-φριτάτα που έφτιαξα με την συγκεκριμένη γραβιέρα. Μια ομελέτα όπου όλα τα υλικά είναι τριμμένα- εκτός βέβαια από τα αυγά που είναι χτυπημένα!

Όσο την αφήνεις και κρυώνει, τόσο πιο ωραία γίνεται, μάλιστα κομμένη σε μικρά κομμάτια μπορεί να την πάρει κανείς μαζί του σε πικ νικ για παράδειγμα!

Φριτάτα με πατάτα τριμμένη και γραβιέρα Τήνου

Υλικά για 2-4 άτομα

2 μεσαίου μεγέθους πατάτες ή μία μεγάλη
1 λευκό κρεμμύδι
1 σκελίδα σκόρδο
100 γρ γραβιέρα Τήνου
4 μεγάλα αυγά
ελαιόλαδο
αλάτι
πιπέρι


Καθαρίζουμε και τρίβουμε στον χοντρό τρίφτη την πατάτα. Στύβουμε την τριμμένη πατάτα για να φύγουν όσο το δυνατόν περισσότερα υγρά. Στον ίδιο τρίφτη τρίβουμε το κρεμμύδι.
Σε ψιλό τρίφτη τρίβουμε το σκόρδο -ή το ψιλοκόβουμε.
Ανακατώνουμε σε ένα μπολ τα τρία υλικά.

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 150 βαθμούς.


Σε ένα τηγάνι που μπαίνει στον φούρνο ρίχνουμε λίγο ελαιόλαδο και το βάζουμε πάνω σε μέτρια φωτιά. Ρίχνουμε τα τρία υλικά, σοτάρουμε για λίγο και ρίχνουμε λίγο αλάτι. Με μια ξύλινη σπάτουλα βοηθάμε τα υλικά να απλωθούν ομοιόμορφα στο τηγάνι. Σκεπάζουμε το τηγάνι κι αφήνουμε να μαγειρευτούν για 5-6 λεπτά. Ρίχνουμε πότε πότε καμιά ματιά κι ανακατώνουμε ελαφρώς.

Εν τω μεταξύ τρίβουμε και το τυρί. Χτυπάμε τα αυγά  και ρίχνουμε σε αυτά το τυρί.

Ρίχνουμε τα αυγά στο τηγάνι ενώ με ένα πιρούνι "ανοίγουμε" χώρο στην πατάτα έτσι ώστε το μείγμα αυγά-τυρί να πάει παντού. Πιπερώνουμε και φουρνίζουμε την ομελέτα. Ψήνουμε για 15 λεπτά μέχρι να πάρει ένα όμορφο χρυσό-καφέ χρώμα. Ξεφουρνίζουμε, την αφήνουμε να ηρεμήσει και την βγάζουμε από το τηγάνι.

Εννοείται ότι η όλη διαδικασία μπορεί να γίνει και στο μάτι της κουζίνας, εκτός φούρνου. Χρησιμοποιούμε αντικολλητικό τηγάνι σε αυτήν την περίπτωση.

Σερβίρεται με μια κρύα μπύρα. Γιατί όχι μπύρα ΝΉΣΟΣ που κατάγεται κι αυτή από την Τήνο!

Τέλη Γενάρη

Αχ, καλέ, τελειώνει -επιτέλους- ο Γενάρης του '16. Να σου πω την αλήθεια, κυρ-Γενάρη του '16, στα τσακίδια να πας και πριν φύγεις να σου δώσω τον τίτλο του "Γενάρη του εφιαλτικού".

Κατά τη διάρκεια αυτού του απαίσιου μήνα:

Έφυγε ο David Bowie.
Οι Έλληνες ζούμε εκ νέου, τον ίδιο, επαναλαμβανόμενο, δυστοπικό εφιάλτη.
Οι Έλληνες πολιτικοί αποδεικνύονται ανίκανοι πια για ο,τιδήποτε.
Το προσφυγικό παίρνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις.
Και η Ευρώπη παραλογίζεται.

Και κάτι θετικό, ίσως, κυρα Crispy;

Χμ, πολύ διάβασμα (ο "Ζοφερός Οίκος" των 1400 σελίδων φτάνει στο τέλος του, εκπληκτική η ελληνική μετάφραση), πολλές ταινίες, πολλές σειρές, πολύ τρέξιμο....

....λίγο φαγητό! Δεν εννοώ ότι έπαψα να τρώω πολύ -πού τέτοια τύχη-, απλά έπαψα να μαγειρεύω νέα πιάτα. Ε ναι, δεν κάναμε τίποτε ιδιαίτερο στην κουζίνα αυτό τον καιρό. Επαναλήψεις, κάποια γνωστά και τετριμμένα φαγητά. Κι ανάμεσα στ' άλλα ένα πιάτο που θα μπορούσε να σερβιριστεί σε brunch (μαθαίνω ότι το brunch είναι πολύ της μοδός στη γαστρονομική σκηνή των Αθηνών τώρα τελευταία) ή απλά ως ένα λιτό μεσημεριανό, ας πούμε όταν θες κάτι γρήγορο, θρεπτικό κι ελαφρύ. Αλλά κυρίως νόστιμο!

Όλα ξεκίνησαν όταν στην καθημερινή τηλεφωνική ενημέρωση των γονιών με τίτλο "τι φάγαμε σήμερα", η μητέρα μου μού αποκάλυψε ότι είχε σοτάρει λίγα χόρτα που της είχαν μείνει κι είχε ρίξει σε αυτά δύο αβγά. Το έκανε πρώτη φορά και το λάτρεψε.

Ωραία σκέφτηκα κι έτρεξα στην κουζίνα. Αβγά ήταν το σίγουρο χαρτί- ποτέ δεν λείπουν από το ψυγείο. Από χόρτα το μόνο που έπαιζε ήταν σπανάκι. Γιατί όχι. Προσθέσαμε ένα δυο υλικά, ανάψαμε τον φούρνο (γιατί έκανε και κρύο, οπότε με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια)  και....

Σπανάκι με αβγά (στο φούρνο)

Υλικά για 2 άτομα (ή 1 πολύ πεινασμένο)

180-200 γρ σπανάκι το οποίο θα καθαρίσουμε και θα κόψουμε σε κομμάτια
2 μεγάλα αβγά
2-3 κουταλιές τριμμένη παρμεζάνα
λίγη ρίγανη
αλάτι
πιπέρι
ελαιόλαδο
χυμός ενός μικρού λεμονιού

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 160 βαθμούς.

Σε ένα τηγάνι ρίχνουμε λίγο ελαιόλαδο και σε αυτό σοτάρουμε το σπανάκι. Δεν το σοτάρουμε πολύ. Το μόνο που θέλουμε είναι να μαλακώσει λίγο, να χάσει ένα μέρος του όγκου του αλλά όχι όλα τα υγρά του. Πράγμα που σημαίνει ότι σε 1-2 λεπτά θα είναι έτοιμο. Ρίχνουμε λεμόνι, ανακατεύουμε και το βγάζουμε από τη φωτιά.

Σε ατομικά ταψάκια-πυρέξ ή σε ένα πιο μεγάλο ταψί-πυρέξ ρίχνουμε μια κουταλιά ελαιόλαδο και το απλώνουμε. Στρώνουμε από πάνω το σπανάκι με τα υγρά που έχει αφήσει στο τηγάνι. Από πάνω από το σπανάκι σπάμε τα αβγά. Ρίχνουμε αλάτι, πιπέρι, ρίγανη, παρμεζάνα και φουρνίζουμε για 10-15 λεπτά, ανάλογα πόσο σφιχτό θέλουμε το αβγό.

Το ταπεινό αυτό πιάτο είναι πάρα πολύ νόστιμο κι η αλήθεια είναι ότι θα το μετανιώσετε αν την βγάλετε μόνο με ένα αβγό!

Αμείλικτα μεταπασχαλινά υπαρξιακά ερωτήματα

Γιατρέ μου,

Η χώρα θα χρεοκοπήσει;

Κι αν χρεοκοπήσει ο ήλιος θα σταματήσει να λάμπει;

Είναι κακό που την ώρα της Ανάστασης έβλεπα τον Babadook;

Γιατί εκνευρίστηκα αφάνταστα βλέποντας το Force Majeure;

Γιατί έχω εθιστεί στο Bored to Death; (φταίει ο τίτλος;)

Με τα λάστιχα της Ζωής τι έγινε τελικά;

Ο κος. Ντράγκι συνήλθε;

Να μαζέψω τα χειμωνιάτικα;

Τα κόκκινα αυγά του Πάσχα που έμειναν τι θα τα κάνω;

Σαλάτα με σπαράγγια, αυγά και ζαμπόν (ή μπέικον)

Για 4 άτομα

400 γρ σπαράγγια (είτε άγρια είτε πράσινα ήμερα είτε λευκά ήμερα, κοινώς ό,τι είδος θέλετε.)

6 αυγά σφιχτοβρασμένα (ή κόκκινα που έχουν ξεμείνει από το Πάσχα)

1 κομμάτι, πάχους 1 εκ, μπέικον, σύγλινο, ζαμπόν ή προσιούτο βραστό που θα κόψετε σε κύβους.

Για τη βινεγκρέτ:

1 φρέσκο κρεμμυδάκι ψιλοκομμένο
1 κουταλάκι μέλι
1 κουταλάκι μουστάρδα
1 κουτάλι βαλσαμικό ξίδι
λίγο εξαιρετικής ποιότητας ελαιόλαδο



Πλένουμε τα σπαράγγια, αφαιρούμε το σκληρό μέρος και τα βράζουμε αυστηρά al dente. Τα αφήνουμε να στραγγίξουν καλά.

Κόβουμε το αλλαντικό σε κύβους. Το σοτάρουμε καλά σε ελάχιστο λάδι.

Ετοιμάζουμε τη βινεγκρέτ.

Κόβουμε όσο το δυνατόν πιο ψιλά το κρεμμυδάκι. Χτυπάμε καλά σε ένα μπολ το μέλι, με το βαλσαμικό και τη μουστάρδα. Προσθέτουμε το κρεμμυδάκι. Τέλος προσθέτουμε σιγά σιγά το λάδι και χτυπάμε δυνατά έτσι ώστε η βινεγκρέτ να αρχίσει να πήζει.

Απλώνουμε τα τρία υλικά της σαλάτας σε μια πιατέλα. Περιχύνουμε με τη βινεγκρέτ.

Et voilà!

Μα τι απλά που είναι τελικά τα πράγματα, γιατρέ μου.

Πατάτες για αγρίους

Υπάρχουν ορισμένες ταινίες που η μεγάλη επιτυχία τους στις αίθουσες οφείλεται στη φήμη που εξαπλώνεται από στόμα σε στόμα. Η αργεντίνικη ταινία Relatos salvajes (ε.τ: Ιστορίες για αγρίους) εκτός από την καλή φήμη που απέκτησε από τους θεατές είχε και τον αμέριστο ενθουσιασμό των κριτικών κινηματογράφου. Κι όχι άδικα. Οι "Ιστορίες για αγρίους" είναι από εκείνες τις ιδιαίτερες, ελαφρώς ανορθόδοξες ταινίες που δεν σε αφήνουν εύκολα. Θα την σκέφτεσαι για αρκετό καιρό μετά, θα θυμάσαι τις 6 ιστορίες της ταινίας μία προς μία, τις αντιδράσεις των χαρακτήρων, τα όσα γίνονται και θα μειδιάς. Θα σκέφτεσαι ότι εν τέλει αυτά δεν γίνονται αλλά λίγο πολύ θα σου περνά κι από το μυαλό ότι δεν απέχουν πολύ από την πραγματικότητα τέτοιες καταστάσεις. Θα μπορούσαν να συμβούν, λίγο θέλουν, μια αφορμή, ένα φιτίλι. Οι 6 ιστορίες είναι ασύνδετες μεταξύ τους αλλά έχουν ένα κοινό παρονομαστή. Εκείνο το φιτίλι που λέγαμε.

Στη δεύτερη ιστορία βρισκόμαστε σε ένα καφέ εστιατόριο στη μέση του πουθενά, κάπου στην επαρχία της Αργεντινής. Εκεί σταματά να ξαποστάσει κάποιος τύπος, ο οποίος όλως τυχαίως είναι η αιτία για την οποία πήρε άσχημη τροπή η ζωή της σερβιτόρας. Όταν ταραγμένη τον ρωτά τι θα πάρει εκείνος απαντά:

"Papas fritas a caballo"

 "Papas fritas a caballo" δεν είναι τίποτε άλλο παρά τηγανητές πατάτες με δύο αυγά, τα οποία αυγά σερβίρονται πάνω από τις πατάτες! Είναι ένα πιάτο τυπικά αργεντίνικο, και για να τα φας με τον αργεντίνικο τρόπο σπας τα αυγά κι αφήνεις τον μελάτο κρόκο να τρέξει πάνω στις πατάτες!

Ο όρος "a caballo" που κυριολεκτικά μεταφράζεται "καβάλα (στο άλογο)", χρησιμοποιείται στην Αργεντινή για να χαρακτηρίσει φαγητά που σερβίρονται με δύο αυγά τηγανητά από πάνω. Είτε είναι αυτό στέικ ή μπιφτέκι ή πατάτες τηγανητές στην προκειμένη περίπτωση. Ο όρος "a medio caballo" χρησιμοποιείται όταν θέλουμε ένα αυγό αντί για δύο.

Πώς όμως προέκυψε η ονομασία "a caballo"; Η ιστορία λέει ότι όλα ξεκίνησαν σε ένα προάστιο του Μπουένος Άιρες. Η ιδιοκτήτρια μιας ταβέρνας δεν προλάβαινε να ταΐσει τους εργάτες του κοντινού εργοστασίου, έτσι για γρηγοράδα σερβίριζε τα αυγά πάνω στις πατάτες. Εκείνος όμως που της έφερνε τα αυγά και τις πατάτες ήταν τόσο φτωχός που αναγκαζόταν να μεταφέρει την πραμάτεια του με το άλογο. Εξ ου κι ο όρος.

Χάρη στους  πολιτικούς που έχουμε τη δυστυχία να μας κυβερνούν και μας έταξαν "ότι δεν θα γίνουμε ποτέ Αργεντινή" (αλλά τελικά κάτι χειρότερο), δεν προβλέπεται προς το παρόν να ταξιδέψουμε στη γοητευτική αυτή χώρα για να δοκιμάσουμε από κοντά πιάτα "a caballo".  Έτσι τα παρασκευάζουμε μόνοι μας και βλέπουμε τις πολύ αξιόλογες ταινίες που έρχονται από τη χώρα αυτή της Νότιας Αμερικής.

Να πηγαίνετε σινεμά!

Εδώ, ο Δεκέμβρης θα είναι αρκετά κινηματογραφικός. Stay tuned!

 

Η μαγείρισσα που ετοιμάζει papas fritas a caballo έχει άγριες διαθέσεις!

"Όλοι μπορούμε να χάσουμε τον έλεγχο" γράφει στην αφίσα της ταινίας!

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα Hit&Run

Γλυκιά, αλλά όχι μόνο!

Τις γλυκοπατάτες οι Έλληνες δεν τις τρώμε φανατικά. Σπάνια βλέπεις κάποιον πάγκο στη λαϊκή να τις πουλά, και το πιθανότερο τότε να είναι στριμωγμένες σε μια άκρη, ξεχασμένες κι αφημένες στην τύχη εκείνων που τις ψάχνουν ματαίως. Οι γλυκοπατάτες μπορεί να είναι ομορφάσχημες στην εμφάνιση, ωστόσο είναι πολύ συναρπαστικές γευστικά. Παίζουν σε πολλά επίπεδα, οι ξένοι μάλιστα -κυρίως οι Αμερικανοί- τις χρησιμοποιούν και σε γλυκά. Τέλειες σε σούπες, υπέροχες ψητές-ολόκληρες ή κομμένες- ενίοτε τολμούν να αντικαταστήσουν την κοινή πατάτα.

Ενίοτε είπαμε. Όχι πάντα, διότι δεν μπορούμε να φανταστούμε ένα αγριοκάτσικο στο φούρνο με ...γλυκοπατάτα. Από την άλλη, ποτέ δεν ξέρεις! Οι αντικαταστάσεις ήταν το θέμα της προηγούμενης ανάρτησης, κι έτσι -με αντικατάσταση- προχωρήσαμε στην σημερινή. Όπου σε ένα κλασικό πιάτο με πατάτα, την αντικαταστήσαμε με γλυκοπατάτα. Και το αποτέλεσμα ξεπέρασε κάθε προσδοκία, τόσο πολύ ενθουσίασε τον απαιτητικό  μας ουρανίσκο! Η ισπανική τορτίγια λοιπόν, διότι αυτή υπέστη την δραματική αλλαγή, πήρε μια στροφή σαφώς πιο γλυκιά αλλά ενισχυμένη. Δύο αγαπημένα μπαχαρικά συνέβαλαν με την παρουσία τους για να ανεβάσουν την ένταση και να στήσουν ωραίο γευστικό παιχνίδι στον προς τη δική μας τέρψη.

Τορτίγια με γλυκοπατάτα 

Υλικά για 3 άτομα

1 γλυκοπατάτα (περίπου 400 γρ)
1 μεγάλο λευκό κρεμμύδι κομμένο αλλά όχι ψιλοκομμένο
6 μεγάλα αυγά
λίγο θυμάρι (1/2 κουταλάκι του γλυκού είναι αρκετό)
1/2 κουταλάκι του γλυκού curry σε σκόνη
1/2 κουταλάκι του γλυκού πάπρικα (καπνιστή καλύτερα αλλά αν δεν έχετε τότε την κλασική γλυκιά)
αλάτι
πιπέρι
ελαιόλαδο

Ανάβουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς. Κόβουμε την γλυκοπατάτα στο μαντολίνο σε λεπτές φέτες. Σε ένα ρηχό ταψί στρώνουμε χαρτί ψησίματος. Από πάνω στρώνουμε τις ροδέλες της γλυκοπατάτας, αλατοπιπερώνουμε, ρίχνουμε λίγο ελαιόλαδο κι από πάνω το θυμάρι. Ψήνουμε για 15-20 λεπτά περίπου μέχρι να μαλακώσει η γλυκοπατάτα. Προσέχουμε μην μαυρίσει.

Εν τω μεταξύ, ζεσταίνουμε (σε μέτρια φωτιά) σε τηγάνι που μπαίνει στο φούρνο λίγο ελαιόλαδο. Σε αυτό σοτάρουμε καλά το κρεμμύδι μέχρι να μαλακώσει. Σκεπάζουμε και το αφήνουμε να μαγειρευτεί για λίγο- περίπου 5 λεπτά.

Βγάζουμε την γλυκοπατάτα από τον φούρνο αλλά δεν τον κλείνουμε.

Σε ένα μπολ χτυπάμε τα αυγά με τα μπαχαρικά και λίγο αλατοπίπερο. Προσθέτουμε τις γλυκοπατάτες στο μείγμα των αυγών. Το ρίχνουμε απαλά στο τηγάνι με το κρεμμύδι. Κουνάμε το τηγάνι και το αφήνουμε σε κλειστό πια μάτι 1-2 λεπτά. Τοποθετούμε το τηγάνι στο φούρνο και ψήνουμε την τορτίγια μέχρι να αποκτήσει όμορφο καφέ-χρυσαφί χρώμα στο πάνω μέρος.

Σημείωση: Αν δεν έχουμε ειδικό τηγάνι που μπαίνει στο φούρνο τότε μαγειρεύουμε σε κλασικό τηγάνι την τορτίγια στο μάτι της κουζίνας.



Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα Hit&Run 


Άλλες συνταγές της Crispy με γλυκοπατάτα:
εδώ
εδώ
εδώ 

Τίτλοι τέλους

Τίτλοι τέλους για το Πρακτορείο Ξένου Τύπου στη χώρα της ανύπαρκτης ανάπτυξης.

Τα ξένα περιοδικά συνήθιζα να τα αγοράζω είτε στον Νικολόπουλο στην Ομόνοια όποτε βρισκόμουν στο κέντρο, είτε στο κιόσκι του Γαρδελίνου που στεγάζεται στο ΑΒ Ελληνικού. Εκεί μπήκα με φόρα την προηγούμενη Τρίτη έτοιμη να κάνω το συνηθισμένο ξεφύλλισμα που κρατούσε κάνα ημίωρο- ευτυχώς η κα.Γαρδελίνου κι ο γιος της είναι πολύ ευγενικοί κι...υπομονετικοί άνθρωποι- κι αφού θα αποφάσιζα ποιο περιοδικό θα αγόραζα... θα το αγόραζα. Αμ δε! Εκείνη την ημέρα τα ράφια ήταν άδεια. Ντράπηκα να ρωτήσω τι συνέβαινε- σκέφτηκα μήπως έκλεινε το κιόσκι- έτσι μπήκα στο κατάστημα έκανα τα ψώνια μου κι επέστρεψα σπίτι. Ανοίγοντας τον υπολογιστή βρέθηκα μπροστά στην είδηση: Πρακτορείο Ξένου Τύπου στην Ελλάδα, τέλος. Και δες καιρό που διάλεξε! Από τη μια η υποφαινόμενη είχε αμελήσει για πολλοστή φορά τις αγορές της - είναι του στυλ "Ώχου, βρε αδερφέ, έχω καιρό μέχρι το τέλος του μήνα"-  κι από την άλλη οι ορδές των τουριστών -μας έχει υποσχεθεί ο αναπτυξιακός πρωθυπουργός ότι θα πνίξουν τη χώρα φέτος- θα μείνουν χωρίς επαφή με τον έντυπο τύπο της χώρας τους όσο θα είναι εδώ. Ελπίζω να έχουν ενημερωθεί έτσι ώστε να κατεβάσουν στα τάμπλετς τους τα απαραίτητα απς από τις αγαπημένες τους εφημερίδες και περιοδικά.

Από έφηβη αγόραζα ξένα περιοδικά. Πρώτα κινηματογραφικά, μετά για ένα χρονικό διάστημα μουσικά και τέλος -και πιο φανατικά- γαστρονομικά. Το πιο αγαπημένο, το οποίο αγοράζω εδώ και 14 χρόνια και του οποίου κρατώ ευλαβικά όλα τα τεύχη είναι το ιταλικό sale e pepe. Πάλι καλά που απέκτησε πρόσφατα ιστοσελίδα κι έτσι θα διατηρώ επαφή μαζί του.

Θα ρωτήσετε -εύλογα- γιατί δεν γίνομαι συνδρομητής (κακή εμπειρία) ή γιατί δεν κατεβάζω κι εγώ τα απαραίτητα απς να διαβάζω τα αγαπημένα μου περιοδικά από το κινητό ή το τάμπλετ. Σας έχω πει πόσο ιδιότροπη είμαι; Η κατά Crispy ιδιοτροπία απαιτεί χαρτί, να μπορεί να γράφει πάνω σε αυτό, να σημειώνει, να τσακίζει τη σελίδα- αχ, τι ηδονή! Ναι, το παραδέχομαι, δεν βλέπω να γίνομαι ποτέ οπαδός των άι-μπουκς.

Το τελευταίο ξένο περιοδικό που αγόρασα πριν φαλιρίσει το Πρακτορείο ήταν το τεύχος Απριλίου του Sale e Pepe. Τιμής ένεκεν η πίτα μελιτζάνας που ακολουθεί είναι από αυτό το τεύχος:

Ανοιχτή πίτα Μελιτζάνας

Θα χρειαστούμε ορθογώνιο ταψί διαστάσεων 20x30 cm περίπου.

Υλικά

Για τη ζύμη:

300 γρ αλεύρι για όλες τις χρήσεις
4 κουταλιές σούπας ελαιόλαδο
1 πρέζα αλάτι
120 ml χλιαρό νερό

Για τη γέμιση:
4 μελιτζάνες φλάσκες σχετικά μεγάλες
4 μεγάλα αυγά
4 κουταλιές γάλα
100 γρ τριμμένη παρμεζάνα
80 γρ γραβιέρα Νάξου
1 κουταλάκι του γλυκού θυμάρι
2 κοφτές κουταλιές σούπας τρίμμα φρυγανιάς
λίγο αλεύρι
άφθονο ελαιόλαδο
αλάτι.

Ξεκινάμε με τις μελιτζάνες. Τις πλένουμε, τις στεγνώνουμε, κόβουμε το πάνω και το κάτω μέρος και τα δύο πλάγια . Την υπόλοιπη την κόβουμε σε φέτες πάχους περίπου 1 εκ.. Τις βάζουμε σε ένα στραγγιστήρι, τις αλατίζουμε και τις αφήνουμε μία ώρα περίπου, να ξεπικρίσουν.

Φτιάχνουμε τη ζύμη. Σε ένα μεγάλο μπολ ανακατώνουμε όλα τα υλικά μαζί. Ζυμώνουμε μέχρι να πετύχουμε μια ομοιογενή, ελαστική ζύμη- γίνεται γρήγορα κι εύκολα. Την τυλίγουμε σε μεμβράνη και την αφήνουμε να ξεκουραστεί.

Ξεβγάζουμε τις μελιτζάνες και τις στεγνώνουμε μία μία με ένα πανί. Τις αλευρώνουμε ελαφρώς. Σε ένα τηγάνι ρίχνουμε άφθονο λάδι (τις ξέρετε τις μελιτζάνες τι ρουφήχτρες είναι) και το αφήνουμε να κάψει καλά. Τηγανίζουμε τις μελιτζάνες- καθώς τις βγάζουμε από το τηγάνι καλό είναι να τις βάλουμε σε απορροφητικό χαρτί. Ανανεώνουμε το λάδι στο τηγάνι μιας κι οι μελιτζάνες θα το απορροφούν συνέχεια, οπότε καλό είναι να έχουμε το μπουκάλι κάπου κοντά.

Αφού τελειώσουμε με τις μελιτζάνες (ουφ!*) ανοίγουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς για να τον προθερμάνουμε.

Λαδώνουμε το ταψί που πρόκειται να χρησιμοποιήσουμε.

Χτυπάμε τα αυγά με το γάλα καλά.

Ανοίγουμε τη ζύμη σε φύλλο όσο είναι οι διαστάσεις του ταψιού συν 5 εκατοστά περιθώριο, δηλαδή 25x35 εκ. περίπου- ε καλά ντε, δεν θα πάρουμε και χάρακα! Τοποθετούμε το φύλλο στο ταψί.

Στρώνουμε μια πρώτη στρώση με μελιτζάνες. Πασπαλίζουμε με την  μισή παρμεζάνα & γραβιέρα, το μισό θυμάρι και το 1/3 από τα χτυπημένα αυγά. Επαναλαμβάνουμε μια στρώση μελιτζάνες, το υπόλοιπα τυρί και θυμάρι, συν ακόμα 1/3 από τα χτυπημένα αυγά. Τελειώνουμε με μια τρίτη και τελευταία στρώση μελιτζάνες, το τελευταίο 1/3 από τα αυγά. Κλείνουμε γύρω γύρω με το φύλλο που περισσεύει. Η πίτα στο μεγαλύτερο μέρος της θα είναι ανοιχτή. Εκεί που είναι ανοιχτή πασπαλίζουμε με το τρίμμα φρυγανιάς. Ψήνουμε για 50 λεπτά με μία ώρα περίπου. Αν πάρει γρήγορα χρώμα από πάνω, σκεπάζουμε με ένα φύλλο αλουμινόχαρτο.

Τρώγεται ζεστή αλλά και κρύα είναι ακόμα καλύτερα!

*Η μελιτζάνα είναι ένας μπελάς για να ετοιμαστεί σωστά. Αλλά σε αποζημιώνει γιατί ό,τι κι αν φτιάξεις με αυτό το υπέροχο λαχανικό είναι η πεμπτουσία της νοστιμιάς! Η φύση ξέρει πολύ καλά γιατί την έκανε τόσο ιδιότροπη. Χαλάλι της!

Απλά πράγματα

Η ανάρτηση αυτή γράφεται κάτω από συνθήκες πολύ υψηλών θερμοκρασιών. Όχι περιβάλλοντος αλλά σώματος! Γι' αυτό και θα είναι μια σχετικά σύντομη -για τα δεδομένα της υποφαινόμενης- ανάρτηση.

Τις προάλλες, "ταξιδεύοντας" στο pinterest έπεσα πάνω σε μια συνταγή που μου κέντρισε αμέσως το ενδιαφέρον. Μια μικρή παρένθεση: (Το pinterest έχει αποδειχθεί μεγάλη πηγή για να παίρνει κανείς ιδέες σε θέματα που τον ενδιαφέρουν. Γενικά είναι ένα ευχάριστο "ταξίδι" όπου μέσω εικόνας -κυρίως φωτογραφιών- μπορείς να εκφράζεις τις προτιμήσεις και τα γούστα σου- κι όπου κανείς δεν πρόκειται να σε κράξει, γιατί ευτυχώς τα πράγματα είναι ήσυχα κι όμορφα εκεί). Η συνταγή λοιπόν, είχε τον τίτλο "πατέ μπρόκολου", κι εγώ αναρωτήθηκα, "μα τι λέει;". Ευτυχώς η περιέργεια μου με ώθησε να ακολουθήσω τον σύνδεσμο γιατί τελικά εκείνο το πατέ έλεγε πολλά!
Την συνταγή την είδα εδώ, ένα καλαίσθητο blog, με υπέροχες φωτογραφίες κι ενδιαφέροντα πιάτα.
Πάνω κάτω έκανα ό,τι ζητούσε η συνταγή, όμως δεν έβαλα παρμεζάνα και πιστεύω πως καλά έκανα! (Εμ, πώς! Αν δεν παινέψεις το σπίτι σου...!!)

Πατέ μπρόκολου

1 μέτριο μπρόκολο από το οποίο θα κόψουμε σε μικρά κομμάτια το άνθος. Αν θέλουμε να κρατήσουμε τον κορμό θα τον κόψουμε σε μικρά κομμάτια επίσης.
1 πράσο κομμένο σε ροδέλες
λίγο ελαιόλαδο
2-3 κλαράκια φρέσκο θυμάρι
3 κουταλιές μουστάρδα με ολόκληρο σπόρο
ξύσμα και χυμός ενός λεμονιού
πιπέρι
λίγο αλάτι

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς. Στρώνουμε ένα ρηχό ταψί με αντικολλητικό χαρτί ψησίματος. Σε ένα μεγάλο μπολ βάζουμε το μπρόκολο, το πράσο, μία κουταλιά μουστάρδα, θυμάρι, το λάδι (2-3 κουταλιές) και πιπέρι κι ανακατώνουμε καλά. Απλώνουμε τα λαχανικά στο ταψί και τα ψήνουμε al dente για ένα 20λεπτο περίπου -εξαρτάται από το μέγεθος των κομματιών που έχουμε κόψει. Κατά τη διάρκεια του ψησίματος ανακατώνουμε ελαφρά 1-2 φορές. Όταν βγάλουμε τα λαχανικά από το φούρνο τα αφήνουμε ένα 5λεπτο να κρυώσουν. Τα βάζουμε στο μπλέντερ με την υπόλοιπη μουστάρδα, το ξύσμα και το χυμό λεμονιού. Χτυπάμε χωρίς να το λιώσουμε τελείως το μίγμα. Δοκιμάζουμε και διορθώνουμε σε αλάτι, λάδι και λεμόνι. Χτυπάμε λίγο ακόμη.

Το πατέ αυτό είναι εκπληκτικό πάνω σε φρυγανισμένο ψωμί. Αν βάλουμε κι ένα τηγανητό αβγό από πάνω, έχουμε ετοιμάσει ένα απίστευτα νόστιμο, υπέροχο κι ελαφρύ κολατσιό! Μέσα σε μία εβδομάδα το επανέλαβα, ούτε λίγο ούτε πολύ, τρεις φορές!

Ειλικρινά είναι από τις ωραιότερες λιχουδιές που έχω φτιάξει τον τελευταίο καιρό. Κι επίσης διαπιστώνω ότι κάνεις μικρά γαστρονομικά θαύματα ψήνοντας τα -κατά τ' άλλα βαρετά- λαχανικά τύπου μπρόκολο ή κουνουπίδι.
Στο ψυγείο κρατά περίπου μία εβδομάδα.

Αδυναμίες

Στο κάτω αριστερό μέρος της αρχικής σελίδας του fnl-guide υπάρχει συνήθως η ερώτηση της εβδομάδας. Μια από τις προηγούμενες ερωτήσεις ήταν ''Ποιο είναι το αγαπημένο σας καλοκαιρινό φαγητό''. Η δική μου επιλογή δεν υπήρχε στις προτεινόμενες κι έτσι έπρεπε να διαλέξω την απάντηση ''άλλο''. Η δική μου επιλογή δεν είναι άλλη από τον ταπεινό κι απλό καγιανά! Ή ντομάτες με αυγά! Τόσο απλά! Φαγητό κατά την άποψη μου καθαρά καλοκαιρινό γιατί θέλει ντομάτες ζουμερές, γλυκές, κατακόκκινες, ερωτευμένες με τον ήλιο. Και θέλει κι αυγά. Κι είναι πασίγνωστη η αδυναμία τούτου του blog στα αυγά.
Είχα γράψει προ καιρού ότι από ένα ψυγείο δεν πρέπει να λείπουν ποτέ τα αυγά. Πριν λίγες μέρες σε κουβέντα που είχα με τον little bro (παρεμπιπτόντως, περαστικά μικρέ!), του σύστησα να μην λείπει ποτέ από την κουζίνα του.... πάπρικα. Ε ναι λοιπόν, η νέα μεγάλη αδυναμία τούτου του blog είναι η πάπρικα και συγκεκριμένα η γλυκιά και καπνιστή πάπρικα -είναι απίστευτη! Οπότε μέχρι στιγμής, σε τούτη την ανάρτηση μετράμε δύο αδυναμίες: Αυγά και πάπρικα.
Και επιπλέον, κάθε καλοκαίρι μας πιάνει μια τρέλα με έτερη αδυναμία: Πιπεριές!
Συνεχίζουμε να μετράμε: Αυγά, πάπρικα, πιπεριές.
Ψάχνοντας για παραλλαγές του καγιανά έφτασα μέχρι τα παράλια της Νότιας κι  Ανατολικής Μεσογείου κι εκεί ανακάλυψα ένα πιάτο με ντομάτες, αυγά, πιπεριές και -ω ναι!- πάπρικα που ακούει στο χαριτωμένο όνομα ....shakshuka. Οποία χαρά. Τούτο το πιάτο τα είχε όλα! Στην κυριολεξία!
Αγαπητοί αναγνώστες, ο καγιανάς μεταμορφώθηκε, ομόρφυνε, κι άλλαξε όνομα. Και το όνομα αυτού είναι πλέον...

Shakshuka

(Αυγά με ντομάτες, πιπεριές και πάπρικα)

Υλικά (για 4 άτομα)

4 μεγάλες ώριμες κατακόκκινες ντομάτες τις οποίες θα έχετε τρίψει στον τρίφτη
1 μέτριο κρεμμύδι ψιλοκομμένο
1 σκελίδα σκόρδο κομμένη στη μέση
2 πιπεριές πράσινες μέτριου μεγέθους κομμένες σε λεπτές φέτες
2 κόκκινες πιπεριές Φλωρίνης κομμένες σε λεπτές φέτες
1 κουτάλι πάπρικα
1 κουταλάκι μπούκοβο
4 μεγάλα ολόφρεσκα αυγά
ελαιόλαδο
αλάτι
πιπέρι

Σε ένα τηγάνι που μπαίνει και στο φούρνο ζεσταίνετε λίγο λάδι. Σε αυτό σοτάρετε το κρεμμύδι, το σκόρδο και το μπούκοβο. Προσθέτετε τις πιπεριές και σοτάρετε για λίγο ακόμη. Προσθέτετε την πάπρικα.
Προθερμαίνετε τον φούρνο στους 160 βαθμούς. Ρίχνετε την ντομάτα στο τηγάνι, αλατοπιπερώνετε κι αφήνετε το φαγητό να σιγοβράσει μέχρι να πιει σχεδόν όλα τα υγρά του -περίπου 20 λεπτά.
Προσθέτετε τα αυγά ολόκληρα στη σάλτσα και βάζετε το τηγάνι στο φούρνο για λίγα λεπτά -περίπου μέχρι 10 λεπτά- να ψηθούν τα αυγά.

Το φαγητό σερβίρεται με μπύρα ή ροζέ κρασί. Και μπόλικο ψωμί!

***

Η shakshuka είναι ένα πιάτο που τιμούν ιδιαίτερα στη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Λογικό είναι να υπάρχουν πολλές παραλλαγές του συγκεκριμένου φαγητού μία από τις οποίες παρουσιάσαμε σήμερα.

Σιγά τα αυγά!

Πάει πολύς καιρός που είχα διαβάσει σε στήλη ισπανικής εφημερίδας τη ''συνταγή'' μιας ομελέτας, της οποίας η σύλληψη ως ιδέα ανήκε στον μέγα και τρανό Φεράν Αντριά. Ακούγοντας το όνομα του σημαντικού Ισπανού σεφ, θα πίστευε κανείς ότι η ομελέτα για την οποία μιλάμε έχει πολλά και περίεργα υλικά. Όμως όχι! Έχει μόνο δύο! Εννοείται ότι το ένα υλικό είναι τα αυγά. Το δεύτερο είναι τα ...τσιπς! Ναι, όσο κι αν ακούγεται ευτελές ή αστείο, μιλάμε για ομελέτα με τσιπς. Και κάποιος μπορεί να αναφωνήσει ''σιγά τα αυγά'', αλλά εγώ από την άλλη οφείλω να ομολογήσω ότι είναι από τις ωραιότερες, πιο γρήγορες και πιο ενδιαφέρουσες ομελέτες που έχω φάει! Απευθύνεται σε βιαστικούς, σε όσους δεν έχουν χρόνο, σε φοιτητές, σε μαμάδες που προσπαθούν απεγνωσμένα να πείσουν τα βλαστάρια τους να καθίσουν να φάνε, σε όσους μόλις επέστρεψαν από την παραλία κι αναρωτιούνται τι να φάνε κι εννοείται σε όσους αγαπούν τις ομελέτες!

1ος κανόνας: Έχουμε πάντα -μα πάντα!- αυγά στο ψυγείο μας. Ίσως είναι ο μόνος σταθερός κανόνας που ισχύει χρόνια τώρα στην κουζίνα της υποφαινόμενης. Τα αυγά είναι ευέλικτα στη χρήση τους, δίνουν άμεσα λύση για πρωινό, μεσημεριανό, βραδινό.

2ος κανόνας: Ψάχνουμε να βρούμε καλοφτιαγμένα τσιπς. Κάποτε η ποιότητα ήταν υψηλή και τα τεχνητά αρώματα και γεύσεις δεν επισκίαζαν την υπέροχη γεύση της λεπτοκομμένης και τηγανισμένης comme il faut πατάτας. Στις μέρες μας λίγες είναι οι εταιρίες που βγάζουν καλά τσιπς κι οι περισσότερες και καλύτερες είναι εκ της Γηραιάς Αλβιώνας ορμώμενες. Και πριν αρχίσετε να ωρύεστε, να σας δηλώσει η υποφαινόμενη ότι έχει κάνει διδακτορική διατριβή στα τσιπς, δεν είναι τυχαίο άλλως τε ότι κάποτε της (αυτο)αποδόθηκε η ονομασία ...Crispy!

Στην Ελλάδα κυκλοφορούν τα αγαπημένα αγγλικά τσιπς της υποφαινόμενης, τα tyrrells. Αλίμονο, μία τα βρίσκει, μία δεν τα βρίσκει. Αρέσουν όχι μόνο επειδή έχουν το κατάλληλο πάχος κι από την άλλη ευτυχώς αποφεύγονται τα τεχνητά αρώματα αλλά κι επειδή είναι τρομερά υπέρκομψα τα πακέτα τους και παίρνουν άριστα στην αισθητική!

Τελικά για να φτιάξουμε την ομελέτα αποφασίσαμε να χρησιμοποιήσουμε τα tyrrels με χοντροκομμένο πιπέρι και θαλασσινό αλάτι. Εσείς διαλέξτε τα αγαπημένα σας τσιπς και....


Για 2 άτομα

Σπάστε και χτυπήστε σε ένα μεγάλο μπολ 4 αυγά. Σπάστε με το χέρι σας τα τσιπς -χρησιμοποιήστε από 2/3 έως ολόκληρο πακέτο- και ρίξτε τα τσιπς στα αυγά. Χρησιμοποιήστε ένα πιρούνι για να τα βυθίσετε στα αυγά κι αφήστε τα να ''μουλιάσουν'' για μισή ώρα περίπου.

Προθερμάνετε τον φούρνο στους 150 βαθμούς. Σε ένα τηγάνι που μπαίνει και στο φούρνο ζεσταίνετε λίγο λάδι. Ρίχνετε το μίγμα αυγό-τσιπς στο τηγάνι και με τη βοήθεια ενός πιρουνιού το απλώνετε ομοιόμορφα. Το αφήνετε για λίγο στο μάτι της κουζίνας και μετά το βάζετε στο φούρνο όπου ολοκληρώνετε το ψήσιμο της ομελέτας. Εννοείται ότι εφόσον δεν θέλετε να μπείτε στη διαδικασία του ψησίματος της ομελέτας στο φούρνο, ολοκληρώνετε το ψήσιμο της στο μάτι της κουζίνας.
Η ομελέτα σερβίρεται με μπύρα.

Εμείς την συνοδέψαμε με ελληνική μπύρα -την Ζέος από τον Ίναχο Αργολίδας. Πιο ελληνική δεν γινόταν με τέτοια ετικέτα!! Από αισθητική άποψη πάσχει- και δεν είναι η μόνη! Καλοί οι μαίανδροι, οι κίονες κι οι περικεφαλαίες, τα γαλανόλευκα και το παχυλό GR αλλά επιτέλους ας ξεκολλήσουμε από αυτήν την κακόγουστη αισθητική αλά δεκαετία του 80! Παραδειγματιστείτε από την...tyrrels!

Ταιριάζουμε;

Σε προηγούμενη ανάρτηση αναφέρθηκα στην μεγάλη μου αγάπη για τα σπαράγγια. Τώρα που είναι η εποχή τους προσπαθώ να τα απολαμβάνω όσο το δυνατόν περισσότερο και κυρίως τα άγρια.

Βέβαια μες την πόλη είναι κάπως δύσκολη η εύρεση τους αλλά αν σκάσεις 5 ευρώ στον λαϊκατζή, ένα ματσάκι άγρια σπαράγγια θα γίνουν δικά σου. Αυτήν την εβδομάδα ένα τέτοιο ματσάκι έγινε δικό μου με 3 ευρώ ( Μπα! Πώς κι έτσι εν μέσω μνημονίου και με την τρόικα να σεργιανίζει πέρα δώθε!) Τα έφτιαξα, που λέτε, με τον γνωστό κλασικό τρόπο: Ομελέτα!

Ομελέτα με άγρια σπαράγγια

Καθάρισα τα σπαράγγια (καθάρισμα σπαραγγιών σημαίνει ότι κόβω και πετάω το σκληρό κάτω μέρος και κρατώ το νόστιμο και τρυφερό πάνω μέρος) και τα έβαλα στο τηγάνι με λίγο νερό. Το τηγάνι το έβαλα στη φωτιά και άφησα τα σπαράγγια να βράσουν. Δεν έβαλα αλάτι στο νερό- καλό είναι να αποφεύγεται στα άγρια. Μόλις σώθηκε το νερό, δοκίμασα να δω αν είχαν μαλακώσει. Είχαν -αν δεν είχαν μαλακώσει θα πρόσθετα νερό και θα τα έβραζα για λίγο ακόμη.  Αφού λοιπόν ήταν έτοιμα, έριξα λάδι στα οποία τα σοτάρισα για λίγο και μετά έριξα τέσσερα χτυπημένα αυγά με αλάτι και πιπέρι κι έψησα την ομελέτα.

Ωραία! Τώρα φαντάζομαι ότι αναρωτιέστε ''τι έπαθε αυτή και μας σερβίρει μια απλή ομελέτα'' κι επιπροσθέτως ''Καλά από αυτήν όλα να τα περιμένεις''. Σας άκουσα! Μην το αρνείστε!
Το ζήτημα είναι αλλού. Στο ταίριασμα. Ή στα ταιριάσματα.
Είναι παγκοσμίως γνωστό ότι το σπαράγγι λατρεύει το αυγό και ναι, τα αισθήματα είναι αμοιβαία.
Είναι επίσης γνωστό ότι τα σπαράγγια είναι ένας ''κρυπτονίτης''! Όσοι είστε παθιασμένοι με τις περιπέτειες του Σούπερμαν θα γνωρίζετε τι εστί ''Κρυπτονίτης'' (για τους μη γνωρίζοντες είναι ένα ραδιενεργό υλικό που έχει την ικανότητα να αποδυναμώνει τον υπερφυσικό ήρωα από τις σούπερ ιδιότητες του). ''Κρυπτονίτης'' όμως για τους οινολάτρεις θεωρούνται εκείνα τα φαγώσιμα υλικά που δεν ταιριάζουν εύκολα με κρασιά, μια λάθος επιλογή κρασιού για έναν ''κρυπτονίτη'' μπορεί να τα τινάξει όλα στον αέρα. Είναι αυτό που λέμε με απλά λόγια ότι ''το κρασί κλοτσάει'' -αν και δεν φταίει το κρασί αλλά η ιδιόμορφη γεύση αυτού που τρώμε.
Η ομελέτα με σπαράγγια είναι ένα πάρα πολύ δύσκολο πιάτο όταν θες να το ταιριάξεις με κρασί. Κάτι τα αυγά αλλά κυρίως τα σπαράγγια δεν σε αφήνουν με πολλές επιλογές. Το κρασί πρέπει να είναι λευκό, να μην έχει περάσει από βαρέλι και να ΄χει βοτανικές νότες. Το αυγό είναι λίγο πιο ευέλικτο και πιο ....posh μιας και ταιριάζει με κάποια κόκκινα κρασιά αλλά κυρίως με την σαμπάνια! Είναι το πρώτο πράγμα που μαθαίνεις όταν κάνεις wine pairing για αυγά!
Λοιπόν, ψάχναμε για τον ''κουμπάρο'' του ευτυχισμένου ζεύγους αυγό-σπαράγγι και το βρήκαμε σε ένα κρητικό κρασί. Αυτό:

Όσο πρέπει διακριτικό σε αρώματα για να αντέξει το σπαράγγι και με οξύτητα όση χρειαζόταν για να υποδεχθεί το αυγό. Σούπερ ισορροπία!


Info: Εκτός από τον όρο ''κρυπτονίτης'' ενίοτε χρησιμοποιείται κι ο όρος ''boogeyman'' (δηλαδή ...μπαμπούλας). Υπάρχουν όντως κάποια φαγητά που είναι εφιάλτης για τα κρασιά!

Tip: Πίσω στα σπαράγγια. Αν τυχόν θέλετε να τα διατηρήσετε για λίγες μέρες στο ψυγείο καλό είναι να τα τυλίξτε σε χαρτί. Θα διατηρήσουν με αυτόν τον τρόπο την φρεσκάδα τους. Αν , από την άλλη, θέλετε να τα διατηρήσετε για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, καθαρίστε τα, ζεματίστε, αφήστε τα να κρυώσουν και βάλτε τα στην κατάψυξη. 

One can do wonders...

...με τα ταπεινά και πάμφθηνα (με ακούτε κε. Στουρνάρα;) παραπούλια! Ψάχνοντας να βρω ποια ήταν η πιο δημοφιλής ανάρτηση τούτου του ''στα πρόθυρα νευρικής κρίσης'' blog την χρονιά που πέρασε, με μεγάλη χαρά ανακάλυψα ότι ήταν  αυτή! Μια απλούστατη αλλά νοστιμότατη σπαγγετάδα με τόνο και παραπούλια! Επέμενα και τότε , επιμένω και τώρα ότι τούτα τα ταπεινά λαχανικά είναι μια γαστρονομική λιχουδιά που δεν έχει εκτιμηθεί όσο της αξίζει!
Τα παραπούλια θα τα βρει κανείς τώρα αυτήν την εποχή, αλλά προσοχή είναι αυστηρώς εποχικά λαχανικά, μην σας δω να ψάχνετε για παραπούλια τέλη Μάη par exemple. Θα τα βρείτε σε λαϊκές (κυρίως από παραγωγούς), ίσως σε κάποια ψαγμένα μανάβικα, από την άλλη πολύ αμφιβάλλω ότι τα  φέρνουν σε μαναβικές των σούπερ μάρκετ. Έτσι λοιπόν δεν έχετε παρά να τρέξετε στην κοντινότερη λαϊκή, να κοιτάξετε αγωνιωδώς δεξιά κι αριστερά στους πάγκους -να φάτε και καμιά αδέσποτη στο πόδι από τα καρότσια των γιαγιάδων- να εντοπίσετε τα παραπούλια, να τα αγοράσετε (κε. Στουρνάρα μην ανησυχείτε, οι μανάβηδες των λαϊκών κόβουν αποδείξεις), να γυρίσετε σπίτι, να φτιάξετε εκείνη την σπαγγετάδα που είχαμε αναρτήσει πέρσι κι αύριο ή μεθαύριο φτιάξτε.....

Ομελέτα φούρνου με χωριάτικο λουκάνικο και παραπούλια

Υλικά για 2 άτομα

Για να ψηθεί η ομελέτα στον φούρνο χρειάζεστε τηγάνι που μπαίνει και στον φούρνο. Αν δεν έχετε φτιάξτε την στο μάτι της κουζίνας.

4 αυγά
100 γρ λουκάνικο χωριάτικο
1 παραπούλι (μέτριο μέγεθος)
50 γρ γραβιέρα (Τήνου ή Νάξου) τριμμένη
2-3 κουταλιές ξινόγαλο
λάδι
αλάτι
πιπέρι

Κόψτε το λουκάνικο σε μικρά κομμάτια.Βγάλτε από το παραπούλι τα εξωτερικά φύλλα, πλύνετε και κόψτε σε μικρά κομμάτια τα υπόλοιπα. Ρίξτε τα στο τηγάνι με νερό κι αφήστε τα να βράσουν για λίγο μόνα τους. Προθερμάνετε τον φούρνο στους 150 βαθμούς. Μόλις τα παραπούλια πιουν το νερό και μείνουν στεγνά, χαμηλώστε λίγο τη φωτιά ρίξτε λίγο λάδι και το λουκάνικο και σοτάρετε τα μαζί. Σε ένα μπολ χτυπήστε τα αυγά με το ξινόγαλο, αλάτι και πιπέρι. Προσθέστε το μισό τυρί. Ρίξτε τα αυγά στο τηγάνι, από πάνω την υπόλοιπη γραβιέρα κι αφήστε την για 1-2 λεπτά στο μάτι της κουζίνας. Συνεχίστε το ψήσιμο της στον φούρνο για 10-15 λεπτά περίπου μέχρι να αποκτήσει ωραίο, χρυσαφί χρώμα από πάνω.

Crispy's confessions:
 Όταν λέμε χωριάτικο λουκάνικο εννοούμε κλασικό ελληνικό χωριάτικο λουκάνικο με τα λίπη και τα μυρωδικά του. Μην πάτε και φτιάξετε τούτη την λαχταριστή ομελέτα με λουκάνικο Φρανκφούρτης. Θα στεναχωρήσετε τούτο το blog και σας έχει ήδη προειδοποιήσει: ''είναι στα πρόθυρα νευρικής κρίσης''! (Με ακούτε κε. Στουρνάρα;)
Επίσης, μην τυχόν ξινίσετε με το ξινόγαλο! Κάνει πολύ αφράτη ομελέτα τούτο το γαλακτοκομικό! Το ανακάλυψε τυχαία η υποφαινόμενη μια φορά που ξέμεινε από γάλα κι αναγκάστηκε να βάλει στη θέση του ξινόγαλο! Ναι, στο ψυγείο της Crispy πάντα υπάρχει ξινόγαλο- ένας θεός ξέρει γιατί!



UPDATE (16/01/13):
Νέος -αποκλειστικά γαστρονομικού ενδιαφέροντος- λογαριασμός twitter: εδώ

Εκπρόσωποι.

Προχθές ξαφνιάστηκα ευχάριστα βλέποντας στο site της El Pais και στο blog του εξαιρετικού El comidista να δίνεται η συνταγή της κλασικής μας σπανακόπιτας με αφορμή το βιβλίο της κας. Βέφας Αλεξιάδου ''Vefa's kitchen'' . Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Phaidon κι απ'ότι είδα έχει εκδοθεί σε 4 διαφορετικές γλώσσες! Μάλιστα είναι η δεύτερη φορά μέσα σε μια εβδομάδα που έπεσα πάνω στο συγκεκριμένο βιβλίο ως αναφορά σε ξένο food blog. Φαίνεται πως η κα. Βέφα είναι πια η επίσημη εκπρόσωπος της εθνικής μας κουζίνας στο εξωτερικό. Και παρατηρώ ότι χαίρει μεγάλης εκτίμησης! Δεν έχω ξεφυλλίσει το συγκεκριμένο βιβλίο -του οποίου το εξώφυλλο πρέπει να παραδεχτώ ότι είναι πολύ καλαίσθητο! -  αλλά της έχω εμπιστοσύνη! Παρ'όλα αυτά πρέπει να ομολογήσω ότι δεν είμαι μεγάλη θαυμάστρια της. 2-3 φορές που προσπάθησα στο παρελθόν να δω εκπομπή της δεν άντεξα την πολυλογία της! Μέχρι να δώσει την εκτέλεση της συνταγής είχα αποκτήσει την ίδια ηλικία με την Βέφα!!
Λοιπόν, επειδή οι εκ της δυτικής Μεσογείου τιμούν εμάς τους ....εκ της ανατολικής πλευράς , λέω κι εγώ να τους τιμήσω με την  πιο κλασική συνταγή τους....μετά την παέγια εννοείται! Την περίφημη ισπανική τορτίγια -διάσημη εκπρόσωπο των tapas- έτσι όπως μας την έμαθε ο καθηγητής των Ισπανικών - η εκμάθηση της συγκεκριμένης γλώσσας έχει και τα...bonus της!! Φαίνεται απλή αλλά θέλει τα ''κολπάκια'' της. Vamos!

Ισπανική τορτίγια

Υλικά για 2 άτομα

2 μέτριες πατάτες
2 μέτρια κρεμμύδια (ή 1 μεγάλο)
4 αυγά
λάδι
αλάτι-πιπέρι

Θα  κόψετε τις  πατάτες σε μικρά ασχημάτιστα κομμάτια. Με τον ίδιο τρόπο θα κόψετε τα κρεμμύδια.

 Ζεσταίνετε αρκετό λάδι σε μέτρια φωτιά. Προσθέτετε τις πατάτες και με μια ξύλινη σπάτουλα τις απλώνετε έτσι ώστε να τηγανίζονται ομοιόμορφα. Μετά από 5 λεπτά προσθέτετε τα κρεμμύδια και τα απλώνετε κι αυτά με τη σπάτουλα. Συνεχίζετε πάντα σε μέτρια φωτιά. Σε ένα μπολ χτυπάτε τα αυγά προσθέτοντας αλάτι και πιπέρι.  Όταν ψηθούν οι πατάτες και τα κρεμμύδια τα βγάζετε από το τηγάνι και τα ρίχνετε στα αυγά. Αφαιρείτε ένα μέρος από το λάδι και ρίχνετε στο τηγάνι το μίγμα αυγά -πατάτες. Ψήνετε πάντα σε μέτρια προς χαμηλά φωτιά και χρησιμοποιείτε τη σπάτουλα για να απλωθεί το αυγό παντού. Με τη βοήθεια ενός πιάτου αναποδογυρίζετε την τορτίγια και συνεχίζετε για λίγο ακόμα το ψήσιμο. Η μέτρια φωτιά είναι απαραίτητη για να μην στεγνώσει η τορτίγια , πρέπει οπωσδήποτε να παραμείνει ....jugosa!

Μόλις κρυώσει λίγο, την κόβετε σε κομμάτια , την σερβίρετε...και μην ξεχάσετε την... cerveza!!

Νόστιμα μπερδέματα!

Ω, μα τι ευτυχία, στην κουζίνα της Crispy είχαμε γάμους και...γαστρονομικές χαρές! Αποφάσισα να παίξω την κουμπάρα κι έφερα....εις πιάτο ένα (!!) το τουρλού και τον καγιανά! Ως εξής:

Τουρλού με αυγά

Υλικά για 4 άτομα

2 μελιτζάνες μέτριες
2 κολοκυθάκια μέτρια
2 πιπεριές μέτριες
1 κρεμμύδι (κι αυτό...μέτριο)
4-5 μεγάλες, ώριμες ζουμερές τομάτες
4 αυγά
λάδι
αλάτι
πιπέρι


Καθαρίζετε και ψιλοκόβετε σε κυβάκια τις μελιτζάνες, τα κολοκυθάκια και τις πιπεριές. Κόβετε σε λεπτές φετούλες το κρεμμύδι. Σε ένα μεγάλο τηγάνι και σε μέτρια φωτιά ζεσταίνετε μια ικανοποιητική ποσότητα λαδιού και σωτάρετε τα 4 προαναφερθέντα υλικά για 5-6 λεπτά περίπου.
Καθαρίζετε και τρίβετε τις τομάτες. Τις προσθέτετε στο τηγάνι, αλατοπιπερώνετε, ρίχνετε ένα ποτήρι νερό κι αφήνετε το φαγητό να σιγοβράσει για 45 λεπτά περίπου. Μόλις έχει πιει πια σχεδόν όλο το νερό ρίχνετε τα αυγά προσεκτικά -τα αφήνετε όπως είναι να σιγοψηθούν.
Να ζήσουν λοιπόν τα τουρλού με αυγά και μαζί με αυτά κι εμείς!

Τουρλού για όσους δεν γνωρίζουν είναι το ....ratatouille ή ...ρατατουίγ! Κι εδώ ερχόμαστε στο θέμα της ημέρας! Ξεφυλλίζοντας συμπαθητικό γυναικείο περιοδικό που κυκλοφορεί κάθε μήνα ως ένθετο εφημερίδας και μετά μόνο του στοιχίζοντας....4 ευρώ (!!! Έλεος βρε παιδιά!!!) , έφτασα στη γαστρονομική σελίδα του περιοδικού κι εκεί είδα το....ριμπάι.

Ριμπάι όπως το ...σαράι , το κολάι, οι Μασάι , τα ''μασάει'' (τα ...ριμπάι ) , τα σπάει και πάει λέγοντας. Άργησα λίγο , είναι η αλήθεια, να αντιληφθώ ότι εννοούσαν τo.....Rib Eye!!!! Κάπως μπερδεύονται τα πράγματα όταν πιο κάτω τα μπισκότα digestive γράφονται στην αγγλική κι όχι....νταϊτζέστιβ!!! Γιατί παιδιά δεν ακολουθείτε μια γραμμή και μας μπερδεύετε;;;; Και μια παρατήρηση. Πιστεύω ότι η συντριπτική πλειοψηφία των αναγνωστριών σας γνωρίζει αγγλικά -αφού μπορεί και διαβάζει τον τίτλο του περιοδικού, n'est-ce pas?- τότε ως προς τι το..... ριμπάι!!!!


ΥΓ: Σε κάποια/ον που βρέθηκε στο αλλοπρόσαλλο τούτο blog πληκτρολογώντας :
 ''όταν με πιάνει λύσσα για σοκολάτα αμυγδάλου 3 το όριο τι κάνω''. 


Αγαπητή/έ η συμβουλή μου είναι η εξής: Στη σοκολάτα δεν υπάρχουν όρια!!! Αλλά και... 3;;;; Μπράβο...λύσσα!!!

You have to break a few eggs...

....to make an omelette.

Μου αρέσει πολύ αυτή η παροιμία. Κι όχι μόνο επειδή τρελαίνομαι για... ομελέτες αλλά κυρίως γιατί έχω την αίσθηση ότι κάτι αντίστοιχο μπορεί να ειπωθεί και για τις διαπροσωπικές μας σχέσεις. Δεν ξέρω...Δεν είμαι σίγουρη... Ποιος ξέρει...
Χμμμμμ, θα αμπελοφιλοσοφήσεις  Crispy;
Όχι, όχι μην ανησυχείτε! Θα φάμε μια ωραία, spicy κι...ελαφριά (ήδη άρχισαν τα περιοδικά να διαφημίζουν τις μετά των διακοπών δίαιτες!!!) ομελέτα και θα πάμε μετά - χορτασμένοι πια!- στο κυρίως θέμα της σημερινής ανάρτησης.
Αν κάτι μου άρεσε σε αυτήν την ...χαμηλοβλεπούσα ομελέτα είναι η διαφορετικότητα μέσα από την απλότητα της αλλά κυρίως η απίστευτη νοστιμιά της!

Ομελέτα με curry

So yummy and...yellow!

Για κάθε άτομο υπολογίστε 2 αυγά.

Στα 2 άτομα και κατά συνέπεια στα 4 αυγά υπολογίστε επιπλέον:

3-4 κουταλιές ξινόγαλο
1-2 κουταλάκια του γλυκού curry (αν σας αρέσει το πικάντικο ενισχύστε τη δόση άφοβα!)
λίγο λάδι (κυριολεκτώ όταν λέω λίγο!)

A pinch of...yellow!

Θα χρειαστείτε ένα τηγάνι κατάλληλο για φούρνο.
Θα χρειαστείτε επίσης να προθερμάνετε τον φούρνο -βάλτε τον στους 150 βαθμούς.

Ζεστάνετε το λάδι σε μέτρια φωτιά. Ρίξτε σε αυτό το curry κι αφήστε το να αρωματιστεί. Βέβαια, εδώ που τα λέμε, δεν θα αρωματιστεί μόνο το λάδι αλλά κι η κουζίνα σας μην πω κι όλη γειτονιά σας- ιδιαίτερα όταν φυσά νοτιάς!!
Εν τω μεταξύ χτυπήστε σ'ένα μπολ τα αυγά με το ξινόγαλο.
Ρίξτε τα αυγά στο τηγάνι και ψήστε την ομελέτα για λίγο. Συνεχίστε το ψήσιμο της ομελέτας στο φούρνο. Μόλις πάρει ωραίο χρυσαφί χρώμα την αποσύρετε ...και την τιμάτε δεόντως!

******************************************************************
Λοιπόν, ώρα να πάμε στο κυρίως πιάτο τουτέστιν στο κυρίως θέμα μας -δεν θα σας κουβαλούσα μέχρι εδώ απλά και μόνο για μια ταπεινή ομελέτα!!
Στη χθεσινή Guardian και στο πολύ καλό γαστρονομικό blog της εφημερίδας word of mouth, συζητήθηκε ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα : ''Οι άνθρωποι στο διπλανό τραπέζι''. Εννοεί στο τραπέζι του εστιατορίου. Κι εννοεί εκείνους τους ανθρώπους που με τη συμπεριφορά τους είναι ικανοί να μας χαλάσουν μια κατά τ'άλλα ευχάριστη βραδιά. Πώς; Προφανώς με την αγένεια, τις φωνές τους, την αδιακρισία τους, τους κακούς τους τρόπους κι εν γένει με εκείνο το γνωστό τσαμπουκά ''Πληρώνω και κάνω ό,τι γουστάρω'' . Λοιπόν αυτοί που κάνουν ό,τι γουστάρουν πολλές φορές τρώνε ως ...άμεσοι απόγονοι του ανθρώπου των σπηλαίων, κραυγάζουν και κακαρίζουν  σε υψηλά ντεσιμπέλ , τσακώνονται ή ακόμα χειρότερα χαριεντίζονται όπως κάτι φρεσκοερωτευμένα ζευγάρια που εκείνη την ώρα θυμούνται πως ήρθε η στιγμή να διαιωνίσουν το ανθρώπινο είδος (get a room!!!), ατίθασα μικρά (για να μην παρεξηγηθώ όχι μόνο δεν έχω πρόβλημα με τα παιδιά αλλά εκνευρίζομαι αφάνταστα με εστιατόρια που απαγορεύουν την είσοδο σε αυτά! Απλά τα μικρά πρέπει να κάθονται ήσυχα σε μια καρέκλα και να μην...ουρλιάζουν. Δεν κάνει καλό στην πέψη!), macho guys που φυσούν τον καπνό του πούρου μες τη μούρη σου και πάει λέγοντας.  Όλοι φαντάζομαι ότι έχουμε μια ανάλογη ιστορία να διηγηθούμε , άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι το συγκεκριμένο άρθρο της εφημερίδας μέχρι στιγμής έχει δεχτεί πάνω από 300 σχόλια!

Θυμήθηκα μια χαρακτηριστική σκηνή από την πολύ καλή ταινία In Bruges. Ο κύριος στο διπλανό τραπέζι ενοχλείται από τον καπνό του τσιγάρου της κοπέλας του Colin Farrell. Εκείνος τότε τακτοποιεί το ζήτημα ...με κάπως ακραίο τρόπο είναι η αλήθεια!!!
Δείτε την σκηνή -οπωσδήποτε!!- εδώ

Εις τον κύβο!

Όχι μην ανησυχείτε , δεν έχει Μαθηματικά σήμερα! Απλά θα μιλήσουμε για τους...κύβους στη μαγειρική! Τους γνωστούς κύβους ζωμών που , φαντάζομαι ότι οι προθέσεις ήταν οι καλύτερες όταν στις αρχές του 20ου αιώνα ξεκίνησε η μαζική παραγωγή τους . Με το πέρασμα των χρόνων η κατανάλωση τους αυξήθηκε κατακόρυφα, ενώ οι κύβοι εν τω μεταξύ εμπλουτίστηκαν κι άλλαξαν ακόμα και υφή -έγιναν σκόνη ή ζελέ.  Όμως τελευταία πολλοί δηλώνουν εχθροί του είδους κι αρνούνται τη χρήση τους. Από την άλλη, βλέπουμε στις διαφημίσεις διάσημους σεφ -Έλληνες κι αλλοδαπούς- να διαφημίζουν τα σχετικά προϊόντα. Στα καθ'ημάς έχουμε την κα. Νικολάου, από την αλλοδαπή μας έρχεται ο πολύς Marco Pierre White.  Mάλιστα είχα διαβάσει για κάποιον σεφ που είχε δηλώσει ότι πάντα έχει έναν κύβο κρυμμένο στην τσέπη του (!) κι όποιος σεφ διατείνεται ότι δεν χρησιμοποιεί κύβους απλά ψεύδεται!
Εσύ Crispy τους χρησιμοποιείς;
Πώς πώς , αλλά μόνον σαν εφεδρεία , για μια έκτακτη ανάγκη. Όπως συμβαίνει στη σημερινή μας συνταγή. Την απλή , απλούστατη και γρήγορη στην εκτέλεση, αυτή σούπα την φτιάχνω όταν έχω φυλάξει ωραιότατο ζωμό κότας. Από την άλλη, όταν θέλω σούπα αλλά ζωμός ...ιδιοκατασκευής (!!) δεν υπάρχει , βγάζω έναν κύβο και τα πράγματα έχουν ως εξής:

Σούπα αυγολέμονο με χυλοπίτες

Για 2-3 πιάτα θα χρειαστείτε:

1 λίτρο νερό (!!! Ναι , μην ξεχάσετε το νερό ...αλλιώς τι σούπα θα φάμε;;;)
1 κύβο ζωμού της αρεσκείας σας
1 αυγό
1/2 πιάτο χυλοπίτες
το χυμό ενός λεμονιού
αλάτι
πιπέρι
λίγο λάδι

Βράζετε το νερό με τον κύβο και το λάδι. Μόλις λιώσει καλά ο κύβος , ρίχνετε τις χυλοπίτες. Αλατίζετε κατά το δοκούν.  Πότε πότε ανακατεύετε. Εν τω μεταξύ στύβετε το λεμόνι και χωρίζετε τον κρόκο από το ασπράδι. Μόλις βράσουν οι χυλοπίτες αφαιρείτε την κατσαρόλα από το μάτι της κουζίνας. Αρχίζετε να χτυπάτε δυνατά το ασπράδι σ'ένα μπωλ. Μόλις αφρατέψει ρίχνετε τον κρόκο και συνεχίζετε το δυνατό χτύπημα μέχρι να ενσωματωθεί καλά ο κρόκος. Ρίχνετε το χυμό λεμονιού συνεχίζοντας το χτύπημα. Τώρα αρχίζει το κρίσιμο σκέλος. Ενώ συνεχίζετε το χτύπημα , πιο σιγά πια, προσθέτετε αρχικά μερικές σταγόνες από τη σούπα . Σιγά σιγά αυξάνετε την ποσότητα και κάθε φορά θα περιμένετε να ενσωματωθεί η προηγούμενη ποσότητα σούπας για να ρίξετε την επόμενη. Συνεχίζετε έτσι μέχρι σχεδόν να γεμίσει το μπωλ. Τότε με πολύ γρήγορες κινήσεις χύνετε το υλικό του μπωλ στην κατσαρόλα όπου βρίσκεται η υπόλοιπη σούπα κι ανακατεύετε ζωηρά με την κουτάλα για 1-2 λεπτά. Σερβίρετε αμέσως με μπόλικο πιπέρι.
Το πιπέρι φρεσκοτριμμένο- για να μην ξεχνιόμαστε!!!



Crispys conclusions : Το φαγητό γίνεται και με κριθαράκι.
Καλό είναι το αυγό να έχει βγει μισή ώρα πριν χρησιμοποιηθεί.
Το αυγολέμονο είναι από τις πολύ αγαπημένες μου τεχνικές στην κουζίνα και οφείλω να ομολογήσω ότι έχω πάρει διδακτορικό....σ'αυτό!! (Αφού δεν πήραμε στην Μετεωρολογία ας πάρουμε ..στο αυγολέμονο!!!). Θέλει υπομονή , όχι βιασύνη, το αυγό να είναι όσο δυνατόν πιο κοντά σε θερμοκρασία δωματίου. Κι όπως ξανά τονίζω , υπομονή στη διαδικασία ενσωμάτωσης του αυγού με την πολύ ζεστή σούπα (ή με την σάλτσα γιατί προσωπικά χρησιμοποιώ το αυγολέμονο για να δέσω σάλτσες)
Η σουπίτσα αυτή είναι ιδανική για τις τελευταίες κρύες μέρες του χειμώνα.