Christmas in Connecticut

Όχι, η Crispy δεν θα κάνει "Christmas in Connecticut". Την έχει φάει η αγωνία με όλη αυτήν την υπόθεση περί εκλογής ΠτΔ κι είπε να κάνει φέτος Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά εδώ -στα πάτρια εδάφη- με ή χωρίς Πρόεδρο.

"Christmas in Connecticut" λοιπόν, είναι μια χαριτωμένη κομεντί καταστάσεων και παρεξηγήσεων που γυρίστηκε το 1945 και πρωταγωνιστούσε η υπέροχη Barbara Stanwyck  -οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι τέτοιες ηθοποιοί δεν βγαίνουν πια...- . Στην ταινία η  Stanwyck υποδύεται μια food writer σε περιοδικό, την Elizabeth Lane, της οποίας η στήλη έχει τεράστια επιτυχία σε όλη την Αμερική. Μέσα στα κείμενα της περιγράφει την ειδυλλιακή της ζωή στο Connecticut, όπου διαθέτει μια φάρμα, υπέροχο σύζυγο, εξίσου υπέροχο μωρό και μαγειρεύει καταπληκτικά εδέσματα, των οποίων η περιγραφή προκαλεί ασταμάτητη σιελόρροια στους αναγνώστες. Στην πραγματικότητα η Elizabeth μένει σε ένα μικρό διαμέρισμα στη Νέα Υόρκη, είναι ανύπαντρη και ΔΕΝ ξέρει να μαγειρεύει! Τις συνταγές της τις ετοιμάζει ο καλός της φίλος Felix, Ούγγρος εμιγκρές κι ιδιοκτήτης -σεφ ενός πετυχημένου εστιατορίου.

 Όλα πηγαίνουν μια χαρά, έως ότου ο ιδιοκτήτης του περιοδικού -ο οποίος δεν γνωρίζει ότι η Elizabeth τόσο καιρό έχει φλομώσει στο ψέμα τους πάντες μέσα από το περιοδικό του- παραμονές Χριστουγέννων της ζητά να φιλοξενήσει -για ανθρωπιστικούς λόγους- έναν τραυματία πολέμου. Μέσα στην αναμπουμπούλα και με την βοήθεια του αρχισυντάκτη της, του Felix κι ενός αρχιτέκτονα που έχει λυσσάξει να την παντρευτεί αλλά, οποία τύχη, διαθέτει φάρμα στο Connecticut, στήνεται ένα ψεύτικο σκηνικό για να φιλοξενηθεί ο ήρωας πολέμου αλλά και ο ιδιοκτήτης του περιοδικού ο οποίος αυτοπροσκαλείται.


Ακολουθεί μια καταιγίδα παρεξηγήσεων με μερικές πραγματικά αστείες σκηνές. Αλλά σε κάποια φάση η Elizabeth πρέπει να επιδείξει τις μαγειρικές της ικανότητες, μετά από επιμονή των φιλοξενούμενων της. Έτσι ένα πρωινό της ζητούν να φτιάξει flapjacks (θα μιλήσουμε για αυτά αμέσως μετά) και να τα γυρίσει στον αέρα όπως τόσο καλά ξέρει να κάνει, σύμφωνα πάντα με τα -αναληθή- κείμενα της. Τι να κάνει κι εκείνη, πιάνει ένα τηγάνι και..

Και τι είναι τα flapjacks; Δεν είναι τίποτε άλλο από τα ...pancakes αλλά μόνο για τους Αμερικανούς και τους Καναδούς. Διότι στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, στην Αγγλία, flapjacks ονομάζονται κάτι γλυκές μπάρες με βρώμη.

Τα flapjacks (ή pancakes) τηγανίζονται όπως ξέρουμε και οι πιο επιδέξιοι τα πετούν στον αέρα για να τα γυρίσουν. Οι υπόλοιποι χρησιμοποιούμε μια καλή σπάτουλα- κυκλοφορούν κάποιες με πλατιά βάση που είναι πολύ βολικές για τη συγκεκριμένη περίπτωση.

Τούτο το ταπεινών προθέσεων blog αγαπά πολύ τα pancakes (ή flapjacks). Στο κατάλογο μας υπάρχουν οι εξής επιλογές:

Pancakes (ή flapjacks) με σοταρισμένα ξινόμηλα Τα πρώτα που αναρτήσαμε πριν αρκετά χρόνια.
Lemon pancakes (ή flapjacks)  Ωραίο γευστικό παιχνίδι γλυκού-ξινού.
Pancakes με καλαμποκάλευρο Πληθωρικά.
Pancakes από τη Νότια Αφρική με ζάχαρη και κανέλα Yummy!
Pancakes με μπανάνες σοταρισμένες σε Cointreau Συνταγή του Gordon Ramsay κι η πιο αγαπημένη.
Pancakes με βρώμη, κανέλα και μέλι Το φετινό μεγάλο hit.

Να περάσετε πολύ όμορφα τα Χριστούγεννα. Και να προσέχετε όταν γυρίζετε τα flapjacks!

Επιστροφή πάλι εδώ -με ή χωρίς Πρόεδρο- με την αγαπημένη μας γαστρονομική ταινία για να κλείσουμε τη χρονιά που σιγά σιγά φεύγει.


Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα Hit&Run 

La cena

Η ταινία La cena (ε.τ.''Το δείπνο'') είναι μια όμορφη ταινία του σπουδαίου Ιταλού σκηνοθέτη Ettore Scola, στην οποία το σκηνικό είναι ένα εστιατόριο κάπου στη Ρώμη.

Όλα όσα βλέπουμε να συμβαίνουν, διαδραματίζονται σε μια βραδιά. Στην τρατορία ''Arturo al Portico'' καταφτάνουν γνώριμοι , καθημερινοί πελάτες όπως ο σοφός καθηγητής Πετσούλο (τον οποίο υποδύεται υπέροχα ο Vittorio Gassman), τουρίστες, συγγενείς, οικογένειες, συνάδελφοι, ερωτικά...πεντάγωνα (!), αλλά κι άνθρωποι μόνοι ή μοναχικοί. Παρακολουθούμε τις συζητήσεις που γίνονται στα τραπέζια, εξομολογήσεις, τσακωμούς, εντάσεις, διαφωνίες, τον πατέρα που συναντά μια φορά τον χρόνο τα παιδιά του, την κόρη που εξομολογείται στη σοκαρισμένη μαμά της τα μελλοντικά της σχέδια, τον καθηγητή φιλοσοφίας που συνοδεύεται από την φοιτήτρια-ερωμένη, τους Ιάπωνες τουρίστες που ζητούν κέτσαπ για να βάλουν στην καρμπονάρα κι εξαγριώνουν τον σεφ.

 Ο οποίος σεφ είναι ένας φωνακλάς κομμουνιστής που θυμάται τις παλιές καλές εποχές της ιταλικής αριστεράς ενώ τσακώνεται συνέχεια με  τον νεοφερμένο Τοσκάνο σερβιτόρο. Τις ισορροπίες προσπαθεί να κρατήσει η σύζυγος του ιδιοκτήτη Arturo, η Flora (την υποδύεται η Fanny Ardant), τόσο μέσα στην κουζίνα όσο κι έξω στην σάλα. Ενώ παρακολουθούμε όλα όσα συμβαίνουν, πιάτα πηγαινοέρχονται, πιάτα κλασικά της κουζίνας της Ρώμης, καρμπονάρα, αγκινάρες alla giudia, trippa alla romana (ψιλοκομμένη συκωταριά σε σάλτσα ντομάτας) .

Ένα πιάτο που προτείνεται μια-δυο φορές από τον μετρ σε κάποιους δύσκολους πελάτες είναι τα fettuccine ai funghi porcini. Τα fettuccine είναι τυπικό ζυμαρικό (φρέσκο με αυγά) της κουζίνας της Ρώμης, που μοιάζει πάρα πολύ με τα tagliatelle μόνο που είναι λίγο πιο πλατιά αλλά παραμένουν πιο λεπτά από τα papardelle, τα οποία είναι τα πιο πλατιά της συγκεκριμένης συνομοταξίας των φρέσκων ζυμαρικών! Κι αφού διευκρινίσαμε τα περί πλάτους όμοιων ζυμαρικών, πάμε σε ένα άλλο θέμα. Όποτε πάω στη Ρώμη πέφτω με τα μούτρα σε δύο πιάτα τυπικά της πόλης: Την περίφημη καρμπονάρα και το cacio e pepe (εδώ είχα γράψει γι'αυτό το αγαπημένο πιάτο). Όσες φορές έχω φτιάξει τα δύο αυτά πιάτα, δεν πλησιάζουν στο ελάχιστο την απίστευτη νοστιμιά και πληθωρικότητα που έχουν όταν τα τρώω στη Ρώμη! Όπως επίσης σε καμιά τρατορία των Αθηνών δεν έχω δοκιμάσει αυθεντική καρμπονάρα ή cacio e pepe. Αλλά με τα fettuccine ai funghi porcini πλησιάζω πάρα πολύ γευστικά τη Ρώμη! Κι επειδή το πιάτο αυτό το προτείνει ο μετρ του ''Arturo al Portico'' , σας το προτείνω κι εγώ. Πάμε να δούμε πώς!

Fettuccine με μανιτάρια porcini

Υλικά για 4 άτομα

80 γρ αποξηραμένα μανιτάρια porcini
400 γρ fettuccine (φρέσκα- υπάρχουν στα ψυγεία κάποιων ντελικατέσσεν -ή ξερά ). Αν δεν βρείτε fettuccine εννοείται ότι μπορείτε να χρησιμοποιήσετε tagliatelle ή papardelle. Κι εξυπακούεται ότι όποιος θέλει φτιάχνει τα δικά του-ακόμα καλύτερα!
1 μέτριο κρεμμύδι λευκό ψιλοκομμένο*
3-4 κουταλιές μαϊντανό ψιλοκομμένο
250 ml ζωμό λαχανικών
1 ποτήρι κρασιού καλό ξηρό λευκό κρασί**
αλάτι
πιπέρι
λίγο λάδι

Βάζουμε τα μανιτάρια να μουλιάσουν σε χλιαρό νερό για μισή ώρα. Τα ξεπλένουμε και τα ψιλοκόβουμε. Δεν πετάμε το νερό στο μούλιασαν. Το περνάμε από ψιλή σίτα για τυχόν υπολείμματα χώματος και το κρατάμε στην άκρη.
Βάζουμε να βράσει σε μεγάλη κατσαρόλα άφθονο νερό με αλάτι. Εν τω μεταξύ σε τηγάνι ζεσταίνουμε λίγο λάδι. Σε αυτό σοτάρουμε το κρεμμύδι για λίγα λεπτά. Προσθέτουμε τα μανιτάρια   και συνεχίζουμε το σοτάρισμα. Δυναμώνουμε την φωτιά. Ρίχνουμε το κρασί κι αφήνουμε να εξατμιστεί. Χαμηλώνουμε τη φωτιά, ρίχνουμε το μαϊντανό και λίγο ζωμό ίσαμε να σκεπάσει τα μανιτάρια. Κάθε λίγο και λιγάκι όταν θα σώνεται η σάλτσα θα ρίχνουμε λίγο ζωμό. Ρίχνουμε και λίγο από το νερό στο οποίο μούλιασαν τα μανιτάρια (3-4 κουταλιές). Διορθώνουμε το αλάτι και πιπέρι. Ρίχνουμε τα ζυμαρικά στο νερό που βράζει και τα μαγειρεύουμε al dente- τα φρέσκα ζυμαρικά με αυγά θέλουν λιγότερο χρόνο οπότε προσοχή. Μόλις βράσουν τα στραγγίζουμε κι αμέσως τα ρίχνουμε στη σάλτσα. Ανακατώνουμε ζωηρά και σερβίρουμε αμέσως.

*Μην ψιλοκόβετε το κρεμμύδι στη μουλινέτα γιατί υπάρχει κίνδυνος να κοπεί πολύ ψιλά και τότε πικρίζει. Καλύτερα το ψιλό κόψιμο να γίνεται στο χέρι και με μεγάλο μαχαίρι.

** Πολλοί έχουν την εσφαλμένη εντύπωση ότι το κρασί που χρησιμοποιείται για σβήσιμο δεν χρειάζεται να είναι καλής ποιότητας. Σφάλμα ύψιστης επικινδυνότητας! Το κρασί για σβήσιμο πρέπει να είναι εξίσου καλό με αυτό που πίνετε!

Κάποιοι, εκείνο το βράδυ στου Arturo, δεν πέρασαν καθόλου καλά!


Υ.Γ. Η λέξη ''δείπνο(ς)'' (η μετάφραση της ιταλικής λέξης του τίτλου ''la cena'') είναι τελικά και ουδέτερου και αρσενικού γένους! Ποιο σας ακούγεται πιο καλά; ''Ο δείπνος'' ή ''Το δείπνο''; 

Απομεινάρια

Προ ημερών έπεσα πάνω σε μια λίστα με τις 20 καλύτερες ταινίες βασισμένες σε βιβλία. Μου έκανε εντύπωση η μη παρουσία έστω και μιας ταινίας του James Ivory , ενός σκηνοθέτη που αν μη τι άλλο έχει συνδέσει το όνομα του με μεταφορές βιβλίων στη μεγάλη οθόνη. Ο Ε.Μ Forster είναι ο συγγραφέας που τίμησε περισσότερο ο εν λόγω σκηνοθέτης μεταφέροντας με μεγάλη επιτυχία στον κινηματογράφο τα μυθιστορήματα του Δωμάτιο με θέα, Maurice,  και Howards end . Κι οι τρεις ταινίες είναι υπέροχες, πανέμορφες, λεπτοδουλεμένες κι αποπνέουν την ατμόσφαιρα των βιβλίων από τις οποίες προέρχονται. Ο Ivory δεν μετέφερε στον κινηματογράφο μόνο βιβλία του Forster αλλά επίσης των Henry James, Jean Rhys, Evan S Connell. Εκεί όμως που πραγματικά μεγαλούργησε, στην κυριολεξία κέντησε, είναι στην ταινία The remains of the day (ε.τ: Τα απομεινάρια μιας μέρας) μεταφορά στον κινηματογράφο του ομώνυμου βιβλίου του Kazuo Ishiguro - το οποίο θεωρείται από τα κορυφαία αγγλόφωνα μυθιστορήματα της μεταπολεμικής περιόδου.

Η ταινία - όπως και το βιβλίο- δεν είναι μονοθεματική αντιθέτως τα ζητήματα που αναπτύσσονται είναι πολλαπλά και πολύ ενδιαφέροντα. Βρισκόμαστε χρονικά κάπου μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο και κεντρικό πρόσωπο είναι ο μπάτλερ James Stevens (τον οποίο υποδύεται μοναδικά ο Anthony Hopkins), ένας άνθρωπος ο οποίος το μόνο που έχει μάθει στη ζωή του είναι, να είναι άψογος στη δουλειά του.

Η έπαυλη στην οποία εργάζεται όλα του τα χρόνια τώρα πια ανήκει σε Αμερικανό  επιχειρηματία, κάποτε όμως ανήκε στον Λόρδο Ντάρλινγκτον, αριστοκράτη προσκείμενο φιλικά στους Γερμανούς. Εκείνα τα χρόνια πριν τον πόλεμο, ο Λόρδος υποδεχόταν στην έπαυλη του Γερμανούς, Γάλλους κι Άγγλους πολιτικούς σε μια προσπάθεια να πειστούν να υιοθετήσουν , Γάλλοι και Βρετανοί,  μια πιο φιλογερμανική στάση -αν κι ο Χίτλερ είχε αρχίσει τις διώξεις, δυστυχώς πολλοί Ευρωπαίοι εθελοτυφλούσαν.

Ο Stevens αναπολεί αυτές τις εποχές καθώς ξεκινά ένα σύντομο ταξίδι, προκειμένου να συναντήσει την πρώην οικονόμο Miss Kenton, με την οποία είχε εργαστεί την εποχή του γερμανόφιλου Λόρδου, και να της ζητήσει να επιστρέψει στην έπαυλη. Μέσα από την αναπόληση αυτή διαπιστώνουμε ότι ο Stevens παραμένει επίμονα ανεπηρέαστος από τις πολιτικές θέσεις του αφέντη του, το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να τον υπηρετεί σωστά κι άψογα. Η ζωή του όλη είναι αυτή ενός μπάτλερ και τίποτα περισσότερο. Βρίσκεται μπροστά σε συζητήσεις που μπορεί να καθορίσουν το μέλλον της Ευρώπης αλλά του είναι παγερά αδιάφορες, δεν ακούει, δεν προσέχει τι λένε διότι απλά δεν είναι μέρος της δουλειάς του. Δεν τον ενδιαφέρει η φιλοναζιστική στάση του αφέντη του, τον ενδιαφέρει μόνο να είναι ο ιδανικός μπάτλερ. Κάποτε όμως θα έρθει ο πόλεμος κι η αναπόφευκτη πτώση του Λόρδου Ντάρλινγκτον, ενός προδότη που τόσα χρόνια υπηρετούσε τυφλά. Και μέσα σε όλα αυτά που στέκει ο Stevens; Εκεί που έστεκε πάντα. Εμμονικά πιστός στη θέση του ως μπάτλερ. Τόσο πιστός που σε μια σκηνή στην κυριολεξία ταπεινώνεται με άσχημο τρόπο από κάποιους πολιτικούς που έχουν έρθει για επίσκεψη. Αποδέχεται την ταπείνωση ως κάτι φυσιολογικό της κοινωνικής κι επαγγελματικής του θέσης.

 Ο Stevens δίνει την εντύπωση ότι δεν έχει συναισθήματα -μοιάζει να τα έχει παγώσει, να τα έχει σβήσει από τη ζωή του. Ο θάνατος του πατέρα του, η απελπισμένη προσπάθεια της Miss Kenton να τον πλησιάσει, διάφορες καταστάσεις περνούν από την ζωή του αλλά δεν επιτρέπει να τον αγγίξουν συναισθηματικά από φόβο μήπως πάψει να είναι καλός στη δουλειά του. Αυτός είναι ο κος Stevens. Στο τέλος  νιώθεις μια αβάσταχτη λύπη γι'αυτόν και διαπιστώνεις -όπως μάλλον διαπιστώνει κι ίδιος σε μια από τις πιο συγκινητικές σκηνές από καταβολής κινηματογράφου- ότι τελικά τα απομεινάρια μια ολάκερης ζωής δεν είναι παρά ελάχιστα, ένα βαρύ ασήκωτο τίποτα.
Θα μπορούσε να μιλά κανείς ώρες ολόκληρες για τον χαρακτήρα του Stevens αλλά ήρθε μάλλον η στιγμή να δοκιμάσουμε ένα από τα πιάτα που σερβίρει στην ταινία -πάντα με άψογο τρόπο. Ο Λόρδος Ντάρλινγκτον έχει καλέσει κάποιον Άγγλο υπουργό, ο οποίος τυγχάνει χορτοφάγος. Ως πρώτο πιάτο σερβίρεται μανιταρόσουπα κι ο υπουργός ρωτά αγχωμένος τον Stevens, μήπως το πιάτο έχει κρέας. ''Όχι'', του απαντά εκείνος, ''Μην ανησυχείτε. Η σούπα έχει μόνο μανιτάρια, κρεμμύδι, σέλερυ και sherry, sir''.

Μανιταρόσουπα με sherry
(από την ταινία ''Τα απομεινάρια μιας μέρας'')

Υλικά για 4 άτομα

350 γρ μανιτάρια. Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε κλασικά λευκά μανιτάρια τύπου champignons de Paris ή αν θέλετε να τα συνδυάσετε με τύπου portobello ή ακόμα να προσθέσετε και λίγα αποξηραμένα - τα οποία βέβαια θα έχετε μουλιάσει πρώτα.
1 μεγάλο κρεμμύδι ψιλοκομμένο
1 κλαράκι σέλερυ ψιλοκομμένο
1 μικρό καρότο ψιλοκομμένο
ζωμός λαχανικών (ή κότας για όσους δεν το θέλουν χορτοφαγικό το πιάτο)
λάδι
αλάτι
πιπέρι
κι οπωσδήποτε 4-5 κουταλιές sherry.

Καθαρίζετε με στεγνό τρόπο τα μανιτάρια και τα ψιλοκόβετε. Σε μια κατσαρόλα ζεσταίνετε λίγο λάδι σε μέτρια φωτιά και σοτάρετε το κρεμμύδι, το σέλερυ και το καρότο. Προσέχετε να μην μαυρίσει το κρεμμύδι απλά θέλετε να αρχίσει να γυαλίζει. Μετά από 5 λεπτά περίπου προσθέτετε λίγο λάδι ακόμα και τα μανιτάρια και συνεχίζετε το σοτάρισμα για άλλα 5 λεπτά. Ρίχνετε το ζωμό κι αφήνετε τη σούπα να σιγοβράσει για 40 λεπτά περίπου. Αφήνετε τη σούπα να κρυώσει για λίγα λεπτά και μετά την περνάτε από το μπλέντερ. Την επαναφέρετε στην κατσαρόλα, αλατοπιπερώνετε και μόλις αρχίσει πάλι να σιγοβράζει ρίχνετε το sherry, ανακατώνετε καλά και σερβίρετε αμέσως!

Κι αν είναι η μέρα σαν τη σημερινή, κρύα και βροχερή, η σούπα είναι ιδανική! Και μην φοβηθείτε το sherry, εκτός από το γεγονός ότι δίνει πολύ ιδιαίτερη γεύση στη σούπα, είναι κι ένα ιδανικό aperitif. Όσο θα μαγειρεύετε θα μπορείτε να πιείτε ένα ποτηράκι!
Η κατανάλωση του sherry  δεν σταματά όμως εδώ! Έμαθα από εγκυρότατη πηγή ότι θεωρείται ιδανικό συνοδευτικό για σούπες -μου τόνισαν, επέμεναν μάλιστα σε αυτό,  ότι συνοδεύει πολύ ωραία τις φακές! Έχετε το υπόψη!

Τέλος μην ξεχάσετε -όπως συνέβη στην υποφαινόμενη!-να στολίσετε το πιάτο με λίγα μανιτάρια κομμένα σε λεπτές φετούλες  ή να ρίξετε λίγο λάδι τρούφας όπως προτείνει ο πολύς Άντονι Μπουρνταίν!


ΥΓ: Προσέξτε στις φωτογραφίες τον Άντονι Χόπκινς, προσέξτε στο πρόσωπο του τις εκφράσεις του ή μάλλον την έλλειψη εκφράσεων! Πρόκειται περί μεγαλειώδους ερμηνείας, κατά την ταπεινή γνώμη της υποφαινόμενης η κορυφαία της καριέρας του.

Τερματικός σταθμός

Οφείλω να ομολογήσω ότι είμαι από εκείνους που λατρεύουν τα αεροδρόμια. Σε άλλους, τους είναι βαρετή η όλη διαδικασία του να πάνε στο αεροδρόμιο και να περιμένουν την πτήση. Σε εμένα όχι! Λατρεύω αυτό το μέρος του ταξιδιού: την αναμονή στο αεροδρόμιο! Μου αρέσει να παρατηρώ τον κόσμο που πηγαινοέρχεται, μου αρέσει η ιδέα ότι τα αεροδρόμια είναι μια διασταύρωση στην οποία συναντώνται άνθρωποι διαφορετικών εθνικοτήτων, φυλών, κοινωνικών τάξεων, γλωσσών, μου αρέσει η ιδέα ότι τα αεροδρόμια είναι ένα είδος ''no man's land''. Δεν είμαστε εδώ, δεν φτάσαμε ακόμα εκεί,...είμαστε στην αναμονή!

Αλλά η αφορμή για την ανάρτηση δεν είναι η αγάπη μου για τα αεροδρόμια. Είναι μια είδηση που διάβασα προ ημερών και τράβηξε την προσοχή μου. Μια οικογένεια (εκείνος Έλληνας, εκείνη από την Βουλγαρία κι ο 15χρονος γιος τους) έχει εγκλωβιστεί εδώ κι έξι μήνες στο αεροδρόμιο του Μονάχου! Οι λόγοι για τους οποίους έχουν αναγκαστεί να κάνουν σπιτικό τους το συγκεκριμένο αεροδρόμιο είναι μάλλον γραφειοκρατικοί, αλλά διαβάζοντας την είδηση δεν μπορείς παρά να παραλληλίσεις το συμβάν με αυτό που συμβαίνει στην ταινία The terminal !

Στην ταινία αυτή στην οποία πρωταγωνιστεί ο Tom Hanks κι η οποία πολύ χαλαρά βασίζεται σε πραγματική ιστορία,  βλέπουμε έναν επιβάτη πτήσης από νεοσύστατη χώρα της Ανατολική Ευρώπης, ο οποίος φτάνοντας στη Νέα Υόρκη μαθαίνει ότι τη χώρα του δεν την αναγνωρίζει η κυβέρνηση των Η.Π.Α, λόγω απρόβλεπτου επαναστατικού κινήματος που ξέσπασε ...ενώ εκείνος ήταν εν πτήσει! Έτσι οι αρχές αρνούνται να του δώσουν άδεια εισόδου στην χώρα, εκείνος δεν μπορεί να γυρίσει πίσω λόγω της κατάστασης  στη χώρα του, έτσι δεν έχει άλλη λύση από μια επ' αόριστον αναμονή στο αεροδρόμιο.

 Καθώς περνούν οι μέρες αρχίζει να εγκλιματίζεται και να βολεύεται, πιάνει φιλίες με κάποιους μόνιμους υπαλλήλους του αεροδρομίου κι υπάρχει και μια όμορφη αεροσυνοδός (Catherine Zeta-Jones) που του τραβά την προσοχή, την πλησιάζει , πιάνουν φιλία κι αποφασίζει μια μέρα να την βγάλει για φαγητό. Το πρόβλημα είναι πώς θα ξεγελάσει τον υπεύθυνο ασφαλείας και να ξεφύγει από το χώρο του αεροδρομίου έστω και για λίγο . Οι φίλοι του τον βοηθούν, παίρνει την όμορφη αεροσυνοδό και την πάει σε ένα ιταλικό εστιατόριο στο Μανχάταν όπου απολαμβάνει ένα πιάτο.....

Cannelloni (γεμισμένα με κιμά)

(από την ταινία ''The Terminal'')

2012: Gourmet Cinema

Δεκέμβριος

Υλικά για 1 πακέτο cannelloni (250 γρ)

600 γρ κιμά μοσχαρίσιο
1 κρεμμύδι μεγάλο ψιλοκομμένο
1 καρότο ψιλοκομμένο
1 πακέτο συμπυκνωμένο χυμό ντομάτας
λίγο λάδι
αλάτι
πιπέρι
1/2 κύβο λαχανικών ή βοδινού (προαιρετικό)

2 σκελίδες σκόρδο κομμένες στη μέση
1/2 πακέτο συμπυκνωμένο χυμό ντομάτας
λάδι
αλάτι
πιπέρι

50 γρ βούτυρο (ή λάδι ή μαργαρίνη)
50 γρ αλεύρι
600 γρ γάλα πλήρες
3 κουταλιές μαλακό τυρί τύπου Φιλαδέλφεια ή μασκαρπόνε
1 φλιτζάνι φρεσκοτριμμένη παρμεζάνα

Ετοιμάζετε τις δύο σάλτσες. Η μία με τον κιμά θα είναι η γέμιση, η δεύτερη (μια απλή σάλτσα ντομάτας) θα γίνει το στρώμα πάνω στο οποίο θα τοποθετήσουμε τα cannelloni. Σε μια κατσαρόλα βάζετε τον κιμά και τον σοτάρετε για λίγο μόνο του. Προσθέτετε λίγο λάδι, το κρεμμύδι και το καρότο και συνεχίζετε το σοτάρισμα για 5 λεπτά περίπου. Προσθέτετε τον χυμό ντομάτας, τον κύβο, λίγο νερό κι αφήνετε να βράσει για 20 λεπτά περίπου μέχρι να συμπυκνωθεί καλά η σάλτσα- καλό είναι να μην έχει υγρά. Την αφήνετε να κρυώσει.
Φτιάχνετε την δεύτερη σάλτσα. Σε μια κατσαρόλα σοτάρετε το σκόρδο. Μόλις σοταριστεί καλά αφαιρείτε τις σκελίδες, προσθέτετε το χυμό ντομάτας, αλατοπιπερώνετε και βράζετε για λίγα λεπτά. Αν θέλετε μπορείτε να προσθέσετε κάποιο αγαπημένο αρωματικό.
Φτιάχνετε την μπεσαμέλ. Στα cannelloni η μπεσαμέλ πρέπει να είναι αραιή γιατί με αυτήν θα μαγειρευτεί το ζυμαρικό. Σε μια μικρή κατσαρόλα ζεσταίνετε το γάλα. Σε άλλη κατσαρόλα και σε μέτρια φωτιά ζεσταίνετε το βούτυρο. Ρίχνετε σε αυτό το αλεύρι ανακατεύοντας πολύ γρήγορα με χτυπητήρι για αυγά. Ρίχνετε σιγά σιγά το γάλα ανακατώνοντας συνέχεια και πολύ γρήγορα. Αυτό που έχει σημασία είναι να μην σβολιάσει η μπεσαμέλ. Όταν ρίξετε πια όλο το γάλα θα συνεχίσετε το ανακάτωμα για λίγα λεπτά ακόμα  (2-3). Βγάζετε από το μάτι της κουζίνας και ρίχνετε στην μπεσαμέλ το μαλακό τυρί. Ανακατώνετε μέχρι να λιώσει και να ομογενοποιηθεί η μπεσαμέλ.
Προθερμαίνετε τον φούρνο στους 100 βαθμούς.
Παίρνετε ένα ταψί πυρέξ (διαστάσεων 22cm x 35cm περίπου είναι καλά) . Σε αυτό στρώνετε την σάλτσα ντομάτας. Αρχίζετε και γεμίζετε τα cannelloni. Καλύπτετε το ένα άνοιγμα με το εσωτερικό της παλάμης- γι'αυτό άλλωστε θέλουμε η σάλτσα να έχει κρυώσει λίγο-, πιάνετε με τα δάχτυλα το ζυμαρικό και με το άλλο χέρι κι ένα μικρό κουταλάκι τα γεμίζετε με την σάλτσα κιμά. Τα στρώνετε το ένα δίπλα στο άλλο πάνω στην σάλτσα ντομάτας. Ρίχνετε την μπεσαμέλ από πάνω - καλό είναι η μπεσαμέλ να τα σκεπάζει, αν όχι ρίξτε λίγο γάλα. Από πάνω μπαίνει η παρμεζάνα. Ρίχνετε το φαγητό στο φούρνο, αυξάνετε την θερμοκρασία του στους 200 βαθμούς και ψήνετε για περίπου μισή ώρα μέχρι να μαλακώσει το ζυμαρικό. Ρίχνετε και καμιά ματιά μην τυχόν σας πάρει λίγο το φαγητό-cannelloni που είναι ξεσκέπαστα μπορεί να μαυρίσουν λίγο.

Tα cannelloni είναι ο ορισμός του comfort food. Είναι κι ένα φαγητό που μπορείτε να φτιάξετε τις ενδιάμεσες μέρες των γιορτών. Εγγυημένα θα αρέσει στους πάντες! Αν και μοιάζει απαιτητικό, στην ουσία δεν είναι, το μόνο που μπορεί να του προσάψει κανείς είναι ότι η κουζίνα γεμίζει κατσαρόλες αλλά αν τα στάδια γίνουν ένα ένα δεν υπάρχει πρόβλημα.

Κι εδώ τελειώνει το φετινό μας αφιέρωμα σε συνταγές από τον κινηματογράφο. Επειδή όμως υπάρχει  άφθονο υλικό που δεν αξιοποιήθηκε κι υπάρχει βέβαια κι η ευχάριστη διαπίστωση ότι κι εσείς το διασκεδάσατε, θα υπάρξει συνέχεια στη συγκεκριμένη θεματολογία σε άτυπη βάση πια.

Τι άλλο μένει παρά να ευχηθούμε ....bon voyage σε όσους ταξιδέψουν κατά τη διάρκεια των εορτών!

The trouble with....

Στην Ελλάδα θα μπορούσαμε να συμπληρώσουμε τη φράση .... με τουλάχιστον 3 ονόματα που μου έρχονται πρόχειρα στο μυαλό αυτή τη στιγμή ..., χμμμ κι άλλα 3, ....και βάλε....μην πω με...  300! Όμως στην ταινία του Άλφρεντ Χίτσκοκ ''The trouble with Harry'' , το πρόβλημα είναι ο Harry και συγκεκριμένα το πτώμα του! Η ταινία αυτή του 1955, την οποία ο μετρ Χίτσκοκ  γύρισε με τρομερό κέφι κάπου στα ειδυλλιακά τοπία του Vermont, είναι η ιστορία ενός πτώματος που αναστατώνει τις ζωές των φιλήσυχων κατοίκων ενός μικρού χωριού πλημμυρισμένου με τα φθινοπωρινά χρώματα του υπέροχου τοπίου που αξιοποίησε στο έπακρο ο σκηνοθέτης. Όλα ξεκινούν όταν ο μικρός Άρνι , παίζοντας μόνος στο δάσος, συναντά ένα πτώμα.

Το συγκεκριμένο πτώμα πιστεύουν ότι έφεραν ...σε αυτήν την κατάσταση δύο αξιαγάπητοι  κάτοικοι του χωριού, ο κάπτεν Άλμπερτ κι η δεσποινίς (ετών ...39!) Άιβι. Ο καθένας έχει τους -λάθος όπως αποδεικνύεται- λόγους του να πιστεύει ότι είναι ο δολοφόνος, δολοφόνος εν τέλει δεν υπάρχει αλλά μέχρι να μαθευτεί αυτό κάτι πρέπει να γίνει με το πτώμα. Εκεί μπλέκουν στην ιστορία ένας ρομαντικός ζωγράφος ...κι η σύζυγος του Χάρι, που δεν είναι άλλη από την μητέρα του Άρνι!

Χιούμορ, ελαφριά διάθεση, ελάχιστη αγωνία αλλά μπόλικο φλερτ! Ο ζωγράφος χαριεντίζεται με την νεόκοπη χήρα κι ο γερο καπετάν- Άλμπερτ με την δεσποινίδα Άιβι. Η οποία για να δελεάσει τον θαλασσόλυκο τον καλεί σπίτι για τσάι, συμπάθεια και.....

Blueberry Muffins (Μάφινς με μύρτιλλα)

(από την ταινία '"The trouble with Harry'')

2012: Gourmet Cinema

Νοέμβριος

Υλικά για 8 muffins

70 γρ βούτυρο
100 γρ ζάχαρη
1 μεγάλο αυγό
3/4 φλιτζάνι ξινόγαλο
200 γρ αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1,5 κουταλάκι του γλυκού baking powder
1 πρέζα σόδα
1 πρέζα κανέλα
1 πρέζα μοσχοκάρυδο
1 κουταλάκι του γλυκού εκχύλισμα βανίλιας
100 γραμ. αποξηραμένα μύρτιλλα.

Σημείωση 1: Όταν λέμε ''πρέζα'' εννοούμε όσο πιάνουμε κλείνοντας το πάνω μέρος του δείκτη με εκείνο του αντίχειρα.
Σημείωση 2: Τα αποξηραμένα μύρτιλλα αν και τρομερά νόστιμα, ζουμερά και λαχταριστά δεν είναι φθηνά. Στον Ματσούκα το κιλό έχει 39,90 ευρώ, πράγμα που σημαίνει ότι τα 100 γραμ θα σας στοιχίσουν 4 ευρώ ...πάρα ένα λεπτό!

Ετοιμάζουμε τα υλικά. Ετοιμάζουμε επίσης 8 θέσεις βάζοντας στο ειδικό ταψί για muffins τις γνωστές χάρτινες θήκες. Σε ένα μπολ ανακατώνουμε το αλεύρι με το baking powder, τη σόδα, την κανέλα και το μοσχοκάρυδο. Ξεκινάμε την προθέρμανση του φούρνου στους 150 βαθμούς.
Στο μίξερ χτυπάμε πολύ καλά τη ζάχαρη με το βούτυρο για 5 λεπτά περίπου. Προσθέτουμε το αυγό συνεχίζοντας το χτύπημα. Τέλος προσθέτουμε το ξινόγαλο και την βανίλια. Μόλις ενσωματωθούν τα τελευταία υλικά στη ζύμη, σταματάμε το μίξερ και συνεχίζουμε με τη σπάτουλα. Προσθέτουμε το μισό αλεύρι κι ανακατεύοντας με την σπάτουλα το ενσωματώνουμε στη ζύμη. Προσθέτουμε και το υπόλοιπο και ανακατεύουμε μέχρι η ζύμη να γίνει ομοιογενής. Προσθέτουμε τα μύρτιλλα. Μοιράζουμε τη ζύμη στις χάρτινες θήκες και ψήνουμε για 20-25 λεπτά (εξαρτάται από τον φούρνο) ή μέχρι το μαχαίρι να βγαίνει καθαρό όταν τα τρυπάμε.

Σημειώσεων συνέχεια:

3. Στην ταινία τον καπετάν Άλμπερτ υποδύεται ένας παλιός ηθοποιός, ο Edmund Gwenn ο οποίος είχε μια από τις ωραιότερες φωνές που έχω ακούσει ποτέ! Ξέρω ότι ακούγεται περίεργο αλλά πραγματικά τέτοια  απαλή, γλυκιά, ήρεμη φωνή είναι σπάνια. Αν δείτε την ταινία ή άλλη στην οποία έπαιζε πχ την, οσονούπω επίκαιρη ''Miracle on 34th street'' προσέξτε την φωνή του!

4. Στο φετινό αφιέρωμα σε συνταγές από τον κινηματογράφο είχαμε συναντήσει ξανά τον μέγα μετρ Χίτσκοκ τον Μάιο σε αυτήν την ταινία και συνταγή!

Versions

Υπάρχουν κάποιοι ηθοποιοί οι οποίοι δεν είναι ιδιαίτερα ωραίοι, ούτε αθλητικοί τύποι είναι, ούτε φωτογραφίζονται συχνά πυκνά για περιοδικά μόδας, ενίοτε είναι γεματούληδες, ασχημούτσικοι ή ομορφάσχημοι. Αλλά είναι υπέροχοι, εκπληκτικοί και κυρίως ταλαντούχοι. Και γι'αυτό το λόγο τούτο το μπλογκ τους λατρεύει! Ένας από αυτούς είναι ο Paul Giamatti. Tον εντοπίσαμε πρώτη φορά στην ταινία Ακαταμάχητη Αφροδίτη του Woody Allen κι έκτοτε δεν περνούσε απαρατήρητος παρ'ότι περιοριζόταν σε δεύτερους ρόλους. Μάλλον η επιτυχία κι η αναγνώριση ήρθαν λίγα χρόνια μετά με τις ταινίες American Splendor και Πλαγίως . Έκτοτε δικαίως πρωταγωνιστεί και δικαίως βραβεύεται όπως συνέβη με την ταινία Barney's version (ε.τ. ''Ο τρόπος του Μπάρνεϋ'') . Η ταινία αυτή , η οποία βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Καναδού συγγραφέα Μορντεκάι Ρίχλερ, εξιστορεί τη ζωή του εβραϊκής καταγωγής Μπάρνεϋ Πανόφσκυ έτσι όπως την αναπολεί ο ίδιος.

Οι σχέσεις του με τις γυναίκες της ζωής του, τον πατέρα του, τα παιδιά του, τους φίλους του, κάποιες από τις οποίες σχέσεις σκιάζουν τη ζωή του και που παραμένουν σκιές μέχρι το τέλος της. Η ταινία ξεκινά με τον πρώτο του επεισοδιακό γάμο όπου ο Μπάρνεϋ μαθαίνει με ανορθόδοξο τρόπο (ουδέν κρυπτόν υπό την επιστήμη της Γενετικής!!)  ότι η γυναίκα του τον απάτησε με καλό του φίλο. Ο Μπάρνεϋ ζητά διαζύγιο , εκείνη τον εκλιπαρεί να την συγχωρήσει και μάλιστα για να τον δελεάσει του υπόσχεται ότι θα του φτιάχνει όσο συχνά θέλει, μια εβραϊκή λιχουδιά, τα ...

Latkes (αλμυρά pancakes από πατάτα)

(από την ταινία ''Barney's version'')

2012: Gourmet Cinema

Οκτώβριος

Υλικά (για 12-14 latkes)

3 μέτριες πατάτες (περίπου 600 γρ συνολικά)
1 μέτριο κρεμμύδι
1 μεγάλο αυγό
2 κουταλιές αλεύρι
αλάτι
άσπρο πιπέρι φρεσκοτριμμένο
λάδι για τηγάνισμα

Σε ένα μπολ τρίβουμε στον χοντρό τρίφτη τις πατάτες και το κρεμμύδι. Αδειάζουμε τα τριμμένα λαχανικά στο σουρωτήρι -που σουρώνουμε τα ζυμαρικά- κι αρχίζουμε να τα στίβουμε πολύ καλά με τα χέρια μέχρι να ελαχιστοποιηθούν τα υγρά που περιέχουν. Σε ένα μεγάλο μπολ χτυπάμε το αυγό και ρίχνουμε το αλεύρι και το αλατοπίπερο. Ρίχνουμε και τα λαχανικά κι ανακατεύουμε καλά. Σε ένα τηγάνι ζεσταίνουμε άφθονο λάδι. Προσοχή! Το ζεσταίνουμε καλά αλλά ΔΕΝ το καίμε. Με τη βοήθεια δύο κουταλιών διαμορφώνουμε μπαλάκια με το μίγμα και τα ρίχνουμε στο τηγάνι. Τα πιέζουμε λίγο με το κουτάλι για να ισιώσει η επιφάνεια τους. Σε αυτό το σημείο χαμηλώνουμε κατά ένα βαθμό τη φωτιά έτσι ώστε να ψηθούν σωστά τα latkes. Θέλουμε να αποκτήσουν ωραίο χρυσαφί χρώμα εξωτερικά και να έχουν ψηθεί σωστά στο εσωτερικό τους. Το τηγάνισμα τους διαρκεί περίπου 5 λεπτά. Μόλις τα βγάλουμε από το τηγάνι θα τα απλώσουμε σε χαρτί κουζίνας. Όσο περισσότερο λάδι απορροφηθεί τόσο πιο τραγανά θα μείνουν....και πιο απολαυστικά εννοείται!

Τα latkes είναι μια αναπάντεχα γουστόζικη λιχουδιά! Ωραιότατο finger food , συνοδεύεται συνήθως με apple sauce και  sour cream , αλλά στα καθ'ημάς μπορούμε άνετα να φτιάξουμε ένα dip γιαουρτιού ή τζατζίκι.

Δυστυχώς ο Μπάρνεϋ δεν θα γευτεί latkes από τα χέρια της πρώτης του συζύγου. Η όλη ιστορία έχει τραγική κατάληξη. Ο Μπάρνεϋ θα συνεχίσει τη ζωή του αλλά με τις γυναίκες θα έχει πάντα ένα θέμα. Με τα latkes δεν γνωρίζω!

Ο Μπάρνεϋ εκτός από τα τα latkes έχει μια αδυναμία και στο αλκοόλ!

Ένας αξιαγάπητος κι απολαυστικός ''Americano''!

Η ταινία ''Un Americano a Roma'' (''Ένας Αμερικανός στη Ρώμη'') είναι μια απολαυστική ιταλική κωμωδία του 1954, με την οποία έγινε γνωστός ο σπουδαίος ηθοποιός Alberto Sordi. Ο χαρακτήρας τον οποίο υποδύεται είναι ο φτωχός, κακομοίρης Νάντο, ο οποίος έχει τρέλα με οτιδήποτε αμερικάνικο και το όνειρο του είναι να πάει στις ΗΠΑ για να ζήσει -τι άλλο;- το....αμερικάνικο όνειρο! Κυκλοφορεί πάντα με τζην παντελόνι και καπέλο του μπέιζμπολ και εκστομίζει κάτι άθλια αγγλικά -προφοράς του...Κάνσας Σίτι υποτίθεται- προσπαθώντας γενικώς να εντυπωσιάσει. Σε μια προσπάθεια του να ''αμερικανοποιηθεί'' σκέφτεται να απαρνηθεί ακόμα και την ιταλική κουζίνα! Έτσι ένα βράδυ που επιστρέφει σπίτι αποφασίζει να αγνοήσει την λαχταριστή μακαρονάδα της μαμάς που τον περιμένει και να ετοιμάσει κάτι ...''αμερικάνικο'' .

Πασαλείβει μια φέτα ψωμί με ό,τι θεωρεί πιο αμερικανιά, ανακατεύει μουστάρδες,μαρμελάδες, περιχύνει με γάλα την αηδία που έχει φτιάξει, πάει να την δοκιμάσει και φυσικά την απορρίπτει...αλλά διακριτικά. Γυρίζει , κοιτά την πληθωρική μακαρονάδα και της λέει ''απειλητικά'' : ''Με προκάλεσες κι εγώ θα σε καταστρέψω''. Κι ορμά και τρώει αχόρταγα τη μακαρονάδα που σύμφωνα με τα -ιταλικά- κιτάπια μου δεν είναι άλλη από την...

Maccheroni al pomodoro

(από την ταινία ''Un Americano a Roma'')

2012: Gourmet Cinema

Σεπτέμβριος

Υλικά για 4 άτομα

1 πακέτο ζυμαρικά spaghetti ή bucatini (τα δικά μας Νο.6 ή 5 αντίστοιχα)
1 κρεμμύδι λευκό
4-5 ντομάτες (Τώρα που είναι ακόμα η εποχή τους, χρησιμοποιήστε φρέσκες. Αργότερα αντικαταστήστε τες με ένα κουτί κον-κασέ)
1 πιπερίτσα μικρή αλλά καυτερή
1/2 ποτήρι κρασιού λευκό κρασί
λίγο ελαιόλαδο
αλάτι
πεκορίνο (ή άλλο σκληρό τυρί κατάλληλο για ζυμαρικά σε κόκκινη σάλτσα)


Καθαρίζουμε και ψιλοκόβουμε το κρεμμύδι. Σε ένα τηγάνι και σε μέτρια φωτιά ζεσταίνουμε λίγο λάδι. Σε αυτόν σωτάρουμε το κρεμμύδι μέχρι να ροδίσει. Προσοχή! Δεν αφήνουμε το κρεμμύδι να μαυρίσει! Σβήνουμε με το κρασί. Το αφήνουμε να εξατμιστεί και προσθέτουμε την ντομάτα και την πιπερίτσα. Αλατίζουμε και αφήνουμε τη σάλτσα να σιγοβράσει. Εν τω μεταξύ σε αλατισμένο νερό που βράζει ρίχνουμε τα ζυμαρικά και τα βράζουμε al dente. Μια σύντομη παρένθεση: Η υποφαινόμενη είναι από εκείνα τα όντα που ΔΕΝ σπάνε τα spaghetti, bucatini, maccheroni, linguini κλπ πριν τα ρίξουν στην κατσαρόλα! Της αρέσει να είναι ολόκληρα και να τα ρουφά με χάρη -όσο γίνεται!- ενώ τα τρώει!  Μόλις βράσουν,  σάλτσα και ζυμαρικά έρχονται εις σάρκαν μία και σερβίρονται αμέσως με μπόλικο πεκορίνο πάνω πάνω!

Buon appetito!

Κι εδώ η ''επίμαχη'' σκηνή! Απολαύστε τον Νάντο στη ''μάχη'' του με την μακαρονάδα:

Guacamole mystery!

Μια από τις πιο χαριτωμένες αλλά συγχρόνως λιγότερο γνωστές ταινίες του Woody Allen είναι το Manhattan Murder Mystery .Γυρίστηκε το 1993 στη Νέα Υόρκη κι είναι κατά κάποιο τρόπο η επιστροφή του σκηνοθέτη στην κομεντί μετά από μια περίοδο που χαρακτηρίστηκε από ταινίες πιο ....μπεργκμανικές- ό,τι κι αν σημαίνει αυτό!

Το Manhattan Murder Mystery είναι ο φόρος τιμής του Woody στις screwball κωμωδίες όπως εκείνες με πρωταγωνιστή τον Bob Hope -οι ατάκες πέφτουν σαν...το χαλάζι!- , ενώ συγχρόνως η ταινία βρίθει από σινεφίλ αναφορές: Από το Vertigo του Hitchcock στο The Lady from Shanghai του Orson Welles και το Double Indemnity του  Billy Wilder. Και φυσικά ο έρωτας του για την αγαπημένη του πόλη για μια ακόμη φορά εκδηλώνεται με πάθος. Η ταινία είναι γυρισμένη σε αγαπημένες γειτονιές του σκηνοθέτη, θέατρα, ανοιχτές αγορές και κυρίως εστιατόρια!

Το στόρι έχει ως εξής: Ζευγάρι μεσήλικων, ο Larry κι η Carol Lipton,  (Woody & Diane Keaton) μαθαίνουν ότι η πολύ υγιής γειτόνισσα τους πέθανε ξαφνικά από καρδιά. Της Carol της μπαίνει η υποψία ότι μάλλον την έχει σκοτώσει ο σύζυγος κι αρχίζει να παριστάνει την ντετέκτιβ. Στην αρχή ο Larry αρνείται να  συμμετάσχει στις παλαβομάρες της αλλά στο τέλος πείθεται -το σενάριο έχει ένα πολύ ενδιαφέρον ....twist!- κι αποφασίζουν να παγιδέψουν τον γείτονα με τη βοήθεια των φίλων τους. Καταστρώνουν ένα σχέδιο, μαζεύονται στο σπίτι των φίλων για να το θέσουν σε εφαρμογή. Εκεί η φωνακλού φίλη τους (την οποία υποδύεται η υπέροχη Joy Behar ) περιφερόμενη με ένα μπολ στο χέρι λέει ''Does anybody want some guacamole?'' , κι ο άντρας της απαντά, -σε ελεύθερη μετάφραση!-  ''Βρε δεν μας παρατάς κι εσύ με το γκουακαμόλε, εδώ έχουμε δουλειά να κάνουμε''. Και στρώνονται στη ντετεκτιβική δουλειά τους.

Λοιπόν, υποψήφιο φονιά στη γειτονιά δεν έχουμε, αλλά ένα γκουακαμόλε το φτιάξαμε. Τέτοια dip είναι το απόλυτο must μέρες καύσωνα που είναι!

Guacamole

(Από την ταινία ''Manhattan Murder Mystery'')

2012: Gourmet Cinema

Αύγουστος

Η εκδοχή που έχουμε σήμερα είναι ενός chunky guacamole, τουτέστιν δεν είναι εντελώς κρεμώδης η υφή του.

 Υλικά

2 μεγάλα ώριμα (αλλά όχι υπερώριμα) αβοκάντο
1/2 ώριμη ντομάτα
1 κόκκινο κρεμμύδι
1 πιπεριά jalapeño (ίσως σε καλό σούπερμαρκετ ή μανάβικο, αλλιώς μην βάλετε)
χυμό ενός λάιμ (Επειδή τα ...λάιμ τριιζ (!) δεν απαντώνται στην ελληνική χλωρίδα, βάλτε χυμό λεμονιού, μια χαρά είναι)
άφθονο ψιλοκομμένο φρέσκο κορίανδρο. Κι επειδή σχεδόν  κανείς  δεν τον θέλει τον φρέσκο κόλιαντρο αντικαταστήστε τον με μαϊντανό!
αλάτι
πιπέρι

Με το μαχαίρι χαράξτε κάθετα το αβοκάντο μέχρι να βρείτε το κουκούτσι (τι κουκούτσι, κουκούτσαρος είναι αυτός!!). Πιάστε το αβοκάντο και στρίψτε ελαφρά το ένα μέρος. Ανοίξτε το κι αφαιρέστε τη σάρκα του με ένα κουτάλι -από τη στιγμή που είναι σωστά  ωριμασμένο η σάρκα θα αφαιρείται πολύ εύκολα. Ψιλοκόψτε το κρεμμύδι. Από την ντομάτα αφαιρέστε τη φλούδα και τους σπόρους και ψιλοκόψτε τη σάρκα της στραγγίζοντας την συγχρόνως από τους χυμούς της. Καθαρίζετε την πιπεριά, αφαιρείτε οπωσδήποτε τους σπόρους και ψιλοκόψτε την. Προσθέστε όλα τα υλικά σε ένα γουδί, χτυπήστε τα μέχρι να πάρουν την υφή που θέλετε, αλατοπιπερώστε και σερβίρετε με τορτίγια τσιπς ή αραβικές πιτούλες κομμένες σε τριγωνάκια!


* Λοιπόν ο φρέσκος κορίανδρος είναι μεγάλη ιστορία. Είναι κάποιοι -πολύ λίγοι- που τον λατρεύουν, βλέπε Jamie Oliver (παρεμπιπτόντως κάποτε είχα διαβάσει σε ελληνικό food blog ότι ο κορίανδρος πρέπει να αντικαταστήσει σε ΌΛΑ τα πιάτα τον μαϊντανό- ''yeah right''!!!) και φανατικοί εχθροί του οι οποίοι μέχρι και blog είχαν φτιάξει για να εκφράσουν το ...μίσος τους! Η υποφαινόμενη  αντέχει μια μικρή διακριτική ποσότητα. Μετά έχει την εντύπωση ότι το υλικό αυτό ''ουρλιάζει''!

Μια νευρική κρίση παρακαλώ! Και γρήγορα!

Εποχές νευρικών κρίσεων γενικώς. Κάτι οι περικοπές, τα χαράτσια και οι φόροι που συνεχίζουν ακάθεκτα να βρίσκουν το δρόμο για το γραμματοκιβώτιο μας, κάτι η Τρόικα που διαρκώς απαιτεί, κάτι ΚΔΟΑ* που μας προέκυψαν τελευταία- συγκεκριμένα από τις τελευταίες εκλογές- κάτι κι η ζέστη που συνεχίζει κι αυτή ακάθεκτη συνοδευόμενη πάντα από την ενοχλητική φίλη της την...υγρασία, με όλα αυτά που γίνονται από εδώ κι από εκεί κι οι Ισπανοί να είναι στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος διότι είναι οι μόνοι που επιμένουν να διαμαρτύρονται -εμείς έχουμε τα μπάνια του λαού, δεν προλαβαίνουμε...Με αυτά και με αυτά λοιπόν, θυμήθηκα την ταινία του Πέδρο Αλμοδόβαρ ''Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης'' και με αυτήν σκέφτηκα να συνεχίσω -εν μέσω του υπερ-καυτού θέρους- το φετινό αφιέρωμα σε πιάτα και συνταγές από τον κινηματογράφο.

Στην ταινία γίνεται στην κυριολεξία της τρελής. Οι πρωταγωνίστριες του Αλμοδόβαρ τα δίνουν όλα προσπαθώντας μέσα σε 48 ώρες να λύσουν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν με το αντίθετο φύλο.  Υστερία, απελπισία, κλάματα, απειλές, απ'όλα έχει ο μπαξές.

 Έχει και....σούπα gazpacho (η γνωστή ανδαλουσιανή κρύα σούπα) η οποία παίζει σημαντικό ρόλο στην ταινία! Την ετοιμάζει η αναστατωμένη Pepa (Carmen Maura) προσθέτοντας στην κλασική συνταγή και .... μερικά ηρεμιστικά!

Αρκετοί θα δοκιμάσουν αλλά δεν θα προλάβουν να χαρούν τη δροσιά αυτής της καθαρά καλοκαιρινής σούπας! Εμείς από την άλλη, θα την χαρούμε.....με την προϋπόθεση ότι θα παραλείψουμε τα ηρεμιστικά!

Gazpacho
(Από την ταινία ''Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης'')
2012: Gourmet cinema
Ιούλιος

Υλικά για 4 άτομα

100 γρ μπαγιάτικο ψωμί το οποίο θα έχετε μουσκέψει στο νερό για λίγα λεπτά
4-5 ώριμες ντομάτες τις οποίες θα έχει χαϊδέψει με πολύ τρυφερότητα ο ήλιος. Ντεμέκ ντομάτες (=θερμοκηπίου) απαγορεύονται αυστηρώς.
2 πιπεριές - 1 κόκκινη και 1 πράσινη τις οποίες θα έχετε ψιλοκόψει
1 αγγούρι φρεσκότατο
1 σκελίδα σκόρδο
1 μικρό ποτήρι λάδι
2 κουταλιές εξαιρετικής ποιότητας ξύδι - βασικά συνιστάται ξύδι από sherry.
αλάτι
λίγες ψιλοκομμένες μαύρες ελιές ή φύλλα βασιλικού ή λίγο ψιλοκομμένο φρέσκο κρεμμυδάκι ή...(προαιρετικά για γαρνιτούρα)

Ρίχνουμε τις ντομάτες, το αγγούρι, τις πιπεριές, το σκόρδο και το λάδι σε ένα μπλέντερ και χτυπάμε καλά. Πιέζουμε το ψωμί για να αφαιρέσουμε το νερό που έχει απορροφήσει και το προσθέτουμε κι αυτό. Χτυπάμε λίγο ακόμα μέχρι ο χυλός να γίνει κρεμώδης. Προσθέτουμε το αλάτι και το ξύδι, δοκιμάζουμε κι αν χρειάζεται διορθώνουμε τη γεύση προσθέτοντας λίγο ακόμα αλάτι ή ξύδι. Αν τυχόν η ντομάτα μας δεν είναι το ''καλοκαιρινό λουσμένο στον ήλιο αστέρι'' που περιμέναμε, μπορούμε να διορθώσουμε τη γεύση της με λίγη ζάχαρη και πάστα ντομάτας- πολύ λίγη ποσότητα από το καθένα.
Βάζουμε τη σούπα σε ένα μεγάλο μπολ και μετά στο ψυγείο να κρυώσει καλά.
Σερβίρουμε γαρνίροντας με ό,τι θέλουμε και μας αρέσει περισσότερο. Λίγα φύλλα βασιλικού, φρέσκο κρεμμυδάκι ψιλοκομμένο, ελίτσες, ό,τι γενικώς τραβά η όρεξη σας. Η υποφαινόμενη σκέφτηκε να γαρνίρει τη σούπα με ένα ψιλοκομμένο σφιχτοβρασμένο αυγό αλλά οι υπόλοιποι έφριξαν με την ιδέα.... Ανοιχτά μυαλά σου λέει....

Για τις υπόλοιπες συνταγές του αφιερώματος δείτε εδώ


*ΚΔΟΑ = Κτηνώδης Δύναμη Ογκώδης Άγνοια. Έκφραση που άκουσα πρώτη φορά πριν χρόνια από τον Κωνσταντίνο Τζούμα. Τώρα τελευταία κυκλοφορούν πάρα πολλοί ....επικίνδυνοι κι ενίοτε γραφικοί...

Bella Pasta

Για την συμπαθέστατη γερμανική ταινία Bella Martha είχα γράψει πριν από 2,5 χρόνια περίπου (καλέ πώς περνά ο καιρός;) και μάλιστα σε εκείνη την ανάρτηση την είχα συγκρίνει με το αμερικάνικο σίκουελ της (μην χάσουν οι Αμερικανοί) No reservations . Η αμερικάνικη βερσιόν είναι ελαττωματική, σε αντίθεση με την γερμανική ταινία που αποδίδει πιο όμορφα και πιο ουσιαστικά την προσωπικότητα της μοναχικής, ιδιότροπης chef Μάρτα που όλη της η ζωή στρέφεται αποκλειστικά και μόνο γύρω από τη δουλειά της. Μέχρι που ένα δυσάρεστο επεισόδιο θα αλλάξει πολλά στη ζωή της. Ο θάνατος της αδερφής της την υποχρεώνει να υιοθετήσει τη μικρή της ανιψιά, η οποία διόλου δε συγκινείται από τα γκουρμέ εδέσματα της θείας της και προτιμά να μένει νηστική. Στη δουλειά τα πράγματα παίρνουν περίεργη τροπή όταν η ιδιοκτήτρια του εστιατορίου στο οποίο εργάζεται προσλαμβάνει έναν παλαβιάρη Ιταλό για sous chef, κάτι που εξαγριώνει την Μάρτα. Ένα βράδυ έχει πάρει την ανιψιά της στο εστιατόριο.

 Ο Ιταλιάνο, βλέποντας ότι η μικρή είναι θεονήστικη αποφασίζει να της ετοιμάσει μια σπαγγετάδα για να την δελεάσει και να την πείσει επιτέλους να αρχίσει να τρώει. Τι της ετοιμάζει; Μια μακαρονάδα που παρά την απλότητα των υλικών της, κρύβει όλη τη φρεσκάδα και τον ήλιο της καλοκαιρινής Μεσογείου! Μια μακαρονάδα στην οποία δεν αντιστέκεται κανείς:

Σπαγγέτι με σάλτσα ντομάτας και βασιλικό!

(Από την ταινία ''Bella Martha'')

2012: Gourmet cinema

Ιούνιος

Για τη συγκεκριμένη μακαρονάδα δε χρειάζεστε παρά:

Ντομάτες υπέροχα ωριμασμένες κάτω από τον καλοκαιρινό ήλιο (6-7 μεγαλούτσικες για 4 πιάτα)
Φύλλα (πολλά) από τους υπέροχους βασιλικούς του μπαλκονιού ή του κήπου σας
4-5 σκελίδες σκόρδο
ελαιόλαδο
αλάτι
πιπέρι

Πλένετε και τρίβετε τις ντομάτες στον τρίφτη. Ψιλοκόβετε τα φύλλα του βασιλικού.
Καθαρίζετε και κόβετε στη μέση τις σκελίδες του σκόρδου. Σε ένα τηγάνι με παχύ πάτο ζεσταίνετε αρκετό λάδι. Ρίχνετε το σκόρδο και το 1/3 των φύλλων βασιλικού. Σωτάρετε μέχρι να αρχίσουν να σκουραίνουν οι σκελίδες αλλά όχι να μαυρίσουν. Τις αφαιρείτε. Ρίχνετε την ντομάτα αλατοπιπερώνετε, ρίχνετε άλλο  1/3 από τα φύλλα βασιλικού και χαμηλώνετε λίγο τη φωτιά. Αφήνετε τη σάλτσα να σιγοβράσει μέχρι να πιει όλα τα υγρά της. Προσθέτετε τον υπόλοιπο βασιλικό , λίγο ακόμα πιπέρι και...
...σερβίρετε με εκείνο το ωραίο ροζέ για το οποίο μιλούσαμε στην προ-προηγούμενη ανάρτηση!

-Κοριτσάκι τι σκέφτεσαι;
-Το μνημόνιο....
-Λίγη μακαρονάδα θες;
- Ε δεν ξέρω , την εγκρίνει η Τρόικα;
-Έχει βασιλικό.
-Το απαίτησε η Μέρκελ;
-Κι ολόφρεσκη ντομάτα.
-Το ΔΝΤ το ξέρει; ....Αχχχχχχχ
-Τι έπαθες πάλι;
-Τι καλοκαίρι κι αυτό....

Η ανάρτηση είναι η 6η στα πλαίσια του αφιερώματος σε πιάτα από τον κινηματογράφο. Δείτε εδώ τις 5 προηγούμενες.

To catch a.... quiche!

Η γαλλική ριβιέρα είχε την τιμητική της τις τελευταίες μέρες. Από τη μια οι αγώνες της Φόρμουλα 1 - félicitations στον συμπατριώτη κι ομορφόπαιδο -να τα λέμε αυτά!!- Mark Webber- από την άλλη είχαμε ένα πάρα πολύ ενδιαφέρον κινηματογραφικό φεστιβάλ των Καννών με θριαμβευτή τον σπουδαίο Αυστριακό σκηνοθέτη Μίκαελ Χάνεκε - félicitations Μίκαελ!
Σε εκείνα τα μέρη λοιπόν, στη γαλλική ριβιέρα, ο μέγας μετρ του τρόμου , ο Άλφρεντ Χίτσκοκ, είχε γυρίσει μια από τις πιο  -ας πούμε- ανάλαφρες ταινίες του ''To catch a thief'' (ελ.τίτλος: ''Το κυνήγι του κλέφτη'') .

 Έχοντας ως πρωταγωνιστικό δίδυμο δύο από τους πλέον αγαπημένους του ηθοποιούς , τον Κάρι Γκραντ και την Γκρέις  Κέλλυ, στήνει μια ιστορία στην οποία αποθεώνεται περισσότερο η ομορφιά του τοπίου παρά η όποια μυστηριώδης πλοκή η οποία έχει ως εξής:

 Στην Κυανή Ακτή πέφτει επιδημία κλοπών κοσμημάτων πλουσίων γυναικών κι οι υποψίες στρέφονται στη ''Γάτα'' , τον Τζον Ρόμπι , ο οποίος κάποτε υπήρξε διαβόητος κλέφτης κοσμημάτων αλλά τώρα πια έχει αποσυρθεί.  Ο Τζον προσπαθεί να βρει τον πραγματικό ένοχο και στο δρόμο του συναντά μια πανέμορφη Αμερικανίδα η οποία τον ερωτεύεται και επίσης έναν συμπαθέστατο Άγγλο, υπάλληλο της ασφαλιστικής εταιρίας Lloyds , ο οποίος αποφασίζει -για το καλό της εταιρίας-  να συνεργαστεί με ένα πρώην κλέφτη για να πιάσει τον νυν κλέφτη.

 Όταν συναντιούνται ο Τζον Ρόμπι με τον υπάλληλο της Lloyds στη βίλα του πρώτου για να συζητήσουν πώς θα πιάσουν τον κλέφτη, η καλή του οικονόμος έχει ετοιμάσει μεταξύ άλλων κι ένα πιάτο Quiche Lorraine. ''Δοκίμασε'' , λέει ο Τζον στον Άγγλο, ''Η Ζερμαίν φτιάχνει το καλύτερο quiche''. Δοκιμάζει ο Άγγλος κι αναφωνεί ''Όντως ....η ζύμη του είναι πανάλαφρη''

Λοιπόν, έψαξα στα κιτάπια μου και σας παρουσιάζω σήμερα μια quiche lorraine κλασική, γαλλικότατη , όπως εμφανίζεται στην ταινία και της οποίας η ζύμη είναι ....as light as air!

Quiche Lorraine

(Από την ταινία ''To catch a thief'')

2012: Gourmet cinema

Μάιος 

Υλικά

Για τη ζύμη (Pâte brisée)*

200 γρ αλεύρι
1 πρέζα αλάτι
90 γρ βούτυρο πολύ κρύο, κομμένο σε κομμάτια
1 αυγό
20 ml πολύ κρύο νερό


Για τη γέμιση

200 γρ λαρδί (ή καπνιστό μπέικον μιας και το λαρδί δεν συνηθίζεται στα μέρη μας)
3 αυγά
250 ml γάλα
200 ml κρέμα γάλακτος
150 γρ τυρί εμεντάλ τριμμένο
αλάτι
πιπέρι
μοσχοκάρυδο (1 πρέζα)

Προετοιμασία της ζύμης
Σε μια λεκάνη ανακατεύετε το αλεύρι με το αλάτι. Προσθέτετε το βούτυρο (κομμένο σε κομμάτια αλλά πάντα πολύ κρύο. Αν θέλετε μπορείτε να το κόψετε και να το βάλετε στο ψυγείο για λίγα λεπτά ακόμη πριν το χρησιμοποιήσετε). Ζυμώνετε με την άκρη των δακτύλων πολύ απαλά μέχρι το μίγμα να αποκτήσει τη μορφή θρυμμάτων. Προσθέτετε το αυγό το οποίο θα έχετε ήδη χτυπήσει καλά με το κρύο νερό. Ζυμώνετε μέχρι να αποκτήσετε μια ομοιογενή ζύμη- όσο πιο γρήγορα γίνει αυτό τόσο το καλύτερο. Τυλίγετε τη ζύμη με μεμβράνη και την βάζετε στο ψυγείο για μία ώρα τουλάχιστον. Αφού περάσει ο ενδεδειγμένος  χρόνος, σε αλευρωμένη επιφάνεια και με τη βοήθεια του πλάστη ανοίγετε τη ζύμη σε φύλλο ομοιογενούς πάχους.

 Απλώνετε το φύλλο σε ταψί καλά βουτυρωμένο, αφαιρείτε ό,τι περισσεύει από τα άκρα, τρυπάτε τη βάση με ένα πιρούνι και βάζετε το ταψί στο ψυγείο για μισή ώρα τουλάχιστον. Προθερμαίνετε τον φούρνο στους 160 βαθμούς.  Βγάζετε από το ψυγείο το ταψί με τη ζύμη, την οποία σκεπάζετε με αντικολλητικό χαρτί . Πάνω στο χαρτί βάζετε  ξερά φασόλια (ή...γίγαντες αν έχετε ξεμείνει από φασόλια!) και ψήνετε για μισή ώρα περίπου. Αφού τη βγάλετε από το φούρνο αφήστε την αν κρυώσει λίγο πριν τη γεμίσετε.

mama quiche & baby quiche ready to be baked!

ΥΓ: Αν σας μείνει ζύμη, μην την πετάξετε , φτιάξτε mini quiches!

Προετοιμασία της γέμισης
Σε ένα αντικολλητικό τηγάνι σοτάρετε καλά αλλά χωρίς λάδι το κομμένο σε κομμάτια μπέικον (ή λαρδί). Σε μια γαβάθα θα ανακατέψετε πολύ καλά το γάλα, την κρέμα και τα αυγά. Προσθέτετε το τυρί κι έπειτα το μπέικον , το πιπέρι και το μοσχοκάρυδο. Ανακατεύετε.

Ρίχνετε τη γέμιση πάνω στην ήδη ψημένη ζύμη και την απλώνετε ομοιόμορφα. Όση ζύμη περισσεύει προς το χείλος, αφαιρέστε την. Η ζύμη κι η γέμιση πρέπει να έχουν το ίδιο ύψος. Ψήνετε για 30 λεπτά περίπου μέχρι να αποκτήσει η quiche ένα πανέμορφο χρυσό χρώμα.

*Η συγκεκριμένη pâte brisée είναι η καλύτερη, η ευκολότερη κι η πιο ανάλαφρη που έχω φτιάξει. Την βρήκα σε βιβλίο που αγόρασα από πρόσφατο ταξίδι στο Παρίσι κι ονομάζεται ''Atelier tartes , salé + sucré''. Η συγγραφέας Catherine Kluger άφησε τη δικηγορία κι άνοιξε τη δική της boulangerie στο 3ο arrondissement του Παρισιού όπου κάνει αυτό που αγαπούσε πάντα: Να ψήνει τάρτες!


Καλό καλοκαίρι από αύριο!

Η ανάρτηση είναι η 5η στα πλαίσια του φετινού αφιερώματος σε πιάτα από τον κινηματογράφο. Εδώ οι 4 προηγούμενες αναρτήσεις του αφιερώματος.