Must be the season of the soup #3

 Τις προάλλες μία καλή φίλη αντιμετώπισε ένα πρόβλημα υγείας, με τον αιματοκρίτη της να καταρρέει. Έγιναν εξετάσεις, πήρε αγωγή και φυσικά πρέπει να ακολουθήσει μία συγκεκριμένη διατροφή. Από περιέργεια έψαξα να βρω ποιες τροφές ενισχύουν τον αιματοκρίτη κι ανακάλυψα το εξής: τα όσπρια είναι καλή πηγή αλλά επειδή δεν απορροφάται εύκολα ο σίδηρος που περιέχουν καλό είναι να ΜΗΝ καταναλώνονται με γαλακτοκομικά! Ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Σταματήστε να σερβίρετε τα όσπρια σας με τη γκουμούτσα τη φέτα! Αυτό που θέλουν τα όσπρια είναι βιταμίνη C, εσπεριδοειδή και τι ωραιότερο από το να συνοδεύεις τις σούπες με όσπρια με λίγες σταγόνες λεμόνι!

Πήρα, λοιπόν, τηλέφωνο την φίλη μου και της είπα ότι είχα μία καταπληκτική συνταγή σούπας με ρεβίθια και μπόλικο λεμόνι, ιδανική για την περίπτωση της. Της είπα ότι θα την έβρισκε στο μπλογκ , ότι την είχα αναρτήσει πέρσι ή πρόπερσι. Μετά από λίγη ώρα ήρθε μήνυμα "δεν την βρίσκω, είσαι σίγουρη ότι την έχεις αναρτήσει;", έψαξα κι ανακάλυψα ότι όντως δεν την είχα αναρτήσει! Έτσι, μιας και τρέχει το αφιέρωμα στις σούπες, την αναρτώ σήμερα, μια πάρα πολύ κρύα, αυθεντικά χειμωνιάτικη μέρα με άφθονο χιόνι! 

Την συνταγή την είχα βρει σε ένα τεύχος του περιοδικού της ΑΒ Βασιλόπουλος, το οποίο εκδίδεται 3-4 φορές το χρόνο, και το οποίο είναι πολύ καλό -μου είχαν πει ότι το επιμελείται η ομάδα του Γαστρονόμου- και κοστίζει μόλις 30 λεπτά Είχα κόψει την συνταγή και την είχα φυλάξει κάπου. "Κάπου", για τα δεδομένα της υποφαινόμενης σημαίνει: χωμένο μέσα σε κάποιο από τα δεκάδες βιβλία μαγειρικής, ή σε κάποιο συρτάρι ή μεταλλικό κουτί ή "κάπου" μπορεί απλά να σημαίνει "δεν θυμάμαι πού"! Αλλά έχω φτιάξει τόσο πολλές φορές τη συγκεκριμένη σούπα που δεν χρειάζομαι συνταγή. Ίσως με τον καιρό κάτι έχω αλλάξει αλλά μικρό το κακό γιατί παραμένει μία από τις πιο αγαπημένες μου σούπες με ρεβίθια.

Ρεβιθόσουπα με κουρκουμά και λεμόνι.

για 3-4 πιάτα

Υλικά

400 γρ ρεβίθια τα οποία θα έχετε οπωσδήποτε μουλιάσει από το προηγούμενο βράδυ

1 μεγάλο άσπρο κρεμμύδι ψιλοκομμένο

1 μεγάλο καρότο τριμμένο στον χοντρό τρίφτη

λίγο δεντρολίβανο φρέσκο ή αποξηραμένο

1 κουταλάκι γλυκού κουρκουμά

χυμός ενός λεμονιού

ελαιόλαδο

αλάτι

ζεστό νερό ή ζωμός όσο χρειάζεται

Βάζουμε μία κατσαρόλα με λίγο ελαιόλαδο σε μέτρια φωτιά. Σοτάρουμε σε αυτό το κρεμμύδι, αργά κι ήρεμα, μέχρι να μαλακώσει. Ρίχνουμε το δεντρολίβανο και σοτάρουμε για λίγο ακόμα. Ρίχνουμε τα ρεβίθια και το νερό ή ζωμό ζεστό, να σκεπαστούν τα όσπρια συν 2 πόντοι  κι αφήνουμε να βράσει για μία ώρα τουλάχιστον. Σε αυτή τη φάση ρίχνουμε το καρότο, ελέγχουμε να υπάρχει αρκετό υγρό και βράζουμε για μισή ώρα ακόμα. Αφού περάσει συνολικά 1, 5 ώρα μαγειρέματος δοκιμάζουμε να δούμε αν έχουν βράσει τα όσπρια. Αν έχουν βράσει προχωράμε στο επόμενο βήμα, αν όχι συνεχίζουμε το μαγείρεμα μέχρι να χυλώσουν.  

Σε αυτή τη φάση βγάζουμε από την κατσαρόλα περίπου το 1/4 του φαγητού. Το βάζουμε στο μπλέντερ με τον κουρκουμά, το λεμόνι και 3-4 κουταλιές ελαιόλαδο. Το λιώνουμε καλά και το ρίχνουμε στην κατσαρόλα με το υπόλοιπο φαγητό. Δοκιμάζουμε για αλάτι και διορθώνουμε. Ανακατώνουμε κουνώντας την κατσαρόλα και το αφήνουμε στο μάτι για 2-3 λεπτά με κλειστό πια το μάτι. 

Σερβίρεται άμεσα.

Κι είπαμε: ΧΩΡΙΣ φέτα! 

Μετά τις γιορτές #1

Μετά τις γιορτές αισθάνεσαι αποπροσανατολισμένος γιατί εν τω μεταξύ έχεις χαλαρώσει από τον ρυθμό των πολλαπλών αργιών. Μετά τις γιορτές περιφέρεσαι μες στο σπίτι εκνευρισμένος με τον ίδιο σου τον εαυτό που υπέκυψε στον υπερβολικό στολισμό (γιατί ποιος θα τα μαζέψει, για μάντεψε;). Μετά τις γιορτές, αναπολείς και συγχρόνως απολογείσαι για όλα τα ωραία πιάτα που ετοίμασες και τίμησες!

Μετά τις γιορτές αποφάσισα να αναρτήσω δύο πιάτα που έφτιαξα για πρώτη φορά, τιμώντας το "έθιμο" να ετοιμάζω και κάτι καινούργιο μες στις γιορτές κι ήταν τελικά ό,τι καλύτερο έφτιαξα για να αποχαιρετήσω έναν πολύ δύσκολο, στρυφνό χρόνο.
Το πρώτο αφορά πρόγευμα, το ετοίμασα το τελευταίο πρωινό του 2016, και με άφησε έκπληκτη! Τόσο νόστιμο που δημιούργησε αίσθημα ευφορίας κι αγαλλίασης! Και δεν υπερβάλλω! Κι ευτυχώς είχα φτιάξει αρκετή ζύμη και για την επόμενη μέρα, την πρώτη του 2017!

Pancakes με γιαούρτι, λεμόνι και παπαρουνόσπορο

(συνταγή από την NYT ελαφρώς τροποποιημένη)

Υλικά για 12 κομμάτια περίπου

2/3 κεσέ γιαούρτι στραγγιστό 2%
1/2 φλιτζάνι γάλα πλήρες
2 αυγά
1 φλιτζάνι αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1 κουταλιά μέλι
1 κουταλιά παπαρουνόσπορο
1 κουταλάκι μαγειρική σόδα
1 κουταλάκι baking powder
1 πρέζα αλάτι
ξύσμα ενός λεμονιού.
ελαιόλαδο (ή βούτυρο, ή ό,τι προτιμάτε) για το τηγάνισμα
2-3 κουταλιές από την αγαπημένη σας μαρμελάδα

Σε ένα μεγάλο μπολ χτυπάμε καλά -με τον αβγοδάρτη- το γιαούρτι με το γάλα, τα αυγά, το μέλι και το ξύσμα.
Σε ένα άλλο μπολ ανακατώνουμε το αλεύρι, με την σόδα, το αλάτι, το baking powder και τον παπαρουνόσπορο.

Στο μπολ με το μείγμα γιαούρτι-γάλα ρίχνουμε το μείγμα με το αλεύρι κι ανακατώνουμε μέχρι να πάρουμε ένα ομοιογενές πηχτό μείγμα. Η ζύμη των pancakes είναι πάντα πιο πηχτή από αυτή των κρεπών.

Τώρα, όσοι έχουν το ειδικό τηγάνι για pancakes (έτσι από περιέργεια το έχει κανείς;;;) τηγανίζουν εκεί τα pancakes, εύκολα κι ωραία. Οι υπόλοιποι βολευόμαστε με αντικολλητικό, βαρύ τηγάνι. Ζεσταίνουμε σε αυτό λάδι ή βούτυρο και ρίχνουμε σε 2-3 σημεία- ανάλογα με το μέγεθος του τηγανιού, λίγη ζύμη έτσι ώστε να σχηματιστούν pancakes χωρίς να ακουμπούν μεταξύ τους. Ψήνουμε από τη μια μεριά και πολύ γρήγορα αναποδογυρίζουμε. Μπορεί να φύγει λίγη ζύμη κατά το αναποδογύρισμα αλλά δεν πειράζει. Αφού ψηθούν κι από την άλλη μεριά, τα βγάζουμε και συνεχίζουμε με την επόμενη παρτίδα. Αν θέλουμε, σε αλλαγή παρτίδας, λαδώνουμε(ή βουτυρώνουμε) ελαφρώς το τηγάνι.

Σερβίρονται αμέσως με μαρμελάδα της αρεσκείας σας. Τα έφαγα με μαρμελάδα άγριων μύρτιλων και οι γεύσεις ταίριαξαν υπέροχα.

Ένας έρωτας δίχως τέλος.

Η φύση είχε τρελά κέφια όταν αποφάσισε να δημιουργήσει τα εσπεριδοειδή. Φρούτα με το πιο ευχάριστο, αναζωογονητικό άρωμα, γεύση απίθανη, ζουμερά, μια πλημμύρα βιταμινών, ιδανικά για τους μουντούς, συννεφιασμένους χειμώνες, όταν βέβαια ξεκινούν την καρποφορία τους τα περισσότερα από αυτά.

Ιδιαίτερα με το λεμόνι, η φύση αποδείχτηκε ιδανικό "τρολ"! Μυρίστε το, τέτοιο άρωμα που να δονεί τις αισθήσεις, να ζωντανεύει κάθε κύτταρο του οργανισμού, που να επιδρά τόσο θετικά ψυχολογικά δεν υπάρχει άλλο, ένα θαύμα...που -αλίμονο!- ο χυμός του είναι παραδόξως τόσο ξινός.

Το λεμόνι είναι η μεγάλη λατρεία της υποφαινόμενης. Η χαρά μου είναι να βλέπω τις λεμονιές του κήπου γεμάτες καρπούς, με το υπέροχο χρώμα τους να ομορφαίνουν τον χώρο. Λατρεύω τα γλυκά που περιέχουν λεμόνι, στα φαγητά ρίχνω πάντα λίγο παραπάνω, μου αρέσουν τρελά τα λευκά κρασιά με έντονες νότες από το συγκεκριμένο εσπεριδοειδές. Κι από αυτό το μπλογκ, εδώ που τα λέμε, έχουν περάσει πολλά γλυκά και φαγητά με βασικό συστατικό το λεμόνι.

"Μα ένα ακόμη κέικ με λεμόνι;", αναρωτήθηκε ο σύντροφος όταν με είδε να κάθομαι στον υπολογιστή για να ξεκινήσω αυτήν την ανάρτηση. "Έχεις αναρτήσει αρκετά". Κι έκατσα να σκεφτώ ποια ήταν αυτά. Έχουμε και λέμε:

Ένα κλασικό κέικ λεμονιού
Γαλλικό κέικ λεμονιού με αμυγδαλοβούτυρο
Κέικ με φιστίκι Αιγίνης και λεμόνι
Lemon bread με γάλα αμυγδάλου

Εντέλει δεν είναι και τόσο πολλά τα Crispy κέικ με λεμόνι! Εντάξει, έχουμε και τάρτα λεμόνι, μαρμελάδα λεμόνι, pancakes με λεμόνι, δύο υπέροχα δροσιστικές λεμονάδες  κι ένα σωρό φαγητά με βάση το λεμόνι!

Δεν είναι και λίγα. Αλλά ποτέ δεν είναι πολλά!
Έτσι λοιπόν σήμερα πάιρνω το θάρρος να παρουσιάσω ένα ακόμη κέικ λεμονιού. Με ρικότα αυτή τη φορά, όπως το φτιάχνουν στην Ιταλία. Υπέροχο άρωμα όπως πάντα και μια υφή απίστευτη, αφράτο αλλά συγχρόνως στιβαρό, πληθωρικό.

Κέικ λεμονιού-ρικότας

Υλικά για ορθογώνιο ταψί 10 x 20 εκ.

3 μεγάλα αυγά (να τα έχουμε βγάλει από το ψυγείο τουλάχιστον μισή ώρα πριν)
180 γρ ζάχαρη
170 γρ ρικότα
4 κουταλιές σούπας ελαιόλαδο
210 γρ αλεύρι για όλες τις χρήσεις
70 γρ ψίχα αμυγδάλου λευκό χωρίς τη φλούδα την οποία θα περάσουμε από το μούλτι μέχρι να γίνει σχεδόν αλεύρι
ξύσμα δύο λεμονιών
χυμός ενός λεμονιού
1 κουταλάκι γλυκού εκχύλισμα βανίλιας
1 1/4  κουταλάκι baking powder
1/3 κουταλάκι μαγειρική σόδα
ζάχαρη άχνη (προαιρετικά)



Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς

Ετοιμάζουμε το ταψί στρώνοντας το με αντικολλητικό χαρτί ή απλώνοντας λίγο ελαιόλαδο.

Σε ένα μπολ ανακατεύουμε το αλεύρι με το αμύγδαλο, το baking powder και την μαγειρική σόδα.

Σε ένα άλλο μεγάλο μπολ χτυπάμε με το μίξερ πολύ καλά τα αυγά με την ζάχαρη για αρκετά λεπτά μέχρι να αφρατέψει και να ασπρίσει το μείγμα. Ρίχνουμε το λάδι και την ρικότα συνεχίζοντας το χτύπημα. Μόλις αφομοιωθούν τα δύο υλικά ρίχνουμε το χυμό, το ξύσμα και το εκχύλισμα βανίλιας. Χαμηλώνοντας ταχύτητα ρίχνουμε λίγο λίγο το αλεύρι. Μόλις ομογενοποιηθεί το μείγμα, σταματάμε το χτύπημα. Ρίχνουμε τη ζύμη στο ταψί και ψήνουμε για 40-45 λεπτά. Πριν το ξεφουρνίσουμε κάνουμε τη δοκιμή με το μαχαίρι για να δούμε αν έχει ψηθεί καλά στο εσωτερικό.
Ξεφουρνίζουμε κι αφήνουμε να κρυώσει στο ταψί.
Το βγάζουμε και το πασπαλίζουμε με ζάχαρη άχνη αν θέλουμε.

Η ιστορία με το ψωμί που δεν ήταν ψωμί

Σε συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησης θα μιλήσουμε και σήμερα για τους Αμερικανούς και την προσφορά τους στο σύγχρονο γαστρονομικό σύμπαν. Γιατί όπως και να' χει, οι Αμερικανοί είναι μεγάλοι influentials, πρέπει να το παραδεχτούμε αυτό, κι είναι επιδραστικοί για πολλούς λόγους που θα αναλύσουμε σε άλλη ανάρτηση.
Προς το παρόν θα ασχοληθούμε με μια συγκεκριμένη προσφορά τους και δη για εκείνο το ψωμί που δεν είναι ψωμί αλλά κέικ αλλά ούτε κέικ το λες!
Αναφέρομαι στα γλυκά breads, των οποίων η κανονική ονομασία είναι quick breads κι η οποία ονομασία αναφέρεται σε κέικ, μάφινς, μπράουνις κλπ. Κάπως μπερδεμένα ακούγονται όλα αυτά έτσι προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσω την ορολογία ανακάλυψα ότι ούτε κι οι Αμερικανοί καλά καλά δεν έχουν αποσαφηνίσει τι ακριβώς είναι το (quick) bread, συνήθως δεν συμφωνούν μεταξύ τους παρά μόνο στα εξής στοιχεία:
*Το bread έχει διαφορετική υφή, είναι λιγότερο αφράτο και πιο συμπαγές.
*Αντί για βούτυρο συνήθως χρησιμοποιείται κάποιο είδος ελαίου.
*Η διαδικασία ετοιμασίας είναι διαφορετική- και πιο σύντομη.. Συνήθως αναμειγνύουμε τα υγρά υλικά μεταξύ τους, τα ξηρά μεταξύ τους και γρήγορα γρήγορα αναμειγνύουμε τα μεν με τα δε.
*Πάντα τα ψήνουμε σε μικρό ορθογώνιο ταψάκι. Ναι, το σχήμα παίζει ρόλο, δεν νοείται στρογγυλό bread!

Σε αυτά τα τέσσερα σημεία συμφωνούν, στα υπόλοιπα διαφωνούν κι οι συζητήσεις καλά κρατούν στις ιστοσελίδες και τα φόρουμ.

Από προσωπική εμπειρία, μπορώ να πω ότι τα breads είναι βολικά κι εύκολα και γι' αυτό τα φτιάχνω συχνά. Το banana bread μου είναι πια θεσμός, είναι πολύ μαλακό κι έχει το μεγάλο πλεονέκτημα των breads: δεν στεγνώνει, διατηρείται υγρό για πολλές μέρες κι έχει πάντα την υφή του φρεσκοψημένου. Έχω δοκιμάσει με αχλάδι και στα προσεχώς είναι κι ένα με κολοκύθα.
Προ ημερών όμως έφτιαξα αυτό που ακολουθεί κι είναι απίστευτο! Απλό αλλά απίστευτο! Εύκολο αλλά απίστευτο! Γευστικό και νόστιμο και λαχταριστό και πάντα απίστευτο!

Lemon Bread με γάλα αμυγδάλου

Υλικά

Για το γλυκό:

1 1/2 φλιτζάνια αλεύρι για όλες τις χρήσεις
2/3 φλιτζάνι ζάχαρη
1/2 φλιτζάνι ελαιόλαδο
2 μεγάλα αυγά
1 μικρή συσκευασία γάλα αμυγδάλου (αντιστοιχεί σε 200ml) (δες φωτό*)
χυμός και ξίσμα ενός λεμονιού
1 κουταλάκι του γλυκού baking powder
1 πρέζα αλάτι
1 κουταλάκι του γλυκού εκχύλισμα πικραμύγδαλου

Για το γλάσο:

1 φλιτζάνι ζάχαρη άχνη
χυμός ενός λεμονιού
1 κουταλάκι του γλυκού εκχύλισμα πικραμύγδαλου
λίγα αμύγδαλα φιλέ

Θα χρειαστούμε ορθογώνιο ταψί για κέικ 20 εκ x 10 εκ

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς

Ετοιμάζουμε το ταψί. Λαδώνουμε κι αν θέλουμε στρώνουμε με αντικολλητικό χαρτί (εγώ το κάνω, βοηθά πολύ)

Σε ένα μπολ ρίχνουμε τη ζάχαρη με το ξύσμα λεμονιού και τρίβουμε με τα χέρια. Με αυτόν τον τρόπο θα απελευθερωθούν τα αρώματα του λεμονιού. Σε ένα άλλο μεγάλο μπολ αναμειγνύουμε το αλεύρι με το baking powder και το αλάτι. Ενώνουμε τα υλικά των δύο μπολ μαζί.
Σε τρίτο μπολ χτυπάμε τα αυγά. Προσθέτουμε το γάλα αμυγδάλου, το λάδι, χυμό λεμονιού και εκχύλισμα και χτυπάμε για λίγο ακόμα μέχρι να ομογενοποιηθεί το μείγμα. Δεν χρειάζεται να χρησιμοποιήσουμε μίξερ, μπορούμε να κάνουμε τη δουλειά και με έναν αυγοδάρτη.
Προσθέτουμε το υγρό μείγμα στο μείγμα αλεύρι-ζάχαρη κι αναμειγνύουμε μέχρι πάλι να ομογενοποιηθεί η ζύμη. Ρίχνουμε στο ταψί και ψήνουμε για σχεδόν 1 ώρα. Προσοχή, τα breads πάντα θέλουν παραπάνω ώρα στο ψήσιμο.

Όταν είναι πια έτοιμο το βγάζουμε από το φούρνο και το αφήνουμε λίγο πρν το βγάλουμε από το ταψί.
Ετοιμάζουμε το γλάσο. Σε ένα μπολ χτυπάμε όλα τα υλικά μαζί -μείον το αμύγδαλο- μέχρι να πάρουμε γλάσο με κρεμώδη υφή. Απλώνουμε πάνω από το γλυκό κι αμέσως ρίχνουμε τα αμύγδαλα.

Το γλυκό διατηρείται φρέσκο για αρκετές μέρες κι είναι ιδανικό για το απογευματινό τσάι μιας φθινοπωρινής μέρας (αν κι οι μέρες δεν είναι ακόμα τόσο φθινοπωρινές)

ΥΓ: Λίγα λόγια για τα food blog awards που διοργανώνει το BHMA Gourmet.

Καταρχήν να πω ότι επιτέλους ένα από τα τόσα ελληνικά γαστρονομικά περιοδικά αποφάσισε να πράξει το αυτονόητο! Υπάρχει τόσος πλούτος από food blogs στον ελληνικό κυβερνοχώρο που η θέσπιση βραβείων επιβαλλόταν. Θα ρωτήσετε γιατί. Για το λόγο που θεσπίζονται βραβεία, να επιβραβευθεί ο άξιος και να ανεβαίνει χρόνο με το χρόνο η ποιότητα, η ύλη, το ενδιαφέρον.

Μία παρατήρηση: Ο χρόνος διεξαγωγής δεν είναι ο κατάλληλος. Ανακοινώνεται μέσα Σεπτέμβρη και πρέπει να ψηφίσεις μέχρι μέσα Οκτώβρη. Το θέμα είναι ότι έχει προηγηθεί ένα ολόκληρο καλοκαίρι κατά τη διάρκεια του οποίου τα περισσότερα blogs παραμένουν ανενεργά ή σχεδόν ανενεργά -ιδιαίτερα τον Αύγουστο. Καλύτερα, κατά τη γνώμη μου πάντα, θα ήταν να διεξαγόταν ο διαγωνισμός Απρίλη-Μάη, όταν πια έχει περάσει ένας γόνιμος χειμώνας για τα food blogs. Όπως κάνει άλλωστε πολύ σωστά και το saveur.

Καλή επιτυχία στους συμμετέχοντες!

Του καλοκαιριού η αρμύρα.

Στις λίγες μέρες που βρέθηκα στη Σίφνο τον Ιούλιο, δεν κατάφερα να συναντηθώ με κάποιος γνωστούς οι οποίοι πάντα με φιλεύουν ένα βάζο γνήσια, άγρια, σιφνέικη κάπαρη. Έτσι γυρίζοντας πίσω στην πόλη άρχισα να ψάχνω από εδώ κι από εκεί για καλή, πάντα άγρια, πραγματική κάπαρη. Βρήκα τελικά στο bio shop της οδού Νίκης στο Σύνταγμα μια καταπληκτική τηνιακή κάπαρη, άγρια ναι ναι (!), μεγάλα μπουμπούκια και φύλλα μέσα στο βάζο κι αρκούντως αλμυρή! Νιώθεις το αεράκι των Κυκλάδων, την αρμύρα του Αιγαίου να πλημμυρίζει το στόμα σου όταν την δαγκώνεις. Τέλεια! Επιτέλους οι σαλάτες θα ξαναζωντάνευαν!

Αλλά δεν την ήθελα μόνο για σαλάτες. Περίμενα πώς και πώς να βρω καλή, γνήσια κάπαρη για να ευχαριστηθώ την σημερινή συνταγή. Είχα κάνει το λάθος και την είχα φτιάξει με κάπαρη χλωμή, σχεδόν βιομηχανική, άνοστη κι άτονη και το φαγητό έχασε σε ένταση και νοστιμιά. Τώρα ήταν η ευκαιρία. Και ναι, ναι, ναι, η επιτυχία ήταν δεδομένη! Το πιάτο απογειώθηκε, το ίδιο κι η απόλαυση!

Παναρισμένο φιλέτο κοτόπουλου σε σάλτσα κάπαρης

Υλικά για 4 άτομα

4 φιλέτα στήθος κοτόπουλο
4 κουταλιές αλεύρι
4 κουταλιές παρμεζάνα τριμμένη
αλάτι-πιπέρι

4 κουταλιές κάπαρη (αν είναι πολύ αλμυρή, την ξαρμυρίζουμε)
1/2 φλιτζάνι ζωμός κοτόπουλου
1/2 φλιτζάνι λευκό κρασί
χυμός από 1 λεμόνι
ελαιόλαδο
λίγο μαϊντανό ψιλοκομμένο

Αναμειγνύουμε σε ένα μπολ το αλεύρι με το τυρί και ρίχνουμε λίγο αλάτι και πιπέρι. Κόβουμε σε λεπτές φέτες οριζοντίως τα στήθη κοτόπουλου. Τις βρέχουμε ελαφρώς και τις πανάρουμε καλά με το μίγμα αλεύρι-τυρί κι από τις δύο πλευρές. Σε ένα αντικολλητικό τηγάνι ζεσταίνουμε καλά λίγο ελαιόλαδο. Τηγανίζουμε καλά το κρέας κια πό τις δύο πλευρές, περίπου 5 λεπτά για κάθε πλευρά. Βάζουμε τις τηγανισμένες φέτες σε ένα πυρέξ και τις κρατάμε ζεστές σε φούρνο προθερμασμένο στους 80-100 βαθμούς.
Στο ίδιο τηγάνι που τηγανίσαμε το κρέας, ρίχνουμε τα υπόλοιπα υλικά, ζωμό, κρασί, κάπαρη και χυμό λεμονιού. Ξύνουμε προσεκτικά (με ξύλινη σπάτουλα) τον πάτο του τηγανιού κι αφήνουμε 5 λεπτά να δέσει η σάλτσα.
Έχουμε σβήσει πια τον φούρνο. Βγάζουμε το πυρέξ, περιχύνουμε τις φέτες κοτόπουλου με τη σάλτσα κια φήνουμε για λίγο στο ζεστό φούρνο, 3-4 λεπτά.
Σερβίρουμε με λίγο μαϊντανό από πάνω.

Κι ένα φρέσκο δροσερό ελληνικό λευκό κρασί για να συνοδέψει αυτό το πολύ νόστιμο πιάτο. Ένα Μοσχοφίλερο είναι ιδανικό!

ΥΓ: Σε αυτήν την φωτογράφιση, από το άγχος μου να προλάβω καλό φως, ξέχασα τον ...μαϊντανό. Γι'αυτό δεν φαίνεται πουθενά ο δόλιος! Μπήκε όμως μετά με το σερβίρισμα!

Ας γίνουν όλα ροζ για λίγο

Αφορμή για τη σημερινή ανάρτηση υπήρξε μια φωτογραφία του Paul Newman που ανάρτησε φίλος στο facebook.
Η φωτογραφία ήταν αυτή:

Κι είναι από σκηνή της ταινίας "The long, hot summer" ("Το μακρύ, καυτό καλοκαίρι") του Martin Ritt, στην οποία πρωταγωνιστούσε ο Paul Newman με την Joanne Woodward, τον Orson Welles κι άλλους γνωστούς ηθοποιούς.

Η φωτογραφία ήταν μια καλή αφορμή να ξαναδώ την ταινία μετά από πολλά χρόνια. Παραδόξως δεν θυμόμουν πόσο σαγηνευτικά γοητευτικός είναι στην ταινία ο Paul Newman, φαίνεται πως, ως μικρή ρομαντική ύπαρξη που ήμουν τότε που την πρωτοείδα, είχα συγκινηθεί περισσότερο με τον κότσο και τα παστέλ φορέματα της Woodward. Το σενάριο βασίζεται εν μέρει σε τρία διαφορετικά έργα του William Faulkner, ο οποίος στα περισσότερα βιβλία του τοποθετούσε τη δράση και τους ήρωες του στις όχθες του ποταμού Μισισίπι, γνώριμος τόπος και για τον ίδιο.
Έτσι και στην ταινία βρισκόμαστε κάπου στις όχθες του Μισισίπι, μεσοκαλόκαιρο. Ο Ben Quick (τον οποίο υποδύεται ο Newman) διώκεται από τον τόπο που μένει αφού κατηγορείται για τον εμπρησμό του αχυρώνα ενός γείτονα του. Παίρνει το ποταμόπλοιο και κατεβαίνει στις όχθες του ποταμού, στην πόλη Frenchman's Bend, όπου κυρίαρχος της πόλης είναι ο Will Varner (τον υποδύεται ο σίφουνας Orson Welles) και του οποίου την οικογένεια αναστατώνει ποικιλοτρόπως ο Ben με την άφιξη του.

Σε μια από τις αρχικές σκηνές της ταινίας η Clara (την υποδύεται η Joanne Woodward, πολύ αγαπημένη ηθοποιός της υποφαινόμενης), κόρη του Will, πίνει ανέμελα pink lemonade με τη φίλη της και συζητούν για boys. Τότε είναι που φτάνει ο ένας και μοναδικός Boy και τα υπόλοιπα είναι η ταινία όλη!

Βρήκα τη ροζ λεμονάδα απίστευτα δροσιστική, έτσι όπως κοιτούσα τα δύο κορίτσια να την σιγοπίνουν στην ταινία. Εννοείται ότι θα έφτιαχνα λίγη, αφού μακρύ και καυτό είναι και το δικό μας καλοκαίρι. Ψάχνοντας την συνταγή είδα ότι οι Αμερικανοί τη ροζίζουν με χυμό κράνμπερι. Λοιπόν, σκέφτηκα ότι δύσκολα βρίσκεις καλό κι 100% χυμό κράνμπερι, οπότε γιατί να μην "ελληνοποιήσω" την συνταγή χρησιμοποιώντας ελληνικότατο χυμό ρόδι! Όπερ κι εγένετο. Και βγήκε μια pink lemonade α-πί-στευ-τη!

Ελληνοποιημένη pink lemonade

Οι αναλογίες αντιστοιχούν στις δικές μου προτιμήσεις που θέλουν τη λεμονάδα ελαφρώς ξινούτσικη- άρα και πιο δροσιστική. Αν τυχόν τη θέλετε πιο γλυκιά προσθέστε επιπλέον ζάχαρη.

Θα χρησιμοποιήσουμε ένα συγκεκριμένο φλιτζάνι ως μεζούρα.


1 φλιτζάνι νερό
1 1/2  - 2 φλιτζάνια άσπρη κρυσταλλική ζάχαρη (ανάλογα πόσο γλυκιά τη θέλετε)

2 φλιτζάνια φρέσκο χυμό λεμονιού
1 1/2 φλιτζάνια χυμό ροδιού

Σε μια μικρή κατσαρόλα βάζουμε τη ζάχαρη και το νερό. Ζεσταίνουμε μέχρι το σημείο βρασμού κι ανακατώνουμε για να λιώσει καλά η ζάχαρη. Αφήνουμε να κρυώσει καλά. Σε μια κανάτα ή μπουκάλι ανακατεύουμε καλά όλα τα υλικά, τους χυμούς με το σιρόπι. Αφήνουμε στο ψυγείο να παγώσει καλά πριν σερβίρουμε.

Είναι ό,τι πιο ευχάριστα δροσιστικό μπορεί να σκεφτεί κανείς για αυτές τις καυτές (από πολλές απόψεις) μέρες του καλοκαιριού.
Κι η αλήθεια είναι ότι χθες το βραδάκι μπήκα στον πειρασμό να σκάσω και μια μεζούρα ρούμι, έτσι να το παίξω happy hour! Δεν θα ήταν κι άσχημα!

Η συνταγή για την κλασική λεμονάδα: εδώ

Αγαπημένο

Η εβδομάδα που διανύουμε είχε μια επανάληψη: αυτή. Είχε και μια αποκάλυψη, ένα καινούργιο κέικ που με συνάρπασε. Αυτή είναι η σημερινή συνταγή. Το κοινό υλικό και των δύο είναι το φιστίκι Αιγίνης. Αγαπημένος ξηρός καρπός, πολύ ιδιαίτερος κατά τη γνώμη μου. Επίσης -και πάντα κατά την ταπεινή μου γνώμη- το φιστίκι Αιγίνης δίνει το ωραιότερο παγωτό που υπάρχει. Όποιος σκέφτηκε -μάλλον Ιταλός φαντάζομαι- να κάνει αυτόν τον ξηρό καρπό παγωτό θα τον ευγνωμονώ αιωνίως. Την ωραιότερη εκδοχή την έχω φάει στην Μπολόνια, δυστυχώς εδώ στην Ελλάδα, όσες φορές έχω δοκιμάσει τέτοιο παγωτό η υπερβολική γλυκύτητα του επισκιάζει την γήινη γεύση του ξηρού καρπού. Με αυτά και με αυτά θυμήθηκα εκείνα τα άθλια παγωτά φιστίκι που είχαν κάποτε οι γνωστές εταιρίες παγωτών. Παρότι άθλια τα είχα ρημάξει!
Πίσω τώρα στο υπέροχο γλυκό αυτής της εβδομάδας. Είχα καιρό να ψήσω κέικ. Έψαχνα για διαφορετικό συνδυασμό υλικών, συνδυασμό που δεν είχα δοκιμάσει ξανά. Τον βρήκα. Φιστίκι Αιγίνης και λεμόνι. Συνήθως υπερβάλλω, το ξέρω. Αλλά σήμερα και χωρίς υπερβολή μπορώ να πω ότι είναι από τα ωραιότερα κέικ που έχω ψήσει ποτέ. Άνετα μπήκε στο Top5 κι εκεί θα μείνει!

Κέικ με φιστίκι Αιγίνης και λεμόνι

Χρησιμοποίησα ορθογώνιο ταψί για κέικ διαστάσεων 10x20 εκ.

Υλικά

1 φλιτζάνι* αλεύρι ολικής αλέσεως που φουσκώνει μόνο του
1/2 φλιτζάνι αλεύρι λευκό για όλες τις χρήσεις
1 κουταλάκι του γλυκού baking powder
2/3 φλιτζάνι ζάχαρη καστανή (θα την περάσετε από το μούλτι για 1-2 λεπτά να σπάσουν οι κόκκοι)
1/4 φλιτζάνι φιστίκι Αιγίνης (θα το έχετε σπάσει στο μούλτι)
2 αυγά
2/3 φλιτζάνι ξινόγαλο
1/2 κουταλάκι γλυκού εκχύλισμα βανίλιας
1/2 φλιτζάνι βούτυρο (το οποίο θα έχετε λιώσει και θα το έχετε αφήσει να κρυώσει λίγο)
ξύσμα ενός λεμονιού
1 κουτάλι σούπας χυμό λεμονιού
+
1/2 φλιτζάνι χυμό λεμονιού
1/4 φλιτζάνι ζάχαρη
1/4 φλιτζάνι φιστίκι Αιγίνης σπασμένο στο μούλτι

*Εννοούμε φλιτζάνι κλασικό του καφέ φίλτρου που αντιστοιχεί πάνω κάτω σε 250 ml.

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς.
Βουτυρώνουμε κι αλευρώνουμε το ταψί.
Σε ένα μεγάλο μπολ αναμειγνύουμε καλά τα αλεύρια, το baking powder, ζάχαρη και φιστίκι Αιγίνης. Σε άλλο μεγάλο μπολ χτυπάμε τα αυγά με το ξινόγαλο, το βούτυρο, βανίλια, ξύσμα και χυμό (1 κουτάλι). Σιγά σιγά ρίχνουμε στο υγρό μείγμα το μείγμα αλευριού κι ανακατώνουμε απαλά μέχρι να ομογενοποιηθεί. Ρίχνουμε το μείγμα στο ταψί και ψήνουμε για 40 λεπτά περίπου (τσεκάρουμε με το μαχαίρι να δούμε αν έχει ψηθεί στο εσωτερικό). Εν τω μεταξύ αν πάρει χρώμα νωρίς, το σκεπάζουμε με αλουμινόχαρτο.
Όσο ψήνεται αναμειγνύουμε το χυμό λεμονιού με τη ζάχαρη και το φιστίκι Αιγίνης μέχρι να λιώσει η ζάχαρη.
Όταν βγάλουμε το γλυκό από το φούρνο, το αφήνουμε για λίγα λεπτά (10) να ηρεμήσει και το βγάζουμε από το ταψί. Αμέσως περιχύνουμε ομοιόμορφα με το χυμό λεμονιού-ζάχαρη-φιστίκι.

Καλό μήνα Φλεβάρη! (από αύριο!)

Μια λεμονάδα από πολλά λεμόνια!

Αποφασίσαμε τελικά να μαζέψουμε όλα τα λεμόνια από τις λεμονιές του κήπου και το αποτέλεσμα ήταν αυτό:

Όχι κι άσχημα! Το θέμα είναι ότι η μαρμελάδα που φτιάξαμε (βλέπε προηγούμενη ανάρτηση) ήταν υπεραρκετή (μόλις τελειώσαμε το πρώτο βάζο!!) κι έτσι αποφασίσαμε να ακολουθήσουμε την συμβουλή των Αμερικανών, υπενθυμίζω: ''When life gives you lemons,...then go find someone whose life has given the vodka and have a party'' Εχμμμ, όχι ακριβώς έτσι αλλά πριν το party και το άφθονο booze  είπαμε να φτιάξουμε λεμονάδα. Το καλοκαίρι είναι προ των πυλών και τι πιο δροσιστικό και ξεδιψαστικό από αυτό το γλυκόξινο απολαυστικότατο αναψυκτικό!

Στη λεμονάδα παίζουν μεγάλο ρόλο οι σωστές αναλογίες. Για την βάση της λεμονάδας τα πράγματα είναι απλά: 1:1:1. Δηλαδή

1 ποτήρι νερό
1 ποτήρι ζάχαρη
1 ποτήρι χυμό λεμονιού.

Σε μια κατσαρόλα ζεσταίνουμε το νερό. Βάζουμε στο νερό τη ζάχαρη κι ανακατεύουμε μέχρι να διαλυθεί. Δεν χρειάζεται να βράσουμε το σιρόπι περισσότερη ώρα. Σε μια κανάτα ανακατώνουμε το σιρόπι με το χυμό και βάζουμε στο ψυγείο να κρυώσει καλά.

Τώρα η επόμενη αναλογία εξαρτάται από το πόσο δυνατή ή ελαφριά θέλετε την λεμονάδα σας. Η αναλογία μπορεί να είναι 1:3 ή 1:4. Που σημαίνει ότι 1 ποτήρι από τον συμπυκνωμένο χυμό λεμονιού που φτιάξαμε θα ανακατευτεί με 3 ή 4 ποτήρια κρύο νερό. Εσείς διαλέγετε όποια αναλογία σας αρέσει. Εγώ διάλεξα 1:3. Όπως διαλέγετε κι αν θέλετε απλό νερό ή ανθρακούχο. Όπως επίσης διαλέγετε αν θέλετε ζάχαρη λευκή ή καστανή. Στην περίπτωση που χρησιμοποιήσετε την δεύτερη, η λεμονάδα θα έχει πιο σκούρο χρώμα. Δείτε και στην φωτογραφία - φτιάξαμε δύο λεμονάδες, μία με λευκή ζάχαρη και μία με καστανή. Η διαφορά στο χρώμα είναι ολοφάνερη. Υπάρχει διαφορά και στη γεύση. Παρ'όλα αυτά κι οι δύο παραμένουν υπέροχες.

Τις μέρες αυτές εκτός από λεμονάδες, απολαμβάνουμε τα πρώτα μπάνια στη θάλασσα. Η υπέροχη θάλασσα, η υπέροχη ελληνική θάλασσα για την ακρίβεια. Τόσο γαλάζιο! Τέτοιο γαλάζιο!

Στην υγειά λοιπόν ενός καλοκαιριού που βιάζεται να έρθει και...

Παρεμπιπτόντως... ποιος έχει εκείνη την βότκα;

Lush lemons

 Οι Αμερικανοί λένε ότι αν η ζωή σου δίνει λεμόνια, φτιάξε μια λεμονάδα. Στην Ελλάδα του σωτήριου έτους 2013 και κατά τη διάρκεια ενός ζεστού Πασχαλινού απογεύματος, η υποφαινόμενη κοίταξε από το μπαλκόνι τις λεμονιές του κήπου κι απεφάνθη ότι ήταν καιρός να φτιάξει ....μαρμελάδα! Ε, ναι! Τι μαρμελάδα, τι λεμονάδα! '' Ό,τι του φανεί του Λολοστεφανή '', έκανε ζέστη κι εκείνη είχε διάθεση να παιδευτεί φτιάχνοντας μια απαιτητική μαρμελάδα αντί να δροσιστεί με μια σπιτική λεμονάδα....Τρέχα γύρευε....! Η μαρμελάδα που προέκυψε ήταν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη καθότι η υποφαινόμενη έχει μια αδυναμία στο γλυκόξινο! Κι όχι μόνο αυτό αλλά από 6 λεμόνια - όλα κι όλα!!- προέκυψε πολλή, μα πάρα πολλή, μαρμελάδα! Ενδιαφέρεται κανείς; Είναι υπέροχη, σας το εγγυώμαι!
 Λοιπόν:

Μαρμελάδα λεμόνι

Τα 6 λεμόνια είχαν συνολικό βάρος 680 γρ. Εννοείται ότι ήταν ακέρωτα. Πώς διάολο να κερωθούν πάνω στο δέντρο!!!
Τα έπλυνα καλά, αφαίρεσα το πάνω μέρος και τα έβαλα σε μια κατσαρόλα με 1,5 λίτρο νερό. Αφού το έφερα το νερό σε σημείο βρασμού, χαμήλωσα τη φωτιά, σκέπασα την κατσαρόλα κι άφησα τα λεμόνια να σιγοβράσουν για δύο ώρες περίπου. Εν τω μεταξύ είχα βάλει στην κατάψυξη 2-3 πιατάκια μικρά του καφέ- μην απορείτε, θα δείτε αργότερα πού χρησίμευσαν. Άφησα τα λεμόνια να κρυώσουν. Το υγρό που έμεινε στην κατσαρόλα ήταν περίπου 1 λίτρο -αν δεν είναι περίπου τόσο, συμπληρώνω με νερό αν είναι λιγότερο ή αφαιρώ αν είναι περισσότερο. Έβγαλα τα λεμόνια, τα ψιλόκοψα (ψίχα και φλούδα) αφού έβγαλα τα κουκούτσια, τα έβαλα -τα λεμόνια- πάλι στην κατσαρόλα με το υγρό που είχε μείνει, πρόσθεσα 1,2 κιλά ζάχαρη κι άρχισα να βράζω την μαρμελάδα για περίπου μισή ώρα. Προσοχή! Μην αφήνετε τις μαρμελάδες σας να πήξουν όσο βράζουν κι είναι ζεστές! Έχετε υπόψη ότι θα συνεχίσουν να πήζουν όσο θα κρυώνουν! Τούτη πρέπει να είναι αρκετά ρευστή όταν την βγάλετε από το μάτι της κουζίνας. Βγάλτε ένα από εκείνα τα πιατάκια από την κατάψυξη. Ρίξτε πάνω του λίγη ζεστή μαρμελάδα. Περιμένετε μισό λεπτό. Αν δείτε ότι ''παγώνει'' και συγχρόνως ''τσαλακώνει'' είναι έτοιμη. Αν παραμένει ρευστή κι ''ατσαλάκωτη'' συνεχίστε για λίγο ακόμα το βράσιμο και ξανακάνετε την δοκιμή με το παγωμένο πιατάκι. Και το τονίζω άλλη μια φορά: Μην αφήνετε τις μαρμελάδες σας να πήξουν όσο βράζουν. Να έχετε πάντα υπόψη πως όσο θα κρυώνουν, θα πήζουν επιπλέον κι εδώ που τα λέμε, μαρμελάδα θέλετε να φτιάξετε, όχι τσιμέντο για οικοδομή!

Crispy's confession: Η αναλογία φρούτου-ζάχαρης για την συγκεκριμένη μαρμελάδα είναι 1:2, πράγμα που σημαίνει ότι κανονικά έπρεπε να βάλω 1,360 κιλά ζάχαρη. Αλλά όπως πάντα, αφαίρεσα λίγη και δεν έχασα, η ισορροπία γλυκού-ξινού ήταν ιδανική....τουλάχιστον για τα δικά μου γούστα (που ρέπουν προς το ξινό!!!)

Strange ways...

...here we come.

''Ξεφυλλίζοντας'' προ ημερών το food blog της Αγγλίδας Rachel -που παρεμπιπτόντως ζει στη Ρώμη!- δεν στάθηκα τόσο στη νέα συνταγή, όσο στην πολύ καλή συμβουλή που έδινε:

''  When things don’t go according to plan, have a nice lunch.'' 


Θα το έχετε προσέξει κι εσείς βέβαια, πόσο καλό μας κάνει ένα καλό γεύμα. Πόσο μας τονώνει ψυχολογικά κάτι νόστιμο, κάτι όμορφα μαγειρεμένο ή κάτι που λαχταρούσαμε τόσο πολύ να φάμε κι ήρθε το πιάτο μπροστά μας αχνιστό, αχνιστό την κατάλληλη στιγμή, τότε που ήταν όλα μαύρα κι άραχνα κι από τις πρώτες μπουκιές νιώσαμε μια εσωτερική ηρεμία κι ένα χαμόγελο άρχισε να αχνοφαίνεται στα χείλη μας.  Και τα προβλήματα που μας ταλάνιζαν έμοιαζαν εκείνη τη στιγμή τόσο μακρινά και κυρίως,  όχι πια άλυτα...Έχει τεράστια δύναμη το καλό, νόστιμο φαγητό. Είναι ένα χάδι παρηγοριάς, είναι χαρά, είναι ευφορία, είναι...αντικαταθλιπτικό, ηρεμιστικό και φαντάζομαι ότι υπάρχει και βιοχημική εξήγηση του φαινομένου. 
Τα σκεφτόμουν όλα αυτά κοιτώντας τις γλάστρες με τα μυρωδικά στο μπαλκόνι. Δεντρολίβανο, φασκόμηλο, θυμάρι, δυόσμος κι ένας μέχρι στιγμής άτολμος βασιλικός. Τον καταλαβαίνω....
Έκοψα λίγο δεντρολίβανο. θυμάρι και φασκόμηλο, μπήκα στην κουζίνα και μαγείρεψα ένα πιάτο απλό σε υλικά αλλά εκπληκτικό....κι αντικαταθλιπτικό!

Κοτόπουλο στο φούρνο με καραμελωμένα λεμόνια και 

μυρωδικά

(Για 4 άτομα)
1 κοτόπουλο περίπου 1 κιλό κομμένο σε κομμάτια
1 φλιτζάνι καλό λευκό κρασί
2 λεμόνια ακέρωτα, καλά πλυμένα και κομμένα στα 4
6 σκελίδες σκόρδο
φρέσκο φασκόμηλο (1-2 φύλλα)
φρέσκο θυμάρι  (2 κλωναράκια)
φρέσκο δεντρολίβανο
μερικοί κόκκοι μαύρου πιπεριού
αλάτι
λάδι

Ψιλοκόβετε τα μυρωδικά. Απλώνετε σ'ένα ταψί τα κομμάτια του κοτόπουλου, ρίχνετε τα μυρωδικά, λίγο λάδι και τρίβετε το κρέας έτσι ώστε τα μυρωδικά να πάνε παντού.

 Προσθέτετε τα λεμόνια, το σκόρδο και το πιπέρι και ρίχνετε το κρασί στον πάτο του ταψιού. Αλατίζετε. Το σκεπάζετε καλά με αλουμινόχαρτο και το βάζετε στο φούρνο για 45 λεπτά περίπου στους 160 βαθμούς.

 Όταν έρθει η ώρα να το ξεσκεπάσετε υπάρχει κίνδυνος να λιποθυμήσετε, τόσο υπέροχη είναι η μυρωδιά που θα βγαίνει από τον φούρνο! Λοιπόν, το ξεσκεπάζετε , δυναμώνετε τη φωτιά στους 180 βαθμούς και ψήνετε για άλλα 45 λεπτά μέχρι να καραμελωθούν τα λεμόνια, να ψηθεί ωραία το κρέας και κυρίως να έχει σωθεί το κρασί- το κρασί πρέπει οπωσδήποτε να σωθεί αλλιώς το φαγητό θα πικρίσει. Αν δείτε ότι το φαγητό θέλει λίγο ψήσιμο ακόμη ενώ δεν έχει υγρά, ρίξτε λίγο νερό και ξύστε τον πάτο του ταψιού.  
Συνοδέψτε με εξαιρετικό ελληνικό λευκό κρασί! Εμείς προτιμήσαμε Κτήμα Αργυρού από Σαντορίνη!




Ο τίτλος κι υπότιτλος της ανάρτησης είναι από δίσκο των μοναδικών the Smiths.  Οι περισσότεροι ίσως γνωρίζετε ότι έχω τρέλα με το συγκεκριμένο συγκρότημα. Αυτό είναι το αγαπημένο μου τραγούδι τους.
''There is a light that never goes out'' . Κι έτσι είναι : Πάντα υπάρχει ένα φως που ποτέ δεν σβήνει...Μην το ξεχνάτε!

Εις τον κύβο!

Όχι μην ανησυχείτε , δεν έχει Μαθηματικά σήμερα! Απλά θα μιλήσουμε για τους...κύβους στη μαγειρική! Τους γνωστούς κύβους ζωμών που , φαντάζομαι ότι οι προθέσεις ήταν οι καλύτερες όταν στις αρχές του 20ου αιώνα ξεκίνησε η μαζική παραγωγή τους . Με το πέρασμα των χρόνων η κατανάλωση τους αυξήθηκε κατακόρυφα, ενώ οι κύβοι εν τω μεταξύ εμπλουτίστηκαν κι άλλαξαν ακόμα και υφή -έγιναν σκόνη ή ζελέ.  Όμως τελευταία πολλοί δηλώνουν εχθροί του είδους κι αρνούνται τη χρήση τους. Από την άλλη, βλέπουμε στις διαφημίσεις διάσημους σεφ -Έλληνες κι αλλοδαπούς- να διαφημίζουν τα σχετικά προϊόντα. Στα καθ'ημάς έχουμε την κα. Νικολάου, από την αλλοδαπή μας έρχεται ο πολύς Marco Pierre White.  Mάλιστα είχα διαβάσει για κάποιον σεφ που είχε δηλώσει ότι πάντα έχει έναν κύβο κρυμμένο στην τσέπη του (!) κι όποιος σεφ διατείνεται ότι δεν χρησιμοποιεί κύβους απλά ψεύδεται!
Εσύ Crispy τους χρησιμοποιείς;
Πώς πώς , αλλά μόνον σαν εφεδρεία , για μια έκτακτη ανάγκη. Όπως συμβαίνει στη σημερινή μας συνταγή. Την απλή , απλούστατη και γρήγορη στην εκτέλεση, αυτή σούπα την φτιάχνω όταν έχω φυλάξει ωραιότατο ζωμό κότας. Από την άλλη, όταν θέλω σούπα αλλά ζωμός ...ιδιοκατασκευής (!!) δεν υπάρχει , βγάζω έναν κύβο και τα πράγματα έχουν ως εξής:

Σούπα αυγολέμονο με χυλοπίτες

Για 2-3 πιάτα θα χρειαστείτε:

1 λίτρο νερό (!!! Ναι , μην ξεχάσετε το νερό ...αλλιώς τι σούπα θα φάμε;;;)
1 κύβο ζωμού της αρεσκείας σας
1 αυγό
1/2 πιάτο χυλοπίτες
το χυμό ενός λεμονιού
αλάτι
πιπέρι
λίγο λάδι

Βράζετε το νερό με τον κύβο και το λάδι. Μόλις λιώσει καλά ο κύβος , ρίχνετε τις χυλοπίτες. Αλατίζετε κατά το δοκούν.  Πότε πότε ανακατεύετε. Εν τω μεταξύ στύβετε το λεμόνι και χωρίζετε τον κρόκο από το ασπράδι. Μόλις βράσουν οι χυλοπίτες αφαιρείτε την κατσαρόλα από το μάτι της κουζίνας. Αρχίζετε να χτυπάτε δυνατά το ασπράδι σ'ένα μπωλ. Μόλις αφρατέψει ρίχνετε τον κρόκο και συνεχίζετε το δυνατό χτύπημα μέχρι να ενσωματωθεί καλά ο κρόκος. Ρίχνετε το χυμό λεμονιού συνεχίζοντας το χτύπημα. Τώρα αρχίζει το κρίσιμο σκέλος. Ενώ συνεχίζετε το χτύπημα , πιο σιγά πια, προσθέτετε αρχικά μερικές σταγόνες από τη σούπα . Σιγά σιγά αυξάνετε την ποσότητα και κάθε φορά θα περιμένετε να ενσωματωθεί η προηγούμενη ποσότητα σούπας για να ρίξετε την επόμενη. Συνεχίζετε έτσι μέχρι σχεδόν να γεμίσει το μπωλ. Τότε με πολύ γρήγορες κινήσεις χύνετε το υλικό του μπωλ στην κατσαρόλα όπου βρίσκεται η υπόλοιπη σούπα κι ανακατεύετε ζωηρά με την κουτάλα για 1-2 λεπτά. Σερβίρετε αμέσως με μπόλικο πιπέρι.
Το πιπέρι φρεσκοτριμμένο- για να μην ξεχνιόμαστε!!!



Crispys conclusions : Το φαγητό γίνεται και με κριθαράκι.
Καλό είναι το αυγό να έχει βγει μισή ώρα πριν χρησιμοποιηθεί.
Το αυγολέμονο είναι από τις πολύ αγαπημένες μου τεχνικές στην κουζίνα και οφείλω να ομολογήσω ότι έχω πάρει διδακτορικό....σ'αυτό!! (Αφού δεν πήραμε στην Μετεωρολογία ας πάρουμε ..στο αυγολέμονο!!!). Θέλει υπομονή , όχι βιασύνη, το αυγό να είναι όσο δυνατόν πιο κοντά σε θερμοκρασία δωματίου. Κι όπως ξανά τονίζω , υπομονή στη διαδικασία ενσωμάτωσης του αυγού με την πολύ ζεστή σούπα (ή με την σάλτσα γιατί προσωπικά χρησιμοποιώ το αυγολέμονο για να δέσω σάλτσες)
Η σουπίτσα αυτή είναι ιδανική για τις τελευταίες κρύες μέρες του χειμώνα.

Απόγευμα Κυριακής...

....πίνοντας τσάι με τον Haruki Murakami . Με τον Ιάπωνα συγγραφέα Χαρούκι Μουρακάμι , μοιραζόμαστε δύο μεγάλες αγάπες : τη Ρώμη και τη μουσική Τζαζ.

Μόλις τελείωσα το βιβλίο του '' Νότια των συνόρων , δυτικά του ήλιου''. Not my cup of tea για να είμαι ειλικρινής -μπορεί να φταίει ο εθισμός μου στο αστυνομικό μυθιστόρημα-, εν τούτοις δεν μπορώ να μην παραδεχτώ ότι με γοήτευσε με τη γραφή του και με την ευαισθησία με την οποία καταγράφει και παρακολουθεί τα ερωτικά και συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα του ήρωα του. Ως εκ τούτου σίγουρα θα διαβάσω στο μέλλον το -σύμφωνα με κριτικό και κοινό- κορυφαίο βιβλίο του το ''Νορβηγικό δάσος''.
Εν τω μεταξύ θα καλέσω για τσάι τον κο. Μουρακάμι , θα κουβεντιάσουμε για την αγαπημένη μας πόλη υπό τους ήχους του Duke Ellington στο αγαπημένο του '''The star crossed lovers'' , και θα τον φιλέψω με το ωραιότερο και πιο διαφορετικό κέικ λεμονιού που έχω μέχρι στιγμής φτιάξει. Θα του αρέσει , είμαι σίγουρη!

Γαλλικό κέικ λεμονιού με αμυγδαλοβούτυρο

(από το γαλλικό μπλογκ clea cuisine )

Το εντυπωσιακό σε αυτό το γλυκό είναι ο τόσο αρμονικός και τόσο ταιριαστός συνδυασμός λεμονιού κι αμυγδάλου, τα δύο κυρίαρχα συστατικά. Χρησιμοποιούμε το χυμό και το ξύσμα δύο λεμονιών ενώ το αμύγδαλο αντικαθιστά το βούτυρο και κατά το ήμισυ το αλεύρι. Πάμε να δούμε πώς.

Υλικά
3 αυγά
40 γρ αλεύρι
40 γρ αμύγδαλα σε σκόνη
80 γρ ζάχαρη καστανή.
60 γρ αμυγδαλοβούτυρο*
1 κουταλιά του καφέ baking powder
το ξύσμα και το χυμό δύο λεμονιών

Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 170 βαθμούς.Σ 'ένα μπολ αναμειγνύουμε το αλεύρι , το αμύγδαλο σε σκόνη και το baking powder. Χωρίζουμε τα ασπράδια των αυγών από τους κρόκους. Τα ασπράδια τα χτυπάμε σε πολύ σφιχτή μαρέγκα. Τους κρόκους τους χτυπάμε στο μίξερ με τη ζάχαρη μέχρι το μίγμα μας να αποκτήσει υφή μους. Προσθέτουμε το αμυγδαλοβούτυρο συνεχίζοντας δυνατά το χτύπημα. Ακολουθεί ο χυμός. Μετά προσθέτουμε το μίγμα αλευριού -σκόνη αμυγδάλου  και τέλος το ξύσμα. Μόλις ομογενοποιηθεί το μίγμα σταματάμε το χτύπημα με το μίξερ. Με μια σπάτουλα προσθέτουμε στο μίγμα τη μαρέγκα με πολύ απαλές κινήσεις. Ρίχνουμε το μίγμα σε βουτυρωμένο ταψί - όσο πιο μικρή η διάμετρος του ταψιού τόσο το καλύτερο. Ψήνουμε για 25-30 λεπτά περίπου. Αφήνουμε να κρυώσει τελείως πριν το ξεφορμάρουμε.

* Το αμυγδαλοβούτυρο αν και είναι ένα θαυμάσιο υλικό , δυστυχώς είναι σχετικά δυσεύρετο στα μέρη μας και με ελαφρώς τσουχτερή τιμή. Σε προηγούμενη ανάρτηση που είχα χρησιμοποιήσει ξανά αμυγδαλοβούτυρο , η Αγγελική Ν , του εξαιρετικού ''Λεμόνι και κανέλα'' , σε σχόλιο της με είχε παραπέμψει εδώ όπου εξηγείται πώς μπορεί κανείς να φτιάξει σπιτικό αμυγδαλοβούτυρο. 

Αποπροσανατολισμοί

Ως food blogger με έχει αποπροσανατολίσει ο χαμός που γίνεται φέτος με εκπομπές μαγειρικής , ριάλιτι μαγειρικής , περιοδικά μαγειρικής , ένθετα μαγειρικής , βιβλία μαγειρικής , dvd μαγειρικής.....και ουφ.... σεμινάρια μαγειρικής! Εμένα ως food blogger πού με οδηγεί όλη αυτή η γαστρονομική πληθωρικότητα; Γιατί υπάρχω -ως blogger; Γιατί περιφέρομαι με την κατσαρόλα στο χέρι σκεπτόμενη την επόμενη ανάρτηση; Υπάρχει λόγος;  Προσπαθούσα να απαντήσω σε όλα αυτά τα ερωτήματα προσέχοντας συγχρόνως μην μου σβολιάσει η μπεσαμέλ (για άλλη συνταγή , όχι τη σημερινή!) και νομίζω ότι η απάντηση είστε εσείς! Μού αρέσει η παρέα σας! Και φυσικά να περιφέρομαι στα δικά σας blog και να προσανατολίζομαι προς κάτι πραγματικά απίστευτες νοστιμιές!
Κάτι άλλο που μ'έχει αποπροσανατολίσει τον τελευταίο καιρό είναι ο καιρός. Τέτοια εποχή συνήθως τρώω μανιωδώς όσπρια και το κρασί είναι αποκλειστικά κόκκινο. Φέτος όμως παραείναι ζεστός ο καιρός , η φασολάδα δεν ''τραβιέται'' ευχάριστα κι εγώ αναζητώ μανιωδώς Ασύρτικο Σαντορίνης! Και για να βρω τον προσανατολισμό μου,  φτιάχνω φαγητά που να ''τραβούν'' τούτο το κρασί-διαμάντι όπως το εξαιρετικό πιάτο που σας έχω σήμερα!

Ζυμαρικά με γαρίδες σε σάλτσα λεμονιού

Υλικά (για 4 άτομα)

24 μέτριες γαρίδες τις οποίες θα καθαρίσετε και θα κρατήσετε τις ουρίτσες (εναλλακτικά ένα πακέτο κατεψυγμένες γαρίδες)
2 σκελίδες σκόρδο κομμένες στη μέση
1 κρεμμύδι ψιλοκομμένο
μαϊντανό ψιλοκομμένο
3/4 ποτηριού κρασί λευκό 
1 ποτήρι ζωμό (λαχανικών ή ότι θέλετε)
Το ξύσμα και το χυμό ενός λεμονιού
αλάτι 
πιπέρι
1 κουταλάκι μπούκοβο.
λίγο λάδι
400 gr ζυμαρικά τύπου penne , casarecce ή ότι άλλο θέλετε.


Σ'ένα μεγάλο και βαθύ τηγάνι ζεσταίνουμε λίγο λάδι και σωτάρουμε το σκόρδο , το κρεμμύδι και το μπούκοβο. Ρίχνουμε τις γαρίδες και τις σωτάρουμε κι αυτές για 2-3 λεπτά. Ρίχνουμε το κρασί και το ζωμό κι αφήνουμε να πάρει μια καλή βράση το φαγητό. Ρίχνουμε το ξύσμα και το χυμό του λεμονιού , σκεπάζουμε κι αφήνουμε να βράσει για 2-3 λεπτά ακόμη. Εν τω μεταξύ σε μια κατσαρόλα και σε αλατισμένο νερό που βράζει ρίχνουμε τα ζυμαρικά. Τα βράζουμε μέχρι 1-2 λεπτά πριν το κανονικό τους χρόνο βρασίματος. Με μια τρύπια κουτάλα τα μεταφέρουμε στο τηγάνι , τα ενσωματώνουμε στη σάλτσα και τελειώνουμε το βράσιμό τους εκεί -θα έχουμε προσέξει βέβαια η σάλτσα να έχει αρκετό ζουμί το οποίο θα ''πιουν'' τα ζυμαρικά. Μόλις είναι έτοιμα και τα ζυμαρικά , βγάζουμε το τηγάνι από το μάτι της κουζίνας και τελειώνουμε ρίχνοντας το μαϊντανό.
Κι είπαμε! Το κρασί να είναι Ασύρτικο Σαντορίνης!

Sweet and Sour

Μιας και μ' έχει πιάσει μια ακατάσχετη εκλογολογία τις τελευταίες μέρες , αποφάσισα να μείνω στο κλίμα των ημερών και να αφιερώσω τούτη την ανάρτηση σε όλους/όλες τους/τις υποψηφίους/υποψήφιες! Θα τη χρειαστούν!
Αγαπητοί /αγαπητές υποψήφιοι/υποψήφιες .....(μια μικρή παύση για να δώσουμε έναν δραματικό τόνο).....ο αγώνας ήταν σκληρός. Σήμερα όλα τελειώνουν για κάποιους από εσάς. Για τους υπόλοιπους υπομονή μέχρι την επόμενη Κυριακή. Όλοι όμως κουραστήκατε , τρέξατε , γεμίσατε τον τόπο με τόνους χαρτομάνι , χαμογελάσατε φαρδιά πλατιά , μας χαιρετήσατε και μας δώσατε ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη...και μας υποσχεθήκατε πολλά. Όλα αυτά θέλουν κι απαιτούν σωματική ευεξία και για να αντέχετε ολοήμερους προεκλογικούς αγώνες ....πρέπει να τρώτε το πρωινό σας!!!
Σας έχω σήμερα ένα ωραιότατο και θρεπτικότατο πρωινό. Κι επειδή είναι made in USA, παρακαλούνται οι αριστερών πεποιθήσεων υποψήφιοι να μην στραβομουτσουνιάσουν και τρέξουν στο ψυγείο για κασέρι και σαρδελίτσα (και μετά αναρωτιέστε γιατί σας ανέβηκε η πίεση!)

Lemon pancakes

(για 6 κομμάτια)

1 φλιτζάνι αλεύρι
1 κουταλάκι baking powder
1 αυγό
2/3 φλιτζανιού γάλα
1/3 φλιτζανιού ξυνόγαλο
το ξύσμα ενός λεμονιού
το χυμό 1/2 λεμονιού
λάδι για το τηγάνισμα

Ανακατώνετε το αλεύρι με το baking powder.
Σ' ένα μεγάλο μπωλ χτυπάτε καλά το αυγό. Προσθέτετε το γάλα και το ξυνόγαλο , το χυμό και το ξύσμα και συνεχίζετε να χτυπάτε. Προσθέτετε τέλος το αλεύρι και χτυπάτε το μίγμα μέχρι να ομογενοποιηθεί.
Ζεσταίνετε σε μέτρια φωτιά λάδι. Ρίχνετε στη μέση του τηγανιού χυλό έτσι ώστε να σχηματιστεί ένα pancake το πολύ διαμέτρου 10-12 εκ. (Το χάρακα! Το χάρακα!). Τηγανίζετε καλά από τη μια μεριά και προσεκτικά γυρίζετε από την άλλη. Μόλις είναι έτοιμο το βγάζετε και συνεχίζετε με τον υπόλοιπο χυλό. Αν τυχόν έχετε τηγανάκι μικρού διαμέτρου τα πράγματα θα είναι σαφώς πιο απλά.
Αφού τα μοιράσετε στα πιάτα ρίχνετε από πάνω ωραιότατο ελληνικό μέλι!

Οι ηττημένοι παρακαλούνται να ρίξουν λίγο μέλι παραπάνω!!!

A lemony tale

Όσοι διαβάζετε πιστά (!) τούτο το ταπεινών προθέσεων blog , θα γνωρίζετε πια ότι η ιδιοκτήτρια του λατρεύει τα γλυκά με εσπεριδοειδή. Ιδιαίτερα εκείνα με λεμόνι. Διότι έχει αδυναμία στο λεμόνι. Την συγκινεί η απολαυστική δροσιά του ξινούτσικου χυμού του , το άρωμα του την ηρεμεί , της τέρπει τις αισθήσεις αλλά και τα συναισθήματα. Αν την δείτε ποτέ στο δρόμο να προχωρά στενοχωρημένη το μόνο που έχετε να κάνετε , είναι να τρίψετε ελαφρά ένα λεμονάκι και να της το δώσετε να το μυρίσει. Στη στιγμή θα αλλάξει η διάθεση της προς το πολύ καλύτερο! Βέβαια αυτό δεν σημαίνει ότι εσείς πρέπει να κυκλοφορείτε μ'ενα λεμόνι μονίμως μαζί σας! Ή ότι η Crispy κυκλοφορεί μονίμως στενοχωρημένη......Αν και τις τελευταίες μέρες ήταν....
Πλησίαζε η γιορτή του συντρόφου - ναι , ναι , εκείνη η γνωστή γιορτή όπου γιορτάζει η μισή Ελλάδα κι όλοι οι πολιτικοί τρέχουν να πιάσουν το πρώτο στασίδι στις εκκλησιές ανα την επικράτεια αλλά κάποιος πρέπει να τους πει ότι ποσώς μας νοιάζει αν είναι καλοί χριστιανοί!- κι ήθελα να του φτιάξω ένα γλυκό που πραγματικά θα τον ευχαριστούσε. Φαντάζομαι ότι θα είχε βαρεθεί - τι φαντάζομαι , είμαι σίγουρη γι'αυτό- το τιραμισού που του έφτιαχνα κάθε χρόνο τέτοια μέρα. Εν τω μεταξύ όποτε κατέβαινα στον Paul στην Πανεπιστημίου μου ζητούσε να του φέρω τάρτα λεμονιού! Τάρτα λεμονιού; Μα βέβαια! Ξεκίνησα αμέσως το ψάξιμο της ιδανικής tarte au citron συνταγής! Αλλά....Φευ... Μέρες ολόκληρες έψαχνα για την συνταγή εκείνη που θα με ενθουσίαζε χωρίς όμως αποτέλεσμα.... Είτε ήταν πολύπλοκη η εκτέλεση είτε τα σχόλια όσων είχαν φτιάξει συνταγές που είχα βρει ήταν αρνητικά. Είχαν χαθεί και κάτι συνταγές που είχα κάνει bookmark από το χειμώνα...Άλλά επέμενα κι έψαχνα.  Τελικά -τι λένε για τον επιμένοντα;- τη βρήκα! Μετά άρχισε το ψάξιμο για ελληνικά , ακέρωτα λεμόνια . Έφαγα τον τόπο αλλά τα βρήκα! Και τα ακριβοπλήρωσα (2,50 ευρώ το κιλό!)! Αλλά επέμενα ελληνικά!
Παραταύτα η συνταγή είναι γαλλική κι είναι παρμένη από ένα από τα καλύτερα foodblog που υπάρχουν! Εκείνο του ''An Αmerican in Paris'' David Lebovitz. Προσέξτε ιδιαίτερα το τρόπο με τον οποίο φτιάχνεται η ζύμη! Πρώτη φορά μου έτυχε τέτοια τεχνική και το αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακό!
Alors , allons-y!

Γαλλική τάρτα λεμονιού

French lemon tart από τον David Lebovitz

Για τη ζύμη θα χρειαστείτε:

90 γρ. ανάλατο βούτυρο
1 κουταλιά λάδι
3 κουταλιές νερό
1 κουταλιά ζάχαρη
ελάχιστο αλάτι
150 γρ αλεύρι

Προθερμαίνετε τον φούρνο στους 200 βαθμούς περίπου. Τώρα θα κάνετε το εξής. Σ'ένα πυρίμαχο μπολ θα βάλετε όλα τα υλικά εκτός από το αλεύρι και θα το βάλετε στο φούρνο μέχρι να λιώσει καλά το βούτυρο και να κάνει φουσκαλίτσες στην άκρη. Βγάζετε το μπωλ προσεκτικά μ'ένα ειδικό γάντι. Αρχίζετε και ρίχνετε στο ζεστό μίγμα σιγά σιγά το αλεύρι ανακατώνοντας συνέχεια με μια σπάτουλα μέχρι το μίγμα να γίνει μια ομοιογενής ζύμη! Θα εκπλαγείτε μόλις δείτε πόσο γρήγορα θα δέσει η ζύμη. Τη μεταφέρετε σ'ένα ειδικό σκεύος για τάρτες διαμέτρου 23 εκ.και την απλώνετε με τα χέρια μέχρι τις άκρες. Μπορείτε στα τοιχώματα να χρησιμοποιήσετε ένα πηρούνι για να σας βοηθήσει να την στρώσετε. Με το ίδιο πηρούνι τρυπήστε την εδώ κι εκεί. (Ο David αναφέρει ότι με το ψήσιμο μπορεί να εμφανιστούν ρωγμές στη βάση γι'αυτό καλό είναι να κρατάμε λίγη ζύμη στην άκρη. Προσωπικά δεν μου εμφανίστηκαν ρωγμές). Ψήστε την 15 λεπτά ή μέχρι να πάρει εκείνο το ωραίο χρυσοκαφέ χρώμα που παίρνουν οι ζύμες! Αφήστε στην άκρη τη βάση να κρυώσει.

Πάμε να φτιάξουμε την κρέμα:

Για την κρέμα θα χρειαστείτε:
125 ml φρεσκοστιμμένο χυμό λεμονιού
Το ξύσμα ενός λεμονιού (προφανώς ακέρωτο)
85 γρ βούτυρο
100 γρ ζάχαρη
2 μεγάλα φρέσκα αυγά
2 κρόκους μεγάλων φρέσκων αυγών

Προθερμαίνετε τον φούρνο στους 180 βαθμούς.
Σε μια κατσαρόλα και σε χαμηλή προς μέτρια φωτιά ζεσταίνετε το βούτυρο , το χυμό λαμονιού , το ξύσμα και τη ζάχαρη. Σ'ένα μπωλ χτυπάτε καλά τα αυγά με τους κρόκους. Όταν έχει πια λιώσει το βούτυρο κι έχει ομογενοποιηθεί το μίγμα στην κατσαρόλα, αργά και πολύ προσεκτικά ξεκινήστε να ρίχνετε κουταλιές από το μίγμα στα αυγά ανακατώνοντας συνεχώς τα αυγά. Αυτό το κάνουμε για να πάρουν σιγά σιγά τα αυγά τη θερμοκρασία του μίγματος. Μόλις ρίξουμε 10-15 κουταλιές , ρίχνουμε τα αυγά στην κατσαρόλα ανακατεύοντας συνεχώς μέχρι να πήξει και να αρχίσουν να εμφανίζονται φουσκαλίτσες στην άκρη. Η κρέμα μας είναι έτοιμη. Τη χύνουμε πάνω στη βάση περνώντας την από ένα αραιό τρυπητήρι και την απλώνουμε με μια σπάτουλα. Την ψήνουμε ίσαμε 5 λεπτά.

Crispy's confession: Εκπλαγήκαμε ευχάριστα μόλις διαπιστώσαμε ότι η τάρτα είχε ακριβώς την ίδια γεύση κι υφή με εκείνες του Paul! Αυτό πραγματικά με έκανε χαρούμενη και υπερήφανη! Δεν σας είπα ότι το λεμόνι μου φτιάχνει τη διάθεση!!!

Bright yellow , bright last piece of lemon tart for breakfast!

A lovely , luscious lemon cake

Οι προηγούμενες μέρες -συμπτωματικά- ήταν very english , old chap! ''Ξεσκόνισα'' στην κυριολεξία όλα τα επεισόδια από τη θρυλική σειρά ''Yes , Minister'' και τη συνέχειά της ''Υes, Prime Minister'' (βλέπε εδώ ).

Και μετά...Μετά ήταν ο αγαπημένος μου Adrian Mole . Είμαι σίγουρη ότι οι περισσότεροι δεν γνωρίζετε τον nerdy αλλά πολυαγαπημένο ήρωα μιας σειράς μυθιστορημάτων-ημερολογίων της Αγγλίδας συγγραφέως Sue Townsend . Θα σας μιλήσω κάποια άλλη φορά για τον Aidy. Λοιπόν , έκατσα αυτές τις μέρες και ''ξεσκόνισα'' -γενικά έπεσε πολύ ''ξεσκόνισμα''!- όλη τη σειρά βιβλίων - ναι , έκατσα και διάβασα και τα 8 βιβλία της σειράς - για να μπορέσω να διαβάσω με την ησυχία μου το τελευταίο  που κυκλοφόρησε τον Νοέμβρη : ''Adrian Mole and the prostrate years''. Το οποίο είναι ίσως και το πιο  πικρό της σειράς και με είχε να κλαίω με μαύρο δάκρυ στο τέλος.

Όπως και με μαύρο δάκρυ κλαίω όποτε βλέπω την πιο typically english ταινία -το ίδιο συνέβη και χθες βράδυ : Την Σύντομη συνάντηση . Ναι , ναι ξέρω, οι περισσότεροι θα την θεωρείτε ξεπερασμένη , ερωτική ιστορία without sex , what a pity. Εμ , τι περιμένετε εν έτει 1945 που γυρίστηκε η ταινία;

Τέλοσπάντων , πάμε στο ψητό. Κατά τη διάρκεια αυτής της  totally british  εβδομάδας καταναλώθηκαν άπειρα cups of tea. Αλλά για να πιείς τσάι θες και το κατιτίς. Έτσι έψησα ένα από τα ωραιότερα κέικ που έφτιαξα ποτέ : Ένα αρωματικότατο , αχτύπητο , άπιαστο -το καταναλώσαμε σε δύο μέρες!- lemon cake!

Lemon Cake

Υλικά :



250 γρ βούτυρο (ή μαργαρίνη)* (σε θερμοκρασία δωματίου)
2  φλιτζάνια ζάχαρη
4 μεγάλα αυγά
1/2 κιλό αλεύρι για όλες τις χρήσεις στο οποίο θα έχετε προσθέσει κι ανακατώσει 2 κουταλάκια baking powder , ένα κουταλάκι σόδα και μία πρέζα αλάτι
Το ξύσμα 3 λεμονιών
1/4 ποτήρι χυμό λεμονιού
3/4 ποτήρι ξυνόγαλο
1 κουταλάκι βανίλια
Προθερμάνετε το φούρνο στους 180 βαθμούς. Ανακατώστε σ'ένα ποτήρι το χυμό , το ξυνόγαλο και την βανίλια. Ετοιμάστε βουτυρώνοντας κι αλευρώνοντας ένα ταψί για κέικ.
Χτυπήστε καλά το βούτυρο με τη ζάχαρη μέχρι να ασπρίσει το μίγμα. Προσθέστε ένα ένα τα αυγά. Προσθέστε το ξύσμα του λεμονιού. Ρίξτε εναλλάξ το αλεύρι με το χυμό-ξυνόγαλο , ξεκινώντας και τελειώνοντας με το αλέυρι.
Ρίξτε το μίγμα στο ταψί και ψήστε τουλάχιστον για 45-50 λεπτά. Τσεκάρετε ότι έχει ψηθεί πριν το βγάλετε.


Υou're going to love it! Trust me!

* Η Crispy είναι butter lover. Αλοίμονο  όμως, στο κρισπέικο έχει απαγορευτεί η χρήση του βουτύρου. Ο σύντροφος S , επιμένει ότι το κάνει για το καλό μου , έτσι ώστε όταν γεράσω να είμαι υγιής και ...κοτσονάτη! Παραταύτα διαμαρτύρομαι!