Καλοκαιράκι χωρίς κολοκυθάκι γίνεται; (Μέρος Β)

Το πρόγραμμα είχε ανάρτηση όπου η χρήση του φούρνου θα ήταν απαραίτητη, όμως ο καύσωνας μας άλλαξε τα σχέδια και προτιμήσαμε για σήμερα κάτι πολύ πιο ελαφρύ.
Οπότε συνεχίζουμε το ετήσιο θερινό αφιέρωμα στο κολοκυθάκι που αυτή τη φορά σερβίρεται με ζυμαρικά. Γιατί τι θα ήταν το καλοκαιράκι χωρίς ένα ακόμα πιάτο με κολοκυθάκι και ζυμαρικά!
Πώς ανακάλυψα την σημερινή συνταγή: Αν και διαθέτω σελίδα στο instagram , η συγκεκριμένη εφαρμογή δεν με συναρπάζει. Όμως το στοιχείο που μου αρέσει σε αυτήν είναι οι ιστορίες που φτιάχνονται με φωτογραφίες ή/και βίντεο και διαρκούν ένα 24ωρο. Τη συγκεκριμένη φάση την βρίσκω πιο κοντά στην φιλοσοφία της εφαρμογής γι'αυτό και προτιμώ να βλέπω τις ιστορίες παρά τις φωτογραφίες. Πριν από αρκετές εβδομάδες έβλεπα την ιστορία μιας Αμερικανίδας food blogger που ζει στη Ρώμη και σε 2-3 βίντεο που είχε αναρτήσει στην σειρά, έφτιαχνε μια μακαρονάδα με κολοκυθάκι και τόνο. "Εδώ είμαστε", σκέφτηκα μιας και τα δύο υλικά, τα χρησιμοποιώ πάρα πολύ. Το 24ωρο πέρασε, η ιστορία της πέρασε στη ληθη του internet, όχι όμως από την δική μου- αν κι αναπόφευκτα η συνταγή έχει υποστεί αλλαγές! Λίγα τα υλικά, εύκολη η εκτέλεση. Μια σπαγγετάδα γρήγορη κι ιδανική για καύσωνες!

Σπαγγέτι με κολοκυθάκι και τόνο

Για 4 άτομα

400 γρ σπαγγέτι
2 κονσέρβες τόνο
5-6  κολοκυθάκια
2 σκελίδες σκόρδο ψιλοκομμένες
χυμός και ξύσμα ενός λεμονιού (+επιπλέον αν θέλουμε)
1 κουταλάκι μπούκοβο καυτερό
ελαιόλαδο
αλάτι
πιπέρι

φύλλα βασιλικού ψιλοκομμένα

Σε ένα μπολ ρίχνουμε 2-3 κουταλιές ελαιόλαδο, χυμό και ξύσμα του λεμονιού, βασιλικό και μπούκοβο. Προσθέτουμε τον τόνο τον οποίο σπάμε σε μικρά κομμάτια με ένα πιρούνι.  Ανακατώνουμε. Αφήνουμε στην άκρη.



Πλένουμε τα κολοκυθάκια, αφαιρούμε τις άκρες και τα κόβουμε σε μικρά κομμάτια, περίπου 1 εκ.

Ζεσταίνουμε σε ένα μεγάλο βαθύ τηγάνι λίγο ελαιόλαδο και ρίχνουμε σε αυτό τα κολοκυθάκια με το σκόρδο κι από πάνω λίγο αλάτι και πιπέρι. Τα τηγανίζουμε καλά.  

Εν τω μεταξύ έχουμε βάλει αλατισμένο νερό να βράσει για τα ζυμαρικά. Μόλις βράσει ρίχνουμε τα ζυμαρικά στο νερό και τα μαγειρεύουμε αυστηρά al dente. Κρατάμε από το νερό βρασίματος ένα φλιτζάνι καφέ (εσπρέσο ή ελληνικό!), αφού έχουν βράσει τα ζυμαρικά τουλάχιστον τον μισό χρόνο τους.

Μόλις βράσουν τα ζυμαρικά τα στραγγίζουμε και τα ρίχνουμε στο τηγάνι με το κολοκυθάκι.
Στο μπολ με τον τόνο ρίχνουμε το νερό βρασίματος που έχουμε κρατήσει, ανακατώνουμε και ρίχνουμε όλο το υλικό στο τηγάνι. Ανακατώνουμε.
Σερβίρουμε κι όποιος θέλει ρίχνει επιπλέον πιπέρι και λεμόνι. Το συνιστώ!

Ένα Μοσχοφίλερο (πχ Μποσινάκη, Τρουπή, Λαντίδη to name a few of the best) είναι ιδανική επιλογή.

Το φαγητό αυτό μπορούμε να το φτιάξουμε στο, παρά θιν' αλός, εξοχικό μας, όπου θα έχουμε καλέσει λίγους εκλεκτούς φίλους, που θα έρθουν τρέχοντας, ελέω καύσωνα! Να τους πείτε να μην ξεχάσουν το κρασί!

Σημείωση: Δεν τελειώσαμε ακόμα με το κολοκυθάκι!!

Ο Αύγουστος των Ολυμπιακών Αγώνων

Είμαστε κι εμείς που μένουμε πεισματικά στην πόλη τον Αύγουστο. Κι είμαστε κι εμείς -πάνω κάτω οι ίδιοι- που κάθε τέσσερα χρόνια τον Αύγουστο στηνόμαστε μπροστά στην μικρή οθόνη και παρακολουθούμε τους Ολυμπιακούς Αγώνες κι αφήνουμε τη θέση μας μόνον αφού πια σημάνει η λήξη των αγώνων. Φέτος που οι αγώνες γίνονται στο Ρίο ντε Τζανέιρο, έχει προκύψει ένα θέμα με την διαφορά ώρας μιας κι οι τελικοί των πιο ενδιαφερόντων αγωνισμάτων γίνονται μες την μαύρη νύχτα.

Βέβαια αυτό δεν σημαίνει ότι μένουμε νηστικοί όλο αυτό το χρονικό διάστημα ή ότι την βγάζουμε με ντελίβερι. Κάτι κάνουμε.

Μια καλή λύση όταν βλέπεις Ολυμπιακούς Αγώνες είναι να φτιάχνεις πίτες. Βέβαια καλό είναι να τις φτιάχνεις όταν δεν μεταδίδονται αγώνες -κομματάκι δύσκολο όταν και τα τρία κρατικά κανάλια έχουν μεταδόσεις.

Παρά ταύτα έφτιαξα πίτα και μάλιστα μία που σκαρφίστηκα αρχές καλοκαιριού κι έκτοτε την έχω επαναλάβει 2-3 φορές- τόσο νόστιμη που είναι!
Είχα αγοράσει υλικά για να φτιάξω αυτήν την σπαγγετάδα  , δηλαδή τόνο και κόκκινες πιπεριές αλλά τελευταία στιγμή άλλαξα κατεύθυνση κι αποφάσισα να φτιάξω πίτα βασιζόμενη στα δύο αυτά υλικά και προσθέτοντας ελιές Καλαμών. Τρία υλικά που ταίριαξαν αφάνταστα καλά μεταξύ τους κι οδήγησαν σε μια πίτα νόστιμη, ελαφριά, εύκολη και που τρώγεται ανετότατα κρύα!

Πίτα με τόνο, κόκκινες πιπεριές κι ελιές Καλαμών

Υλικά για ταψί τάρτας διαμέτρου 30 εκ περίπου (ή 3 μικρές ταρτιέρες των 15 εκ περίπου όπως κάνω εγώ)

Για τη ζύμη:

300 γρ αλεύρι για όλες τις χρήσεις
120 ml κρύο νερό
5 κουταλιές ελαιόλαδο
1 κουταλιά λευκό ξίδι
1/2 κουταλάκι αλάτι

Για τη γέμιση

6 μεγάλες πιπεριές Φλωρίνης
2 κονσέρβες τόνου
20 περίπου ελιές Καλαμών

Συν επιπλέον ελαιόλαδο για το ταψί

Ετοιμάζουμε τις πιπεριές με αυτόν τον τρόπο:
Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς στο γκριλ. Τις πλένουμε, τις στεγνώνουμε και τις βάζουμε σε ένα ρηχό ταψί με αντικολλητικό χαρτί. Τις ραντίζουμε με λίγο λάδι και τις τρυπάμε με ένα πιρούνι. Τις ψήνουμε στο γκριλ του φούρνου μέχρι να μαυρίσουν και να μαλακώσουν, περίπου 20 λεπτά με 1/2 ώρα- θα εξαρτηθεί από το μέγεθος τους και την ένταση της θερμότητας του φούρνου. Τις βγάζουμε από το φούρνο και τις βάζουμε σε ένα μπολ το οποίο σκεπάζουμε με μεμβράνη. Τις αφήνουμε να κρυώσουν. Μόλις είναι έτοιμες αφαιρούμε τη φλούδα τους - είναι πιο εύκολη η αφαίρεση της όταν έχουν κρυώσει- το καπάκι τους, τις ανοίγουμε κι αφαιρούμε τα σπόρια. Τις κόβουμε σε λωρίδες.

Όσο περιμένουμε να κρυώσουν οι πιπεριές ετοιμάζουμε τη ζύμη. Σε ένα μεγάλο μπολ ανακατώνουμε τα υλικά και ζυμώνουμε μέχρι να δημιουργηθεί μια ομοιογενής κι ελαστική ζύμη. Την τυλίγουμε σε μεμβράνη και την αφήνουμε στην άκρη.

Ετοιμάζουμε τη γέμιση. Ψιλοκόβουμε τις πιπεριές και τις ελιές- όσο πιο ψιλά μπορούμε. Σε ένα μπολ ανακατώνουμε πιπεριές, ελιές και τόνο- σε νερό ή λάδι θα τον έχουμε στραγγίξει- ενώ προσπαθούμε κι ο τόνος να κοπεί σε όσο το δυνατόν μικρά κομμάτια.

Περνάμε με ελαιόλαδο την βάση του ταψιού.

Κόβουμε στα δύο τη ζύμη κι ανοίγουμε 2 φύλλα- το ένα ελαφρώς μεγαλύτερο έτσι ώστε να γίνει η βάση μας και να καλύψει τα τοιχώματα του ταψιού. Στρώνουμε το φύλλο και γεμίζουμε την πίτα. Από πάνω στρώνουμε το δεύτερο φύλλο και κλείνουμε γύρω γύρω. Τρυπάμε την πίτα εδώ κι εκεί ή ανοίγουμε έναν μικρό σταυρό στη μέση, αλείφουμε καλά την επιφάνεια με ελαιόλαδο και ψήνουμε στο φούρνο για 40-45 λεπτά περίπου στους 180 βαθμούς μέχρι να ψηθεί καλά.

Αν τυχόν χρησιμοποιήσουμε 3 μικρότερα ταψιά (το κάνω για πρακτικούς λόγους), τότε κάοβουμε τη ζύμη στα 6 κι ανοίγουμε έξι φύλλα, η γέμιση μοιράζεται ισόποσα στα τρία και χρειάζεται ελαφρώς λιγότερος χρόνος στο ψήσιμο.

Η πίτα όπως είπα τρώγεται άνετα κρύα και την επόμενη μέρα είναι ακόμα καλύτερη!

Ένα ωραίο ελληνικό ροζέ πχ Αμέθυστος 2015 του Κτήματος Κώστα Λαζαρίδη ταιριάζει υπέροχα. Και με μπύρα εννοείται πάει μια χαρά!

Τέλος, θα ήθελα να ευχαριστήσω τους δημοσιογράφους της ΕΡΤ που έχουν πάει στην Βραζιλία και μεταδίδουν τους αγώνες, ιδιαίτερα τους κυρίους Τσώνη και Χατζηγεωργίου! Μεγάλη λατρεία κι οι δύο! Τους βρίζω συνέχεια κατά τη διάρκεια των μεταδόσεων -δίνουν ρεσιτάλ είναι η αλήθεια, επίσης ο ένας δεν ξέρει να προφέρει σωστά ούτε βασικά αγγλοσαξονικά επώνυμα, εν τω μεταξύ ο άλλος θα πει το επώνυμο 500 φορές για να μας δείξει πόσο καλά ξέρει να προφέρει στην αγγλική, γαλλική, γερμανική, ιαπωνική κλπ*- αλλά ειλικρινά με το τέλος των αγώνων μου λείπουν και περιμένω πώς και πώς να τους ξανακούσω! Είναι μια παράξενη οικειότητα που αποκτιέται με το πέρασμα των χρόνων και την παρακολούθηση τόσων αγώνων. Κι η αλήθεια είναι ότι λατρεύω τον ασυγκράτητο ενθουσιασμό τους, τα επίθετα που σκαρφίζονται για να εμπλουτίσουν τις περιγραφές τους -καινούργιο λεξικό θα έφτιαχναν! Μοναδικοί! Σταθερή αξία!

*Για παράδειγμα, χθες έτρεχε μια Αμερικανίδα αθλήτρια με το επώνυμο Bowie. Δεν ξέρω κι εγώ πόσες φορές μας επανέλαβε ότι δεν προφέρεται Μπάουι αλλά Μπούι. Η κούρσα είχε τελειώσει κι είχε ξεκινήσει η επόμενη αλλά αυτός το βιολί του: "Η Μπούι που δεν προφέρεται Μπάουι αλλά Μπούι"! Αυτά τραβάμε! ❤❤

Ό,τι απέμεινε

Καμιά φορά, είτε γιατί δεν έχω χρόνο είτε γιατί βαριέμαι να πάω για ψώνια, μπαίνω στη διαδικασία της αυτο-πρόκλησης, όπου μπαίνω στην κουζίνα και προκαλώ τον εαυτό μου να μαγειρέψει με ό,τι έχει απομείνει στο ψυγείο και το ντουλάπι. Έχει πλάκα μια τέτοια "προκλητική" στάση στην κουζίνα διότι στην απελπισία μου, από τη μια μπορεί να βρεθώ να ψάχνω το τηλέφωνο με τα ντελίβερι της περιοχής ή, από την άλλη, να προκύπτουν κάτι σούπερ νόστιμα κι εύκολα πιάτα που γίνονται με ελάχιστα υλικά. Όπως το σημερινό που προέκυψε μετά από μια Κυριακάτικη βόλτα στη θάλασσα. Μια ιδανικά καλοκαιρινή σπαγγετάδα.

Spaghetti με τόνο και ψημένες κόκκινες πιπεριές Φλωρίνης (μαριναρισμένες σε λεμόνι και βασιλικό)

Υλικά για 4 άτομα

400 γρ spaghetti (ή linguine)
2 κονσέρβες τόνο
5-6 πιπεριές Φλωρίνης
3 σκελίδες σκόρδο (κομμένες στη μέση)
1 κουταλιά μπούκοβο
ελαιόλαδο
5-6 φύλλα βασιλικό (πλατύφυλλο) ψιλοκομμένα
χυμός ενός λεμονιού
αλάτι
πιπέρι

Ξεκινάμε από τις πιπεριές- τις οποίες μπορούμε να ετοιμάσουμε νωρίτερα ή από την προηγούμενη μέρα. Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς στο γκριλ. Τις πλένουμε, τις στεγνώνουμε και τις βάζουμε σε ένα ρηχό ταψί με αντικολλητικό χαρτί. Τις ραντίζουμε με λίγο λάδι. Τις ψήνουμε στο γκριλ του φούρνου μέχρι να μαυρίσουν και να μαλακώσουν, περίπου 1/2 ώρα- θα εξαρτηθεί από το μέγεθος τους και την ένταση της θερμότητας του φούρνου. Τις βγάζουμε από το φούρνο και τις βάζουμε σε ένα μπολ το οποίο σκεπάζουμε με μεμβράνη. Τις αφήνουμε να κρυώσουν. Μόλις είναι έτοιμες αφαιρούμε τη φλούδα τους - είναι πιο εύκολη η αφαίρεση της όταν έχουν κρυώσει- το καπάκι τους, τις ανοίγουμε κι αφαιρούμε τα σπόρια. Τις κόβουμε σε λωρίδες. Χτυπάμε σε ένα μικρό μπολ τα φύλλα βασιλικού και το λεμόνι με λίγο αλάτι και λάδι. Τοποθετούμε τις πιπεριές σε ένα ρηχό μπολ και περιχύνουμε με τη μαρινάδα. Αφήνουμε στην άκρη. Όσο περισσότερο καθίσουν στη μαρινάδα τόσο το καλύτερο.

Σε μια κατσαρόλα βράζουμε αλατισμένο νερό. Ρίχνουμε τα ζυμαρικά.
Εν τω μεταξύ σε ένα μεγάλο τηγάνι ζεσταίνουμε λίγο ελαιόλαδο, όπου σε αυτό σοτάρουμε τις σκελίδες του σκόρδου και το μπούκοβο. Στραγγίζουμε τα ζυμαρικά (κρατώντας μισό ποτήρι από το νερό βρασίματος) και τα ρίχνουμε στο τηγάνι. Ανακατεύουμε. Βγάζουμε το τηγάνι από το μάτι. Ρίχνουμε τον τόνο, τον οποίο θα έχουνε σπάσει σε κομμάτια και τις πιπεριές. Ανακατεύουμε. Ρίχνουμε λίγο από το νερό βρασίματος -ανάλογα πόσο "χαλαρή" θέλουμε τη σάλτσα.
Σερβίρουμε προσθέτοντας λίγα φύλλα βασιλικού και φρεσκοτριμμένο μαύρο πιπέρι.

Θερινό ηλιοστάσιο σήμερα,

Καλό καλοκαίρι σε όλους λοιπόν! Με πολλά μπάνια, αμέτρητα παγωτά κι ανέμελες στιγμές- όσες μας επιτρέπουν οι "θεσμοί" τελοσπάντων.

*

Μια αναφορά θα ήθελα να κάνω στους -πραγματικά, και πόσο τους ζηλεύω!- ανέμελους έφηβους που οργώνουν τις νότιες παραλίες της πόλης με ένα σακίδιο στην πλάτη κι αστείρευτη διάθεση να βρουν την ιδανική παραλία, να περάσουν καλά, να ρίξουν τις βουτιές τους. Ξεσηκώνουν τον κόσμο με τις φωνές τους, φορώντας τα πολύχρωμα σορτς τους (των αγοριών πολύ μακριά, των κοριτσιών κοντά κοντά), είναι χαρά κι ανακούφιση να τους/τις βλέπεις. Τους χαίρεσαι, σου φέρνουν το χαμόγελο στα χείλη...και αναμνήσεις της δικής σου εφηβείας.  Ή είναι η θάλασσα που τους λυτρώνει (όπως όλους μας άλλωστε) ή η ηλικία τους (το πιθανότερο).

Εύχομαι σε όλα αυτά τα παιδιά να είναι πάντα shiny & happy!

"Τίτλοι τέλους" ...τέλος! (η συνέχεια)

Στην προηγούμενη ανάρτηση αναφέρθηκα στο οριστικό κλείσιμο του Πρακτορείου Ξένου Τύπου στη Ελλάδα. Αυτό είχε ως συνέπεια την αδυναμία αγοράς ξένων εντύπων από τους φτωχούς πλην τίμιους κατοίκους της χώρας της ανύπαρκτης ανάπτυξης, αλλά κι από τους άμοιρους τουρίστες που ανυποψίαστοι την κατακλύζουν φέτος- οι ξένοι μπορεί να είναι gadget freaks αλλά έχουν μια εμμονή με το χαρτί- εφημερίδες, περιοδικά και βιβλία μοσχοπουλάνε στα νησιά!

Κάποιος φαίνεται ότι λυπήθηκε τους τουρίστες, ίσως και να διάβασε εκείνη την σπαραξικάρδια ανάρτηση της υποφαινόμενης και να λυπήθηκε κι αυτήν- ποιος ξέρει αλήθεια. Η ουσία είναι ότι ο ξένος τύπος επανεμφανίστηκε, δειλά δειλά όμως, διότι δεν βρήκαμε μεγάλη γκάμα. Η κυρία στο κιόσκι ήταν σαφώς ανακουφισμένη όταν συζήτησα μαζί της για το φαινόμενο της επανεμφάνισης - η αλήθεια είναι ότι ο ξένος τύπος πουλά καλά εδώ, άλλωστε δεν είναι λίγα τα έντυπα που -τουλάχιστον μέχρι πρότινος- έφεραν στο εξώφυλλο τιμή πώλησης και για την Ελλάδα!

Εννοείται ότι στην κυριολεξία βούτηξα το τεύχος Ιουνίου Sale e Pepe, το οποίο ήταν και το μοναδικό γαστρονομικό περιοδικό που υπήρχε στα ράφια εκείνη την ημέρα. Σκέφτηκα -ως κάποια συνέχεια- να δώσω μια συνταγή από αυτό το τεύχος, όπως έκανα στην προηγούμενη ανάρτηση. Και να κλείσουμε μια και καλή το θέμα του ξένου τύπου με την ευχή πάλι να μην εξαφανιστεί, και γιορτάζοντας την επιστροφή με μια συνταγή, πανεύκολη, καλοκαιρινή, που συνοδεύεται αυστηρά με δροσερό, ελληνικό ροζέ κρασί! Ουφ!

Τόνος με πατάτες και πιπεριές

(συνταγή τροποποιημένη από το Sale e pepe, τεύχος Ιουνίου 2014) 

Υλικά για 2 άτομα

2-3 μέτριες σε μέγεθος πατάτες
3 πιπεριές (1 Φλωρίνης, 1 πράσινη, 1 κέρατο)
1 λευκό κρεμμύδι μέτριο
300 γρ συμπυκνωμένο χυμό ντομάτας
1 κονσέρβα τόνο (των 200 γρ)
λίγο φρεσκοκομμένο μαϊντανό
ελαιόλαδο
αλάτι

Πλένετε, καθαρίζετε και κόβετε τις πατάτες σε κομμάτια- όχι πολύ μεγάλα. Τις βάζετε να βράσουν σε αλατισμένο νερό για 5 λεπτά.
Όσο βράζουν οι πατάτες, πλύνετε και στεγνώστε τις πιπεριές. Τρυπήστε τις με ένα πιρούνι και ψήστε τις στο γκριλ. Όσο ψήνονται γυρίστε τις να ψηθούν από όλες τις πλευρές. Βγάλτε τις από το φούρνο και αφήστε να κρυώσουν. Μόλις κρυώσουν ξεφλουδίστε τις και βγάλτε τα σπόρια, τέλος κόψτε τις σε κομμάτια- σε πλάγιες λωρίδες.

Καθαρίστε και κόψτε το κρεμμύδι σε λεπτές φέτες. Σε μια κατσαρόλα ζεστάνετε λίγο λάδι και σοταρετε το κρεμμύδι. Ρίχνετε τον χυμό ντομάτας, τις πιπεριές και τις πατάτες, προσθέτετε λίγο ζεστό νερό, σκεπάζετε κι αφήνετε το φαγητό να σιγοβράσει για 20 λεπτά περίπου. Αν χρειαστεί προσθέτετε λίγο νερό. Στο τέλος, σβήνετε τη φωτιά, προσθέτετε τον τόνο και τον μαϊντανό, διορθώνετε το αλάτι κι αφήνετε στο μάτι λίγα λεπτά ακόμα (2-3).
Το φαγητό σερβίρεται και σε θερμοκρασία δωματίου - τουτέστιν τρώγεται μια χαρά και κρύο.

Λίγα λόγια για τον τόνο σε κονσέρβα.

Ο τόνος σε κονσέρβα είναι από τα λίγα συσκευασμένα τρόφιμα που δεν λείπει ποτέ από την κουζίνα μου. Είναι μια μεγάλη βοήθεια όταν ψάχνει κανείς γρήγορες και νόστιμες λύσεις. Μπορεί να προκύψει μια μακαρονάδα, ένα σάντουιτς, μια πίτα, ή ακόμα κι αυτό το φαγητό που αναρτώ σήμερα.

Υπάρχουν τόνοι και τόνοι στην αγορά. Έχω χρησιμοποιήσει κατά κόρον τους πιο γνωστούς (Rio Mare & Geisha) υπάρχει ο εξαιρετικός τόνος Αλλονήσου -πεντανόστιμος αλλά πανάκριβος. Τώρα τελευταία  αγοράζω κονσέρβα τόνου από το ντέλι του Marks & Spencer, το οποίο αναφέρει ότι είναι "responsibly caught" ό,τι κι αν σημαίνει αυτό για τον τόνο, αλλά το μεγάλο του πλεονέκτημα είναι ότι δεν είναι αλμυρό. Πολλές φορές οι κονσέρβες τόνου είναι αλμυρές, αυτή όχι. Κι έχει σχετικά ελκυστική τιμή: 2,89 ευρώ.

Ζήτω ο Νότος!

Είδαμε χθες την νέα ταινία του φοβερού και τρομερού Pedro Almodóvar και...δεν κρατιόμαστε να κάνουμε ένα μικρό αφιέρωμα στην Ισπανία αυτήν την εβδομάδα, να ευχαριστήσουμε κατά κάποιον τρόπο τον  Pedro γι' αυτήν την αλέγκρα, σπιρτόζικη, pick-me-up ταινία! Όσοι την είχαν δει πριν τη δω  μου είπαν το ίδιο πράγμα :''Απλά είχα ανάγκη να γελάσω''. Κι έτσι είναι. Είναι μια ταινία που προσφέρεται ιδανικά για να ξεχαστούμε από τη ζοφερή κατάσταση που επικρατεί στον νότο της Ευρώπης. Κι έχω την εντύπωση ότι ο Pedro γύρισε αυτήν την ταινία για εμάς, τους άμοιρους κατοίκους του Νότου, που δεν ξέρουμε πια από πού να φυλαχτούμε- η επίθεση από τον Βορρά είναι αμείλικτη.... . Έτσι βρίσκουμε παρηγοριά στις σκοτεινές αίθουσες και στον πολύχρωμο, παθιάρικο, σέξι, συναισθηματικό κόσμο του Almodóvar, κι όλα, έστω για λίγο,  μοιάζουν πιο ανεκτά.

Στο προηγούμενο μάθημα Ισπανικών, κάπως το έφερε η κουβέντα κι η καθηγήτρια αποκάλυψε το αγαπημένο της ισπανικό πιάτο! Είναι μια πίτα με τόνο, απλή σε σύλληψη, με υλικά που αρέσουν πολύ στους Ισπανούς: τόνος, αυγά, αρακάς! Μπήκαμε στον πειρασμό και την φτιάξαμε χθες για να έχουμε κάτι να συνοδέψει τον κλασικό μπακαλιάρο-σκορδαλιά . Τελικά ήταν υπερνόστιμη, άρεσε πάρα πολύ (μάλιστα προτιμήθηκε από αυτούς που ήθελαν να αποφύγουν το σκόρδο της σκορδαλιάς!) κι έτσι δεν έχουμε παρά να διαλαλήσουμε: Ελλάς-Ισπανία- Συμμαχία!

Ισπανική πίτα με τόνο

Υλικά για πίτα σε ταψί διαμέτρου 20 εκ περίπου

Για την ζύμη:

1/2 φλιτζάνι ελαιόλαδο
1/2 φλιτζάνι λευκό κρασί
2  1/3  φλιτζάνια αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1 αυγό
1 κουταλάκι του γλυκού μαγειρική σόδα

Για την γέμιση:

1 κρεμμύδι μέτριο ψιλοκομμένο
1 κουτί ντομάτα κονκασέ
1 κονσέρβα τόνο
1 φλιτζάνι αρακά ψιλοκομμένο
1 αυγό σφιχτοβρασμένο
αλάτι
πιπέρι

Σε ένα μεγάλο μπολ τοποθετείτε όλα τα υλικά της ζύμης εκτός από το αλεύρι. Ανακατώνετε με ένα πιρούνι. Ρίχνετε λίγο λίγο το αλεύρι και συνεχίζεται να ανακατώνετε με το πιρούνι. Όταν πια έχει σφίξει καλά η ζύμη, ρίχνετε το υπόλοιπο αλεύρι και ζυμώνετε με τα χέρια. Θα πάρετε μια μαλακή, εύπλαστη ζύμη που δεν κολλά στα χέρια. Την διπλώνετε σε μεμβράνη κουζίνας και την αφήνετε να ηρεμήσει για μια ώρα τουλάχιστον.
Φτιάχνετε την γέμιση. Σε ένα βαθύ τηγάνι ζεσταίνετε λίγο λάδι στο οποίο σοτάρετε το κρεμμύδι. Ρίχνετε την ντομάτα και τον αρακά, αλατοπιπερώνετε και βράζετε μέχρι να μείνει η σάλτσα χωρίς υγρά. Ρίχνετε τον τόνο και τον σπάτε με το πιρούνι σε πολύ μικρά κομμάτια.  Βράζετε το αβγό σφιχτά. Αφήνετε τη σάλτσα να κρυώσει. Κόβετε το αυγό σε πολύ μικρά κομμάτια και το προσθέτετε στην σάλτσα.
Απλώνετε πολύ λίγο λάδι στη βάση και τα άκρα του ταψιού. Ανοίγετε την ζύμη σε δύο φύλλα. Απλώνετε το ένα στο ταψί κι από πάνω απλώνετε ομοιόμορφα την σάλτσα. Σκεπάζετε με το δεύτερο φύλλο,  κλείνετε τα άκρα, τρυπάτε εδώ κι εκεί την επιφάνεια και ψήνετε για 40 λεπτά.

Συνοδεύεται με ροζέ κρασί.

Tip: Η ζύμη είναι πολύ εύπλαστη, ως εκ τούτου ...ατίθαση. Προσωπικά, έστρωσα το κάτω φύλλο με τα δάχτυλα και το πάνω μπήκε σε δύο φύλλα!

A hell of a summer

Χάρη στο 30% του 60% τούτης της κατά τα άλλα ταπεινής χώρας, το καλοκαιράκι, το γνωστό ταπεινό ελληνικό καλοκαιράκι -ξέρετε τώρα ''λίγο κρασί, λίγη θάλασσα και το αγόρι μουυυυυυυ'' - έγινε εφιάλτης! Φανταστείτε τη σκηνή: Εκεί που ετοιμάζετε τη βαλίτσα σας, εκεί που μόλις έχετε βάλει σε αυτήν τα μπανιερά και τα αντηλιακά, χτυπά το κουδούνι και δεν είναι άλλος από τον ταχυδρόμο που ήρθε να σας παραδώσει το νιοστό χαράτσι της χρονιάς. Εκτός κι αν είστε κάτοικος της Εκάλης, θα φέρετε τη βαλίτσα στο κεφάλι του ταχυδρόμου.
Αλλά αγαπητοί/ αγαπητές μου η χώρα είναι γεμάτη παραλίες. Και μέχρι να τις ξεπουλήσουν κι αυτές, ορμίστε στα γαλανόλευκα νερά της, διασκεδάστε με τα λίγα που έμειναν και μην ξεχνάτε να μαγειρεύετε πεντανόστιμες, κατακαλοκαιρινές μακαρονάδες. Η σημερινή διαθέτει όλα τα αρώματα της Μεσογείου. Κι είναι και ...μνημονιακή, δηλαδή φθηνή - αν βέβαια εξαιρέσει κανείς την τιμή του τόνου η οποία κοντεύει να φτάσει εκείνη του χαβιαριού! Αχ, μνημόνιο εσύ μας μάρανες- για να παραφράσω τον μέγα Τζίμη!!

Arriba muchachos!

Linguini με τόνο αλά niçoise   

Υλικά για 4 άτομα

400 γρ linguini

1 μεγάλη κονσέρβα τόνο σε νερό

100 γρ φασολάκια φρέσκα

2 κουταλιές κάππαρη ξαρμυρισμένη

1 αντζούγια ξαρμυρισμένη και ψιλοκομμένη

4-5 τομάτες λιαστές σε λάδι + 3-4 κουταλιές από το λάδι αυτό

λίγες ελιές - πράσινες ή μαύρες είναι δική σας επιλογή. Απλά βγάλτε τα κουκούτσια!

2-3 κουταλιές ελαιόλαδο

2-3 φύλλα βασιλικού

χυμός ενός λεμονιού

αλάτι

πιπέρι

Βάλτε σε μια κατσαρόλα άφθονο αλατισμένο νερό να βράσει. Μόλις βράσει ρίξτε τα ζυμαρικά. Εν τω μεταξύ βάλτε σε μια μικρή κατσαρόλα νερό να βράσει και μαγειρέψτε τα φασολάκια.

Κόψτε στα τέσσερα τις ελιές και ρίξτε τις σε ένα μπολ, προσθέστε την αντζούγια και την κάππαρη καθώς και τον τόνο τον οποίο θα έχετε στραγγίξει. Κόψτε τις λιαστές τομάτες σε λωρίδες και προσθέστε κι αυτές. Σε ένα άλλο μπολ χτυπήστε καλά το λάδι από τις λιαστές τομάτες, το ελαιόλαδο, το χυμό λεμονιού, αλάτι και πιπέρι. Μόλις βράσουν τα φασολάκια, στραγγίξτε τα και κόψτε τα στα τρία. Στραγγίξτε και τα ζυμαρικά, φέρτε τα πάλι στην κατσαρόλα, προσθέστε τα υλικά, τη σος, τα φασολάκια, ανακατώστε, διορθώστε αλάτι, λεμόνι και πιπέρι και σερβίρετε.... με εκείνο το ωραιότατο ροζέ που λέγαμε τις προάλλες!

Καιρός φέρνει τα λάχανα....

....καιρός τα παραπούλια. Η σοφή αυτή παροιμία απλά θέλει να μας πει ότι κάθε πράγμα -που είναι να συμβεί- συμβαίνει στον καιρό του. Μπορεί. Αλλά ήταν καιρός η υποφαινόμενη να ανακαλύψει επιτέλους ότι τα παραπούλια ήταν το καλά κρυμμένο μυστικό του χειμώνα. Και θες επειδή ο χειμώνας φέτος κράτησε πολύ, περισσότερο απ' ότι έχουμε συνηθίσει εμείς οι Μεσόγειοι, θες επειδή κάθε πράγμα θα συμβεί όταν πρέπει... η υποφαινόμενη με μεγάλη χαρά ανακάλυψε ότι τα παραπούλια είναι πάμφθηνα και - mais quelle surprise!- εξαιρετικά νόστιμα! Ευτυχώς πριν από λίγες μέρες υπέκυψε στα παρακάλια της συμπαθέστατης μανάβισσας , αγόρασε ένα παραπούλι  κι έφτιαξε το πιάτο που ακολουθεί. Το παράδοξο -σκέφτεται- είναι ότι οι περισσότεροι τα προσπερνούμε χωρίς να τους δίνουμε καμία σημασία! Κα.κώς!  . Κι αν το φτιάξετε - τώρα που προλαβαίνετε αγοράστε παραπούλια!- θα την ευλογείτε -την υποφαινόμενη- και θα πίνετε κρασάκι λευκό κι ελληνικό στην υγειά της. Γιατί; Διότι αυτό που σας μαγειρεύει σήμερα είναι ταπεινό μεν, μα συνάμα και κυρίως  αναπάντεχα συναρπαστικό γευστικά δε!

Σπαγγέτι με παραπούλια και τόνο

Υλικά για 4 άτομα

400 γρ σπαγγέτι Νο.6
1 παραπούλι
1 κονσέρβα τόνο
2 σκελίδες σκόρδο
1 μεγάλο κρεμμύδι
λίγο λάδι
το χυμό ενός λεμονιού
αλάτι
πιπέρι

Ψιλοκόβετε το σκόρδο. Κόβετε το κρεμμύδι σε λεπτές φετούλες. Πλένετε τα φύλλα του παραπουλιού και τα χοντροκόβετε (τα εξωτερικά που είναι πιο χοντρά και λιγότερο τρυφερά μην τα χρησιμοποιήσετε). Ζεσταίνετε σε ένα βαρύ τηγάνι λίγο ελαιόλαδο. Σωτάρετε σε αυτό το σκόρδο και το κρεμμύδι. Μόλις μαλακώσει το κρεμμύδι προσθέτετε το παραπούλι. Μόλις μαλακώσει ρίχνετε μισό ποτήρι νερό, σκεπάζετε το τηγάνι και χαμηλώνετε τη φωτιά. Το αφήνετε να σιγοβράσει με την ησυχία του. Βάζετε αλατισμένο νερό να βράσει σε μια κατσαρόλα. Μόλις βράσει, βράζετε τα σπαγγέτι al dente. Όταν είναι έτοιμα τα στραγγίζετε και τα μεταφέρετε αμέσως στο τηγάνι με τα σωταρισμένα παραπούλια. Προσθέτετε τον τόνο, τον χυμό λεμονιού, φρεσκοτριμμένο πιπέρι, ανακατεύετε καλά και σερβίρετε αμέσως συνοδεύοντας με δροσερό ελληνικό λευκό κρασί.

Απολογισμός

Αντί προλόγου, μια προειδοποίηση: Αυτό δεν είναι ένα συνηθισμένο food blog. Τουτέστιν σήμερα δεν έχουμε για εσάς μια αναμενόμενη προ-χριστουγεννιάτικη ανάρτηση. Αν θέλετε να διαβάσετε μια ακόμα χριστουγεννιάτικη συνταγή συνεχίστε στο επόμενο blog. Αν είστε Christmas haters ή χορτοφάγοι (παρεμπιπτόντως δεν ανήκω σε καμία από τις δύο κατηγορίες) μείνετε. Κάτι θα κάνουμε για εσάς.
Το 2011 σιγά σιγά φτάνει στο τέλος του (στα τσακίδια!) κι όλοι λίγο πολύ έχουμε αρχίσει τους απολογισμούς. Κοιτάζουμε τον κατάλογο με τα resolutions που είχαμε συντάξει με περισσό ενθουσιασμό στην αρχή της χρονιάς κι αρχίζουμε να σημειώνουμε: Τι έκανα, τι δεν έκανα, τι έπρεπε να κάνω, τι έπρεπε να μην κάνω. Έτσι, που λέτε αγαπητοί αναγνώστες, στην αρχή τούτης της χρονιάς είχα πάρει κάποιες αποφάσεις για τούτο το, ταπεινών προθέσεων, blog, τις οποίες -κοκκινίζοντας από ντροπή- ομολογώ ότι δεν τήρησα. Εκτός από μία! Η οποία φτάνει σήμερα στο τέλος της! Ναι! Το 2011 ήταν Έτος Οσπρίων και κάθε μήνα είχαμε μια ιδιαίτερη συνταγή με όσπρια. Σήμερα θα απολαύσετε την τελευταία, εκείνη του Δεκεμβρίου. Από το νέο έτος θα αρχίσει νέο αφιέρωμα- πολύ ενδιαφέρον ομολογώ, το οποίο θα σας αποκαλύψω οσονούπω.
Τώρα, πριν πάω στη σημερινή μας συνταγή πρέπει να συνεχίσω τον απολογισμό, σε προσωπικό επίπεδο όμως. Κανένα από τα προσωπικά μου resoloutions για το 2011 δεν έτυχε να λέει :''Ξεκίνα μαθήματα Ισπανικών''. Εγώ όμως τα ξεκίνησα. Μέχρι στιγμής τη μοναδική στιγμή που κατά τη διάρκεια των μαθημάτων παρουσίασα αναλαμπές της ...ευφυίας μου (!) ήταν στα κεφάλαια που είχαν σχέση με την κουζίνα και τη μαγειρική! Κι όταν ο καθηγητής μας προέτρεψε να ξεφυλλίζουμε την ιστοσελίδα της ισπανικής εφημερίδας El Pais, είπα να μην του χαλάσω το χατήρι  αλλά το μόνο που έκανα όταν την επισκέφτηκα για πρώτη φορά, ήταν να ψάξω να βρω ποιος γράφει για φαγητό. Και τον βρήκα! Κι έτσι..... ο νέος μου μεγάλος έρωτας ακούει στο όνομα ....El Comidista!
Η σημερινή συνταγή ανήκει σε αυτόν με κάποιες Crispy παραλλαγές. Είναι ιδανικό πιάτο για να χρησιμοποιηθούν ρεβίθια leftover , πχ από μια ρεβιθόσουπα που δεν φαγώθηκε όλη (αλήθεια πόσο συχνά σας συμβαίνει αυτό;) , ιδανικό για χορτοφάγους, ιδανικό γενικώς! Ο συνδυασμός των υλικών είναι τέλειος!

Ρεβίθια με τόνο και σπανάκι.
Έτος οσπρίων 2011 : Δεκέμβριος

Υλικά για 2 άτομα

150 γρ ρεβίθια βρασμένα (αν τυχόν είναι υπόλειμμα από leftover ρεβιθόσουπα στραγγίξτε τα. Εγώ χρησιμοποίησα ρεβίθια που είχαν μείνει από ...ρεβιθάδα!)
1 κονσέρβα τόνο
λίγο φρέσκο σπανάκι
1 μεγάλο φρέσκο αυγό
λίγο χυμό λεμονιού
λάδι
αλάτι
μπούκοβο
1 φιλέτο αντζούγιας
πιπέρι

Βάλτε το αβγό να βράσει έτσι ώστε να γίνει σφιχτό. Πλύνετε και ψιλοκόψτε το σπανάκι. Σε ένα τηγάνι βάλτε να ζεστάνει λίγο λάδι. Σωτάρετε το μπούκοβο και την αντζούγια , την οποία θα έχετε ψιλοκόψει. Ρίξτε το σπανάκι και σωτάρετε το για λίγα λεπτά. Προσθέστε τα ρεβύθια. Αφήστε για λίγα λεπτά το φαγητό στο μάτι. Προσθέστε τον τόνο, λίγο χυμό λεμονιού, διορθώστε το αλάτι- προσέξτε γιατί έχουμε ήδη την αντζούγια-το αυγό κομμένο σε κυβάκια, τρίψτε λίγο πιπέρι ...y eso es!


Κι έτσι ήρθαν τα Χριστούγεννα. Εύχομαι να περάσετε πολύ όμορφα. Φάτε, πιείτε, διασκεδάστε! Εγώ τουλάχιστον, 2-3 ποτηράκια παραπάνω θα τα πιω...και τότε θα αρχίσω να τραγουδώ με τον αγαπημένο Dino ''I guess I've got the Christmas Blueeeeeeesssss''

Μουντιαλικές γεύσεις

Την Κυριακή είχα αποφασίσει να φτιάξω κοτόπουλο, δεν είχα αποφασίσει όμως πώς. Για καλή μου τύχη η Εμμανουέλα του Eating Around είχε μόλις αναρτήσει μια συνταγή που μου τράβηξε αμέσως την προσοχή. Αργεντίνικο πιάτο με αφορμή το Μουντιάλ! Αχά , εδώ είμαστε σκέφτηκα! Δύο πληθωρικές μοσχαρίσιες μπριζόλες συνοδεύονταν από μία σάλτσα με το παράξενο όνομα...τσιμιτσούρι! Την έφτιαξα τελικά αυτήν τη σάλτσα με το κοτόπουλο της Κυριακής και ....γλείφαμε κόκκαλα , πηρούνια , πιάτα!!! Απίστευτα νόστιμη και πώς - αχ πώς!- μοσχοβολούσε η κουζίνα! Εκεί που απολαμβάναμε στο μπαλκόνι τις τελευταίες μπουκιές αυτού του εκπληκτικού φαγητού  , μου ήρθε η ιδέα - φευ καθυστερημένα! - ότι θα ήταν πολύ ωραία αν με κάποιους foodie bloggers , είχαμε κανονίσει ένα είδους γαϊτανάκι με αφορμή το Μουντιάλ και τις κουζίνες των χωρών που συμμετέχουν! Δεν το σκέφτηκα νωρίτερα , δεν πειράζει όμως! Παραταύτα, παίρνω σήμερα την σκυτάλη από την Εμμανουέλα και σας παρουσιάζω δύο πιάτα από τη χώρα του φαβορί της διοργάνωσης -Crispy , μην λες μεγάλα λόγια!- της Ισπανίας! Και τι σας έρχεται πρώτα στο νου όταν ακούτε ισπανική κουζίνα; Μα φυσικά....tapas!!!
Πριν από δύο μήνες περίπου η καλή μου vipera  μου είχε φέρει δώρο από το ταξίδι της στη Βαρκελώνη  ένα βιβλίο με συνταγές για tapas! Ευκαιρία λοιπόν , να δοκιμάσουμε τα καλούδια που μας προτείνει το βιβλίο ''The best 100 tapas''. (Σημ: Θα υπάρξουν κι άλλες αφορμές για αναφορές στο βιβλίο!)

Tapas #1
Patatas bravas (παραλλαγή a la Crispy)

Υλικά:

1/2 κιλό πατάτες

λίγο καυτερό μπούκοβο

λάδι
1 κουταλιά γλυκιά πάπρικα
1 κουταλάκι γλυκού ζάχαρη καστανή
1 κουταλάκι γλυκού ξίδι από sherry

Σάλτσα τομάτας:

Για την σάλτσα τομάτας θα χρειαστείτε:

3 ώριμες τομάτες

1 κουταλιά πάστα τομάτας την οποία θα διαλύσετε σε λίγο νερό.

1 κρεμμύδι

1 σκελίδα σκόρδο

λάδι

αλάτι 

Εκτέλεση

Καθαρίζετε και κόβετε σε χοντρά κομμάτια τις πατάτες. Τις βράζετε για λίγo -5-10 λεπτά περίπου.

Εν τω μεταξύ ετοιμάζετε την σάλτσα τομάτας. Τρίβετε τις τομάτες. Σοτάρετε σε λίγο λάδι το κρεμμύδι και το σκόρδο. Ρίχνετε τις τομάτες ,την πάστα, αλάτι  και σιγοβράζετε μέχρι να πήξει η σάλτσα.

Τις πατάτες θα τις βγάλετε από την φωτιά λίγο πριν βράσουν (να κρατάνε λίγο). Τις στραγγίζετε. Σε τηγάνι ζεσταίνετε καλά λάδι με το μπούκοβο. Προσθέτετε τις πατάτες και τις σοτάρετε. Τις αφήνετε να πάρουν ωραίο χρώμα και συνεχίζετε το τηγάνισμα. Μετά από λίγα λεπτά προσθέτετε στο τηγάνι με τις πατάτες την σάλτσα ντομάτας , την πάπρικα, τη ζάχαρη και το ξίδι, ανακατεύετε και συνεχίζετε το μαγείρεμα για λίγα λεπτά ακόμη. Σερβίρετε όποτε θέλετε , το πιάτο τρώγεται και κρύο. Μοναδική του προϋπόθεση; Να είναι καυτερό!

Tapas #2

Kόκκινες πιπεριές Φλωρίνης με τόνο 

(Μια πολύ ωραία ιδέα για ένα ελαφρύ σνακ τώρα το καλοκαίρι)

Υλικά:

6 φέτες ψωμί χωριάτικο τύπου ciapata ή τελοσπάντων ό,τι τύπο θέλετε. Εγώ χρησιμοποίησα ...baguette*!

3 κόκκινες πιπεριές Φλωρίνης

1 κρεμμύδι

1 κονσέρβα τόνο σε λάδι

λάδι
λίγη ρίγανη
πιπέρι

Ξεπλένετε τις πιπεριές και τις σκουπίζετε. Τις τυλίγετε σε αλουμινόχαρτο και τις ψήνετε στο φούρνο ή στην ψηστιέρα για μισή ώρα περίπου μέχρι να μαλακώσουν (στην ψηστιέρα ψήνονται πιο γρήγορα). Τις αφήνετε να κρυώσουν, τις ξεφλουδίζετε, αφαιρείτε τους σπόρους και τις κόβετε σε ψιλές λωρίδες.Κόβετε επίσης και το κρεμμύδι σε λεπτές φετούλες. Σε λίγο λάδι σοτάρετε το κρεμμύδι με τις πιπεριές μέχρι να μαλακώσει το κρεμμύδι.

Απλώνετε τις φέτες του ψωμιού σε μια πιατέλα . Μοιράζετε ομοιόμορφα πάνω σε αυτές τα σωταριμένα κρεμμύδια με τις πιπεριές. Από πάνω μοιράζετε τον τόνο. Πάνω πάνω βάζετε λίγες σταγόνες λάδι και μπόλικο φρεσκοτριμμένο πιπέρι, ρίγανη και σερβίρετε με άφθονη κρύα ...cerveza!

* Από τότε που άνοιξε ο Paul στην Πανεπιστημίου , το μόνο ψωμί που έχω φάει είναι η μπαγκέτα του. Με ξετρελαίνει η ελαφράδα αυτού του ψωμιού. Κι η λεπτότητα του ...Σε όλα . Σε γεύση , σε υφή. Παραταύτα σκέφτομαι να στείλω μηνυτήρια αναφορά στον Paul! Τον θεωρώ υπεύθυνο για το γεγονός ότι δεν μπορώ να χάσω δύο καταραμένα κιλά !!! Τον επισκέπτομαι 2-3 φορές την εβδομάδα για να προμηθεύομαι τις μπαγκέτες μου. Μαζί όμως με το ψωμί να σου και τα καλούδια! Ε , να μην πάρω να δοκιμάσω εκείνη την τάρτα , να μην δοκιμάσω κι εκείνο το πολύ όμορφο και λαχταριστό γλυκό; Αφού τα δοκίμασα όλα , σας προτείνω ανεπιφύλακτα : Την tarte marriage ! Εξαιρετική , ότι πρέπει για το καλοκαίρι! Επίσης την τάρτα με rhubarb. Το rhubarb στην ελληνική ονομάζεται ραβέντι , εμείς απ'όσο γνωρίζω δεν το χρησιμοποιούμε, οι ξένοι όμως φτιάχνουν με αυτό (προσοχή με το κοτσάνι του , όχι τα φύλλα , αυτά είναι τοξικά!) τάρτες και μαρμελάδες , κι είναι πολύ ωραίο γευστικά , έχει μια διακριτική γλυκόξινη γεύση. Α , και το flan του Paul με έχει ξετρελάνει! Τι είναι το Flan; Μα , θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι...η γαλατόπιτα αλλιώς!!!

Αυτά προς το παρόν
Και μην ξεχνάτε : Και το Μουντιάλ έχει τα καλούδια του !!!!

One step beyond

Τις περισσότερες φορές όταν βρίσκω μια συνταγή κάθομαι και την αποδομώ , περισσότερο για να διαπιστώσω πόσο πρωτότυπη είναι. Με τον καιρό ανακαλύπτω ότι οι μισές τουλάχιστον συνταγές - και λίγες λέω- είναι παραλλαγές μιας παραλλαγής  κάποιας αρχέτυπης συνταγής...κι ούτω καθ'εξής! Προσθέτω εκείνο το υλικό , αφαιρώ το άλλο , αντικαθιστώ , αλλάζω τη δόση και πάει λέγοντας. Έτσι προκύπτουν ''νέες'' συνταγές που ουσιαστικά βασίζονται σε παλιές ιδέες. Μα αυτό δεν είναι καθόλου κακό , αντίθετα είναι η κινητήριος δύναμη που κάνει τον γαστρονομικό κόσμο να κινείται ιλιγγιωδώς κι εμείς , οι του κόσμου τούτου πιστοί , να τρέχουμε ασθμαίνοντας να προλάβουμε τις όποιες καινοτομίες.
Σε τούτη και στην επόμενη ανάρτηση θα δούμε δύο παραδείγματα από συνταγές (μία αλμυρή και μία γλυκιά) όπου η προσθήκη κάποιων υλικών έδωσε αναπάντεχα νέες διαστάσεις στις αρχικές συνταγές.
Σήμερα θα δούμε πρώτα την αλμυρή , η οποία είναι κι επίκαιρη γιατί την είχα παρουσιάσει πριν από ένα χρόνο ως ...recession pasta!  Όμως ανακαλύπτοντας ένα καλά κρυμμένο μυστικό των Σικελών κι αλλάζοντας ένα δυο πραγματάκια , η συνταγή πραγματικά απογειώθηκε - όπως ελπίζω να απογειωθεί η ελληνική οικονομία μετά το recession (ύφεση)!
Λοιπόν το καλά κρυμμένο μυστικό των Σικελών είναι τα briciole , δηλαδή ...τρίμματα ψωμιού ! Τόσο απλά! Παίρνουν τρίμματα ψωμιού , τα σωτάρουν με διάφορα αρωματικά (κι όχι μόνο) και τα σερβίρουν πάνω από σπαγγετάδες! Είναι ιδανικό συμπληρωματικό για ζυμαρικά που δεν τους ταιριάζει το τυρί και το πλεονέκτημα είναι ότι τους δίνει απίστευτη νοστιμιά!
Πάμε να δούμε πώς:

Recession Pasta (revised)

Για 4 άτομα
400 γρ spaghetti
2 ματσάκια ρόκα
2 κονσέρβες τόνο
1 σκελίδα σκόρδο
λίγη -πολύ λίγη!- καυτερή πιπεριά
το ξύσμα ενός λεμονιού
λίγο λάδι
Και για τα briciole
8 κουταλιές τριμμένο ψωμί
2 φέτες αντζούγιας τις οποίες θα έχετε αφήσει στο νερό για λίγη ώρα και θα έχετε στεγνώσει.



Πλένετε τη ρόκα , την στεγνώνετε καλά (αλλιώς θα γίνει της κινέζικης Πρωτοχρονιάς στην κουζίνα!) και την κόβετε (όχι πολύ ψιλά , γιατί μαζεύει στο σωτάρισμα).
Ξεκινάτε να βράζετε τα ζυμαρικά. Σ' ένα τηγάνι σωτάρετε το σκόρδο , το ξύσμα και την πιπεριά σε λίγο λάδι. Προσθέτετε τη ρόκα . Μόλις μαραθεί προσθέτετε 1-2 κουταλιές από το νερό στο οποίο βράζουν τα ζυμαρικά. Προσθέτετε τον τόνο και βγάζετε το τηγάνι από τη φωτιά. Προσθέτετε στο τηγάνι τα ζυμαρικά τα οποία έχουν βράσει al dente (ovviamente!) κι έχετε στραγγίξει (επίσης ovviamente!) . Σ'ένα άλλο τηγάνι σωτάρετε σε λίγο λάδι την αντζούγια , την οποία προσπαθείτε να λιώσετε μ'ένα πηρούνι. Μόλις κάψει πολύ καλά το λάδι ρίχνετε τα τρίμματα κι ανακατώνετε πολύ καλά μέχρι να χρυσίσουν και να γίνουν ....crispy , δηλαδή τραγανά!
Σερβίρετε τα ζυμαρικά στα πιάτα κι από πάνω ρίχνετε τα briciole .
Συνοδεύετε με ...χμμ, για να δούμε ,.....εμάς μας προέκυψε μια Μαντινεία του Κτήμα Σπυρόπουλου , γιατί όχι ήταν και σε τιμή...ύφεσης!!!