Υμνώντας την μελιτζάνα (για πολλοστή φορά!)

Η μελιτζάνα είναι ένα πολύ ιδιόρρυθμο λαχανικό. Μάλλον δύστροπο, απρόσιτο. Δεν τρώγεται ωμή (και μην αρχίσετε τις βλακείες περί ωμοφαγίας) και για να αποκαλύψει η ίδια τις πολλές χάρες της πρέπει να μαγειρευτεί. Το συναρπαστικό είναι ότι μαγειρεύεται ποικιλοτρόπως και δίνει ένα σωρό εντυπωσιακά πιάτα: τα γνωστά μας λαδερά κατσαρόλας, μακαρονάδες, πίτες, μουσακά, στα γεμιστά, μελιτζανοσαλάτες, μπάμπα γκανούς ακόμα και τουρσί! Θα μπορούσαμε να γράφαμε με άνεση έναν μακρύτατο κατάλογο από συνταγές με μελιτζάνες, τι πιο εύκολο, το μόνο που θα χρειάζομασταν ήταν να περιηγηθούμε την λεκάνη της Μεσογείου, με έμφαση κυρίως προς τα ανατολικά. Λίβανος, Ισραήλ (κι ακόμα πιο ανατολικά),  και μετά Τουρκία, Ελλάδα την λατρεύουν. Βασικά πιάτα της κουζίνας όλων αυτών των χωρών περιέχουν αυτήν την στιλπνή, ενίοτε μαύρη, άλλοτε μωβ, (και τοπικά λευκή!) γαστρονομική θεά!

Προ καιρού έπεσα πάνω σε μία συνταγή για εβραϊκά μπουρεκάκια με μελιτζάνα. Η συνταγή ήταν από ιταλικό μπλογκ. Προσπάθησα να βρω περισσότερες λεπτομέρειες για την συνταγή αλλά στις αναζητήσεις οδηγούμουν συνέχεια σε ιταλικά site, πράγμα που με έκανε να υποψιαστώ ότι ίσως είναι συνταγή των Εβραίων της Ιταλίας. Ίσως η καταγωγή της συνταγής να μην έχει ιδιαίτερη σημασία. Σημασία έχει το γεγονός ότι αυτά τα μπουρεκάκια είναι συγκλονιστικά νόστιμα! Κι εύκολα στην παρασκευή χωρίς πολλά υλικά κι ιδιαίτερη φασαρία.
Μπορείτε να το διαπιστώσετε και μόνοι σας φτιάχνοντας τα!

Εβραϊκά μπουρεκάκια με μελιτζάνα

Ο Αύγουστος των Ολυμπιακών Αγώνων

Είμαστε κι εμείς που μένουμε πεισματικά στην πόλη τον Αύγουστο. Κι είμαστε κι εμείς -πάνω κάτω οι ίδιοι- που κάθε τέσσερα χρόνια τον Αύγουστο στηνόμαστε μπροστά στην μικρή οθόνη και παρακολουθούμε τους Ολυμπιακούς Αγώνες κι αφήνουμε τη θέση μας μόνον αφού πια σημάνει η λήξη των αγώνων. Φέτος που οι αγώνες γίνονται στο Ρίο ντε Τζανέιρο, έχει προκύψει ένα θέμα με την διαφορά ώρας μιας κι οι τελικοί των πιο ενδιαφερόντων αγωνισμάτων γίνονται μες την μαύρη νύχτα.

Βέβαια αυτό δεν σημαίνει ότι μένουμε νηστικοί όλο αυτό το χρονικό διάστημα ή ότι την βγάζουμε με ντελίβερι. Κάτι κάνουμε.

Μια καλή λύση όταν βλέπεις Ολυμπιακούς Αγώνες είναι να φτιάχνεις πίτες. Βέβαια καλό είναι να τις φτιάχνεις όταν δεν μεταδίδονται αγώνες -κομματάκι δύσκολο όταν και τα τρία κρατικά κανάλια έχουν μεταδόσεις.

Παρά ταύτα έφτιαξα πίτα και μάλιστα μία που σκαρφίστηκα αρχές καλοκαιριού κι έκτοτε την έχω επαναλάβει 2-3 φορές- τόσο νόστιμη που είναι!
Είχα αγοράσει υλικά για να φτιάξω αυτήν την σπαγγετάδα  , δηλαδή τόνο και κόκκινες πιπεριές αλλά τελευταία στιγμή άλλαξα κατεύθυνση κι αποφάσισα να φτιάξω πίτα βασιζόμενη στα δύο αυτά υλικά και προσθέτοντας ελιές Καλαμών. Τρία υλικά που ταίριαξαν αφάνταστα καλά μεταξύ τους κι οδήγησαν σε μια πίτα νόστιμη, ελαφριά, εύκολη και που τρώγεται ανετότατα κρύα!

Πίτα με τόνο, κόκκινες πιπεριές κι ελιές Καλαμών

Υλικά για ταψί τάρτας διαμέτρου 30 εκ περίπου (ή 3 μικρές ταρτιέρες των 15 εκ περίπου όπως κάνω εγώ)

Για τη ζύμη:

300 γρ αλεύρι για όλες τις χρήσεις
120 ml κρύο νερό
5 κουταλιές ελαιόλαδο
1 κουταλιά λευκό ξίδι
1/2 κουταλάκι αλάτι

Για τη γέμιση

6 μεγάλες πιπεριές Φλωρίνης
2 κονσέρβες τόνου
20 περίπου ελιές Καλαμών

Συν επιπλέον ελαιόλαδο για το ταψί

Ετοιμάζουμε τις πιπεριές με αυτόν τον τρόπο:
Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς στο γκριλ. Τις πλένουμε, τις στεγνώνουμε και τις βάζουμε σε ένα ρηχό ταψί με αντικολλητικό χαρτί. Τις ραντίζουμε με λίγο λάδι και τις τρυπάμε με ένα πιρούνι. Τις ψήνουμε στο γκριλ του φούρνου μέχρι να μαυρίσουν και να μαλακώσουν, περίπου 20 λεπτά με 1/2 ώρα- θα εξαρτηθεί από το μέγεθος τους και την ένταση της θερμότητας του φούρνου. Τις βγάζουμε από το φούρνο και τις βάζουμε σε ένα μπολ το οποίο σκεπάζουμε με μεμβράνη. Τις αφήνουμε να κρυώσουν. Μόλις είναι έτοιμες αφαιρούμε τη φλούδα τους - είναι πιο εύκολη η αφαίρεση της όταν έχουν κρυώσει- το καπάκι τους, τις ανοίγουμε κι αφαιρούμε τα σπόρια. Τις κόβουμε σε λωρίδες.

Όσο περιμένουμε να κρυώσουν οι πιπεριές ετοιμάζουμε τη ζύμη. Σε ένα μεγάλο μπολ ανακατώνουμε τα υλικά και ζυμώνουμε μέχρι να δημιουργηθεί μια ομοιογενής κι ελαστική ζύμη. Την τυλίγουμε σε μεμβράνη και την αφήνουμε στην άκρη.

Ετοιμάζουμε τη γέμιση. Ψιλοκόβουμε τις πιπεριές και τις ελιές- όσο πιο ψιλά μπορούμε. Σε ένα μπολ ανακατώνουμε πιπεριές, ελιές και τόνο- σε νερό ή λάδι θα τον έχουμε στραγγίξει- ενώ προσπαθούμε κι ο τόνος να κοπεί σε όσο το δυνατόν μικρά κομμάτια.

Περνάμε με ελαιόλαδο την βάση του ταψιού.

Κόβουμε στα δύο τη ζύμη κι ανοίγουμε 2 φύλλα- το ένα ελαφρώς μεγαλύτερο έτσι ώστε να γίνει η βάση μας και να καλύψει τα τοιχώματα του ταψιού. Στρώνουμε το φύλλο και γεμίζουμε την πίτα. Από πάνω στρώνουμε το δεύτερο φύλλο και κλείνουμε γύρω γύρω. Τρυπάμε την πίτα εδώ κι εκεί ή ανοίγουμε έναν μικρό σταυρό στη μέση, αλείφουμε καλά την επιφάνεια με ελαιόλαδο και ψήνουμε στο φούρνο για 40-45 λεπτά περίπου στους 180 βαθμούς μέχρι να ψηθεί καλά.

Αν τυχόν χρησιμοποιήσουμε 3 μικρότερα ταψιά (το κάνω για πρακτικούς λόγους), τότε κάοβουμε τη ζύμη στα 6 κι ανοίγουμε έξι φύλλα, η γέμιση μοιράζεται ισόποσα στα τρία και χρειάζεται ελαφρώς λιγότερος χρόνος στο ψήσιμο.

Η πίτα όπως είπα τρώγεται άνετα κρύα και την επόμενη μέρα είναι ακόμα καλύτερη!

Ένα ωραίο ελληνικό ροζέ πχ Αμέθυστος 2015 του Κτήματος Κώστα Λαζαρίδη ταιριάζει υπέροχα. Και με μπύρα εννοείται πάει μια χαρά!

Τέλος, θα ήθελα να ευχαριστήσω τους δημοσιογράφους της ΕΡΤ που έχουν πάει στην Βραζιλία και μεταδίδουν τους αγώνες, ιδιαίτερα τους κυρίους Τσώνη και Χατζηγεωργίου! Μεγάλη λατρεία κι οι δύο! Τους βρίζω συνέχεια κατά τη διάρκεια των μεταδόσεων -δίνουν ρεσιτάλ είναι η αλήθεια, επίσης ο ένας δεν ξέρει να προφέρει σωστά ούτε βασικά αγγλοσαξονικά επώνυμα, εν τω μεταξύ ο άλλος θα πει το επώνυμο 500 φορές για να μας δείξει πόσο καλά ξέρει να προφέρει στην αγγλική, γαλλική, γερμανική, ιαπωνική κλπ*- αλλά ειλικρινά με το τέλος των αγώνων μου λείπουν και περιμένω πώς και πώς να τους ξανακούσω! Είναι μια παράξενη οικειότητα που αποκτιέται με το πέρασμα των χρόνων και την παρακολούθηση τόσων αγώνων. Κι η αλήθεια είναι ότι λατρεύω τον ασυγκράτητο ενθουσιασμό τους, τα επίθετα που σκαρφίζονται για να εμπλουτίσουν τις περιγραφές τους -καινούργιο λεξικό θα έφτιαχναν! Μοναδικοί! Σταθερή αξία!

*Για παράδειγμα, χθες έτρεχε μια Αμερικανίδα αθλήτρια με το επώνυμο Bowie. Δεν ξέρω κι εγώ πόσες φορές μας επανέλαβε ότι δεν προφέρεται Μπάουι αλλά Μπούι. Η κούρσα είχε τελειώσει κι είχε ξεκινήσει η επόμενη αλλά αυτός το βιολί του: "Η Μπούι που δεν προφέρεται Μπάουι αλλά Μπούι"! Αυτά τραβάμε! ❤❤

Τρίπτυχο αφιέρωμα στον τόμο μαγειρικής της Χρύσας Παραδείση. Μέρος 2ο: Κυρίως πιάτο

Σε συνέχεια του αφιερώματος μας στον τόμο μαγειρικής της Χρύσας Παραδείση από τις εκδόσεις Τερζόπουλος, σήμερα έχουμε το 2ο μέρος που είναι αφιερωμένο στο κυρίως πιάτο.

Ξεφυλλίζοντας τον τόμο ανακάλυψα ότι έχει ένα καταπληκτικό κεφάλαιο αφιερωμένο σε πίτες και τάρτες. Δυσκολεύτηκα λίγο να διαλέξω τι θα έφτιαχνα αλλά επειδή η αγκινάρα είναι της εποχής κι επειδή το μπλογκ (δηλαδή η αυτού ταπεινότης Crispy) αγαπά τόσο πολύ το σπουδαίο αυτό λαχανικό όσο και τις πίτες, διάλεξα τελικά να φτιάξω την αγκιναρόπιτα που προτείνει. Άλλωστε το είχα άχτι τόσα χρόνια να βάλω μια τέτοια πίτα στο μπλογκ! Κι είναι απίστευτη! Όσοι είστε φίλοι της αγκινάρας δοκιμάστε την οπωσδήποτε!

Αγκιναρόπιτα

(συνταγή από τον τόμο μαγειρικής της Χρύσας Παραδείση "Μαγειρική & Ζαχαροπλαστική", εκδ. Τερζόπουλος)

Υλικά:

8 μεγάλες αγκινάρες
τον χυμό από ένα λεμόνι
μερικά φρέσκα κρεμμυδάκια ψιλοκομμένα
2 κουταλιές βούτυρο
αλάτι & πιπέρι
μερικά κλωνάρια μαϊντανό ψιλοκομμένα
110 γρ. τριμμένη κεφαλογραβιέρα
200 γρ. ανθότυρο
λάδι για άλειμμα
350 γρ φύλλο κρούστας
σουσάμι για πασπάλισμα (προαιρετικά)

Για τη σάλτσα μπεσαμέλ:

1 γεμάτη κουταλιά βούτυρο
4 κοφτές κουταλιές αλεύρι
αλάτι & πιπέρι
225 γρ γάλα
2 αυγά ελαφρά χτυπημένα
τριμμένο μοσχοκάρυδο ή πάπρικα

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς
Καθαρίζουμε τις αγκινάρες, αποκόβουμε μέχρι 2 δάχτυλα από τις άκρες των φύλλων και αφαιρούμε το χνούδι από την καρδιά με κουτάλι. Τις ρίχνουμε αμέσως σε μπωλ με νερό και τον χυμό λεμονιού για να μην μαυρίσουν.
Σοτάρουμε τα κρεμμυδάκια σε τηγάνι με το βούτυρο μέχρι να μαραθούν.
Κόβουμε τις αγκινάρες σε τέταρτα και τις προσθέτουμε στα κρεμμυδάκια. Τα σοτάρουμε όλα μαζί για μερικά λεπτά. Ρίχνουμε λίγο αλάτι και πιπέρι, αρκετό μαϊντανό και μερικές κουταλιές νερό. Αφήνουμε τις αγκινάρες να σιγοβράσουν μέχρι να μαλακώσουν και να μείνουν με το βούτυρο.
Ετοιμάζουμε τη σάλτσα μπεσαμέλ. Ζεσταίνουμε το βούτυρο σε μεγάλη κατσαρόλα και ρίχνουμε το αλεύρι και λίγο αλάτι και πιπε΄ρι. Ανακατεύουμε το μείγμα, ενώ προσθέτουμε σταδιακά το γάλα, τα αυγά κι ελάχιστο μοσχοκάρυδο ή πάπρικα. Όταν πήξει αποσύρουμε την σάλτσα από την φωτιά.
Ρίχνουμε τις αγκινάρες στην σάλτσα μπεσαμέλ. Προσθέτουμε την κεφαλογραβιέρα και το ανθότυρο.
Λαδώνουμε ένα ταψί ορθογώνιο (23x37εκ) ή στρογγυλό (διαμέτρου 30 εκ) και στρώνουμε μέσα τα 2/3 των φύλλων κρούστας, αλείφοντας κάθε φύλλο με λάδι.
Βάζουμε μέσα το μείγμα από τις αγκινάρες και το σκεπάζουμε πρώτα με τα φύλλα που εξέχουν από το ταψί και κατόπιν με τα υπόλοιπα φύλλα αλείφοντας πάντα κάθε φύλλο με λάδι.
Αλείφουμε την επιφάνεια με λάδι, χαράζουμε και ραντίζουμε με νερό. Πασπαλίζουμε με σουσάμι αν θέλουμε. Ψήνουμε περίπου για 40 λεπτά ή μέχρι να ροδίσει.

Εξ ανατολών

Προ ημερών πετάχτηκα σε κατάστημα μπαχαρικών να αγοράσω za'atar για να φτιάξω ma'noushe, τα οποία ήταν φανταστικά, κι αγόρασα και λίγο γκάραμ μασάλα, έτσι χωρίς σκοπό, χωρίς κάποια συνταγή να με καλεί, όπως εκείνα τα ma'noushe τα οποία ερωτεύτηκα με το που τα πρωτοείδα.

Πού χρησιμοποιήθηκε τελικά το γκάραμ μασάλα, ίσως αναρωτιέστε. Ίσως κι όχι- που είναι το πιθανότερο...! Λοιπόν χρησιμοποιήθηκε σε ινδική πατατόπιτα. Θα μου αναρωτηθείτε -πάλι! Αυτό το μπλογκ μόνο ερωτήματα προκαλεί-, τι την κάνει ινδική. Μα το...γκάραμ μασάλα! Και τόσο γευστική; Μα...το γκάραμ μασάλα!

Ινδική πατατόπιτα

Υλικά (για στρογγυλή πίτα διαμέτρου 25 εκ. Τον χάρακα! Τον χάρακα!)

500 γρ πατάτες
200 γρ γλυκοπατάτα
1 μεγάλο κρεμμύδι κομμένο σε λεπτές φετούλες
1/2 κουταλάκι του γλυκού κύμινο
2 σκελίδες σκόρδο ψιλοκομμένες
2 κουταλάκια μπούκουβο καυτερό
1 κουταλάκι φρέσκο τζίντζερ ψιλοτριμμένο
1 κουταλάκι γκάραμ μασάλα
1 κουταλάκι σπόρους κορίανδρου κοπανισμένους
φρέσκο κορίανδρο ή αποξηραμένο (1 κουτάλι σούπας)
ελαιόλαδο
αλάτι
χυμός 1/2 λεμονιού

Για το φύλλο
Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε φύλλο μπακλαβά, σφολιάτα ή απλό φύλλο λαδιού όπως το φτιάχνω εδώ

Ετοιμάζουμε την γέμιση. Καθαρίζουμε και κόβουμε τις πατάτες & γλυκοπατάτες σε χοντρές φέτες και μετά σε 4-6 κομμάτια ανάλογα με το μέγεθος τους.

Βράζουμε αλατισμένο νερό. Προσθέτουμε τις πατάτες και τις βράζουμε για 8 λεπτά. Στην ίδια κατσαρόλα και μετά το πέρας των 8 λεπτών προσθέτουμε την κομμένη γλυκοπατάτα και βράζουμε ια άλλα 5 λεπτά. Στραγγίζουμε καλά.

Σε ένα μεγάλο τηγάνι ζεσταίνουμε 3-4 κουταλιές ελαιόλαδο. Προσθέτουμε το μπούκοβο, κύμινο, σκόρδο και κρεμμύδι και σοτάρουμε μέχρι να μαλακώσει το τελευταίο. Προσθέτουμε το τζίντζερ, γκάραμ μασάλα, σπόρους κορίανδρου και κορίανδρο. Συνεχίζουμε για 2-3 λεπτά ακόμα και τέλος προσθέτουμε πατάτα, γλυκοπατάτα και το χυμό λεμονιού. Ανακατεύουμε και σβήνουμε το μάτι της κουζίνας.

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 160 βαθμούς.

Τώρα όσον αφορά το φύλλο, αν χρησιμοποιήσουμε σφολιάτα θα έχουμε δύο κομμάτια λίγο μεγαλύτερα από τη διάμετρο της ταρτιέρα ή του ταψιού που θα χρησιμοποιήσουμε.

Αν ανοίξουμε φύλλο, μπορούμε να ανοίξουμε δύο ή ένα πιο μεγάλο και να φτιάξουμε την πίτα ανοιχτή όπως φαίνεται στην φωτογραφία. Αν χρησιμοποιήσουμε φύλλο μπακλαβά μοιραστούμε τα στα δύο αλλά κάθε φύλλο να το λαδώνουμε καλά όταν το απλώνουμε.

Λοιπόν, στην ταρτιέρα απλώνουμε το κάτω φύλλο (ή φύλλα), απλώνουμε από πάνω την γέμιση κι από πάνω κλείνουμε ενώνοντας γύρω γύρω τα φύλλα. Όπως ήδη έγραψα μπορούμε να κάνουμε και ανοιχτή πίτα σε στυλ gallette. Λαδώνουμε καλά την επιφάνεια της πίτας.

 Ψήνουμε για 40-45 λεπτά μέχρι να αποκτήσει όμορφο καστανόχρυσο χρώμα. Τρώγεται ευχάριστα είτε ζεστή, είτε κρύα.

Λοιπόν, ήμουν αυτόπτης μάρτυρας σε ένα συμβάν που μου άφησε κάκιστες εντυπώσεις

Επίσης, δεν χορταίνω να μιλώ για τον απίστευτο 4ο κύκλο της σειράς "House of Cards". Όσοι τον έχετε δει, πείτε μου τη γνώμη σας. Όσοι δεν τον έχετε δει μην διαβάσετε ό,τι γράφω, καραδοκούν πολλά spoilers!

(Και ναι, καλά το καταλάβατε, πιο συχνά θα με βρίσκετε στο μπλογκ της διπλανής πόρτας!)

To the pub!

Και ξαφνικά πεθύμησα τις εγγλέζικες παμπ. Και γι' αυτό φταίνε οι πολλές αγγλικές σειρές* που έχω δει φέτος τον χειμώνα, κυρίως αστυνομικές, όπου οι αστυνομικοί και ντετέκτιβ εκτός από το να μπαινοβγαίνουν στα αστυνομικά τμήματα και τα crime scenes, έχουν τη συνήθεια να συχνάζουν σε παμπ, σιγοπίνοντας ale και να συλλογίζονται πώς θα φτάσουν στη λύση του μυστηρίου. Λατρεύω την ατμόσφαιρα των εγγλέζικων παμπ, είναι ο ορισμός του coziness. Όσες φορές έχω βρεθεί στο Λονδινο (ή σε άλλη πόλη της Αγγλίας) έχω επιδοθεί σε επίμονη παμπότσαρκα (ο καθένας με τα βίτσια του, άλλος πάει για κουλτούρα, άλλος για ψώνια, και πολλοί λίγοι τη βρίσκουμε με τις παμπ). Εδώ στην Αθήνα βολεύομαι στο James Joyce Irish Pub , δεν είναι κι άσχημα. Αλλά, εδώ που τα λέμε, είναι άλλο πράγμα να ακούς τη βαριά cockney προφορά δίπλα σου, την ώρα που απολαμβάνεις μια beef and ale pie με μια κλασική κόκκινη ale, κι έξω η πόλη να τυλίγεται στο γνωστό gloomy ομιχλώδες σκηνικό που παραδόξως την κάνει τόσο δημοφιλή (αχ, καλέ Crispy, πώς κάνεις έτσι για το βροχερό Λονδίνο και μια χλιαρή ale, εμείς έχουμε τον ήλιο -που δεν θα μας πάρουν ποτέ, κατά δήλωση πρωθυπουργού-...εχμ, και το τσίπουρο).

Είπα beef and ale pie και προ ημερών πάνω σε μια έκρηξη νοσταλγίας και λαχτάρας, την έφτιαξα, ελαφρώς ελληνοποιημένη κι αντί για κόκκινη ale μπύρα προτίμησα μαύρη Guinness, αλλά ούτως ή άλλως ήταν έξοχη, τρομερά νόστιμη και πληθωρική κι η γεύση της με έστειλε νοερά κάπου κοντά στις όχθες του "dirty old river". Κι αυτός ήταν ο σκοπός της άλλωστε.

Beef & Guinness pie (Κρεατόπιτα με μπύρα Guinness)

Για 4 πίτες (διαμέτρου 15 εκ)

Υλικά για το φύλλο
 (Σημείωση: Αν δεν θέλετε να φτιάξετε δική σας ζύμη τότε χρησιμοποιείστε έτοιμη σφολιάτα. Η ζύμη που προτείνω είναι μια εύκολη λαδιού κι όχι βουτύρου, όπως έχουν οι κανονικές pie)

400 γρ αλεύρι για όλες τις χρήσεις (θα χρειαστούμε λίγο ακόμα στο άνοιγμα των φύλλων)
160 ml πολύ κρύο νερό
6 κουταλιές ελαιόλαδο
1/4 κουταλάκι τσαγιού αλάτι.

Αναμειγνύουμε όλα τα υλικά σε ένα μπολ και ζυμώνουμε μέχρι να πάρουμε μια ζύμη ομοιογενή- δεν θα πάρει πολύ, δένει αμέσως. Την τυλίγουμε σε μεμβράνη και την βάζουμε στο ψυγείο.

Υλικά για τη γέμιση

550-600 γρ μοσχαράκι (ή βοδινό κρέας)
(Σημείωση: Προτιμήστε μαλακό μέρος, εγώ πήρα ποντίκι και δούλεψε εξαιρετικά. Ως προς την ποσότητα το κρέας που χρησιμοποίησα ζύγιζε 560 γρ.)
1 κουτί μπύρα Guinness (αντιστοιχεί σε 440 ml)
1 κρεμμύδι λευκό ψιλοκομμένο
1 σκελίδα σκόρδο ψιλοκομμένη
2 φύλλα δάφνη
1 κύβο ζωμό βοδινού (καλύτερα bio μιας κι έχουν λιγότερο αλάτι)
1 κλωναράκι θυμάρι
150 γρ μανιτάρια λευκά κομμένα σε λεπτές φέτες
3 κουταλιές αλεύρι
αλάτι
πιπέρι
ελαιόλαδο
1 αυγό


Κόβουμε το κρέας σε πάρα πολύ μικρά κομμάτια. Ανακατώνουμε το αλεύρι με λίγο αλάτι και πιπέρι κι αλευρώνουμε το κρέας. Τινάζουμε τα κομμάτια για να φύγει το παραπανίσιο αλεύρι. Σε ένα μεγάλο τηγάνι ζεσταίνουμε λίγο ελαιόλαδο. Σε αυτό σοτάρουμε τα κομμάτια κρέας καλά μέχρι να ροδίσουν. Ίσως χρειαστεί να ολοκληρώσουμε την όλη διαδικασία σε δύο τηγανίσματα. Βγάζουμε το κρέας, προσθέτουμε λίγο ελαιόλαδο αν χρειάζεται, και σοτάρουμε σε αυτό κρεμμύδι και σκόρδο για 2-3 λεπτά περίπου. Επαναφέρουμε το κρέας στο τηγάνι, προσθέτουμε την μπύρα, τη δάφνη, θυμάρι, κύβο κι ανακατώνουμε ενώ συγχρόνως ξύνουμε τον πάτο του τηγανιού. Χαμηλώνουμε την φωτιά κι αφήνουμε για λίγη ώρα το τηγάνι ξεσκέπαστο. Στα δέκα λεπτά περίπου προσθέτουμε τα μανιτάρια, σκεπάζουμε κι αφήνουμε να σιγομαγειρευετεί για μία ώρα τουλάχιστον. Στο τέλος η σάλτσα θα είναι πάρα πολύ πηχτή και το κρέας πολύ μαλακό. Αφαιρούμε τα φύλλα δάφνης και το κλωναράκι θυμαριού.

Παίρνουμε τέσσερα μικρά ταψάκια των 15 εκ. διάμετρο (με ύψος περίπου 2 εκ) και αλείφουμε όλο το εσωτερικό τους με ελαιόλαδο.
(Σημείωση: Εννοείται ότι μπορείτε να χρησιμοποιήσετε ταψάκια πιο μικρά και πιο ψηλά)
Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς.

Βγάζουμε τη ζύμη από το ψυγείο και την κόβουμε σε τέσσερα ίσα κομμάτια. Κάθε κομμάτι το κόβουμε στα δύο. Με τον πλάστη ανοίγουμε κάθε κομμάτι σε ένα στρογγυλό φύλλο (καλά, δεν χρειάζεται να πάρετε χάρακα και διαβήτη και μην ανησυχείτε αν στο τέλος τα φύλλα που έχετε ανοίξει μοιάζουν με εκείνα τα ρολόγια του Νταλί, στο στρώσιμο στο ταψί όλα διορθώνονται!). Κατά τη διάρκεια του ανοίγματος των φύλλων, ρίχνουμε λίγο αλεύρι στον πάγκο εργασίας, μην τυχόν κολλήσει η ζύμη.

Απλώνουμε από ένα φύλλο σε κάθε ταψάκι έτσι ώστε να καλύπτει και τις πλευρές γύρω γύρω και γεμίζουμε με τη γέμιση. Από πάνω τοποθετούμε τα εναπομείναντα φύλλα και κλείνουμε γύρω γύρω πιέζοντας με τα δάχτυλα τα δύο φύλλα. Κάνουμε μια μικρή τρυπούλα στη μέση του πάνω φύλλου κάθε πίτας. Χτυπάμε καλά το αυγό και με ένα πινέλο περνάμε την επιφάνεια των πιτών σχολαστικά. Ψήνουμε για 20 λεπτά ή όσο χρειάζεται για να πάρουμε όμορφο χρώμα.

Σερβίρονται με κόκκινη ale, μαύρη ιρλανδέζικη μπύρα ή ένα καλό κόκκινο κρασί!

Cheers!

*Για σειρές ...κι άλλα, η υποφαινόμενη γράφει: εδώ

Τίτλοι τέλους

Τίτλοι τέλους για το Πρακτορείο Ξένου Τύπου στη χώρα της ανύπαρκτης ανάπτυξης.

Τα ξένα περιοδικά συνήθιζα να τα αγοράζω είτε στον Νικολόπουλο στην Ομόνοια όποτε βρισκόμουν στο κέντρο, είτε στο κιόσκι του Γαρδελίνου που στεγάζεται στο ΑΒ Ελληνικού. Εκεί μπήκα με φόρα την προηγούμενη Τρίτη έτοιμη να κάνω το συνηθισμένο ξεφύλλισμα που κρατούσε κάνα ημίωρο- ευτυχώς η κα.Γαρδελίνου κι ο γιος της είναι πολύ ευγενικοί κι...υπομονετικοί άνθρωποι- κι αφού θα αποφάσιζα ποιο περιοδικό θα αγόραζα... θα το αγόραζα. Αμ δε! Εκείνη την ημέρα τα ράφια ήταν άδεια. Ντράπηκα να ρωτήσω τι συνέβαινε- σκέφτηκα μήπως έκλεινε το κιόσκι- έτσι μπήκα στο κατάστημα έκανα τα ψώνια μου κι επέστρεψα σπίτι. Ανοίγοντας τον υπολογιστή βρέθηκα μπροστά στην είδηση: Πρακτορείο Ξένου Τύπου στην Ελλάδα, τέλος. Και δες καιρό που διάλεξε! Από τη μια η υποφαινόμενη είχε αμελήσει για πολλοστή φορά τις αγορές της - είναι του στυλ "Ώχου, βρε αδερφέ, έχω καιρό μέχρι το τέλος του μήνα"-  κι από την άλλη οι ορδές των τουριστών -μας έχει υποσχεθεί ο αναπτυξιακός πρωθυπουργός ότι θα πνίξουν τη χώρα φέτος- θα μείνουν χωρίς επαφή με τον έντυπο τύπο της χώρας τους όσο θα είναι εδώ. Ελπίζω να έχουν ενημερωθεί έτσι ώστε να κατεβάσουν στα τάμπλετς τους τα απαραίτητα απς από τις αγαπημένες τους εφημερίδες και περιοδικά.

Από έφηβη αγόραζα ξένα περιοδικά. Πρώτα κινηματογραφικά, μετά για ένα χρονικό διάστημα μουσικά και τέλος -και πιο φανατικά- γαστρονομικά. Το πιο αγαπημένο, το οποίο αγοράζω εδώ και 14 χρόνια και του οποίου κρατώ ευλαβικά όλα τα τεύχη είναι το ιταλικό sale e pepe. Πάλι καλά που απέκτησε πρόσφατα ιστοσελίδα κι έτσι θα διατηρώ επαφή μαζί του.

Θα ρωτήσετε -εύλογα- γιατί δεν γίνομαι συνδρομητής (κακή εμπειρία) ή γιατί δεν κατεβάζω κι εγώ τα απαραίτητα απς να διαβάζω τα αγαπημένα μου περιοδικά από το κινητό ή το τάμπλετ. Σας έχω πει πόσο ιδιότροπη είμαι; Η κατά Crispy ιδιοτροπία απαιτεί χαρτί, να μπορεί να γράφει πάνω σε αυτό, να σημειώνει, να τσακίζει τη σελίδα- αχ, τι ηδονή! Ναι, το παραδέχομαι, δεν βλέπω να γίνομαι ποτέ οπαδός των άι-μπουκς.

Το τελευταίο ξένο περιοδικό που αγόρασα πριν φαλιρίσει το Πρακτορείο ήταν το τεύχος Απριλίου του Sale e Pepe. Τιμής ένεκεν η πίτα μελιτζάνας που ακολουθεί είναι από αυτό το τεύχος:

Ανοιχτή πίτα Μελιτζάνας

Θα χρειαστούμε ορθογώνιο ταψί διαστάσεων 20x30 cm περίπου.

Υλικά

Για τη ζύμη:

300 γρ αλεύρι για όλες τις χρήσεις
4 κουταλιές σούπας ελαιόλαδο
1 πρέζα αλάτι
120 ml χλιαρό νερό

Για τη γέμιση:
4 μελιτζάνες φλάσκες σχετικά μεγάλες
4 μεγάλα αυγά
4 κουταλιές γάλα
100 γρ τριμμένη παρμεζάνα
80 γρ γραβιέρα Νάξου
1 κουταλάκι του γλυκού θυμάρι
2 κοφτές κουταλιές σούπας τρίμμα φρυγανιάς
λίγο αλεύρι
άφθονο ελαιόλαδο
αλάτι.

Ξεκινάμε με τις μελιτζάνες. Τις πλένουμε, τις στεγνώνουμε, κόβουμε το πάνω και το κάτω μέρος και τα δύο πλάγια . Την υπόλοιπη την κόβουμε σε φέτες πάχους περίπου 1 εκ.. Τις βάζουμε σε ένα στραγγιστήρι, τις αλατίζουμε και τις αφήνουμε μία ώρα περίπου, να ξεπικρίσουν.

Φτιάχνουμε τη ζύμη. Σε ένα μεγάλο μπολ ανακατώνουμε όλα τα υλικά μαζί. Ζυμώνουμε μέχρι να πετύχουμε μια ομοιογενή, ελαστική ζύμη- γίνεται γρήγορα κι εύκολα. Την τυλίγουμε σε μεμβράνη και την αφήνουμε να ξεκουραστεί.

Ξεβγάζουμε τις μελιτζάνες και τις στεγνώνουμε μία μία με ένα πανί. Τις αλευρώνουμε ελαφρώς. Σε ένα τηγάνι ρίχνουμε άφθονο λάδι (τις ξέρετε τις μελιτζάνες τι ρουφήχτρες είναι) και το αφήνουμε να κάψει καλά. Τηγανίζουμε τις μελιτζάνες- καθώς τις βγάζουμε από το τηγάνι καλό είναι να τις βάλουμε σε απορροφητικό χαρτί. Ανανεώνουμε το λάδι στο τηγάνι μιας κι οι μελιτζάνες θα το απορροφούν συνέχεια, οπότε καλό είναι να έχουμε το μπουκάλι κάπου κοντά.

Αφού τελειώσουμε με τις μελιτζάνες (ουφ!*) ανοίγουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς για να τον προθερμάνουμε.

Λαδώνουμε το ταψί που πρόκειται να χρησιμοποιήσουμε.

Χτυπάμε τα αυγά με το γάλα καλά.

Ανοίγουμε τη ζύμη σε φύλλο όσο είναι οι διαστάσεις του ταψιού συν 5 εκατοστά περιθώριο, δηλαδή 25x35 εκ. περίπου- ε καλά ντε, δεν θα πάρουμε και χάρακα! Τοποθετούμε το φύλλο στο ταψί.

Στρώνουμε μια πρώτη στρώση με μελιτζάνες. Πασπαλίζουμε με την  μισή παρμεζάνα & γραβιέρα, το μισό θυμάρι και το 1/3 από τα χτυπημένα αυγά. Επαναλαμβάνουμε μια στρώση μελιτζάνες, το υπόλοιπα τυρί και θυμάρι, συν ακόμα 1/3 από τα χτυπημένα αυγά. Τελειώνουμε με μια τρίτη και τελευταία στρώση μελιτζάνες, το τελευταίο 1/3 από τα αυγά. Κλείνουμε γύρω γύρω με το φύλλο που περισσεύει. Η πίτα στο μεγαλύτερο μέρος της θα είναι ανοιχτή. Εκεί που είναι ανοιχτή πασπαλίζουμε με το τρίμμα φρυγανιάς. Ψήνουμε για 50 λεπτά με μία ώρα περίπου. Αν πάρει γρήγορα χρώμα από πάνω, σκεπάζουμε με ένα φύλλο αλουμινόχαρτο.

Τρώγεται ζεστή αλλά και κρύα είναι ακόμα καλύτερα!

*Η μελιτζάνα είναι ένας μπελάς για να ετοιμαστεί σωστά. Αλλά σε αποζημιώνει γιατί ό,τι κι αν φτιάξεις με αυτό το υπέροχο λαχανικό είναι η πεμπτουσία της νοστιμιάς! Η φύση ξέρει πολύ καλά γιατί την έκανε τόσο ιδιότροπη. Χαλάλι της!

Ζήτω ο Νότος!

Είδαμε χθες την νέα ταινία του φοβερού και τρομερού Pedro Almodóvar και...δεν κρατιόμαστε να κάνουμε ένα μικρό αφιέρωμα στην Ισπανία αυτήν την εβδομάδα, να ευχαριστήσουμε κατά κάποιον τρόπο τον  Pedro γι' αυτήν την αλέγκρα, σπιρτόζικη, pick-me-up ταινία! Όσοι την είχαν δει πριν τη δω  μου είπαν το ίδιο πράγμα :''Απλά είχα ανάγκη να γελάσω''. Κι έτσι είναι. Είναι μια ταινία που προσφέρεται ιδανικά για να ξεχαστούμε από τη ζοφερή κατάσταση που επικρατεί στον νότο της Ευρώπης. Κι έχω την εντύπωση ότι ο Pedro γύρισε αυτήν την ταινία για εμάς, τους άμοιρους κατοίκους του Νότου, που δεν ξέρουμε πια από πού να φυλαχτούμε- η επίθεση από τον Βορρά είναι αμείλικτη.... . Έτσι βρίσκουμε παρηγοριά στις σκοτεινές αίθουσες και στον πολύχρωμο, παθιάρικο, σέξι, συναισθηματικό κόσμο του Almodóvar, κι όλα, έστω για λίγο,  μοιάζουν πιο ανεκτά.

Στο προηγούμενο μάθημα Ισπανικών, κάπως το έφερε η κουβέντα κι η καθηγήτρια αποκάλυψε το αγαπημένο της ισπανικό πιάτο! Είναι μια πίτα με τόνο, απλή σε σύλληψη, με υλικά που αρέσουν πολύ στους Ισπανούς: τόνος, αυγά, αρακάς! Μπήκαμε στον πειρασμό και την φτιάξαμε χθες για να έχουμε κάτι να συνοδέψει τον κλασικό μπακαλιάρο-σκορδαλιά . Τελικά ήταν υπερνόστιμη, άρεσε πάρα πολύ (μάλιστα προτιμήθηκε από αυτούς που ήθελαν να αποφύγουν το σκόρδο της σκορδαλιάς!) κι έτσι δεν έχουμε παρά να διαλαλήσουμε: Ελλάς-Ισπανία- Συμμαχία!

Ισπανική πίτα με τόνο

Υλικά για πίτα σε ταψί διαμέτρου 20 εκ περίπου

Για την ζύμη:

1/2 φλιτζάνι ελαιόλαδο
1/2 φλιτζάνι λευκό κρασί
2  1/3  φλιτζάνια αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1 αυγό
1 κουταλάκι του γλυκού μαγειρική σόδα

Για την γέμιση:

1 κρεμμύδι μέτριο ψιλοκομμένο
1 κουτί ντομάτα κονκασέ
1 κονσέρβα τόνο
1 φλιτζάνι αρακά ψιλοκομμένο
1 αυγό σφιχτοβρασμένο
αλάτι
πιπέρι

Σε ένα μεγάλο μπολ τοποθετείτε όλα τα υλικά της ζύμης εκτός από το αλεύρι. Ανακατώνετε με ένα πιρούνι. Ρίχνετε λίγο λίγο το αλεύρι και συνεχίζεται να ανακατώνετε με το πιρούνι. Όταν πια έχει σφίξει καλά η ζύμη, ρίχνετε το υπόλοιπο αλεύρι και ζυμώνετε με τα χέρια. Θα πάρετε μια μαλακή, εύπλαστη ζύμη που δεν κολλά στα χέρια. Την διπλώνετε σε μεμβράνη κουζίνας και την αφήνετε να ηρεμήσει για μια ώρα τουλάχιστον.
Φτιάχνετε την γέμιση. Σε ένα βαθύ τηγάνι ζεσταίνετε λίγο λάδι στο οποίο σοτάρετε το κρεμμύδι. Ρίχνετε την ντομάτα και τον αρακά, αλατοπιπερώνετε και βράζετε μέχρι να μείνει η σάλτσα χωρίς υγρά. Ρίχνετε τον τόνο και τον σπάτε με το πιρούνι σε πολύ μικρά κομμάτια.  Βράζετε το αβγό σφιχτά. Αφήνετε τη σάλτσα να κρυώσει. Κόβετε το αυγό σε πολύ μικρά κομμάτια και το προσθέτετε στην σάλτσα.
Απλώνετε πολύ λίγο λάδι στη βάση και τα άκρα του ταψιού. Ανοίγετε την ζύμη σε δύο φύλλα. Απλώνετε το ένα στο ταψί κι από πάνω απλώνετε ομοιόμορφα την σάλτσα. Σκεπάζετε με το δεύτερο φύλλο,  κλείνετε τα άκρα, τρυπάτε εδώ κι εκεί την επιφάνεια και ψήνετε για 40 λεπτά.

Συνοδεύεται με ροζέ κρασί.

Tip: Η ζύμη είναι πολύ εύπλαστη, ως εκ τούτου ...ατίθαση. Προσωπικά, έστρωσα το κάτω φύλλο με τα δάχτυλα και το πάνω μπήκε σε δύο φύλλα!

Τα κοτοπουλάκια twitt-άρουν;

Λοιπόν.... Απλά ήθελα να πω τον πόνο μου. Βέβαια τον είπα τον πόνο μου στον σύντροφο S , στον μικρό αδελφό Άλεξ , στη Μ , στη Φ , γιατί όχι στη μαμά , αλλά δεν μού έφτανε. Ήθελα να ακούσει ''όλος'' ο κόσμος τα όσα φρικτά μού συνέβησαν. Κι έτσι αποφάσισα να ανοίξω λογαριασμό στο twitter , για να έχω να γκρινιάζω και να το διανθίζω με τις πικρές μου σκέψεις. Δεν έχω ιδέα τι λέει ο κόσμος όταν twitt-άρει αλλά στο δικό μου twitter θα υπήρχε γκρίνια , πολύ γκρίνια -τυχαία το ονόμασα grouchy crispy; Όμως ο λογαριασμός θα παραμείνει ανενεργός. Ο σύντροφος μού έτριξε τα δόντια χθες βράδυ , ότι κάθομαι πολλές ώρες στον υπολογιστή , ότι θα κάνω κακό στα μάτια μου , στον αυχένα μου , στη μέση μου, ότι θα γίνω υδροκέφαλη (!) , ότι θα διαλυθώ στα εξ ων συνετέθη κλπ κλπ. Προσωπικά , έχω την εντύπωση ότι πικαρίστηκε επειδή δεν έκατσα χθες βράδυ να δούμε μαζί champions league ως είθισται. Βέβαια όταν έμπαιναν τα γκολ (2 στο σύνολο) πεταγόμουν να τα δω σε επανάληψη και τα σχολιάζαμε για μερικά δευτερόλεπτα και μετά επέστρεφα τρέχοντας στον υπολογιστή για ακατάσχετο σερφάρισμα. Πιστεύω όμως ότι δεν θα με συγχωρούσε αν δεν είχα φτιάξει την καλύτερη κοτόπιτα ever! Με τη συνταγή θα ασχοληθούμε σε λίγο. Πρώτα όμως πρέπει να πω τον πόνο μου!!! Τους πόνους μου για την ακρίβεια: Πρώτον , έκλεισε το αγαπημένο μου ιταλικό εστιατόριο στην πόλη. Che peccato! Che peccato!! Μετά το αρχικό σοκ κι ένα μοιρολόϊ που κράτησε 5-6 δευτερόλεπτα , σκέφτηκα ότι πρέπει να αρχίσω ''το κυνήγι του καλού -κι όχι πανάκριβου- ιταλικού εστιατορίου''. Όμως είναι αδύνατο από πολλές όψεις να αρχίσω να οργώνω την Αθήνα κάθε βράδυ και να επισκέπτομαι τρατορίες και ριστοράντε. Aiuto!! Βοηθήστε καλοί μου αναγνώστες. Έχετε καμιά ιδέα ; Εσείς ποιο ιταλικό της πόλης επισκέπτεστε φανατικά ή αν όχι φανατικά συχνά ή τελοσπάντων έχετε καλές εντυπώσεις από αυτό; Προτιμούνται ιταλικά του κέντρου και των νοτίων προαστίων.

Για τον άλλον πόνο δεν μπορείτε να βοηθήσετε , φευ... Ο λυσσασμένος ο αέρας χθες μού κατέστρεψε την ομπρέλα για την οποία τόσο πολύ καμάρωνα πριν από λίγες μέρες!!!! Έγινα έξαλλη!!! Έβριζα την ομπρέλα , την είχα μπροστά μου και τη μάλωνα , λες και θα άρχιζε ξαφνικά να μιλά κι εκείνη και να τσακωνόμαστε κάτω από τη βροχή! Και το χειρότερο έγινα μούσκεμα , εννοείται! Μα και το ακόμα χειρότερο , τα μαλλιά έγιναν στην κυριολεξία ένα μάτσο χάλια -είναι από εκείνα που αλλού τα χτενίζεις κι από αλλού πετάγονται - κι έτσι κυκλοφορούσα σαν να είχα μόλις δραπετεύσει από ψυχιατρείο! Βοηθούσε -στην εντύπωση που έδινα-και το μάλωμα στην ομπρέλα! Τελοσπάντων...

Α ναι , η κοτόπιτα που λέγαμε. Πριν από τη συνταγή έχω να πω λίγα πράγματα περί πιτών και κοτοπιτών (σας ακούω! ''Μα γλυστρίδα έφαγε σήμερα;''). Οι πίτες είναι από τα αγαπημένα μου πιάτα. Έχουν κάτι το feel-good , προσφέρουν ζεστασιά και δεν ξέρω γιατί αλλά επιδρούν χαλαρωτικά! Απ'όλες τις πίτες που κυκλοφορούν η κοτόπιτα ίσως είναι η αγαπημένη μου. Είχα όμως τρομερά παράπονα από τον εαυτό μου γιατί δεν απέφευγα τη χρήση κρέμας γάλακτος, αντίθετα την επιζητούσα. Μέχρι που βρήκα ένα κολπάκι, έβγαλα την κρέμα κι η κοτόπιτα έβγαλε φτερά κι απογειώθηκε!

Ready , steady , cook αγαπητοί μου...the best chicken pie in town!

Κοτόπιτα (των 3 υλικών)

Τι θα χρειαστείτε : 
1 κοτοπουλάκι (από εκείνα που δεν twitt-άρουν) , κρεμμύδι , καρότο , σέλινο και τελοσπάντων ό,τι άλλο βάζετε όταν βράζετε ένα κοτόπουλο, πχ ένα φύλλο δάφνης και λίγο θυμάρι φτιάχνουν εξαιρετικούς ζωμούς.
2 πράσα ψιλοκομμένα
2 φλιτζάνια τυρί γραβιέρα τριμμένη (ή εμεντάλ + παρμεζάνα)
αλάτι
πιπέρι

Επίσης (για τη ζύμη):
400 γρ αλεύρι για όλες τις χρήσεις
7 κουταλιές σούπας ελαιόλαδο
160 ml χλιαρό νερό
1 κουταλιά σούπας λευκό ξίδι

Τέλος:
1 αυγό
1/4 φλιτζάνι γάλα
1/4 φλιτζάνι ελαιόλαδο






Τι θα κάνετε: Βράζετε το κοτόπουλο για μία ώρα περίπου σε χαμηλή φωτιά με τα διάφορα λαχανικά και μυρωδικά, συν αλατοπίπερο. Ο ζωμός που θα προκύψει ΔΕΝ θα πεταχτεί, κρατήστε τον για μελλοντική χρήση αντί των άνοστων κύβων. Όταν το κοτόπουλο βράσει αφήστε το για λίγο να κρυώσει, μετά  ξεκοκκαλίστε και  ψιλοκόψτε.
Φτιάξτε τη ζύμη. Ανακατέψτε όλα τα υλικά μαζί μέχρι να επιτευχθεί μια ομοιογενής ζύμη. Τυλίξτε την σε μεμβράνη κι αφήστε την να ξεκουραστεί. Σοτάρετε σε λίγο ελαιόλαδο τα πράσσα. Προσθέστε στο τηγάνι το ψιλοκομμένο κοτόπουλο και συνεχίστε για λίγο το σοτάρισμα. Μεταφέρετε το μίγμα σε ένα μεγάλο μπολ και προσθέστε και το τυρί. Κόψτε τη ζύμη στα δύο κι ανοίξτε δύο φύλλα με τον πλάστη. Λαδώστε ένα ταψί, στρώστε το ένα φύλλο. Ρίξτε πάνω τη γέμιση κι απλώστε ομοιόμορφα. Τοποθετείτε από πάνω το δεύτερο φύλλο και κλείνετε όμορφα γύρω γύρω τα δύο φύλλα. Χαρακώνετε την πίτα σε αρκετά σημεία. Σε ένα μικρό μπολ χτυπάτε το αυγό με το γάλα και το λάδι. Το μίγμα αυτό το ρίχνετε σιγά σιγά σε όλη την επιφάνεια της πίτας και το αφήνετε να το "πιει" . 
Ψήνετε για 40 λεπτά περίπου στους 180 βαθμούς μέχρι η πίτα να πάρει όμορφη ψημένη όψη. Μπορεί να χρειαστεί λιγότερος χρόνος.



Τι θα πιείτε:Δακρυσμένοι καθώς είστε , συνοδέψτε την κοτόπιτα με Αγιωργίτικο Ορεινό Ήλιο της Semeli 2007. Επιτέλους ένα καλό ελληνικό ερυθρό κρασί που έχει κάτω από 10 ευρώ!!! (6,80 για την ακρίβεια). Κι έχει από εκείνους (τελείωνε Crispy ...) τους πλαστικούς φελλούς (ΤΕΛΕΙΩΝΕ....). Καλά ντε , μην φωνάζετε , θα μιλήσουμε άλλη φορά για φελλούς.

Tips: Όσοι δεν έχετε χρόνο να ξεκοκκαλίζετε , αγοράστε τα έτοιμα καθαρισμένα και φιλεταρισμένα κομμάτια κοτόπουλου. Δεν το συνιστώ αλλά στην ανάγκη... 


Υ.Γ.: Όσοι φτάσατε μέχρι εδώ σας ευχαριστώ....Αν και...Κι εσείς θα με ευχαριστείτε στο τέλος για την πίτα!

Μεσογειακή quiche , τάρτα , πίτα; Πες την όπως θες!

Αλλά όταν τη δοκιμάσεις θα τη λατρέψεις. Για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή , ένας Αμερικανός στο Παρίσι μας έδωσε την καταπληκτική ιδέα της γέμισης , μια γλυκύτατη Παριζιάνα την πανέξυπνη σε σύλληψη βάση για την πίτα και μια ξεροκέφαλη Ελληνίδα έκανε ως συνήθως τα δικά της -για το καλό σας! Την ονόμασα Μεσογειακή γιατί στη γέμιση έχουμε την παρουσία του Χαβιέ Μπαρντέμ της ισπανικής γαστρονομίας! Οπότε Ελλάς , Ισπανία , Γαλλία , μια ισχυρή και συγκλονιστική για τον ουρανίσκο γευστική συμμαχία.
Ενωμένοι ορμάμε στην κουζίνα :

Μεσογειακή Πίτα

(διασκευή από συνταγή του David Lebovitz)

Υλικά για τη βάση : 
250 γρ αλεύρι , 1 κουταλάκι αλάτι , 1 κουταλάκι αποξηραμένα μυρωδικά όπως δεντρολίβανο , θυμάρι , ματζουράνα , 60 ml ελαιόλαδο , 120 ml κρύο νερό.

Υλικά για τη γέμιση : 
1 καλό ματσάκι φρέσκο κρεμμυδάκι το οποίο θα ψιλοκόψετε σε ροδέλες , 80 - 100 γρ τσορίθο - ο Μπαρντέμ που λέγαμε!- , 1 κουτί ρικότα ή ανθότυρο , κι επειδή σας σκέφτομαι και νοιάζομαι για σας, αφαίρεσα τις απίστευτες ποσότητες θερμίδων της κρέμας γάλακτος που έχει η συνταγή και πρόσθεσα αντ'αυτής 1/2 φλιτζάνι ξυνόγαλο ! Μια χαρά! Επίσης θα χρειαστείτε 1/2 ποτήρι γάλα , 1 αυγό κι αλατοπίπερο!

Πώς φτιάχνουμε τη βάση : Ανακατεύουμε το αλεύρι με τα μυρωδικά και το αλάτι σ'ένα μπωλ. Προσθέτουμε το λάδι και ανακατεύουμε λίγο μ'ένα πηρούνι. Προσθέτουμε το νερό , δουλεύουμε για λίγο με το πηρούνι και μετά ξεκινάμε το ζύμωμα με τα χεράκια μας. Θα δέσει αμέσως η ζύμη , μην ανησυχείτε. Βάλτε την πάνω σε μια επιφάνεια , πασπαλίστε την με αλεύρι κι αρχίστε με έντονες και ζωηρές κινήσεις να την ανοίγετε και να την διπλώνετε (στα τέσσερα σαν πετσέτα!) για λίγη ώρα. Μεταφέρετε τη ζύμη σε λαδωμένο ταψί για τάρτες (μέχρι διαμέτρου 30 εκ. ) κι απλώστε την όμορφα κι ομοιόμορφα. Ό,τι περισσεύει αφαιρέστε το , τι το κοιτάτε! Βάλτε το ταψί στο ψυγείο για μισή ώρα τουλάχιστον. Και τώρα προσοχή , προσοχή σε αυτό που θα σας πω : Πριν ρίξετε τη γέμιση πάνω από τη βάση , τρυπήστε την -τη βάση- με πηρούνι σε διάφορα σημεία - αλλιώς θα σας βγει ετοιμόγεννη από το φούρνο! Όσο είναι η βάση στο ψυγείο ετοιμάστε τη γέμιση. Σε λίγο λάδι , σωτάρετε τα φρέσκα κρεμμυδάκια μέχρι να μαλακώσουν και μη - θα σας μαλώσω- μην τα αφήσετε να μαυρίσουν στο σωτάρισμα. Αλατοπιπερώστε ελαφρώς κι αφήστε τα να κρυώσουν.

Προθερμάνετε το φούρνο στους 200 βαθμούς.

Σ'ένα μεγάλο μπωλ ανακατέψτε τη ρικότα μέχρι να κρεμοποιηθεί -άκου τώρα λέξη!- , μετά προσθέστε το αυγό , το ξυνόγαλο και το γάλα , ανακατώστε , ρίξτε το τσορίθο , τέλος τα κρεμμυδάκια τα σωταρισμένα , δοκιμάστε αν θέλει κι άλλο αλατοπιπέρισμα -προβλέπω οι φιλόλογοι να μού κάνουν μήνυση σήμερα!- απλώστε τη γέμιση στη βάση-ε, ε, ε, τι σας είπα και ξεχάσατε κιόλας; Τρυπήστε τη βάση , τρυπήστε τη βάση , τρυπ... - και ψήστε για 20-30 λεπτά , μέχρι η πίτα να πάρει εκείνο το ωραίο καφέ-χρυσαφί χρώμα που προκαλεί ασυνείδητα σιελόρροια!!

Θα τη λατρέψετε την πίτα ! Κι εμένα που σας την φίλεψα!!! Μόνο οι φιλόλογοι θα με μισήσουν σήμερα!

Μία Μοναδική Μακεδονική Μελιτζανόπιτα.

Όσοι μαγειρεύουν , φαντάζομαι ότι έχουν συνταγές που οι οικείοι τους τούς ζητάνε επανειλημμένα κι ενίοτε... απεγνωσμένα να μαγειρέψουν. Από το καλοκαίρι -πάνε 3-4 χρόνια- που πρωτόφτιαξα αυτήν την πίτα , κάθε τέτοια εποχή όλοι όσοι την έχουν δοκιμάσει μού ζητούν να τη φτιάξω. Και καλά κάνουν! Είναι μια από τις ωραιότερες και πιο νόστιμες πίτες που έχω δοκιμάσει , είναι εξαιρετική στο συνδυασμό των υλικών κι εκείνη η ''άτιμη'' η μελιτζάνα έχει ξεγελάσει πολλούς - οι περισσότεροι νομίζουν ότι τρώνε κρεατόπιτα. Είναι επίσης εντυπωσιακή η αμεσότατη αντίδραση όσων την δοκιμάζουν. Με την πρώτη μπουκιά ''πέφτουν ξεροί'' : ''φοβερή!'' , ''τέλεια!'' , ''μα τι λουκούμι είναι αυτό το πράγμα!'' . ''πεντεγλύκισμα!'' και πάει λέγοντας. Και πιστέψτε με, δεν έχει να κάνει με μαγειρικές δεινότητες -ο καθένας μπορεί να τη φτιάξει- αλλά είναι όλα αυτά τα υλικά μαζί που μπλέκουν τόσο όμορφα και τόσο σωστά.

Τη συνταγή την είχα βρει σ'ένα από τα πρώτα τεύχη του ''Γαστρονόμου'' ( μηνιαίο ένθετο της Καθημερινής ). Δυστυχώς έχω κρατήσει μόνο το φύλλο με τη συνταγή , οπότε δε θυμάμαι μήνα κι έτος (λυπάμαι , είμαι απαράδεκτη). Πάντως είναι συνταγή του συνεργάτη του περιοδικού, Αλέξανδρου Γιώτη. Τον θυμάμαι που τον έβλεπα σε μια εκπομπή του σε κρατικό κανάλι. Ήταν λίγο αυστηρός, μού θύμιζε καθηγητή Φυσικής που μόλις του είχες απαντήσει λάθος. Μπρρρ.... Αλλά γράφει πολύ ωραίες συνταγές , έχω κι άλλη μία δική του που κάνει ''στράκες'' , από νησί όμως αυτή.
Ετοιμαστείτε τώρα να γευθείτε την πιο ωραία μελιτζανόπιτα της ζωής σας:

Μακεδονική Μελιτζανόπιτα.

του Αλέξανδρου Γιώτη (από το περιοδικό Γαστρονόμος)

Υλικά :
 3 μελιτζάνες φλάσκες σε φέτες (δεν αναφέρεται πάχος αλλά υπολογίστε 1/2 εκ. Το χάρακα! Το χάρακα!) , 8-10 κρεμμυδάκια φρέσκα ψιλοκομμένα σε ροδέλες , 1 1/2 φλιτζάνι γραβιέρα Νάξου σε κύβους, 1 φλιτζάνι γραβιέρα Δωδώνης (αγελάδος) σε κύβους , 1 φλιτζάνι καρυδόψιχα , 1 κουταλάκι γλυκού κύμινο , αλάτι , πιπέρι , σουσάμι , λάδι , 24 φύλλα κρούστας.

Αφήνουμε τις μελιτζάνες σε φέτες, αλατισμένες , 1 ώρα στο σουρωτήρι. Τις ξεπλένουμε , τις στεγνώνουμε με απορροφητικό χαρτί , τις αλείφουμε με λάδι και τις ψήνουμε στο φούρνο ώστε να φύγουν τα υγρά τους αλλά όχι να μαυρίσουν (από το κακό τους , τέτοια ταλαιπωρία πια!). Λοιπόν, όσο κάνετε όλη αυτή τη δουλειά με τις μελιτζάνες στα χρονικά κενά κάντε τα εξής: Σωτάρετε σε λίγο λάδι το κρεμμυδάκι μέχρι να μαλακώσει. Ετοιμάστε τα τυριά αν δεν τα έχετε ήδη ετοιμάσει (το ότι κόβονται σε κύβους δεν σημαίνει ότι πρέπει να το κάνετε ντε και καλά έτσι. Τρίψτε τα στο χοντρό αν βαριέστε τη...γεωμετρία). Σ'ένα μεγάλο μπωλ ανακατέψτε το κρεμμυδάκι , τα τυριά , το καρύδι , το κύμινο και το πιπέρι. Μόλις κρυώσουν λίγο οι μελιτζάνες ψιλοκόψτε τις και ανακατέψτε τις με τα υπόλοιπα υλικά. Προθερμαίνετε το φούρνο στους 200 βαθμούς. Διπλώστε δύο φύλλα κρούστας στη μέση , αφού πρώτα τις αλείψετε με λάδι. Απλώστε στο μάκρος 4-5 κουταλιές γέμιση. Γυρίζετε τις άκρες των φύλλων προς τα μέσα και τυλίγετε σε μακρόστενα ρολά. Επαναλαμβάνετε ώσπου να τελειώσουν τα φύλλα. Βάζετε τα ρολά σε λαδωμένο ταψί. Ρίχνετε σουσαμάκι από πάνω και ψήνετε για περίπου 45 λεπτά.

Λίγα λόγια για τα τυριά. Έχω κάνει κάποιες αλλαγές , πρώτον για να μην έχω προβλήματα με το Νόμο , μπορεί να μου ζητούν τα ρέστα με πνευματικά δικαιώματα- στην Ελλάδα είμαστε και λίγο εύθικτοι - κι όσο να'ναι στον ''Γαστρονόμο'' θα έχουν καλύτερους δικηγόρους από εμένα , που απ'ότι θυμάμαι δεν είχα ποτέ δικηγόρο. Ο άλλος λόγος είναι ότι όταν πρωτοέφτιαξα τη συνταγή δεν έβρισκα μπάτζο. Η κανονική συνταγή πρότεινε γραβιέρα (δεν διευκρίνιζε τι είδους) και μπάτζο αλλά εγώ το γύρισα σε μια γραβιέρα γλυκιά , νησιώτικη και μία πιο αλμυρή στεριανή. Εσείς κάντε ό,τι συνδυασμό θέλετε, προσέξτε μόνο να μην είναι και τα δύο τυριά αλμυρά.

Σήμερα σας έχω το ελεύθερο. Μπορείτε να πιείτε μπύρα αν θέλετε - αλλά είπαμε όχι αναψυκτικά!

Κολοκυθόπιτα εκ της Λιγουρίας ορμώμενη.

Μιας και τις δύο προηγούμενες Τετάρτες βρεθήκαμε -γαστρονομικά τουλάχιστον- στη βορειοδυτική Ιταλία ( Πιεμόντε & Λομβαρδία) , λέω να παραμείνουμε στην περιοχή αλλά να κατέβουμε στα παραθαλάσσια μέρη και συγκεκριμένα στη Λιγουρία. Για κάποιο λόγο , η κουζίνα της περιοχής αυτής μού είναι τρομερά ενδιαφέρουσα κι αν έπρεπε να διαλέξω μια cucina regionale της Belpaese μάλλον θα διάλεγα την κουζίνα πέριξ της γοητευτικής Γένοβας.
Μια μικρή παρένθεση για την Ιταλική κουζίνα. Δίνει την εντύπωση ότι γεωγραφικά είναι κάτι ενιαίο. Το αντίθετο. Κάθε επαρχία της Ιταλίας έχει τη δική της -πολύ χαρακτηριστική- κουζίνα και τα τοπικά προϊόντα συναντώνται με επιμονή στις τοπικές συνταγές. Κλείνει η πολύ μικρή παρένθεση την οποία αργότερα, σε άλλη ανάρτηση θα αναπτύξω ενδελεχώς. Μη σας ζαλίζω τώρα με λεπτομέρειες , κάνει και ζέστη.

Η σημερινή συνταγή είναι μια κολοκυθόπιτα , απλή αλλά εξαιρετική , αρωματική (χάρις στην τσαχπίνα μαντζουράνα) και τρώγεται πολύ ευχάριστα και την επόμενη μέρα. Δεν θα σας πάρει πάνω από 1/2 ώρα για την προετοιμασία και το ψήσιμο κρατά το πολύ 45 λεπτά.

Αllora, andiamo subito alla cucina!

Κολοκυθόπιτα Λιγουρίας

(από το περιοδικό Sale&Pepe τεύχος Ιούλιος 2008)

Υλικά : 500 γρ αλεύρι (για όλες τις χρήσεις αν είστε αναποφάσιστοι) , 800 γρ κολοκυθάκια (φρέσκα , τρυφερά και λαμπερά) , 1 κρεμμύδι (μη χρησιμοποιήσετε κόκκινο) , 2 σκελίδες σκόρδο , 150 γρ ρύζι (το οποίο θα έχετε μισοβράσει) , 2 αυγά , 100 γρ παρμεζάνα φρε-σκο-τριμ-μέ-νη ( βάλτε κάτι παραπάνω , δε μας βλέπει κανείς!) , 1 μικρό κουταλάκι μαντζουράνα (φευ, χρησιμοποίησα αποξηραμένη ) , λάδι , αλάτι , πιπέρι.

Ζυμώνετε το αλεύρι με 5 κουταλιές λάδι , 1 πρέζα αλάτι και 250 ml νερό χλιαρό. Θα σχηματιστεί μια ζύμη την οποία θα αφήσετε στην άκρη για να ετοιμάσετε τη γέμιση. Όπως είπαμε το ρύζι θα το έχετε βράσει στο μισό του κανονικού του χρόνου και θα το έχετε κρυώσει. Κόβετε τα κολοκυθάκι σε μισές ροδέλες πάχους 0,5 εκ. (Το χάρακα! Το χάρακα!). Σε μέτρια φωτιά σωτάρετε το σκόρδο (κόψτε στο μισό τις σκελίδες κι αφαιρέστε τις μόλις ολοκληρωθεί το τηγάνισμα) με το κρεμμύδι. Προσθέτετε το κολοκυθάκι , τη ματζουράνα , αλάτι και πιπέρι και τηγανίζετε για 5-6 λεπτά περίπου μέχρι να μαλακώσουν τα κολοκυθάκια. Σ' ένα μπολ χτυπάτε τ' αυγά με το τυρί. Προσθέτετε το ρύζι και τα κολοκυθάκια αφού έχουν κρυώσει λίγο . Αλείφετε με λίγο λάδι τον πάτο ενός ταψιού διαμέτρου 22 εκ. Κόβετε τη ζύμη στα δύο κι ανοίγετε σε 2 στρογγυλά φύλλα. Τοποθετείτε το ένα φύλλο στο ταψί , από πάνω απλώνετε τη γέμιση και τέλος σκεπάζετε με το 2ο φύλλο. Κλείνετε όμορφα κι ωραία (κι όχι τσαπατσούλικα όπως έκανε βιαστικά η Crispy) το σημείο ένωσης των 2 φύλλων (αυτό τελικά είναι το πιο ωραίο κομμάτι της πίτας όταν την τρως!). Ψήνετε για 45 λεπτά περίπου στους 180 βαθμούς.

Συνοδέψαμε την πίτα μας με το πλέον κλασσικό λευκό του καλοκαιριού, το Κτήμα Γεροβασιλείου 2008. Όπως πάντα , ήταν εξαιρετικό.

Πουρές εδώ , πουρές εκεί.

Αυτήν την εβδομάδα έτυχε κι έφτιαξα δυο φορές πουρέ, με διαφορετικό τρόπο και για διαφορετικά πιάτα. Αλλά καλύτερα ας πάρω τα πράγματα από την αρχή. Αν είμαι η βασίλισσα της κουζίνας μου, τότε υπασπιστής μου αυτόν τον καιρό είναι αναμφίβολα ο ... Gordon Ramsay! Αφού τα έχει βρει δύσκολα με λίστες κι αστέρια (και,...χμ..., κάτι μικροσκάνδαλα) είπε να έρθει στην κουζίνα της Crispy να ηρεμήσει λίγο. Η πολύτιμη παρουσία του επιτυγχάνεται , βέβαια, μέσα από το τελευταίο του βιβλίο ''Great british pub food'' (Yes, once again laddies and lassies!). Φαντάζομαι ότι από μέσα σας θα μουρμουρίζετε ''Όχι πάλι!'' αλλά ναι παιδιά μου το βιβλίο διαθέτει νοστιμότατες και σχετικά εύκολες συνταγές. Έχω ενθουσιαστεί τόσο πολύ που ήδη έχω φτιάξει 4 (!) πιάτα που προτείνει , πράγμα που συμβαίνει σπάνια με τα βιβλία μαγειρικής που πέφτουν στα χέρια μου. Φευ , το νιώθω ότι δε συμμερίζεστε τον ενθουσιασμό μου αλλά ειλικρινά είναι εξαιρετικά νόστιμα. Πάμε να δούμε τώρα τι συνέβη με εκείνους τους πουρέδες.

1. Πουρές με μουστάρδα.

Να σας συστήσω τον ''Πατατάκια''

Για 1 κιλό πατάτες θα χρειαστείτε : 150 γρ. κρέμα γάλακτος , 75 ml γάλα , 75 γρ. βούτυρο (κομμένο σε μικρά κυβάκια), 2 1/2 κουταλάκια του γλυκού μουστάρδα με ολόκληρο το σιναπόσπορο , αλατοπίπερο.

Καθαρίζουμε τις πατάτες , τις κόβουμε σε μεγάλια κομμάτια και τις βράζουμε. Ανάλογα με την ποικιλία και το μέγεθος της πατάτας θα μας πάρει 15-20 λεπτά. Μόλις βράσουν τις στραγγίζουμε και τις περνάμε από το μύλο ή ό,τι άλλο διαθέτουμε (πχ εγώ έχω τον ''Πατατάκια''). Ζεσταίνουμε την κρέμα γάλακτος , το γάλα και το βούτυρο σε χαμηλή φωτιά μέχρι να λιώσει το βούτυρο. Ρίχνουμε το μίγμα αυτό σιγά σιγά στις πατάτες ανακατεύοντας συγχρόνως . Τέλος προσθέτουμε τη μουστάρδα , αλάτι, πιπέρι κι ανακατεύουμε λίγο.

Αυτά από τον ''υπασπιστή'' μου. 

Προσέξτε τη μουστάρδα που θα βάλετε. Να είναι οπωσδήποτε καλής ποιότητας και να έχει ολόκληρους τους σπόρους. Στο βιβλίο ο πουρές αυτός συνοδεύει λουκάνικα. Εμείς αγοράσαμε κάτι εξαιρετικές κρητικές καπνιστές μπριζόλες (που δεν θέλουν παρά 5-6 λεπτά ψήσιμο) από γνωστό ντελικατέσσεν της Σταδίου κι έτσι συνοδέψαμε αυτόν τον απίστευτα νόστιμο πουρέ με ωραίο τρυφερό χοιρινό. Αυτά συνέβησαν χθες.

Πριν λίγες μέρες πέρασε από εδώ ο μικρός αδερφός ο οποίος ...είναι ο τελευταίος άνθρωπος στη Γη που θα γινόταν χορτοφάγος! Δεν είχα πολύ χρόνο στη διάθεσή μου εκείνη τη μέρα αλλά ο καλός μου ''υπασπιστής'', μού χτύπησε φιλικά τον ώμο , με καθησύχασε και άνοιξε το βιβλίο του σε μια συνταγή που ονομαζόταν cottage pie with Guinness. ''Βρε Gordon'' , του λέω ''αυτό δεν είναι το shepherd's pie;'' Με αγριοκοίταξε αλλά δε μού μίλησε. ''Και κάτι άλλο , ρε συ Gordon, (είχαμε αποκτήσει μια οικειότητα) αυτό το shepherd's pie δε θυμίζει εκείνο το γαλλικό hachis parmentier;'' Απαξίωσε να μού απαντήσει , άνοιξε το ψυγείο , άρπαξε την τελευταία Guinness και την ήπιε μονορούφι κι εγώ τον κοιτούσα αποσβολωμένη!  How the f*** , -για να χρησιμοποιήσω την πιπεράτη γλώσσα του- θα έφτιαχνα το cottage pie;;;Αχ , βρε Gordon , σε τι μπελάδες με βάζεις... Να όμως που ο καλός bro Alex, ως από μηχανής θεός εμφανίστηκε με μια guinness στο χέρι. Κι έτσι φτιάξαμε:

2. Cottage pie με μπύρα Guinness

One more piece for Alex.

Διασκευασμένη συνταγή από το βιβλίο του Gordon Ramsay ''Great British Pub Food''

Υλικά: 900 γρ. άπαχο μοσχαρίσιο κιμά , 3 μέτρια κρεμμύδια ψιλοκομμένα , 2 σκελίδες σκόρδο , 2 ώριμες ντομάτες ψιλοκομμένες , 2 κουταλιές σούπας πελτέ , 300 ml ζωμό (λαχανικών , κότας , βοδινού ό,τι θέλετε) , 1 μικρό καρότο τριμμένο , λίγο σέλερι ψιλοκομμένο , λίγο λάδι , 1 κιλό πατάτες , 50 γρ. βούτυρο , 2/3 φλιτζανιού παρμεζάνα ή γραβιέρα (ή και τα δύο) , 1 κρόκο αυγού , 330 ml μαύρη μπύρα , 4-5 κουταλιές worchestershire sauce

Σε μια κατσαρόλα σοτάρουμε μόνο του τον κιμά μέχρι να πιεί τα νερά του και να μην υπάρχουν ''ζγουρμπούλια'' (αν δεν ξέρετε τι σημαίνει ειδοποιείστε). Προσθέτουμε λίγο λάδι, το σκόρδο και το κρεμμύδι , σοτάρουμε λίγο ακόμα και προσθέτουμε το καρότο και το σέλινο. Αφού σοταριστούν ρίχνουμε την μπύρα και τη worchestershire sauce κι αφήνουμε μέχρι να εξατμιστεί σχεδόν όλη η μπύρα. Προσθέτουμε  το ζωμό, τις ντομάτες και τον πελτέ, αλατοπιπερώνουμε και το αφήνουμε να σιγοβράσει μέχρι να πιει τελείως (μα τελείως ) τα υγρά του.

Ενώ ετοιμάζεται ο κιμάς ανάβουμε το φούρνο στους 180 βαθμούς να προθερμανθεί .Εν τω μεταξύ καθαρίζουμε και βράζουμε τις πατάτες. Τις περνάμε από το μύλο και προσθέτουμε το βούτυρο , το τυρί (όχι όλο , κρατήστε μια κουταλιά στην άκρη) και τον κρόκο. Αλατοπιπερώνουμε. Ανακατώνουμε καλά. Σ'ένα ταψί απλώνουμε τον κιμά. Διαλέξτε ένα ταψί με τέτοια διάμετρο που η στρώση του κιμά να έχει ύψος τουλάχιστον 1 εκ. Απλώστε τον πουρέ από πάνω ομοιόμορφα , ρίξτε το υπόλοιπο τυρί (ρίξτε και λίγο παραπάνω αν θέλετε) και ψήστε για 30 λεπτά περίπου μέχρι να αποκτήσει εκείνο το ωραίο χρυσό χρώμα του gratin.

Σερβίρεται με άφθονη... Guinness!!!

Τα αστέρια του Gordon , το νέο του βιβλίο & μια ελληνική διασκευή σε συνταγή του

Μόλις χθες έμαθα ότι ο Gordon Ramsay έπαθε πανωλεθρία στα βραβεία του San Pellegrino για τα 50 καλύτερα εστιατόρια του κόσμου. Το εστιατόριό του στο Chelsea που έχει τ' όνομά του δεν κατάφερε να μπει ούτε καν στην longlist για τα 100 καλύτερα εστιατόρια , τη στιγμή που το 2008 το συγκεκριμένο εστιατόριο ήταν στην 13η θέση. Μόνο το άλλο του εστιατόριο -ένα από τα πολλά που έχει τελοσπάντων- το Maze κατάφερε και πήρε την 91η θέση . Βέβαια το ομώνυμο λονδρέζικο εστιατόριο παραμένει το μοναδικό της πόλης με 3 αστέρια Michelin οπότε ..fair enough.

Τη Μ. Εβδομάδα το έτερον ήμισυ ήθελε να μού αγοράσει ένα βιβλίο -όπως κάνει άλλωστε κάθε Χριστούγεννα, Πάσχα, γιορτή, γενέθλια, επικείμενα ταξίδια κλπ. Μπαίνοντας στο βιβλιοπωλείο κατευθύνθηκα προς το τμήμα μαγειρικής για να πέσω πάνω στο τελευταίο βιβλίο του Gordon Ramsay ''Great British Pub Food''. Ξεκίνησα να το ξεφυλλίζω με ενθουσιασμό κι ο ενθουσιασμός αυτός ήταν που έπεισε το έτερον ήμισυ να μού το αγοράσει. Λοιπόν, το βιβλίο αυτό έχει ορισμένες πολύ ενδιαφέρουσες συνταγές, κυρίως όσον αφορά το κεφάλαιο πίτες . Οι πίτες είναι από τα αγαπημένα μου φαγητά έχουν μια, πως να το πω,...αίσθηση σπιτική, θαλπωρής κι είμαι σίγουρη ότι οι περισσότεροι τρελλαινόμαστε για

σπανακόπιτες, τυρόπιτες, κοτόπιτες κλπ. Στο κεφάλαιο τάρτες το βιβλίο ξεκινά με πίτα σπαραγγιών. Καθόλου άσχημα σκέφτομαι μιας και τα σπαράγγια είναι στην εποχή τους. Όμως στη συνταγή του Gordon έκανα κάποιες αλλαγές κι η πίτα απέκτησε ένα κάποιο ελληνικό άρωμα. Καταρχήν αντί για τυρί τσένταρ χρησιμοποίησα γραβιέρα Νάξου -υπέροχη!- κι αντί για ήμερα σπαράγγια χρησιμοποίησα άγρια -έχω τις πηγές μου!- κι έτσι έδωσα στην πίτα μια ρουστίκ χροιά. Θα μπορούσα να φτιάξω μια κλασσική ζύμη λαδιού όπως συνήθως, αλλά προτίμησα να δοκιμάσω τη shortcrust pastry έτσι όπως τη δίνει το βιβλίο. Δεν την είχα ξαναφτιάξει. Για πρώτη απόπειρα μού δίνω 5/10. Με πίεζε βλέπετε ο χρόνος κι η συγκεκριμένη ζύμη θέλει το χρόνο της. Gordon dear ,γιατί δεν τα λες αυτά από την αρχή;

Η ελληνική συμμετοχή!

Πίτα με σπαράγγια alla Gordon Ramsay

Για τη ζύμη θα χρειαστείτε:

200 γρ αλεύρι
100 γρ βούτυρο κομμένο σε κύβους (να έχει μόλις βγει από το ψυγείο)
3-4 κουταλιές παγωμένο νερό

Για τη γέμιση θα χρειαστείτε:

3-4 φρέσκα κρεμμυδάκια ψιλοκομμένα
300 γρ σπαράγγια καθαρισμένα από το σκληρό κοτσάνι
2 αυγά συν 2 κρόκους αυγών
250 ml κρέμα γάλακτος (όσοι τη μισείτε αντικαταστήστε την με γιαούρτι, δεν εγγυώμαι όμως για το αποτέλεσμα!!!)
100 γρ γραβιέρα τριμμένη
λίγο λάδι
αλάτι
πιπέρι


Ετοιμάστε τη ζύμη.
Σ' ένα μπολ ανακατέψτε το αλεύρι με το (πολύ κρύο) βούτυρο μέχρι το μίγμα να θυμίζει τρίμματα από ψωμί. Προσθέστε το νερό και ζυμώστε μέχρι να γίνει ομοιογενής η ζύμη. Αν είναι πολύ στεγνή προσθέστε λίγο νερό- αλλά πολύ λίγο! Διπλώστε την με μεμβράνη κι αφήστε την τουλάχιστον για μισή ώρα στο ψυγείο. Η αλήθεια είναι ότι όσο περισσότερο μείνει στο ψυγείο τόσο το καλύτερο.

Προθερμάνετε τον φούρνο στους 200 βαθμούς. Σε ένα ταψί ειδικό για τάρτες απλώστε τη ζύμη. Στρώστε από πάνω αντικολλητικό χαρτί κουζίνας και μερικά ξερά φασόλια και ψήστε ''τυφλά'' για 15 λεπτά περίπου. Βγάλτε το χαρτί και τα φασόλια και ψήστε για άλλα 5 λεπτά. Αφήστε την στην άκρη να κρυώσει.
Σ'ένα τηγάνι σωτάρετε σε λίγο λάδι τα φρέσκα κρεμμυδάκια. Αλατοπιπερώστε. Αφήστε τα να κρυώσουν. Σε μια κατσαρόλα με νερό που βράζει, βάλτε τα σπαράγγια για 2-3 λεπτά. Ξεβγάλτε τα κρύο νερό. Αν χρησιμοποιείτε χοντρά, ήμερα σπαράγγια κόψτε τα στα δύο.
Χτυπήστε σ'ένα μπολ τα αυγά και τους κρόκους με την κρέμα. Προσθέστε τα 3/4 του τυριού κι αλατοπιπερώστε.
Απλώστε το μισό του υπόλοιπου τυριού στην ημιψημένη ζύμη, κι από πάνω από το τυρί τα σωταρισμένα κρεμμυδάκια. Απλώστε τα σπαράγγια, κι από πάνω από αυτά ρίξτε προσεκτικά το μίγμα κρέμα-αυγών. Ρίξτε από πάνω το υπόλοιπο τυρί και ψήστε για 35-40 λεπτά μέχρι η πίτα να πάρει από πάνω εκείνο το υπέροχο καφέ-χρυσαφί χρώμα που την κάνει τόσο λαχταριστή!


Η πίτα ετοιμάστηκε και ψήθηκε ενώ άκουγα τον τελευταίο δίσκο των Hidden Cameras, το εξαιρετικό Awoo. Πάρτε μια γεύση:http://www.youtube.com/watch?v=a1uV5oHMPoA&feature=PlayList&p=B2BA8037D0A8C06F&playnext=1&playnext_from=PL&index=24

Συνοδέψαμε την πίτα μας με Chateau Nico Lazaridi 2008 λευκό. Το εν λόγω κρασί περιέχει τις ποικιλίες Sauvignon blanc & Ugni blanc.

Πρασόπιτα ''φιδίσια'', δηλαδή στριφτή!

Προχθές στη λαϊκή αγόρασα λίγα πράσα μην έχοντας ουσιαστικά στο νου με ποιο τρόπο θα τα μαγείρευα. Τελικά σκέφτηκα να φτιάξω μια πίτα και γιατί όχι, στο τέλος να τη στρίψω. Το ότι της έδωσα ένα, ας το πούμε, ''φιδίσιο'' λουκ μάλλον οφείλεται στο γεγονός ότι τις τελευταίες μέρες άκουσα δύο ειδήσεις για φίδια που μ' έκαναν να ανατριχιάσω. Στην 1η είδηση ένας ένοικος ξενοδοχείου κάπου στην Ολλανδία βρήκε στο μπάνιο του έναν πύθωνα (!!!) , ενώ η 2η είδηση μας ενημέρωσε ότι επιστήμονες ανακάλυψαν την ύπαρξη προϊστορικού φιδιού μήκους 45 ποδιών!!! Μπρρρρ , πρέπει να ομολογήσω ότι με το συγκεκριμένο είδος ζώου δεν τα πάω καθόλου καλά- δεν αντέχω να το βλέπω ούτε ζωγραφιστό...

Αντίθετα, με τις πίτες τα πάω πάρα πολύ καλά και γενικά μου φαίνεται ότι όλοι οι Έλληνες τα πάμε καλά με τις πίτες.

Πρασόπιτα στριφτή

Για τη ζύμη θα χρειαστούμε : 300 γρ. αλεύρι , 5 κουταλιές σούπας λάδι , 120 ml χλιαρό νερό , 1 πρέζα αλάτι, 1 κουταλάκι του γλυκού λευκό ξίδι.

Για τη γέμιση θα χρειαστούμε : 4 πράσα μέτρια ( να είναι φρέσκα και τρυφερά) , 1/2 φλιτζάνι φρέσκο κρεμμυδάκι ψιλοκομμένο , 250 γρ. φρέσκο ανθότυρο , 1 φλιτζάνι κεφαλοτύρι ( ή όποιο πικάντικο τυρί σας αρέσει) , 1 αυγό , αλάτι , πιπέρι , λάδι.

Ετοιμάζουμε πρώτα τη ζύμη. Ανακατεύουμε σε μια γαβάθα τα υλικά όλα μαζί. Σε 2-3 λεπτά θα έχει σχηματιστεί μια συμπαγής ζύμη. Την τυλίγουμε με μεμβράνη και την αφήνουμε στην άκρη.

Ετοιμάζουμε τη γέμιση. Ψιλοκόβουμε τα πράσα και τα σοτάρουμε σε λίγο λάδι με τα κρεμμυδάκια. Προσέχουμε να μην πάρουν σκούρο χρώμα. Αφού σοταριστούν , τα αφήνουμε για λίγο να κρυώσουν. Χτυπάμε σ' ένα μπολ τα τυριά με το αυγό. Προσθέτουμε τα σοταρισμένα πράσα & κρεμμυδάκια , αλάτι και πιπέρι.

Ανοίγουμε τη ζύμη σε μακριές, λεπτές λουρίδες. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το μηχάνημα με το οποίο ανοίγουμε φύλλα για ζυμαρικά αλλιώς με τον πλάστη. Γεμίζουμε κατά μήκος του φύλλου και κλείνουμε από πάνω προσεκτικά ''τσιμπώντας'' το φύλλο. Το κουλουριάζουμε στο ταψί (φανταστείτε πώς κουλουριάζεται ένα φίδι!!!) περνάμε το φύλλο από πάνω με λάδι κι αν θέλουμε ρίχνουμε λίγο σουσάμι. Ψήνουμε στους 160 βαθμούς για 35-40 λεπτά.