Στον απόηχο ενός γλυκόπικρου Σεπτέμβρη

Όπως κάθε Σεπτέμβρη, έτσι και φέτος, βρεθήκαμε στο ετήσιο Φεστιβάλ Κυκλαδικής Γαστρονομίας "Νικόλαος Τσελεμεντές" , στην Σίφνο. Από την πρώτη φορά πριν 11 χρόνια, όπου τα περίπτερα ήταν όλα κι όλα 5, φτάσαμε στα 40 και πλέον περίπτερα και με αντιπροσωπείες ακόμα και από το εξωτερικό!
Ωραία πράγματα συμβαίνουν πάνω στον Αρτεμώνα, το αρχοντοχώρι της Σίφνου, κέφι, άφθονο φαγητό και ποτό, κι όλο και κάποια συνταγή θα καταφέρουμε να ανακαλύψουμε! Όπως άλλωστε και φέτος, αφού δοκιμάσαμε ένα πιάτο από την Κύθνο κι ενθουσιαστήκαμε,  οι κυρίες που βρίσκονταν στο περίπτερο του νησιού με χαρά μας έδωσαν την συνταγή. Μια συνταγή που αναδεικνύει την τέχνη της Κυκλαδίτικης κουζίνας να φέρνει στο τραπέζι πιάτα νοστιμότατα και χορταστικά με τα πιο απλά υλικά.

Μαυρομάτικα φασόλια με κριθαράκι (συνταγή από την Κύθνο)

Για 3 πιάτα

150 γρ μαυρομάτικα (τα μουλιάζουμε για λίγο)
100 γρ κριθαράκι χονδρό
1 λευκό κρεμμύδι ψιλοκομμένο
1 κλωνάρι σέλερι κομμένο σε μικρά κομμάτια*
2 ντομάτες τριμμένες
αλάτι
ελαιόλαδο
ζεστό νερό

*Οι κυρίες από την Κύθνο μου είπαν ότι βάζουν σέλινο κι άφθονο μάλιστα. Προσωπικά προτιμώ το σέλερυ λόγω γεύσης κι αρώματος. Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε όποιο από τα δύο υλικά θέλετε αλλά σε άφθονη ποσότητα!

Σε μια κατσαρόλα ζεσταίνουμε λίγο ελαιόλαδο (3-4 κουταλιές) σε μέτρια προς δυνατή φωτιά. Σε αυτό σοτάρουμε το κρεμμύδι και το σέλινο, μέχρι να μαλακώσουν- προσοχή να μην αρχίσει να μαυρίζει το κρεμμύδι.
Ρίχνουμε την τομάτα και 2 ποτήρια ζεστό νερό. Περιμένουμε να πάρει βράση και ρίχνουμε τα μαυρομάτικα. Χαμηλώνουμε ένα βαθμό κι αφήνουμε να σιγοβράσει με σκεπασμένη την κατσαρόλα. Στα περίπου 40-45 λεπτά τα φασόλια θα είναι al dente. Ελέγχουμε το νερό, αν είναι πολύ στεγνό ρίχνουμε 1 ποτήρι ακόμα, και ρίχνουμε το κριθαράκι. Αλατώνουμε κι αφήνουμε το κριθαράκι να μαγειρευτεί, περίπου 12-15 λεπτά για να γίνει al dente. Ανακατώνουμε όσο πιο συχνά γίνεται γιατί το κριθαράκι έχει την τάση να κολλά στον πάτο της κατσαρόλας. Εν τω μεταξύ ελέγχουμε την ποσότητα του νερού. Αν θέλουμε πηχτό το φαγητό δεν ρίχνουμε άλλο, αν το θέλουμε πιο "σούπα" συμπληρώνουμε.

Το φαγητό σερβίρεται άνετα ζεστό ή χλιαρό αλλά πάντα με ένα καλό ροζέ κρασί! Ακαταμάχητος συνδυασμός με το Ροζέ Φτέρη της Troupis Winery!

Θα αναφερθώ τώρα σε συγκεκριμένη εταιρία, κάτι που δεν συνηθίζω εκτός αν πρόκειται για κρασί, αλλά αξίζει να το κανω για κάποιους λόγους που με απασχολούν ως καταναλώτρια.
Λίγα λόγια για τα μαυρομάτικα φασόλια.
Είναι μάλλον δύσκολο να βρει κανείς ελληνικά στα μεγάλα σούπερμαρκετ. Οι περισσότερες εταιρίες που συσκευάζουν μαυρομάτικα έχουν πάνω στις συσκευασίες τους ενδείξεις του στυλ "Made in   E.U." (Όταν βλέπω την συγκεκριμένη ένδειξη μουτρώνω, εντάξει το ξέρω ότι επιτρέπεται από τους νόμους της ΕΕ αλλά είναι τόσο γενικό κι αόριστο για τον καταναλωτή) ή "Συσκευάζεται στην Ελλάδα" (Χμ, γιατί δεν αναφέρεται η καταγωγή του προϊόντος;). Μόνο μία εταιρία, όσον αφορά τα όσπρια, η Αgrino  γράφει πάντα τον τόπο καταγωγής του προϊόντος, ελληνικό ή μη, πάντα με λεπτομέρειες, πάντα με την μέγιστη ποιότητα ως στόχο. Έχει και μαυρομάτικα Φενεού που δεν βρήκα, έχει και Μαδαγασκάρης! Ναι, Μαγαδασκάρης από εκείνο το νησί που μας δίνει εκείνη την ωραία βανίλια, κι η εταιρία δεν μου το έκρυψε κι εγώ την εμπιστεύτηκα γιατί ξέρω ότι έχει την ποιότητα ως σημαία αλλά και την ειλικρίνεια. Σημαντικό στοιχείο για εμάς τους καταναλωτές.

Φωτογραφίες από το φεστιβάλ, εδώ:

Comfort me with food.

Δύσκολοι καιροί γενικώς, εντός κι εκτός, και στη γειτονιά μας και στην άλλη άκρη του κόσμου. Σεισμοί, πόλεμοι, οικονομικές κρίσεις, ρατσισμός, φασισμός, ανεργία, αβεβαιότητα για το μέλλον.

Προς το παρόν μαγειρεύουμε και τρώμε σε αγαπημένα εστιατόρια γιατί το καλό φαγητό είναι όσο να'ναι μια παρηγοριά. Και πολλές φορές δεν χρειάζεται να ξοδευτείς πολύ για να απολαύσεις ένα πραγματικά καλό φαγητό. Τα σκεφτόμουν όλα αυτά φτιάχνοντας για πολλοστή φορά το τελευταίο διάστημα το πιάτο που ακολουθεί. Απλό σε σύλληψη, απλά τα υλικά του αλλά ειλικρινά τόσο νόστιμο που μου φτιάχνει τη διάθεση!

Κοτόπουλο με ρύζι (μαγειρεμένα στην ίδια κατσαρόλα)

Για 4 άτομα

4 μπούτια (με το σπαλομοίρι) κοτόπουλο
1 μεγάλο λευκό κρεμμύδι κομμένο σε λεπτές φέτες
1 λίτρο ζωμό κοτόπουλου (κατά προτίμηση σπιτικό, αν χρησιμοποιήσετε έτοιμο προτιμήστε καλής ποιότητας*)
320 γρ ρύζι κίτρινο parboiled
1/2 κοφτό κουταλάκι γλυκού σαφράν σε σκόνη
μαϊντανό ψιλοκομμένο (2-3 κουταλιές)
αλάτι
πιπέρι
ελαιόλαδο

Σε μια κατσαρόλα ή σε ένα βαθύ τηγάνι, ζεσταίνουμε, σε μέτρια προς δυνατή φωτιά, λίγο ελαιόλαδο. Προσθέτουμε το κρεμμύδι, λίγο αλάτι και πιπέρι και σοτάρουμε έως ότου μαλακώσει. Ρίχνουμε τα κομμάτια κοτόπουλου και σοτάρουμε κι από τις δύο πλευρές προσέχοντας να μην καεί το κρεμμύδι. Ρίχνουμε τα 3/4 του ζωμού, χαμηλώνουμε στο μέτριο, σκεπάζουμε κι αφήνουμε να μαγειρευτεί για 45 λεπτά περίπου- εξαρτάται από το μέγεθος του κοτόπουλου κι αν είναι απλό, bio ή ελευθέρας βοσκής. Ξεσκεπάζουμε- το μεγαλύτερο μέρος του ζωμού θα βρίσκεται ακόμα στην κατσαρόλα- προσθέτουμε το σαφράν κι ανακατώνουμε ελαφρώς. Προσθέτουμε το ρύζι, ανακατώνουμε κι αφήνουμε να βράσει έως al dente. Καθώς μαγειρεύεται το ρύζι, ελέγχουμε τα υγρά έτσι ώστε να μην ξεμείνει. Αν χρειάζεται υγρό ρίχνουμε από τον ζωμό που έχουμε φυλάξει- κι αν τυχόν τελειώσει κι αυτός συμπληρώνουμε με ζεστό νερό. Στο τέλος-μετά από 10-15 λεπτά-, το ρύζι θα έχει βράσει όσο πρέπει και στην κατσαρόλα θα έχουν απομείνει ελάχιστα υγρά. Ρίχνουμε το μαϊντανό, αφήνουμε να ηρεμήσει 3-4 λεπτά και σερβίρουμε.

Για κρασί που θα συνοδεύσει το πιάτο προτείνω το Κλίμα Καραβιτάκη Βιδιανό 2015 . Φέτος ανακάλυψα πόσο ξεχωριστή και -κατά κάποιο τρόπο- παράξενη ποικιλία είναι το Βιδιανό. Το συγκεκριμένο ταιριάζει γάντι με το κοτόπουλο όπως είναι μαγειρεμένο -χάρις ίσως και στη διακριτική παρουσία του σαφράν. Ποιος ξέρει...

*Είμαι από αυτούς που δεν ντρέπονται να πουν ότι χρησιμοποιούν πότε πότε κύβους ζωμών (πριν πέσετε να με "λιντσάρετε" για το βαρύ τούτο γαστρονομικό "αμάρτημα", να σας πω ότι δεν θεωρώ καθόλου ποταπή τη χρήση τους, για πολλούς λόγους τους οποίους βαριέμαι να συζητήσουμε τώρα, αλλά αν θέλετε να το θέσω το θέμα επί τάπητος για επόμενη φορά πολύ ευχαρίστως να το κάνω ☺)  κι ότι τα τελευταία χρόνια χρησιμοποιώ μόνο αυτά. Είναι βιολογικά, είναι λίγο ακριβά αλλά έχουν ελάχιστο αλάτι και το αποτέλεσμα είναι ικανοποιητικό. 

Σκόρπιες σημειώσεις (#11)

Σήμερα θα ασχοληθούμε με μπύρες. Συγκεκριμένα θα ασχοληθούμε με μπύρες ελληνικής παραγωγής, που πια δεν είναι λίγες, μιας και σχεδόν κάθε νομός έχει τη μικροζυθοποιϊα του! Ένα φαινόμενο -μια μόδα;- που προσωπικά βρίσκω πολύ ευχάριστο κι εποικοδομητικό, άλλωστε στον Έλληνα πάντα άρεσε η μπύρα, απορώ μάλιστα γιατί άργησε τόσο πολύ η εμφάνιση τοπικών παραγωγών. Υπήρχαν κάποιες που είχαν εμφανιστεί εδώ και λίγα χρόνια, όμως θες η κρίση, θες η μανία του Έλληνα να αντιγράφει καλές προσπάθειες, ήρθε στο τέλος ο καιρός που δεν προλαβαίνουμε πια τις νέες ετικέτες! Είπα ''ετικέτες'' κι έτσι έρχομαι στο κυρίως θέμα της ανάρτησης. Διότι όπως κι αν το κάνουμε δεν θεωρούμαι ειδική στην μπυρογνωσία (υπάρχουν ανάλογα blog που κάνουν εξαιρετική δουλειά) εν τούτοις θα ήθελα να πω -να γράψω μάλλον- τη γνώμη μου για τις ετικέτες των ελληνικών μπυρών:

Γενικά το φαινόμενο ''ετικέτα'' σε ελληνικά προϊόντα δημιουργεί ποικίλες εντυπώσεις. Παλιότερα οι ετικέτες (ιδιαίτερα προϊόντων που ήθελαν να τονίσουν την ελληνικότητα τους) περιείχαν οτιδήποτε θεωρούνταν ''ελληνικότατο'': Κίονες, αρχαιοελληνικές προτομές θεών, εκκλησούλες με σήμαντρα, γαϊδουράκια, βουκολικά τοπία, γιαγιάδες με τσεμπέρια και...φυσικά όλα αυτά πλαισιώνονταν  από μαιάνδρους. Τα χρώματα που κυριαρχούσαν ήταν -αναπόφευκτα- το γαλάζιο και το λευκό. Με τα χρόνια, αρκετές εταιρίες προσπάθησαν να ξεπεράσουν την συγκεκριμένη αισθητική άποψη , άλλες κόλλησαν κι είναι ακόμα κολλημένες και επιμένουν ελληνικά. Κοιτούσα τις ετικέτες 4 ελληνικών μπυρών που βρέθηκαν ταυτόχρονα στο ψυγείο μου κι είπα να τις ''αναλύσω''. Τις φωτογράφισα ως άλλες διαγωνιζόμενες σε καλλιστεία

και τα συμπεράσματα είναι τα εξής:
Ξεκινάμε από την καλύτερη ετικέτα για να οδηγηθούμε σιγά σιγά στη χειρότερη.

1. Η μπύρα ΝΗΣΟΣ παίρνει άνετα τον τίτλο της μπύρας με την πιο κομψή ετικέτα. Όμορφα απλή, με σωστά χρώματα, ενώ αποφεύγονται τα κλισέ. Λίγα λόγια είναι γραμμένα επάνω, μόνο ό,τι χρειάζεται να γνωρίζει ο καταναλωτής.

2. Η μπύρα ΝΕΔΑ κρατά σχετικά χαμηλούς τους τόνους στην ντεκορασιόν της ετικέτας της. Η μόνη αντίδραση που έχω όταν την βλέπω είναι να θυμάμαι τον ...Αστερίξ! Ποιος ξέρει γιατί....;

3. Στη μπύρα VOLKAN δεν μου κάθεται καλά το όνομα. Μου κάνει κάτι σε απεχθή βαρόνο. Επίσης εκείνο το ενεργό ηφαίστειο που εικονίζεται στην ετικέτα με την κόκκινη σκόνη-λάβα να πετάγεται έξω από την ετικέτα (!) έχει κάτι το δυσοίωνο!

4. Το βραβείο της χειρότερης ετικέτας δίδεται δικαιωματικά στην μπύρα BLUE MAK. Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψει κανείς το τι γίνεται πάνω σε αυτήν. Από το ίδιο το όνομα της (χαϊδευτικό για... Γαλάζιος Μακεδόνας;) ως το κιονόκρανο πάνω στο οποίο είναι χαραγμένη η λέξη ''μπύρα'', κι από τον Αλεξάντερ δε Γκρέιτ που φιγουράρει στη μέση πλαισιωμένος από μαιάνδρους βεβαίως βεβαίως, ως την κρυμμένη μες τον κίονα ελληνική σημαία.

Για να μην είμαι άδικη, όλες οι μπύρες που εικονίζονται είναι καλές έως πολύ καλές και δεν έχουν να ζηλέψουν σε τίποτα από γνωστές εισαγόμενες. Μάλιστα φίλος από το κατάστημα του οποίου προμηθεύτηκα την Blue Mak, μου είπε ότι η συγκεκριμένη μπύρα έχει φανατικούς οπαδούς αρκετοί από τους οποίους είναι ξένοι -κι οι οποίοι ποσώς ενδιαφέρονται για την αισθητική της ετικέτας της!!
Οι Άγγλοι έχουν μια παροιμία που λέει να μην κρίνεις ποτέ ένα βιβλίο από το εξώφυλλο του. Αντίστοιχα θα μπορούσαμε να πούμε ότι ποτέ δεν πρέπει να κρίνουμε μια μπύρα -και δη ελληνική- από την ετικέτα της!

***

Λοιπόν, και στις σημερινές μας ''σκόρπιες σημειώσεις'' έχουμε θέμα για κρασί. Όμως δεν θα παρουσιάσουμε ένα συγκεκριμένο κρασί όπως κάναμε τις προηγούμενες φορές, αν κι έχουμε πιει αρκετά εντυπωσιακά κρασιά το τελευταίο διάστημα. Αντί αυτού θα δημοσιεύσουμε έναν ενδιαφέροντα και καλοφτιαγμένο ταμπλό που θα σας βοηθήσει να συνδυάσετε σωστά κρασί και τυρί. Το βρήκαμε στο facebook,  μας άρεσε, το βρήκαμε χρήσιμο και το μοιραζόμαστε μαζί σας:

***

Πριν τελειώσω, θα απαντήσω σε μια ερώτηση που μου ήρθε μέσω του καλού μου ρουφιάνου blogger statistics : ''Πώς τρώγεται η ωμή μελιτζάνα'' ήταν η αναπάντεχη ερώτηση. Απάντηση: Δεν. Τρώγεται. Ωμή. Εκτός κι αν την βρίσκεις (ο καθείς με τα βίτσια του) τρώγοντας θεόπικρα λαχανικά ή είσαι εθισμένος/η στην σολανίνη. Είτε το ένα ισχύει, είτε το άλλο, σου εύχομαι καλή τύχη!

***

Α, ναι! Μην το ξεχάσω! Όσοι ενδιαφέρεστε για αστυνομικά μυθιστορήματα, εδώ θα διαβάσετε τον δικό μου κατάλογο για το φετινό καλοκαίρι. Όσοι πιστοί του είδους, περιμένω τις απόψεις σας.

Σκόρπιες σημειώσεις (#10)

1. Κι εγένετο το ....cronut! Με γονείς το γαλλικό κρουασάν και το αμερικάνικο ντόνατ, το cronut εμφανίστηκε στη Νέα Υόρκη με μεγάλη επιτυχία κι έχει σκοπό να παραγκωνίσει τα cupcake (αμήν και πότε, του εύχομαι κάθε επιτυχία!).

2. Πολύ καλά πήγαν τα ελληνικά κρασιά στη συλλογή μεταλλίων τόσο από το Decanter, όσο κι από το Concours Mondial de Bruxelles. Εδώ θα βρείτε το σύνδεσμο όπου θα δείτε ποια ελληνικά κρασιά βραβεύτηκαν από το περιοδικό Decanter. Κι εδώ θα δείτε τις βραβεύσεις από το concours των Βρυξελλών.

3. Παραλαμβάνουμε το βραβείο μας από την mookies , την οποία ευχαριστούμε πάρα πολύ! Και συγχρόνως ζητάμε συγγνώμη διότι αργήσαμε στην παραλαβή! Φευ...

Κατά την παραλαβή πρέπει να απαντηθούν 9 αδιάκριτες (;) ερωτήσεις. Πάμε:

1) Τι σας οδήγησε να ξεκινήσετε το blog σας. 
Η αγάπη για το φαγητό, τον κινηματογράφο και τα ταξίδια.

 
2) Ποιο το θέμα του blog σας/με τι ασχολείται.

Με τα τρία αγαπημένα θέματα που μόλις ανέφερα, πολύ περισσότερο πια -και σχεδόν αποκλειστικά- με το πρώτο.

3) Από πού βρίσκετε την έμπνευσή σας. 

Από την μεγάλη αγάπη μου για τα τρία αγαπημένα θέματα που προαναφέραμε!

   

4) Σχεδιάζετε από πριν το περιεχόμενο του blog σας; 

Ποτέ! Οι καλύτερες αναρτήσεις έχουν προκύψει σε κατάσταση ''τρικυμία εν κρανίω!''

    

5) Έχετε νέες ιδέες για το blog σας;

Κάθε μέρα, κάθε ώρα, σε κάθε μπουκιά που τρώω!

6) Πόσο χρόνο αφιερώνετε στο blog σας.

Άλλοτε περισσότερο κι άλλοτε λιγότερο από όσο του αξίζει.

7) Ποια είναι η καλύτερη στιγμή για εσάς να δημιουργήσετε;

Όταν είμαι σε μεγάλα κέφια.

8) Τι θα θέλατε να ξέρει ο κόσμος για εσάς;

Ότι λατρεύω τη θάλασσα!  

9) Ποια είναι τα χόμπι σας.

Διάβασμα, σινεμά, ταξίδια (με το νου ή με βαπόρια).

Μετά απ'όλα αυτά τα αδιάκριτα και ...αποκαλυπτικά, το βραβείο πρέπει να μοιραστεί σε 11 ακόμα blogger,  αλλά στη μικρή μας μπλογκόσφαιρα νομίζω ότι όλες λίγο πολύ έχουμε βραβευτεί.

4. Κάθε εποχή με πιάνει μανία με συγκεκριμένη ποικιλία κρασιού. Για το φετινό καλοκαίρι -γιατί με τέτοιες καιρικές συνθήκες για καλοκαίρι μιλάμε πια- επέλεξα να δοκιμάσω όσο το δυνατόν περισσότερα κρασιά από Μαλαγουζιά! Έχω δοκιμάσει αρκετά και η αναζήτηση - κι η απόλαυση!- συνεχίζεται! 

Τελευταία δοκίμασα αυτό:

Ένα λευκό από Μαλαγουζιά το οποίο προέκυψε από τη συνεργασία του Κτήματος Ρωξάνη  Μάτσα με την εταιρία Μπουτάρη. Το κρασί αυτό με εξέπληξε και με ενθουσίασε με την πρώτη γουλιά. Διότι μου αποκάλυψε νέες -πιο αρωματικές κι όχι μόνο- πτυχές αυτής της εξαιρετικά κομψής λευκής ελληνικής ποικιλίας. Μπορεί να είναι trend  η Μαλαγουζιά αλλά χαίρομαι γι'αυτό. Είναι μια ποικιλία με τρομερή γοητεία που δίνει λευκά με αρώματα στα οποία δεν μας έχουν συνηθίσει άλλες λευκές ελληνικές ποικιλίες. Περισσότερες πληροφορίες για το συγκεκριμένο κρασί: εδώ.

5. Τέλος, μια συνταγή. Βγήκε αυθόρμητα, με αφορμή μάλλον κάτι καταπληκτικές λιαστές ντομάτες που βρήκα και ψητό κοτόπουλο που είχε μείνει από το μεσημέρι. Προέκυψε μια ευχάριστη σπαγγετάδα, κατάλληλη για την εποχή και άραγμα στο μπαλκόνι με καλή παρέα.

 Λινγκουίνι με κοτόπουλο και λιαστή ντομάτα

Για 4 πιάτα

Κοτόπουλο ψητό leftover το οποίο έχουμε ψιλοκόψει (περίπου 1/2 ). Αν δεν υπάρχει κοτόπουλο που έχει περισσέψει μπορούμε να αγοράσουμε από το ψητοπωλείο της γειτονιάς αλλιώς χρησιμοποιούμε φρέσκο ωμό, το οποίο θα ψιλοκόψουμε και θα τηγανίσουμε για λίγη ώρα μόνο του. 

2 σκελίδες σκόρδο ψιλοκομμένες

8-10 ντομάτες λιαστές ψιλοκομμένες

3-4 κουταλιές κάππαρη την οποία θα έχουμε ξαρμυρίσει

το ξύσμα ενός λεμονιού + το χυμό του

1 πακέτο λινγκουίνι ή σπαγγέτι 

λίγο ελαιόλαδο

αλάτι 

πιπέρι

μπούκοβο 

Σε μια κατσαρόλα φέρνουμε σε σημείο βρασμού άφθονο αλατισμένο νερό. Ρίχνουμε τα ζυμαρικά και τα βράζουμε al dente. Κρατάμε μισό φλιτζάνι από το νερό στο οποίο βράζουν  τα ζυμαρικά.

Σε ένα τηγάνι ζεσταίνουμε λίγο ελαιόλαδο. Σε αυτό σοτάρουμε το μπούκοβο, το ξύσμα λεμονιού και το σκόρδο.  Ρίχνουμε το κοτόπουλο ψιλοκομμένο, την κάππαρη και τις λιαστές ντομάτες. Σοτάρουμε για λίγα λεπτά ακόμα.

Στραγγίζουμε τα ζυμαρικά, τα ρίχνουμε στο τηγάνι με τα υπόλοιπα υλικά, προσθέτουμε όσο νερό -εκείνο που κρατήσαμε από τα ζυμαρικά- χρειάζεται και το χυμό του λεμονιού. Ανακατώνουμε καλά. Πιπερώνουμε και σερβίρουμε αμέσως. 

   

Update : Μόλις είδα (από link του New wines of Greece στο facebook) ένα άρθρο-ύμνο της New York Times για τα ελληνικά λευκά. Ναυαρχίδα βέβαια είναι τα λευκά της Σαντορίνης, όπως θα διαπιστώσετε στο άρθρο αυτό με τον πολύ όμορφο τίτλο! 

Ταιριάζουμε;

Σε προηγούμενη ανάρτηση αναφέρθηκα στην μεγάλη μου αγάπη για τα σπαράγγια. Τώρα που είναι η εποχή τους προσπαθώ να τα απολαμβάνω όσο το δυνατόν περισσότερο και κυρίως τα άγρια.

Βέβαια μες την πόλη είναι κάπως δύσκολη η εύρεση τους αλλά αν σκάσεις 5 ευρώ στον λαϊκατζή, ένα ματσάκι άγρια σπαράγγια θα γίνουν δικά σου. Αυτήν την εβδομάδα ένα τέτοιο ματσάκι έγινε δικό μου με 3 ευρώ ( Μπα! Πώς κι έτσι εν μέσω μνημονίου και με την τρόικα να σεργιανίζει πέρα δώθε!) Τα έφτιαξα, που λέτε, με τον γνωστό κλασικό τρόπο: Ομελέτα!

Ομελέτα με άγρια σπαράγγια

Καθάρισα τα σπαράγγια (καθάρισμα σπαραγγιών σημαίνει ότι κόβω και πετάω το σκληρό κάτω μέρος και κρατώ το νόστιμο και τρυφερό πάνω μέρος) και τα έβαλα στο τηγάνι με λίγο νερό. Το τηγάνι το έβαλα στη φωτιά και άφησα τα σπαράγγια να βράσουν. Δεν έβαλα αλάτι στο νερό- καλό είναι να αποφεύγεται στα άγρια. Μόλις σώθηκε το νερό, δοκίμασα να δω αν είχαν μαλακώσει. Είχαν -αν δεν είχαν μαλακώσει θα πρόσθετα νερό και θα τα έβραζα για λίγο ακόμη.  Αφού λοιπόν ήταν έτοιμα, έριξα λάδι στα οποία τα σοτάρισα για λίγο και μετά έριξα τέσσερα χτυπημένα αυγά με αλάτι και πιπέρι κι έψησα την ομελέτα.

Ωραία! Τώρα φαντάζομαι ότι αναρωτιέστε ''τι έπαθε αυτή και μας σερβίρει μια απλή ομελέτα'' κι επιπροσθέτως ''Καλά από αυτήν όλα να τα περιμένεις''. Σας άκουσα! Μην το αρνείστε!
Το ζήτημα είναι αλλού. Στο ταίριασμα. Ή στα ταιριάσματα.
Είναι παγκοσμίως γνωστό ότι το σπαράγγι λατρεύει το αυγό και ναι, τα αισθήματα είναι αμοιβαία.
Είναι επίσης γνωστό ότι τα σπαράγγια είναι ένας ''κρυπτονίτης''! Όσοι είστε παθιασμένοι με τις περιπέτειες του Σούπερμαν θα γνωρίζετε τι εστί ''Κρυπτονίτης'' (για τους μη γνωρίζοντες είναι ένα ραδιενεργό υλικό που έχει την ικανότητα να αποδυναμώνει τον υπερφυσικό ήρωα από τις σούπερ ιδιότητες του). ''Κρυπτονίτης'' όμως για τους οινολάτρεις θεωρούνται εκείνα τα φαγώσιμα υλικά που δεν ταιριάζουν εύκολα με κρασιά, μια λάθος επιλογή κρασιού για έναν ''κρυπτονίτη'' μπορεί να τα τινάξει όλα στον αέρα. Είναι αυτό που λέμε με απλά λόγια ότι ''το κρασί κλοτσάει'' -αν και δεν φταίει το κρασί αλλά η ιδιόμορφη γεύση αυτού που τρώμε.
Η ομελέτα με σπαράγγια είναι ένα πάρα πολύ δύσκολο πιάτο όταν θες να το ταιριάξεις με κρασί. Κάτι τα αυγά αλλά κυρίως τα σπαράγγια δεν σε αφήνουν με πολλές επιλογές. Το κρασί πρέπει να είναι λευκό, να μην έχει περάσει από βαρέλι και να ΄χει βοτανικές νότες. Το αυγό είναι λίγο πιο ευέλικτο και πιο ....posh μιας και ταιριάζει με κάποια κόκκινα κρασιά αλλά κυρίως με την σαμπάνια! Είναι το πρώτο πράγμα που μαθαίνεις όταν κάνεις wine pairing για αυγά!
Λοιπόν, ψάχναμε για τον ''κουμπάρο'' του ευτυχισμένου ζεύγους αυγό-σπαράγγι και το βρήκαμε σε ένα κρητικό κρασί. Αυτό:

Όσο πρέπει διακριτικό σε αρώματα για να αντέξει το σπαράγγι και με οξύτητα όση χρειαζόταν για να υποδεχθεί το αυγό. Σούπερ ισορροπία!


Info: Εκτός από τον όρο ''κρυπτονίτης'' ενίοτε χρησιμοποιείται κι ο όρος ''boogeyman'' (δηλαδή ...μπαμπούλας). Υπάρχουν όντως κάποια φαγητά που είναι εφιάλτης για τα κρασιά!

Tip: Πίσω στα σπαράγγια. Αν τυχόν θέλετε να τα διατηρήσετε για λίγες μέρες στο ψυγείο καλό είναι να τα τυλίξτε σε χαρτί. Θα διατηρήσουν με αυτόν τον τρόπο την φρεσκάδα τους. Αν , από την άλλη, θέλετε να τα διατηρήσετε για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, καθαρίστε τα, ζεματίστε, αφήστε τα να κρυώσουν και βάλτε τα στην κατάψυξη. 

Σκόρπιες σημειώσεις (#8)

1. Το θέμα έχει ως εξής: Όταν καλούμε χορτοφάγους σπίτι μας για φαγητό, αυτοί έχουν την απαίτηση να σεβαστούμε την διατροφική τους συνήθεια κι έτσι κάνουμε αναγκαστικά. Όταν όμως χορτοφάγοι μας καλούν σπίτι τους, τι γίνεται; Πρέπει για άλλη μια φορά να σεβαστούμε τις δικές τους διατροφικές συνήθειες; Αλήθεια, γιατί πάντα βγαίνουν από πάνω οι χορτοφάγοι; Δείτε πώς ένας κρεατοφάγος αντιμετώπισε την κατάσταση σε επεισόδιο αγγλικής χιουμοριστικής σειράς. Προσοχή, βλέπεται μόνο από ανθρώπους που έχουν χιούμορ!

Μεταξύ μας, ένα δίκιο το έχει ο κρεατοφάγος!


2. Μας κοψοχόλιασε η Amazon αλλά επιτέλους το βιβλίο της Deb του smitten kitchen - ίσως του πιο διάσημου food blog- είναι πια στα χέρια μας. Εξαιρετικό, πανέμορφο, πληθωρικό, ανεπιτήδευτο! Αυτές είναι οι πρώτες εντυπώσεις! Οι περισσότερες συνταγές -αν όχι όλες- είναι απόλυτα εφαρμόσιμες, υπάρχει αναλυτικότατη περιγραφή, υπάρχει το γνωστό, καλό χιούμορ της Deb κι υπάρχουν οι υπέροχες φωτογραφίες της. Αλλά αυτό που μετρά είναι οι συνταγές, οι οποίες καλύπτουν όλη την γκάμα της....διατροφικής πυραμίδας χωρίς ενοχές!

Υπάρχουν στο internet πολλά (ξένα) food blog τα οποία είναι εξαιρετικά από άποψη αισθητικής, με πανέμορφο σχεδιασμό και φωτογραφίες αριστουργηματικές. Όταν όμως πας να διαβάσεις  τις συνταγές, απελπίζεσαι από τη βαρεμάρα. Τα 9/10 των συνταγών έχουν κινόα -που είναι πολύ της μοδός- και το υπόλοιπο 1/10 είναι granolas -άλλη μόδα κι αυτή. Οι θερμίδες της κάθε συνταγής δεν ξεπερνούν τις 100, ενώ πάνω από τις μισές είναι σαλάτες σε διάφορους χρωματικούς συνδυασμούς. Μην με παρεξηγείτε, αγαπώ και τρώω σαλάτες και θα το αποδείξω ευθύς αμέσως. Αλλά αν κάπου κερδίζει η Deb είναι στην ποικιλία συνταγών κι υλικών και φυσικά στην πληθωρικότητα -της ίδιας και των συνταγών της. Επιτέλους μια food blogger που είναι chubby και δεν ντρέπεται να φωτογραφηθεί με τα παραπανίσια κιλά της! Γιατί η πλειονότητα των food blogger είναι λες και μόλις κατέβηκαν από τις πασαρέλες της τελευταίας εβδομάδας μόδας στο Παρίσι!

3.Λοιπόν, πάνε μέρες που ήθελα να φτιάξω μια κάπως διαφορετική σαλάτα με παντζάρι -που λατρεύω. Έτσι έβρασα μερικά παντζάρια τα οποία έκοψα σε ροδέλες. Καθάρισα 2 πορτοκάλια από τα οποία αφαίρεσα όσο το δυνατόν περισσότερο από τη λευκή ψίχα. Έσπασα μερικά καρύδια κι έτριψα με τα χέρια την ψίχα. Έφτιαξα την εξής βινεγκρέτ -η οποία είναι η στάνταρ που φτιάχνω για πράσινες σαλάτες: 1 κουταλάκι γλυκού μέλι θυμαρίσιο, 1 κουτάλι σούπας μουστάρδας τύπου Dijon, 2 κουταλιές ξίδι βαλσαμικό, λίγο ελαιόλαδο. Τα χτύπησα πολύ καλά σε ένα μπολ. Σε ένα πιάτο έστρωσα το παντζάρι , το πορτοκάλι από πάνω, τα καρύδια και τέλος έριξα την βινεγκρέτ. Υπέροχη και στη γεύση και στα χρώματα.

4. Το κρασί της εβδομάδας. Τούτο το κρασί που λέτε, είναι από τα πιο όμορφα και συγχρόνως πιο παράξενα λευκά που έχω πιει! Μου το σύστησαν στο Oinoscent για να το συνοδέψω με συγκεκριμένο πιάτο -παρεμπιπτόντως τα παιδιά του Oinoscent δίνουν πολύ καλές συμβουλές! Οι πρώτες γουλιές με άφησαν άφωνη! Από οξύτητα και σώμα είναι άψογο, κομψότατο αλλά η γεύση του είναι αποκάλυψη!  Εσπεριδοειδή και βότανα με τα δεύτερα να κυριαρχούν και περισσότερο από όλα νότες δάφνης -εξ ου και το όνομα της ποικιλίας! Οι Κρητικοί έχουν αρχίσει να εντυπωσιάζουν και με τα λευκά κρασιά τους (για λευκό κρητικό κρασί θα μιλήσουμε και στην επόμενη ανάρτηση). Αν το δοκιμάσετε συνιστώ να είναι αρκετά παγωμένο, τουλάχιστον έτσι το ευχαριστήθηκα εγώ. Επί τη ευκαιρία να πω ότι τα κρασιά που προτείνω, τα προτείνω καθαρά από ενθουσιασμό κι αγάπη για αυτά. Δεν είμαι οινολόγος, δεν είμαι sommelier κι ούτε προτίθεμαι να παριστάνω ότι είμαι. Αλλά αγαπώ πάρα πολύ το κρασί και ξέρετε.... ο βήχας κι ο έρωτας για το κρασί δεν κρύβονται!

Με αυτά και με αυτά δεν έχω παρά να σας ευχηθώ καλή εβδομάδα.

Σκόρπιες σημειώσεις (#7)

 Χαλαρές οι σκόρπιες σημειώσεις σήμερα. Τούτη η Κυριακή προμηνύεται υπέροχη, η άνοιξη έχει μπει για τα καλά, η μέρα είναι για βόλτες, συναντήσεις με φίλους για καφέ ή φαγητό. Ή για ημιμαραθώνιο! Εν τω μεταξύ, σήμερα οι Καθολικοί, Προτεστάντες και λοιποί χριστιανοί πλην ημών γιορτάζουν το Πάσχα. Εμείς γιορτάζουμε...... την αλλαγή της ώρας. Για να είμαι ειλικρινής, μισώ τις αλλαγές της ώρας ιδιαίτερα της θερινής και δεν είναι λίγες οι φορές που με έχει βάλει σε μπελάδες. Θυμάμαι παλιότερα έφτανε πια Δευτέρα για να διαπιστώσω ότι η ώρα είχε πάει μία ώρα μπρος ή πίσω! Τώρα πια απέκτησα τη συνήθεια των γιαγιάδων κι αλλάζω την ώρα από το προηγούμενο βράδυ! O tempora....

 Το blog ποτέ δεν έκρυψε ότι είναι φανατικά αντί-hipster! Έτσι λοιπόν με χαρά σας παρουσιάζει -ιδιαίτερα όσοι είστε ιδιοκτήτες εστιατορίων θα ενθουσιαστείτε- μια συσκευή που παγιδεύει...hipsters! Είναι πια γνωστή η απέχθεια του blog για την αντιπαθέστατη αυτή ράτσα αλλά φαίνεται ότι είναι και πολλοί άλλοι στον υπόλοιπο κόσμο που δεν την αντέχουν! Προχθές στην πολύ καλή σατιρική εφημερίδα ''Το Κουλούρι'' διαβάσαμε το κορυφαίο κείμενο που τους σατιρίζει με τον πιο εύστοχο τρόπο. Γελάσαμε μέχρι δακρύων και λυτρωθήκαμε!  Μέχρι πρότινος νομίζαμε ότι ήμαστε οι μόνοι που τους γύριζαν τα άντερα όταν τους βλέπαμε να παρελαύνουν με αυθάδικο, κενό ύφος στα ''trendy'' σημεία των Αθηνών. Εξαιτίας τους εγκαταλείψαμε δύο αγαπημένα στέκια όταν είδαμε ότι άρχιζαν να κατακλύζονται από τις αποκρουστικές παρουσίες τους- η ομοιότητα μεταξύ τους είναι ανατριχιαστική. Πριν μερικούς μήνες στη Lifo είχαν αναγγείλει τον θάνατο του hipster, δυστυχώς έπεσαν έξω, δεν υπολόγισαν την αντοχή της αλαζονείας του απεχθέστατου είδους.

Αρκετά όμως με τους hipsters! Πάμε στην Gwyneth. Θυμάστε που στις προηγούμενες ''Σκόρπιες σημειώσεις'' είχαμε μιλήσει για την αυστηρή δίαιτα στην οποία έχει υποβάλλει την οικογένεια της; Ε, λοιπόν Gwyneth, σου έχω ένα κακό νέο : Ο άντρας σου το έχει ρίξει στα ...γαριδάκια! Φαντάζομαι τι κρεβατομουρμούρα έπεσε εκείνο το βράδυ, λυπάμαι τον δόλιο τον Chris...

Στο f-n-l guide μπορεί κανείς να παρακολουθήσει την συναρπαστική διαδικασία της ανάδειξης του καλύτερου Έλληνα bartender! Έχει πολύ ενδιαφέρον, παρακολουθήστε το. Όλο γκρινιάζουμε ότι τίποτε καλό δεν συμβαίνει στην πόλη αλλά η αλήθεια είναι ότι όλο και κάτι γίνεται. Το bartending απ'ότι φαίνεται γνωρίζει μέρες δόξας , όπως και τα wine bar άλλωστε, μέχρι και στην Guardian έφτασε η χάρη τους!


Είναι πια η εποχή των σπαραγγιών! Πολυαγαπημένο έδεσμα, περιμένουμε πώς και πώς να έρθει η άνοιξη να τα απολαύσουμε! Ευτυχώς στη λαϊκή βρίσκουμε και άγρια, λίγο πιο ακριβά από τα ήμερα αλλά σαφώς πιο νόστιμα. Αν και για να είμαστε ειλικρινείς και τα ήμερα που βρίσκει κανείς είναι πολύ καλά. Παλιότερες συνταγές με σπαράγγια θα βρείτε εδώ, εδώ κι εδώ.

Πέρσι όμως, δοκιμάσαμε για πρώτη φορά αυτήν την συνταγή του Αλέξανδρου Γιώτη από τον Γαστρονόμο. Απλή αλλά εκπληκτικά νόστιμη, λίγα κι ουσιώδη τα υλικά, το σπαράγγι κυριαρχεί ενώ το σκόρδο, το λεμόνι κι ο άνηθος το ενισχύουν διακριτικά! Τη συνιστούμε ανεπιφύλακτα.

Τέλος, όπως σας είχαμε υποσχεθεί από τις προηγούμενες ''Σκόρπιες σημειώσεις'', θα υπάρχει στο τέλος  κάθε ανάρτησης κι ένα προτεινόμενο κρασί. Πριν λίγες μέρες λοιπόν, αυτό το πιάτο το συνοδέψαμε με αυτό το κρασί:

Κτήμα Ρεπάνη
''Χρυσός Άγγελος''
βαρέλι
Μοσχοφίλερο
2010

Το συγκεκριμένο κρασί ήταν μια αποκάλυψη μιας κι είναι λευκό από Μοσχοφίλερο αλλά είναι του 2010! Πρώτη φορά ήπιαμε μια Μαντινεία τόσο ''παλιά'' με τόσο υπέροχη γεύση κι επίγευση. Είχαμε την εντύπωση ότι πίναμε  γλυκό κρασί χωρίς όμως την γλυκύτητα! Και ταίριαξε αφάνταστα καλά με την λιπαρότητα του σολομού και την ιδιότροπη γεύση της κάππαρης! Αν το βρείτε δοκιμάστε το οπωσδήποτε, είναι πολύ ιδιαίτερο.

Καλή Κυριακή σε όλους και καλό μήνα από αύριο!

Σκόρπιες σημειώσεις (#6)

Με αυτά και με άλλα μπήκαμε στην Σαρακοστή κι αφού τηρήσαμε την -νηστίσιμη- παράδοση της Καθαράς Δευτέρας, γυρίσαμε πάλι στους γνώριμους ρυθμούς, στην κουζίνα κι αλλού. Λίγοι, πολύ λίγοι νηστεύουν ευλαβικά μέχρι το Πάσχα - η υποφαινόμενη ομολογεί ότι γνωρίζει μόνο ένα άτομο, τη μητέρα της! Όμως αν τυχόν θέλετε να νηστέψετε αλλά δεν αντέχετε στην ιδέα του να αποκλείσετε τελείως το κρέας από μια νηστεία, νομίζω ότι σας βρήκα τη λύση. Σύμφωνα με την Daily Telegraph υπάρχουν 10 καλοί λόγοι για τους οποίους πρέπει να τρώμε....έντομα! Όσοι πιστοί προσέλθετε και κάποιος από τον εκκλησιαστικό χώρο ας μας διευκρινίσει αν είναι νηστίσιμα ή όχι!


Υποθέτω ότι τα παιδιά της Gwyneth Paltrow είναι τα πιο δυστυχισμένα πλουσιόπαιδα του Λονδίνου, αφού σύμφωνα με άρθρο της Guardian τα έχει σε αυστηρή δίαιτα -πολύ φτωχή σε υδρογονάνθρακες....εεεεε, υδατάνθρακες ήθελα να πω! Η αρθρογράφος επιμένει ότι καλά κάνει αλλά στα σχόλια των αναγνωστών η νευρωτική ηθοποιός ακούει τα ''εξ αμάξης'' , και καλά κάνουν οι αναγνώστες. Αν μη τι άλλο τι είναι η παιδική , εφηβική...και κυρίως φοιτητική ηλικία χωρίς κάκιστης ποιότητας υδατάνθρακες! Θυμάμαι στο σχολείο όποτε έβγαινε καινούργιο σνακ (τύπου ''Πακοτίνια'' , ''Φουντούνια'' , ''Πιτσίνια'', Μίλκα σοκολάτες, Lila Pause κλπ  ) ορμούσαμε στα περίπτερα και τα απολαμβάναμε με απερίγραπτη χαρά , μια χαρά που δεν θα νιώσουν ποτέ ο Μωυσής και το Μήλο (νομίζω ότι αυτά είναι τα ονόματα τους, Apple & Moses). Και σιγά μην πάθαμε τίποτα. Φτάσαμε στην ηλικία που φτάσαμε και δόξα τον οποιονδήποτε θεό που του αρέσει να δοξάζεται, μια χαρά είμαστε  (και δυο τρομάρες αλλά αυτές οφείλονται στις κοτούλες που έχουμε για πολιτικούς).



Σήμερα στο Παρίσι γιορτάζουν την Jour du Macaron! Όλη η πόλη τρέχει να δοκιμάσει σε διάφορες πατισερί το υπέροχο αυτό γλύκισμα που έγινε φετίχ! Πολύ θα ήθελα να βρισκόμουν εκεί - τα ευκόλως εννοούμενα....- να δοκίμαζα τα υπέροχα, τέλεια macarons του Pierre Hermé , ο οποίος πάντα με εκπλήσσει με τις νέες του γεύσεις -όχι ότι έχω την χαρά να τις δοκιμάζω, τις βλέπω στο internet και μένω να ονειρεύομαι!
Τώρα που το θυμήθηκα, ο Paul (ό,τι πιο κοντινό μπορούμε να βρούμε στην Αθήνα σε γαλλική μπουλανζερί-πατισερί) που πρόκειται να ανοίξει στη Γλυφάδα , δεν έχει ανοίξει ακόμα.

Την Κυριακή ήταν η εθνική γιορτή των Ιρλανδών, η γνωστή St. Patrick's Day,  και για να την γιορτάσουμε (αλλά και τη γιορτή του bro -cheers!-  και τα γενέθλια της υποφαινόμενης) κατευθυνθήκαμε στο Θησείο και συγκεκριμένα στο James Joyce , ό,τι πιο αυθεντικό υπάρχει σε irish pub στην πόλη. Διασκεδάσαμε , ήπιαμε -είχα πεθυμήσει μια γνήσια ale- κι αυτό που ευχαριστηθήκαμε ήταν ότι γενικά στην περιοχή γινόταν χαμός. Από το Μοναστηράκι στο Θησείο υπήρχε απίστευτα πολύς κόσμος, στην πλατεία, στα καφέ, στις ταβέρνες!



Παρήγγειλα  την ευρωπαϊκή έκδοση του βιβλίου της Smitten Kitchen. Η αλήθεια είναι ότι η Deb Perelman παραμένει η αγαπημένη μου food blogger, είναι η πρώτη που άρχισα να παρακολουθώ πριν 5 χρόνια περίπου κι ακόμα την παρακολουθώ σταθερά. Οι συνταγές της δεν είναι τίποτα το συγκλονιστικό αλλά πάντα μου άρεσε ο τρόπος που έγραφε, με πολύ χιούμορ και μια αμεσότητα που σε κερδίζει, έχεις την αίσθηση ότι βρίσκεσαι μαζί της στην μικροσκοπική της κουζίνα κι ενώ μαγειρεύει έχετε πιάσει την κουβέντα σιγοπίνοντας ένα μπουκάλι κρασί!

Παραδόξως στην ψηφοφορία του περιοδικού Saveur -όπου μπορεί κανείς να προτείνει αγαπημένα του blog που θεωρεί άξια να μπουν στη λίστα για τα ετήσια βραβεία του περιοδικού- δεν ψήφισα την Deb!




Στις ''Σκόρπιες σημειώσεις'' -όποτε θα μας κάνουν την τιμή να αναρτώνται-  θα υπάρχει πια η ''στήλη'' -αναφορά  σε κρασιά που δοκιμάσαμε πρώτη φορά και μας άρεσαν. Σήμερα έχουμε ένα κρασί του Κτήμα Άλφα, το tannat. Είναι ερυθρό κρασί το οποίο φτιάχνεται από την ομώνυμη ποικιλία σταφυλιού (συν πολύ λίγο ξινόμαυρο) που μας έρχεται από την μακρινή ....Ουρουγουάη!! Παρεμπιπτόντως πολύ καλό το site του Κτήμα Άλφα, όπου δίνονται όλες οι πληροφορίες για το κάθε κρασί.

Σκόρπιες σημειώσεις (#3)

On a sunny Sunday afternoon!

Τι διαβάσαμε, τι βρήκαμε ενδιαφέρον, τι μας άρεσε, τι μας έκανε εντύπωση κι είχε -άμεσα ή έμμεσα- γαστρονομικό ενδιαφέρον:

Πριν από αρκετά χρόνια, στην κρατική τηλεόραση παρουσιάστηκε μια εκπομπή μαγειρικής με τον τίτλο ''Inferno''. Προσωπική εκτίμηση είναι ότι η συγκεκριμένη εκπομπή είναι μακράν η καλύτερη κι η πιο πρωτότυπη εκπομπή μαγειρικής που είδαμε ποτέ σε ελληνικό κανάλι. Δεν ξέρω αν την θυμάστε. Το σίγουρο είναι ότι από τότε δεν είδαμε ξανά κάτι πρωτότυπο και διαφορετικό να μαγειρεύεται στα πλατό των καναλιών. Το ''Inferno'' παρουσίαζε η Αντιγόνη Αμανίτου, μια από τις πιο φινετσάτες και σίγουρα πιο γκουρμέ κατοίκους των Αθηνών.  Η κα. Αμανίτου επέστρεψε λοιπόν στο προσκήνιο και μάλιστα ως σκηνοθέτης θεατρικού έργου με γαστρονομικό ενδιαφέρον! Δεν πηγαίνω συχνά στο θέατρο αλλά σίγουρα θα πάω να δω την ''Κουζίνα κι εξαρτήσεις'' - το οποίο απ'ότι διαβάζω είναι non-stop hit στο Παρίσι!

Μου αρέσει πολύ -μα πάρα πολύ!- που ο Γαστρονόμος στο νέο του τεύχος έχει αφιέρωμα στον τραχανά! Είναι ένα αγαπημένο, καθαρά ελληνικό ζυμαρικό το οποίο τιμώ συχνά πυκνά αλλά ποιος θα το φανταζόταν ότι θα μπορούσε να μαγειρευτεί με τόσο διαφορετικούς τρόπους! Ήδη έχω βάλει κάποιες συνταγές στο μάτι! Μπράβο στην συντακτική ομάδα του περιοδικού!

Είναι από εκείνες τις στιγμές που ευχόσουν να μπορούσες να απλώσεις το χέρι σου στην οθόνη και να αρπάξεις ένα από εκείνα τα απίστευτα σοκολατένια brownies με την ρευστή καραμέλα που ετοίμασε η Deb του Smitten Kitchen!
Ή εκείνο το τηγάνι το γεμάτο με όλα τα καλούδια της θάλασσας που είχε την τύχη να δοκιμάσει η Μαρία στο Αμάλφι!

Δοκιμάσαμε το Αηδάνι  2011 του Αργυρού με κινέζικο delivery και διαπιστώσαμε ότι ο συνδυασμός δεν ήταν καθόλου, μα καθόλου άσχημος. Το κοτόπουλο σατάι και τα ημικαυτερά νουντλς δεν είπαν όχι στην ελληνική ποικιλία, αντιθέτως χάρηκαν πολύ για την γνωριμία! Κι εμείς κι ο ουρανίσκος μας επίσης!

Σε άλλες ειδήσεις, εστιατόριο στις Η.Π.Α. έκανε έκπτωση σε οικογένεια της οποίας τα παιδιά έκατσαν ήσυχα κατά τη διάρκεια του γεύματος! Με αυτά που έχουν δει τα μάτια μου....κι έχουν ακούσει τα αυτιά μου, σκέφτομαι ότι δεν είναι κι άσχημη ιδέα!!

Ένα πολύ ενδιαφέρον ερώτημα θέτει ο Μιχάλης Μιχαήλ στην Lifo  .

Και τέλος, περπατώντας σήμερα το πρωί κάπου στου Μακρυγιάννη ανακάλυψα ένα απίστευτα στενό δρομάκι! Το λάτρεψα!

Κι είδα αυτό στην ταράτσα ενός σπιτιού στο Θησείο:

Booze de Noël

Είμαστε κάπου στη μέση της εορταστικής περιόδου. Αφήσαμε πίσω τα Χριστούγεννα και πάμε ολοταχώς για την Πρωτοχρονιά, έτσι ώστε να αφήσουμε πίσω τον χρόνο που φεύγει (''Στα τσακίδια'') και να υποδεχτούμε τον νέο με γεμάτη όρεξη κι άδειες τσέπες. Αν μη τι άλλο, δεν πτοούμεθα , ως εκ τούτου υπάρχει διάθεση για βόλτες, φαγητό, σινεμά και... ποτό (= το κατά Crispy...booze de Noël!) 
Οι εορταστικές εκδηλώσεις στο κέντρο της πόλης δεν είναι ...εξωφρενικά εορταστικές αλλά ''πάλι καλά'' να λέμε με ό,τι συμβαίνει. Ο δήμος τήρησε την παράδοση και φέτος (και μπράβο του) έτσι λοιπόν γίνονται διάφορα ενδιαφέροντα μουσικά δρώμενα στις πλατείες της πόλης. Έτυχε και βρεθήκαμε την παραμονή των Χριστουγέννων στην πλατεία Συντάγματος, όπου οι πολύ καλοί Burger Project κατάφεραν να ξεσηκώσουν ένα αρχικά μουδιασμένο κοινό! Μέχρι και οι παππούδες που είχαν κατεβάσει τα εγγόνια στο κέντρο λικνίζονταν και ...χαμογελούσαν! Όπως όλοι άλλωστε.
Μετά την σύντομη, κεφάτη συναυλία ανεβήκαμε την οδό Βουλής προς την Πλάκα και σταθήκαμε για λίγο στο Oinoscent για ένα ποτήρι κρασί. Φεύγοντας αγοράσαμε και δύο μπουκάλια. Και τα δύο κρασιά είναι ελληνικά και τα δύο εξαιρετικά και τα δύο ήταν μεγάλη έκπληξη για την αυτού εξοχότητα την υποφαινόμενη! Το ένα δεν το είχε δοκιμάσει ποτέ, το άλλο μόλις είχε αφιχθεί σε νέα συναρπαστική εκδοχή!

Στο Κτήμα Βογιατζή αποφάσισαν να σώσουν από την εξαφάνιση μια άγνωστη ερυθρή ποικιλία που ακούει στο όνομα Τσαπουρνάκος, όταν ανακαλύφτηκε σε παλιούς αμπελώνες της οικογένειας. Η ιστορία πίσω από την συγκεκριμένη ποικιλία είναι πολύ ενδιαφέρουσα (διαβάστε εδώ) αλλά εξίσου ενδιαφέρουσα είναι κι η δοκιμή του εν λόγω κρασιού! Κομψότατο όπως όλα όσα του Κτήματος Βογιατζή  έχει δοκιμάσει η εξοχότης μου φέτος. Τέλος οφείλω να ομολογήσω ότι οι φιάλες του Κτήματος διαθέτουν τις πιο κομψές ετικέτες που έχω δει εδώ και καιρό σε ελληνικό κρασί. Μπράβο σε όποιον τις σχεδίασε! Όπως επίσης πολύ κομψή κι απέριττη είναι κι η ιστοσελίδα τους!

Το δεύτερο κρασί ήταν γνωστό αλλά όχι με τη νέα του σύνθεση. Η Μικρή Κιβωτός του Κτήματος Λαντίδη μέχρι πρότινος -δηλαδή μέχρι και εκείνη του 2007- περιείχε Αγιωργίτικο και Merlot. Στο εσοδείας 2008 όμως τόλμησε και συνδύασε τις δύο κορυφαίες ελληνικές ερυθρές ποικιλίες, Αγιωργίτικο και Ξινόμαυρο δηλαδή! Η υποφαινόμενη δεν είχε παρά να υποκλιθεί για άλλη μια φορά σε ερυθρό κρασί του συγκεκριμένου Κτήματος -κοινώς ενθουσιάστηκε!

Εκτός από πολύ οίνον, πολύ ..άρτον (ε, ναι, φάγαμε κάτι παραπάνω, γιορτές γαρ!) έχουμε επίσης αυτές τις μέρες και πολλά...θεάματα! Άλλος πάει σε θέατρο, άλλος τρυπώνει σε μουσεία κι άλλοι προτιμούν τη σκοτεινή αίθουσα του σινεμά.
Επειδή αγαπάμε πολύ τον κινηματογράφο του Ken Loach δεν γινόταν να μην δούμε τη νέα του ταινία ''Το μερίδιο των αγγέλων'' που γυρίστηκε στη Γλασκώβη (δείτε το τρέιλερ εδώ) . Όσοι λατρεύετε το ουίσκι -και συγκεκριμένα το σκωτσέζικο malt- πρέπει να την δείτε οπωσδήποτε, θα μάθετε και πού οφείλεται ο τίτλος της ταινίας!

Σκηνή από την ταινία

Από τη Σκωτία μας έρχονται και τα pancakes της σημερινής συνταγής. Ως λάτρεις των διαφορετικών  πρωινών εν καιρώ εορτών συνεχίζουμε την παράδοση και σήμερα έχουμε ...

Σκωτσέζικα pancakes με μπανάνες αρωματισμένες με cointreau

Για 10-12 pancakes

100 γρ αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1 κουταλάκι του γλυκού baking powder
80 ml ξινόγαλο
50 ml κρύο νερό
2 μεγάλα αυγά
λάδι
4 μπανάνες ώριμες (αλλά όχι υπερβολικά ώριμες)
50 γρ ζάχαρη
50 γρ βούτυρο
λίγο cointreau

Σε ένα μικρό μπολ ανακατεύουμε το αλεύρι με το baking powder. Σε άλλο μεγάλο μπολ χτυπάμε τα αυγά με ένα πιρούνι. Προσθέτουμε το ξινόγαλο με το νερό συνεχίζοντας το χτύπημα. Τέλος προσθέτουμε το αλεύρι και χτυπάμε μέχρι να ομογενοποιηθεί το μίγμα. Σε ένα μικρό τηγάνι ζεσταίνουμε σε μέτρια φωτιά λίγο λάδι. Μόλις ζεσταθεί καλά προσθέτουμε λίγο από το μίγμα (τα pancakes είναι μικρά και φουσκώνουν). Μόλις ροδίσει το pancake από κάτω το γυρίζουμε να ψηθεί κι  από την άλλη μεριά. Συνεχίζουμε την ίδια διαδικασία μέχρι να τελειώσει το μίγμα. Σε ένα άλλο τηγάνι ρίχνουμε τη ζάχαρη. Την αφήνουμε για λίγο μόνη της στο τηγάνι και μετά προσθέτουμε το βούτυρο. Μόλις λιώσει το βούτυρο προσθέτουμε τις μπανάνες και σοτάρουμε για λίγα λεπτά. Ρίχνουμε στις μπανάνες το cointreau, σοτάρουμε για λίγο ακόμα και σερβίρουμε τα pancakes με τις μπανάνες on the top. Αν θέλουμε μπορούμε να προσθέσουμε και λίγο μέλι.

Cheers!

Περί ακρίβειας

Όχι των τιμών αλλά της μέτρησης του βάρους των υλικών σε μια συνταγή. Προ ημερών ο αγαπημένος David Lebovitz είχε μια πολύ ενδιαφέρουσα ανάρτηση στην οποία αναρωτιόταν ''πόσο ακριβείς πρέπει να είναι οι συνταγές'' που γράφουμε σε blog ή σε βιβλία μαγειρικής. Πολύ ενδιαφέρον , ιδιαίτερα για κάποιον σαν την υποφαινόμενη που ποτέ δεν τηρεί τις σωστές μετρήσεις...ούτε καν τα προσχήματα κρατά (no wonder, no wonder!). Έμαθε βλέπετε, από τη μαμά και τις γιαγιάδες να ζυγίζει με το ....μάτι:
-  Μαμά πόσο αλεύρι έβαλες;
- Εεεεε, κοίτα ....υπολόγισα με το μάτι.
- Ναι, αλλά σε γραμμάρια πόσο αλεύρι έβαλες;
- Ζύγισα με το ..μάτι!

Συμπέρασμα: Οι σπουδαίες μαγείρισσες διαθέτουν βιονικό μάτι!!

Έχει ενδιαφέρον να διαβάσει κανείς τα σχόλια στη συγκεκριμένη ανάρτηση. Από το ''το μόνο που με ενδιαφέρει είναι τα υλικά , από εκεί και πέρα οι ποσότητες .....είμαι εγώ'' (that's my kind of girl!)  μέχρι ''αν η συνταγή δεν έχει τα ακριβή γραμμάρια του κάθε υλικού εγώ δεν προχωρώ'' (Υπερβολές, υπερβολές!)! Μετά το πράγμα περιπλέκεται γιατί αρχίζει το μπέρδεμα των μονάδων μέτρησης που είναι διαφορετικές εκατέρωθεν του Ατλαντικού και την εμμονή των Ευρωπαίων να είναι πιο χαλαροί στις μετρήσεις τους πράγμα που μάλλον εκνευρίζει τους Αμερικανούς. Μη δουν μετρήσεις με φλιτζάνια, κουταλάκια (πχ το baking powder το προτιμούν σε grams γιατί ''ένα κουταλάκι του γλυκού'' είναι ανήκουστο!) κάτι τους πιάνει! Που να δουν δηλαδή τη μέτρηση με το μάτι της μαμάς!

Για την ιστορία, η υποφαινόμενη κάνει στην κυριολεξία του κεφαλιού της όταν πρόκειται για συνταγή μαγειρικής. Σε συνταγή ζαχαροπλαστικής κρατά με το ζόρι τα προσχήματα γιατί όσες φορές δεν τα κράτησε το αποτέλεσμα ήταν καταστροφικό.

Στο σημερινό μας πιάτο για παράδειγμα θα δοθούν συγκεκριμένες ποσότητες υλικών. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να τις τηρήσετε με θρησκευτική ευλάβεια, ιδιαίτερα όσον αφορά τα δύο κυρίως υλικά αυτού.
Τώρα όσον αφορά τα δύο κυρίως υλικά, πρόκειται για τον συνδυασμό που ονομάζω ''Η λαίδη κι ο αλήτης''. Τουτέστιν δύο άκρως αντίθετα υλικά (σε γεύση, ουσία, υφή, άρωμα) που ταιριάζουν όμως τρομακτικά μεταξύ τους. Η συνεύρεση τους προκαλεί ρίγη συγκίνησης στον ουρανίσκο! Σας παρουσιάζουμε τη σημερινή μας λαίδη, την κολοκύθα που συνάντησε κι ερωτεύτηκε τον ''πολύ'' μίστερ σύγλινο. Κι ενώθηκαν σε ριζότο καταπληκτικό, θεϊκό, απίστευτα νόστιμο και εντυπωσιακό (προς αποφυγή παρεξηγήσεων: εντυπωσιακό στη γεύση όχι στη φωτογράφιση! Αυτή παραμένει τραγική ως είθισται σε τούτο το blog!!)

Ριζότο με κολοκύθα και σύγλινο

Υλικά για 4 άτομα

320 γρ ρύζι για ριζότο (αρμπόριο, καρναρόλι και το δικό μας καρολίνα κάνει τη δουλειά)
500 γρ κολοκύθα
300 γρ σύγλινο
50 γρ παρμεζάνα
1 κρεμμύδι λευκό ψιλοκομμένο
1 λίτρο ζεστό ζωμό (ό,τι σας αρέσει περισσότερο)
1/2 ποτήρι λευκό κρασί
λάδι
αλάτι
πιπέρι

Πλένετε και καθαρίζετε την κολοκύθα. Την τρίβετε στον χοντρό τρίφτη. Κόβετε το σύγλινο σε μικρά κομμάτια. Σε ένα βαθύ τηγάνι ζεσταίνετε λίγο λάδι και σοτάρετε καλά το σύγλινο. Το αφαιρείτε, χαμηλώνετε τη φωτιά στο μέτριο και στο ίδιο τηγάνι προσθέτετε λίγο ακόμα λάδι όπου σοτάρετε το κρεμμύδι. Προσθέτετε την κολοκύθα και συνεχίζετε το σοτάρισμα. Προσθέτετε το ρύζι , το σοτάρετε για ένα λεπτό και μετά σβήνετε με το κρασί. Περιμένετε λίγο να εξατμιστεί το κρασί. Μόλις εξατμιστεί αρχίζετε να ρίχνετε λίγο λίγο το ζωμό (τον οποίο θα έχετε διατηρήσει ζεστό) ίσαμε να σκεπάζει το ρύζι. Θα ανακατεύετε το φαγητό με απλές κινήσεις από τα τοιχώματα προς το κέντρο και πάντα με ξύλινη κουτάλα. Κάθε φορά θα συμπληρώνετε με λίγο ζωμό. Μετά από 20 λεπτά περίπου το ριζότο θα είναι έτοιμο. Αυτό που έχει σημασία είναι το ρύζι να έχει χυλώσει έξω αλλά από μέσα να ''κρατά'' και το φαγητό να έχει κρεμώδη υφή. Διορθώνουμε το αλάτι. Προσθέτουμε την παρμεζάνα και λίγο πιπέρι, ανακατεύουμε απαλά για τελευταία φορά και σερβίρουμε ή σε μια μεγάλη πιατέλα ή σε χωριστά πιάτα. Σε κάθε πιάτο μοιράζουμε το σοταρισμένο σύγλινο.

Crispy's confessions
1. Βάλτε λίγο σύγλινο παραπάνω. Ακούστε με! Δεν θα σταματάτε να τσιμπάτε σοταρισμένα κομματάκια αυτού του εκπληκτικού αλλαντικού μέχρι να ετοιμαστεί το ριζότο!
2. Για τα ελληνικά αλλαντικά θα μιλήσουμε στο άμεσο μέλλον.
3. Προτιμήσαμε κόκκινο κρασί συγκεκριμένα Κτήμα Βογιατζή 2007 (Τοπικός Οίνος Βελβεντού)

Μια μικρή ιστορία για....μανιτάρια!

Πάνε πολλά -μα πάρα πολλά......!!- χρόνια που η υποφαινόμενη, ούσα έφηβη, επισκέφτηκε για πρώτη φορά τη χώρα της ....γνωστής καγκελαρίου! Είχε κάτι συγγενείς που έμεναν σε μια χαριτωμένη κωμόπολη έξω από το Μόναχο, μάλιστα ο θείος ήταν Γερμανός και πάνω στον ενθουσιασμό του που η αγαπημένη διοπτροφόρα ανιψιά θα ερχόταν, πήρε άδεια να την ξεναγήσει στις ομορφιές της βαυαρικής εξοχής. Ο θείος εκτός από επίμονος ρομαντικός του παλιού καιρού -είχε τη συνήθεια να απαγγέλλει ποιήματα, τα οποία ευτυχώς μετέφραζε στα αγγλικά- ήταν κι επίμονος γκουρμέ κι ήταν αποφασισμένος να γνωρίσει στη σαστισμένη ανιψιά τις χαρές της γερμανικής κι εν γένει κεντροευρωπαϊκής κουζίνας! Το φοβερό αυτό δίδυμο όργωσε όλα τα ζαχαροπλαστεία  και....ζυθοποιεία της περιοχής - ο θείος ήταν γερό ποτήρι!  Κι όχι μόνο αυτό αλλά ο θείος είχε δώσει ρητή εντολή στην -Ελληνίδα- θεία να μαγειρεύει μόνο γερμανικά πιάτα! Μια μέρα εξαφανίστηκε -η θεία κάτι μουρμούρισε για ένα φίλο που ζούσε μόνος στο δάσος- κι όταν με το καλό γύρισε το απόγευμα, εναπόθεσε θριαμβευτικά πάνω στο τραπέζι της κουζίνας δύο βάζα με ό,τι πιο αλλόκοτο είχε  δει ποτέ στη ζωή της η ανιψιά. Όλοι άρχισαν να σχολιάζουν με ενθουσιασμό το αποκρουστικό περιεχόμενο των βάζων και κάπου ακούστηκε η λέξη...''mushroom'', η ανιψιά κοίταξε έντρομη τα αλλόκοτα πλάσματα των βάζων και μέσα της είχε αρχίσει να πανικοβάλλεται: ''Μανιτάρια;;;''. Η θεία στράφηκε προς την επιφανειακά ψύχραιμη ανιψιά και της ανακοίνωσε ότι την επόμενη μέρα θα έφτιαχνε ψητή πάπια με σάλτσα.... άγριων μανιταριών!! Η ανιψιά ψέλλισε ένα ''wow'' κι από μέσα της άρχισε να αναρωτιέται τι προλάβαινε να κάνει το τελευταίο απόγευμα της ζωής της. Της φαινόταν παράξενο που θα πέθαινε σε μια ξένη χώρα, ήταν βλέπετε πεπεισμένη ότι τα μανιτάρια ήταν δηλητηριώδη. Η επόμενη μέρα ήρθε, η θεία έφτιαξε την ψητή πάπια με σάλτσα  άγριων μανιταριών, η ανιψιά επέζησε κι είναι ακόμα στην ευχάριστη θέση να λέει και να επιμένει ότι το συγκεκριμένο πιάτο ήταν ένα από τα ωραιότερα  που έχει δοκιμάσει ποτέ στη ζωή της. Σίγουρα το κορυφαίο με μανιτάρια. Άγρια. Με μη άγρια αλλά με τα απλά και ταπεινά champignons de Paris  ή ακόμα καλύτερα και με portobello, το κορυφαίο πιάτο που έχει φτιάξει είναι αυτό:

Μανιτάρια σε σάλτσα alla bourguignon

Υλικά (για 4 άτομα)

1/2 κιλό φρέσκα μανιτάρια. Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τα κλασικά λευκά που όλοι γνωρίζουμε ή ακόμα καλύτερα portobello.
1 κρεμμύδι ψιλοκομμένο
1 καρότο τριμμένο
1 σκελίδα σκόρδο ψιλοκομμένη
λίγο φρέσκο θυμάρι
1 ποτήρι κόκκινο κρασί
3 κουταλιές πάστα ντομάτας
1 κουταλιά αλεύρι
2 ποτήρια ζεστό ζωμό της αρεσκείας σας
λάδι
αλάτι


Καθαρίζετε τα μανιτάρια και τα κόβετε σε χοντρά κομμάτια. Σε ένα βαθύ τηγάνι ζεσταίνετε λίγο λάδι σε μέτρια προς ζεστή φωτιά. Σωτάρετε τα μανιτάρια αλλά πριν αρχίσουν να βγάζουν τα υγρά τους τα βγάζετε και τα τοποθετείτε σε ένα μπολ. Στο ίδιο τηγάνι προσθέτετε λίγο λάδι ακόμα και σωτάρετε το κρεμμύδι, το καρότο και το θυμάρι για λίγα λεπτά. Προσθέτετε το σκόρδο και συνεχίζετε το σωτάρισμα. Προσθέτετε τα μανιτάρια, τα οποία εν τω μεταξύ θα έχουν βγάλει λίγο από το χυμό τους- εννοείται ότι το προθέτετε και αυτό στο τηγάνι! Σοτάρετε για λίγα λεπτά ακόμα, ανεβάζετε τη φωτιά στο μάτι και ρίχνετε το κρασί. Περιμένετε να εξατμιστεί. Μόλις κοντεύει να σωθεί κατεβάζετε το μάτι σε μέτρια φωτιά. Αφού σωθεί εντελώς το κρασί προσθέτετε το ζωμό , την πάστα, και το αλεύρι το οποίο θα έχετε ανακατέψει πρώτα με λίγο ζωμό. Διορθώνετε το αλάτι κι αφήνετε να σιγοβράσει μέχρι να γίνει πολύ πηχτή η σάλτσα.
Σερβίρεται με ό,τι σας αρέσει περισσότερο, ζυμαρικά, ρύζι, πατάτες, πουρές.


Σημείωση Νο1:
Είναι η ωραιότερη κόκκινη σάλτσα μανιταριών που υπάρχει. Η μέθοδος αυτή, χρησιμοποιώντας τα υλικά και τη μέθοδο της κλασικής bourguignon δίνει άλλη διάσταση στα ταπεινά, ήμερα, καθημερινής χρήσης κι ευκολόβρετα μανιτάρια!


Σημείωση Νο2:
Και μια και το γυρίσαμε και λίγο στο γαλλικό με το bourguignon μην ξεχνάτε ότι σήμερα είναι η 3η Πέμπτη του Νοεμβρίου που σημαίνει ότι ''Le Beaujolais Nouveau est arrivée!'' Όσοι πιστοί τρέξτε στις κάβες και τα wine bars. Γίνονται αρκετές εκδηλώσεις υποδοχής!

Pink it up!

Προ ημερών η οινοκριτικός της Guardian γκρίνιαζε ότι τα ροζέ κρασιά έχουν την τάση να γίνονται όλα και πιο γλυκά. Στα λίγα ροζέ που προτείνει στη στήλη της δεν υπάρχει κανένα ελληνικό. Μα έτσι εξηγείται αγαπητή κα. Μπέκετ! Δεν έχετε δοκιμάσει ελληνικό ροζέ!
Εδώ και χρόνια τούτο το ταπεινών προθέσεων blog επιμένει σε δύο σημεία:

1) Τα ελληνικά ροζέ είναι μοναδικά! Πέρα από το γεγονός ότι είναι εξαιρετικής ποιότητας, έχουν το πλεονέκτημα να είναι ιδιαιτέρως ξηρά και να ξεφεύγουν από το ''ενοχλητικό'' γλύκισμα στο οποίο τείνουν γενικώς τα ξένα ροζέ. Φτιάχνονται από ξένες και γηγενείς ποικιλίες, έχουν καταπληκτική γεύση κι αρώματα και το κυριότερο....
2) Ταιριάζουν με τα πλέον κλασικά πιάτα του ελληνικού καλοκαιριού καλύτερα από οποιοδήποτε άλλο κρασί ! Πιάτα στα οποία ως επί το πλείστον κυριαρχεί η ντομάτα. Κι ας το παραδεχτούμε, κόκκινο κρασί είναι κομματάκι δύσκολο να πιει κανείς εν μέσω του θέρους αν και όχι απίθανο εφόσον είναι κάποιο που θα καταδεχτεί να μείνει λίγη ώρα στο ψυγείο. Έτσι έρχονται τα ροζέ να δώσουν τη λύση. Είναι το απόλυτο ταίρι των συγκεκριμένων εδεσμάτων και εννοείται ότι πίνονται δροσερά και κρύα.
Πάμε να δούμε με ποιο καλοκαιρινό πιάτο συνδυάσαμε την τελευταία μας ανακάλυψη στα ελληνικά ροζέ.

Ρολά μελιτζάνας με γραβιέρα στο φούρνο

Υλικά για 4 άτομα

4 μελιτζάνες φλάσκες

6-7 μεγάλες ώριμες ντομάτες

3-4  σκελίδες σκόρδο

φύλλα βασιλικού 

300 γρ γραβιέρα τριμμένη (το τι τύπο γραβιέρα θα χρησιμοποιήσουμε εξαρτάται από τα γούστα μας. Το blog τούτο λατρεύει την γραβιέρα Τήνου κι αυτήν χρησιμοποίησε)

αλάτι

πιπέρι

ελαιόλαδο -θα χρειαστούμε αρκετό.

Πλένουμε τις μελιτζάνες, τις σκουπίζουμε. Αφαιρούμε το πάνω και κάτω μέρος τους και τις κόβουμε σε φέτες 5 χιλιοστών (Τον χάρακα! Τον χάρακα!). Τις αλατίζουμε και τις αφήνουμε στο στραγγιστήρι για μισή ώρα τουλάχιστον. Εν τω μεταξύ ετοιμάζουμε τη σάλτσα. Τρίβουμε τις ντομάτες στον τρίφτη. Ψιλοκόβουμε το σκόρδο και τα φύλλα βασιλικού. Σε λίγο λάδι σοτάρουμε καλά το σκόρδο και το μισό βασιλικό. Προσθέτουμε τις τριμμένες ντομάτες αλάτι και πιπέρι και σιγοβράζουμε τη σάλτσα μέχρι να πιει τα υγρά της. Στο τέλος προσθέτουμε και τον υπόλοιπο βασιλικό. Η σάλτσα είναι έτοιμη, πάμε στις μελιτζάνες. Τις ξεπλένουμε, τις στεγνώνουμε ...κι αρχίζουμε να τις τηγανίζουμε. Το τηγάνισμα των μελιτζανών απαιτεί πολύ λάδι μιας και το απορροφούν σαν σφουγγάρι. Πριν αρχίσουμε να τις τηγανίζουμε τις ''τσιμπάμε''  με ένα πιρούνι κι όταν πια τις έχουμε τηγανίσει τις βάζουμε σε μια πιατέλα στην οποία έχουμε απλώσει χαρτί κουζίνας.
Ωραία! Πιάνουμε ένα ταψάκι κι αρχίζουμε την εξής εργασία. Τυλίγουμε λίγη τριμμένη γραβιέρα σε κάθε φέτα μελιτζάνας και τις τοποθετούμε προσεκτικά  στο ταψί τη μία τυλιγμένη φέτα δίπλα στην άλλη. Όταν τελειώσουμε ρίχνουμε από πάνω όσο τυρί έχει απομείνει και τέλος απλώνουμε τη σάλτσα έτσι ώστε να καλύψει όλο το ταψί. Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 160 βαθμούς για μισή ώρα περίπου ή μέχρι να στεγνώσει το φαγητό (να μην έχει υγρά).

 Το φαγητό αυτό τρώγεται άνετα κρύο κι όπως είπαμε στην αρχή συνοδεύεται με ροζέ κρασί. Η τελευταία ανακάλυψη του blog ακούει  στο όνομα ''Κτήμα Θεόπτερα'' από την οινοποιία Τσιλιλή, εταιρία περισσότερο γνωστή για το τσίπουρο της. Να τώρα που βγάζει και κρασιά και μάλιστα το ροζέ κρασί εκτός από την πολύ γνωστή και διεθνή ποικιλία Syrah περιέχει και την ελληνική ποικιλία Λημνιώνα και το αποτέλεσμα είναι αρκετά...πικάντικο! Το κρασί αυτό το γευτήκαμε πρώτη φορά στο Oinoscent. 

A bit of black & a sip of pink

Αν σταχυολογήσει κανείς όλα όσα γράφτηκαν τον τελευταίο καιρό για το τι θα προκύψει την επαύριο των εκλογών, θα έχει σχηματίσει πια την εντύπωση ότι στις 18 του μήνα θα έρθει η συντέλεια του κόσμου! Ε εντάξει, όχι όλου του κόσμου αλλά τουλάχιστον για τη μικρή μας χώρα η οποία υποτίθεται  ότι ακόμα κι από το χάρτη θα εξαφανιστεί! Οι Κασσάνδρες ένωσαν τις δυνάμεις τους και τρίβουν τα χέρια από τη χαρά τους. Κι ο πλέον αισιόδοξος πολίτης αυτής της χώρας παρέδωσε τα όπλα του.

Δεν είναι όλα μαύρα σε αυτή τη χώρα. Η οποία βγάζει εξαιρετικό κρασί κι ευτυχώς υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν τα πάντα για να προωθήσουν τους εξαιρετικούς ελληνικούς οίνους : Δείτε εδώ για παράδειγμα. Επίσης υπάρχουν πολλοί που το ψάχνουν ενδελεχώς το θέμα, κι ανακαλύπτουν διαμαντάκια από μικροπαραγωγούς. Όπως τα παιδιά του Oinoscent , ένα από τα αγαπημένα spot του κέντρου. Εκεί το blog μας ανακάλυψε πέρσι -ευτυχώς με την επιμονή των παιδιών- ένα εκπληκτικό ροζέ κρασί το οποίο είναι σχετικά άγνωστο : 9 Μούσες του Κτήμα Μουσών από την Άσκρη Βοιωτίας, εκεί στους πρόποδες του Ελικώνα. Στη σοδειά του 2011 στη βασική ποικιλία με την οποία φτιάχνεται το ροζέ αυτό, τη Syrah, προστέθηκε και λίγο από μια σχετικά άγνωστη ποικιλία το Μούχταρο. Το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό τουτέστιν απολαυστικότατο! Δίνει αφορμή στο blog να συνεχίσει να επιμένει ότι από τους ελληνικούς αμπελώνες βγαίνουν εξαιρετικά ροζέ!

Μέχρι στιγμής δοκιμάστηκε με αυτό το πιάτο.
Επίσης με αυτό. Επίσημα πια η Rachel (Αγγλίδα που έχει την τύχη να ζει στη Ρώμη) είναι η αγαπημένη food blogger τούτου του blog. Γράφει υπέροχα κείμενα!
Και στην επόμενη ανάρτηση θα πούμε με ποιο άλλο πιάτο τιμήσαμε τις 9 Μούσες!

Πριν φύγετε σημειώστε την ελκυστικότατη τιμή του: 6,5 ευρώ! (Eχχχμμμμ, δυστυχώς σε δραχμές ....δε γνωρίζω ακόμη πόσο κάνει!!!!!)

Στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας ...

...και των 6000 νησιών όπως μας ενημερώνει η γνωστή πια ''where's the goddamn valium'' καλλονή .  Στη χώρα αυτή λοιπόν, πρόκειται να διεξαχθούν εκλογές. Η χώρα αυτή εκτός από ...exceptional beauty -δεν αντιλέγω καλή μου, ηρέμησε!!- διαθέτει κι....exceptional ....πολιτικούς. Φυσικά πάντα στη σφαίρα του σουρεαλισμού! Φτάνει κανείς να ακούσει τι λένε και τι υπόσχονται αυτές τις μέρες για να συνειδητοποιήσει ότι ζει στη χώρα του ....never ending drama! ''Η μέρα της μαρμότας'' - τη θυμάστε την ταινία;- αυτή η διαρκής εφιαλτική επανάληψη από την οποία δεν μπορείς να ξεφύγεις.  Ζούμε τη δική μας πολιτική ''μέρα της μαρμότας'' με όλους αυτούς τους επικίνδυνα αστείους wannabe σωτήρες του έθνους. Είναι να αναρωτιέται κανείς πώς μια τόσο μικρή χώρα βγάζει τόσο πολλούς ανίκανους πολιτικούς!

Επίσης είναι να αναρωτιέται κανείς τι έπαθε τούτο το blog και ασχολείται με τις εκλογές ενώ δεν κάθεται να μαγειρέψει κάτι επιτέλους! Αλήθεια.....από πότε έχει να μαγειρέψει, να μπει στην κουζίνα....να μεγαλουργήσει...;;;;!!  (πω πω τι ταπεινοφροσύνη διαθέτει αυτή η Crispy, στους πολιτικούς της χώρας της έμοιασε ) Δεν μπορεί , δεν προλαβαίνει , ασχολείται με τις επικείμενες εκλογές. Κι εδώ που τα λέμε τι έμπνευση να σου δώσουν αυτές - ούτε τα σποτ των πολιτικών αρχηγών δεν είχαν έμπνευση φέτος. Εκτός από .....εκείνο της ΝΔ ....Μεταξύ μας, αυτό το ... ανοσιούργημα θα πρέπει να διδάσκεται στο μέλλον στις διαφημιστικές σχολές ως παράδειγμα προς αποφυγή!! Ό,τι χειρότερο έχει υπάρξει ως διαφημιστικό πολιτικό σποτ ever. Στο χωριό μου θα λέγαμε ότι είναι epic fail! Αναρωτιέμαι τι διάολο είχαν πάρει οι ''δημιουργοί'' αυτού του τερατουργήματος για να τους έρθει ...έμπνευση! Εμένα πάντως ήρθε το ΕΚΑΒ και με μάζεψε εκείνο το βράδυ που το είδα -που να μην το έβλεπα!!


Αλλά να που πρόλαβα κι έφτιαξα όμορφες ταρτούλες της εποχής με σπαράγγια. Ελαφριές , για να σερβιριστούν τη βραδιά των εκλογών με τη συνοδεία λευκού κρασιού. Συνιστώ λευκό Αμέθυστο Kώστα Λαζαρίδη 2011. Δεν ξέρω, μάλλον ο συνδυασμός των 3 ποικιλιών Sauvignon blanc- Ασύρτικο- Semillon  ταιριάζει γάντι με τα σπαράγγια.

Ταρτούλες με σπαράγγια και ρικότα

Υλικά για 4 άτομα

8 σφολιατίνια στρογγυλά
250 γρ ρικότα
50 γρ γραβιέρα τριμμένη
1 ματσάκι φρέσκο κρεμμυδάκι
1/2 κιλό σπαράγγια φρέσκα
1/4 ποτήρι γάλα
1  + 1 αυγό
μαϊντανό φρεσκοτριμμένο
λάδι

Θα χρειαστείτε  μικρά ταψάκια για ταρτούλες
Δύο ώρες πριν βγάζετε τα σφολιατίνια να ξεπαγώσουν. Καθαρίζετε και ψιλοκόβετε το φρέσκο κρεμμυδάκι. Καθαρίζετε τα σπαράγγια. Σε μια μικρή κατσαρόλα βάζετε λίγο νερό να βράσει. Ρίχνετε σε αυτό τα σπαράγγια και τα αφήνετε για 3-4 λεπτά. Τα στραγγίζετε και τα κόβετε σε κομματάκια μήκους 1 εκ.
Σε ένα τηγάνι σοτάρετε σε λίγο λάδι το φρέσκο κρεμμυδάκι, τα σπαράγγια και τον μαϊντανό. Μόλις μαραθούν είναι έτοιμα. Σε ένα μπολ χτυπάτε καλά τη ρικότα, το γάλα, το αυγό και το τυρί. Ρίχνετε στο μείγμα τα σοταρισμένα λαχανικά. Σε μικρά  στρογγυλά ταψάκια στρώνετε τα σφολιατίνια. Τα γεμίζετε με το μείγμα και περνάτε τη σφολιάτα που εξέχει με χτυπημένο αυγό. Ψήνετε για περίπου μισή ώρα σε προθερμασμένο φούρνο.

ΥΓ: Να θυμάστε ότι ο ήρωας στη ''Μέρα της μαρμότας'' καταφέρνει κι απεγκλωβίζεται από τη φρικτή επανάληψη που τον βασανίζει. Ελπίζω -από Δευτέρα 7/5-  κι εμείς να απεγκλωβιστούμε, αν όχι από την κρίση τουλάχιστον από τα ίδια κι ίδια πρόσωπα που μας λένε τα ίδια και τα ίδια ψέμματα τόσα χρόνια!

Καλό βόλι!