Κοτόπουλο στα κίτρινα

Οι δύο επόμενες αναρτήσεις θα έχουν στις συνταγές τους το κοτόπουλο ως βασικό συστατικό . Το οποίο, οφείλουμε να ομολογήσουμε, είναι το πιο ευέλικτο από όλα τα είδη κρεάτων. Μαγειρεύεται με οποιοδήποτε τρόπο κι αρέσει σε όλους (μείον τους χορτοφάγους και μείον τους βίγκανζζζζ).

Στη σημερινή συνταγή μαγειρεύουμε το κοτόπουλο με κουρκουμά- εξού και το κίτρινο του τίτλου. Ο κουρκουμάς γνώρισε στιγμές δόξας τον προηγούμενο καιρό γιατί κάποιος αποφάνθηκε ότι είχε θεραπευτικές ιδιότητες, έτσι άρχισε να κυκλοφορεί ευρέως και σε διάφορες μορφές- μέχρι και ρόφημα ρυζιού με κουρκουμά είδα! Και σε κάποια φάση επέστρεψε η λογική και μια μέρα διαβάσαμε ότι ο κουρκουμάς δεν έχει τίποτα το μαγικό.

Τον κουρκουμά τον χρησιμοποιώ για το χρώμα του αλλά κυρίως γιατί η γεύση και το άρωμα του είναι όμορφα και διακριτικά- σε λογικές ποσότητες πάντα. Έτσι κι εδώ. Προσθέτοντας πιπεριές Φλωρίνης και πράσινες ελιές να κάνουν ωραίο παιχνίδι γευστικών αντιθέσεων. Ωραίο πιάτο με το κοτόπουλο σε μεγάλα κέφια αφού και τα τρία βασικά υλικά του πάνε πολύ!

Κοτόπουλο με κουρκουμά, πιπεριές Φλωρίνης και πράσινες ελιές.

Για 4 άτομα

1 μικρό κοτόπουλο κομμένο σε 4 κομμάτια (ή 4 μπούτια)
1 κρεμμύδι λευκό ψιλοκομμένο
200 γρ ρύζι
2 πιπεριές Φλωρίνης
10-12 πράσινες ελιές
1 κουταλάκι γλυκού κουρκουμά
300 ml ζωμό (λαχανικών ή κότας)
1/2 φλιτζάνι κρασιού κρασί λευκό ξηρό
αλάτι
φρεσκοκομμένο μαϊντανό
2-3 κουταλιές ελαιόλαδο

Ξεκινάμε από τις πιπεριές- τις οποίες μπορούμε να ετοιμάσουμε νωρίτερα ή από την προηγούμενη μέρα. Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς στο γκριλ. Τις πλένουμε, τις στεγνώνουμε και τις βάζουμε σε ένα ρηχό ταψί με αντικολλητικό χαρτί. Τις ραντίζουμε με λίγο λάδι και τις τρυπάμε με ένα πηρούνι. Τις ψήνουμε στο γκριλ του φούρνου μέχρι να μαυρίσουν και να μαλακώσουν. Τις βγάζουμε από το φούρνο και τις βάζουμε σε ένα μπολ το οποίο σκεπάζουμε με μεμβράνη. Τις αφήνουμε να κρυώσουν. Μόλις είναι έτοιμες αφαιρούμε τη φλούδα τους - είναι πιο εύκολη η αφαίρεση της όταν έχουν κρυώσει- το καπάκι τους, τις ανοίγουμε κι αφαιρούμε τα σπόρια. Τις κόβουμε σε μικρά κομμάτια. Όποιος βαριέται την συγκεκριμένη διαδικασία, μπορεί είτε να μην την κάνει (οπότε βάζει τις πιπεριές καθαρισμένες και κομμένες κατευθείαν στο φαγητό, αλλά χάνει λίγο σε νοστιμιά κι έχει τη φλούδα της πιπεριάς να τον τυρρανά -χα, χα, χα!) είτε να χρησιμοποιήσει έτοιμες πιπεριές σε βάζο οι οποίες έχουν υποστεί ήδη την συγκεκριμένη διαδικασία.
Βγάζουμε τα κουκούτσια από τις ελιές και κόβουμε στα δύο.

Σε μια κατσαρόλα σοτάρουμε σε λίγο ελαιόλαδο το κρεμμύδι. Μόλις μαλακώσει τοποθετούμε τα κομμάτια κοτόπουλο κι αφήνουμε να ροδίσει από όλες τις πλευρές. Ρίχνουμε το κρασί και περιμένουμε να εξατμιστεί το αλκοόλ. Ρίχνουμε το ζωμό και σκεπάζουμε. Μαγειρεύουμε για μισή ώρα με σκεπασμένη την κατσαρόλα. Ξεσκεπάζουμε και ρίχνουμε τις πιπεριές, το ρύζι και τον κουρκουμά -τον οποίο θα έχουμε διαλύσει σε λίγο ζωμό. Συνεχίζουμε το μαγείρεμα για 20 λεπτά περίπου ακόμα. Τα υγρά πρέπει να έχουν απορροφηθεί, το κοτόπουλο να έχει μαγειρευτεί και το ρύζι να "κρατά" ελάχιστα. Κατά τη διάρκεια αυτής της φάσης, προσέχουμε μήπως χρειάζεται νερό το φαγητό. Αν ναι, προθέτουμε λίγο βραστό νερό. Μόλις είναι έτοιμο το φαγητό προσθέτουμε τις ελιές και τον μαϊντανό και σερβίρουμε αμέσως.

Trivia: Στη γαλλική γλώσσα ο κουρκουμάς είναι γνωστός ως safran des Indes.

Ο Αύγουστος των Ολυμπιακών Αγώνων

Είμαστε κι εμείς που μένουμε πεισματικά στην πόλη τον Αύγουστο. Κι είμαστε κι εμείς -πάνω κάτω οι ίδιοι- που κάθε τέσσερα χρόνια τον Αύγουστο στηνόμαστε μπροστά στην μικρή οθόνη και παρακολουθούμε τους Ολυμπιακούς Αγώνες κι αφήνουμε τη θέση μας μόνον αφού πια σημάνει η λήξη των αγώνων. Φέτος που οι αγώνες γίνονται στο Ρίο ντε Τζανέιρο, έχει προκύψει ένα θέμα με την διαφορά ώρας μιας κι οι τελικοί των πιο ενδιαφερόντων αγωνισμάτων γίνονται μες την μαύρη νύχτα.

Βέβαια αυτό δεν σημαίνει ότι μένουμε νηστικοί όλο αυτό το χρονικό διάστημα ή ότι την βγάζουμε με ντελίβερι. Κάτι κάνουμε.

Μια καλή λύση όταν βλέπεις Ολυμπιακούς Αγώνες είναι να φτιάχνεις πίτες. Βέβαια καλό είναι να τις φτιάχνεις όταν δεν μεταδίδονται αγώνες -κομματάκι δύσκολο όταν και τα τρία κρατικά κανάλια έχουν μεταδόσεις.

Παρά ταύτα έφτιαξα πίτα και μάλιστα μία που σκαρφίστηκα αρχές καλοκαιριού κι έκτοτε την έχω επαναλάβει 2-3 φορές- τόσο νόστιμη που είναι!
Είχα αγοράσει υλικά για να φτιάξω αυτήν την σπαγγετάδα  , δηλαδή τόνο και κόκκινες πιπεριές αλλά τελευταία στιγμή άλλαξα κατεύθυνση κι αποφάσισα να φτιάξω πίτα βασιζόμενη στα δύο αυτά υλικά και προσθέτοντας ελιές Καλαμών. Τρία υλικά που ταίριαξαν αφάνταστα καλά μεταξύ τους κι οδήγησαν σε μια πίτα νόστιμη, ελαφριά, εύκολη και που τρώγεται ανετότατα κρύα!

Πίτα με τόνο, κόκκινες πιπεριές κι ελιές Καλαμών

Υλικά για ταψί τάρτας διαμέτρου 30 εκ περίπου (ή 3 μικρές ταρτιέρες των 15 εκ περίπου όπως κάνω εγώ)

Για τη ζύμη:

300 γρ αλεύρι για όλες τις χρήσεις
120 ml κρύο νερό
5 κουταλιές ελαιόλαδο
1 κουταλιά λευκό ξίδι
1/2 κουταλάκι αλάτι

Για τη γέμιση

6 μεγάλες πιπεριές Φλωρίνης
2 κονσέρβες τόνου
20 περίπου ελιές Καλαμών

Συν επιπλέον ελαιόλαδο για το ταψί

Ετοιμάζουμε τις πιπεριές με αυτόν τον τρόπο:
Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς στο γκριλ. Τις πλένουμε, τις στεγνώνουμε και τις βάζουμε σε ένα ρηχό ταψί με αντικολλητικό χαρτί. Τις ραντίζουμε με λίγο λάδι και τις τρυπάμε με ένα πιρούνι. Τις ψήνουμε στο γκριλ του φούρνου μέχρι να μαυρίσουν και να μαλακώσουν, περίπου 20 λεπτά με 1/2 ώρα- θα εξαρτηθεί από το μέγεθος τους και την ένταση της θερμότητας του φούρνου. Τις βγάζουμε από το φούρνο και τις βάζουμε σε ένα μπολ το οποίο σκεπάζουμε με μεμβράνη. Τις αφήνουμε να κρυώσουν. Μόλις είναι έτοιμες αφαιρούμε τη φλούδα τους - είναι πιο εύκολη η αφαίρεση της όταν έχουν κρυώσει- το καπάκι τους, τις ανοίγουμε κι αφαιρούμε τα σπόρια. Τις κόβουμε σε λωρίδες.

Όσο περιμένουμε να κρυώσουν οι πιπεριές ετοιμάζουμε τη ζύμη. Σε ένα μεγάλο μπολ ανακατώνουμε τα υλικά και ζυμώνουμε μέχρι να δημιουργηθεί μια ομοιογενής κι ελαστική ζύμη. Την τυλίγουμε σε μεμβράνη και την αφήνουμε στην άκρη.

Ετοιμάζουμε τη γέμιση. Ψιλοκόβουμε τις πιπεριές και τις ελιές- όσο πιο ψιλά μπορούμε. Σε ένα μπολ ανακατώνουμε πιπεριές, ελιές και τόνο- σε νερό ή λάδι θα τον έχουμε στραγγίξει- ενώ προσπαθούμε κι ο τόνος να κοπεί σε όσο το δυνατόν μικρά κομμάτια.

Περνάμε με ελαιόλαδο την βάση του ταψιού.

Κόβουμε στα δύο τη ζύμη κι ανοίγουμε 2 φύλλα- το ένα ελαφρώς μεγαλύτερο έτσι ώστε να γίνει η βάση μας και να καλύψει τα τοιχώματα του ταψιού. Στρώνουμε το φύλλο και γεμίζουμε την πίτα. Από πάνω στρώνουμε το δεύτερο φύλλο και κλείνουμε γύρω γύρω. Τρυπάμε την πίτα εδώ κι εκεί ή ανοίγουμε έναν μικρό σταυρό στη μέση, αλείφουμε καλά την επιφάνεια με ελαιόλαδο και ψήνουμε στο φούρνο για 40-45 λεπτά περίπου στους 180 βαθμούς μέχρι να ψηθεί καλά.

Αν τυχόν χρησιμοποιήσουμε 3 μικρότερα ταψιά (το κάνω για πρακτικούς λόγους), τότε κάοβουμε τη ζύμη στα 6 κι ανοίγουμε έξι φύλλα, η γέμιση μοιράζεται ισόποσα στα τρία και χρειάζεται ελαφρώς λιγότερος χρόνος στο ψήσιμο.

Η πίτα όπως είπα τρώγεται άνετα κρύα και την επόμενη μέρα είναι ακόμα καλύτερη!

Ένα ωραίο ελληνικό ροζέ πχ Αμέθυστος 2015 του Κτήματος Κώστα Λαζαρίδη ταιριάζει υπέροχα. Και με μπύρα εννοείται πάει μια χαρά!

Τέλος, θα ήθελα να ευχαριστήσω τους δημοσιογράφους της ΕΡΤ που έχουν πάει στην Βραζιλία και μεταδίδουν τους αγώνες, ιδιαίτερα τους κυρίους Τσώνη και Χατζηγεωργίου! Μεγάλη λατρεία κι οι δύο! Τους βρίζω συνέχεια κατά τη διάρκεια των μεταδόσεων -δίνουν ρεσιτάλ είναι η αλήθεια, επίσης ο ένας δεν ξέρει να προφέρει σωστά ούτε βασικά αγγλοσαξονικά επώνυμα, εν τω μεταξύ ο άλλος θα πει το επώνυμο 500 φορές για να μας δείξει πόσο καλά ξέρει να προφέρει στην αγγλική, γαλλική, γερμανική, ιαπωνική κλπ*- αλλά ειλικρινά με το τέλος των αγώνων μου λείπουν και περιμένω πώς και πώς να τους ξανακούσω! Είναι μια παράξενη οικειότητα που αποκτιέται με το πέρασμα των χρόνων και την παρακολούθηση τόσων αγώνων. Κι η αλήθεια είναι ότι λατρεύω τον ασυγκράτητο ενθουσιασμό τους, τα επίθετα που σκαρφίζονται για να εμπλουτίσουν τις περιγραφές τους -καινούργιο λεξικό θα έφτιαχναν! Μοναδικοί! Σταθερή αξία!

*Για παράδειγμα, χθες έτρεχε μια Αμερικανίδα αθλήτρια με το επώνυμο Bowie. Δεν ξέρω κι εγώ πόσες φορές μας επανέλαβε ότι δεν προφέρεται Μπάουι αλλά Μπούι. Η κούρσα είχε τελειώσει κι είχε ξεκινήσει η επόμενη αλλά αυτός το βιολί του: "Η Μπούι που δεν προφέρεται Μπάουι αλλά Μπούι"! Αυτά τραβάμε! ❤❤

Τρώμε καλά (;)

Τις προάλλες ήμουν στο λεωφορείο όρθια, πίσω από τον οδηγό ο οποίος είχε πιάσει κουβέντα με έναν φίλο του που βρισκόταν δίπλα του. Ο οδηγός έλεγε στο φίλο του ότι ο αδερφός του είχε πάει στα Χανιά κι είχε βρεθεί μπροστά στο φρικτό θέαμα να βλέπει Έλληνες να τρώνε, όλο κι όλο (άκουσον, άκουσον), μια χωριάτικη σαλάτα μοιρασμένη στα δύο!! Βέβαια το "ζουμί" της συζήτησης ήταν για το πώς μας έχει καταντήσει η κρίση, εμάς τους Έλληνες τους κιμπάρηδες, τους big spenders, τους...καλοφαγάδες που αν δεν παραγγείλουμε όλο το μενού δεν σταματάμε, που θεωρούμε ύψιστο χρέος όταν στρωνόμαστε στο τραπέζι να το γεμίσουμε με πιάτα που στο τέλος θα μείνουν ανέγγιχτα. "Άντε πάλι τα ίδια" σκέφτηκα, "άντε πάλι με τον Έλληνα που θεωρείται καλοφαγάς επειδή τρώει τον αγλέουρα". Είπα να επέμβω και να πω κάτι του στυλ "και τι έγινε που έτρωγαν μια σαλάτα στα δύο, τόσο ήθελαν ή τόσο είχαν να πληρώσουν, τόσο έφαγαν", αλλά δίπλα μου βρισκόταν μια 60άρα ρατσίστρια που είχε ξεχάσει να πλύνει την μασέλα της εν τω μεταξύ, κι ωρυόταν κι έβριζε τις γυναίκες πρόσφυγες που περνάνε "ζωή και κότα" στο Ελληνικό και δεν μαζεύουν τα σκουπίδια παρά γυρνούν οι σουρλουλούδες στολισμένες και μακιγιαρισμένες (;) πάνω κάτω την παραλιακή! Κι είχε κίνηση. Πολλή κίνηση.

Λοιπόν, επειδή τρώμε πολύ, και καμαρώνουμε που παραγγέλνουμε ό,τι έχει και δεν έχει το εστιατόριο- κι ας μην τα φάμε, ας δει η διπλανή παρέα πόσο large είμαστε κι ας σκάσει αυτή από τη ζήλια της κι εμείς από το φαγητό- αυτό, αγαπητοί αναγνώστες, ΔΕΝ σημαίνει ότι είμαστε καλοφαγάδες. Πολυφαγάδες ναι. Επιπόλαιοι ναι. Αλλά η πολυφαγία δεν είναι ένδειξη, ούτε καν απόδειξη για κάποιον ότι είναι καλοφαγάς, ότι είναι γκουρμέ, ψαγμένος γαστρονομικά, ότι το φαγητό είναι πολιτισμός γι'αυτόν, ότι έχει γαστρονομική παιδεία, ανοιχτό ουρανίσκο. Και φυσικά για να το κλείσει ο "Έλλην καλοφαγάς" το τσιμπούσι, παραγγέλνει παγωμένη μπύρα σε παγωμένο ποτήρι (γιατί αν η μπύρα δεν έχει γίνει σορμπέ δεν πίνεται, σύμφωνα πάντα με τον Έλληνα καλοφαγά) και κρασί μόνο χύμα γιατί το πίνουμε με το λίτρο- και ρίχνουμε λίγη κόκα κόλα στο κρασί να'ουμ, για την χώνεψη! Μάλιστα.

Λοιπόν, για να μην πολυλογώ και γνωρίζοντας ότι έχω αφήσει μέτωπο ανοιχτό, προχωρώ στο φαγητό της σημερινής ανάρτησης.

Οι μακαρονοσαλάτες είναι ιδανικές για τα ζεστά βράδια του αθηναϊκού καλοκαιριού. Έφτιαξα αυτήν που ακολουθεί, ψήνοντας πρώτα τα δύο λαχανικά που χρησιμοποίησα, τοματίνια και κόκκινες πιπεριές και το ψήσιμο αυτό έδωσε στην σαλάτα μια ιδιαίτερη γεύση που ενισχύθηκε με την παρουσιά ελιών.

Μακαρονοσαλάτα με ψημένα τοματίνια και κόκκινες πιπεριές.

Για 4 άτομα

300 γρ ζυμαρικά τύπου κοχυλάκια
250 γρ τοματίνια
3 μεγάλες πιπεριές Φλωρίνης
2 σκελίδες σκόρδο κομμένες σε λεπτές φέτες
λίγο θυμάρι, ρίγανη, δεντρολίβανο
2 μπάλες μοτσαρέλα
10-15 ελιές (μαύρες /ή/και πράσινες)
ελαιόλαδο
αλάτι
πιπέρι
λίγα φύλλα βασιλικού

Βράζουμε τα ζυμαρικά αυστηρά al dente σε αλατισμένο νερό, τα στραγγίζουμε και τα βάζουμε σε ένα μπολ ανακατεύοντας τα  με λίγο ελαιόλαδο. Τα αφήνουμε να κρυώσουν

Κόβουμε τα τοματίνια στα δύο. Πλένουμε, σκουπίζουμε τις πιπεριές και τις κόβουμε σε μικρά κομμάτια. Σε ένα ρηχό ταψί απλώνουμε αντικολλητικό χαρτί. Βάζουμε τα τοματίνια με τις πιπεριές, τα αρωματικά, αλάτι, πιπέρι, λάδι κι ανακατώνουμε με τα χέρια. Ψήνουμε για μισή ώρα περίπου στους 200 βαθμούς. Προσέχουμε να μαλακώσουν καλά τα λαχανικά αλλά όχι να μαυρίσουν. Τα βγάζουμε από το φούρνο όταν είναι έτοιμα και τα αφήνουμε να κρυώσουν. Τη μισή ποσότητα από τα ψημένα λαχανικά την περνάμε από το μπλέντερ μέχρι να γίνει κρεμώδης.

Εν τω μεταξύ, βγάζουμε το κουκούτσι από τις ελιές και τις κόβουμε στα δύο. Μπορούμε να διαλέξουμε ό,τι είδος ελιά μας αρέσει περισσότερο.

Ρίχνουμε στα ζυμαρικά το μείγμα τοματίνια-πιπεριές που έχουμε περάσει από το μπλέντερ. Ανακατώνουμε. Προσθέτουμε τα υπόλοιπα λαχανικά, τις ελιές και την μοτσαρέλα που θα έχουμε κόψει σε κύβους. Σερβίρουμε ρίχνοντας λίγο φρέσκο ελαιόλαδο και φύλλα βασιλικού από πάνω.

Απολαμβάνουμε με ένα ελληνικό ροζέ. Εμείς προτιμήσαμε την υπέροχη ΙΕΡΕΙΑ του οινοποιείου Μποσινάκη.

Ό,τι απέμεινε

Καμιά φορά, είτε γιατί δεν έχω χρόνο είτε γιατί βαριέμαι να πάω για ψώνια, μπαίνω στη διαδικασία της αυτο-πρόκλησης, όπου μπαίνω στην κουζίνα και προκαλώ τον εαυτό μου να μαγειρέψει με ό,τι έχει απομείνει στο ψυγείο και το ντουλάπι. Έχει πλάκα μια τέτοια "προκλητική" στάση στην κουζίνα διότι στην απελπισία μου, από τη μια μπορεί να βρεθώ να ψάχνω το τηλέφωνο με τα ντελίβερι της περιοχής ή, από την άλλη, να προκύπτουν κάτι σούπερ νόστιμα κι εύκολα πιάτα που γίνονται με ελάχιστα υλικά. Όπως το σημερινό που προέκυψε μετά από μια Κυριακάτικη βόλτα στη θάλασσα. Μια ιδανικά καλοκαιρινή σπαγγετάδα.

Spaghetti με τόνο και ψημένες κόκκινες πιπεριές Φλωρίνης (μαριναρισμένες σε λεμόνι και βασιλικό)

Υλικά για 4 άτομα

400 γρ spaghetti (ή linguine)
2 κονσέρβες τόνο
5-6 πιπεριές Φλωρίνης
3 σκελίδες σκόρδο (κομμένες στη μέση)
1 κουταλιά μπούκοβο
ελαιόλαδο
5-6 φύλλα βασιλικό (πλατύφυλλο) ψιλοκομμένα
χυμός ενός λεμονιού
αλάτι
πιπέρι

Ξεκινάμε από τις πιπεριές- τις οποίες μπορούμε να ετοιμάσουμε νωρίτερα ή από την προηγούμενη μέρα. Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς στο γκριλ. Τις πλένουμε, τις στεγνώνουμε και τις βάζουμε σε ένα ρηχό ταψί με αντικολλητικό χαρτί. Τις ραντίζουμε με λίγο λάδι. Τις ψήνουμε στο γκριλ του φούρνου μέχρι να μαυρίσουν και να μαλακώσουν, περίπου 1/2 ώρα- θα εξαρτηθεί από το μέγεθος τους και την ένταση της θερμότητας του φούρνου. Τις βγάζουμε από το φούρνο και τις βάζουμε σε ένα μπολ το οποίο σκεπάζουμε με μεμβράνη. Τις αφήνουμε να κρυώσουν. Μόλις είναι έτοιμες αφαιρούμε τη φλούδα τους - είναι πιο εύκολη η αφαίρεση της όταν έχουν κρυώσει- το καπάκι τους, τις ανοίγουμε κι αφαιρούμε τα σπόρια. Τις κόβουμε σε λωρίδες. Χτυπάμε σε ένα μικρό μπολ τα φύλλα βασιλικού και το λεμόνι με λίγο αλάτι και λάδι. Τοποθετούμε τις πιπεριές σε ένα ρηχό μπολ και περιχύνουμε με τη μαρινάδα. Αφήνουμε στην άκρη. Όσο περισσότερο καθίσουν στη μαρινάδα τόσο το καλύτερο.

Σε μια κατσαρόλα βράζουμε αλατισμένο νερό. Ρίχνουμε τα ζυμαρικά.
Εν τω μεταξύ σε ένα μεγάλο τηγάνι ζεσταίνουμε λίγο ελαιόλαδο, όπου σε αυτό σοτάρουμε τις σκελίδες του σκόρδου και το μπούκοβο. Στραγγίζουμε τα ζυμαρικά (κρατώντας μισό ποτήρι από το νερό βρασίματος) και τα ρίχνουμε στο τηγάνι. Ανακατεύουμε. Βγάζουμε το τηγάνι από το μάτι. Ρίχνουμε τον τόνο, τον οποίο θα έχουνε σπάσει σε κομμάτια και τις πιπεριές. Ανακατεύουμε. Ρίχνουμε λίγο από το νερό βρασίματος -ανάλογα πόσο "χαλαρή" θέλουμε τη σάλτσα.
Σερβίρουμε προσθέτοντας λίγα φύλλα βασιλικού και φρεσκοτριμμένο μαύρο πιπέρι.

Θερινό ηλιοστάσιο σήμερα,

Καλό καλοκαίρι σε όλους λοιπόν! Με πολλά μπάνια, αμέτρητα παγωτά κι ανέμελες στιγμές- όσες μας επιτρέπουν οι "θεσμοί" τελοσπάντων.

*

Μια αναφορά θα ήθελα να κάνω στους -πραγματικά, και πόσο τους ζηλεύω!- ανέμελους έφηβους που οργώνουν τις νότιες παραλίες της πόλης με ένα σακίδιο στην πλάτη κι αστείρευτη διάθεση να βρουν την ιδανική παραλία, να περάσουν καλά, να ρίξουν τις βουτιές τους. Ξεσηκώνουν τον κόσμο με τις φωνές τους, φορώντας τα πολύχρωμα σορτς τους (των αγοριών πολύ μακριά, των κοριτσιών κοντά κοντά), είναι χαρά κι ανακούφιση να τους/τις βλέπεις. Τους χαίρεσαι, σου φέρνουν το χαμόγελο στα χείλη...και αναμνήσεις της δικής σου εφηβείας.  Ή είναι η θάλασσα που τους λυτρώνει (όπως όλους μας άλλωστε) ή η ηλικία τους (το πιθανότερο).

Εύχομαι σε όλα αυτά τα παιδιά να είναι πάντα shiny & happy!

Dinner Rush

"Dinner Rush" είναι ο όρος που χρησιμοποιείται για να χαρακτηρίσει την ώρα αιχμής σε ένα εστιατόριο, τότε που οι πελάτες πέφτουν όλοι μαζί και στην κουζίνα γίνεται...της κολάσεως. Dinner Rush είναι επίσης ο τίτλος μιας πολύ ενδιαφέρουσας νεοϋορκέζικης ταινίας που γυρίστηκε το 2000 και μάλλον πέρασε απαρατήρητη στην Ελλάδα (δεν έπαιζαν ηχηρά ονόματα και δεν είχαν γίνει ακόμα της μόδας οι "γαστρονομικές ταινίες"-που δεν τις προλαβαίνουμε πια).

Είμαστε στην περιοχή της Tribeca στη Νέα Υόρκη, χιονίζει, είναι μεσημέρι κι ο κος. Ενρίκο πέφτει νεκρός από τις σφαίρες της ιρλανδικής μαφίας. Ο καλός του φίλος και συνέταιρος στα παράνομα στοιχήματα, Λουίτζι Κρόπα υπόσχεται εκδίκηση. Ο Λουίτζι τυγχάνει να είναι επίσης ιδιοκτήτης του δημοφιλέστατου εστιατορίου "Gigino" του οποίου σεφ είναι ο -ταλαντούχος και διάσημος- γιος του, ο Ούντο.

Το ίδιο βράδυ, στο εστιατόριο έχουν προσκληθεί -από τον ίδιο τον Λουίτζι- ο αρχηγός της αστυνομίας και δύο εξέχοντα μέλη της ιρλανδικής μαφίας. Εν τω μεταξύ καταφτάνει μια μεγάλη παρέα επικεφαλής της οποίας είναι ένα πελάτης γνωστός για την ιδιοτροπία του. Στην κουζίνα ο σεφ έχει να αντιμετωπίσει την πρόσκαιρη απουσία του σου σεφ και την αναπάντεχη εμφάνιση -έστω και μεταμφιεσμένης- μιας πασίγνωστης κριτικού εστιατορίων. Το εστιατόριο γεμίζει, η κουζίνα παίρνει φωτιά, πιάτα πηγαινοέρχονται. φιάλες κρασιών ανοίγουν, όλοι απολαμβάνουν, ο μπάρμαν γίνεται το κέντρο της προσοχής όταν για λίγο σβήνουν τα φώτα -άλλος πανικός- κι όλα βαίνουν όμορφα και ωραία έως ότου οι δυο μαφιόζοι καλούνται από το δεξί χέρι του Λουίτζι σε "διαπραγματεύσεις". Εκεί, στο κρύο χώρο του υπογείου σερβίρεται η εκδίκηση με αριστοτεχνικό τρόπο.

Σε όλο αυτό το σκηνικό που στήνεται, ο Λουίτζι στέκεται διακριτικά στο αγαπημένο του τραπέζι. Παρατηρεί, σχολιάζει, γι' αυτόν είναι μια σημαντική βραδιά γιατί θα κλείσουν πολλοί λογαριασμοί. Αν και θαυμάζει το γιο του για την επιτυχία του, αναπολεί τις μέρες που το εστιατόριο ήταν μια απλή ταβέρνα και σερβίριζε γνήσια ιταλική κουζίνα. Ο καλός του ανιψιός και σου σεφ -αλλά και μανιακός τζογαδόρος που χρωστά κάτι χιλιάρικα στους Ιρλανδούς-, ο Ντάνκαν, που καταφτάνει αργοπορημένος του έχει φέρει κάτι καλό: φρέσκο χωριάτικο λουκάνικο από το ιταλικό κρεοπωλείο της γειτονιάς. Και του το ετοιμάζει όπως αρέσει στον Λουίτζι. Με πιπεριές.

Η συγκεκριμένη συνταγή είναι χαρακτηριστική- κι αγαπημένη- των Ιταλών εμιγκρέδων της νεοϋορκέζικης συνοικίας Little Italy. Αυτό που χρειάζεται κανείς είναι φρέσκα, χωριάτικου τύπου λουκάνικα με χοιρινό κρέας. Υπάρχουν μικροί παραγωγοί που φτιάχνουν εξαιρετικά λουκάνικα όπως επίσης αρκετά κρεοπωλεία που ετοιμάζουν δικά τους.

Αν το λουκάνικο είναι μεγάλο το κόβετε σε πιο μικρά κομμάτια. Κόβετε σε λεπτές φέτες ένα μεγάλο λευκό κρεμμύδι. Καθαρίζετε δύο σκελίδες σκόρδο και τις κόβετε στη μέση.
Έχετε 3 πιπεριές διαφορετικού χρώματος, για παράδειγμα μία κίτρινη, μία πράσινη (ή μια πορτοκαλί) και μία κόκκινη (όχι μακρόστενες). Τις κόβετε σε λεπτές φέτες (julienne). Θα χρειαστείτε επιπλέον ένα ποτήρι καλό λευκό κρασί, αλάτι, ελαιόλαδο κι ένα τηγάνι.
Στο τηγάνι ζεσταίνετε λίγο ελαιόλαδο. Σοτάρετε καλά για 10 λεπτά περίπου τα λουκάνικα. Τα αφαιρείτε από το τηγάνι και ρίχνετε σε αυτό σκόρδο, κρεμμύδι και πιπεριές και σοτάρετε καλά μέχρι να μαλακώσουν. Επιστρέφετε τα λουκάνικα στο τηγάνι, σβήνετε με κρασί, το αφήνετε να εξατμιστεί κατά το ήμισυ, χαμηλώνετε τη φωτιά  κι αφήνετε το φαγητό να σιγοβράσει 15 λεπτά σκεπάζοντας το τηγάνι. Όταν το φαγητό είναι έτοιμο αλατίζετε προσεκτικά- γιατί ίσως το λουκάνικο να είναι ήδη αλμυρό- , ανακατώνετε και σερβίρετε αμέσως.

Ο Λουίτζι φεύγει ευχαριστημένος από το εστιατόριο. Έχει φάει καλά, με το γιο του τα έχουν βρει, το σχέδιο εκδίκησης είναι σε πλήρη εξέλιξη. Μια ήρεμη νύχτα τον περιμένει.

Η ταινία του Bob Giraldi παίζει σε διάφορα ταμπλό, διαφορετικοί κόσμοι συγκρούονται, η παλιά Νέα Υόρκη προσπαθεί να τα βρει με τη νέα, υπάρχει το κωμικό στοιχείο, υπάρχει το δραματικό, όμορφα κινηματογραφημένες εικόνες μέσα κι έξω από το εστιατόριο, με πιο εντυπωσιακές εκείνες μέσα στην κουζίνα, ένταση, πανικός, ωραίοι χαρακτήρες που δίνουν τη δική τους πινελιά στην ταινία και τέλος μια σκηνή μαφιόζικης εκτέλεσης που μοιάζει να έγινε ως φόρος τιμής στον Martin Scorsese.



Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα Hit&Run 

Απλά και στερεοτυπικά!

Τις προάλλες έπεσα πάνω σε ένα κείμενο στην ιστοσελίδα του Condé Nast Traveler όπου προέτρεπε τους επίδοξους επισκέπτες των Αθηνών να μην φύγουν από την πόλη δίχως να δοκιμάσουν μια... χωριάτικη σαλάτα. Οι αντιρρήσεις κι οι απορίες  πολλές. Πρώτα απ’όλα, είναι τελικά η χωριάτικη σαλάτα το πιάτο-έμβλημα της ελληνικής κουζίνας; Εντάξει, οι ξένοι τη λατρεύουν, είναι ξετρελαμένοι με την «γκρηκ σάλαντ» κι όπου σταθούν κι όπου βρεθούν την καταβροχθίζουν με λαχτάρα μεγάλη. Και πες ότι ναι, η χωριάτικη μετουσιώνει τα κύρια χαρακτηριστικά της ελληνικής κουζίνας : απλά, καθαρά υλικά χωρίς πολλά πολλά. Αλλά μια σαλάτα δεν παύει να είναι μια απλή σαλάτα. Που σημαίνει ότι: 1) Τα υλικά της πρέπει να είναι φρέσκα κι εποχικά. Η τομάτα πρέπει να έχει δεχτεί τα χάδια του ελληνικού φωτός, να είναι ζουμερή και να μοσχοβολά με το που την αγγίζεις. Να είναι από κήπο, άντε από μικρό μποστάνι. Οι τομάτες της μαζικής παραγωγής, των θερμοκηπίων, οι εισαγωγής –είδαμε και πολωνικές φέτος!- είναι νωθρές, χλομές, «χλεμπονιάρες» όπως τις ονομάζει ο πατέρας μου. Το αγγούρι πρέπει να είναι κρουστό, η πιπεριά μοσχοβολιστή, τα κρεμμύδια της φωτιάς, οι ελιές κατάμαυρες και στιλπνές, η κάππαρη ατίθαση, κι από πάνω να ρίχνεται άφθονη ρίγανη αρωματική κι ελαιόλαδο ελληνικό, πλούσιο, πυκνό, μια μαγεία. Α, κι η φέτα πάνω πάνω, αλλά δεν ανησυχούμε γι’αυτήν, τυγχάνει να είναι all weather. Όλα αυτά σημαίνουν ότι μάλλον η Αθήνα είναι το τελευταίο μέρος όπου θα φάει ο τουρίστας μια ευπρεπέστατη χωριάτικη. Στην επαρχία τουλάχιστον υπάρχει περίπτωση να πέσει πάνω σε ντόπια υλικά.

2) Κινδυνεύει η ελληνική κουζίνα να κολλήσει στον τοίχο εξαιτίας μιας σαλάτας! Τι εννοώ; Ότι ιδιαίτερα στοιχεία της ελληνικής κουζίνας που πασχίζει να πάρει μια θέση στον παγκόσμιο χάρτη δεν προωθούνται. Προτιμάται η εύκολη, εύπεπτη σαλάτα, που όλοι γνωρίζουν και κανείς δεν σκιάζεται από το περιεχόμενο. Τι θα του πεις του ξένου; "Φάε οπωσδήποτε πατσά;". Μμμ, γιατί όχι; 

Εν τέλει, δεν συμφωνώ ότι η χωριάτικη σαλάτα είναι το πιάτο που πρέπει να δοκιμάσει οπωσδήποτε κάποιος επισκέπτης της Αθήνας. Θα την φάει ούτως ή άλλως. Σε άλλα πιάτα κρύβονται οι νοστιμιές της πόλης. Ποιο είναι όμως αυτό το εμβληματικό πιάτο που θα συστήναμε σε έναν τουρίστα; Προσωπικά κάτι έχω υπόψη αλλά θα το φέρω προς συζήτηση άλλη φορά. Εν τω μεταξύ, εσείς ποιο θεωρείτε ότι θα μπορούσε να είναι αυτό το πιάτο;

Πίσω πάλι στο κείμενο του Condé Nast που με έχει βασανίσει αρκετά από τότε που το διάβασα γιατί εκτός από την εμμονή στη χωριάτικη, βρήκα κι άλλα σημεία ελαφρώς περίεργα- έως αστεία. Όπως όταν προτρέπει τους επισκέπτες να παραγγείλουν οπωσδήποτε πατάτες τηγανητές και να τις φάνε με το χέρι κι όχι με μαχαίρι και πιρούνι  γιατί θα βάλουν τα γέλια οι ντόπιοι. Οι ντόπιοι είμαστε εσείς κι εγώ. Που μάλλον τρώμε τις πατάτες με το χέρι, για μαχαίρι και πιρούνι ούτε λόγος- παρεμπιπτόντως ποιος τρώει πατάτες τηγανητές ΚΑΙ με μαχαίρι;

Είπα πατάτες και θυμήθηκα κάτι εκπληκτικές πατάτες φούρνου που έφτιαξα προ καιρού προσθέτοντας με όμορφο τρόπο τρία υλικά από την βασίλισσα χωριάτικη: τομάτα, πιπεριά και κρεμμύδι.

Οι πατάτες αυτές ήταν αριστουργηματικές και το απλό αυτό πιάτο δείχνει με τον καλύτερο τρόπο πώς ταπεινά υλικά, μετουσιώνονται χωρίς φιοριτούρες σε νοστιμότατα εδέσματα. Το μόνο σημαντικό στοιχείο: Οι πρώτες ύλες να είναι καλές.

Πατάτες στο φούρνο με σάλτσα τομάτα, πιπεριά και κρεμμύδι

Για 4 άτομα

1 κιλό πατάτες (4-5 μέτριες) τις οποίες θα κόψετε σε κυδωνάτες, όπως τις κόβετε για φούρνο αλλά πιο μικρές- λίγο μεγαλύτερες από τις κλασικές τηγανητές.

2 μεγάλα λευκά κρεμμύδια που θα κόψετε σε λεπτές φετούλες

2 πιπεριές κέρατο που θα κόψετε σε λεπτές ροδέλες

2 μεγάλες ώριμες τομάτες που θα τρίψετε

αλάτι

πιπέρι

ελαιόλαδο

 Σε ένα μεγάλο τηγάνι ζεσταίνετε λίγο ελαιόλαδο. Σε αυτό σοτάρετε τα κρεμμύδια ίσαμε να μαλακώσουν και να χρυσίσουν Προσθέτετε τις πιπεριές και συνεχίζετε το σοτάρισμα για λίγα λεπτά ακόμα. Προσθέτετε τις τομάτες, ανακατώνετε και αφήνετε το τηγάνι 1-2 λεπτά ακόμα στη φωτιά.

Σε ένα ταψί βάζετε τις πατάτες. Τις αλατοπιπερώνετε, ρίχνετε λίγο ελαιόλαδο και νερό κι ανακατώνετε. Ρίχνετε από πάνω τη σάλτσα, ανακατώνετε και ψήνετε στους 180 βαθμούς για 1 ώρα περίπου- εξαρτάται από το μέγεθος και την ποιότητα της πατάτας.

Σημείωση: Τρώγονται με ...πιρούνι!

Επίσης, για μια πιο...χωριάτικη νότα τρίψτε από πάνω φέτα. 

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα Hit&Run

Το είπαν "τηγανιά"

Προσωπικά δεν μου αρέσει καθόλου η λέξη "τηγανιά". Στο άκουσμα της φαντάζομαι κάτι πρόχειρα φτιαγμένο, διάφορα υλικά πεταμένα στο τηγάνι και τηγανισμένα κακήν κακώς. Στην πραγματικότητα δεν είναι έτσι. Στην πραγματικότητα είναι ένα φαγητό που φτιάχνεται σχετικά γρήγορα κι είναι ιδανικό για ορεκτικό πιάτο από το οποίο όλοι μπορούν να τσιμπήσουν μερικές μπουκιές κρέατος που έχουν τηγανιστεί με τον έναν ή άλλον τρόπο.
Αλλά σκέφτομαι το εξής. Αν ονόμαζα μια τηγανιά "μπουκιές κρέατος σοταρισμένες με ...." (συμπληρώνουμε ανάλογα το κενό), το πιάτο θα γινόταν ακόμα πιο ελκυστικό, διότι όσο να' ναι η ονομασία ενός πιάτου παίζει έναν κάποιο ρόλο...Ή μήπως όχι;

Τηγανιά με χοιρινό κρέας και πιπεριές

Υλικά για 4 άτομα

800 gr χοιρινό κρέας ψαχνό από μπούτι το οποίο θα έχετε κόψει σε λεπτές μπουκιές.
1 ποτήρι καλό λευκό κρασί
χυμός από ένα πορτοκάλι
1-2 κουταλιές γλυκιά πάπρικα
5-6 πιπεριές τύπου κέρατο
αλάτι
ελαιόλαδο

Καθαρίζετε τις πιπεριές και τις κόβετε σε μικρά κομμάτια.

Σε ένα τηγάνι βάζετε, σε μέτρια προς δυνατή φωτιά, λίγο ελαιόλαδο να ζεσταθεί. Σε αυτό σοτάρετε καλά το κρέας μέχρι να ροδίσει ομοιόμορφα κάθε κομμάτι. Σβήνετε με κρασί. Μόλις πιει όλο το κρασί, ρίχνετε το χυμό πορτοκαλιού. Αφήνετε για λίγο και μόλις είναι έτοιμο να σωθεί ρίχνετε τις πιπεριές, την πάπρικα και λίγο ζεστό νερό. Αφήνετε να σιγοβράσει σκεπασμένο. Ρίχνετε πότε πότε μια ματιά μήπως χρειάζεται νερό. Σε λιγότερο από μισή ώρα -ανάλογα με το μέγεθος των κομματιών- το φαγητό θα είναι έτοιμο - κι απαλλαγμένο από υγρά. Διορθώνετε το αλάτι και σερβίρετε αμέσως.

Εν τω μεταξύ οι συνδαιτυμόνες θα ανυπομονούν γιατί θα τους έχετε σπάσει τη μύτη! Κι ούτε που θα τους νοιάζει αν θα το πείτε "τηγανιά" ή "σοταρισμένες μπουκιές"!

"Τίτλοι τέλους" ...τέλος! (η συνέχεια)

Στην προηγούμενη ανάρτηση αναφέρθηκα στο οριστικό κλείσιμο του Πρακτορείου Ξένου Τύπου στη Ελλάδα. Αυτό είχε ως συνέπεια την αδυναμία αγοράς ξένων εντύπων από τους φτωχούς πλην τίμιους κατοίκους της χώρας της ανύπαρκτης ανάπτυξης, αλλά κι από τους άμοιρους τουρίστες που ανυποψίαστοι την κατακλύζουν φέτος- οι ξένοι μπορεί να είναι gadget freaks αλλά έχουν μια εμμονή με το χαρτί- εφημερίδες, περιοδικά και βιβλία μοσχοπουλάνε στα νησιά!

Κάποιος φαίνεται ότι λυπήθηκε τους τουρίστες, ίσως και να διάβασε εκείνη την σπαραξικάρδια ανάρτηση της υποφαινόμενης και να λυπήθηκε κι αυτήν- ποιος ξέρει αλήθεια. Η ουσία είναι ότι ο ξένος τύπος επανεμφανίστηκε, δειλά δειλά όμως, διότι δεν βρήκαμε μεγάλη γκάμα. Η κυρία στο κιόσκι ήταν σαφώς ανακουφισμένη όταν συζήτησα μαζί της για το φαινόμενο της επανεμφάνισης - η αλήθεια είναι ότι ο ξένος τύπος πουλά καλά εδώ, άλλωστε δεν είναι λίγα τα έντυπα που -τουλάχιστον μέχρι πρότινος- έφεραν στο εξώφυλλο τιμή πώλησης και για την Ελλάδα!

Εννοείται ότι στην κυριολεξία βούτηξα το τεύχος Ιουνίου Sale e Pepe, το οποίο ήταν και το μοναδικό γαστρονομικό περιοδικό που υπήρχε στα ράφια εκείνη την ημέρα. Σκέφτηκα -ως κάποια συνέχεια- να δώσω μια συνταγή από αυτό το τεύχος, όπως έκανα στην προηγούμενη ανάρτηση. Και να κλείσουμε μια και καλή το θέμα του ξένου τύπου με την ευχή πάλι να μην εξαφανιστεί, και γιορτάζοντας την επιστροφή με μια συνταγή, πανεύκολη, καλοκαιρινή, που συνοδεύεται αυστηρά με δροσερό, ελληνικό ροζέ κρασί! Ουφ!

Τόνος με πατάτες και πιπεριές

(συνταγή τροποποιημένη από το Sale e pepe, τεύχος Ιουνίου 2014) 

Υλικά για 2 άτομα

2-3 μέτριες σε μέγεθος πατάτες
3 πιπεριές (1 Φλωρίνης, 1 πράσινη, 1 κέρατο)
1 λευκό κρεμμύδι μέτριο
300 γρ συμπυκνωμένο χυμό ντομάτας
1 κονσέρβα τόνο (των 200 γρ)
λίγο φρεσκοκομμένο μαϊντανό
ελαιόλαδο
αλάτι

Πλένετε, καθαρίζετε και κόβετε τις πατάτες σε κομμάτια- όχι πολύ μεγάλα. Τις βάζετε να βράσουν σε αλατισμένο νερό για 5 λεπτά.
Όσο βράζουν οι πατάτες, πλύνετε και στεγνώστε τις πιπεριές. Τρυπήστε τις με ένα πιρούνι και ψήστε τις στο γκριλ. Όσο ψήνονται γυρίστε τις να ψηθούν από όλες τις πλευρές. Βγάλτε τις από το φούρνο και αφήστε να κρυώσουν. Μόλις κρυώσουν ξεφλουδίστε τις και βγάλτε τα σπόρια, τέλος κόψτε τις σε κομμάτια- σε πλάγιες λωρίδες.

Καθαρίστε και κόψτε το κρεμμύδι σε λεπτές φέτες. Σε μια κατσαρόλα ζεστάνετε λίγο λάδι και σοταρετε το κρεμμύδι. Ρίχνετε τον χυμό ντομάτας, τις πιπεριές και τις πατάτες, προσθέτετε λίγο ζεστό νερό, σκεπάζετε κι αφήνετε το φαγητό να σιγοβράσει για 20 λεπτά περίπου. Αν χρειαστεί προσθέτετε λίγο νερό. Στο τέλος, σβήνετε τη φωτιά, προσθέτετε τον τόνο και τον μαϊντανό, διορθώνετε το αλάτι κι αφήνετε στο μάτι λίγα λεπτά ακόμα (2-3).
Το φαγητό σερβίρεται και σε θερμοκρασία δωματίου - τουτέστιν τρώγεται μια χαρά και κρύο.

Λίγα λόγια για τον τόνο σε κονσέρβα.

Ο τόνος σε κονσέρβα είναι από τα λίγα συσκευασμένα τρόφιμα που δεν λείπει ποτέ από την κουζίνα μου. Είναι μια μεγάλη βοήθεια όταν ψάχνει κανείς γρήγορες και νόστιμες λύσεις. Μπορεί να προκύψει μια μακαρονάδα, ένα σάντουιτς, μια πίτα, ή ακόμα κι αυτό το φαγητό που αναρτώ σήμερα.

Υπάρχουν τόνοι και τόνοι στην αγορά. Έχω χρησιμοποιήσει κατά κόρον τους πιο γνωστούς (Rio Mare & Geisha) υπάρχει ο εξαιρετικός τόνος Αλλονήσου -πεντανόστιμος αλλά πανάκριβος. Τώρα τελευταία  αγοράζω κονσέρβα τόνου από το ντέλι του Marks & Spencer, το οποίο αναφέρει ότι είναι "responsibly caught" ό,τι κι αν σημαίνει αυτό για τον τόνο, αλλά το μεγάλο του πλεονέκτημα είναι ότι δεν είναι αλμυρό. Πολλές φορές οι κονσέρβες τόνου είναι αλμυρές, αυτή όχι. Κι έχει σχετικά ελκυστική τιμή: 2,89 ευρώ.

Μικρές μανίες.

Από μικρή έχω μανία με τα περιοδικά. Σε πολλές φάσεις της ζωής μου έχω μαζέψει άπειρα περιοδικά κι έχω βρεθεί δυστυχώς στη δυσάρεστη θέση να τα αποχωριστώ, είτε λόγω μετακόμισης είτε λόγω έλλειψης χώρου. Πριν μερικά χρόνια βρέθηκα με ένα πολύ μεγάλο -μα πάρα πολύ μεγάλο- αριθμό κινηματογραφικών και γαστρονομικών περιοδικών. Θα μετακόμιζα κι έτσι πήρα την οδυνηρή απόφαση να αποχωριστώ κάποια από αυτά. Αλλά ποια; Τα πιο παλιά σε ημερομηνία; Τα γαστρονομικά; Τα κινηματογραφικά; Με μεγάλη στεναχώρια -μα πώς είναι δυνατόν να δένεσαι συναισθηματικά με το χαρτί;- έδιωξα τα τελευταία. Και ναι, το έχω μετανιώσει για πολλούς λόγους. Κι έτσι έμειναν τα γαστρονομικά τα οποία, να' ναι καλά, ...ακόμα αβγατίζουν. Και παρόλο που δημιουργούν πολλά προβλήματα -ένεκα έλλειψης χώρου, δεν μένουμε και σε καμιά βίλα κε. Στουρνάρα- θα μείνουν εδώ. Δεν θα πουληθούν, ούτε θα πολτοποιηθούν. Μου είναι μεγάλη παρηγοριά, ιδιαίτερα τα ξένα που έχω κατά καιρούς αγοράσει. Ξεφυλλίζοντας τα, όχι μόνο πέφτω σε συνταγές που δεν είχα προσέξει ή που είχα προσέξει κι είχα τσακίσει τη σελίδα και μετά τις έφαγε το μαύρο το σκοτάδι αλλά επανήλθαν στο φως με το επίμονο, επαναλαμβανόμενο ξεφύλλισμα.... Όχι, το ξεφύλλισμα αυτών των περιοδικών είναι πια και ''ταξίδι''. Διαβάζοντας το Olive, ''διακτινίζομαι'' για λίγο στο Λονδίνο, με το ''Sale e pepe'' στη Ρώμη, το Μιλάνο, τη Βενετία, παντού στην Ιταλία. Με το ''Cuisine et vins de France'' με χτυπά παριζιάνικο αεράκι. Και δεν στοιχίζει τίποτα. Ένας καλός καφές ή ένα ποτήρι κρασί και ξεκινά το ''επίμονο ξεφύλλισμα''. ''Φάτε μάτια ψάρια κι η κοιλιά περίδρομο'', που λέει κι ο λαός αλλά είναι κι αυτός ένας -πολύ φθηνός - τρόπος για να ξεφεύγει κανείς από αυτήν την μαύρη, μίζερη πραγματικότητα που μας πνίγει....

Και να που ξεφυλλίζοντας μια μέρα ένα παλιότερο τεύχος του Olive έπεσα πάνω σε μια συνταγή που με έκανε να χαμογελάσω -ένα πικρό χαμόγελο. Ήταν μια συνταγή με τα απλούστερα υλικά του κόσμου, μια συνταγή νόστιμη όσο δεν έπαιρνε και συνάμα ταπεινή. Μια συνταγή κατάλληλη για τις εποχές που ζούμε. Γιατί το να μαγειρεύεις με ταπεινά υλικά δεν σημαίνει ότι δεν τρως και νόστιμα!

Patatas a lo pobre 

(Πατάτες του φτωχού)

Ισπανική συνταγή από το περιοδικό Olive -προσαρμοσμένη .

Υλικά για 3-4 άτομα

4 μεγάλες πατάτες
2 μεγάλα κρεμμύδια
3 σκελίδες σκόρδο
4-5 πράσινες μακριές πιπεριές
2 φύλλα δάφνης
1 ποτήρι ελαιόλαδο

Ετοιμάζετε τα υλικά. Πλένετε τις πατάτες, τις καθαρίζετε και τις κόβετε σε ροδέλες, ούτε πολύ χοντρές ούτε πολύ λεπτές. Καθαρίζετε τα κρεμμύδια και το σκόρδο και τα κόβετε σε λεπτές φετούλες. Καθαρίζετε τις πιπεριές και τις κόβετε σε κομμάτια.
Σε ένα βαθύ τηγάνι με παχιά βάση ζεσταίνετε το 1/3 του λαδιού. Σωτάρετε τα κρεμμύδια και τα αφήνετε να σιγοβράσουν μέχρι που θα αρχίσουν να καραμελώνουν -περίπου 20 λεπτά. Προσθέτετε το σκόρδο, την πιπεριά και τη δάφνη, ανακατώνετε κι αφήνετε το φαγητό να σοταριστεί για λίγα λεπτά ακόμη. Προσθέτετε το υπόλοιπο λάδι. Το αφήνετε να ζεσταθεί καλά και προσθέτετε τις πατάτες. Σκεπάζετε κι αφήνετε το φαγητό να μαγειρευτεί μέχρι να μαλακώσουν οι πατάτες. Αν φοβάστε ότιο πάτος του τηγανιού δεν είναι αρκετά παχύς, ρίξτε λίγο νερό.
Οι πατάτες σερβίρονται ζεστές ή κρύες.
Αν θέλετε μπορείτε να τις έχετε ως συνοδευτικό για κυρίως πιάτο. Σας προτείνω αυτό (το ισπανικό κοτόπουλο φούρνου με σκόρδο) για να κάνετε ισπανικό δίδυμο!

Κι έτσι οι μικρές μανίες δεν είναι πια μόνο το ''επίμονο ξεφύλλισμα'' αλλά και η επίμονη αναζήτηση τρόπων να νοστιμίζουμε με ταπεινά υλικά το τραπέζι μας!

The heat is on!

Ε ψιτ! Καλοκαιράκι, πού πας; Μην φεύγεις! Έχουμε συνέχεια (και τέλος;) στο θερινό αφιέρωμα τούτου του ''τι είμαι;τι κάνω;πού βρίσκομαι;'' blog στις ...πιπεριές! Να θυμίσουμε ότι αυτό το καλοκαίρι εμφανίστηκαν 1 , 2 , 3 , 4 συνταγές με πιπεριές και σήμερα έχουμε την 5η κατά σειρά.
Πριν τη συνταγή όμως, έχουμε μια μικρή παρουσίαση της ποικιλίας πιπεριάς ''σταυρός'' ( περισσότερες πληροφορίες εδώ, σελ.15 ), η οποία απ'ότι έμαθα έκανε θραύση φέτος κι οι εξαγωγές της εκτινάχτηκαν στα ύψη. Τις πιπεριές αυτές τις τηγανίζουν κι είναι ένα ωραιότατο ορεκτικό που τραβά άφθονο ούζο, τσίπουρο, κρασί ή μπύρα! Σε γενικές γραμμές θεωρείται πιπεριά με μέτρια καυστικότητα αλλά υπάρχουν κι...οι εξαιρέσεις! Ενίοτε ανάμεσα στις μετριοπαθείς πιπεριές κυκλοφορούν και ...''Τούρκοι''!!* Οι politically correct ας μην αρχίσουν να ωρύονται αλλά έτσι ονομάζονται χαϊδευτικά οι πολύ καυτερές πιπεριές- οι μισές τουλάχιστον που θα προκύψουν σε μια τηγανιά είναι διαολεμένα καυτερές, να το έχετε υπόψη!

Αν τις βρει κανείς, θα τις πλύνει, ΔΕΝ θα κόψει το κοτσανάκι, θα τις σκουπίσει καλά, θα τις τρυπήσει οπωσδήποτε και θα τις τηγανίσει σε καλά ζεσταμένο λάδι μέχρι να μαλακώσουν και να ροδίσουν. Σερβίρονται ελαφρώς αλατισμένες και με άφθονο αλκοόλ ...για παν ενδεχόμενο. Το κοτσανάκι το κρατήσαμε για να κάνουμε το εξής. Το κρατάμε με τα δάχτυλα μας ενώ συγχρόνως πατάμε την πιπεριά με το πιρούνι. Τότε τραβάμε το κοτσανάκι κι εκείνο βγαίνοντας παρασύρει μαζί του τους σπόρους της πιπεριάς αφήνοντας μας να απολαύσουμε τη σάρκα της!

Ναι, η αλήθεια είναι ότι φέτος το καλοκαίρι δεν πέρασε μέρα δίχως να φάμε πιπεριά και δεν αστειευόμαστε. Το αντίθετο! Αλλά το φαγητό που υπήρξε το μεγάλο hit και το λατρέψαμε σε σημείο παροξυσμού- ναι, έτσι είναι τούτο το blog έχει πάθη κι εμμονές-, είναι αυτό που ακολουθεί. Δεν ήταν στις προθέσεις μας να το αναρτήσουμε αλλά 1) είναι διαολεμένα νόστιμο 2) είναι ιταλικό πιάτο εκ της Ρώμης ορμώμενο και 3) ''σερβίρεται'' σήμερα εδώ για να τιμήσουμε την πρεμιέρα της ταινίας του Woody ''To Rome with love''.  Όπως ξέρετε, τρέφουμε μια αιώνια αγάπη για την Αιώνια Πόλη...

Κοτόπουλο με πιπεριές Φλωρίνης αλά Ρομάνα

Για 4 άτομα θα χρειαστείτε ένα κοτόπουλο ελεύθερης βοσκής το οποίο θα τεμαχίσετε. Σε μια μεγάλη κατσαρόλα θα ζεστάνετε λίγο λάδι και θα τηγανίσετε το κρέας έτσι ώστε να πάρει όμορφο χρώμα απ'όλες τις πλευρές. Ρίχνετε 2-3 σκελίδες σκόρδο κομμένες στη μέση, αλατοπιπερώνετε. Όταν αρχίσουν να μαυρίζουν οι σκελίδες τις αφαιρείτε. Σβήνετε το φαγητό με ένα ποτήρι καλής ποιότητας λευκό κρασί. Χαμηλώνετε λίγο τη φωτιά και περιμένετε να σωθεί το κρασί στα 2/3. Ρίχνετε μια κονσέρβα ντομάτα (ή 3-4 φρέσκες μεγάλες κι ώριμες ντομάτες) , 10 (πάνω κάτω-ανάλογα με το μέγεθος)  πιπεριές φλωρίνης από τις οποίες θα έχετε αφαιρέσει τους σπόρους και θα έχετε κόψει σε μεγάλα κομμάτια. Σκεπάζετε την κατσαρόλα κι αφήνετε το φαγητό να σιγοβράσει για 1 ώρα. Πότε πότε ανακατεύετε και ρίχνετε μια ματιά μήπως χρειάζεται λίγο νερό. Θα είναι έτοιμο όταν θα έχουν σωθεί τα υγρά και οι πιπεριές θα έχουν μαλακώσει και θα τυλίγουν όμορφα το κρέας. Σερβίρεται με ένα υπέροχο ελληνικό ροζέ το οποίο θα έχουμε φέρει στη σωστή θερμοκρασία.

Προσοχή! Τούτο το φαγητό ''τραβά'' πολύ -μα πάρα πολύ- ψωμί!

Η συνταγή είναι από εδώ. Προτιμήσαμε την συγκεκριμένη εκδοχή.


* Διάλογος μεταξύ της υποφαινόμενης (η οποία προσπαθούσε να αποσαφηνίσει τον όρο ''Τούρκος'') και συνδαιτυμόνα:
Η συνδαιτυμόνας τρώει μια καυτερή πιπεριά κι αναφωνεί :
-Πω πω, τι ''Τούρκος'' είναι τούτη!
-Ποια;
-Η πιπεριά.
-Και γιατί ''Τούρκος''
-Γιατί...καίει!
-Και γιατί όχι... ''Ιρακινός'' ή ''Ιρανός'';
Με κοιτάζει με οίκτο ανασηκώνοντας αδιάφορα τους ώμους. Τρώει άλλη μία, καίγεται κι αναφωνεί πάλι:
-Μωρέ τι ''Τούρκος'' είναι τούτη!
-''Τούρκος'', ε. Κι από πού ακριβώς από την Τουρκία παρακαλώ; ρωτά η υποφαινόμενη προσπαθώντας να κάνει ''πνεύμα''.
-Μωρέ από τα βάθη της Ανατολίας είναι τούτη!!
Προφανώς τα τούρκικα σίριαλ μας έχουν κάνει εξπέρ στην γεωγραφία της γείτονος χώρας έμεινε να σκέφτεται η υποφαινόμενη....!

Ακέρωτες αλήθειες!

Αφορμή για την ανάρτηση δεν είναι μόνο η καλοκαιρινή saga του blog με τίτλο ''Πιπεριές, πιπεριές, πιπεριές...'' -ναι η σημερινή συνταγή περιέχει ΚΑΙ πιπεριές, καλά το μαντέψατε! Αφορμή είναι επίσης και μια απορία που εκφράζουν κατά καιρούς πολλοί. Κι ατυχώς γι'αυτούς, όταν γκουγκλάρουν την συγκεκριμένη απορία,  οι μηχανές αναζήτησης των υπολογιστών τους τους ρίχνουν σε τούτο το ταπεινών προθέσεων μεν, περιθωριοποιημένο και δακτυλοδεικτούμενο δε food blog- που  να' ξεραν.... Απάντηση δεν παίρνουν, αλλά αυτή τη φορά για καλή τους τύχη η Crispy έχει κέφια κι είπε να συνεχίσει τον συμβουλευτικό ρόλο που ανέλαβε στην προηγούμενη ανάρτηση!
Λοιπόν μιας κι η σημερινή συνταγή περιέχει ΚΑΙ λεμόνι , αποφασίσαμε να απαντήσουμε στην εξής απορία κάποιων από εσάς:  ''Τι είναι το ακέρωτο λεμόνι''.

Που λέτε, ακέρωτο είναι το λεμόνι εκείνο του οποίου η εξωτερική επιφάνεια - η φλούδα ντε!-  δεν έχει υποστεί καμία επεξεργασία - τουτέστιν ψεκασμό με κερί (ή παραφίνη). Συνήθως κερώνουν τα λεμόνια που πρόκειται να εξαχθούν ή....που πρόκειται να εισαχθούν! Κερωμένα λεμόνια εμφανίζονται κυρίως το καλοκαίρι κι είναι εισαγόμενα -κυριότερες χώρες εισαγωγής είναι η Ιταλία κι η ...μακρινή Αργεντινή. Παραδόξως κι εμείς εξάγουμε κερωμένα λεμόνια -τώρα γιατί εξάγουμε ενώ εισάγουμε , όπως είπα και στην προηγούμενη ανάρτηση, σηκώνω τα χέρια ψηλά με τους νόμους της ελεύθερης αγοράς. Έχετε υπόψη ότι το κέρωμα γίνεται για καθαρά προστατευτικούς λόγους, έτσι ώστε το εσπεριδοειδές να αντέξει περισσότερο καιρό. Συνήθως είναι λεμόνια πολύ όμορφα εμφανισιακά, πολύ γυαλιστερά και πολύ ..ομοιόμορφα σε μέγεθος . Δυστυχώς όμως -κι αυτό να έχετε υπόψη- το ξύσμα αυτών των λεμονιών ΔΕΝ μπορεί να χρησιμοποιηθεί στη μαγειρική και τη ζαχαροπλαστική. Ο χυμός ναι, κανένα πρόβλημα. Αλλά αν τυχόν χρειάζεται να χρησιμοποιήσετε ξύσμα ή ολόκληρα λεμόνια , θα προτιμάτε πάντα κι αυστηρά ΜΌΝΟ ακέρωτα. Πώς θα τα εντοπίσετε; Έχετε υπόψη ότι τα κερωμένα εμφανίζονται κυρίως το καλοκαίρι όταν πέφτει η εσωτερική παραγωγή. Αν είναι εισαγόμενα το πιθανότερο να είναι κερωμένα.  Αν ψάχνετε απεγνωσμένα ακέρωτα τρέξτε σε μανάβη που εμπιστεύεστε ή στη γειτόνισσα που έχει στον κήπο της λεμονιά. Ψάξτε για κακομούτσουνα κι όχι απαραίτητα κατακίτρινα λεμόνια. Πρασινωπά, με λεκέδες, μικρά , ατσούμπαλα, δεν μας πειράζει, αρκεί να είναι ακέρωτα κι αρκεί να μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμε στο μαγείρεμα. Όπως στην συνταγή που ακολουθεί!

Ταλιατέλες σε σος λεμονιού με ψημένες πιπεριές, ελιές & κάπαρη.

Υλικά για 4 άτομα

400 γρ ταλιατέλες (ή paglia e fieno , δηλαδή ταλιατέλες μισές πράσινες μισές άσπρες!)
4 πιπεριές ( 2 κόκκινες και 2 κίτρινες)
1 κουταλάκι κάπαρη την οποία θα έχετε ξαρμυρίσει
 ≈20 ελιές καλαμών (οι δικές μας ήταν ευγενική προσφορά από το esti )
1 λεμόνι οπωσδήποτε ακέρωτο και πλυμένο καλά ! Το μισό λεμόνι θα το κόψετε σε 6 μικρά κομμάτια.
1 σκελίδα σκόρδο κομμένη στα δύο
1 κουταλάκι μπούκοβο
λάδι
αλάτι
πιπέρι

Πλένετε και σκουπίζετε τις πιπεριές. Τις τρυπάτε με το πιρούνι σε διάφορα σημεία και τις βάζετε να ψηθούν στο γκριλ του φούρνου στους 180 βαθμούς. Θα τις γυρίζετε συχνά και μόλις πάρουν χρώμα κι αρχίσουν να μαυρίζουν τις βγάζετε. Τις αφήνετε να κρυώσουν λίγο και μετά τις ξεφλουδίζετε, βγάζετε τα σπόρια και τις κόβετε σε λεπτές λωρίδες. Τις βάζετε σε ένα μπολ με την κάππαρη και τις ελιές από τις οποίες θα έχετε αφαιρέσει το κουκούτσι και θα έχετε ψιλοκόψει. Προσθέτετε πολύ λίγο λάδι κι ανακατώνετε. Βάζετε αλατισμένο νερό να βράσει. Μόλις βράσει ρίχνετε τις ταλιατέλες και τις μαγειρεύετε al dente. Πριν τις σουρώσετε κρατήστε μισό φλιτζάνι από το νερό στο οποίο βράζουν. Εν τω μεταξύ σε ένα μεγάλο τηγάνι ζεσταίνετε λίγο λάδι στο οποίο σοτάρετε το σκόρδο και το μπούκοβο. Μόλις πάρει χρώμα το σκόρδο το αφαιρείτε και προσθέτετε τα κομματάκια του λεμονιού. Το σοτάρετε καλά μέχρι να πάρει χρώμα. Αφαιρείτε το τηγάνι από το μάτι και ρίχνετε σε αυτό τις ταλιατέλες, το μείγμα πιπεριές-κάππαρη-ελιές και το λίγο νερό που φυλάξατε. Προσθέτετε το χυμό του μισού λεμονιού που έμεινε, άφθονο φρεσκοτριμμένο πιπέρι ανακατεύετε καλά και σερβίρετε αμέσως συνοδεύοντας το με ένα όμορφο, δροσερό, ελληνικό  λευκό κρασί!


UPDATE:  Η Eri μας έδωσε μια πολύ χρήσιμη πληροφορία για το πώς μπορούμε να απαλλαγούμε από το κερί των κερωμένων λεμονιών! Δείτε στο σχόλιο που έχει αφήσει στην ανάρτηση! Thanks Eri!

Chilly cheers!

Προ ημερών έμαθα ότι οι Βρετανοί έχουν ενθουσιαστεί με τις μπύρες που παράγει η Κερκυραίικη Μικροζυθοποιία . Συγκεκριμένα η μπύρα ''Koroibos ale''  είναι η επίσημη μπύρα γνωστής αλυσίδας pub κατά την διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων! Φαντάζομαι την έκπληξη των Άγγλων όταν θα γεύονται μια ....ελληνική ale! Πίνοντας τις πρώτες γουλιές και κουνώντας επιδοκιμαστικά το κεφάλι, θα κλείνουν τα μάτια τους και θα ονειρεύονται τις παραλίες του όμορφου αυτού νησιού του Ιονίου και των υπόλοιπων νησιών μας. Κι ομολογώ ότι δεν είναι οι μόνοι....
Λάτρεις της μπύρας οι Άγγλοι , λάτρεις της κι εμείς. Ιδιαίτερα τώρα το καλοκαίρι ποιος λέει όχι σε ένα ποτήρι παγωμένης μπύρας μετά το μπάνιο στη θάλασσα; Τι απόλαυση! Ιδιαίτερα εκείνη η πρώτη γουλιά! Τι ευδαιμονία!  Προσοχή όμως σε αυτό το... ''παγωμένη''. Έχουμε κάποιες κακές, λανθασμένες συνήθειες εμείς οι Έλληνες. Πρώτα απ'όλα παγώνουμε το ποτήρι!! Άστοχη κι απαράδεκτη συνήθεια. Επίσης παγώνουμε τόσο πολύ την μπύρα που την σερβίρουμε σχεδόν σε μορφή....σορμπέ! Ποτό είναι, όχι παγωτό! Όταν εννοούμε παγωμένη μπύρα εννοούμε σε θερμοκρασία ψυγείου κι όχι...καταψύκτη! Αλλιώς χάνεται η γεύση της και κυρίως τα αρώματα της.
Λοιπόν για να γιορτάσουμε την επιτυχία της κερκυραίικης μπύρας θα φτιάξουμε ένα φαγητό που ταιριάζει γάντι με την μπύρα. Ναι ξέρω, κανονικά θα έπρεπε να είχαμε μια κερκυραίικη συνταγή αλλά το blog τούτο έχει πάθει ...ψύχωση με τις πιπεριές φέτος το καλοκαίρι! Έτσι λοιπόν σερβίρουμε....

Μοσχαράκι με πιπεριές

Υλικά για 4 άτομα

600 γρ κρέας από μοσχαράκι κομμένο σε μπουκιές
1 κρεμμύδι κομμένο σε λεπτές φετούλες
3-4 πιπεριές διαφορετικές μεταξύ τους. Οπωσδήποτε μία κόκκινη, μία πράσινη, μία κίτρινη, και μία....καυτερή!
2 ντομάτες ψιλοκομμένες
1 ποτήρι λευκό κρασί
ζωμό
λίγα φύλλα βασιλικού
ελαιόλαδο
αλάτι
πιπέρι

Σε μια κατσαρόλα ζεσταίνουμε λίγο λάδι και σε αυτό σοτάρουμε το κρεμμύδι. Προσθέτουμε τ ο κρέας, το αφήνουμε να σοταριστεί σε δυνατή φωτιά για λίγα λεπτά ανακατώνοντας συνέχεια και τέλος σβήνουμε με το κρασί. Μόλις εξατμιστεί το κρασί αλατοπιπερώνουμε και ρίχνουμε τόσο ζωμό όσο χρειάζεται να καλυφθεί το κρέας. Χαμηλώνουμε τη φωτιά και αφήνουμε το κρέας να μαγειρευτεί για μισή ώρα ανακατώνοντας πότε πότε. Πλένουμε τις πιπεριές και αφαιρούμε τους σπόρους. Τις κόβουμε σε κομμάτια- όχι πολύ μικρά. Μετά τη μισή ώρα ο ζωμός θα έχει σχεδόν σωθεί. Τότε προσθέτουμε τις ψιλοκομμένες; ντομάτες και τις πιπεριές, τα φύλλα βασιλικού ψιλοκομμένα και διορθώνουμε το αλάτι αν χρειαστεί. Μαγειρεύουμε για άλλα 20 λεπτά πάνω κάτω - μέχρι να μαλακώσουν οι πιπεριές.

Σερβίρεται με πατάτες τηγανιτές και παγωμένη -όσο πρέπει!-  μπύρα!

Cheers!

Καμιά φορά αναρωτιέμαι αν είμαι η μόνη που εκστασιάζεται με τα χρώματα της πιπεριάς!!

Μια νευρική κρίση παρακαλώ! Και γρήγορα!

Εποχές νευρικών κρίσεων γενικώς. Κάτι οι περικοπές, τα χαράτσια και οι φόροι που συνεχίζουν ακάθεκτα να βρίσκουν το δρόμο για το γραμματοκιβώτιο μας, κάτι η Τρόικα που διαρκώς απαιτεί, κάτι ΚΔΟΑ* που μας προέκυψαν τελευταία- συγκεκριμένα από τις τελευταίες εκλογές- κάτι κι η ζέστη που συνεχίζει κι αυτή ακάθεκτη συνοδευόμενη πάντα από την ενοχλητική φίλη της την...υγρασία, με όλα αυτά που γίνονται από εδώ κι από εκεί κι οι Ισπανοί να είναι στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος διότι είναι οι μόνοι που επιμένουν να διαμαρτύρονται -εμείς έχουμε τα μπάνια του λαού, δεν προλαβαίνουμε...Με αυτά και με αυτά λοιπόν, θυμήθηκα την ταινία του Πέδρο Αλμοδόβαρ ''Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης'' και με αυτήν σκέφτηκα να συνεχίσω -εν μέσω του υπερ-καυτού θέρους- το φετινό αφιέρωμα σε πιάτα και συνταγές από τον κινηματογράφο.

Στην ταινία γίνεται στην κυριολεξία της τρελής. Οι πρωταγωνίστριες του Αλμοδόβαρ τα δίνουν όλα προσπαθώντας μέσα σε 48 ώρες να λύσουν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν με το αντίθετο φύλο.  Υστερία, απελπισία, κλάματα, απειλές, απ'όλα έχει ο μπαξές.

 Έχει και....σούπα gazpacho (η γνωστή ανδαλουσιανή κρύα σούπα) η οποία παίζει σημαντικό ρόλο στην ταινία! Την ετοιμάζει η αναστατωμένη Pepa (Carmen Maura) προσθέτοντας στην κλασική συνταγή και .... μερικά ηρεμιστικά!

Αρκετοί θα δοκιμάσουν αλλά δεν θα προλάβουν να χαρούν τη δροσιά αυτής της καθαρά καλοκαιρινής σούπας! Εμείς από την άλλη, θα την χαρούμε.....με την προϋπόθεση ότι θα παραλείψουμε τα ηρεμιστικά!

Gazpacho
(Από την ταινία ''Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης'')
2012: Gourmet cinema
Ιούλιος

Υλικά για 4 άτομα

100 γρ μπαγιάτικο ψωμί το οποίο θα έχετε μουσκέψει στο νερό για λίγα λεπτά
4-5 ώριμες ντομάτες τις οποίες θα έχει χαϊδέψει με πολύ τρυφερότητα ο ήλιος. Ντεμέκ ντομάτες (=θερμοκηπίου) απαγορεύονται αυστηρώς.
2 πιπεριές - 1 κόκκινη και 1 πράσινη τις οποίες θα έχετε ψιλοκόψει
1 αγγούρι φρεσκότατο
1 σκελίδα σκόρδο
1 μικρό ποτήρι λάδι
2 κουταλιές εξαιρετικής ποιότητας ξύδι - βασικά συνιστάται ξύδι από sherry.
αλάτι
λίγες ψιλοκομμένες μαύρες ελιές ή φύλλα βασιλικού ή λίγο ψιλοκομμένο φρέσκο κρεμμυδάκι ή...(προαιρετικά για γαρνιτούρα)

Ρίχνουμε τις ντομάτες, το αγγούρι, τις πιπεριές, το σκόρδο και το λάδι σε ένα μπλέντερ και χτυπάμε καλά. Πιέζουμε το ψωμί για να αφαιρέσουμε το νερό που έχει απορροφήσει και το προσθέτουμε κι αυτό. Χτυπάμε λίγο ακόμα μέχρι ο χυλός να γίνει κρεμώδης. Προσθέτουμε το αλάτι και το ξύδι, δοκιμάζουμε κι αν χρειάζεται διορθώνουμε τη γεύση προσθέτοντας λίγο ακόμα αλάτι ή ξύδι. Αν τυχόν η ντομάτα μας δεν είναι το ''καλοκαιρινό λουσμένο στον ήλιο αστέρι'' που περιμέναμε, μπορούμε να διορθώσουμε τη γεύση της με λίγη ζάχαρη και πάστα ντομάτας- πολύ λίγη ποσότητα από το καθένα.
Βάζουμε τη σούπα σε ένα μεγάλο μπολ και μετά στο ψυγείο να κρυώσει καλά.
Σερβίρουμε γαρνίροντας με ό,τι θέλουμε και μας αρέσει περισσότερο. Λίγα φύλλα βασιλικού, φρέσκο κρεμμυδάκι ψιλοκομμένο, ελίτσες, ό,τι γενικώς τραβά η όρεξη σας. Η υποφαινόμενη σκέφτηκε να γαρνίρει τη σούπα με ένα ψιλοκομμένο σφιχτοβρασμένο αυγό αλλά οι υπόλοιποι έφριξαν με την ιδέα.... Ανοιχτά μυαλά σου λέει....

Για τις υπόλοιπες συνταγές του αφιερώματος δείτε εδώ


*ΚΔΟΑ = Κτηνώδης Δύναμη Ογκώδης Άγνοια. Έκφραση που άκουσα πρώτη φορά πριν χρόνια από τον Κωνσταντίνο Τζούμα. Τώρα τελευταία κυκλοφορούν πάρα πολλοί ....επικίνδυνοι κι ενίοτε γραφικοί...

Παρένθεση

Θα αφήσουμε τον επικείμενο επισκέπτη μας (βλέπε τέλος προηγούμενης ανάρτησης) να περιμένει στην πόρτα λίγο ακόμη (ελπίζω να μην το εκλάβει ως αγένεια) και θα ανοίξουμε μια παρένθεση. Δεν θα ασχοληθούμε με το παράπλευρο γιορτινό τραπέζι όπως έχουμε υποσχεθεί αλλά με μια ...εκπομπή!
Δεν βλέπω καμία από τις φετινές εκπομπές μαγειρικής είτε γιατί δεν προλαβαίνω είτε γιατί δεν είναι του γούστου μου. Εκτός από μία! Τις Κυριακές τα απογεύματα αν είμαι σπίτι βλέπω το ''Food & the city'' με τον σεφ Βασίλη Καλλίδη. Πριν προχωρήσω , πρέπει να διευκρινίσω ότι είμαι ...''στριμμένο άντερο''!!!! Δεν συμπαθώ καλά καλά τον εαυτό μου πόσο μάλλον τον υπόλοιπο κόσμο!!!!! Καλά , μην τρομάζετε , υπερβάλλω λίγο! Τέλος πάντων , όποτε βλέπω εκπομπές μαγειρικής είμαι όλο κριτική και υφάκι και τα ειρωνικά μου σχόλια πέφτουν ...σαν το χαλάζι! Ρωτήστε και τον σύντροφο , που αγανακτισμένος πια, τις περισσότερες φορές με πετά έξω από το καθιστικό! Φαντάζομαι ότι πήρατε μια ιδέα του τι συμβαίνει όταν βλέπω τέτοιες εκπομπές. Όχι όμως με τούτη! Και νομίζω ότι αυτό οφείλεται στον συμπαθέστατο κο. Καλλίδη. Πραγματικά με έχει κερδίσει με την απλότητα , τον ενθουσιασμό του,  τις ιστορίες του , τη μετριοφροσύνη , την καλή του διάθεση και κυρίως εκείνο το ζεστό αυθόρμητο χαμόγελό του. Δεν πουλά καθόλου σταριλίκι , σε όλα - γειτονιές που επισκέπτεται , φαγητά που δοκιμάζει- αντιδρά με ειλικρινή αυθορμητισμό! Με λίγα λόγια , είναι θαυμάσιος! Και γοητευτικός- με την έννοια ότι γοητεύει με την αμεσότητα του και την τόσο ευχάριστη προσωπικότητά του!  Και σας το λέει κάποια που είναι φειδωλή στις κολακείες!
Την Κυριακή που μας πέρασε λοιπόν,  βρέθηκε στον Βύρωνα όπου μαγείρεψε -έστησε την κουζίνα του στον πεζόδρομο της κεντρικής αγοράς του Βύρωνα!- τούτο το φαγητό που παρά την απλότητα του ήταν θεσπέσιο. Κι ήταν ένας καλός τρόπος να μαγειρέψω λίγες

 από τις ''πάνω από 5 κιλά'' χυλοπίτες που μου ετοίμασε η μητέρα μου το καλοκαίρι!

Γιουβέτσι με γαρίδες

(Συνταγή του σεφ Βασίλη Καλλίδη από την εκπομπή ''Food & the city'')

(Για 4 άτομα)

1 κιλό γαρίδες
4 -5 φρέσκες ντομάτες τριμμένες στον τρίφτη ή 2 κονσέρβες από ολόκληρες ντομάτες που θα περάσετε από τη μουλινέτα ( Προτίμησα το δεύτερο. Πρέπει να σας πω ότι το χειμώνα δεν μαγειρεύω με φρέσκες ντομάτες...Κι εσείς πρέπει να μου πείτε...........''Ποιο χειμώνα;''!!!!!)
3 κουταλιές πελτέ
1 φλιτζάνι ούζο (ή τσίπουρο ή παριανή σούμα που χρησιμοποίησα εγώ!)
3 -4 πιπεριές κέρατο
250 γρ χυλοπίτες
αλάτι
πιπέρι
ελαιόλαδο
Άφθονο φρεσκοτριμμένο μαϊντανό


Σ' ένα βαθύ τηγάνι (ή γουόκ) ζεσταίνετε καλά μπόλικο λάδι. Ρίχνετε τις γαρίδες και τις σωτάρετε καλά. Ρίχνετε το ούζο (ή ό,τι άλλο ) κι αφήνετε να εξατμιστεί. Εν τω μεταξύ περνάτε την ντομάτα από τη μουλινέτα (ή αν χρησιμοποιήσετε φρέσκια την τρίβετε). Καθαρίζετε και κόβετε σε ροδέλες τις πιπεριές.

Δεν έβαλα τόσες πολλές! Απλά ήταν τόσο όμορφες και τόσο θελκτικές που σκέφτηκα ότι άξιζε να τις φωτογραφίσω!

Μόλις εξατμιστεί το ούζο ρίχνετε την ντομάτα , τον πελτέ και τις πιπεριές. Ανακατεύετε. Περιμένετε να πάρει βράση. Ρίχνετε τις χυλοπίτες, προσθέτετε λίγο βραστό νερό αν χρειάζεται -στο σημείο αυτό καλό είναι να χαμηλώσετε τη φωτιά ένα βαθμό-  αλατοπιπερώνετε κι αφήνετε να βράσουν οι χυλοπίτες! Πολλή προσοχή! Οι χυλοπίτες κολλάνε εύκολα , γι'αυτό να ανακατώνετε το φαγητό συχνά. Έχετε και το νου σας μην τυχόν χρειαστεί να προσθέσετε  νερό στο φαγητό.
Ο σεφ στο τέλος έριξε τριμμένη φέτα. Εγώ από την άλλη προτίμησα φρεσκοτριμμένο μαϊντανό!

Στο Βύρωνα ο κος. Καλλίδης συνάντησε την κα. Ροζίτα Σώκου , η οποία είναι πολύ γκουρμέ και απ' ότι αποκαλύφθηκε εκπληκτική μαγείρισσα! Η κα. Σώκου λοιπόν , σε ένα θεσπέσιο ριζότο που έφτιαξε χρησιμοποίησε ένα μίγμα μυρωδικών που το φτιάχνει και το έχει στο ψυγείο προς μελλοντική χρήση. Ψιλοκομμένο κρεμμύδι , κρεμμυδάκι , καρότο , μαϊντανό , σέλινο κι άνηθο, όλα μαζί δημιουργούν ένα υπέροχα αρωματικό υλικό για σωτάρισμα που μας γλιτώνει από τους γνωστούς κύβους (βρίσκω πολύ τεχνητό το άρωμα τους , τα τελευταία χρόνια χρησιμοποιώ κάποια bio χωρίς αλάτι αλλά και πάλι...). Έτσι σκέφτηκα ότι είναι μια πολύ ωραία λύση και σήμερα αφού προετοίμασα τα απογευματινά μαθήματα έτρεξα στη λαϊκή,

αγόρασα ό,τι χρειαζόμουν κι έφτιαξα ένα τέτοιο μίγμα.

 Κι είμαι έτοιμη να το δοκιμάσω!



Αλλά καιρός να κλείσουμε την παρένθεση και να ανοίξουμε την πόρτα...!

Καλό μήνα σε όλους!

Παραμιλώ και παραλλάζω.

Συζήτηση με τον Α.Α.Α. (Άγνωστος κι Ανύπαρκτος Αναγνώστης)

- Crispy , πέρασα από το blog σου.
- Χμμμ....
- Κι είδα ότι είχες συνταγές για σάλτσες pesto κι έτσι έφτιαξα χθες μια ωραιότατη σπαγγετάδα.
- Xμμμ...Καλά έκανες...Κι εγώ το ίδιο...
- Ξέρεις όμως...Μου περίσσεψε λίγη pesto και δεν ξέρω πώς να την αξιοποιήσω!
- Μπα , για δες σύμπτωση! Κι εμένα μου περίσσεψε λίγη! Λοιπόν , πάρε χαρτί και μολύβι , δώσε προσοχή και πάμε να μαγειρέψουμε μια ωραιότατη.....

Σπαγγετάδα καλοκαιρινή
(Penne με μελιτζάνα, πιπεριά, ντομάτα και σάλτσα pesto)

Για 2 άτομα
1/3 πακέτο ζυμαρικά tortiglioni (ή ότι άλλο θέλετε που να μοιάζει )
1 μελιτζάνα
1 πιπεριά
1 ντομάτα
2 σκελίδες σκόρδο
αλάτι
πιπέρι
λάδι
κι η pesto που περίσσεψε!

Κόβετε σε κυβάκια τα τρία λαχανικά. Σε μέτρια φωτιά σωτάρετε το σκόρδο. Προσθέτετε την πιπεριά και την μελιτζάνα. Ανακατώνετε και τα αφήνετε να σωταριστούν για λίγο. Προσθέτετε την ντομάτα , αλατοπιπερώνετε , σκεπάζετε το τηγάνι , χαμηλώνετε τη φωτιά κι αφήνετε να σιγοβράσουν για 20 λεπτά. Βράζετε τα ζυμαρικά αυστηρά al dente. Ανακατεύετε τα ζυμαρικά με τα λαχανικά , ρίχνετε 2-3 κουταλιές pesto .....και μ'ένα ωραιότατο ροζέ απολαμβάνετε ένα νοστιμότατο κι ελαφρύ πιάτο τούτες τις ζεστές βραδιές!

Και το τέλος της συζήτησης:
- Crispy ευχαριστώ!
- Παρακαλώ.
- Όμως δεν διευκρίνησες σε ποια από τις δύο pesto αναφέρεσαι!
- Χμμμμ...την κλασική,την γενοβέζικη.
- Είσαι θεά!
- Χμμμ....υπερβάλλεις......
- Είσαι μοναδική!
-....Σαν να τα παραλές...
- Crispy , δεν μιλάω για σένα , για την μελιτζάνα μιλάω!
-....Ωωω.....μα τότε μιλάς για την επόμενη συνταγή!
- Ανυπομονώ!
(to be continued)