Καιρός για ανανέωση!

 Θα συμφωνείτε, φαντάζομαι, ότι ο τίτλος της ανάρτησης παραπέμπει στα παχιά λόγια αποτυχημένου υποψήφιου δημάρχου στις πρόσφατες αυτοδιοικητικές εκλογές. Επίσης υπάρχει πιθανότητα να σκέφτεστε πώς και γιατί επιστρέφει η υποφαινόμενη στην ενεργό δράση. Η αλήθεια είναι ότι, πριν από καιρό, είχα πάρει την απόφαση ότι αφού γράφουν όλοι για φαγητό, γιατί να γράφω κι εγώ, δεν υπήρχε λόγος. Αλλά προ καιρού άλλαξα μυαλά και σκέφτηκα ότι αφού γράφουν όλοι για φαγητό, γιατί να μην (συνεχίσω να) γράφω κι εγώ! 

Κι έτσι επιστρέφω, κι ήδη εκκρεμούν αρκετές αναρτήσεις ανάμεσα στις οποίες και δύο της κατηγορίας "σινεφίλ συνταγές". Όσον αφορά τον τίτλο της ανάρτησης, η ανανέωση δεν αφορά το μπλογκ, δεν πρόκειται να υποστεί κανένα λίφτινγκ ( πχ οι φωτογραφίες θα παραμένουν το ίδιο άθλιες). 

Αυτό λοιπόν που ανανεώνεται είναι η σούπα με φακές! Φέτος πιστεύω ότι πέτυχα διάνα και βρήκα επιτέλους την ιδανική συνταγή! 

Όμως πριν ασχοληθώ με την νέα συνταγή, σκέφτηκα να ρίξω μια ματιά στις παλιότερες γιατί από ό,τι είδα υπάρχουν κάποιες φακόσουπες στο μπλογκ. Θα ασκήσω αυστηρή κριτική (θα είμαι αμείλικτη) και θα βαθμολογήσω (με περισσή αυστηρότητα). Πάμε να δούμε ποιες ήταν αυτές: 

 Φακές με λουκάνικο και ζυμαρικά Η παλιότερη συνταγή με φακές. Όχι άσχημος συνδυασμός αλλά από την φωτογραφία νομίζω ότι δεν την είχα εκτελέσει σωστά, επίσης δεν μου αρέσει το ζυμαρικό που είχα διαλέξει. Ποιος ξέρει τι ακεφτόμουν εκείνο τον μακρινό Γενάρη του 2011! Σίγουρα πάντως σε επόμενες εκτελέσεις του πιάτου δεν χρησιμοποίηα πέννες. Αλλά φακές και λουκάνικο είναι φοβερός συνδυασμός οπότε:

Βαθμολογία: 7/10

Φακές με ψημένα λαχανικά Δεν έχω ιδέα γιατί είχα μπει στον κόπο να φτιάξω αυτήν την συνταγή. Και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί να μπει κάποιος στον κόπο να ψήσει τα λαχανικά χώρια ενώ οι φακές βράζουν μόνες κι έρμες. Δεν θυμάμαι να την έφτιαξα πάνω από δύο φορές. Θυμάμαι όμως ότι είχα ενθουσιαστεί οπότε θα την ξαναδοκιμάσω από περιέργεια να δω αν όντως ήμουν στα καλά μου τότε.

Βαθμολογία: 5/10

Σούπα με φακές και μανιτάρια πορτσίνι (συνταγή από την Ούμπρια της Ιταλίας)  Ακαταμάχητος συνδυασμός που βγάζει κάτι από χειμώνα, κρύο, βροχή. Φαντάζομαι ότι κανένας δεν πείστηκε, όταν ανάρτησα την συνταγή, πόσο ιδανικά ταιριάζουν φακές και μανιτάρια πορτσίνι, δύο χαρακτηριστικά προϊόντα της επαρχίας της Ούμπρια. Την λατρεύω και την φτιάχνω τουλάχιστον δέκα φορές το χρόνο, από τότε που βρήκα την συνταγή!

Βαθμολογία 9/10

Υπάρχουν κι άλλες συνταγές με φακές στο μπλογκ αλλά δεν είναι σούπες.  Οπότε ας πάμε στην νέα μας συνταγή, στην νέα μας σούπα με φακές.

Σούπα φακές με πατάτα και ζυμαρικά

Υλικά για 3-4 πιάτα

1 μεγάλο κρεμμύδι ψιλοκομμένο

1 μεγάλο καρότο κομμένο σε μικρά κυβάκια

1 κλωνάρι σέλερι κομμένο σε λεπτές φετούλες 

1 μεγάλη πατάτα κομμένη σε κύβους

200 gr. φακές που θα έχουμε μουλιάσει για λίγη ώρα

1 κουταλιά σούπας πάστα τομάτας

1 κύβο λαχανικών (προαιρετικό)

200 γρ ζυμαρικά τύπου κοχυλάκι ή κοραλλάκι 

ελαιόλαδο

αλάτι

Για την γκρεμολάτα:

λίγο μαϊντανό ψιλοκομμένο

ξύσμα και χυμό λεμονιού

αλάτι 

ελαιόλαδο 

Σε μια κατσαρόλα σε μέτρια προς δυνατή φωτιά ζεσταίνουμε λίγο ελαιόλαδο και σοτάρουμε το κρεμμύδι, το καρότο και το σέλερι μαζί. Μόλις μαλακώσει και γίνει σχεδόν διαφανές το κρεμμύδι, ρίχνουμε την πατάτα και συνεχίζουμε για λίγα λεπτά ακόμη. Προσθέτουμε τις φακές, την πάστα τομάτας, αρκετό νερό ζεστό και μαγειρεύουμε σε μέτρια φωτιά. Ο χρόνος θα εξαρτηθεί από το πόσο βραστερή είναι η φακή. Την οποία δεν θα αφήσουμε να γίνει λιώμα! Καλό είναι να κρατά λίγο (πολύ λίγο). Στη φάση αυτή θέλουμε το φαγητό να έχει λίγο ζουμί. Ρίχνουμε τα ζυμαρικά, σβήνουμε το μάτι κι αφήνουμε πάνω την κατσαρόλα. Τα ζυμαρικά θα βράσουν aol dente με αυτόν τον τρόπο.

Εν τω μεταξύ ετοιμάζουμε την γκρεμολάτα. Ανακατεύουμε ζωηρά σε καλό ελαιόλαδο τον μαϊντανό, το ξύσμα και τον χυμό λεμονιού (όσο θέλουμε) και λίγο αλάτι. Κανονικά η γκρεμολάτα θέλει και λίγο ψιλοκομμένο σκόρδο. όσοι πιστοί, προσέλεθετε!!

Σερβίρουμε την σούπα κι από πάνω ρίχνουμε 2-3 κουταλιές γκρεμολάτα σε κάθε πιάτο. Ταιριάζει τέλεια! Να ξέρε ότι το λεμόνι ταιριάζει τέλεια με όσπρια. Με την βοήθεια του απορροφούνται καλύτερα τα θρεπτικά στοιχεία των οσπρίων.

Μείνετε συντονισμένοι, έχουμε πολλά να συζητήσουμε και όπως σας είπα, έρχονται συνταγές από ταινίες .

Must be the season of the soup #3

 Τις προάλλες μία καλή φίλη αντιμετώπισε ένα πρόβλημα υγείας, με τον αιματοκρίτη της να καταρρέει. Έγιναν εξετάσεις, πήρε αγωγή και φυσικά πρέπει να ακολουθήσει μία συγκεκριμένη διατροφή. Από περιέργεια έψαξα να βρω ποιες τροφές ενισχύουν τον αιματοκρίτη κι ανακάλυψα το εξής: τα όσπρια είναι καλή πηγή αλλά επειδή δεν απορροφάται εύκολα ο σίδηρος που περιέχουν καλό είναι να ΜΗΝ καταναλώνονται με γαλακτοκομικά! Ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Σταματήστε να σερβίρετε τα όσπρια σας με τη γκουμούτσα τη φέτα! Αυτό που θέλουν τα όσπρια είναι βιταμίνη C, εσπεριδοειδή και τι ωραιότερο από το να συνοδεύεις τις σούπες με όσπρια με λίγες σταγόνες λεμόνι!

Πήρα, λοιπόν, τηλέφωνο την φίλη μου και της είπα ότι είχα μία καταπληκτική συνταγή σούπας με ρεβίθια και μπόλικο λεμόνι, ιδανική για την περίπτωση της. Της είπα ότι θα την έβρισκε στο μπλογκ , ότι την είχα αναρτήσει πέρσι ή πρόπερσι. Μετά από λίγη ώρα ήρθε μήνυμα "δεν την βρίσκω, είσαι σίγουρη ότι την έχεις αναρτήσει;", έψαξα κι ανακάλυψα ότι όντως δεν την είχα αναρτήσει! Έτσι, μιας και τρέχει το αφιέρωμα στις σούπες, την αναρτώ σήμερα, μια πάρα πολύ κρύα, αυθεντικά χειμωνιάτικη μέρα με άφθονο χιόνι! 

Την συνταγή την είχα βρει σε ένα τεύχος του περιοδικού της ΑΒ Βασιλόπουλος, το οποίο εκδίδεται 3-4 φορές το χρόνο, και το οποίο είναι πολύ καλό -μου είχαν πει ότι το επιμελείται η ομάδα του Γαστρονόμου- και κοστίζει μόλις 30 λεπτά Είχα κόψει την συνταγή και την είχα φυλάξει κάπου. "Κάπου", για τα δεδομένα της υποφαινόμενης σημαίνει: χωμένο μέσα σε κάποιο από τα δεκάδες βιβλία μαγειρικής, ή σε κάποιο συρτάρι ή μεταλλικό κουτί ή "κάπου" μπορεί απλά να σημαίνει "δεν θυμάμαι πού"! Αλλά έχω φτιάξει τόσο πολλές φορές τη συγκεκριμένη σούπα που δεν χρειάζομαι συνταγή. Ίσως με τον καιρό κάτι έχω αλλάξει αλλά μικρό το κακό γιατί παραμένει μία από τις πιο αγαπημένες μου σούπες με ρεβίθια.

Ρεβιθόσουπα με κουρκουμά και λεμόνι.

για 3-4 πιάτα

Υλικά

400 γρ ρεβίθια τα οποία θα έχετε οπωσδήποτε μουλιάσει από το προηγούμενο βράδυ

1 μεγάλο άσπρο κρεμμύδι ψιλοκομμένο

1 μεγάλο καρότο τριμμένο στον χοντρό τρίφτη

λίγο δεντρολίβανο φρέσκο ή αποξηραμένο

1 κουταλάκι γλυκού κουρκουμά

χυμός ενός λεμονιού

ελαιόλαδο

αλάτι

ζεστό νερό ή ζωμός όσο χρειάζεται

Βάζουμε μία κατσαρόλα με λίγο ελαιόλαδο σε μέτρια φωτιά. Σοτάρουμε σε αυτό το κρεμμύδι, αργά κι ήρεμα, μέχρι να μαλακώσει. Ρίχνουμε το δεντρολίβανο και σοτάρουμε για λίγο ακόμα. Ρίχνουμε τα ρεβίθια και το νερό ή ζωμό ζεστό, να σκεπαστούν τα όσπρια συν 2 πόντοι  κι αφήνουμε να βράσει για μία ώρα τουλάχιστον. Σε αυτή τη φάση ρίχνουμε το καρότο, ελέγχουμε να υπάρχει αρκετό υγρό και βράζουμε για μισή ώρα ακόμα. Αφού περάσει συνολικά 1, 5 ώρα μαγειρέματος δοκιμάζουμε να δούμε αν έχουν βράσει τα όσπρια. Αν έχουν βράσει προχωράμε στο επόμενο βήμα, αν όχι συνεχίζουμε το μαγείρεμα μέχρι να χυλώσουν.  

Σε αυτή τη φάση βγάζουμε από την κατσαρόλα περίπου το 1/4 του φαγητού. Το βάζουμε στο μπλέντερ με τον κουρκουμά, το λεμόνι και 3-4 κουταλιές ελαιόλαδο. Το λιώνουμε καλά και το ρίχνουμε στην κατσαρόλα με το υπόλοιπο φαγητό. Δοκιμάζουμε για αλάτι και διορθώνουμε. Ανακατώνουμε κουνώντας την κατσαρόλα και το αφήνουμε στο μάτι για 2-3 λεπτά με κλειστό πια το μάτι. 

Σερβίρεται άμεσα.

Κι είπαμε: ΧΩΡΙΣ φέτα! 

Must be the season of the soup #2

Λατρεύω τα όσπρια και το έχω αποδείξει πολλάκις εδώ στο μπλογκ. Τα τρώω με λαχτάρα από παιδί. Τις κρύες μέρες του χειμώνα, όταν επέστρεφα από το σχολείο κι έβλεπα ότι με περίμενε ένα γεμάτο ζεστό πιάτο με φακές ή φασόλια με όλα τα ωραία συνοδευτικά, ζυμωτό ψωμί, ελιές, ρέγγα ή σαρδελίτσες, χαιρόμουν πάρα πολύ- βασικά χαιρόμουν γιατί είχα γλιτώσει από το φρικτό σπανακόρυζο...αλλά όχι μόνο γι'αυτό! (Μεταξύ μας, δεν υπήρχαν πιο μίζερες στιγμές από εκείνες στις οποίες όταν γυρνούσα σπίτι μετά από μία άθλια μέρα στο σχολείο {όλες οι μέρες στο σχολείο ήταν άθλιες}κι έβλεπα στο τραπέζι σπανακόρυζο. Πέταγα όσο πιο μακριά την τσάντα κι έβαζα τα κλάματα. Αλλά στο τέλος έτρωγα το σπανακόρυζο. Κλαίγοντας. 

Όμως ας αφήσουμε τις παιδικές αναμνήσεις κι ας γυρίσουμε πίσω στα όσπρια. Τα μαγειρεύω συχνά 1-2 φορές την εβδομάδα. Με τα χρόνια έχουν αλλάξει κάποιες σταθερές που είχα στο μαγείρεμα. Μία πρώτη αλλαγή είναι ότι προτιμώ πια να σοτάρω, και μάλιστα με ήρεμο τρόπο, την αγία τριάδα του σοφρίτο όπως ονομάζω το μείγμα ψιλοκομμένου κρεμμυδιού, καρότου και σέλερι (ή σέλινο). Το άλλο είναι ότι μου αρέσει να προσθέτω κι άλλα υλικά μες στη σούπα, κυρίως ζυμαρικά, και καμιά φορά πατάτα, σπανάκι ή διάφορα άλλα χορταορειδή. Μέχρι και μανιτάρια πορτσίνι έχω βάλει σε σούπα μα φακές κι είναι απίστευτα νόστιμη! 

Η φασολάδα που παρουσιάζω σήμερα είναι η αγαπημένη μου γι' αυτόν τον χειμώνα. Την έχω φτιάξει αρκετές φορές από τότε που βρήκα την συνταγή. Είναι μία φασολάδα από την Τοσκάνη κι έχει όλα τα πληθωρικά χαρακτηριστικά ενός πιάτου από την κεντρική Ιταλία. Έχω κάνει κάποιες αλλαγές: Δεν χρησιμοποιώ guanciale, αντ' αυτού που είναι και δυσεύρετο εν καιρώ καραντίνας χρησιμοποιώ ψιλοκομμένο χωριάτικο λουκάνικο και φυσικά χρησιμοποιώ ξερά φασόλια που έχω μουλιάσει αποβραδίς κι όχι έτοιμα βρασμένα από κονσέρβα. 

Ο κύριος λόγος που αποφάσισα να αναρτήσω την συνταγή, δεν είναι τόσο για το ίδιο το πιάτο, άλλωστε είχα αναρτήσει παλιότερα παρόμοια συνταγή (τούτη από λίγο πιο βόρεια της Τοσκάνης)  αλλά για ένα χαρακτηριστικό που πρέπει οπωσδήποτε να έχει ένα από τα υλικά μας! Στη συνταγή μας βάζουμε κοφτό μακαρονάκι. Όμως το κοφτό μακαρονάκι μας πρέπει να είναι ριγωτό! Ο λόγος είναι ότι δένει καλύτερα το ζυμαρικό με την σούπα μας, η οποία είναι σχετικά πηχτή γι' αυτό κι απαιτείται καλό δέσιμο. Κι είναι γεγονός, η υφή της σούπας είναι το κάτι άλλο όταν το μικρό μας ζυμαρικό είναι ριγωτό! Το πρόβλημα που προέκυψε είναι ότι δυσκολεύτηκα πολύ να βρω το συγκεκριμένο μακαρονάκι! Έψαξα στα τοπικά σούπερμαρκετ, στην κυριολεξία σε όλα, χωρίς αποτέλεσμα (όλα τα μακαρονάκια τα κοφτά ήταν αρίγωτα!) και τελικά το βρήκα στο τοπικό bio κατάστημα! (Σημείωση: Όσοι μένετε Άλιμο ή νότια προάστια και αναζητάτε βιολογικά προϊόντα, στα Δώρα της Φύσης θα βρείτε ό,τι χρειάζεστε, κι αν όχι, ο Χρήστος θα καταφέρει να το βρει). Επειδή το φαγητό το έχω φτιάξει και με απλό μακαρονάκι και με ριγωτό, πιστέψτε με, η ρίγα κάνει τη διαφορά! 

Στη συνταγή τώρα:

Φασολάδα με κοφτό μακαρονάκι ριγωτό!

Για 4 άτομα

1 μεγάλο κρεμμύδι ψιλοκομμένο 

1 καρότο τριμμένο

1 κλωνάρι σέλερι (ή σέλινο)

100 γρ χωριάτικο λουκάνικο το οποίο ψιλοκόβουμε αφού βγάλουμε το εξωτερικό περίβλημα

400 γρ φασόλια ξερά τα οποία έχουμε μουλιάσει αποβραδίς

200 γρ μακαρονάκι κοφτό και ριγωτό

1 κουταλιά σούπας πάστα τομάτας

ελαιόλαδο

αλάτι 

νερό ζεστό όσο πάρει (αν θέλουμε έχουμε διαλύσει σε αυτό έναν κύβο*

Σε μία κατσαρόλα και σε μέτρια φωτιά ρίχνουμε το ελαιόλαδο. Μόλις ζεσταθεί καλά ρίχνουμε τα τρία ψιλοκομμένα λαχανικά και σοτάρουμε για 10 λεπτά περίπου μέχρι το κρεμμύδι να μαλακώσει και να γίνει διάφανο- να μην αρχίσει να μαυρίζει!. Ρίχνουμε το λουκάνικο και σοτάρουμε για λίγα λεπτά ακόμα. Ρίχνουμε την πάστα τομάτας, τα φασόλια και το νερό (περίπου 3/4 λίτρου) και βράζουμε, με σκεπασμένη την κατσαρόλα και στην ίδια μέτρια φωτιά, για 1,5 ώρες ή όσο χρόνο χρειάζεται για να μαγειρευτούν και να χυλώσουν τα φασόλια (αυτό πάντα εξαρτάται από την ποικιλία, το μέγεθος κι αν είναι προηγούμενης σοδειάς). Πότε πότε ανακατώνουμε και ρίχνουμε μια ματιά για να ελέγχουμε τα υγρά του φαγητού. Σε αυτή τη φάση το φαγητό πρέπει να έχει τόσο υγρά έτσι όταν ρίξουμε τα ζυμαρικά να τα σκεπάζει ικανοποιητικά. Συνεχίζουμε το μαγείρεμα μέχρι το μακαρονάκι να γίνει al dente. Αν δούμε ότι πήζει πολύ το φαγητό ρίχνουμε λίγο νερό ακόμα (ζεστό). Σε αυτή τη φάση ανακατεύουμε λίγο πιο συχνά. Μόλις βράζει το ζυμαρικό βγάζουμε την κατσαρόλα από τη φωτιά, δοκιμάζουμε και διορθώνουμε το αλάτι.

Σερβίρουμε αμέσως. 

Προσωπικά μου αρέσει πολύ να προσθέτω καλό φρέσκο ελαιόλαδο.

* Σε αυτό το μπλογκ έχουμε ξεκινήσει κίνημα ενάντια στην ενοχοποίηση των κύβων! Αλλά γι' αυτό το θέμα θα μιλήσουμε άλλη φορά!

Must be the season of the soup #1

 Έχουν περάσει εννέα μήνες από την τελευταία ανάρτηση! ΕΝ-ΝΕ-Α! Σ' αυτούς τους εννέα μήνες ζήσαμε μία καραντίνα και μισή (η μισή τρέχει ακόμα, δεν έχει ολοκληρωθεί), ένα καλοκαίρι με δύο αποδράσεις στη Σίφνο και πολλά μπάνια, ένα φθινόπωρο χωρίς καραντίνα και με αρκετά μπάνια κι έναν χειμώνα που ξεκίνησε με καραντίνα (η οποία συνεχίζεται, όπως είπαμε) και κατά τη μισή διάρκεια του οποίου έχουν προκύψει αρκετά μπάνια στη θάλασσα (ζω σε δήμο παραθαλάσσιο και τηρώ τους περιορισμούς που έχουν επιβληθεί- αυτό προς αποφυγή παρεξηγήσεων) μιας κι ο καιρός με τίποτε δεν θυμίζει χειμώνα. Ακόμα. Τι άλλο; Πολύ και καλό φαγητό στη δική μας κουζίνα από τη μια. Από την άλλη μας λείπουν αφάνταστα τα αγαπημένα μας εστιατόρια, λατρεμένες γεύσεις και πρόσωπα, η χαλαρή και κεφάτη ατμόσφαιρα των καφέ και μπαρ.  

Όντως, με τον έγκλεισμό στο σπίτι, έπεσε πολύ μαγείρεμα, ακόμα περισσότερο στην πρώτη καραντίνα, την οποία ζούσαμε ως πρωτόγνωρη εμπειρία (και τα πράγματα ήταν ελεγχόμενα) κι είχαμε περισσότερο κέφι κι έπεφτε πολύ ζύμωμα -που'ντη πουν'τη η μαγιά, ψάξε, ψάξε δεν θα την βρεις- και πειραματισμός, ήταν κι άνοιξη, οι μέρες μεγάλες κι οι νύχτες πιο μικρές και γενικά ήμασταν πιο αισιόδοξοι γιατί νομίζαμε ότι είχαμε τιθασεύσει τον ιό. Και μετά ήρθε το καλοκαίρι, ξεχαστήκαμε για λίγο, η αρχή του φθινοπώρου κι ο καλός καιρός βοήθησε στο να μην αλλάξει ιδιαίτερα η διάθεση μας παρότι οι αριθμοί άρχισαν να είναι ανησυχητικοί κι έρχεται το τέλος του φθινοπώρου με την σχεδόν ανεξέλεγκτη κατάσταση κι ο χειμώνας να μπαίνει με ένα νέο λοκντάουν, τον κόσμο άκεφο και στα πρόθυρα νευρικής κρίσης. Μπήκε κι ο καινούργιος χρόνος, αισιοδοξήσαμε για ένα 24ωρο και μετά θυμήθηκε το 2021 να μιμηθεί το 2020. Ιδιαίτερα η έκτη του μήνα θα μείνει αξέχαστη, τόσο για όσα συνέβησαν εδώ όσο και τα απίστευτα και σοκαριστικά στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Αλλά διατηρούμε την ψυχραιμία μας και συνεχίζουμε να μαγειρεύουμε. Σε αυτήν την παρούσα φάση -χειμώνας 2020-2021 με καραντίνα- έχω μία τάση να φτιάχνω συνέχεια σούπες. Ιδιαίτερα τον τελευταίο καιρό, 4-5 φορές την εβδομάδα θα μαγειρέψω σούπα. Τις χρειάζομαι, τις ζητά ο οργανισμός μου, έχουν γίνει το ηρεμιστικό μου (οι σούπες κι η θάλασσα μαζί). Πιστεύω ακράδαντα ότι είναι το απολυτο Comfort food. Σε ζεσταίνουν, σωματικά και ψυχικά, σε χορταίνουν, και το κυριότερο μπορείς να φτιάξεις σούπα με οποιοδήποτε υλικό σε ό,τι συνδυασμό θες. Υπάρχει άφθονος χώρος για πολύ και δημιουργικό  αυτοσχεδιασμό όταν μιλάμε για σούπες! 

Έχω ανακαλύψει 3-4 καταπληκτικές σούπες, τις οποίες θέλω να μοιραστώ μαζί σας. Όσες/όσοι με παρακολουθείτε στο  instagram ίσως έχετε μαντέψει ποιες είναι. Τον τελευταίο καιρό οι τρεις τουλάχιστον έχουν μπει σε "cook, eat, repeat" mode, όπως λέει κι η υπέροχη Nigella Lawson- για την οποία θα μιλήσουμε στην επόμενη ανάρτηση.

Η πρώτη σούπα, την οποία παρουσιάζω σήμερα, είναι στην κυριολεξία η επιτομή της πενιχρής κουζίνας. Μάλιστα οι Ιταλοί την ονομάζουν χαϊδευτικά, η σούπα "του τέλους του μήνα" για να τονίσουν ότι φτιάχνεται με τα πιο ταπεινά και φθηνά υλικά, εκείνα που μπορούσες να βρεις στο τέλος του μήνα όταν τα λεφτά του σπιτιού είχαν τελειώσει. Η σούπα λέγεται "minestra di riso e scarola" δηλαδή σούπα με ρύζι και σκαρόλα. Όπου η διαδικασία του να ταυτοποιήσεις ένα ξενικό χόρτο μπορεί να οδηγήσει σε λάθη εκτός κι αν είσαι βοτανολόγος. Τελοσπάντων με τη βοήθεια της επιστημονικής ονομασίας του φυτού μπορείς να βρεις άκρη κι εγώ βρήκα ότι η ιταλική scarola είναι το δικό μας αντίδι κι αν δεν είναι ακριβώς το ίδιο, τότε είναι αδέρφια, το πολύ πρωτοξάδερφα. 

Η ουσία είναι ότι η σούπα είναι ουσιαστικά ρύζι και χόρτο. Το χόρτο κατά προτίμηση άγριο. Έψαξα λίγο σε ιταλικά site για μια αυθεντική συνταγή αλλά κάθιε φορά έπεφτα σε διαφορετική εκδοχή. Έτσι οδηγήθηκα στην Crispy εκδοχή, αυτοσχεδιάζοντας, γιατί όπως είπαμε, οι σούπες επιδέχονται άνετα αυτοσχεδιασμούς, οι οποίοι αυτοσχεδιασμοί με οδήγησαν σε μια λιγότερο πενιχρή εκδοχή αλλά το αποτέλεσμα ήταν απολαυστικό, χορτάτο, απίστευτα νόστιμο, ελαφρύ (σχετικά) και κυρίως πολύ, μα πάρα πολύ, comfort food! 

Η συνταγή είναι φυσικά πολύ απλή και γρήγορη 

Σούπα με ρύζι και αντίδια (η Crispy εκδοχή)

 

Για 2 πιάτα

1 κρεμμύδι ψιλοκομμένο

1 καρότο κομμένα σε λεπτές ροδέλες κι οι ροδέλες στη μέση

λίγο σέλερυ (ή σέλινο)

100 gr εξαιρετικής ποιότητας χωριάτικο λουκάνικο ψιλοκομμένο

1 μπολ (περίπου από 2 -3 κεφάλια) αντίδι καθαρισμένο καλά και ψιλοκομμένο

~80 γρ ρύζι τύπου γλασέ 

ζωμό (λαχανικών ή κότας, δικό σας ή με τη βοήθεια ενός κύβου -ας απενοχοποιήσουμε πια την χρήση των κύβων) περίπου 3/4 του λίτρου.

ελαιόλαδο

αλάτι 

πιπέρι

λίγο λεμόνι (προαιρετικά)

Σε μια κατσαρόλα ζεσταίνουμε σε μέτρια φωτιά ελαιόλαδο. Σε αυτό σοτάρουμε το κρεμμύδι, καρότο και σέλερυ. Σοτάρουμε για ένα τέταρτο της ώρας περίπου με τον ντελικάτο τρόπο που προτιμώ. Που σημαίνει ότι δεν ζορίζω το σοτάρισμα, αφήνω την τριάδα των υλικών και κυρίως το κρεμμύδι να μαγειρευτούν αργά, ανακατεύοντας αραιά και πού, και μόλις μαλακώσει το κρεμμύδι και γίνει διάφανο, ανακατώνω πιο συχνά για να μην πάρει πάρα ένα ελάχιστα πιο σκούρο χρώμα (το καμμένο κρεμμύδι δεν προσφέρει νοστιμιά, το καλά σοταρισμένο ή το καραμελωμένο ναι). Μετά από 15 λεπτά περίπου ρίχνουμε το ψιλοκομμένο λουκάνικο και το αφήνουμε να σοταριστεί κι αυτό για 2-3 λεπτά. Προσθέτουμε τα χόρτα, τα οποία επίσης σοτάρουμε για λίγα λεπτά. 

Ρίχνουμε το ζωμό και λίγο αλάτι (προσοχή με το αλάτι, γιατί το λουκάνικο είναι ίσως αλμυρό, όπως επίσης κο ζωμός) . Ανεβάζουμε την ένταση της φωτιάς και περιμένουμε να αρχίσει να χοχλάζει. Ρίχνουμε το ρύζι και βράζουμε al dente. Θέλουμε η σούπα να μην είναι ούτε πολύ αραιή ούτε πολύ πηχτή. Αν τυχόν θέλει κι άλλο υγρό ρίχνουμε λίγο ζεστό νερό. Μόλις βράσει το ρύζι όπως θέλουμε αφαιρούμε την κατσαρόλα από τη φωτιά. 

Σερβίρεται ζεστή, εννοείται, με φρεσκοτριμμένο πιπέρι κι αν θέλουμε, λίγο λεμόνι! 

Συζητώντας με την μητέρα μου, μου είπε ότι η μητέρα της έφτιαχνε κάτι παρόμοιο χωρίς το λουκάνικο φυσικά κι αντί για καρότα και σέλερυ, χρησιμοποιούσε τα γνωστά τσιγαρολάχανα για να νοστιμίσει το φαγητό (καυκαλήθρα, αγριόσκορδο, μυρώνια κλπ). Και πολλές φορές όταν έλειπε το ρύζι - γιατί οι εποχές ήταν δύσκολες-  στη θέση του έβαζε ξερά φασόλια!!

Ο τίτλος της ανάρτησης είναι "δανεισμένος" από αυτό το τραγούδι.

Σαν τη σούπα δεν έχει!

Έτυχε αυτόν τον χειμώνα που διανύουμε να έχω φτιάξει πολλές σούπες. Κάτι ο καιρός που είναι -ευτυχώς- αρκούντως κρύος και βαρύς, κάτι η ευκολία της ετοιμασίας μιας σούπας αλλά κυρίως γιατί έχει γίνει ένας καλός τρόπος να χρησιμοποιώ διάφορα λαχανικά που... εκλιπαρούν να μαγειρευτούν!
Το φθινόπωρο άρχισα να αγοράζω συστηματικά κάθε Τρίτη στη λαϊκή, κολοκύθα. Ξαφνικά κόλλησα με την κολοκύθα, δεν ήξερα γιατί αλλά το χειρότερο ήταν ότι δεν ήξερα και τι ήθελα να κάνω με δαύτη. Έτσι, τις περισσότερες φορές κατέληγα στη λύση της σούπας και κάπως έτσι, με διάφορες αλλαγές και προσθήκες έφτασα σε αυτήν την σούπα που παρουσιάζω σήμερα. Κι αποφάσισα να την παρουσιάσω κι επισήμως με post διότι αναρτώντας την στο instagram πριν από λίγες μέρες υπήρξαν πολλές κι ενθουσιώδεις αντιδράσεις, κάτι που με οδήγησε στο συμπέρασμα ότι συμφωνείτε μαζί μου. Ότι το χειμώνα "σαν τη σούπα δεν έχει!"

Σούπα με πατάτα, κολοκύθα και γλυκοπατάτα.

Τη συγκεκριμένη την έχω ονομάσει η "σούπα 1:1:1", γιατί τα τρία βασικά υλικά της μπαίνουν σε ίσες αναλογίες.

Υλικά για 4 άτομα

1 μπολ (1/2 λίτρου) πατάτα κομμένη σε κύβους
1 μπολ (το ίδιο) κολοκύθα κομμένη σε κύβους
1 μπολ (ναι, το ίδιο) γλυκοπατάτα κομμένη σε κύβους
1 λευκό κρεμμύδι ψιλοκομμένο
1 καρότο ψιλοκομμένο
1 κλωνάρι σέλερυ ψιλοκομμένο
1 κουταλάκι γλυκιά πάπρικα σε νιφάδες (αν δεν βρείτε, τότε σε σκόνη)
~1.8 λίτρα ζωμό της αρεσκείας σας (το οποίο θα έχετε ζεστό)
160 γρ σύγλινο κομμένο σε μικρά κομμάτια
ελαιόλαδο
αλάτι
λεμόνι

Σε μια κατσαρόλα ζεσταίνουμε λίγο ελαιόλαδο σε μέτρια προς δυνατή φωτιά. Ρίχνουμε το σοφρίτο, τουτέστιν την τριάδα κρεμμύδι, καρότο σέλερυ, όλα ψιλοκομμένα. Σοτάρουμε για λίγα λεπτά μέχρι το κρεμμύδι να αρχίσει να μαλακώνει. Ρίχνουμε την πατάτα, ανακατεύουμε και συνεχίζουμε έτσι για λίγα λεπτά. Προσθέτουμε την κολοκύθα και την γλυκοπατάτα, ανακατώνουμε, ρίχνουμε την πάπρικα και τον ζωμό, σκεπάζουμε κι αφήνουμε το φαγητό να βράσει. Σε μισή ώρα περίπου τα λαχανικά θα έχουν βράσει. Βγάζουμε από το μάτι. Χρησιμοποιώντας ένα μπλέντερ χειρός λιώνουμε τα λαχανικά έτσι ώστε η σούπα μας να γίνει...potage. Βάζουμε πάλι στο μάτι κι αφήνουμε για λίγο μέχρι να πήξει αν και το πιθανότερο είναι να έχει ήδη πήξει.
Εν τω μεταξύ σε ένα τηγάνι με ελάχιστο λάδι τηγανίζουμε καλά τα κομμάτια σύγλινου.

Σερβίρουμε σε κάθε πιάτο από λίγη σούπα κι από πάνω μοιράζουμε το σύγλινο. Τελειώνουμε με λίγες σταγόνες χυμό λεμονιού, το οποίο σας εκλιπαρώ να μην αγνοήσετε. Δίνει την τελική πινελιά που απογειώνει το πιάτο! 

Οι Αμερικανοί ξανάρχονται

Τις προάλλες διάβαζα την συνέντευξη μιας Αμερικανίδας food writer, η οποία δραστηριοποιείται στην Ιταλία, και την ρώτησαν πού οφείλει την επιτυχία της και τι χρειάζεται να κάνει κάποιος για να γίνει το ίδιο επιτυχημένος. Η απάντηση της ήταν η εξής: "Να είναι ικανός και να αντέχει να κοιμάται το πολύ τρεις ώρες την ημέρα". Η απάντηση της μ' έβαλε σε σκέψεις. Όχι για το γεγονός ότι ούτως ή άλλως δεν μπορώ να βγάλω την μέρα έχοντας κοιμηθεί μόλις τρεις ώρες, τουτέστιν δεν θα γίνω ποτέ πετυχημένη food writer, αλλά περισσότερο για την εντυπωσιακή "εισβολή" των Αμερικανών στο food writing, η οποία ουσιαστικά έχει γίνει δική τους υπόθεση- με την εξαίρεση κάποιων Βρετανών. Παρακολουθώ αρκετούς/αρκετές του είδους, όπως επίσης το food section αρκετών αμερικάνικων εφημερίδων (σε απόλυτη κυριαρχία εκείνο των NYTimes), γνωστά site, πασίγνωστα προσωπικά blog και πάει λέγοντας. Θα έλεγες ότι ένα ολόκληρο έθνος μαγειρεύει κι οι περισσότεροι έχουν μπει σε μια σχεδόν εξαντλητική κούρσα, να ξεχωρίσουν, να γίνουν οι καλύτεροι, να γίνουν οι κυρίαρχοι του παιχνιδιού. Παρακολουθώντας τα instagram τους θα έλεγες ότι οι μέρες τους έχουν 34 ώρες αντί για τις δικές μας ταπεινές 24. Ενώ εσύ είσαι ακόμα στη διαδικασία του ξυπνήματος πίνοντας καφέ με μισό μάτι ανοιγμένο και γυρνώντας με πιτζάμες σαν ζόμπι περιμένοντας να σε πιάσει η καφεΐνη, εκείνοι/εκείνες έχουν ήδη γυρίσει από ένα τζόγκινγκ 5-10 χιλιομέτρων, έχουν πλυθεί, ντυθεί, μακιγιαριστεί, χτενιστεί, έχουν στείλει τα παιδιά στο σχολείο, έχουν απαντήσει σε όλα τα mail, έχουν κάνει την 100στή δοκιμή στο φαγητό που θα παρουσιάσουν, δεν έχουν κανένα πρόβλημα με τα deadline, γράφουν σε fb.,instagram, site, εφημερίδες, ετοιμάζουν το επόμενο βιβλίο τους, πάνε για καφέ, brunch, lunch, δείπνο, club, μελετούν, τρέχουν σε παρουσιάσεις και στο τέλος της μέρας- εν τω μεταξύ εσύ δεν έχεις το κουράγιο ούτε το πρόσωπο να καθαρίσεις με λίγο miscellaire- είναι ατσαλάκωτοι/ες. Και λεπτοί/ές σαν να είναι όλοι/ες δρομείς μεσαίων-μεγάλων αποστάσεων- με την εξαίρεση της Deb Perelman aka Smitten Kitchen, η οποία είναι από τις ελάχιστες chubby και δεν έχει κανένα πρόβλημα με αυτό και μπράβο της.
 Η αλήθεια είναι ότι οι Αμερικανοί έχουν αλλάξει τα δεδομένα του παιχνιδιού στο food writing και γενικότερα σε ό,τι αφορά τα γαστρονομικά trend, τις τάσεις. Τα μεγαλύτερα ονόματα είναι πια πέραν του Ατλαντικού, πάντα με την εξαίρεση κάποιων Βρετανών. Οι Αμερικανοί επιτέλους ανακάλυψαν πώς να εκμεταλλευτούν με τον καλύτερο τρόπο τα πλεονεκτήματα της πολυπολιτισμικής χώρας τους. Βέβαια καμιά φορά υπερβάλλουν, αλλά ούτως ή άλλως η υπερβολή είναι ένα κυρίαρχο στοιχείο τους ως έθνος. Αρκετοί δραστηριοποιούνται εκτός συνόρων, έχοντας ζήσει αλλού, γράφουν για τις γαστρονομικές τους εμπειρίες στις χώρες που τους φιλοξενούν. Ιδιαίτερα στην Ιταλία, υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός Αμερικανών (και γενικά αγγλόφωνων) food writer που γράφουν εξειδικευμένα, ακόμα και για περιοχές της χώρας που ήταν άγνωστες γαστρονομικά! Το ίδιο και για άλλες χώρες και πιστεύω ότι είναι ζήτημα χρόνου να δούμε Αμερικανό/ίδα food writer να γράφει για την ελληνική γαστρονομία (εκτός κι αν έχει ήδη εκδοθεί κάτι κι εγώ δεν το γνωρίζω-ενημερώστε με!).
Γυρνώντας στην food writer που ανέφερα στην αρχή, στη συνέντευξη της τόνισε αρκετές φορές ότι είναι σημαντική η συνεχής μελέτη, η εκπαίδευση, η απόκτηση γνώσεων για το αντικείμενο που σε ενδιαφέρει. Δεν έχω παρά να συμφωνήσω μαζί της και βλέπω ότι η συντριπτική πλειοψηφία των Αμερικανών food writer που παρακολουθώ είναι πολύ καλοί συγγραφείς, τα βιβλία τους, εκτός από συνταγές διαθέτουν και υψηλής αισθητικής πρόζα, κείμενα γραμμένα με γλαφυρό, ενδιαφέροντα τρόπο, ενίοτε φλύαρα και με τάση αυτοπροβολής αλλά κι αυτά τα δύο στοιχεία, φλυαρία κι αυτοπροβολή, είναι χαρακτηριστικό των κατά τ' άλλα ανήσυχων γαστρονομικά Αμερικανών.

Ας πάμε στη συνταγή μας, η οποία δεν χρήζει πρωτοτυπίας, όμως είναι ιδανική για τις κρύες μέρες του χειμώνα κι όταν θέλουμε μια διαφορετική εκδοχή της κλασικής κοτόσουπας. Είχα βρει την αρχική συνταγή στα αρχεία του food section της Washington Post, αλλά άλλαξα τα βασικά σημεία της εκτέλεσης και κάποιων υλικών.

Κόκκινη κοτόσουπα με φιδέ.

Για 4 άτομα

1/2 κοτόπουλο βιολογικό ή ελεύθερης βοσκής.
6 φλιτζάνια (τουλάχιστον) ζωμό από το κοτόπουλο το οποίο έχουμε βράσει
1/2 πακέτο φιδέ (ή 6 "φωλιές")
2 1/2 κουταλιές σούπας καλή πάστα τομάτας
1 λευκό κρεμμύδι
1 μέτριο καρότο
λίγο σέλερι
αλάτι
πιπέρι
ελαιόλαδο

Βράζουμε το κοτόπουλο όσο χρειάζεται κι υπολογίζουμε ότι ο ζωμός από αυτό θα είναι γύρω στα 2,5-3 λίτρα.
Βγάζουμε το κοτόπουλο, αφήνουμε να κρυώσει, ξεκοκαλίζουμε, κόβουμε σε μικρά κομμάτια, αφήνουμε στην άκρη.
Σουρώνουμε τον ζωμό κι από αυτόν παίρνουμε ένα ποτήρι στο οποίο διαλύουμε την πάστα τομάτας
Ψιλοκόβουμε πολύ καλά την τριάδα κρεμμύδι-καρότο-σέλερι.
Σε μία κατσαρόλα βάζουμε λίγο ελαιόλαδο το οποίο ζεσταίνουμε σε χαμηλή-μέτρια φωτιά. Ρίχνουμε σε αυτό την ψιλοκομμένη τριάδα (κρεμμύδι-καρότο-σέλερι) και σοτάρουμε για κάποια λεπτά. Μόλις μαλακώσουν, ανεβάζουμε κατά ένα βαθμό τη φωτιά. Ρίχνουμε τον φιδέ -σπασμένο- και ανακατεύουμε. Αφήνουμε να "τηγανιστεί" για λίγα λεπτά, έτσι ώστε να αρχίσει να σκουραίνει ελαφρώς. Ρίχνουμε τον ζωμό + το ποτήρι του ζωμού στο οποίο έχουμε διαλύσει την πάστα τομάτας. Ρίχνουμε αλάτι (προσοχή σε αυτό αν έχουμε ηδη ρίξει στον ζωμό) και πιπέρι. Αφήνουμε να πάρει μια βράση το φαγητό και να μαγειρευτεί για λίγα λεπτά ακόμη- ο φιδές ήδη έχει μαγειρευτεί ελαφρώς με το "τηγάνισμα".
Σερβίρουμε, ενώ σε κάθε πιάτο μαζί με τη σούπα μοιράζουμε το κρέας.


ΥΓ: Ένα ολόκληρο χρόνο παιδεύομαι να αποφασίσω τι θα κάνω με το μπλογκ. Η παραμονή στην πλατφόρμα blogger δίνει ελάχιστες ευκαιρίες βελτίωσης (σχεδόν μηδενικές), ενώ η μετάβαση στο wordpress απαιτεί κόπο (διαθέτω), χρόνο (δεν πολυδιαθέτω) και χρήμα (το οποίο δεν έχω πρόθεση να διαθέσω από τη στιγμή που -πια- δεν βγάζω κάποια χρήματα από αυτό). Έτσι αποφάσισα να αφήσω τα πράγματα ως έχουν, με αυτήν την ...πρωτόγονη μορφή και να αναρτώ όταν έχω κάποιο θέμα προς συζήτηση. Οι συνταγές που έχω μαζέψει είναι πολλές. Οι περισσότερες θα μπαίνουν πια στο fb ως ανάρτηση εκεί, κι όπως είπα αν έχω κάτι να συζητήσουμε θα αφήνω και κάποια εδώ.

Στο ψήσιμο.

Το χειμώνα οι σούπες με λαχανικά είναι η ιδανική λύση για φαγητό. Ζεσταίνουν, είναι πλούσιες σε διατροφική αξία, είναι εύκολες να ετοιμαστούν. Βέβαια πολλοί έχουν τις αντιρρήσεις τους θεωρώντας τις άγευστες, αδιάφορες, άνοστες. Έτσι λοιπόν για να διορθώσουμε την κατάσταση, μπορούμε, για παράδειγμα, να χρησιμοποιήσουμε διάφορα μπαχαρικά ή αρωματικά βότανα. Ή μπορούμε να προσθέσουμε λίγο αλλαντικό, όπως μπέικον, σύγλινο, απάκι ή λουκάνικο. Υπάρχει και μια άλλη λύση: μπορούμε να ψήσουμε τα λαχανικά ή μέρος αυτών. Με το ψήσιμο έχουμε συμπύκνωση αρωμάτων και γεύσης,  κι είναι αλήθεια ότι τα ψημένα λαχανικά είναι πολύ πιο εύγευστα απ' όταν απλά τα βράζουμε.
Το είχα δοκιμάσει πριν χρόνια στη σούπα με φακές -με πολύ ωραίο αποτέλεσμα. Το έχω δοκιμάσει σε μια από τις κορυφαίες σούπες του χειμώνα, εκείνη με κολοκύθα και γλυκοπατάτα, επίσης με εξαιρετικά αποτελέσματα. Στο ψήσιμο των λαχανικών λοιπόν, μπορούμε να βασιστούμε για επιπλέον ένταση στη γεύση.
Στη σούπα με μπρόκολο και πατάτα που έχω σήμερα, έψησα τα τουφάκια του μπρόκολου τα οποία προέκυψαν τόσο νόστιμα που παρολίγο να τα φάω όλα έτσι όπως βγήκαν από το φούρνο, ζεστά ζεστά κι ελαφρώς κριτσανιστά! Τα οποία έδωσαν, εν τέλει, την γευστική ένταση στη σούπα. Αυτά και το λουκάνικο στο τέλος!
Τα υπόλοιπα έγιναν ως εξής:

Σούπα με μπρόκολο & πατάτα (& χωριάτικο λουκάνικο)

Για 4 άτομα

1 μέτριου μεγέθους μπρόκολο
4 μετρίου μεγέθους πατάτες
1 μεγάλο άσπρο κρεμμύδι
1 καρότο
1 κλωνάρι σέλερι
~1-1,5 λίτρο ζωμό (ό,τι σας αρέσει κι αν είναι σπιτικός ακόμα καλύτερα) (ζεστό)
ελαιόλαδο
1 κουταλάκι μπούκοβο
χυμός ενός λεμονιού
αλάτι
φρεσκοτριμμένο μαύρο πιπέρι
~200 γρ χωριάτικο λουκάνικο

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 200 βαθμούς.
Πλένουμε το μπρόκολο,το  στεγνώνουμε κι από αυτό κόβουμε τα τουφάκια. Στρώνουμε σε ένα ρηχό ταψί αντικολλητικό χαρτί, απλώνουμε σε αυτό τα τουφάκια, ρίχνουμε λίγο ελαιόλαδο από πάνω και ψήνουμε μέχρι να μαλακώσουν και να πάρουν ένα όμορφο χρυσό-καφέ χρώμα. Καθαρίζουμε τον κορμό του μπρόκολου και τον κόβουμε σε χοντρά κομμάτια.

Ψιλοκόβουμε το κρεμμύδι, το καρότο και το σέλερι. Πλένουμε τις πατάτες και τις κόβουμε σε χοντρά κομμάτια.
Σε μια κατσαρόλα ζεσταίνουμε λίγο ελαιόλαδο (~5 κουταλιές). Σε αυτό σοτάρουμε το κρεμμύδι, καρότο, σέλερι και μπούκοβο. Μόλις ξανθύνει και μαλακώσει το κρεμμύδι ρίχνουμε την πατάτα, τον κορμό του μπρόκολου και το ζωμό (ο οποίος θα είναι ζεστός) ανακατεύουμε και αφήνουμε να βράσει το φαγητό σε μέτρια φωτιά. Πότε πότε ρίχνουμε μια ματιά μήπως χρειάζεται επιπλέον ζωμό. Στο τέλος δεν την θέλουμε νερουλή αλλά ούτε πολύ πηχτή.
Εν τω μεταξύ, ρίχνουμε και μια ματιά στον φούρνο να δούμε πώς ψήνονται τα τουφάκια μπρόκολου. Μόλις είναι έτοιμα τα βγάζουμε.

Πίσω στη σούπα μας, όπου τα λαχανικά θα έχουν μαλακώσει πια. Ρίχνουμε στην κατσαρόλα τα ψημένα τουφάκια μπρόκολου και βράζουμε (πάντα σε μέτρια φωτιά) ~10 λεπτά ακόμα.

Εν τω μεταξύ κόβουμε το λουκάνικο σε μικρά κομμάτια και το τηγανίζουμε καλά και χωρίς λάδι σε αντικολλητικό τηγάνι. Κρατάμε και το λίπος που θα βγάλει, αν θέλουμε (που θέλουμε!)


Βγάζουμε την κατσαρόλα από τη φωτιά και με ένα μπλέντερ λιώνουμε τα λαχανικά (το πόσο θα λιώσουμε τα λαχανικά εξαρτάται από τα γούστα μας, άλλοι θέλουν τέτοιες σούπες εντελώς κρεμώδεις, άλλοι (πχ η υποφαινόμενη) τις θέλουν πιο χοντροκομμένες). Ρίχνουμε πιπέρι και το χυμό ενός λεμονιού κι ανακατώνουμε. Σερβίρουμε σε πιάτα μοιράζοντας από πάνω το λουκάνικο.
Τρώμε αμέσως!

Μετά τις γιορτές #2

Μετά τις γιορτές διαπιστώνεις ότι παρά τα εκατοντάδες "Καλή χρονιά" που άκουσες, η νέα χρονιά είναι το ίδιο άθλια και μίζερη με την προηγούμενη. Μετά τις γιορτές κοιτάς εκνευρισμένη το στολισμένο σπίτι κι αναρωτιέσαι αν θα σπάσεις το ρεκόρ της γειτόνισσας που μια χρονιά ξεστόλισε λίγες μέρες πριν την Καθαρά Δευτέρα. Μετά τις γιορτές εύχεσαι να υπήρχαν κι άλλες γιορτές...

Κατά τη διάρκεια των γιορτών λοιπόν, έκανε πολύ- κι ενίοτε πάρα πολύ κρύο. Και τι καλύτερο για να αντιμετωπιστεί το κρύο από μία σούπα. Προφανώς. Τις δοκιμάσαμε όλες. Ψαρόσουπες, κρεατόσουπες, πατατόσουπες, διαφόρων ειδών λαχανόσουπες κλπ. Δοκιμάσαμε κι αυτήν που ακολουθεί στην σημερινή ανάρτηση. Η οποία ανακηρύχθηκε σούπα της χρονιάς! Με την αξία της!

Αρωματική κοτόσουπα με τζίντζερ, κορίανδρο και κουρκουμά

Υλικά για 2-3 άτομα

1/2 κοτόπουλο ελευθέρας βοσκής (ή 2 μεγάλα μπούτια με την σπάλα)
1 μεγάλο άσπρο κρεμμύδι χοντροκομμένο
1 μεγάλο καρότο καθαρισμένο και κομμένο σε χοντρές ροδέλες
1 στικ σέλερι κομμένο σε φέτες
1 μικρό φινόκιο κομμένο σε χοντρές φέτες
4-5 φέτες φρέσκο τζίντζερ
2 σκελίδες σκόρδο
1 δαφνόφυλλο
λίγο αλάτι

+

1 κουταλάκι του γλυκού κουρκουμά
1/2 κουταλάκι του γλυκού σπόροι κορίανδρου κοπανισμένοι
1/2 κουταλάκι γλυκού μπούκοβο (κατά προτίμηση καυτερό...λόγω ακραίων καιρικών συνθηκών! ☃)
100 γραμμάρια ρύζι. Χρησιμοποίησα το ανάμεικτο parboiled με άγριο ρύζι της Agrino και το αποτέλεσμα ήταν ιδανικό.
αλάτι
χυμός λεμονιού

Σε μια μεγάλη κατσαρόλα βάζουμε τα κομμένα λαχανικά, κρεμμύδι, σέλερι, καρότο, φινόκιο, συν το τζίντζερ, σκόρδο και δαφνόφυλλο, με το κοτόπουλο και σκεπάζουμε με νερό. Ρίχνουμε λίγο αλάτι. Τοποθετούμε την κατσαρόλα στην κουζίνα σε μέτρια προς έντονη φωτιά. Μόλις αρχίσει να βράζει, ξαφρίζουμε όσο χρειάζεται, κατεβάζουμε την φωτιά σε μέτρια ένταση κι αφήνουμε να βράσει το φαγητό με μισοσκεπασμένη την κατσαρόλα για 1 ώρα.

Βγάζουμε το κοτόπουλο και τα λαχανικά και σουρώνουμε τον ζωμό σε άλλη κατσαρόλα. Την βάζουμε στο μάτι κι αυξάνουμε την ένταση της φωτιάς. Σε αυτήν ρίχνουμε τον κουρκουμά, τους κοπανισμένους σπόρους κορίανδρου, το μπούκοβο. Ανακατώνουμε. Μόλις πάρει μια καλή βράση ρίχνουμε το ρύζι κι αφήνουμε να βράσει όσο χρειάζεται (εξαρτάται από το ρύζι που έχουμε επιλέξει).

Εν τω μεταξύ όσο βράζει το ρύζι, αφαιρούμε το κρέας από το κοτόπουλο και το κόβουμε σε μπουκιές.

Μόλις είναι έτοιμη η σούπα δοκιμάζουμε για αλάτι, διορθώνουμε και ρίχνουμε το χυμό λεμονιού (όσο θέλουμε). Σερβίρουμε αμέσως μοιράζοντας το κρέας στα πιάτα και σερβίροντας από πάνω την σούπα. Αν θέλουμε ψιλοκόβουμε κάποια από τα λαχανικά που έχουν μείνει και τα σερβίρουμε κι αυτά μες στη σούπα.

Χειμερινά σενάρια

Ο φετινός χειμώνας είναι αδίστακτα σκληρός. Μια μέρα φωτεινή δεν μας έχει χαρίσει, μόνο γκρίζο, σχεδόν μαύρο, και μια μόνιμη συννεφιά, πυκνή, αδυσώπητη, ζοφερή, πλανάται πάνω από την πόλη. Μιζέρια. Το κρύο περονιάζει και τις πιο σκοτεινές ψυχές, οι μέρες μίζερες, περνούν αργά και βασανιστικά, σκοτάδι παντού, κι όλοι κυκλοφορούν με ρούχα βαριά, προχωρούν με βαρύ κι αργό βηματισμό, ο άνεμος ψυχρός, αδυσώπητα σκληρός, οι σκέψεις χαμένες, μοιάζουν αιχμάλωτες μες την γκριζάδα του ουρανού, το κεφάλι μόνιμα σκυμμένο......

Cut, cut, cut!

Φθηνή -πάμφθηνη- παραλογοτεχνία κι εκτός πραγματικότητας η υποφαινόμενη! Πέρα από τα σκυμμένα κεφάλια, αλλά όχι βέβαια εξαιτίας του κρύου. Ας όψονται τα κινητά τα έξυπνα, τα οποία έχουν γίνει ένα με το σώμα μας, μια συνέχεια του χεριού, ένα πρόσθετο μέλος, όλοι σκυμμένοι, βλέποντας ή ακούγοντας ή παίζοντας ή διαβάζοντας ή τσεκάροντας τα mail ή απλά αγωνιώντας για κάνα "like" στο facebook.

Κατά τ' άλλα, ήλιος και φως άφθονα, ελάχιστες συννεφιασμένες μέρες, υψηλές για την εποχή θερμοκρασίες, ακόμα και τα πουλάκια ξεκίνησαν να τιτιβίζουν τα ξημερώματα (συνήθως ήταν ένδειξη ότι έμπαινε η άνοιξη).  Προχθές έβγαινα από το σταθμό Αλίμου και προχωρούσα προς την λεωφόρο Κύπρου, στην Αργυρούπολη. Η περιοχή είναι ελαφρώς υπερυψωμένη, έτσι ένιωθα καλά τον βορειοδυτικό άνεμο που φυσούσε δυνατά (οι βορειοδυτικοί άνεμοι είναι υπέροχοι, είναι ελαφρώς κρύοι κι ελαφρώς υγροί), κοίταξα προς τη θάλασσα, κι ήταν την ώρα που έδυε ο ήλιος, οι μέρες πια έχουν μεγαλώσει, και τα απόβραδα έχουν αποκτήσει μια γλυκύτητα που ναι, θυμίζει πια άνοιξη. Όλοι έχουμε ξεγελαστεί, όχι μόνο τα πουλιά.

Ωραία είναι, δε λέω,  και μεταξύ μας είναι και ...πιο οικονομικά. Αλλά βρισκόμαστε -ούτε καλά καλά- στα μέσα του Γενάρη ακόμα, κι εγώ έχω ετοιμάσει μια σούπα. Σούπα κατάλληλη για χειμώνα! Έτσι λοιπόν, για μια μέρα σαν τη σημερινή, που μας έκαναν την τιμή τα σύννεφα να εμφανιστούν, να πέσει λίγη βροχούλα, φτιάξτε...

Σούπα βελουτέ με πράσο, φινόκιο και πατάτα σερβιρισμένη με απάκι

Υλικά για 2-3 πιάτα

2 πράσα
1/2 φινόκιο
3 μεσαίου μεγέθους πατάτες
1 σκελίδα σκόρδο κομμένη στη μέση
3 ποτήρια ζωμό της αρεσκείας σας (μπορεί να μην χρειαστεί όλος)
1 κουτάλι σούπας στραγγιστό γιαούρτι 2%
αλάτι
πιπέρι
60-80 γρ απάκι κομμένο σε μικρά κομμάτια
ελαιόλαδο

Καθαρίζουμε τα πράσα και τα κόβουμε σε λεπτές ροδέλες. Καθαρίζουμε το φινόκιο και το κόβουμε σε λεπτές φέτες. Καθαρίζουμε τις πατάτες και τις κόβουμε σε μεγάλα κομμάτια (περίπου στα 6 κομμάτια η κάθε πατάτα)

Ζεσταίνουμε τον ζωμό.

Σε μια μεσαίου μεγέθους κατσαρόλα με βαρύ πάτο ζεσταίνουμε σε μέτρια φωτιά (4/6) λίγο ελαιόλαδο (3-4 κουταλιές). Σε αυτό ρίχνουμε το σκόρδο, το πράσο και το φινόκιο και σοτάρουμε μέχρι να μαλακώσουν καλά τα λαχανικά αλλά να μην αρχίσουν να μαυρίζουν. Ρίχνουμε τις πατάτες και τις σοτάρουμε κι αυτές για λίγο. Ρίχνουμε ζωμό, ίσα να σκεπάσει τις πατάτες και λίγο ακόμα, κι αφήνουμε να σιγοβράσι χαμηλώνοντας κατά ένα βαθμό τη φωτιά για μισή ώρα περίπου. Τσεκάρουμε πότε πότε να δούμε αν έχουν βράσει τα λαχανικά ή αν χρειάζεται κι άλλο ζωμό. Στο τέλος, όταν πια θα έχουν βράσει τα λαχανικά, πρέπει να υπάρχει ελάχιστος ζωμός στην κατσαρόλα. Αν τυχόν υπάρχει περισσότερος ζωμός από όσο θέλουμε μπορούμε να τον αφαιρέσουμε με ένα κουτάλι (δεν τον πετάμε, μπορεί να μας χρειαστεί). Βγάζουμε από τη φωτιά κι αφήνουμε λίγο να ηρεμήσει. Με ένα μπλέντερ χειρός και πολύ προσεκτικά, λιώνουμε σχολαστικά όλα τα υλικά της σούπας. Προσθέτουμε το γιαούρτι και περνάμε με το μπλέντερ μια φορά ακόμα. Αν τυχόν μας φανεί πολύ πηχτή (εξαρτάται πώς την θέλει κανείς) προσθέτουμε λίγο ζωμό ανακατώνοντας.  Επιστρέφουμε την κατσαρόλα στο μάτι- κλειστό πια. Σε ένα τηγάνι και σε ελάχιστο λάδι, σοτάρουμε πολύ καλά το απάκι μέχρι να ροδίσει όμορφα.
Σερβίρουμε στα πιάτα τη σούπα κι από πάνω μοιράζουμε το απάκι.

Baby, it's cold outside!

Καλέ έφτασε το τέλος του χρόνου κι έβαλε λίγο κρύο! Επιτέλους μπορούμε να δικαιολογήσουμε την αγορά ωραίων, χουχουλιάρικων πουλόβερ, σικ κασκόλ και γαντιών, καπέλων, σκουφιών και λοιπών αξεσουάρ της εποχής που με τους 18 βαθμούς των προηγούμενων ημερών δεν είχαν δει το φως της   -μικρής- ημέρας. Εμπρός βγάλτε τα από τα ντουλάπια και τα συρτάρια, φορέστε τα, βγείτε κι ευχαριστηθείτε ξεροβόρι, ίσως χιόνι, άντε λίγο χιονόνερο.

Κι όταν επιστρέψετε, βγάλτε την κατσαρόλα και φτιάξτε αυτήν την σούπα, ιδανική γι' αυτόν τον κρύο καιρό. Ειρωνικά, κάποια από τα συστατικά της παραπέμπουν στο ..καλοκαίρι!

Κρεμώδης τοματόσουπα με τορτελίνι

Υλικά για 2-3 πιάτα

1 μέτριο σε μέγεθος άσπρο κρεμμύδι ψιλοκομμένο

1 σκελίδα σκόρδο ψιλοκομμένη

1 κουταλάκι του γλυκού μπούκοβο

2/3 πακέτο τορτελίνι

1 κονσέρβα τομάτα κον κασέ

1 κουταλιά σούπας πάστα τομάτας

1/2 λίτρο ζωμό κότας καλό και σπιτικό (αν γίνεται)

2 κουταλιές γιαούρτι στραγγιστό 2%

αλάτι

πιπέρι

ελαιόλαδο

8-10 φύλλα βασιλικού (Θα αναρωτηθείτε "μα μες το καταχείμωνο;". Λοιπόν όσοι έχουμε από το λεγόμενο χειμωνιάτικο βασιλικό θα διαπιστώσαμε με χαρά ότι ο καιρός το ευνόησε κι έχει κρατηθεί καλά μέχρι τώρα. Όσοι δεν έχουν, μπορούν να βρουν στα σουπερμάρκετ. Τώρα πια τα περισσότερα πωλούν στο τμήμα λαχανικών πακετάκια με φρέσκα μυρωδικά.)

Σε μια κατσαρόλα και σε μέτρια φωτιά ζεσταίνουμε λίγο ελαιόλαδο (2-3 κουταλιές). Σε αυτό σοτάρουμε για λίγα λεπτά το κρεμμύδι, σκόρδο και μπούκοβο. Μετά το σοτάρισμα προσθέτουμε την τομάτα, την πάστα και το ζωμό, τα μισά φύλλα βασιλικού, αλάτι, πιπέρι και αφήνουμε να σιγοβράσει για 15-20 λεπτά.

Βγάζουμε από τη φωτιά και με μπλέντερ χειρός λιώνουμε πολύ προσεκτικά και καλά τα συστατικά της σούπας. Ρίχνουμε το γιαούρτι και περνάμε μια φορά ακόμα με το μπλέντερ (Αν τυχόν δεν έχουμε μπλέντερ χειρός τότε χρησιμοποιούμε κανονικό μπλέντερ). Φέρνουμε την κατσαρόλα πάλι στη φωτιά, περιμένουμε να πάρει βράση και ρίχνουμε τα τορτελίνι. Μαγειρεύουμε για 10 λεπτά περίπου. Σερβίρουμε αμέσως γαρνίροντας με τα υπόλοιπα φύλλα βασιλικού ψιλοκομμένα.

Κάθε τέτοια εποχή με πιάνει μια διάθεση να ακούω χριστουγεννιάτικα τραγούδια από διάφορους γνωστούς καλλιτέχνες. Πιο πολύ και πιο συχνά ακούω τον αγαπημένο Dean Martin με τη βελούδινη φωνή του που ξεχειλίζει bourbon και νικοτίνη. Τον λατρεύω. 

Τον δίσκο μπορείτε να τον ακούσετε εδώ. 

Αλλά εγώ θα τον βάλω να μας τραγουδήσει τον τίτλο της ανάρτησης!

Καλή Χρονιά σε όλους!

Με περισσότερες χαρές και νοστιμιές!

Και λιγότερα -πολύ λιγότερα- προαπαιτούμενα κι ισοδύναμα...!

Καιρός για παραπούλια

Στην Ιταλία προ ημερών, σταμάτησα μπροστά σε ένα μανάβικο -άλλοι χαζεύουν σε βιτρίνες καταστημάτων κι άλλοι σε...μανάβικα! O mores...!- για να περιεργαστώ μια verza - ένα λαχανικό που ανήκει στο ίδιο είδος με το λάχανο. Θυμήθηκα ότι πριν τρία χρόνια, τέτοια εποχή, Ελληνίδα ιντερνετική φίλη, η Άννα που ζει στο Como, μου είχε στείλει μια συνταγή με verza. Καίτοι τη verza στην Ελλάδα δεν την ξέρουμε (ή δεν έχει πέσει στην αντίληψη μου η παρουσία της σε πάγκους μαναβικής), στράφηκα στα παραπούλια ως πιθανοί αντικαταστάτες. Και σωστά έπραξα μιας και τα λαχανικά αυτά, verza & παραπούλια είναι πρώτα ξαδερφάκια. Τότε, όντως είχα φτιάξει τη συνταγή της Άννας με παραπούλια και το ίδιο έκανα σήμερα, έχοντας στο νου εκείνη την καταπράσινη ιταλική verza αλλά έχοντας μπροστά μου τα ανοιχτοπράσινα ελληνικά παραπούλια.

Η συνταγή είναι μια υπέροχη, καταπληκτική vellutata, ιδανική για τέτοια εποχή. Εύκολη, ελαφριά, με την ήπια γλυκιά της γεύση να προσφέρει θαλπωρή στον ουρανίσκο και το σώμα! Προσθέτω στο τέλος εξαιρετικής ποιότητας ελαιόλαδο, μαύρο πιπέρι και λεμόνι που της ταιριάζει τόσο πολύ και η γεύση της απογειώνεται με τον καλύτερο τρόπο.

Vellutata (βελούδινη, πηχτή σούπα) με παραπούλι, πατάτες & πράσο.

Για 2 άτομα

Υλικά

2 μέτριες πατάτες
1 μικρό παραπούλι
1/2 πράσο
2-3 κουταλιές ελαιόλαδο για το σοτάρισμα + λίγο ακόμα για το σερβίρισμα
400 γρ ζωμό της αρεσκείας σας
αλάτι
χοντροαλεσμένο μαύρο πιπέρι
λίγες σταγόνες λεμονιού


Καθαρίζετε και κόβετε τις πατάτες σε μεγάλους κύβους. Καθαρίζετε και ψιλοκόβετε το πράσο. Αφαιρείτε από το παραπούλι τα εξωτερικά φύλλα, κόβετε το σκληρό κάτω μέρος του, πλένετε τα φύλλα και τα κόβετε σε μεγάλα κομμάτια.

Σε μια κατσαρόλα και σε μέτρια φωτιά ζεσταίνετε λίγο ελαιόλαδο. Σε αυτό σοτάρετε για 5 λεπτά περίπου και τα τρία λαχανικά. Στην αρχή τα φύλλα του παραπουλιού θα έχουν όγκο αλλά σιγά σιγά με το σοτάρισμα θα φύγει ο πολύς όγκος. Αφού τα σοτάρετε ρίχνετε τον ζωμό ίσα να σκεπάσει τα λαχανικά συν 1 εκ. ακόμα, σκεπάζετε και αφήνετε να βράσουν τα λαχανικά. Ρίχνετε πότε πότε μια ματιά κι ανακατώνετε ελαφριά μην τυχόν κολλήσουν τα λαχανικά. Όταν μαλακώσει κι η πατάτα, βγάζετε από τη φωτιά. Περνάτε τα λαχανικά από το μπλέντερ. Επιστρέφετε στην κατσαρόλα, βάζετε αλάτι όσο θέλετε, επίσης διορθώνετε την πυκνότητα της σούπας- αν τυχόν τη βρίσκετε πολύ πυκνή ρίξτε λίγο ζωμό ακόμα.

Σερβίρετε αμέσως με 1-2 κουταλιές φρέσκο εξαιρετικής ποιότητας ελαιόλαδο, χοντροαλεσμένο μαύρο πιπέρι και λίγο σταγόνες χυμό λεμονιού. Αριστούργημα!

Σημείωση:
* Όσον αφορά τον ζωμό, καλύτερα να είναι σπιτικός. Αν δεν υπάρχει και πρέπει να χρησιμοποιηθεί κύβος, τότε να είναι όσο το δυνατόν καλύτερης ποιότητας. Η τεχνητή γεύση ορισμένων κύβων μπορεί να χαλάσει το φαγητό.
*Αν θέλετε να ενισχύσετε τη σούπα, τότε αντί για το τρίπτυχο ελαιόλαδο-πιπέρι-λεμόνι, σερβίρετε την με καλά τηγανισμένα (τραγανά) κομμάτια μπέικον ή σύγλινο.
*Άλλες συνταγές τούτου του ταπεινού blog που αγαπά το παραπούλι: εδώ (σε ομελέτα) κι εδώ (σε σπαγγετάδα)

Περί της καταγωγής των ειδών....μαναβικής!

Οι εμμονές του χειμώνα (3 από 4)

Είναι από τις λίγες φορές που, σχεδόν στα τέλη του χειμώνα, ακούω για τόσες περιπτώσεις γρίπης μέσα σε μια εβδομάδα! Σχεδόν όλη η Αθήνα έχει πέσει θύμα της επέλασης των ιών κι όπου κι αν σταθείς, όπου κι αν βρεθείς, κάποιος φτερνίζεται, βήχει, τα μάτια κι η μύτη τρέχουν, χαρτομάντιλα, αντιπυρετικά, αντιβηχικά, θερμόμετρα τα κύρια αξεσουάρ. Το κρισπέικο δεν γλίτωσε από την επιδημία, κι έτσι το μενού τις περισσότερες μέρες της ίωσης είχε σούπα.
Πραγματικά δεν ξέρω αν οι σούπες συμβάλλουν στην αντιμετώπιση μιας ίωσης αλλά είναι το πρώτο πράγμα που σκεφτόμαστε να φτιάξουμε όταν είμαστε άρρωστοι. Πρώτες στο μενού οι κοτόσουπες - θυμηθείτε πόσες φορές οι μαμάδες μας έφτιαξαν κοτόσουπα για να μας κάνουν καλά! Λοιπόν, κι εδώ στο κρισπέικο φτιάξαμε σούπες εκείνες τις μέρες. Μάλιστα έτυχε κι είχα βάλει στο νερό μπακαλιάρο παστό για να τον ξαρμυρίσω και να τον βάλω στο φούρνο. Αλλά ενέσκηψε η ίωση και τα σχέδια άλλαξαν. Ο μπακαλιάρος έγινε σούπα. Και τι σούπα. Βελούδινη!

Γαστριμαργική χειμερινή εμμονή #3: Βελούδινης υφής σούπες.

Όλοι τρώμε σούπες το χειμώνα (η υποφαινόμενη τις τιμά χειμώνα καλοκαίρι). Το θέμα είναι ότι φέτος το χειμώνα τιμήσαμε όσο ποτέ άλλοτε τις σούπες με βελούδινη υφή. Όπως αυτή κι αυτή. Ιδιαίτερα η δεύτερη έπαιξε πολύ εξαιτίας της μανίας που μας έχει πιάσει φέτος με την γλυκοπατάτα (βλέπε εδώ).

Σκέφτηκα να σας δώσω τη δική μου εκδοχή για την ταπεινή μπακαλιαρόσουπα. Πολύ εύκολη, πολύ απλά τα υλικά αλλά εκείνο το "κάτι" που κάνω στο τέλος -χωρίς να προσθέτω άλλο υλικό-  την απογειώνει. Να πω ότι παρότι λατρεύω -στην κυριολεξία- το αυγολέμονο, δεν το συμπαθώ σε ψαρόσουπες. Γι'αυτό σκέφτηκα εκείνο το "κάτι" για να δώσω βελούδινη υφή σε μια ταπεινή...

Σούπα με παστό μπακαλιάρο

Υλικά για 4 άτομα

1 κιλό περίπου μπακαλιάρο παστό, τον οποίο θα έχουμε ξαρμυρίσει (βάζοντας το σε ένα μεγάλο μπολ με νερό, το οποίο θα αλλάζουμε κάθε τόσο)
3-4 πατάτες
2-3 καρότα
2 μεγάλα κρεμμύδια
2 κλωνάρια σέλινο
ελαιόλαδο
1-2 λεμόνια


Καθαρίζουμε και κόβουμε σε μεγάλα κομμάτια τις πατάτες, καρότα και κρεμμύδια. Τα βάζουμε σε μια μεγάλη κατσαρόλα με άφθονο νερό. Τα φήνουμε να βράσουν al dente. Εν τω μεταξύ κόβουμε τα φιλέτα του μπακαλιάρου σε μεγάλα ή μεσαία κομμμάτια (όπως μας αρέσει). Μόλις τα λαχανικά βράσουν al dente ρίχνουμε στην κατσαρόλα το ψάρι. Πιάνουμε την κατσαρόαλ από τα χερούλια και την κουνάμε καλά.  Αφήνουμε το ψάρι να μαγειρευτεί. Δεν θέλει πολύ ώρα να βράσει, περίπου 15 λεπτά είναι αρκετά. Μόλις είναι έτοιμη η σούπα, θα έχει χυλώσει λίγο αλλά όχι αρκετά ώστε να είναι βελούδινη.
Παίρνουμε 2-3 κομμάτια πατάτας και τα βάζουμε στο μούλτι. Προσθέτουμε μισό φλιτζάνι ελαιόλαδο και το χυμό ενός μεγάλου λεμονιού. Χτυπάμε καλά μέχρι το μείγμα να γίνει κρεμώδες, αλοιφή. Το ρίχνουμε στην κατσαρόλα και ανακατώνουμε καλά. Δοκιμάζουμε και προσθέτουμε αλάτι ή λεμόνι αν θέλουμε.

Καλή όρεξη!

Και περαστικά σε όσους αρρώστησαν!

Blog Βραβείο

Η Γιώτα από το blog ''Mafia is blogging''  απένειμε σε τούτο το ταπεινών προθέσεων blog ένα βραβείο, το οποίο με χαρά αποδέχομαι και την ευχαριστώ πολύ. Όχι μόνο για το βραβείο αλλά και για τα ενδιαφέροντα  σχόλια της που κάνει πάνω σε θέματα που θίγονται εδώ - το crispy blog μπορεί να είναι ταπεινό αλλά του αρέσει να συζητά μαζί σας τα θέματα που θίγει!

Λοιπόν, η προϋπόθεση να παραλάβω το βραβείο είναι να γράψω 11 πράγματα για τον εαυτό μου. Επειδή το blog είναι γαστρονομικό, σκέφτηκα να είναι αποκλειστικά γαστρονομικού ενδιαφέροντος η απάντηση μου. Έτσι:

1. Λατρεύω την ιταλική κουζίνα
2. Είμαι η απόλυτη γλυκατζού. Έχω ιδιαίτερη αδυναμία στα γλυκά με εσπεριδοειδή, με φρούτα και τα κρεμώδη.
3. Λατρεύω το κρασί. Πάντα συνοδεύω το γεύμα μου με ένα ποτήρι κρασί. Όπως λένε κι οι Γάλλοι : ''Un repas sans vin, est un jour sans soleil'' (''Ένα γεύμα δίχως κρασί, είναι μια μέρα δίχως ήλιο'')
4. Μου αρέσουν τα οικογενειακά τραπέζια. Μου αρέσει να τρώω με αγαπημένους ανθρώπους, να υπάρχει κέφι, να συζητάμε , να γελάμε. Είναι από εκείνα τα τραπέζια που είμαστε συνηθισμένοι εμείς οι Έλληνες, που κρατάνε ώρες και κανενός δεν κάνει καρδιά να σηκωθεί από το τραπέζι. Ενίοτε στο τέλος πιάνουμε και το τραγούδι!
5. Μερικά πιάτα της μητέρας μου ακόμα και τώρα, τόσα χρόνια που τα τρώω, με συγκινούν. Το φρικασέ της, το γιουβέτσι της, η χριστουγεννιάτικη σούπα της.
6. Μου αρέσει να δοκιμάζω καινούργια πράγματα, νέες γεύσεις αλλά οι γαστρονομικοί εξτρεμισμοί έχουν ένα όριο. Αν βρισκόμουν ποτέ στην Κίνα , ποτέ, μα ποτέ, δεν θα δοκίμαζα ....φίδι! Και μόνο στη σκέψη μου έρχεται ζαλάδα!
7. Νομίζω ότι την ωραιότερη γευστική εμπειρία στη ζωή μου την είχα πέρσι τον Μάρτη στο Παρίσι όταν δοκίμασα για πρώτη φορά τα macarons του Pierre Hermé. Είναι πράγματι αξιοθαύμαστο πώς απογείωσε αυτό το απλό γλύκισμα κι οι απίστευτοι συνδυασμοί γεύσεων κι αρωμάτων που τολμά!
8. Τον χειμώνα δεν πίνω πολλή μπύρα. Το καλοκαίρι όμως, τι ευδαιμονία να είμαι παρά θιν αλός και να απολαμβάνω ένα ποτήρι κρύα -όσο πρέπει- μπύρα!
9. Αυτά που δεν λείπουν ποτέ από το ψυγείο μου είναι τα αυγά!
10. Λατρεύω τον καφέ.  Ένας καλός καφές σε έναν όμορφο, ζεστό, cosy café πάντα μου φτιάχνει τη διάθεση.
11. Έχω αδυναμία στα αλλαντικά. Δεν με απασχολεί να τρώω και να μαγειρεύω συχνά κρέας- αν περάσει εβδομάδα χωρίς πιάτο με κρέας μικρό το κακό- αλλά μου αρέσει να υπάρχει εύκαιρο ένα καλό αλλαντικό είτε για σάντουιτς, είτε για κάποια σπαγγετάδα ή ακόμα και.....
....για μια σούπα!

Τώρα τελευταία έχω κάνει μια σημαντική στροφή σε ελληνικά αλλαντικά, κυρίως μικρών παραγωγών. Το απάκι είναι ίσως από τα πιο ιδιαίτερα ελληνικά αλλαντικά. Εξαιτίας του τρόπου που φτιάχνεται -μαρινάρεται σε ξίδι- έχει μια υπόξινη γεύση.  Και γι'αυτό το λόγο μου αρέσει να το μαγειρεύω με ξινό τραχανά! Φτιάχνω μια σούπα, γρήγορη, με τα ελάχιστα υλικά, ιδανική για τον χειμώνα -που έφυγε; που φεύγει; που θα φύγει; Μάρτη καλέ μου, θα μας γδάρεις;

Η σούπα αυτή  είναι πάρα -μα πάρα- πολύ απλή, δεν βρίθει πρωτοτυπίας κι ούτε θα πέσει ξερός ο Φεράν Αντριά όταν τη δει. Δεν είχα σκοπό να την αναρτήσω αλλά από την άλλη είναι μια καλή ιδέα όταν θες να φτιάξεις κάτι πολύ γρήγορα κι έξω βρέχει ή κάνει κρύο.

Σούπα με απάκι και ξινό τραχανά.

Υλικά για 2 άτομα

80 γρ απάκι κομμένο σε μικρά κυβάκια
130 γρ τραχανά ξινό
 3-4 κουταλιές πάστα ντομάτες
1-2 κουταλιές λάδι
αλάτι
3 ποτήρια νερό


Σε μια κατσαρόλα ζεσταίνετε το λάδι. Σε αυτό σοτάρετε καλά το απάκι*. Ρίχνετε το νερό και την πάστα ντομάτας , ανακατώνετε και περιμένετε να πάρει βράση. Μόλις αρχίσει να βράζει ρίχνετε τον τραχανά. Ανακατώνετε συνεχώς στην αρχή για να μην κολλήσει το ζυμαρικό. Βράζετε όσο χρειαστεί να χυλώσει. Όσο βράζει ο τραχανάς, τόσο πήζει η σούπα. Αν την θέλετε πιο αραιή ρίξτε λίγο νερό ακόμα. Διορθώστε το αλάτι. Σερβίρετε αμέσως.
* Καθώς σοτάρεται το απάκι θα αποβάλλει τα αρώματα του κι έτσι θα αρωματιστεί το λάδι και θα δώσει ιδιαίτερη γεύση στη σούπα.

Κανονικά θα έπρεπε να βραβεύσω άλλες 11 blogger. Αλλά επειδή είμαστε ένα μικρό χωριό στο ελληνικό blogging, φαντάζομαι ότι οι περισσότερες θα το έχετε ήδη λάβει. Αλλά δεν θα σας αφήσω έτσι. Επηρεασμένη από τις ιταλικές εκλογές, σας έχω ένα πολύ όμορφο κεφάτο ιταλικό τραγούδι -διότι εκτός από την κουζίνα της Ιταλίας, λατρεύουμε και τη μουσική της!

Απομεινάρια

Προ ημερών έπεσα πάνω σε μια λίστα με τις 20 καλύτερες ταινίες βασισμένες σε βιβλία. Μου έκανε εντύπωση η μη παρουσία έστω και μιας ταινίας του James Ivory , ενός σκηνοθέτη που αν μη τι άλλο έχει συνδέσει το όνομα του με μεταφορές βιβλίων στη μεγάλη οθόνη. Ο Ε.Μ Forster είναι ο συγγραφέας που τίμησε περισσότερο ο εν λόγω σκηνοθέτης μεταφέροντας με μεγάλη επιτυχία στον κινηματογράφο τα μυθιστορήματα του Δωμάτιο με θέα, Maurice,  και Howards end . Κι οι τρεις ταινίες είναι υπέροχες, πανέμορφες, λεπτοδουλεμένες κι αποπνέουν την ατμόσφαιρα των βιβλίων από τις οποίες προέρχονται. Ο Ivory δεν μετέφερε στον κινηματογράφο μόνο βιβλία του Forster αλλά επίσης των Henry James, Jean Rhys, Evan S Connell. Εκεί όμως που πραγματικά μεγαλούργησε, στην κυριολεξία κέντησε, είναι στην ταινία The remains of the day (ε.τ: Τα απομεινάρια μιας μέρας) μεταφορά στον κινηματογράφο του ομώνυμου βιβλίου του Kazuo Ishiguro - το οποίο θεωρείται από τα κορυφαία αγγλόφωνα μυθιστορήματα της μεταπολεμικής περιόδου.

Η ταινία - όπως και το βιβλίο- δεν είναι μονοθεματική αντιθέτως τα ζητήματα που αναπτύσσονται είναι πολλαπλά και πολύ ενδιαφέροντα. Βρισκόμαστε χρονικά κάπου μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο και κεντρικό πρόσωπο είναι ο μπάτλερ James Stevens (τον οποίο υποδύεται μοναδικά ο Anthony Hopkins), ένας άνθρωπος ο οποίος το μόνο που έχει μάθει στη ζωή του είναι, να είναι άψογος στη δουλειά του.

Η έπαυλη στην οποία εργάζεται όλα του τα χρόνια τώρα πια ανήκει σε Αμερικανό  επιχειρηματία, κάποτε όμως ανήκε στον Λόρδο Ντάρλινγκτον, αριστοκράτη προσκείμενο φιλικά στους Γερμανούς. Εκείνα τα χρόνια πριν τον πόλεμο, ο Λόρδος υποδεχόταν στην έπαυλη του Γερμανούς, Γάλλους κι Άγγλους πολιτικούς σε μια προσπάθεια να πειστούν να υιοθετήσουν , Γάλλοι και Βρετανοί,  μια πιο φιλογερμανική στάση -αν κι ο Χίτλερ είχε αρχίσει τις διώξεις, δυστυχώς πολλοί Ευρωπαίοι εθελοτυφλούσαν.

Ο Stevens αναπολεί αυτές τις εποχές καθώς ξεκινά ένα σύντομο ταξίδι, προκειμένου να συναντήσει την πρώην οικονόμο Miss Kenton, με την οποία είχε εργαστεί την εποχή του γερμανόφιλου Λόρδου, και να της ζητήσει να επιστρέψει στην έπαυλη. Μέσα από την αναπόληση αυτή διαπιστώνουμε ότι ο Stevens παραμένει επίμονα ανεπηρέαστος από τις πολιτικές θέσεις του αφέντη του, το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να τον υπηρετεί σωστά κι άψογα. Η ζωή του όλη είναι αυτή ενός μπάτλερ και τίποτα περισσότερο. Βρίσκεται μπροστά σε συζητήσεις που μπορεί να καθορίσουν το μέλλον της Ευρώπης αλλά του είναι παγερά αδιάφορες, δεν ακούει, δεν προσέχει τι λένε διότι απλά δεν είναι μέρος της δουλειάς του. Δεν τον ενδιαφέρει η φιλοναζιστική στάση του αφέντη του, τον ενδιαφέρει μόνο να είναι ο ιδανικός μπάτλερ. Κάποτε όμως θα έρθει ο πόλεμος κι η αναπόφευκτη πτώση του Λόρδου Ντάρλινγκτον, ενός προδότη που τόσα χρόνια υπηρετούσε τυφλά. Και μέσα σε όλα αυτά που στέκει ο Stevens; Εκεί που έστεκε πάντα. Εμμονικά πιστός στη θέση του ως μπάτλερ. Τόσο πιστός που σε μια σκηνή στην κυριολεξία ταπεινώνεται με άσχημο τρόπο από κάποιους πολιτικούς που έχουν έρθει για επίσκεψη. Αποδέχεται την ταπείνωση ως κάτι φυσιολογικό της κοινωνικής κι επαγγελματικής του θέσης.

 Ο Stevens δίνει την εντύπωση ότι δεν έχει συναισθήματα -μοιάζει να τα έχει παγώσει, να τα έχει σβήσει από τη ζωή του. Ο θάνατος του πατέρα του, η απελπισμένη προσπάθεια της Miss Kenton να τον πλησιάσει, διάφορες καταστάσεις περνούν από την ζωή του αλλά δεν επιτρέπει να τον αγγίξουν συναισθηματικά από φόβο μήπως πάψει να είναι καλός στη δουλειά του. Αυτός είναι ο κος Stevens. Στο τέλος  νιώθεις μια αβάσταχτη λύπη γι'αυτόν και διαπιστώνεις -όπως μάλλον διαπιστώνει κι ίδιος σε μια από τις πιο συγκινητικές σκηνές από καταβολής κινηματογράφου- ότι τελικά τα απομεινάρια μια ολάκερης ζωής δεν είναι παρά ελάχιστα, ένα βαρύ ασήκωτο τίποτα.
Θα μπορούσε να μιλά κανείς ώρες ολόκληρες για τον χαρακτήρα του Stevens αλλά ήρθε μάλλον η στιγμή να δοκιμάσουμε ένα από τα πιάτα που σερβίρει στην ταινία -πάντα με άψογο τρόπο. Ο Λόρδος Ντάρλινγκτον έχει καλέσει κάποιον Άγγλο υπουργό, ο οποίος τυγχάνει χορτοφάγος. Ως πρώτο πιάτο σερβίρεται μανιταρόσουπα κι ο υπουργός ρωτά αγχωμένος τον Stevens, μήπως το πιάτο έχει κρέας. ''Όχι'', του απαντά εκείνος, ''Μην ανησυχείτε. Η σούπα έχει μόνο μανιτάρια, κρεμμύδι, σέλερυ και sherry, sir''.

Μανιταρόσουπα με sherry
(από την ταινία ''Τα απομεινάρια μιας μέρας'')

Υλικά για 4 άτομα

350 γρ μανιτάρια. Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε κλασικά λευκά μανιτάρια τύπου champignons de Paris ή αν θέλετε να τα συνδυάσετε με τύπου portobello ή ακόμα να προσθέσετε και λίγα αποξηραμένα - τα οποία βέβαια θα έχετε μουλιάσει πρώτα.
1 μεγάλο κρεμμύδι ψιλοκομμένο
1 κλαράκι σέλερυ ψιλοκομμένο
1 μικρό καρότο ψιλοκομμένο
ζωμός λαχανικών (ή κότας για όσους δεν το θέλουν χορτοφαγικό το πιάτο)
λάδι
αλάτι
πιπέρι
κι οπωσδήποτε 4-5 κουταλιές sherry.

Καθαρίζετε με στεγνό τρόπο τα μανιτάρια και τα ψιλοκόβετε. Σε μια κατσαρόλα ζεσταίνετε λίγο λάδι σε μέτρια φωτιά και σοτάρετε το κρεμμύδι, το σέλερυ και το καρότο. Προσέχετε να μην μαυρίσει το κρεμμύδι απλά θέλετε να αρχίσει να γυαλίζει. Μετά από 5 λεπτά περίπου προσθέτετε λίγο λάδι ακόμα και τα μανιτάρια και συνεχίζετε το σοτάρισμα για άλλα 5 λεπτά. Ρίχνετε το ζωμό κι αφήνετε τη σούπα να σιγοβράσει για 40 λεπτά περίπου. Αφήνετε τη σούπα να κρυώσει για λίγα λεπτά και μετά την περνάτε από το μπλέντερ. Την επαναφέρετε στην κατσαρόλα, αλατοπιπερώνετε και μόλις αρχίσει πάλι να σιγοβράζει ρίχνετε το sherry, ανακατώνετε καλά και σερβίρετε αμέσως!

Κι αν είναι η μέρα σαν τη σημερινή, κρύα και βροχερή, η σούπα είναι ιδανική! Και μην φοβηθείτε το sherry, εκτός από το γεγονός ότι δίνει πολύ ιδιαίτερη γεύση στη σούπα, είναι κι ένα ιδανικό aperitif. Όσο θα μαγειρεύετε θα μπορείτε να πιείτε ένα ποτηράκι!
Η κατανάλωση του sherry  δεν σταματά όμως εδώ! Έμαθα από εγκυρότατη πηγή ότι θεωρείται ιδανικό συνοδευτικό για σούπες -μου τόνισαν, επέμεναν μάλιστα σε αυτό,  ότι συνοδεύει πολύ ωραία τις φακές! Έχετε το υπόψη!

Τέλος μην ξεχάσετε -όπως συνέβη στην υποφαινόμενη!-να στολίσετε το πιάτο με λίγα μανιτάρια κομμένα σε λεπτές φετούλες  ή να ρίξετε λίγο λάδι τρούφας όπως προτείνει ο πολύς Άντονι Μπουρνταίν!


ΥΓ: Προσέξτε στις φωτογραφίες τον Άντονι Χόπκινς, προσέξτε στο πρόσωπο του τις εκφράσεις του ή μάλλον την έλλειψη εκφράσεων! Πρόκειται περί μεγαλειώδους ερμηνείας, κατά την ταπεινή γνώμη της υποφαινόμενης η κορυφαία της καριέρας του.

Sweeter ....and warmer

 Είχα ξεκινήσει πουρνό πουρνό με τη μουντή βροχούλα να γράφω ένα κλαψιάρικο κείμενο για την κρίση αλλά στα μισά του κειμένου με έπιασε ''κρίση'' και τα έβαλα με τον εαυτό μου. ''Μωρή τι κλαψουρίζεις;'' αναρωτήθηκα. ''Σύνελθε επιτέλους κι άσε το μελόδραμα. Εσύ δεν είσαι κλαψιάρα, είσαι ...γκρινιάρα!'' Ναι σωστά, είχα δίκιο! Είμαι γκρινιάρα αλλά σήμερα δεν θα γκρινιάξω ούτε θα κλάψω! Βαριέμαι....Έσκασε μύτη κι ο ήλιος! Ευκαιρία για μια βόλτα και καφέ. Όπερ κι εγένετο.
Αργότερα γυρίζω σπίτι και....
Σήμερα έχουμε μια υπέροχη γλυκών αποχρώσεων σούπα. Οι μέρες απαιτούν σούπα κι αυτή είναι η κορυφαία για τον φετινό χειμώνα!

Σούπα με γλυκοπατάτα και κολοκύθα

Υλικά για 4 άτομα

600 gr γλυκοπατάτα
600 γρ κολοκύθα
1 μεγάλο κρεμμύδι
1/2 κουταλάκι του γλυκού κανέλα
1/2 κουταλάκι του γλυκού μοσχοκάρυδο
4 ποτήρια ζωμό της αρεσκείας (αν είναι δικός σας από καλό κρέας ή κοτόπουλο ακόμα καλύτερα)
λίγο λάδι
αλάτι

Προθερμαίνετε τον φούρνο στους 160 βαθμούς. Καθαρίζετε την γλυκοπατάτα και την κολοκύθα και τις κόβετε σε μεγάλους κύβους. Καθαρίζετε και κόβετε στα 4 το κρεμμύδι. Σε ένα ρηχό ταψί στρώνετε χαρτί ψησίματος. Βάζετε σε αυτό τα 3 λαχανικά. Τα πασπαλίζετε με την κανέλα και το μοσχοκάρυδο και τα ραντίζετε με λίγο λάδι. Τα ψήνετε για 1/2 ώρα τουλάχιστον ή μέχρι να μαλακώσουν και να αρχίσουν να παίρνουν χρώμα (ίσως χρειαστεί περισσότερος χρόνος , αυτό θα εξαρτηθεί από το μέγεθος των κομματιών που έχετε κόψει τα λαχανικά). Όταν ψηθούν τα βγάζετε από τον φούρνο. Σε μια κατσαρόλα ζεσταίνετε τον ζωμό - όχι όλον τα 3/4 αρχικά. Σε μια μουλινέτα λιώνετε τα ψημένα λαχανικά και τα ρίχνετε στο ζωμό. Ανακατώνετε κι αν σας φαίνεται πηχτή η σούπα ρίχνετε ακόμα λίγο ζωμό. Αλατίζετε και σερβίρετε γρήγορα ...για να ζεσταθείτε.

Τις τελευταίες μέρες μου έχει κολλήσει αυτό το τραγούδι. Περπατώ στην πόλη τραγουδώντας το (όχι δυνατά γιατί θα με πάρουν με τις ντομάτες!!!).
Α, τώρα που το θυμήθηκα! Όποιον πιάσω να βρίζει την Αθήνα ως ''χειρότερη πρωτεύουσα της Ευρώπης'' και μπλα μπλα θα τον ...βρίσω! Και πάψτε επιτέλους να την συγκρίνετε με άλλες πρωτεύουσες! Έχει καταντήσει βαρετό το πράγμα! Να κατεβαίνετε στο κέντρο σε πείσμα όλων. Έχουν ανοίξει απίθανα, πανέμορφα μαγαζιά (για φαγητό, ποτό, καφέ) που ναι,ναι είναι ΚΑΙ φθηνά! Και ναι, ναι έχει χίλια δυο στραβά η πόλη....αλλά έχει και κάτι καλούδια που αλλού ΔΕΝ τα βρίσκεις! Ξανα-ανακαλύψτε την!
Παρεμπιπτόντως διάβασα αυτό και συγκινήθηκα.

Μια νευρική κρίση παρακαλώ! Και γρήγορα!

Εποχές νευρικών κρίσεων γενικώς. Κάτι οι περικοπές, τα χαράτσια και οι φόροι που συνεχίζουν ακάθεκτα να βρίσκουν το δρόμο για το γραμματοκιβώτιο μας, κάτι η Τρόικα που διαρκώς απαιτεί, κάτι ΚΔΟΑ* που μας προέκυψαν τελευταία- συγκεκριμένα από τις τελευταίες εκλογές- κάτι κι η ζέστη που συνεχίζει κι αυτή ακάθεκτη συνοδευόμενη πάντα από την ενοχλητική φίλη της την...υγρασία, με όλα αυτά που γίνονται από εδώ κι από εκεί κι οι Ισπανοί να είναι στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος διότι είναι οι μόνοι που επιμένουν να διαμαρτύρονται -εμείς έχουμε τα μπάνια του λαού, δεν προλαβαίνουμε...Με αυτά και με αυτά λοιπόν, θυμήθηκα την ταινία του Πέδρο Αλμοδόβαρ ''Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης'' και με αυτήν σκέφτηκα να συνεχίσω -εν μέσω του υπερ-καυτού θέρους- το φετινό αφιέρωμα σε πιάτα και συνταγές από τον κινηματογράφο.

Στην ταινία γίνεται στην κυριολεξία της τρελής. Οι πρωταγωνίστριες του Αλμοδόβαρ τα δίνουν όλα προσπαθώντας μέσα σε 48 ώρες να λύσουν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν με το αντίθετο φύλο.  Υστερία, απελπισία, κλάματα, απειλές, απ'όλα έχει ο μπαξές.

 Έχει και....σούπα gazpacho (η γνωστή ανδαλουσιανή κρύα σούπα) η οποία παίζει σημαντικό ρόλο στην ταινία! Την ετοιμάζει η αναστατωμένη Pepa (Carmen Maura) προσθέτοντας στην κλασική συνταγή και .... μερικά ηρεμιστικά!

Αρκετοί θα δοκιμάσουν αλλά δεν θα προλάβουν να χαρούν τη δροσιά αυτής της καθαρά καλοκαιρινής σούπας! Εμείς από την άλλη, θα την χαρούμε.....με την προϋπόθεση ότι θα παραλείψουμε τα ηρεμιστικά!

Gazpacho
(Από την ταινία ''Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης'')
2012: Gourmet cinema
Ιούλιος

Υλικά για 4 άτομα

100 γρ μπαγιάτικο ψωμί το οποίο θα έχετε μουσκέψει στο νερό για λίγα λεπτά
4-5 ώριμες ντομάτες τις οποίες θα έχει χαϊδέψει με πολύ τρυφερότητα ο ήλιος. Ντεμέκ ντομάτες (=θερμοκηπίου) απαγορεύονται αυστηρώς.
2 πιπεριές - 1 κόκκινη και 1 πράσινη τις οποίες θα έχετε ψιλοκόψει
1 αγγούρι φρεσκότατο
1 σκελίδα σκόρδο
1 μικρό ποτήρι λάδι
2 κουταλιές εξαιρετικής ποιότητας ξύδι - βασικά συνιστάται ξύδι από sherry.
αλάτι
λίγες ψιλοκομμένες μαύρες ελιές ή φύλλα βασιλικού ή λίγο ψιλοκομμένο φρέσκο κρεμμυδάκι ή...(προαιρετικά για γαρνιτούρα)

Ρίχνουμε τις ντομάτες, το αγγούρι, τις πιπεριές, το σκόρδο και το λάδι σε ένα μπλέντερ και χτυπάμε καλά. Πιέζουμε το ψωμί για να αφαιρέσουμε το νερό που έχει απορροφήσει και το προσθέτουμε κι αυτό. Χτυπάμε λίγο ακόμα μέχρι ο χυλός να γίνει κρεμώδης. Προσθέτουμε το αλάτι και το ξύδι, δοκιμάζουμε κι αν χρειάζεται διορθώνουμε τη γεύση προσθέτοντας λίγο ακόμα αλάτι ή ξύδι. Αν τυχόν η ντομάτα μας δεν είναι το ''καλοκαιρινό λουσμένο στον ήλιο αστέρι'' που περιμέναμε, μπορούμε να διορθώσουμε τη γεύση της με λίγη ζάχαρη και πάστα ντομάτας- πολύ λίγη ποσότητα από το καθένα.
Βάζουμε τη σούπα σε ένα μεγάλο μπολ και μετά στο ψυγείο να κρυώσει καλά.
Σερβίρουμε γαρνίροντας με ό,τι θέλουμε και μας αρέσει περισσότερο. Λίγα φύλλα βασιλικού, φρέσκο κρεμμυδάκι ψιλοκομμένο, ελίτσες, ό,τι γενικώς τραβά η όρεξη σας. Η υποφαινόμενη σκέφτηκε να γαρνίρει τη σούπα με ένα ψιλοκομμένο σφιχτοβρασμένο αυγό αλλά οι υπόλοιποι έφριξαν με την ιδέα.... Ανοιχτά μυαλά σου λέει....

Για τις υπόλοιπες συνταγές του αφιερώματος δείτε εδώ


*ΚΔΟΑ = Κτηνώδης Δύναμη Ογκώδης Άγνοια. Έκφραση που άκουσα πρώτη φορά πριν χρόνια από τον Κωνσταντίνο Τζούμα. Τώρα τελευταία κυκλοφορούν πάρα πολλοί ....επικίνδυνοι κι ενίοτε γραφικοί...