Σκόρπιες σημειώσεις (#17)

Αυτές είναι οι τελευταίες "Σκόρπιες σημειώσεις" αυτού του χρόνου.

Πάμε να δούμε τι ενδιαφέροντα θέματα έχουμε για σήμερα:

1. Αύριο στο "Ρομάντσο" (Αναξαγόρα 3-5) 20 food bloggers μαγειρεύουν για καλό σκοπό. Μια πολύ όμορφη -και νόστιμη!- πρωτοβουλία την οποία πρέπει να ενισχύσουμε. Όσοι βρεθούμε στο κέντρο της πόλης αύριο ας περάσουμε από εκεί να δούμε τι καλούδια μας έχουν ετοιμάσει. Ωραία μέρα θα έχει, οπότε μια βόλτα επιβάλλεται. Κι αν είναι για καλό σκοπό, ακόμα καλύτερα!

Περισσότερες πληροφορίες: εδώ


2. Την Τετάρτη πέρασα ένα πάρα πολύ ενδιαφέρον και δημιουργικό πρωινό στα Μαθήματα Μαγειρικής ! Σε έναν πραγματικά όμορφο χώρο έμαθα τα πάντα για την κλασική ζύμη για μπισκότα, μυστικά για την σίγουρη επιτυχία της, πώς να στολίσουμε τα μπισκότα μας με ζαχαρόπαστα και τέλος τα μυστικά για ένα επιτυχημένο γλασέ! Κι επιπλέον πέρασα πάρα πολύ ωραία! Και χαλαρωτικά! Για να είμαι ειλικρινής, μετάνιωσα που δεν είχα δώσει την πρέπουσα σημασία όταν είδα τις πρώτες αναφορές στα Μαθήματα αυτά! Στην ιστοσελίδα τους θα βρείτε έναν εκτενές κατάλογο από όλα τα μαθήματα και τις δραστηριότητες τους κι απ'ότι είδα του Ιανουαρίου είναι εξαιρετικά ενδιαφέροντα. Τουλάχιστον τρία μαθήματα μου έχουν προκαλέσει ήδη το έντονο ενδιαφέρον!


3. Στο Marks and Spencer στην Ερμού έχει ανοίξει ένα μικρό ντελικατέσσεν πάνω πάνω στον τελευταίο όροφο. Το ανακάλυψα τυχαία πριν ένα μήνα περίπου κι η χαρά μου ήταν απερίγραπτη διότι όπως κι αν το κάνουμε οι Άγγλοι βγάζουν τα καλύτερα ...τσιπς! Και μπισκότα! Κι από ποικιλία στα δύο είδη άλλο τίποτα! Τα τσιπς τους είναι αχτύπητα και τα σκέτα με λίγο αλάτι -για όσους προσέχουν την πίεση, διότι είμαστε και μιας ηλικίας....!!!- και τα υπόλοιπα με διάφορες γεύσεις. Υπάρχουν διαφόρων ειδών τσιπς και σνακς, όχι μόνο από πατάτα αλλά κι από άλλα υλικά μέχρι και σνακ φτιαγμένα με αλεύρι από φακές είδα (κι αγόρασα!). Έχετε υπόψη ότι διαθέτει και πολύ ωραία δωράκια για τις γιορτές. Κι έχετε επίσης υπόψη ότι τα προϊόντα τους δεν περιέχουν υδρογονωμένα λίπη ούτε χρωστικές. Κι επίσης διαθέτουν...νάις πράις!

4. Η πιο εξωφρενική είδηση που διάβασα τις τελευταίες μέρες είναι εκείνη της αγκινάρας στην Ιταλία που εξερράγη στα χέρια της κυρίας που την είχε αγοράσει και προσπαθούσε να την καθαρίσει! Η κυρία ευτυχώς δεν τραυματίστηκε αλλά ένα σοκ το έπαθε! Οι ειδικοί δίνουν μια πιθανή εξήγηση ότι υπήρξε κάποια χημική αντίδραση με φυτοφάρμακο που χρησιμοποιήθηκε κατά την καλλιέργεια του λαχανικού. Mamma mia, τι ρίχνουν στα δόλια για να μεγαλώσουν γρήγορα!

Τέλος, όσοι έχετε σινεφίλ διαθέσεις αυτές τις μέρες μπορείτε να ρίξετε μια ματιά σε μια ανάρτηση που είχα γράψει πριν 3 χρόνια και στην οποία είχα φτιάξει έναν μικρό κατάλογο με αγαπημένες χριστουγεννιάτικες ταινίες. Υπάρχουν μερικές θαυμάσιες ταινίες με θέμα γιορτινό, παρόλα αυτά το δικό μου μεγάλο σινεφίλ guilty pleasure παραμένει η ταινία,  "National Lampoon's Christmas Vacation", στην οποία παρακολουθούμε τις Χριστουγεννιάτικες περιπέτειες της οικογένειας Γκριζγουόλντ. Κλασική σκηνή ανθολογίας πλέον εκείνη με τον στολισμό του σπιτιού με φώτα!
Αθάνατα 80s!

Θα είμαστε πάλι εδώ μετά τα Χριστούγεννα. Πολλές ευχές να περάσετε πολύ πολύ όμορφα και γλυκά τις μέρες αυτές με τα αγαπημένα σας πρόσωπα! 

Καλά Χριστούγεννα!

Σκόρπιες σημειώσεις (#16)

Ο Θεός δεν έχει φανεί ιδιαίτερα γενναιόδωρος με εκείνους που αγάπησαν την ελληνική κουζίνα, τη μελέτησαν με πάθος και μεράκι κι έγραψαν για αυτήν. Αλέξανδρος Γιώτης, Μαρία Χαραμή, χθες έφυγε η  Εύη Βουτσινά. Η τελευταία συνέντευξη που έδωσε ήταν στη Lifo. Εξαιρετική.

***

Τη Δευτέρα βρέθηκα στο Golden Hall για την παρουσίαση του βιβλίου της Θέμιδος Καρδιόλακα (aka mamouli) ¨Μαμά, δεν τρώω<<πράσινα>>". Ήταν μια πολύ όμορφη και εξαιρετικά ενδιαφέρουσα εκδήλωση, πλημμυρισμένη από κόσμο - το πατάρι του Παπασωτηρίου ήταν ασφυκτικά γεμάτο!- κι όχι τυχαία. Όπως είχα τονίσει στην προηγούμενη ανάρτηση με κεντρίζουν εκείνα τα βιβλία μαγειρικής που έχουν ένα καλό κι ισχυρό θεματολογικό καμβά πάνω στον οποίο θα πατήσουν οι συνταγές και τούτο εδώ το βιβλίο τον έχει. Όλοι υπήρξαμε παιδιά, οι περισσότεροι από εσάς θα έχετε παιδιά, έτσι όλοι γνωρίζουμε καλά ότι οι σχέσεις λαχανικών - μικρών παιδιών δεν είναι κι οι καλύτερες. Κι οι γονείς κάπου στη μέση να προσπαθούν απεγνωσμένα να κάνουν το σωστό: Να ταΐσουν τα παιδιά του με υγιεινές τροφές, αλλά όταν είσαι 3, 4, 5 χρονών δεν θες να ξέρεις ότι αυτό το άνοστο πράγμα που λέγεται κολοκυθάκι, καρότο, κουνουπίδι, σπανάκι είναι καλό για σένα. Η Θέμις προτείνει συνταγές αλλά προτείνει και λύσεις, τρόπους προσέγγισης, διότι ο στόχος δεν είναι μόνο να μαγειρέψεις αλλά και να πείσεις. Το βιβλίο περιέχει και πολλές πληροφορίες πάνω στις διατροφικές αξίες των λαχανικών, έτσι ώστε να αποκτάται μια πλήρης εικόνα για εκείνον τον άσπονδο για τα παιδιά - κι όχι μόνο!- κόσμο των λαχανικών!
Αύριο θα συνεχίσουμε τη συζήτηση πάνω στα άσπονδα λαχανικά!
Προς το παρόν, ευχόμαστε το βιβλίο της Θέμιδος να είναι καλοτάξιδο!

***

Στο fnl-guide  υπάρχει μια στήλη που ονομάζεται "Μούτρωσα". Η τελευταία ανάρτηση της στήλης αναφέρεται στις εκπομπές μαγειρικής και θα ομολογήσω ότι συμφωνώ απόλυτα. Κι αυτός είναι ο λόγος που εδώ και καιρό δεν τις παρακολουθώ πια.  Υπάρχει μια απίστευτη πληθώρα ατόμων -σχετικών , άσχετων, περαστικών "είδα φως και μπήκα"- που μαγειρεύουν με τις ευλογίες των χορηγών και λείπει παντελώς αυτό που θα έπρεπε να έχει μια εκπομπή μαγειρικής: Ουσία, γνώση του αντικειμένου, γοητεία και λόγο ύπαρξης. Άντε πιάσαμε όλοι ένα τηγάνι στο χέρι, μας πασάρει ο χορηγός την κρέμα, το βούτυρο ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο και κάνουμε εκπομπή μαγειρικής. Ε, να κάνω κι εγώ μία παιδιά μου, να κάνει η μαμά μου -που είναι πραγματικά εκπληκτική μαγείρισσα!- να κάνει κι ο Μπόμπο ο χαριτωμένος σκύλος της γειτόνισσας! Νισάφι πια! Έχει χαθεί η ποιότητα στο συγκεκριμένο είδος εκπομπών. Πού πήγαν εκείνες οι εκπομπές που τις παρουσίαζαν άνθρωποι που ήταν πραγματικοί connoisseurs και μάθαινες και πέντε ενδιαφέροντα πράγματα; (αναρωτιέμαι μόνη μου κι απάντηση δεν βρίσκω)

***

Το Σεπτέμβρη στη Σίφνο, βρέθηκα στην αλλόκοτη θέση να υπερασπίζομαι την αγγλική κουζίνα σε ένα ζευγάρι Γάλλων. Η συζήτηση ξεκίνησε από ένα πιάτο που έτρωγαν στο εστιατόριο που βρισκόμασταν, κάπως ξέφυγε κι έφτασε μέχρι την αγγλική κουζίνα κι εκεί τους άκουσε όλο το νησί να ωρύονται τι άθλια που είναι. Προσπάθησα να τους εξηγήσω ότι η  κουζίνα κάθε χώρας χαρακτηρίζεται από αυτά που της προσφέρει η φύση της -δεν είναι όλες τυχερές όπως η Γαλλία να απλώνονται από τον Ατλαντικό ως τη Μεσόγειο, κι από τον Γιούρα ως τα Πυρηναία-, η Αγγλία δεν φημίζεται για την πλούσια χλωρίδα της άλλωστε. Τους εξήγησα επίσης ότι οι Άγγλοι έχουν κάνει τρομερές κι αποτελεσματικές προσπάθειες να βελτιώσουν την κουζίνα τους, το Λονδίνο είναι το γαστρονομικό κέντρο της Ευρώπης. Μάταια. Το τι άκουσα δε λέγεται, στο τσακ δεν μου έφεραν το αρνάκι το ανιθάτο στο κεφάλι! Να όμως που σήμερα έπεσα πάνω σε ένα πάρα πολύ ενδιαφέρον άρθρο στην εφημερίδα Guardian : Η αγγλική κουζίνα είναι της μόδας στο Παρίσι, οι Γάλλοι τρέχουν να απολαύσουν μια μερίδα fish"n"chips!!!! O tempora!!!


Á demain mes amis που λένε κι οι φίλτατοι Γάλλοι! 

Σκόρπιες σημειώσεις (#15)_Η πρώτη φορά.

Την προηγούμενη Κυριακή σας έθεσα ένα ερώτημα : "Τι δοκιμάσατε για πρώτη φορά κι η γεύση του σας συγκλόνισε" και σας κάλεσα να απαντήσετε. Έλαβα αρκετές απαντήσεις, σημασία όμως δεν έχει ο αριθμός, πόσες ήταν δηλαδή, αλλά αυτό που με εξέπληξε ευχάριστα ήταν οι ίδιες οι απαντήσεις, όλα όσα γράψατε! Η μία απάντηση ήταν πιο ενδιαφέρουσα από την άλλη αλλά εκείνο που απόλαυσα ιδιαίτερα ήταν το γεγονός ότι το ερώτημα ήταν η αφορμή να ξεδιπλωθούν παιδικές μνήμες για κάποιους και για άλλους μνήμες και στιγμιότυπα από ταξίδια! Τελικά φαίνεται ότι οι γεύσεις λειτουργούν ως σημεία αναφοράς στη ζωή μας. Μπορεί να πετάξαμε ή να χάσαμε σε κάποια φάση της ζωής μας ημερολόγια, φωτογραφίες ή γράμματα, μπορεί η μνήμη να φθίνει με τα χρόνια αλλά οι γεύσεις θα παραμένουν για να μας βοηθούν να ανασύρουμε αναμνήσεις, να βοηθήσουν την ταλαίπωρη τεμπέλα μνήμη να επαναφέρει στιγμές από τις ζωές μας που αφήσαμε πίσω. Ομορφες αναμνήσεις, όμορφες στιγμές εν τέλει!
Όσοι απαντήσατε σας ευχαριστώ από καρδιάς! Μου δώσατε μεγάλη χαρά.

modernist 
"Έχω δοκιμάσει υπέροχα πράγματα στη ζωή μου, πλην όταν δοκίμασα για πρώτη φορά, στην τρυφερή ηλικία των 23 χρόνων, ένα μέτρια ψημένο μοσχαρίσιο φιλέτο σε συνδυασμό με ένα Cote du Rhone, κυριολεκτικά συγκλονίστηκα.
Βέβαια θα φανεί αστείο, αλλά σοκ έπαθα και όταν για πρώτη φορά δοκίμασα καρμπονάρα, έστω αυτή του θρυλικού Pappas στην Κηφισιά. Όταν είσαι συνηθισμένος στην κουζίνα της μαμας και ξαφνικά γεύεσαι κρεμα γάλακτος με μπέϊκον κλπ, εμφανίζεται στη ζωή σου ένας καινούριος κόσμος."


Αgapa me an... dolmas (Αναστασία) 
"Εγώ οσο αστειο και να φανει σε καποιους, αυτο που εφαγα και με συγκλόνισε ευχάριστα ειναι το μπροκολο! ο γες!! στα 29 μου εφαγα πρωτη φορα μπροκολο σουφλε και επαθα πλακα! τι εχανα τοσα χρόνια η ιδιότροπη! μ άρεσε και σαν σαλατα με μπολικο λεμόνι και λαδάκι.....ειμαι αρκετα ιδιοτροπη και δυσκολα δοκιμάζω γευσεις"


Dark Chef 
"Χμμ... Ωραίο θέμα ανοίγεις και πολύυυ μεγάλο! Λοιπόν, μια και το μενού σου έχει σήμερα ρεβύθια, μήπως τυχαίνει να τα έχεις δοκιμάσει φρέσκα και πράσινα κατευθείαν μέσα από το φασολάκι τους? Να μια γεύση 100% αυθεντική, που δεν πρόκειται να ξαναβρώ αλλού -και πλέον... 
Το κατακίτρινο ψωμί από αλεύρι καλαμποκιού (το οποία καλαμπόκια μάζεψε η ίδια η γιαγιά από το χωράφι), ψημένο σε παραδοσιακό ξυλόφουρνο του χωριού (που επίσης δεν υπάρχει πια).
Το χειροποίητο κατσικίσιο τυρί, από το γάλα της κατσίκας που μεγαλώνει στην αυλή σου.
Ο τραχανάς σούπα, πάλι από χειροποίητο τραχανά φτιαγμένο από έμπειρα χέρια θείας στο χωριό.
Το πραγματικό ξυνόγαλα (πάλι από την ίδια θεία)
Η πρώτη φορά που έφαγα αληθινό γιαούρτι και διαπίστωσα πως το τυποποιημένο κεσεδάκι με το "γιαούρτι" του σούπερ μάρκετ είναι απλά ξινό γάλα με ζελατίνη.
Οι ελιές της μαμάς, μαζεμένες από τα δέντρα της αυλής (και πάλι καμία σχέση με αυτές του μπακάλη / του σούπερ μάρκετ)
Το ελαιόλαδο από τις ελιές της αυλής.
Τα βραστά άγρια χόρτα (αυτά που μαζεύει η μαμά στο χωριό, από την αυλή)
Η πράσινη σαλάτα με τα ίδια χόρτα (κάποια από αυτά είναι απίστευτα νόστιμα και ωμά)
Τα βερίκοκα του κήπου (αυτά που ΜΥΡΙΖΟΥΝ ενώ απλά περνάς δίπλα από την φρουτιέρα)"
.
.
.
Σταματάω γιατί η λίστα είναι ατελείωτη και θα γράψω σεντόνι (όχι ότι δεν έχω γράψει ήδη -σόρυ κιόλας). Αλλά νομίζω φαίνεται που το πάω!



Ξανθή
""Αναπολώ φαγητά και πίτες ψημένες στη γάστρα (στο χωριό μου η γάστρα είναι κάτι παραπλήσιο του ξυλόφουρνου).
Τα γεμιστά με λαχανικά από τον κήπο των γονιών μου.
Και εκείνο που μου έμεινε αξέχαστο είναι το αρνάκι που ψήσαμε φέτος το Πάσχα στον ξυλόφουρνο της Λίνας στην Κρήτη μέσα σε γάστρα με αλάτι και πιπέρι μόνο.

Οινόφιλη βιβλιοφάγος

Χοιρινές τσιγαρίδες(λίπος με λίιιιγο κρεατάκι),ξημερώματα Χριστουγέννων,ψηνένες στο τζάκι,τότε που κανείς δεν ήξερε τη χοληστερίνη και τα τριγλυκερίδια...
Κουραμπιέδες,με αγνό,μοσχοβολιστό βούτυρο,που ψήνονταν στο ξυλόφουρνο και βόγγούσε το χωριό....
Κοκορέτσι,από τα χέρια του μπαμπά μου....
Τη χορτόπιτα της γιαγιάς.....
Κολωχτύπα,ψητή στα κάρβουνα στη Λακωνική Μάνη.....
Καιπιρίνια,με θέα τη Καλντέρα....
Το σπαγγέτι ναπολιταίν του Λόη....
Το χλωρό τυρί ,οι ματιές και το χοιρινό λουκάνικο της θείας στο χωριό....
Μπιζέλια ωμά,ξαπλωμένοι στο χορτάρι με τα ξαδέρφια....
Ξυλάκι παγωτό,από το πλανόδιο παγωτατζή...
Τηγανητά αυγά σε βούτυρο,μετά το μπάνιο για όλα τα πιτσιρίκια......
Ψωμί βρεγμένο με ζάχαρη,να κριτσανάει στο μωσαικό,και η μαμά να ωρύεται....

Να συνεχίσω;;Μ'έπιασε νοσταλγία...



amelie
- Λουκουμάς (αυτός με τη ζάχαρη) στο φούρνο της γειτονιάς μου όταν ήμουνα μικρή
- Τυρόπιτα με σφολιάτα 
- Τάρτα φρανζιπάν στη Γαλλία (γεύση που με συγκλονίζει ακόμα και τώρα)
- Μιλκ-σέικ στα ΜακΝτόναλντς όταν δεν υπήρχαν ακόμα εδώ)
- Fudge στο Λονδίνο
- Σούπα με κολοκύθα
- Γλυκό Saint-Honore
- Χριστουγεννιάτικη γέμιση γαλοπούλας με κάστανα
Και...δυστυχώς πολλά άλλα!!!!




robin
ο λα λα! τέλειο το souvenir post crispy...και με εξαιρετικές ιδέες και αναμνήσεις..
χμ.. τα δικά μου συγκλονιστικά αρκετά βέβαια αλλά ας προσπαθησω να τα περιορίσω στα παρακάτω
- σοκολάτα (ούτε που θυμάμαι πότε.. πολύ μικρή προφανώς αλλά η γεύση και η αίσθηση της της παραμένει σταθερή και μοναδική, ανάλογα με την ώρα και την όρεξη από γάλακτος lacta ΄πως ... μέχρι bio raw cacao, seeds, κλπ ) και βέβαια με πολύ μέλλον ..
- home made bio πατάτες τηγανητές σε ελαιόλαδο με σως ροκφορ.. (ΟΧΙ blue cheese..αυστηρά ροκφορ)
- κρητική κουζίνα με ρακη (σταμναγκάθι, γραβιέρα, μαραθοπιτακια, χοχλιους..), 15 χρόνια κάθε χρόνο στα νότια χανιά..και στην παλιά πολή
- αχινοσαλατα κ αχινούς σε σφηνάκι με ρακη (Ν χανιά στην παλαιόχωρα)
- αστακομακαρονάδα (ελαφόνησος)
- χταποδάκι στα κάρβουνα με μπλε βαρβαγιάννη (ελαφόνησος)
- συναγρίδα ψημένη στο αλάτι 
- το fusion λαβράκι ταρτάρ με lime σως - βασικά όλο το non meat menu της σπονδης (jerome serres & arnaud bignn) 
- το γιουβετσάκι με γαρίδες (Βαρούλκο)
- το μακαρον 
- το daquiri φράουλα από νωρίς ..αυστηρά σε παραλία
- άγριος σολωμός αλάσκας 
- το sushi
- το dry martini με καλή παρέα και πολύ καλή μουσική
- οι Βέλγικες μπύρες με ποικιλία τυριών 
- το gluhwein τα χριστούγεννα με χιόνια απο νωρίς 
και αρκετά ακόμα 
ας μη συνεχίσω άλλο - πείνασα, δίψασα..
buona notte ;)




Cleomenis Zosimas
"Στο πνεύμα της ανάρτησης: ρεβύθια στη Σίφνο σε ξυλόφουρνο. Αποκάλυψη. Πρόσεξες ότι ο γείτονάς σου έχει σκεπασταριά χωρίς σμάλτο; Πρέπει να είναι καλύτερη για τα ρεβύθια, δυστυχώς και μένα αυτή που μου φέρανε πριν χρόνια έχει σμάλτο για να είναι πιο "όμορφη". Αν ξαναπάω σίγουρα θα πάρω μία σκέτη, the pure thing. Είμαι σε καλό δρόμο πάντως να πετύχω το άρωμα του καπνού στο σπίτι, θα σε κρατώ ενήμερη."





Notoula
"1 και καλύτερο : Σούπα σκορπίνα, χρόοοονια πριν στους Παξούς, ψάρι από τον ψαρά γείτονα και μαγειρεμένη από την μαμά μου!
2 : Στην Πράγα, βελουτέ σούπα μπρόκολου που με έκανε να αλλάξω άποψη για τις σούπες !
3 : Στην Βουδαπέστη, πατατόσουπα σερβιρισμένη σε καρβέλι από ψωμί !
4 : Αν και δεν είμαι λάτρης των ζυμαρικών, ξετρελάθηκα (πριν ανακαλύψω την αλλεργία μου) με μία αστακομακαρονάδα πριν από δέκα χρόνια περίπου." 
Updated εκτάκτως στις 2/12: το καλοκαίρι δοκίμασα το Σικάγο της Χαράς στα Πατήσια. Ακόμα έχω την γεύση του στο στόμα μου.



Lila Xagorari
"Fudge στο Λονδίνο, camembert στο Παρίσι και ψητό σκαθάρι (ψάρι) στην Περαία στη Θεσ/νίκη, μαζί με τα μυδοπίλαφα και τα σαγανάκια και την ψητή φέτα, γενικά η κουζίνα της Θεσ/νίκης με αφήνει άφωνη όσα χρόνια κι αν περάσουν!!!!!!!!!"



Αγγελική Ν
"Crispy μου με την ερώτησή σου είναι σαν να ταξίδεψα στον χρόνο!
Παγωτό σοκολάτα του Παπασπύρου, την εποχή που είχε γεύση! 
Γενικά, όταν ήμουν μικρή με το φαΐ ήμουν δύσκολη! Λίγα πράγματα στο πιάτο μου, τα βασικά! Κυρίως τα γλυκά δεν μου άρεσαν! Τα θεωρούσα περιττά στην καθημερινή λιτή διατροφή μου. Ώσπου ένα απόγευμα παίζοντας στο δρόμο με άλλα παιδιά, φάνηκε ο παγωτατζής! Τα άλλα παιδιά τρέξαν να πάρουν χαρτζιλίκι από τους γονείς τους, για να αγοράσουν παγωτό. Εγώ έμεινα μόνη στο δρόμο, περιμένοντάς τους να γυρίσουν.
-Εσύ δεν θέλεις παγωτό? Ρώτησε ο παγωτατζής.
-Όχι, δεν μ αρέσει!
-Δεν μπορεί να μη σ αρέσει! Έχεις δοκιμάσει?
-Όχι!
-Πάρε ένα κέρασμα από μένα!
Ακόμα θυμάμαι την κρύα, γλυκιά, αρωματική, βελούδινη, σοκολατένια γεύση του μέσα στην κάψα του καλοκαιρινού απογεύματος! Μια γεύση με αίσθηση αμαρτίας, γιατί είχα παραβεί και έναν κανόνα: να μη δέχομαι γλυκά από αγνώστους...."


Π
"Αν αρχίσω και ανατρέχω σε γεύσεις που με συγκλόνισαν όταν τις πρωτοδοκίμασα θα φτιαξω ολόκληρο κατεβατό οπότε θα αρκεστώ σε κάποιες των τελευταίων χρόνων που τις έχω και πιο φρέσκιες στην μνήμη μου. Οι πιο πολλές είναι ιδιαίτερες οι επονομαζόμενοι 'κρυπτονίτες' που λεμε! Η ομελέτα με άγρια σπαράγγια,οι άγριες αγκινάρες αλλά και οι ήμερες με τη γνωστή γλυκόξινη σάλτσα ( ;), η γεύση της κάππαρης, οι τυλιχτές μελιτζάνες με γραβιέρα και σάλτσα τοματας, η τρούφα, και απο αλλαντικά η λούζα και η μπρεζάολα και απο γλυκά κάτι απο τα παιδικά μας χρονια το σαλάμι (ή μωσαικό). 


Από facebook είχαμε τις εξής απαντήσεις:

Alex Grammenos:
"To sok to epatha nipio kai me akolouthi akomi.Ktipito augo me kakao!!!" (για όποιον ενδιαφέρεται ο Alex μας έδωσε και την συνταγή!)


Katerina Pagrati:
μμμμμμμμμμμμμ!!!!!Με πηγες πολυ πισω...οταν περιπου 5 χρονων ανακαλυψα κατω απο τον νεροχυτη της γιαγιακας μου μια γιαλα με τσερυ λικερ που εφτιαχνε μονη της.Οσο και να σου φανει παραξενο οταν δοκιμασα για πρωτη φορα τα μικρα ζουμερα βυσσινα που ειχαν ζαρωσει απο την ολη διαδικασια της προετοιμασιας(κανελες γαρυφαλα ζαχαρη κονιακ ...ηλιος) η εκρηξη γευσεων που αισθανθηκα στον ουρανισκο μου εφτασε σε ολο μου το σωμα.Ισως και απο το αλκοολ ...επειδη οπως θα καταλαβατε δεν αρκεστηκα σε ενα- δυο.Βλεπεις....πιανοντουσαν και ευκολα απο το κοτσανακι


Giannopoulos Konstantinos
 Μαθητης ακομα , θυμαμαι την αντιδραση μου στο μαθημα της Λογικης όταν ακουγα δογματα του τυπου , ότι το γλυκο με το ξινο δεν ταιριαζουν γευστικα , ανεφερα το μελι με το γιαουρτι προς δυσαρεσκεια της στρυφνης καθηγήτριας. Χρονια μετα ανακαλυψα μια από τις μεγαλύτερες γευστικες ηδονες .Το πιπερι στη σοκολατα . Την επιγευση της μαυρης τρουφας . Θα ανεφερα αρκετα, απλα θεωρω ότι εκει που κατεληξα είναι, το όταν γεύεσαι τα παντα ,διαπιστώνεις ότι και η ζωη η ιδια εχει την πιο ομορφη γευση.~



Σημείωση: Οι απαντήσεις μπήκαν με χρονική σειρά λήψης και χωρίστηκαν σε δύο στήλες: Στη μία όσοι απάντησαν εδώ στο blog και στην άλλοι όσοι έδωσαν την απάντηση τους στο facebook.

Καλό, γιορτινό μήνα Δεκέμβρη σε όλους.

Και να δείτε οπωσδήποτε την grandissima ταινία La Grande Bellezza (ε.τ Η τέλεια ομορφιά)

Σκόρπιες σημειώσεις (#14)

Η σημερινή βροχερή Κυριακή είναι κατάλληλη για ... φαεινείς ιδέες και της υποφαινόμενης της ήρθε η εξής:

Διαβάζοντας τα σχόλια σας στην προηγούμενη ανάρτηση μου έκανε εντύπωση ο ενθουσιασμός σας για ένα κρέας σχετικά άγνωστο -τελικά από σχόλια στο facebook διαπίστωσα ότι μόνο δύο άτομα έχουν δοκιμάσει φραγκόκοτα. Σε εκείνη την ανάρτηση έγραψα για την μέχρι στιγμής πιο αξιομνημόνευτη "πρώτη φορά που γεύτηκα κάτι και με συγκλόνισε" της ζωής μου. Αναφέρθηκα συγκεκριμένα στην πρώτη φορά που δοκίμασα αχινό. Στην Πάτμο πολλά χρόνια πριν, πιτσιρίκι σχεδόν,  πρώτες διακοπές χωρίς τους γονείς. Παρά θιν'αλός να γεύομαι πρώτη φορά αχινό -βγαλμένο από τη θάλασσα μόλις λίγα λεπτά πριν- κι η γεύση να προκαλεί ρίγη ενθουσιασμού, δεν ήξερα μέχρι τότε ότι υπήρχαν τέτοιες γεύσεις! 

Πρόσκληση:

Κανείς σας δεν αναφέρθηκε σε μια τέτοια πρώτη φορά. Έτσι αποφάσισα να σας προσκαλέσω να μου αποκαλύψετε εσείς οι ίδιοι ''Την πρώτη φορά που γευτήκατε κάτι και σας συγκλόνισε". Θα μαζέψω όλες τις απαντήσεις σας και την επόμενη Κυριακή θα ετοιμάσω μια ανάρτηση μόνο με αυτές!

Θα χαρώ πολύ να συμμετάσχετε κι ελπίζω να υπάρξει μια ικανοποιητική συμμετοχή. Κάθε απάντηση που θα έρχεται θα μπαίνει κατευθείαν στην ανάρτηση. 

Κι αν συμμετάσχετε, ίσως εγώ ή ίσως κάποιος από εσάς να διοργανώσει το μπλογκο-ερώτημα ''Τι έφαγα πρώτη φορά ...και δεν έφαγα ξανά"!!

Κατά τ'άλλα η σημερινή βροχερή Κυριακή είχε ρεβυθάδα! Ο αξιαγάπητος κι ακούραστος Σιφνιός γείτονας, ο κος Φραζέσκος, άναψε τον ξυλόφουρνο του και ψήσαμε τις ρεβυθάδες μας. Έτσι εγκαινίασα το νέο τσικάλι που έφερα φέτος τον Σεπτέμβρη από το αγαπημένο νησί.

Και η μέρα συνεχίζεται με πολύ διάβασμα, τσάι darjeeling και καλή μουσική:

Σκόρπιες σημειώσεις (#13)

Κάποιοι σύνδεσμοι που μου έφτιαξαν τη διάθεση:

1. Αν θέλετε να φτιάξετε μια ομελέτα αλα Gordon Ramsay δεν έχετε παρά να ακολουθήσετε τις οδηγίες του!

2. Αν -και μόνo αν-  είστε ανοιχτόμυαλοι, αν σας κουράζει το πολύ politically correct, αν τα έχετε πάρει στο κρανίο με τα διάφορα είδη διατροφικών μοδών, αν βαρεθήκατε να ακούτε περί υγιεινής διατροφής, αν δεν αντέχετε τους γαστρονομικούς ξερόλες, τότε ακούστε τον απολαυστικό κο. Jim Gaffigan. Δεν ξέρω αν εννοεί όλα όσα λέει αλλά είναι ξεκαρδιστικός, δηκτικός και σαρκάζει πολύ έξυπνα διάφορες διατροφικές μόδες που εν τέλει κουράζουν κι ουσία δεν έχουν.

3. Η κα. Martha Stewart έκανε το λάθος να δημοσιεύσει μια καθόλου κολακευτική φωτογραφία μιας σαλάτας -ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων- και το twitter πήρε φωτιά. Δεν της χαρίστηκαν διάφοροι food blogger -της την είχαν στημένη μιας κι έχει ανοίξει πόλεμος μεταξύ των δύο πλευρών-  κι έγινε της τρελής. Η ίδια πάντως παρέμεινε ατάραχη. Εδώ που τα λέμε η φωτογραφία είναι απαράδεκτη, ούτε η υποφαινόμενη δεν έχει πέσει τόσο χαμηλά στις φωτογραφικές υπερπαραγωγές της!


4. Δοκίμασα αυτήν την πολύ απλή και πολύ νόστιμη φριτάτα.

5. Δοκίμασα αυτήν την εξαιρετικά απλή αλλά θαυματουργή βινεγκρέτ. Προσοχή τη βινεγκρέτ δοκίμασα όχι το ...ψημένο κουνουπίδι (έλεος δηλαδή!) Η βινεγκρέτ δεν είναι παρά λιαστή ντομάτα, ελαιόλαδο και λεμόνι κι αν πετύχεις τις σωστές αναλογίες είναι θεϊκή! Τόσο απλά!

6. Προ ημερών έφτιαξα αυτήν την κολοκυθόπιτα που με ενθουσίασε! Κι ανυπομονώ να δοκιμάσω το σαραγλί που φαίνεται εξίσου θελκτικό!


Ες αύριον τα σπουδαία ...με μια πρώτη φορά!

Σκόρπιες σημειώσεις (#12)

Δωδέκατες ''Σκόρπιες σημειώσεις'' και μάλλον οι τελευταίες.

Ο φετινός Σεπτέμβρης είναι ήσυχος εδώ στο blog. Τις περισσότερες μέρες του μήνα λείπαμε κι είμαστε ακόμα με τον απόηχο των ημερών που περάσαμε στην Σίφνο. Η Σίφνος είναι το νησί που έχω επισκεφτεί τις περισσότερες φορές κι είναι πια σημείο αναφοράς στη ζωή μου. Σε κάποια φάση, μάλλον στις αρχές του επόμενου καλοκαιριού κι αν όλα πάνε καλά κι είμαστε καλά, θα κάνω ένα εκτενές αφιέρωμα στο νησί. Προς το παρόν, σας έχω κάποια στιγμιότυπα από τον φετινό Σεπτέμβρη- κυρίως γαστρονομικού ενδιαφέροντος συν βέβαια κάποιες φωτογραφίες.

Συχνάζω αποκλειστικά στο πανέμορφο μεσαιωνικό Κάστρο στα βορειοανατολικά του νησιού και τρώω σχεδόν αποκλειστικά στο ''Άστρο'' το μοναδικό εστιατόριο που βρίσκεται μέσα στο χωριό (κι όχι στις παρυφές του). Η Μαρία, chef κι ιδιοκτήτρια, μαγειρεύει καταπληκτικά κι ορισμένα πιάτα της στην κυριολεξία έχουν γίνει θρύλος στα πέρατα του κόσμου! Φτιάχνει ένα πιάτο ασύλληπτης έμπνευσης που όμοιο του δεν έχω φάει αλλού, χταπόδι με ελιές θρούμπες! Άπαιχτο! Μας έλεγε την εξής ιστορία για αυτό το πιάτο: Γάλλος που έρχεται στο νησί κάθε χρόνο και μένει στο Βαθύ- στην άλλη άκρη του νησιού- ερχόταν κάθε βράδυ στο Κάστρο επί δύο εβδομάδες κι έτρωγε αποκλειστικά το συγκεκριμένο πιάτο! Αναφέρω το γεγονός όχι μόνο γιατί έχω αδυναμία στο συγκεκριμένο πιάτο αλλά γιατί δείχνει ότι οι αλλοδαποί επισκέπτες μας έχουν την ανάγκη να φάνε κάτι περισσότερο από τον τυπικό μουσακά.
Κάτω στη Σεράλια τώρα, το επίνειο του Κάστρου, υπάρχει μια μικρή παραλία πετρώδης που δεν διαθέτει -ευτυχώς!- ούτε ξαπλώστρες ούτε μπιτσόμπαρα! Είναι για όσους γουστάρουν να περνούν ώρες στο νερό με τη μάσκα χαζεύοντας μια απίστευτη ποικιλία ψαριών κι άλλων θαλάσσιων ειδών! Κάτω στη Σεράλια λοιπόν, υπάρχουν δύο ψαροταβέρνες μία από τις οποίες, ο ''Καπετάν Γιώργης'' βρίσκεται στην κυριολεξία πάνω στο κύμα. Τις μέρες που έχει μποφόρια, μια θέση στο μικρό κάτω μπαλκονάκι της ταβέρνας επιβάλλεται. Εκεί που τρως τα πιο νόστιμα,τα πιο τρυφερά, τα πιο ζουμερά τηγανητά καλαμάρια, έρχεται το κύμα και.....

Στη Σίφνο θα επιστρέψουμε πάλι σε μερικούς μήνες. Προς το παρόν συνεχίζουμε τα μπάνια μας στις παραλίες της Αττικής - με στόχο να γίνουμε κάποτε χειμερινοί κολυμβητές.

Σε άλλα τώρα:

Από τους wine commanders ένα πολύ καλό άρθρο πάνω στο ελληνικό κρασί και τις προσπάθειες για επιτυχημένη πορέια στο εξωτερικό.

Από το fnl-guide :

Ένα εξαιρετικό άρθρο του Ντίνου Στεργίδη για τον οινοτουρισμό στη χώρα μας. Μα πόσο δίκιο έχει!

και

τα 15 top επιδόρπια σε αθηναϊκά εστιατόρια. Θα μπορούσες να πας στα συγκεκριμένα εστιατόρια μόνο και μόνο να φας γλυκό!

Επίσης:

Η τρέλα για το cronut συνεχίζεται κι εξαπλώνεται πέρα από τη Νέα Υόρκη. Το λεγόμενο cronut craze δημιουργεί ουρές κι αναμονές. Άραγε θα σκεφτεί κανείς να το φέρει και στην Ελλάδα; Όχι τίποτε άλλο, αλλά με την οικονομική πολιτική του αχτύπητου δίδυμου -Στουρνάρα- Σαμαρά, δεν με βλέπω να κάνω στο άμεσο (ούτε το έμμεσο) μέλλον εκείνο το πολυπόθητο ταξίδι στο Μεγάλο Μήλο.

Αυτά προς το παρόν. Θα τελειώσουμε τον μήνα με μια συνταγή από τη Σίφνο (σε λίγες μέρες η ανάρτηση) - όλος ο Σεπτέμβρης αφιερωμένος στο αγαπημένο νησί!

Κι αναρωτιέμαι, ήρθε η ώρα να κατεβάσω εκείνο το ''φθινοπωρινό μπλουζάκι''; Οι πρώτες φθινοπωρινές βραδιές έχουν πια μια όμορφη, γλυκιά και τόσο μα τόσο ευχάριστη ψυχρούλα:

Σκόρπιες σημειώσεις (#11)

Σήμερα θα ασχοληθούμε με μπύρες. Συγκεκριμένα θα ασχοληθούμε με μπύρες ελληνικής παραγωγής, που πια δεν είναι λίγες, μιας και σχεδόν κάθε νομός έχει τη μικροζυθοποιϊα του! Ένα φαινόμενο -μια μόδα;- που προσωπικά βρίσκω πολύ ευχάριστο κι εποικοδομητικό, άλλωστε στον Έλληνα πάντα άρεσε η μπύρα, απορώ μάλιστα γιατί άργησε τόσο πολύ η εμφάνιση τοπικών παραγωγών. Υπήρχαν κάποιες που είχαν εμφανιστεί εδώ και λίγα χρόνια, όμως θες η κρίση, θες η μανία του Έλληνα να αντιγράφει καλές προσπάθειες, ήρθε στο τέλος ο καιρός που δεν προλαβαίνουμε πια τις νέες ετικέτες! Είπα ''ετικέτες'' κι έτσι έρχομαι στο κυρίως θέμα της ανάρτησης. Διότι όπως κι αν το κάνουμε δεν θεωρούμαι ειδική στην μπυρογνωσία (υπάρχουν ανάλογα blog που κάνουν εξαιρετική δουλειά) εν τούτοις θα ήθελα να πω -να γράψω μάλλον- τη γνώμη μου για τις ετικέτες των ελληνικών μπυρών:

Γενικά το φαινόμενο ''ετικέτα'' σε ελληνικά προϊόντα δημιουργεί ποικίλες εντυπώσεις. Παλιότερα οι ετικέτες (ιδιαίτερα προϊόντων που ήθελαν να τονίσουν την ελληνικότητα τους) περιείχαν οτιδήποτε θεωρούνταν ''ελληνικότατο'': Κίονες, αρχαιοελληνικές προτομές θεών, εκκλησούλες με σήμαντρα, γαϊδουράκια, βουκολικά τοπία, γιαγιάδες με τσεμπέρια και...φυσικά όλα αυτά πλαισιώνονταν  από μαιάνδρους. Τα χρώματα που κυριαρχούσαν ήταν -αναπόφευκτα- το γαλάζιο και το λευκό. Με τα χρόνια, αρκετές εταιρίες προσπάθησαν να ξεπεράσουν την συγκεκριμένη αισθητική άποψη , άλλες κόλλησαν κι είναι ακόμα κολλημένες και επιμένουν ελληνικά. Κοιτούσα τις ετικέτες 4 ελληνικών μπυρών που βρέθηκαν ταυτόχρονα στο ψυγείο μου κι είπα να τις ''αναλύσω''. Τις φωτογράφισα ως άλλες διαγωνιζόμενες σε καλλιστεία

και τα συμπεράσματα είναι τα εξής:
Ξεκινάμε από την καλύτερη ετικέτα για να οδηγηθούμε σιγά σιγά στη χειρότερη.

1. Η μπύρα ΝΗΣΟΣ παίρνει άνετα τον τίτλο της μπύρας με την πιο κομψή ετικέτα. Όμορφα απλή, με σωστά χρώματα, ενώ αποφεύγονται τα κλισέ. Λίγα λόγια είναι γραμμένα επάνω, μόνο ό,τι χρειάζεται να γνωρίζει ο καταναλωτής.

2. Η μπύρα ΝΕΔΑ κρατά σχετικά χαμηλούς τους τόνους στην ντεκορασιόν της ετικέτας της. Η μόνη αντίδραση που έχω όταν την βλέπω είναι να θυμάμαι τον ...Αστερίξ! Ποιος ξέρει γιατί....;

3. Στη μπύρα VOLKAN δεν μου κάθεται καλά το όνομα. Μου κάνει κάτι σε απεχθή βαρόνο. Επίσης εκείνο το ενεργό ηφαίστειο που εικονίζεται στην ετικέτα με την κόκκινη σκόνη-λάβα να πετάγεται έξω από την ετικέτα (!) έχει κάτι το δυσοίωνο!

4. Το βραβείο της χειρότερης ετικέτας δίδεται δικαιωματικά στην μπύρα BLUE MAK. Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψει κανείς το τι γίνεται πάνω σε αυτήν. Από το ίδιο το όνομα της (χαϊδευτικό για... Γαλάζιος Μακεδόνας;) ως το κιονόκρανο πάνω στο οποίο είναι χαραγμένη η λέξη ''μπύρα'', κι από τον Αλεξάντερ δε Γκρέιτ που φιγουράρει στη μέση πλαισιωμένος από μαιάνδρους βεβαίως βεβαίως, ως την κρυμμένη μες τον κίονα ελληνική σημαία.

Για να μην είμαι άδικη, όλες οι μπύρες που εικονίζονται είναι καλές έως πολύ καλές και δεν έχουν να ζηλέψουν σε τίποτα από γνωστές εισαγόμενες. Μάλιστα φίλος από το κατάστημα του οποίου προμηθεύτηκα την Blue Mak, μου είπε ότι η συγκεκριμένη μπύρα έχει φανατικούς οπαδούς αρκετοί από τους οποίους είναι ξένοι -κι οι οποίοι ποσώς ενδιαφέρονται για την αισθητική της ετικέτας της!!
Οι Άγγλοι έχουν μια παροιμία που λέει να μην κρίνεις ποτέ ένα βιβλίο από το εξώφυλλο του. Αντίστοιχα θα μπορούσαμε να πούμε ότι ποτέ δεν πρέπει να κρίνουμε μια μπύρα -και δη ελληνική- από την ετικέτα της!

***

Λοιπόν, και στις σημερινές μας ''σκόρπιες σημειώσεις'' έχουμε θέμα για κρασί. Όμως δεν θα παρουσιάσουμε ένα συγκεκριμένο κρασί όπως κάναμε τις προηγούμενες φορές, αν κι έχουμε πιει αρκετά εντυπωσιακά κρασιά το τελευταίο διάστημα. Αντί αυτού θα δημοσιεύσουμε έναν ενδιαφέροντα και καλοφτιαγμένο ταμπλό που θα σας βοηθήσει να συνδυάσετε σωστά κρασί και τυρί. Το βρήκαμε στο facebook,  μας άρεσε, το βρήκαμε χρήσιμο και το μοιραζόμαστε μαζί σας:

***

Πριν τελειώσω, θα απαντήσω σε μια ερώτηση που μου ήρθε μέσω του καλού μου ρουφιάνου blogger statistics : ''Πώς τρώγεται η ωμή μελιτζάνα'' ήταν η αναπάντεχη ερώτηση. Απάντηση: Δεν. Τρώγεται. Ωμή. Εκτός κι αν την βρίσκεις (ο καθείς με τα βίτσια του) τρώγοντας θεόπικρα λαχανικά ή είσαι εθισμένος/η στην σολανίνη. Είτε το ένα ισχύει, είτε το άλλο, σου εύχομαι καλή τύχη!

***

Α, ναι! Μην το ξεχάσω! Όσοι ενδιαφέρεστε για αστυνομικά μυθιστορήματα, εδώ θα διαβάσετε τον δικό μου κατάλογο για το φετινό καλοκαίρι. Όσοι πιστοί του είδους, περιμένω τις απόψεις σας.

Σκόρπιες σημειώσεις (#10)

1. Κι εγένετο το ....cronut! Με γονείς το γαλλικό κρουασάν και το αμερικάνικο ντόνατ, το cronut εμφανίστηκε στη Νέα Υόρκη με μεγάλη επιτυχία κι έχει σκοπό να παραγκωνίσει τα cupcake (αμήν και πότε, του εύχομαι κάθε επιτυχία!).

2. Πολύ καλά πήγαν τα ελληνικά κρασιά στη συλλογή μεταλλίων τόσο από το Decanter, όσο κι από το Concours Mondial de Bruxelles. Εδώ θα βρείτε το σύνδεσμο όπου θα δείτε ποια ελληνικά κρασιά βραβεύτηκαν από το περιοδικό Decanter. Κι εδώ θα δείτε τις βραβεύσεις από το concours των Βρυξελλών.

3. Παραλαμβάνουμε το βραβείο μας από την mookies , την οποία ευχαριστούμε πάρα πολύ! Και συγχρόνως ζητάμε συγγνώμη διότι αργήσαμε στην παραλαβή! Φευ...

Κατά την παραλαβή πρέπει να απαντηθούν 9 αδιάκριτες (;) ερωτήσεις. Πάμε:

1) Τι σας οδήγησε να ξεκινήσετε το blog σας. 
Η αγάπη για το φαγητό, τον κινηματογράφο και τα ταξίδια.

 
2) Ποιο το θέμα του blog σας/με τι ασχολείται.

Με τα τρία αγαπημένα θέματα που μόλις ανέφερα, πολύ περισσότερο πια -και σχεδόν αποκλειστικά- με το πρώτο.

3) Από πού βρίσκετε την έμπνευσή σας. 

Από την μεγάλη αγάπη μου για τα τρία αγαπημένα θέματα που προαναφέραμε!

   

4) Σχεδιάζετε από πριν το περιεχόμενο του blog σας; 

Ποτέ! Οι καλύτερες αναρτήσεις έχουν προκύψει σε κατάσταση ''τρικυμία εν κρανίω!''

    

5) Έχετε νέες ιδέες για το blog σας;

Κάθε μέρα, κάθε ώρα, σε κάθε μπουκιά που τρώω!

6) Πόσο χρόνο αφιερώνετε στο blog σας.

Άλλοτε περισσότερο κι άλλοτε λιγότερο από όσο του αξίζει.

7) Ποια είναι η καλύτερη στιγμή για εσάς να δημιουργήσετε;

Όταν είμαι σε μεγάλα κέφια.

8) Τι θα θέλατε να ξέρει ο κόσμος για εσάς;

Ότι λατρεύω τη θάλασσα!  

9) Ποια είναι τα χόμπι σας.

Διάβασμα, σινεμά, ταξίδια (με το νου ή με βαπόρια).

Μετά απ'όλα αυτά τα αδιάκριτα και ...αποκαλυπτικά, το βραβείο πρέπει να μοιραστεί σε 11 ακόμα blogger,  αλλά στη μικρή μας μπλογκόσφαιρα νομίζω ότι όλες λίγο πολύ έχουμε βραβευτεί.

4. Κάθε εποχή με πιάνει μανία με συγκεκριμένη ποικιλία κρασιού. Για το φετινό καλοκαίρι -γιατί με τέτοιες καιρικές συνθήκες για καλοκαίρι μιλάμε πια- επέλεξα να δοκιμάσω όσο το δυνατόν περισσότερα κρασιά από Μαλαγουζιά! Έχω δοκιμάσει αρκετά και η αναζήτηση - κι η απόλαυση!- συνεχίζεται! 

Τελευταία δοκίμασα αυτό:

Ένα λευκό από Μαλαγουζιά το οποίο προέκυψε από τη συνεργασία του Κτήματος Ρωξάνη  Μάτσα με την εταιρία Μπουτάρη. Το κρασί αυτό με εξέπληξε και με ενθουσίασε με την πρώτη γουλιά. Διότι μου αποκάλυψε νέες -πιο αρωματικές κι όχι μόνο- πτυχές αυτής της εξαιρετικά κομψής λευκής ελληνικής ποικιλίας. Μπορεί να είναι trend  η Μαλαγουζιά αλλά χαίρομαι γι'αυτό. Είναι μια ποικιλία με τρομερή γοητεία που δίνει λευκά με αρώματα στα οποία δεν μας έχουν συνηθίσει άλλες λευκές ελληνικές ποικιλίες. Περισσότερες πληροφορίες για το συγκεκριμένο κρασί: εδώ.

5. Τέλος, μια συνταγή. Βγήκε αυθόρμητα, με αφορμή μάλλον κάτι καταπληκτικές λιαστές ντομάτες που βρήκα και ψητό κοτόπουλο που είχε μείνει από το μεσημέρι. Προέκυψε μια ευχάριστη σπαγγετάδα, κατάλληλη για την εποχή και άραγμα στο μπαλκόνι με καλή παρέα.

 Λινγκουίνι με κοτόπουλο και λιαστή ντομάτα

Για 4 πιάτα

Κοτόπουλο ψητό leftover το οποίο έχουμε ψιλοκόψει (περίπου 1/2 ). Αν δεν υπάρχει κοτόπουλο που έχει περισσέψει μπορούμε να αγοράσουμε από το ψητοπωλείο της γειτονιάς αλλιώς χρησιμοποιούμε φρέσκο ωμό, το οποίο θα ψιλοκόψουμε και θα τηγανίσουμε για λίγη ώρα μόνο του. 

2 σκελίδες σκόρδο ψιλοκομμένες

8-10 ντομάτες λιαστές ψιλοκομμένες

3-4 κουταλιές κάππαρη την οποία θα έχουμε ξαρμυρίσει

το ξύσμα ενός λεμονιού + το χυμό του

1 πακέτο λινγκουίνι ή σπαγγέτι 

λίγο ελαιόλαδο

αλάτι 

πιπέρι

μπούκοβο 

Σε μια κατσαρόλα φέρνουμε σε σημείο βρασμού άφθονο αλατισμένο νερό. Ρίχνουμε τα ζυμαρικά και τα βράζουμε al dente. Κρατάμε μισό φλιτζάνι από το νερό στο οποίο βράζουν  τα ζυμαρικά.

Σε ένα τηγάνι ζεσταίνουμε λίγο ελαιόλαδο. Σε αυτό σοτάρουμε το μπούκοβο, το ξύσμα λεμονιού και το σκόρδο.  Ρίχνουμε το κοτόπουλο ψιλοκομμένο, την κάππαρη και τις λιαστές ντομάτες. Σοτάρουμε για λίγα λεπτά ακόμα.

Στραγγίζουμε τα ζυμαρικά, τα ρίχνουμε στο τηγάνι με τα υπόλοιπα υλικά, προσθέτουμε όσο νερό -εκείνο που κρατήσαμε από τα ζυμαρικά- χρειάζεται και το χυμό του λεμονιού. Ανακατώνουμε καλά. Πιπερώνουμε και σερβίρουμε αμέσως. 

   

Update : Μόλις είδα (από link του New wines of Greece στο facebook) ένα άρθρο-ύμνο της New York Times για τα ελληνικά λευκά. Ναυαρχίδα βέβαια είναι τα λευκά της Σαντορίνης, όπως θα διαπιστώσετε στο άρθρο αυτό με τον πολύ όμορφο τίτλο! 

Σκόρπιες σημειώσεις (#9)

Στην κουζίνα της Crispy τις τελευταίες μέρες γίνεται το αδιαχώρητο από σπαράγγια κι αγκινάρες. Το θέμα είναι ότι μαγειρεύει αυτά τα δύο πολυαγαπημένα της υλικά με τους γνωστούς παραδοσιακούς τρόπους ή όπως έχουν ήδη  παρουσιαστεί στο ακατονόμαστο blog της. Έτσι αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια, να το αναλάβει το blog κάποιος άλλος για λίγες μέρες. Έστειλε τον αιωνόβιο θεόκουφο αγγελιοφόρο της να φωνάξει τον sous chef, αλλά αυτός -φευ...- άκουσε ...swedish chef. Και δείτε ποιος μας προέκυψε!

Μεταξύ σοβαρού κι αστείου, τις προάλλες έπεσα πάνω σε ορισμένα βίντεο με τον γνωστό swedish chef από τους muppets - οι πιο παλιοί κάτι θα θυμάστε- κι έριξα τρελό γέλιο. Σκέφτηκα να μοιραστώ μαζί σας ορισμένα από αυτά. Θα διαπιστώσετε ότι μπορεί να μην λέει και πολλά ως μάγειρας αλλά είναι σίγουρα...αθλητικός τύπος! Στο τέλος, δεν υπάρχει αμφιβολία, θα πιάσετε τον εαυτό σας να σιγοτραγουδά εκείνο το ακατάλυπτο τραγούδι που λέει στην αρχή!

Λοιπόν, ο swedish chef μας έφτιαξε:

Doughnuts για πρωινό





Ζυμαρικά.....




....με κεφτεδάκια  για μεσημεριανό




Κοτόπουλο για βραδινό




Και για επιδόρπιο, είχαμε δύο επιλογές: Σουφλέ σοκολάτας και μους σοκολάτας!





Απολαύστε τον! Ίσως κλέψετε και μερικές καλές ιδέες!

Καλή Κυριακή σε όλους!

Σκόρπιες σημειώσεις (#8)

1. Το θέμα έχει ως εξής: Όταν καλούμε χορτοφάγους σπίτι μας για φαγητό, αυτοί έχουν την απαίτηση να σεβαστούμε την διατροφική τους συνήθεια κι έτσι κάνουμε αναγκαστικά. Όταν όμως χορτοφάγοι μας καλούν σπίτι τους, τι γίνεται; Πρέπει για άλλη μια φορά να σεβαστούμε τις δικές τους διατροφικές συνήθειες; Αλήθεια, γιατί πάντα βγαίνουν από πάνω οι χορτοφάγοι; Δείτε πώς ένας κρεατοφάγος αντιμετώπισε την κατάσταση σε επεισόδιο αγγλικής χιουμοριστικής σειράς. Προσοχή, βλέπεται μόνο από ανθρώπους που έχουν χιούμορ!

Μεταξύ μας, ένα δίκιο το έχει ο κρεατοφάγος!


2. Μας κοψοχόλιασε η Amazon αλλά επιτέλους το βιβλίο της Deb του smitten kitchen - ίσως του πιο διάσημου food blog- είναι πια στα χέρια μας. Εξαιρετικό, πανέμορφο, πληθωρικό, ανεπιτήδευτο! Αυτές είναι οι πρώτες εντυπώσεις! Οι περισσότερες συνταγές -αν όχι όλες- είναι απόλυτα εφαρμόσιμες, υπάρχει αναλυτικότατη περιγραφή, υπάρχει το γνωστό, καλό χιούμορ της Deb κι υπάρχουν οι υπέροχες φωτογραφίες της. Αλλά αυτό που μετρά είναι οι συνταγές, οι οποίες καλύπτουν όλη την γκάμα της....διατροφικής πυραμίδας χωρίς ενοχές!

Υπάρχουν στο internet πολλά (ξένα) food blog τα οποία είναι εξαιρετικά από άποψη αισθητικής, με πανέμορφο σχεδιασμό και φωτογραφίες αριστουργηματικές. Όταν όμως πας να διαβάσεις  τις συνταγές, απελπίζεσαι από τη βαρεμάρα. Τα 9/10 των συνταγών έχουν κινόα -που είναι πολύ της μοδός- και το υπόλοιπο 1/10 είναι granolas -άλλη μόδα κι αυτή. Οι θερμίδες της κάθε συνταγής δεν ξεπερνούν τις 100, ενώ πάνω από τις μισές είναι σαλάτες σε διάφορους χρωματικούς συνδυασμούς. Μην με παρεξηγείτε, αγαπώ και τρώω σαλάτες και θα το αποδείξω ευθύς αμέσως. Αλλά αν κάπου κερδίζει η Deb είναι στην ποικιλία συνταγών κι υλικών και φυσικά στην πληθωρικότητα -της ίδιας και των συνταγών της. Επιτέλους μια food blogger που είναι chubby και δεν ντρέπεται να φωτογραφηθεί με τα παραπανίσια κιλά της! Γιατί η πλειονότητα των food blogger είναι λες και μόλις κατέβηκαν από τις πασαρέλες της τελευταίας εβδομάδας μόδας στο Παρίσι!

3.Λοιπόν, πάνε μέρες που ήθελα να φτιάξω μια κάπως διαφορετική σαλάτα με παντζάρι -που λατρεύω. Έτσι έβρασα μερικά παντζάρια τα οποία έκοψα σε ροδέλες. Καθάρισα 2 πορτοκάλια από τα οποία αφαίρεσα όσο το δυνατόν περισσότερο από τη λευκή ψίχα. Έσπασα μερικά καρύδια κι έτριψα με τα χέρια την ψίχα. Έφτιαξα την εξής βινεγκρέτ -η οποία είναι η στάνταρ που φτιάχνω για πράσινες σαλάτες: 1 κουταλάκι γλυκού μέλι θυμαρίσιο, 1 κουτάλι σούπας μουστάρδας τύπου Dijon, 2 κουταλιές ξίδι βαλσαμικό, λίγο ελαιόλαδο. Τα χτύπησα πολύ καλά σε ένα μπολ. Σε ένα πιάτο έστρωσα το παντζάρι , το πορτοκάλι από πάνω, τα καρύδια και τέλος έριξα την βινεγκρέτ. Υπέροχη και στη γεύση και στα χρώματα.

4. Το κρασί της εβδομάδας. Τούτο το κρασί που λέτε, είναι από τα πιο όμορφα και συγχρόνως πιο παράξενα λευκά που έχω πιει! Μου το σύστησαν στο Oinoscent για να το συνοδέψω με συγκεκριμένο πιάτο -παρεμπιπτόντως τα παιδιά του Oinoscent δίνουν πολύ καλές συμβουλές! Οι πρώτες γουλιές με άφησαν άφωνη! Από οξύτητα και σώμα είναι άψογο, κομψότατο αλλά η γεύση του είναι αποκάλυψη!  Εσπεριδοειδή και βότανα με τα δεύτερα να κυριαρχούν και περισσότερο από όλα νότες δάφνης -εξ ου και το όνομα της ποικιλίας! Οι Κρητικοί έχουν αρχίσει να εντυπωσιάζουν και με τα λευκά κρασιά τους (για λευκό κρητικό κρασί θα μιλήσουμε και στην επόμενη ανάρτηση). Αν το δοκιμάσετε συνιστώ να είναι αρκετά παγωμένο, τουλάχιστον έτσι το ευχαριστήθηκα εγώ. Επί τη ευκαιρία να πω ότι τα κρασιά που προτείνω, τα προτείνω καθαρά από ενθουσιασμό κι αγάπη για αυτά. Δεν είμαι οινολόγος, δεν είμαι sommelier κι ούτε προτίθεμαι να παριστάνω ότι είμαι. Αλλά αγαπώ πάρα πολύ το κρασί και ξέρετε.... ο βήχας κι ο έρωτας για το κρασί δεν κρύβονται!

Με αυτά και με αυτά δεν έχω παρά να σας ευχηθώ καλή εβδομάδα.

Σκόρπιες σημειώσεις (#7)

 Χαλαρές οι σκόρπιες σημειώσεις σήμερα. Τούτη η Κυριακή προμηνύεται υπέροχη, η άνοιξη έχει μπει για τα καλά, η μέρα είναι για βόλτες, συναντήσεις με φίλους για καφέ ή φαγητό. Ή για ημιμαραθώνιο! Εν τω μεταξύ, σήμερα οι Καθολικοί, Προτεστάντες και λοιποί χριστιανοί πλην ημών γιορτάζουν το Πάσχα. Εμείς γιορτάζουμε...... την αλλαγή της ώρας. Για να είμαι ειλικρινής, μισώ τις αλλαγές της ώρας ιδιαίτερα της θερινής και δεν είναι λίγες οι φορές που με έχει βάλει σε μπελάδες. Θυμάμαι παλιότερα έφτανε πια Δευτέρα για να διαπιστώσω ότι η ώρα είχε πάει μία ώρα μπρος ή πίσω! Τώρα πια απέκτησα τη συνήθεια των γιαγιάδων κι αλλάζω την ώρα από το προηγούμενο βράδυ! O tempora....

 Το blog ποτέ δεν έκρυψε ότι είναι φανατικά αντί-hipster! Έτσι λοιπόν με χαρά σας παρουσιάζει -ιδιαίτερα όσοι είστε ιδιοκτήτες εστιατορίων θα ενθουσιαστείτε- μια συσκευή που παγιδεύει...hipsters! Είναι πια γνωστή η απέχθεια του blog για την αντιπαθέστατη αυτή ράτσα αλλά φαίνεται ότι είναι και πολλοί άλλοι στον υπόλοιπο κόσμο που δεν την αντέχουν! Προχθές στην πολύ καλή σατιρική εφημερίδα ''Το Κουλούρι'' διαβάσαμε το κορυφαίο κείμενο που τους σατιρίζει με τον πιο εύστοχο τρόπο. Γελάσαμε μέχρι δακρύων και λυτρωθήκαμε!  Μέχρι πρότινος νομίζαμε ότι ήμαστε οι μόνοι που τους γύριζαν τα άντερα όταν τους βλέπαμε να παρελαύνουν με αυθάδικο, κενό ύφος στα ''trendy'' σημεία των Αθηνών. Εξαιτίας τους εγκαταλείψαμε δύο αγαπημένα στέκια όταν είδαμε ότι άρχιζαν να κατακλύζονται από τις αποκρουστικές παρουσίες τους- η ομοιότητα μεταξύ τους είναι ανατριχιαστική. Πριν μερικούς μήνες στη Lifo είχαν αναγγείλει τον θάνατο του hipster, δυστυχώς έπεσαν έξω, δεν υπολόγισαν την αντοχή της αλαζονείας του απεχθέστατου είδους.

Αρκετά όμως με τους hipsters! Πάμε στην Gwyneth. Θυμάστε που στις προηγούμενες ''Σκόρπιες σημειώσεις'' είχαμε μιλήσει για την αυστηρή δίαιτα στην οποία έχει υποβάλλει την οικογένεια της; Ε, λοιπόν Gwyneth, σου έχω ένα κακό νέο : Ο άντρας σου το έχει ρίξει στα ...γαριδάκια! Φαντάζομαι τι κρεβατομουρμούρα έπεσε εκείνο το βράδυ, λυπάμαι τον δόλιο τον Chris...

Στο f-n-l guide μπορεί κανείς να παρακολουθήσει την συναρπαστική διαδικασία της ανάδειξης του καλύτερου Έλληνα bartender! Έχει πολύ ενδιαφέρον, παρακολουθήστε το. Όλο γκρινιάζουμε ότι τίποτε καλό δεν συμβαίνει στην πόλη αλλά η αλήθεια είναι ότι όλο και κάτι γίνεται. Το bartending απ'ότι φαίνεται γνωρίζει μέρες δόξας , όπως και τα wine bar άλλωστε, μέχρι και στην Guardian έφτασε η χάρη τους!


Είναι πια η εποχή των σπαραγγιών! Πολυαγαπημένο έδεσμα, περιμένουμε πώς και πώς να έρθει η άνοιξη να τα απολαύσουμε! Ευτυχώς στη λαϊκή βρίσκουμε και άγρια, λίγο πιο ακριβά από τα ήμερα αλλά σαφώς πιο νόστιμα. Αν και για να είμαστε ειλικρινείς και τα ήμερα που βρίσκει κανείς είναι πολύ καλά. Παλιότερες συνταγές με σπαράγγια θα βρείτε εδώ, εδώ κι εδώ.

Πέρσι όμως, δοκιμάσαμε για πρώτη φορά αυτήν την συνταγή του Αλέξανδρου Γιώτη από τον Γαστρονόμο. Απλή αλλά εκπληκτικά νόστιμη, λίγα κι ουσιώδη τα υλικά, το σπαράγγι κυριαρχεί ενώ το σκόρδο, το λεμόνι κι ο άνηθος το ενισχύουν διακριτικά! Τη συνιστούμε ανεπιφύλακτα.

Τέλος, όπως σας είχαμε υποσχεθεί από τις προηγούμενες ''Σκόρπιες σημειώσεις'', θα υπάρχει στο τέλος  κάθε ανάρτησης κι ένα προτεινόμενο κρασί. Πριν λίγες μέρες λοιπόν, αυτό το πιάτο το συνοδέψαμε με αυτό το κρασί:

Κτήμα Ρεπάνη
''Χρυσός Άγγελος''
βαρέλι
Μοσχοφίλερο
2010

Το συγκεκριμένο κρασί ήταν μια αποκάλυψη μιας κι είναι λευκό από Μοσχοφίλερο αλλά είναι του 2010! Πρώτη φορά ήπιαμε μια Μαντινεία τόσο ''παλιά'' με τόσο υπέροχη γεύση κι επίγευση. Είχαμε την εντύπωση ότι πίναμε  γλυκό κρασί χωρίς όμως την γλυκύτητα! Και ταίριαξε αφάνταστα καλά με την λιπαρότητα του σολομού και την ιδιότροπη γεύση της κάππαρης! Αν το βρείτε δοκιμάστε το οπωσδήποτε, είναι πολύ ιδιαίτερο.

Καλή Κυριακή σε όλους και καλό μήνα από αύριο!