Οι Αμερικανοί ξανάρχονται

Τις προάλλες διάβαζα την συνέντευξη μιας Αμερικανίδας food writer, η οποία δραστηριοποιείται στην Ιταλία, και την ρώτησαν πού οφείλει την επιτυχία της και τι χρειάζεται να κάνει κάποιος για να γίνει το ίδιο επιτυχημένος. Η απάντηση της ήταν η εξής: "Να είναι ικανός και να αντέχει να κοιμάται το πολύ τρεις ώρες την ημέρα". Η απάντηση της μ' έβαλε σε σκέψεις. Όχι για το γεγονός ότι ούτως ή άλλως δεν μπορώ να βγάλω την μέρα έχοντας κοιμηθεί μόλις τρεις ώρες, τουτέστιν δεν θα γίνω ποτέ πετυχημένη food writer, αλλά περισσότερο για την εντυπωσιακή "εισβολή" των Αμερικανών στο food writing, η οποία ουσιαστικά έχει γίνει δική τους υπόθεση- με την εξαίρεση κάποιων Βρετανών. Παρακολουθώ αρκετούς/αρκετές του είδους, όπως επίσης το food section αρκετών αμερικάνικων εφημερίδων (σε απόλυτη κυριαρχία εκείνο των NYTimes), γνωστά site, πασίγνωστα προσωπικά blog και πάει λέγοντας. Θα έλεγες ότι ένα ολόκληρο έθνος μαγειρεύει κι οι περισσότεροι έχουν μπει σε μια σχεδόν εξαντλητική κούρσα, να ξεχωρίσουν, να γίνουν οι καλύτεροι, να γίνουν οι κυρίαρχοι του παιχνιδιού. Παρακολουθώντας τα instagram τους θα έλεγες ότι οι μέρες τους έχουν 34 ώρες αντί για τις δικές μας ταπεινές 24. Ενώ εσύ είσαι ακόμα στη διαδικασία του ξυπνήματος πίνοντας καφέ με μισό μάτι ανοιγμένο και γυρνώντας με πιτζάμες σαν ζόμπι περιμένοντας να σε πιάσει η καφεΐνη, εκείνοι/εκείνες έχουν ήδη γυρίσει από ένα τζόγκινγκ 5-10 χιλιομέτρων, έχουν πλυθεί, ντυθεί, μακιγιαριστεί, χτενιστεί, έχουν στείλει τα παιδιά στο σχολείο, έχουν απαντήσει σε όλα τα mail, έχουν κάνει την 100στή δοκιμή στο φαγητό που θα παρουσιάσουν, δεν έχουν κανένα πρόβλημα με τα deadline, γράφουν σε fb.,instagram, site, εφημερίδες, ετοιμάζουν το επόμενο βιβλίο τους, πάνε για καφέ, brunch, lunch, δείπνο, club, μελετούν, τρέχουν σε παρουσιάσεις και στο τέλος της μέρας- εν τω μεταξύ εσύ δεν έχεις το κουράγιο ούτε το πρόσωπο να καθαρίσεις με λίγο miscellaire- είναι ατσαλάκωτοι/ες. Και λεπτοί/ές σαν να είναι όλοι/ες δρομείς μεσαίων-μεγάλων αποστάσεων- με την εξαίρεση της Deb Perelman aka Smitten Kitchen, η οποία είναι από τις ελάχιστες chubby και δεν έχει κανένα πρόβλημα με αυτό και μπράβο της.
 Η αλήθεια είναι ότι οι Αμερικανοί έχουν αλλάξει τα δεδομένα του παιχνιδιού στο food writing και γενικότερα σε ό,τι αφορά τα γαστρονομικά trend, τις τάσεις. Τα μεγαλύτερα ονόματα είναι πια πέραν του Ατλαντικού, πάντα με την εξαίρεση κάποιων Βρετανών. Οι Αμερικανοί επιτέλους ανακάλυψαν πώς να εκμεταλλευτούν με τον καλύτερο τρόπο τα πλεονεκτήματα της πολυπολιτισμικής χώρας τους. Βέβαια καμιά φορά υπερβάλλουν, αλλά ούτως ή άλλως η υπερβολή είναι ένα κυρίαρχο στοιχείο τους ως έθνος. Αρκετοί δραστηριοποιούνται εκτός συνόρων, έχοντας ζήσει αλλού, γράφουν για τις γαστρονομικές τους εμπειρίες στις χώρες που τους φιλοξενούν. Ιδιαίτερα στην Ιταλία, υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός Αμερικανών (και γενικά αγγλόφωνων) food writer που γράφουν εξειδικευμένα, ακόμα και για περιοχές της χώρας που ήταν άγνωστες γαστρονομικά! Το ίδιο και για άλλες χώρες και πιστεύω ότι είναι ζήτημα χρόνου να δούμε Αμερικανό/ίδα food writer να γράφει για την ελληνική γαστρονομία (εκτός κι αν έχει ήδη εκδοθεί κάτι κι εγώ δεν το γνωρίζω-ενημερώστε με!).
Γυρνώντας στην food writer που ανέφερα στην αρχή, στη συνέντευξη της τόνισε αρκετές φορές ότι είναι σημαντική η συνεχής μελέτη, η εκπαίδευση, η απόκτηση γνώσεων για το αντικείμενο που σε ενδιαφέρει. Δεν έχω παρά να συμφωνήσω μαζί της και βλέπω ότι η συντριπτική πλειοψηφία των Αμερικανών food writer που παρακολουθώ είναι πολύ καλοί συγγραφείς, τα βιβλία τους, εκτός από συνταγές διαθέτουν και υψηλής αισθητικής πρόζα, κείμενα γραμμένα με γλαφυρό, ενδιαφέροντα τρόπο, ενίοτε φλύαρα και με τάση αυτοπροβολής αλλά κι αυτά τα δύο στοιχεία, φλυαρία κι αυτοπροβολή, είναι χαρακτηριστικό των κατά τ' άλλα ανήσυχων γαστρονομικά Αμερικανών.

Ας πάμε στη συνταγή μας, η οποία δεν χρήζει πρωτοτυπίας, όμως είναι ιδανική για τις κρύες μέρες του χειμώνα κι όταν θέλουμε μια διαφορετική εκδοχή της κλασικής κοτόσουπας. Είχα βρει την αρχική συνταγή στα αρχεία του food section της Washington Post, αλλά άλλαξα τα βασικά σημεία της εκτέλεσης και κάποιων υλικών.

Κόκκινη κοτόσουπα με φιδέ.

Για 4 άτομα

1/2 κοτόπουλο βιολογικό ή ελεύθερης βοσκής.
6 φλιτζάνια (τουλάχιστον) ζωμό από το κοτόπουλο το οποίο έχουμε βράσει
1/2 πακέτο φιδέ (ή 6 "φωλιές")
2 1/2 κουταλιές σούπας καλή πάστα τομάτας
1 λευκό κρεμμύδι
1 μέτριο καρότο
λίγο σέλερι
αλάτι
πιπέρι
ελαιόλαδο

Βράζουμε το κοτόπουλο όσο χρειάζεται κι υπολογίζουμε ότι ο ζωμός από αυτό θα είναι γύρω στα 2,5-3 λίτρα.
Βγάζουμε το κοτόπουλο, αφήνουμε να κρυώσει, ξεκοκαλίζουμε, κόβουμε σε μικρά κομμάτια, αφήνουμε στην άκρη.
Σουρώνουμε τον ζωμό κι από αυτόν παίρνουμε ένα ποτήρι στο οποίο διαλύουμε την πάστα τομάτας
Ψιλοκόβουμε πολύ καλά την τριάδα κρεμμύδι-καρότο-σέλερι.
Σε μία κατσαρόλα βάζουμε λίγο ελαιόλαδο το οποίο ζεσταίνουμε σε χαμηλή-μέτρια φωτιά. Ρίχνουμε σε αυτό την ψιλοκομμένη τριάδα (κρεμμύδι-καρότο-σέλερι) και σοτάρουμε για κάποια λεπτά. Μόλις μαλακώσουν, ανεβάζουμε κατά ένα βαθμό τη φωτιά. Ρίχνουμε τον φιδέ -σπασμένο- και ανακατεύουμε. Αφήνουμε να "τηγανιστεί" για λίγα λεπτά, έτσι ώστε να αρχίσει να σκουραίνει ελαφρώς. Ρίχνουμε τον ζωμό + το ποτήρι του ζωμού στο οποίο έχουμε διαλύσει την πάστα τομάτας. Ρίχνουμε αλάτι (προσοχή σε αυτό αν έχουμε ηδη ρίξει στον ζωμό) και πιπέρι. Αφήνουμε να πάρει μια βράση το φαγητό και να μαγειρευτεί για λίγα λεπτά ακόμη- ο φιδές ήδη έχει μαγειρευτεί ελαφρώς με το "τηγάνισμα".
Σερβίρουμε, ενώ σε κάθε πιάτο μαζί με τη σούπα μοιράζουμε το κρέας.


ΥΓ: Ένα ολόκληρο χρόνο παιδεύομαι να αποφασίσω τι θα κάνω με το μπλογκ. Η παραμονή στην πλατφόρμα blogger δίνει ελάχιστες ευκαιρίες βελτίωσης (σχεδόν μηδενικές), ενώ η μετάβαση στο wordpress απαιτεί κόπο (διαθέτω), χρόνο (δεν πολυδιαθέτω) και χρήμα (το οποίο δεν έχω πρόθεση να διαθέσω από τη στιγμή που -πια- δεν βγάζω κάποια χρήματα από αυτό). Έτσι αποφάσισα να αφήσω τα πράγματα ως έχουν, με αυτήν την ...πρωτόγονη μορφή και να αναρτώ όταν έχω κάποιο θέμα προς συζήτηση. Οι συνταγές που έχω μαζέψει είναι πολλές. Οι περισσότερες θα μπαίνουν πια στο fb ως ανάρτηση εκεί, κι όπως είπα αν έχω κάτι να συζητήσουμε θα αφήνω και κάποια εδώ.

Το κοτόπουλο στα καλύτερα του

Το κοτόπουλο ντύθηκε, στολίστηκε, "φόρεσε" μια σάλτσα τύπου pesto με το όνομα "chermoula" κι έγινε πιο νόστιμο από ποτέ!
Αν τυχόν δεν είχατε ακούσει μέχρι τώρα για τη σάλτσα "chermoula" καιρός να την μάθετε και να την χρησιμοποιήσετε asap (που λένε και τα αφεντικά στο χωριό μου).
H chermoula, λοιπόν, είναι μια σάλτσα που χρησιμοποιείται στην βορειοαφρικάνικη κουζίνα (Μαρόκο, Αλγερία, Τυνησία) και τα κύρια υλικά της είναι: μαϊντανός, κόλιανδρος, χυμός λεμονιού, σκόρδο, κύμινο, πάπρικα και πιπέρι καγιέν. Όλα μαζί λιώνουν στο γουδί (ή μπλέντερ) και δίνουν μια απίθανη σάλτσα που χρησιμοποείται για να νοστιμίσει κρέας και ψάρι. Προφανώς υπάρχουν και παραλλαγές της σάλτσας από χώρα σε χώρα, ακόμα κι από την υποφαινόμενη η σάλτσα υπέστη αλλαγή, μικρή μεν αλλά ουσιώδη: Δεν βρήκαμε κόλιανδρο όσες φορές τη φτιάξαμε κι έτσι χρησιμοποιήσαμε μόνο μαϊντανό- μικρό το κακό!

Κοτόπουλο στο φούρνο με σάλτσα chermoula, πατάτες, τοματίνια και κρεμμύδι

Για 4 άτομα

1 κοτόπουλο κομμένο στα 4
10-12 τοματίνια κομμένα στη μέση
4-5 μεγάλες πατάτες κομμένες ημι-κυδωνάτες
1 μεγάλο κόκκινο κρεμμύδι κομμένο σε λεπτές φέτες

Για τη σάλτσα chermoula:

1 φλιτζάνι μαϊντανό (ή 1/2 μαϊντανό-1/2 φρέσκο κόλιανδρο-αν βρεθεί)
1 σκελίδα σκόρδο
1 κουταλάκι γλυκού πάπρικα καπνιστή
1,5 κουταλάκι γλυκού κύμινο*
1/2 κουταλάκι πιπέρι καγιέν
χυμό ενός λεμονιού
3-5 κουταλιές ελαιόλαδο
αλάτι (λίγο)

Χτυπάμε με το γουδί (ή στο μπλέντερ) τα υλικά χωρίς αλάτι. Δοκιμάζουμε και προσαρμόζουμε αλάτι και λεμόνι αν θέλουμε. Αν είναι πολύ πηχτή αραιώνουμε με λίγο ελαιόλαδο.

Σε ένα ταψί βάζουμε τα κομμάτια κοτόπουλου. Τα τρίβουμε καλά με τη σάλτσα chermoula. Γύρω από το κρέας απλώνουμε πατάτες, τοματίνια, κρεμμύδι, ανακατώνουμε με λίγο ελαιόλαδο και την υπόλοιπη σάλτσα-αν έχει μείνει- αλατίζουμε και ψήνουμε στο φούρνο για 1,5 ώρα τουλάχιστον στους 200 βαθμούς. Όταν πάρει χρώμα το κρέας σκεπάζουμε με αλουμινόχαρτο. Το φαγητό θα είναι έτοιμο όταν θα έχει ψηθεί το κρέας και οι πατάτες θα λιώνουν.


*Σε άλλη περίπτωση χρησιμοποιούνται σπόροι κύμινου που καβουρδίζονται και μετά σπάνε με τη βοήθεια μαχαιριού, με αυτόν τρόπο η γεύση από το κύμινο είναι πιο έντονη.

Tip: Τα ...σύγχρονα κοτόπουλα έχουν μαλακό κρέας που μαγειρεύεται γρήγορα και πολλές φορές ενώ το κρέας έχει ψηθεί περιμένουμε άλλα υλικά όπως πχ πατάτες να μαγειρευτούν. Σε αυτήν περίπτωση, μια καλή λύση είναι να κόψουμε όπως θέλουμε τις πατάτες και να τις βράσουμε χώρια για 5-10 λεπτά.

Tip2: Τα ελληνικά ροζέ ταιριάζουν τέλεια με το συγκεκριμένο φαγητό, αλλά τώρα που χειμώνιασε πάμε για ένα spicy κόκκινο, μαλακό κι ελαφρώς φρέσκο.

Κοτόπουλο στα κίτρινα

Οι δύο επόμενες αναρτήσεις θα έχουν στις συνταγές τους το κοτόπουλο ως βασικό συστατικό . Το οποίο, οφείλουμε να ομολογήσουμε, είναι το πιο ευέλικτο από όλα τα είδη κρεάτων. Μαγειρεύεται με οποιοδήποτε τρόπο κι αρέσει σε όλους (μείον τους χορτοφάγους και μείον τους βίγκανζζζζ).

Στη σημερινή συνταγή μαγειρεύουμε το κοτόπουλο με κουρκουμά- εξού και το κίτρινο του τίτλου. Ο κουρκουμάς γνώρισε στιγμές δόξας τον προηγούμενο καιρό γιατί κάποιος αποφάνθηκε ότι είχε θεραπευτικές ιδιότητες, έτσι άρχισε να κυκλοφορεί ευρέως και σε διάφορες μορφές- μέχρι και ρόφημα ρυζιού με κουρκουμά είδα! Και σε κάποια φάση επέστρεψε η λογική και μια μέρα διαβάσαμε ότι ο κουρκουμάς δεν έχει τίποτα το μαγικό.

Τον κουρκουμά τον χρησιμοποιώ για το χρώμα του αλλά κυρίως γιατί η γεύση και το άρωμα του είναι όμορφα και διακριτικά- σε λογικές ποσότητες πάντα. Έτσι κι εδώ. Προσθέτοντας πιπεριές Φλωρίνης και πράσινες ελιές να κάνουν ωραίο παιχνίδι γευστικών αντιθέσεων. Ωραίο πιάτο με το κοτόπουλο σε μεγάλα κέφια αφού και τα τρία βασικά υλικά του πάνε πολύ!

Κοτόπουλο με κουρκουμά, πιπεριές Φλωρίνης και πράσινες ελιές.

Για 4 άτομα

1 μικρό κοτόπουλο κομμένο σε 4 κομμάτια (ή 4 μπούτια)
1 κρεμμύδι λευκό ψιλοκομμένο
200 γρ ρύζι
2 πιπεριές Φλωρίνης
10-12 πράσινες ελιές
1 κουταλάκι γλυκού κουρκουμά
300 ml ζωμό (λαχανικών ή κότας)
1/2 φλιτζάνι κρασιού κρασί λευκό ξηρό
αλάτι
φρεσκοκομμένο μαϊντανό
2-3 κουταλιές ελαιόλαδο

Ξεκινάμε από τις πιπεριές- τις οποίες μπορούμε να ετοιμάσουμε νωρίτερα ή από την προηγούμενη μέρα. Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς στο γκριλ. Τις πλένουμε, τις στεγνώνουμε και τις βάζουμε σε ένα ρηχό ταψί με αντικολλητικό χαρτί. Τις ραντίζουμε με λίγο λάδι και τις τρυπάμε με ένα πηρούνι. Τις ψήνουμε στο γκριλ του φούρνου μέχρι να μαυρίσουν και να μαλακώσουν. Τις βγάζουμε από το φούρνο και τις βάζουμε σε ένα μπολ το οποίο σκεπάζουμε με μεμβράνη. Τις αφήνουμε να κρυώσουν. Μόλις είναι έτοιμες αφαιρούμε τη φλούδα τους - είναι πιο εύκολη η αφαίρεση της όταν έχουν κρυώσει- το καπάκι τους, τις ανοίγουμε κι αφαιρούμε τα σπόρια. Τις κόβουμε σε μικρά κομμάτια. Όποιος βαριέται την συγκεκριμένη διαδικασία, μπορεί είτε να μην την κάνει (οπότε βάζει τις πιπεριές καθαρισμένες και κομμένες κατευθείαν στο φαγητό, αλλά χάνει λίγο σε νοστιμιά κι έχει τη φλούδα της πιπεριάς να τον τυρρανά -χα, χα, χα!) είτε να χρησιμοποιήσει έτοιμες πιπεριές σε βάζο οι οποίες έχουν υποστεί ήδη την συγκεκριμένη διαδικασία.
Βγάζουμε τα κουκούτσια από τις ελιές και κόβουμε στα δύο.

Σε μια κατσαρόλα σοτάρουμε σε λίγο ελαιόλαδο το κρεμμύδι. Μόλις μαλακώσει τοποθετούμε τα κομμάτια κοτόπουλο κι αφήνουμε να ροδίσει από όλες τις πλευρές. Ρίχνουμε το κρασί και περιμένουμε να εξατμιστεί το αλκοόλ. Ρίχνουμε το ζωμό και σκεπάζουμε. Μαγειρεύουμε για μισή ώρα με σκεπασμένη την κατσαρόλα. Ξεσκεπάζουμε και ρίχνουμε τις πιπεριές, το ρύζι και τον κουρκουμά -τον οποίο θα έχουμε διαλύσει σε λίγο ζωμό. Συνεχίζουμε το μαγείρεμα για 20 λεπτά περίπου ακόμα. Τα υγρά πρέπει να έχουν απορροφηθεί, το κοτόπουλο να έχει μαγειρευτεί και το ρύζι να "κρατά" ελάχιστα. Κατά τη διάρκεια αυτής της φάσης, προσέχουμε μήπως χρειάζεται νερό το φαγητό. Αν ναι, προθέτουμε λίγο βραστό νερό. Μόλις είναι έτοιμο το φαγητό προσθέτουμε τις ελιές και τον μαϊντανό και σερβίρουμε αμέσως.

Trivia: Στη γαλλική γλώσσα ο κουρκουμάς είναι γνωστός ως safran des Indes.

Καλοκαιράκι χωρίς κολοκυθάκι γίνεται;

Αμ, δε γίνεται! Τουλάχιστον στη δική μας γειτονιά δε γίνεται. Γιατί λατρεύουμε το καλοκαιρινό κολοκυθάκι και τούτο το, ταπεινών προθέσεων, μπλογκ το έχει αποδείξει πολλάκις.

Αρκετές οι νέες συνταγές με κολοκυθάκι που έχουμε δοκιμάσει μέχρι στιγμής αυτό το καλοκαίρι, αυτή όμως που τιμάται πιο συχνά από την ταπεινή σας υποφαινόμενη είναι της σημερινής ανάρτησης.
Την βρήκα στο food section της ΝΥΤ και την αποθήκευσα στο recipe box μου (αμέ έχουμε και τέτοια στην NYT!) μόλις είδα στα υλικά υπήρχε κολοκύθι ΚΑΙ κάρυ! Όμως της άλλαξα τα φώτα της συνταγής, της έδωσα μια λεζερετέ, στοιχείο που το καλοκαιρινό τραπέζι έχει ανάγκη, και νομίζω, μάλλον πιστεύω ότι η δική μου εκδοχή είναι καλύτερη, ναι σόρρυ κιόλας ΝΥΤ.

Οι αλλαγές που έγιναν είναι οι εξής: Κόβω το στήθος κοτόπουλου σε κομμάτια και δεν το χρησιμοποιώ ολόκληρο, δεν προσθέτω κρεμμύδι (αυτό προέκυψε  από αφηρημάδα, δεν είχα προσέξει ότι η συνταγή είχε ΚΑΙ κρεμμύδι, αλλά τελικά η εκδοχή χωρίς κρεμμύδι μου άρεσε περισσότερο και το καθιέρωσα και τέλος, το καλύτερο όλων, αντί για κρέμα γάλακτος βάζω γιαούρτι που πιστεύω ταιριάζει πολύ καλύτερα.

Κοτόπουλο και κολοκυθάκι με κάρυ

Υλικά για δύο πιάτα

2 στήθη κοτόπουλου (στο μέγεθος αυτών που είναι σε πακέτο)
4 κολοκυθάκια (μέτρια σε μέγεθος)
2-3 κουταλιές κάρυ (εξαρτάται πόσο πικάντικο θέλετε το πιάτο)
1/2 ποτήρι ζωμό κοτόπουλου
1/2 κεσέ γιαούρτι στραγγιστό 2%
ελαιόλαδο



Κόβουμε το κρέας σε φέτες. Το τοποθετούμε σε ένα μπολ με λίγο ελαιόλαδο και το κάρυ κι ανακατώνουμε με τα δάχτυλα.
Καθαρίζουμε και κόβουμε σε φέτες, όχι πολύ ψιλές, τα κολοκυθάκια. Βάζουμε κι αυτά στο μπολ με το κοτόπουλο κι ανακατώνουμε.
Σε ένα τηγάνι ζεσταίνουμε λίγο ελαιόλαδο. Βάζουμε το κρέας να τηγανιστεί καλά κι από τις δύο πλευρές, βγάζουμε, το απλώνουμε σε ένα αντικολλητικό ταψί και το βάζουμε σε προθερμασμένο φούρνο (όχι ψηλή θερμοκρασία, περίπου 100 βαθμοί είναι καλά, απλά το θέλουμε ζεστό). Στο ίδιο τηγάνι, τηγανίζουμε τα κολοκυθάκια μέχρι να αρχίσουν να παίρνουν χρώμα, τα βγάζουμε και τα βάζουμε στο ταψί με το κολοκύθι.
Ξύνουμε τον πάτο του τηγανιού και ρίχνουμε τον ζωμό. Μόλις μειωθεί στο μισό, βγάζουμε 2-3 κουταλιές και το ανακατώνουμε με το γιαούρτι*. Μόλις μείνει πια 1/3 από τον ζωμό στο τηγάνι, ρίχνουμε το γιαούρτι κι ανακατώνουμε. Μοιράζουμε κοτόπουλο και κολοκυθάκια στα πιάτα κι από πάνω περιχύνουμε με την σάλτσα από γιαούρτι.

*Όσον αφορά το γιαούρτι, εφόσον το χρησιμοποιήσουμε για σάλτσα, καλό είναι:
1) Να είναι σταγγιστό 2% (το καλύτερο για τέτοια περίπτωση)
2) Να το έχουμε βγάλει από το ψυγείο λίγη ώρα πριν ξεκινήσουμε το μαγείρεμα.
3) Να το έχουμε ανακατώσει σε ένα μπολ έτσι ώστε να έχει αποκτήσει κρεμώδη υφή.
4) Να μην το φέρνουμε ξαφνικά σε επαφή με άλλο υλικό πολύ πιο ζεστό, γι'αυτό προτιμότερο είναι να ρίχνουμε λίγο λίγο από αυτό -το ζεστό υλικό- και να ανακατώνουμε συγχρόνως το γιαούρτι.

Ακολουθώντας αυτούς τους κανόνες θα φτιάξετε υπέροχες σάλτσες με γιαούρτι.

Και πριν κλείσουμε για σήμερα, αγαπητοί φίλοι αναγνώστες, να σας πω ότι το συγκεκριμένο πιάτο ταιριάζει πάρα πολύ όμορφα με μια Ρομπόλα!

Μετά τις γιορτές #2

Μετά τις γιορτές διαπιστώνεις ότι παρά τα εκατοντάδες "Καλή χρονιά" που άκουσες, η νέα χρονιά είναι το ίδιο άθλια και μίζερη με την προηγούμενη. Μετά τις γιορτές κοιτάς εκνευρισμένη το στολισμένο σπίτι κι αναρωτιέσαι αν θα σπάσεις το ρεκόρ της γειτόνισσας που μια χρονιά ξεστόλισε λίγες μέρες πριν την Καθαρά Δευτέρα. Μετά τις γιορτές εύχεσαι να υπήρχαν κι άλλες γιορτές...

Κατά τη διάρκεια των γιορτών λοιπόν, έκανε πολύ- κι ενίοτε πάρα πολύ κρύο. Και τι καλύτερο για να αντιμετωπιστεί το κρύο από μία σούπα. Προφανώς. Τις δοκιμάσαμε όλες. Ψαρόσουπες, κρεατόσουπες, πατατόσουπες, διαφόρων ειδών λαχανόσουπες κλπ. Δοκιμάσαμε κι αυτήν που ακολουθεί στην σημερινή ανάρτηση. Η οποία ανακηρύχθηκε σούπα της χρονιάς! Με την αξία της!

Αρωματική κοτόσουπα με τζίντζερ, κορίανδρο και κουρκουμά

Υλικά για 2-3 άτομα

1/2 κοτόπουλο ελευθέρας βοσκής (ή 2 μεγάλα μπούτια με την σπάλα)
1 μεγάλο άσπρο κρεμμύδι χοντροκομμένο
1 μεγάλο καρότο καθαρισμένο και κομμένο σε χοντρές ροδέλες
1 στικ σέλερι κομμένο σε φέτες
1 μικρό φινόκιο κομμένο σε χοντρές φέτες
4-5 φέτες φρέσκο τζίντζερ
2 σκελίδες σκόρδο
1 δαφνόφυλλο
λίγο αλάτι

+

1 κουταλάκι του γλυκού κουρκουμά
1/2 κουταλάκι του γλυκού σπόροι κορίανδρου κοπανισμένοι
1/2 κουταλάκι γλυκού μπούκοβο (κατά προτίμηση καυτερό...λόγω ακραίων καιρικών συνθηκών! ☃)
100 γραμμάρια ρύζι. Χρησιμοποίησα το ανάμεικτο parboiled με άγριο ρύζι της Agrino και το αποτέλεσμα ήταν ιδανικό.
αλάτι
χυμός λεμονιού

Σε μια μεγάλη κατσαρόλα βάζουμε τα κομμένα λαχανικά, κρεμμύδι, σέλερι, καρότο, φινόκιο, συν το τζίντζερ, σκόρδο και δαφνόφυλλο, με το κοτόπουλο και σκεπάζουμε με νερό. Ρίχνουμε λίγο αλάτι. Τοποθετούμε την κατσαρόλα στην κουζίνα σε μέτρια προς έντονη φωτιά. Μόλις αρχίσει να βράζει, ξαφρίζουμε όσο χρειάζεται, κατεβάζουμε την φωτιά σε μέτρια ένταση κι αφήνουμε να βράσει το φαγητό με μισοσκεπασμένη την κατσαρόλα για 1 ώρα.

Βγάζουμε το κοτόπουλο και τα λαχανικά και σουρώνουμε τον ζωμό σε άλλη κατσαρόλα. Την βάζουμε στο μάτι κι αυξάνουμε την ένταση της φωτιάς. Σε αυτήν ρίχνουμε τον κουρκουμά, τους κοπανισμένους σπόρους κορίανδρου, το μπούκοβο. Ανακατώνουμε. Μόλις πάρει μια καλή βράση ρίχνουμε το ρύζι κι αφήνουμε να βράσει όσο χρειάζεται (εξαρτάται από το ρύζι που έχουμε επιλέξει).

Εν τω μεταξύ όσο βράζει το ρύζι, αφαιρούμε το κρέας από το κοτόπουλο και το κόβουμε σε μπουκιές.

Μόλις είναι έτοιμη η σούπα δοκιμάζουμε για αλάτι, διορθώνουμε και ρίχνουμε το χυμό λεμονιού (όσο θέλουμε). Σερβίρουμε αμέσως μοιράζοντας το κρέας στα πιάτα και σερβίροντας από πάνω την σούπα. Αν θέλουμε ψιλοκόβουμε κάποια από τα λαχανικά που έχουν μείνει και τα σερβίρουμε κι αυτά μες στη σούπα.

Comfort me with food.

Δύσκολοι καιροί γενικώς, εντός κι εκτός, και στη γειτονιά μας και στην άλλη άκρη του κόσμου. Σεισμοί, πόλεμοι, οικονομικές κρίσεις, ρατσισμός, φασισμός, ανεργία, αβεβαιότητα για το μέλλον.

Προς το παρόν μαγειρεύουμε και τρώμε σε αγαπημένα εστιατόρια γιατί το καλό φαγητό είναι όσο να'ναι μια παρηγοριά. Και πολλές φορές δεν χρειάζεται να ξοδευτείς πολύ για να απολαύσεις ένα πραγματικά καλό φαγητό. Τα σκεφτόμουν όλα αυτά φτιάχνοντας για πολλοστή φορά το τελευταίο διάστημα το πιάτο που ακολουθεί. Απλό σε σύλληψη, απλά τα υλικά του αλλά ειλικρινά τόσο νόστιμο που μου φτιάχνει τη διάθεση!

Κοτόπουλο με ρύζι (μαγειρεμένα στην ίδια κατσαρόλα)

Για 4 άτομα

4 μπούτια (με το σπαλομοίρι) κοτόπουλο
1 μεγάλο λευκό κρεμμύδι κομμένο σε λεπτές φέτες
1 λίτρο ζωμό κοτόπουλου (κατά προτίμηση σπιτικό, αν χρησιμοποιήσετε έτοιμο προτιμήστε καλής ποιότητας*)
320 γρ ρύζι κίτρινο parboiled
1/2 κοφτό κουταλάκι γλυκού σαφράν σε σκόνη
μαϊντανό ψιλοκομμένο (2-3 κουταλιές)
αλάτι
πιπέρι
ελαιόλαδο

Σε μια κατσαρόλα ή σε ένα βαθύ τηγάνι, ζεσταίνουμε, σε μέτρια προς δυνατή φωτιά, λίγο ελαιόλαδο. Προσθέτουμε το κρεμμύδι, λίγο αλάτι και πιπέρι και σοτάρουμε έως ότου μαλακώσει. Ρίχνουμε τα κομμάτια κοτόπουλου και σοτάρουμε κι από τις δύο πλευρές προσέχοντας να μην καεί το κρεμμύδι. Ρίχνουμε τα 3/4 του ζωμού, χαμηλώνουμε στο μέτριο, σκεπάζουμε κι αφήνουμε να μαγειρευτεί για 45 λεπτά περίπου- εξαρτάται από το μέγεθος του κοτόπουλου κι αν είναι απλό, bio ή ελευθέρας βοσκής. Ξεσκεπάζουμε- το μεγαλύτερο μέρος του ζωμού θα βρίσκεται ακόμα στην κατσαρόλα- προσθέτουμε το σαφράν κι ανακατώνουμε ελαφρώς. Προσθέτουμε το ρύζι, ανακατώνουμε κι αφήνουμε να βράσει έως al dente. Καθώς μαγειρεύεται το ρύζι, ελέγχουμε τα υγρά έτσι ώστε να μην ξεμείνει. Αν χρειάζεται υγρό ρίχνουμε από τον ζωμό που έχουμε φυλάξει- κι αν τυχόν τελειώσει κι αυτός συμπληρώνουμε με ζεστό νερό. Στο τέλος-μετά από 10-15 λεπτά-, το ρύζι θα έχει βράσει όσο πρέπει και στην κατσαρόλα θα έχουν απομείνει ελάχιστα υγρά. Ρίχνουμε το μαϊντανό, αφήνουμε να ηρεμήσει 3-4 λεπτά και σερβίρουμε.

Για κρασί που θα συνοδεύσει το πιάτο προτείνω το Κλίμα Καραβιτάκη Βιδιανό 2015 . Φέτος ανακάλυψα πόσο ξεχωριστή και -κατά κάποιο τρόπο- παράξενη ποικιλία είναι το Βιδιανό. Το συγκεκριμένο ταιριάζει γάντι με το κοτόπουλο όπως είναι μαγειρεμένο -χάρις ίσως και στη διακριτική παρουσία του σαφράν. Ποιος ξέρει...

*Είμαι από αυτούς που δεν ντρέπονται να πουν ότι χρησιμοποιούν πότε πότε κύβους ζωμών (πριν πέσετε να με "λιντσάρετε" για το βαρύ τούτο γαστρονομικό "αμάρτημα", να σας πω ότι δεν θεωρώ καθόλου ποταπή τη χρήση τους, για πολλούς λόγους τους οποίους βαριέμαι να συζητήσουμε τώρα, αλλά αν θέλετε να το θέσω το θέμα επί τάπητος για επόμενη φορά πολύ ευχαρίστως να το κάνω ☺)  κι ότι τα τελευταία χρόνια χρησιμοποιώ μόνο αυτά. Είναι βιολογικά, είναι λίγο ακριβά αλλά έχουν ελάχιστο αλάτι και το αποτέλεσμα είναι ικανοποιητικό. 

Ζουμ στο Ζα'αταρ #2

Ολοκληρώνουμε σήμερα το μικρό αφιέρωμα στο ζα'αταρ αυτό το θαυμάσιο μείγμα αρωματικών φυτών και μπαχαρικών που μας έρχεται από την Μέση Ανατολή. Την προηγούμενη φορά είχαμε φτιάξει μια αγγουροσαλάτα δροσερή κι ελαφριά, της οποίας η σος, φτιαγμένη με γιαούρτι, ταχίνι & ζα'αταρ, είναι σκέτη απόλαυση! Σήμερα πάμε στο κυρίως πιάτο. Πάλι με ζα'αταρ, αυτή τη φορά μαρινάρουμε μπούτια κοτόπουλου:

Ψημένα μπούτια κοτόπουλου μαριναρισμένα με ζα'αταρ + ντιπ γιαουρτιού με πιπέρι καγιέν

Για ένα πακέτο μπούτια κοτόπουλου (~1/2 κιλό)

Για τη μαρινάδα:

χυμός ενός μεγάλου λεμονιού
2 κουταλιές ζα'αταρ
1 σκελίδα σκόρδο ψιλοκομμένη
1-2 κουταλιές ελαιόλαδο

Για το ντιπ:

1 κεσέ γιαούρτι στραγγιστό 2 %
2 κουταλιές ελαιόλαδο
2 κουταλιές λεμόνι
1 - 1 1/2 κουταλάκι γλυκού πιπέρι καγιέν
αλάτι

Αναμειγνύουμε όλα τα υλικά της μαρινάδας. Σε ένα μεγάλο μπολ ανακατώνουμε καλά το κοτόπουλο με την μαρινάδα έτσι ώστε να πάει παντού, σκεπάζουμε κι αφήνουμε στο ψυγείο για τουλάχιστον 3 ώρες. Όσο περισσότερο χρόνο μαριναριστεί το κοτόπουλο τόσο το καλύτερο.

Όταν είμαστε έτοιμοι, ανοίγουμε το γκριλ του φούρνου, βάζουμε το κρέας σε μια σχάρα που ακουμπά σε ταψί, χύνουμε από πάνω την μαρινάδα που έχει περισσέψει και ψήνουμε 5-7 λεπτά από κάθε πλευρά.

Για το ντιπ:

Ανακατώνουμε καλά όλα τα υλικά μαζί. Δοκιμάζουμε και διορθώνουμε τα υλικά ανάλογα με το γούστο μας. Προσωπικά το προτιμώ καυτερό και ξινούτσικο πράγμα που σημαίνει ότι το "πατάω" σε λεμόνι και πιπέρι καγιέν.


Σημείωση: Κι όπως είπαμε στην προηγούμενη ανάρτηση, μπορούμε να φτιάξουμε δικό μας ζα'αταρ.
(δείτε link στην εκτέλεση της προηγούμενης συνταγής)

Τελευταία ανάρτηση του καλοκαιριού προφανώς. Τα λέμε από...φθινόπωρο! 😉 ☔

Τα κάναμε σαλάτα

Προ ημερών περνούσα από ένα εστιατόριο των νοτίων προαστίων κι είδα να έχει σταματήσει απ'έξω φορτηγό γνωστής εταιρίας που ειδικεύεται στη συσκευασία έτοιμων σαλατών και να ξεφορτώνει πακέτα με ...έτοιμες σαλάτες. Εντάξει, δικαίωμα του εστιατορίου είναι να φέρνει έτοιμες σαλάτες κι η συγκεκριμένη εταιρία απ' ό,τι βλέπω στο σουπερμάρκετ είναι ιδιαίτερα αγαπητή και γενικώς δεν έχω πρόβλημα, άλλωστε στο συγκεκριμένο εστιατόριο δεν πηγαίνω.  Η όλη σκηνή όμως  με έκανε να θυμηθώ κάποια δυσάρεστα περιστατικά σε εστιατόρια, τα οποία περιστατικά έχουν σχέση με σαλάτες.

Πριν κάποια χρόνια είχα ζητήσει σαλάτα χωριάτικη αλλά χωρίς τη φέτα πάνω πάνω (μιας και δεν την τρώω) και σε ένα λεπτό είχε έρθει μπροστά μου έτοιμη χωριάτικη κομμένη μερικές ώρες πριν από την οποία απλώς είχαν αφαιρέσει τη φέτα, κι από την οποία είχαν μείνει κάτι τρίμματα και φυσικά τα λαχανικά είχαν ποτίσει με το "ζουμί" της, προς μεγάλη μου δυσφορία, απογοήτευση κι εκνευρισμό!

Μιαν άλλη φορά, σε άλλη ταβέρνα, η σαλάτα ήρθε πιο κρύα κι από σορμπέ φράουλα, έτοιμη, κομμένη και χωμένη στο ψυγείο από το πρωί κι εμείς, αφού τη φάγαμε και μας "έφαγε", μέχρι το άλλο πρωί είχαμε ένα θέμα που προέκυψε χάρη στην παγωμένη κι αλλοιωμένη σαλάτα κι ευτυχώς στη Χώρα του νησιού υπήρχε φαρμακείο ανοιχτό.

Μεμονωμένες περιπτώσεις που όμως σε κάνουν καχύποπτο και φτάνεις στο σημείο να απολαμβάνεις σαλάτα μόνο στα εστιατόρια που αποδεδειγμένα έχεις διαπιστώσει ότι είναι εξαιρετικές γιατί τις φτιάχνουν εκείνη την ώρα! Κι όχι από το πρωί ως αγγαρεία. Τα λαχανικά είναι φρεκοκομμένα, σφιχτά, τραγανά. Πόσο δύσκολο είναι να ετοιμάσεις μια σαλάτα; Πόσο χρόνο θα σε πάρει; Και στη σαλάτα μπορείς να είσαι δημιουργικός κι ευφάνταστος, δεν χρειάζεται να τις σνομπάρεις, γιατί αν είναι να τις έχεις δευτεράτζες καλύτερα βγάλ' τες από τον κατάλογο.

Πάμε όμως σιγά σιγά στο σημερινό πιάτο. Το οποίο είναι ένα κρύο πιάτο με ζυμαρικά. Δεν θα χρησιμοποιήσω πια τον όρο "μακαρονοσαλάτα", ο οποίος όρος, όπως μου επεσήμανε ο Κλεομένης σε προηγούμενη ανάρτηση  είναι εντελώς άκυρος και συμφωνώ. Από εδώ και πέρα θα δηλώνεται ως πιάτο με ζυμαρικά και θα επισημαίνεται ότι είναι ένα κρύο πιάτο.

Και κάτι άλλο σε σχέση με τα ζυμαρικά. Βλέπω-με 40 βαθμούς έξω, το επισημαίνω!!- από εδώ κι από εκεί να ετοιμάζετε πιάτα με ζυμαρικά τίγκα στα μπέικον, τις κρέμες γάλακτος και τα λιωμένα τυριά! ΣΤΟΠ! Το καλοκαίρι, τα πιάτα με ζυμαρικά θέλουν μια légèreté που λένε κι οι Γάλλοι! Αφήστε τέτοια "βαριά" υλικά για το χειμώνα κι ετοιμάστε κάτι σαν αυτό:

Fusilli με μπουκιές κοτόπουλου και καλοκαιρινά λαχανικά (κρύο πιάτο)

Για 2 άτομα

1 φιλέτο κοτόπουλο
1 τομάτα μεγάλη
1 πιπεριά πράσινη
1 κόκκινο κρεμμύδι
1 μικρό αγγούρι
λίγες ελιές Καλαμών ή/και πράσινες
χυμός ενός λεμονιού
ρίγανη
αλάτι
ελαιόλαδο

Κόβουμε το κοτόπουλο σε μπουκιές. Σε ένα μπολ ανακατώνουμε το λεμόνι με λίγο ελαιόλαδο, άφθονη ρίγανη κι αλάτι. Ρίχνουμε το κοτόπουλο και το αφήνουμε να μαριναριστεί για λίγη ώρα (20 λεπτά)

Εν τω μεταξύ βράζουμε αυστηρά al dente τα ζυμαρικά, τα σουρώνουμε, τα βάζουμε σε ένα μπολ, ρίχνουμε λίγο ελαιόλαδο και τα αφήνουμε να κρυώσουν.

Κόβουμε την τομάτα σε λεπτές ροδέλες. Σε ένα ταψί στρώνουμε αντικολλητικό χαρτί, βάζουμε τις ροδέλες, λίγο αλάτι, ρίγανη κι ελαιόλαδο, και ψήνουμε στο γκριλ του φούρνου, για 10 λεπτά περίπου μέχρι να αρχίσουν να στεγνώνουν.

Σε ένα τηγάνι ρίχνουμε το κοτόπουλο με την μαρινάδα και τηγανίζουμε για λίγα λεπτά μέχρι να ψηθεί το κρέας και να σωθούν τα υγρά.

Μέχρι να κρυώσουν οι τομάτες, τα ζυμαρικά και το κοτόπουλο, κόβουμε τα υπόλοιπα λαχανικά. Την πιπεριά σε λεπτές φέτες, το αγγούρι σε κυβάκια, το κρεμμύδι σε ροδέλες.

Ανακατώνουμε όλα τα υλικά μαζί σε μια πιατέλα προσθέτοντας λίγο ελαιόλαδο, αλάτι, κι αν θέλουμε λίγο λεμόνι.

 Το πιάτο συνοδεύτηκε  όχι με ψωμί αλλά με κάτι καταπληκτικά παξιμάδια από την Αστυπάλαια. Τα παξιμάδια Ηλιάνα τα ανακάλυψα την προηγούμενη φορά που ήμουν στο νησί. Είναι πάρα πολύ νόστιμα ιδιαίτερα αυτά που είναι φτιαγμένα με χλωρή και σαφράν. Τα βρίσκω και εδώ στην Αθήνα (συγκεκριμένα στα ΑΒ) ευτυχώς!

Σημεία των καιρών

Σημείο Νο.1 :Τον τελευταίο καιρό χρησιμοποιώ όλο και πιο συχνά σε συνταγές φιλέτο στήθος κοτόπουλου. Το βασικό του πλεονέκτημα είναι ότι μαγειρεύεται σχετικά γρήγορα κι είναι ευέλικτο ως υλικό. Επίσης, και κατεψυγμένο να είναι, δεν αργεί να ξεπαγώσει - δεν έχω φούρνο μικροκυμάτων. Θα αναρωτηθείτε αν το κριτήριο μου για τη χρησιμοποίηση του συγκεκριμένου είδους κρέας είναι μόνο ο χρόνος. Όχι βέβαια! Μπορεί να προκύψουν νοστιμότατα φαγητά από στήθος κοτόπουλου. Για παράδειγμα, αυτά τα τρία αγαπημένα πιάτα που φτιάχνω πολύ συχνά.

Σημείο Νο.2: Τον τελευταίο καιρό μ' έχει πιάσει μια μανία με τα μανιτάρια. Ψάχνοντας λοιπόν στα σουπερμάρκετ και τα μανάβικα για διάφορα είδη παρατήρησα ότι τα περισσότερα από αυτά παράγονται στην Πολωνία- κυρίως τα κλασικά τα άσπρα, σε διαφορετικά μεγέθη. Τα portobello έρχονται ως επί το πλείστον από την Ιταλία και τα πλευρώτους είναι σχεδόν πάντα ελληνικά. Χωρίς να έχω κανένα πρόβλημα για τη χώρα προέλευσης, άλλωστε τα αγοράζω από όπου κι αν είναι, αναρωτιέμαι πόσο συμφέρει, δηλαδή τι κερδίζει ο έμπορος-εισαγωγέας μιας και το μανιτάρι πρέπει να είναι από τις πιο φθηνές κι εύκολες καλλιέργειες. Μου μένει η απορία, τόσο πολύ συμφέρει να καλλιεργηθεί στην Πολωνία, να κάνει ολόκληρο ταξίδι κάθετα διασχίζοντας την Ανατολική Ευρώπη και τα Βαλκάνια, να συσκευαστεί εδώ για να πουληθεί αργότερα σε κανονική τιμή; Τελοσπάντων, όποιος γνωρίζει κάτι παραπάνω ας μας εξηγήσει. Εν τω μεταξύ, έπεσα πάνω σε εξαιρετικά ελληνικά μανιτάρια shiitake- τα οποία αποδείχτηκαν απίστευτα νόστιμα! Και πού τα βρήκα; Στο bio shop της γειτονιάς! Τα άρπαξα με μεγάλη χαρά όταν τα είδα κι ενώ ήμουν έτοιμη να τρέξω σπίτι να τα μαγειρέψω, ο Χρήστος -ο ιδιοκτήτης- με έβαλε να του περιγράψω την συνταγή που είχα κατά νου- γιατί πάντα συζητάμε για συνταγές. Με κοιτούσε ελαφρώς ζαλισμένος καθώς του περιέγραφα την συνταγή, όχι ότι η συνταγή είχε κάτι περίεργο, απλά εγώ έχω την κακή συνήθεια να μιλώ γρήγορα κι ακατάληπτα.

-Θα την αναρτήσεις;
-Ε, ναι!
-Ευτυχώς!

Φιλετάκια από στήθος κοτόπουλου με μανιτάρια shiitake σε κρεμώδη σάλτσα καπνιστής πάπρικας

Υλικά για 2 άτομα

1 στήθος κοτόπουλου
100 γρ μανιτάρια shiitake
1 μεσαίου μεγέθους κρεμμύδι ψιλοκομμένο
1 σκελίδα σκόρδο ψιλοκομμένη
1+1 κουταλιές αλεύρι
1 κουταλάκι γλυκού πάπρικα καπνιστή
1 1/2 ποτήρι ζωμό κοτόπουλου
2 κουταλιές γιαούρτι στραγγιστό 2%
αλάτι
πιπέρι
ελαιόλαδο

Κόβουμε το στήθος κάθετα σε κομμάτια πάχους 1 εκ. περίπου.

Καθαρίζουμε και κόβουμε τα μανιτάρια σε λεπτές φέτες

Σε ένα μπολ αναμειγνύουμε 1 κουταλιά αλεύρι με λίγο αλάτι, πιπέρι και την πάπρικα. Σε αυτό πανάρουμε τα κομμάτια του κοτόπουλου. Αν τυχόν θέλουμε λίγο αλεύρι ακόμα, προσθέτουμε.

Σε ένα αντικολλητικό τηγάνι ζεσταίνουμε σε μεσαία προς δυνατή φωτιά λίγο ελαιόλαδο. Σε αυτό σοτάρουμε πολύ καλά κι από τις δύο μεριές το κοτόπουλο μέχρι να πάρει ωραίο ρόδινο χρώμα.
Βγάζουμε από το τηγάνι το κρέας. Προσθέτουμε λίγο ελαιόλαδο και σοτάρουμε τα μανιτάρια καλά- μέχρι να πιουν τα υγρά τους. Βγάζουμε από το τηγάνι, χαμηλώνουμε λίγο τη φωτιά, προσθέτουμε λίγο ελαιόλαδο αν χρειάζεται και σοτάρουμε το κρεμμύδι και το σκόρδο. Μόλις μαλακώσει το κρεμμύδι ρίχνουμε το ζωμό και 1 κουταλιά αλεύρι. Ανακατώνουμε ζωηρά για να μην δημιουργηθούν σβόλοι. Αφήνουμε να πάρει βράση και μόλις μειωθεί περίπου στο μισό η σάλτσα επιστρέφουμε στο τηγάνι το κοτόπουλο και τα μανιτάρια.

Εν τω μεταξύ σε ένα μπολ χτυπάμε με ένα κουταλάκι το γιαούρτι για να γίνει πιο κρεμώδες (καλό είναι να το έχουμε βγάλει από το ψυγείο αρκετή ώρα πριν). Ρίχνουμε 1-2 κουταλιές σάλτσα σε αυτό κι ανακατώνουμε. Επαναλαμβάνουμε. Όταν η σάλτσα στο τηγάνι θα έχει πήξει καλά, βγάζουμε από τη φωτιά, ρίχνουμε το γιαούρτι κι ανακατώνουμε μια τελευταία φορά ζωηρά.
Η σάλτσα μας πια θα είναι πηχτή και κρεμώδης.
Ρίχνουμε φρεσκοκομμένο μαϊντανό, ελέγχουμε για αλάτι και πιπέρι και σερβίρουμε μα ζυμαρικά, ρύζι ή πατάτες.

Σημείο Νο.3: Πριν λίγες μέρες έγραψα στο fb κάποια πράγματα μετά από μια βόλτα στο κέντρο.

Με απασχολεί πολύ η όψη του κέντρου της πόλης.  Αυτό που είδα -και δεν ήταν η πρώτη φορά- ήταν απωθητικό κι απογοητευτικό. Δεν ξέρω αν έχετε βρεθεί μπροστά σε παρόμοια κατάσταση τον τελευταίο καιρό. Ποια είναι η γνώμη σας;
Και παρεμπιπτόντως σας αρέσουν οι στοές; Έχετε κάποια αγαπημένη στοά στο κέντρο που την διασχίζετε με την πρώτη ευκαιρία;

Ένα (+) κι ένα (-) από τη σημερινή βόλτα στο κέντρο που κατέληξε στο bar The Trap στο Σύνταγμα.(+) Παρατηρώ με μεγάλη ...
Posted by As crisp as it gets on Sunday, 14 February 2016

Του καλοκαιριού η αρμύρα.

Στις λίγες μέρες που βρέθηκα στη Σίφνο τον Ιούλιο, δεν κατάφερα να συναντηθώ με κάποιος γνωστούς οι οποίοι πάντα με φιλεύουν ένα βάζο γνήσια, άγρια, σιφνέικη κάπαρη. Έτσι γυρίζοντας πίσω στην πόλη άρχισα να ψάχνω από εδώ κι από εκεί για καλή, πάντα άγρια, πραγματική κάπαρη. Βρήκα τελικά στο bio shop της οδού Νίκης στο Σύνταγμα μια καταπληκτική τηνιακή κάπαρη, άγρια ναι ναι (!), μεγάλα μπουμπούκια και φύλλα μέσα στο βάζο κι αρκούντως αλμυρή! Νιώθεις το αεράκι των Κυκλάδων, την αρμύρα του Αιγαίου να πλημμυρίζει το στόμα σου όταν την δαγκώνεις. Τέλεια! Επιτέλους οι σαλάτες θα ξαναζωντάνευαν!

Αλλά δεν την ήθελα μόνο για σαλάτες. Περίμενα πώς και πώς να βρω καλή, γνήσια κάπαρη για να ευχαριστηθώ την σημερινή συνταγή. Είχα κάνει το λάθος και την είχα φτιάξει με κάπαρη χλωμή, σχεδόν βιομηχανική, άνοστη κι άτονη και το φαγητό έχασε σε ένταση και νοστιμιά. Τώρα ήταν η ευκαιρία. Και ναι, ναι, ναι, η επιτυχία ήταν δεδομένη! Το πιάτο απογειώθηκε, το ίδιο κι η απόλαυση!

Παναρισμένο φιλέτο κοτόπουλου σε σάλτσα κάπαρης

Υλικά για 4 άτομα

4 φιλέτα στήθος κοτόπουλο
4 κουταλιές αλεύρι
4 κουταλιές παρμεζάνα τριμμένη
αλάτι-πιπέρι

4 κουταλιές κάπαρη (αν είναι πολύ αλμυρή, την ξαρμυρίζουμε)
1/2 φλιτζάνι ζωμός κοτόπουλου
1/2 φλιτζάνι λευκό κρασί
χυμός από 1 λεμόνι
ελαιόλαδο
λίγο μαϊντανό ψιλοκομμένο

Αναμειγνύουμε σε ένα μπολ το αλεύρι με το τυρί και ρίχνουμε λίγο αλάτι και πιπέρι. Κόβουμε σε λεπτές φέτες οριζοντίως τα στήθη κοτόπουλου. Τις βρέχουμε ελαφρώς και τις πανάρουμε καλά με το μίγμα αλεύρι-τυρί κι από τις δύο πλευρές. Σε ένα αντικολλητικό τηγάνι ζεσταίνουμε καλά λίγο ελαιόλαδο. Τηγανίζουμε καλά το κρέας κια πό τις δύο πλευρές, περίπου 5 λεπτά για κάθε πλευρά. Βάζουμε τις τηγανισμένες φέτες σε ένα πυρέξ και τις κρατάμε ζεστές σε φούρνο προθερμασμένο στους 80-100 βαθμούς.
Στο ίδιο τηγάνι που τηγανίσαμε το κρέας, ρίχνουμε τα υπόλοιπα υλικά, ζωμό, κρασί, κάπαρη και χυμό λεμονιού. Ξύνουμε προσεκτικά (με ξύλινη σπάτουλα) τον πάτο του τηγανιού κι αφήνουμε 5 λεπτά να δέσει η σάλτσα.
Έχουμε σβήσει πια τον φούρνο. Βγάζουμε το πυρέξ, περιχύνουμε τις φέτες κοτόπουλου με τη σάλτσα κια φήνουμε για λίγο στο ζεστό φούρνο, 3-4 λεπτά.
Σερβίρουμε με λίγο μαϊντανό από πάνω.

Κι ένα φρέσκο δροσερό ελληνικό λευκό κρασί για να συνοδέψει αυτό το πολύ νόστιμο πιάτο. Ένα Μοσχοφίλερο είναι ιδανικό!

ΥΓ: Σε αυτήν την φωτογράφιση, από το άγχος μου να προλάβω καλό φως, ξέχασα τον ...μαϊντανό. Γι'αυτό δεν φαίνεται πουθενά ο δόλιος! Μπήκε όμως μετά με το σερβίρισμα!

Γλυκόξινες διαθέσεις

Περισσότερο ξινές αν λάβουμε  υπόψη την προηγούμενη ανάρτηση.

Περισσότερο γλυκές αν λάβουμε υπόψη τη σημερινή συνταγή:

Μπουκιές κοτόπουλο σε σάλτσα με σόγια, μέλι και σουσάμι

Υλικά για 4 άτομα

3 στήθη κοτόπουλο (περίπου 500 γρ συνολικά)
2 σκελίδες σκόρδο ψιλοκομμένες
1 κουταλιά σούπας φρέσκο τζίντζερ τριμμένο
2 κουταλιές σούπας μέλι
2 κουταλιές σούπας σάλτσα σόγιας
2 κουταλιές σούπας ξηρό λευκό κρασί
100 ml ζωμό κότας
1 πρέζα κουρκουμά
λίγο αλεύρι
ελαιόλαδο
αλάτι
πιπέρι
2 κουταλιές σουσάμι
μαϊντανός ψιλοκομμένος



Κόβουμε το κοτόπουλο σε μπουκιές. Σε ένα τηγάνι ζεσταίνουμε λίγο λάδι. Αλατοπιπερώνουμε το κρέας και το περνάμε από το αλεύρι. Τα τηγανίζουμε μέχρι να αποκτήσουν τα κομμάτια ένα όμορφο χρυσαφί χρώμα. Τα βγάζουμε από το τηγάνι.

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 200 βαθμούς

Σε ένα μπολ τοποθετούμε τα υλικά της σάλτσας: Τζίντζερ, σκόρδο, σάλτσα σόγιας, μέλι, κρασί, ζωμό. Ανακατεύουμε μέχρι να διαλυθεί το μέλι.

Βάζουμε το κοτόπουλο σε ένα μικρό ταψί και το σκεπάζουμε με την σάλτσα. Τοποθετούμε στον φούρνο και αφήνουμε να ψηθεί για μισή ώρα περίπου.

Σε ένα τηγάνι ψήνουμε το σουσάμι- μέχρι να αρχίσει να αλλάζει το χρώμα του.

Μόλις ψηθεί το κρέας, το βγάζουμε από το φούρνο, ρίχνουμε το σουσάμι και τον μαϊντανό και σερβίρουμε αμέσως με ρύζι μπασμάτι που θα έχουμε ήδη ετοιμάσει.

Για σούπερ νόστιμο ρύζι Μπασμάτι 

(Τη συνταγή την είχα βρει στο περιοδικό ΕΥ, μακράν το καλύτερο ελληνικό γαστρονομικό περιοδικό που βγήκε ποτέ. Εδώ η συνταγή, μετά από τόσα χρόνια, έχει υποστεί κάποιες αλλαγές)

Για 1 φλιτζάνι ρύζι (~3-4 άτομα):

1 μικρό λευκό κρεμμύδι κομμένο σε λεπτέ φέτες
2 φλιτζάνια ζωμό ζεστό της αρεσκείας σας
5-6 κλωστές σαφράν
λίγα σπόρια κάρδαμο χτυπημένα
1-2 κουταλιές ελαιόλαδο
αλάτι

Σε μια μικρή κατσαρόλα βάζουμε να ζεσταθεί ελαιόλαδο σε χαμηλή φωτιά. Θα πάρει λίγη ώρα αλλά η φωτιά πρέπει να είναι χαμηλά καθόλη τη διάρκεια του μαγειρέματος του ρυζιού. Όταν ζεσταθεί το λάδι, ρίχνουμε το κρεμμύδι και σοτάρουμε μέχρι να μαλακώσει. Ρίχνουμε το ρύζι και το σοτάρουμε κι αυτό -κατά κάποιο τρόπο- μέχρι να γυαλίσουν οι κόκκοι. Ρίχνουμε το σαφρά, το κάρδαμο, το ζωμό, ανακατώνουμε και σκεπάζουμε. Αφήνουμε το ρύζι να σιγοβράσει για 20 λεπτά περίπου. Πότε πότε ανακατώνουμε απαλά με ξύλινη κουτάλα. Μόλις βράσι δοκιμάζουμε για αλάτι (μπορεί να έχει ήδη ο ζωμός μας) και διορθώνουμε. Σκεπάζουμε με μια ελαφρώς νωπή πετσέτα κι από πάνω με το καπάκι για 5-10 λεπτά. Σερβίρουμε με τη σάλτσα που έχουμε ετοιμάσει.

Χαμένοι στα #Hashtag

Οι δέκα -περίπου- προηγούμενες μέρες κύλησαν κάπως περίεργα. Δεν ήμουν ο συνηθισμένος μου εαυτός. Τη μια λειτουργούσα σχεδόν στα όρια της υστερικής νεύρωσης, ξεσπούσα εύκολα κι αναίτια, την άλλη έπεφτα σε περιόδους απομόνωσης, μακράς σιωπής κι απραξίας, αναστέναζα βαριά κι έπιανα το κεφάλι με αγωνία περισσή. Η αιτία ήταν μία: Eurogroup!

Όλες αυτές τις μέρες καθόμουν μπροστά στον υπολογιστή, έχοντας μόνιμα ανοιγμένη τη σελίδα του twitter και στην αναζήτηση το ένα και μοναδικό hashtag : #Eurogroup. Τα tweets έπεφταν σαν το χαλάζι και  η διάθεση μου τα ακολουθούσε θυμίζοντας τον δείκτη του Χρηματιστηρίου Αθηνών. Ακύρωσα ραντεβού για καφέ και shopping, οι γονείς μου έκλεισαν το τηλέφωνο στα μούτρα μετά από δεκάλεπτο Eurogroup-ικό παραλήρημα μου, έπαψα να έχω διάθεση για μαγείρεμα -μόνο τα τυπικά και γνωστά-, ακύρωσα την ανάρτηση που είχα ετοιμάσει προς τιμήν του αγίου του έρωτα (μεγάλη η χάρη του), σε άλλο ανάλογο παραλήρημα όπου ούρλιαζα ότι θέλω να μιλήσω στον Υπουργό Οικονομίας, καλός  φίλος μου εμπιστεύτηκε ότι τον γνώριζε προσωπικά και, "θες Crispy το τηλέφωνό του" και ναι ομολογώ ότι μπήκα στον πειρασμό. Ήρθε η Παρασκευή, το εξτραορντινέρι Γιουρογκρουπ έγινε, κράτησε όλη μέρα, η αγωνία κορυφώθηκε, αποφάσεις πάρθηκαν , ο καθένας τις ερμήνευσε όπως ήθελε, ήρθε το Σάββατο, οι ερμηνείες συνέχισαν να δίνουν και να παίρνουν, αλλά από την άλλη σαν να άρχισα να συνέρχομαι, κι εκεί κάπου, μεσημέρι πια, θυμήθηκα ότι φίλος που αυτόν τον καιρό βρίσκεται στο Εδιμβούργο, μου είχε στείλει προ ημερών στο inbox ισπανική συνταγή! Γεια σου Ευρώπη! Κι έτσι πιάσαμε, επιτέλους, πάλι τις κατσαρόλες και τις κουτάλες.

Μεθυσμένο κοτόπουλο

(Κοτόπουλο με πατάτες μαγειρεμένο στην κατσαρόλα με μπύρα)

 Υλικά για 4 άτομα

1 κοτόπουλο κομμένο στα τέσσερα
2 κρεμμύδια ψιλοκομμένα
2 καρότα κομμένα σε μικρούς κύβους
4 μεγαλούτσικες πατάτες
2 μπουκάλια μπύρα των 330 ml (Η μπύρα να είναι καλής ποιότητας κι αρωματική*)
ελαιόλαδο
λίγο αλεύρι
αλάτι
πιπέρι

Σε ένα τηγάνι ζεσταίνουμε λίγο ελαιόλαδο. Αλευρώνουμε τα κομμάτια κοτόπουλου και τα τηγανίζουμε καλά, μέχρι να ροδίσουν. Σε μια κατσαρόλα ζεσταίνουμε λίγο ελαιόλαδο και σοτάρουμε σε αυτό το κρεμμύδι. Προσθέτουμε το κρέας, το καρότο, την μπύρα και σκεπάζουμε. Αφήνουμε το φαγητό να βράσει σε μέτρια φωτιά για 20 λεπτά τουλάχιστον.

Εν τω μεταξύ, πλένουμε, καθαρίζουμε και κόβουμε τις πατάτες σε μεγάλους κύβους (περίπου 2 εκ μήκος, "το χάρακα, το χάρακα",  θυμηθείτε ότι "στις λεπτομέρειες κρύβεται ο διάβολος", πόσες φορές ακούσαμε αυτήν την φράση τις τελευταίες μέρες.)

Μετά από 20-30 λεπτά προσθέτουμε και τις πατάτες, σκεπάζουμε κι αφήνουμε το φαγητό να σιγοβράσει μέχρι να μαλακώσουν οι πατάτες. Σε αυτή τη φάση κι ενώ το φαγητό έχει ακόμα υγρά, τελειώνουμε το μαγείρεμα έχοντας ανοιχτό το καπάκι- έτσι θα εξατμιστεί και το υπόλοιπο αλκοόλ (το αλκοόλ αν δεν εξατμιστεί πλήρως αφήνει μια ελαφριά πικράδα). Στο τέλος δοκιμάζουμε και βάζουμε όσο αλάτι χρειάζεται. Συμπληρώνουμε με φρεκοτριμμένο πιπέρι.

*Χρησιμοποίησα McFarland γιατί αυτή έτυχε να έχω στο σπίτι. Τον τελευταίο καιρό κυκλοφορούν αρκετές ελληνικές μπύρες, μικρής παραγωγής κι εξαιρετικής ποιότητας. Κάποιες από αυτές είναι έντονα αρωματικές, ιδανικές για το συγκεκριμένο πιάτο.

Cheers! Μέχρι το επόμενο Eurogroup!

Όλα σε μία!

Όλα αυτά τα χρόνια στο blogging έχω παρατηρήσει ότι οι Αμερικανοί ΄συνάδελφοι’ αντιδρούν υπερβολικά όταν εισάγεται μια νέα διατροφική μόδα. Τι άκρατος ενθουσιασμός που επικρατεί, τι εμμονή, τι υστερία! Τη μια είχαμε αυτό το περίφημο φυλλώδες λαχανικό, το kale, το έβλεπες παντού, κάθε δεύτερη ανάρτηση είχε kale. Προ καιρού όταν κυκλοφόρησε η είδηση ότι θα υπήρχε έλλειψη kale, έπεσε πανικός! Από την άλλη, οι Αμερικανοί hipster food bloggers  έφαγαν όλα τα αποθέματα της γης σε quinoa! Επισκεπτόσουν ανάλογο blog κι είχες 90% πιθανότητα να πέσεις σε συνταγή με το συγκεκριμένο δημητριακό!  Μετά είναι οι εμμονές τους με διάφορα σκεύη, και νάσου στη μόδα το slow cooker, να και το dutch oven από την άλλη. Και τέλος έχουν τις μόδες στον τρόπο μαγειρέματος. Τελευταία γέμισαν τα blog τους με συνταγές για ζυμαρικά του στυλ all-in-one-pot.

Θυμάσαι εκείνη την εποχή που ρωτούσες τη μαμά σου τι θα μαγειρέψει και σου απαντούσε ‘αρνάκι κοκκινιστό με σπαγγέτι «μπλουμ»’ ή ‘κοτόπουλο με χυλοπίτες «μπλουμ»’ ; Ε λοιπόν, ένα τέτοιο «μπλουμ» είναι και οι συνταγές all-in-one-pot!

Ο συγκεκριμένος τρόπος μαγειρέματος έχει ένα βασικό πλεονέκτημα. Χρησιμοποιείς μόνο μία κατσαρόλα! Που σημαίνει 1) Οικονομία στο ρεύμα (Γεια σου ΔΕΗ!) 2) Λιγότερη λάντζα (Οποία χαρά!)

Είναι ο ωραιότερος τρόπος για να μαγειρέψει κανείς ζυμαρικά, μιας και αυτά γίνονται ακόμα πιο νόστιμα αφού βράζουν σε σάλτσα. Από την άλλη θέλουν τρόπο και προσοχή για να γίνουν όλα al dente! Πάμε να δούμε πώς!

All-in-one-pot λιγκουίνι με κοτόπουλο σε σάλτσα με μείγμα μπαχαρικών Cajun

Υλικά για 2 άτομα

170 γρ λιγκουίνι

1 στήθος κοτόπουλο κομμένο σε μικρές μπουκιές

2 σκελίδες σκόρδο κομμένες στη μέση

1 ½ φλιτζάνια ζωμός κοτόπουλου (ζεστό)

½ φλιτζάνι γάλα πλήρες

ελαιόλαδο

1 κουταλάκι του γλυκού μείγμα μπαχαρικών Cajun *

Σε μια κατσαρόλα μεσαίου διαμέτρου ζεσταίνουμε λίγο λάδι (φωτιά μεσαίας έντασης). Ρίχνουμε το σκόρδο και σοτάρουμε για λίγο. Ρίχνουμε το κοτόπουλο συνεχίζοντας το σοτάρισμα. Βγάζουμε το σκόρδο και προσθέτουμε το μείγμα μπαχαρικών. Συνεχίζουμε το σοτάρισμα ανακατώνοντας και τρίβοντας τον πάτο της κατσαρόλας με την κουτάλα (εκεί βρίσκεται όλη η νοστιμιά). Μετά από 5 λεπτά ρίχνουμε το ζωμό και το γάλα.  Περιμένουμε να πάρει βράση και ρίχνουμε το ζυμαρικό κομμένο στα δύο. Χαμηλώνουμε ένα βαθμό τη φωτιά, κι αφήνουμε το ζυμαρικό να βράσει, ανακατώνοντας κάθε 2-3 λεπτά γιατί υπάρχει κίνδυνος να κολλήσει. Μετά από 10 λεπτά το ζυμαρικό θα έχει βράσει τέλεια κι η σάλτσα θα είναι υπέροχα κρεμώδης!

Θέλει λίγη τέχνη κι εμπειρία ο συγκεκριμένος τρόπος μαγειρέματος. Όσοι δεν έχουν εξοικειωθεί μπορούν να είναι προσεκτικοί όταν χρησιμοποιούν τον ζωμό. Να έχουν έξτρα ποσότητα εύκαιρη σε περίπτωση που χρειαστεί. Το πόσο ζωμό χρειαζόμαστε εξαρτάται πάντα από την ποσότητα και το είδος του ζυμαρικού. Στη σημερινή συνταγή οι ανάλογες ποσότητες είναι ιδανικές.

Αν θέλετε να το φτιάξετε για περισσότερο από δύο άτομα, θα πολλαπλασιάσετε ανάλογα τις ποσότητες και θα χρησιμοποιήσετε μεγαλύτερη κατσαρόλα.

*Πώς φτιάχνουμε μείγμα μπαχαρικών Cajun

Απ’ό,τι διάβασα είναι καναδικό μείγμα. Έψαξα σε καναδέζικα site και το καθένα έδινε τη δική του εκδοχή. Προτίμησα αυτή που παραθέτω (και καλά έκανα!)

Θα χρειαστούμε:

2 κουταλάκια του γλυκού πάπρικα (εγώ χρησιμοποίησα καπνιστή)

2 κουταλάκια του γλυκού κύμινο

2 κουταλάκια του γλυκού κόλιανδρο

1/2 κουταλάκι του γλυκού φρεσκοτριμμένο μαύρο πιπέρι

1/4 κουταλάκι του γλυκού αλάτι
1 κουταλάκι του γλυκού ρίγανη
1/4 κουταλάκι πιπέρι cayenne

Ανακατεύουμε πολύ καλά όλα τα υλικά! Από το μείγμα που θα προκύψει χρησιμοποιούμε στην συνταγή μόνο ένα κουταλάκι του γλυκού. (Μην πάτε και το χρησιμοποιήσετε όλο κι έχουμε τρεχάματα!!! Και ποιος σας ακούει μετά!!!)

ΥΓ: Μιας κι ανέφερα το περίφημο kale,  να σας πω ότι ο Mark Bittman των NYT δήλωσε προχθές  ότι  «Pumpkin is the new kale» ! Το αναφέρω σε περίπτωση που αναρωτιέστε γιατί το 99% των συνταγών έχει κολοκύθα. Και καλά είναι της εποχής, ήρθε και το Halloween!



Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα Hit&Run

Η μπίρα στον Αρκτικό κύκλο.

Προχθές σε καφέ-μπαρ της πλατείας Καρύτση παρήγγειλα μπίρα. Η μπίρα (τύπου ale) ήρθε με ποτήρι (για lager) άλλης εταιρίας . Θα μου πεις «λεπτομέρειες». Θα σου πω «έκανα τα στραβά μάτια». Εκεί που δεν μπόρεσα να κάνω τα στραβά μάτια ήταν στο γεγονός ότι το ποτήρι  ήταν παγωμένο.  Εδώ αναπόφευκτα ζει κανείς δύο δράματα: 1) Το ποτήρι αρχίζει να ιδρώνει και παντού στάζουν νερά. 2) Το χειρότερο: Δεν  θα μπορέσει  να απολαύσει την μπίρα του στη σωστή θερμοκρασία.

Θυμήθηκα ένα περιστατικό λίγο καιρό πριν, σε άλλο καφέ-μπαρ λίγο πιο κάτω από την Καρύτση.  Πελάτης παρήγγειλε μπίρα και του την έφεραν μαζί με ένα παγωμένο ποτήρι. Ο πελάτης ζήτησε ποτήρι σε...θερμοκρασία δωματίου, φευ, δεν υπήρχε, όλα τα ποτήρια έβγαιναν από τον καταψύκτη! Η σερβιτόρα τότε, του ζήτησε να περιμένει λίγο να ξεπαγώσει. Το ποτήρι!

Τέλος, σε ταβέρνα το καλοκαίρι, η μπίρα ήταν τόσο παγωμένη που είχε αρχίσει η δύστυχη να κρυσταλλώνεται, είχε περάσει πια από την υγρή κατάσταση στη ...στερεή!

Δεν ξέρω γιατί επιμένουμε ως λαός στην παγωμένη μπίρα και στο παγωμένο ποτήρι αλλά όπως διάβασα πρόσφατα σε μια ιστοσελίδα, σερβίρεις  στους 0-4 βαθμούς «any beer you don’t actually want to taste».

Παρεμπιπτόντως την μπίρα τη χρησιμοποιούμε και στο φαγητό. Και κάνει πολύ ωραίες σάλτσες παρακαλώ! Ιδιαίτερα αν είναι αρωματική. Όπως την pale ale που χρησιμοποιήσαμε στη συνταγή που ακολουθεί. Και που την χρησιμοποιήσαμε –εκτάκτως- σε θερμοκρασία δωματίου. Ό,τι έμεινε στο μπουκάλι, το κρυώσαμε –όσο έπρεπε, το τονίζω-και το απολαύσαμε- πάντα στη σωστή θερμοκρασία!

Μπουτάκια κοτόπουλου σε σάλτσα με μπίρα τύπου pale ale κι ελιές

Υλικά για 4 άτομα:

8 μπουτάκια κοτόπουλου

1 μεγάλο λευκό κρεμμύδι ψιλοκομμένο

1 σκελίδα σκόρδο ψιλοκομμένη

1 ματσάκι δεντρολίβανο

60 γρ ελιές Καλαμών ψιλοκομμένες

200 ml μπίρα τύπου Pale Ale

1 κουταλάκι του γλυκού ρίγανη

ελαιόλαδο

αλάτι

πιπέρι

Σε μια κατσαρόλα ζεσταίνουμε λίγο ελαιόλαδο (6 κουταλιές περίπου) σε μέτρια φωτιά. Βάζουμε το κρέας να σοταριστεί καλά. Προσθέτουμε το κρεμμύδι, το σκόρδο και το δεντρολίβανο και συνεχίζουμε το σοτάρισμα μέχρι να μαλακώσει το κρεμμύδι. Αλατοπιπερώνουμε. Ρίχνουμε την μπίρα και σκεπάζουμε την κατσαρόλα. Αφήνουμε να μαγειρευτεί σε χαμηλή προς μέτρια φωτιά για 20 λεπτά.

 Μετά τα 20 λεπτά προσθέτουμε τις ελιές και μαγειρεύουμε για 15 λεπτά περίπου ακόμα. Βγάζουμε από τη φωτιά ρίχνουμε τη ρίγανη κι ανακατώνουμε ελαφρώς.

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα Hit&Run 

Ζύγισε με.

Πριν λίγες μέρες έφτασε στα χέρια μου το νέο βιβλίο του David Lebovitz, My Paris Kitchen: Recipes and Stories. Ο David Lebovitz ανήκει στο Top 5 των food bloggers παγκοσμίως. Ήταν για  χρόνια pastry chef στο San Francisco, όμως τα βρόντηξε όλα μια μέρα και πήγε να ζήσει στο Παρίσι.

Μετά από 10 χρόνια στην Πόλη του Φωτός έγραψε αυτό το βιβλίο όπου αποτυπώνονται γλαφυρά οι εμπειρίες του, ως ένας τυπικός Αμερικανός στο Παρίσι, και φυσικά παραθέτει πολλές αγαπημένες του παριζιάνικες -κι όχι μόνο- συνταγές. Είχα ξεκινήσει  να το ξεφυλλίζω και σε κάποια φάση στάθηκα σε μια συγκεκριμένη αναφορά του στο πόσο διαφορετικά αντιλαμβάνονται οι Αμερικανοί την συγγραφή μιας συνταγής σε σχέση με τους Γάλλους. Έδινε ένα παράδειγμα. Στην αμερικάνικη εκδοχή η συνταγή είναι μια γεμάτη παράγραφος, όπου όλα περιγράφονται με την παραμικρή λεπτομέρεια κι όλα ζυγίζονται με ακρίβεια γραμμαρίου, αντίθετα η γαλλική εκδοχή είναι όλη κι όλη...μια σειρά! Στο τέλος γράφει, αναφερόμενος πάντα στη γαλλική εκδοχή-το παραθέτω αυτολεξεί : The word tasse (=φλιτζάνι στα Γαλλικά), would refer to a coffee cup full, a rather imprecise measure that would send most bakers into fits. Εκείνη τη στιγμή ήρθε σχόλιο του Κλεομένη (Slow Chefs) στην προηγούμενη ανάρτηση όπου σχολιάζει ...και καταδικάζει :-) τη χρήση φλιτζανιού ως μονάδα μέτρησης στις συνταγές!

Είναι πολλοί που δυσανασχετούν όταν βλέπουν τον όρο "φλιτζάνι" σε μια συνταγή- παλιότερα δυσανασχετούσα κι εγώ. Ζυγίζοντας με φλιτζάνι όλα γίνονται σχετικά, θολά, ακανόνιστα κι η σχετικότητα πολλούς δυσαρεστεί, γιατί υπολείπεται ακρίβειας. Τι σημαίνει φλιτζάνι; Ποιο φλιτζάνι; Μα όλα τα φλιτζάνια δεν είναι ίδια! Μα ηρεμήστε. Όταν βλέπετε στη συνταγή "φλιτζάνι", απλά να ξέρετε ότι αναφέρεται σε κλασικό φλιτζάνι καφέ φίλτρου (ούτε εσπρέσο, ούτε ελληνικού) που πάνω κάτω αντιστοιχεί σε 250 ml. Αν όλα τα υλικά σε μία συνταγή ζυγίζονται σε φλιτζάνι, τότε χρησιμοποιούμε προφανώς το ίδιο. Δεν αλλάζουμε φλιτζάνια κατά τη διάρκεια της εκτέλεσης μιας συνταγής. 

Παλιότερα, όταν ρωτούσα τη μητέρα μου λεπτομέρειες μιας συνταγής, όπως για παράδειγμα "Πόσο αλεύρι να βάλω;", η απάντηση της ήταν -κι είναι ακόμα- η πεμπτουσία της ανακρίβειας: "Ε, ξέρεις τώρα, θα το δεις με το μάτι". Το μάτι εκτός από πρόσωπα ζυγίζει και αλεύρι! Και ζάχαρη και γάλα. 

Ο Lebovitz λίγο πιο κάτω αναφέρει ότι οι Γάλλοι φίλοι του τον μαλώνουν όταν τον βλέπουν να κρατά μανιακά σημειώσεις όσο αυτοί μαγειρεύουν. Τον παροτρύνουν να χαλαρώσει, να αφήσει το χαρτί και να προτιμά να μαγειρεύει "au pif" , δηλαδή με τη μύτη. 

Μύτη από τη μια, μάτια από την άλλη, τελικά η μαγειρική είναι περισσότερο θέμα αισθήσεων παρά ...αριθμητικής;

Έχω σήμερα μια συνταγή από το συγκεκριμένο βιβλίο. Είναι το κλασικό γαλλικό πιάτο hachis parmentier αλλά με κοτόπουλο. O Lebovitz έχει δώσει τη δική του εκδοχή αντικαθιστώντας το βοδινό με κοτόπουλο. Πάρα πολύ ωραίο φαγητό, αναντίρρητα σούπερ νόστιμο, ένα comfort food στα καλύτερα του. 

Hachis parmentier με κοτόπουλο

(συνταγή -ελαφρώς αλλαγμένη- από το νέο βιβλίο του David Lebovitz: My Paris Kitchen)

Υλικά για 3-4 άτομα

Για το κοτόπουλο:

300 γρ κοτόπουλο ήδη μαγειρεμένο και κομμένο σε μικρά -πολύ μικρά, εξ ου και ο όρος hachis- κομμάτια. Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε κοτόπουλο που σας έχει μείνει από κάποιο άλλο φαγητό πχ ψητό στο φούρνο.

2 φλιτζάνια (Α, να τα μας και τα φλιτζάνια!) ζωμό κοτόπουλου

1 καρότο καθαρισμένο και κομμένο σε μικρά κυβάκια

1 κλαράκι σέλινο ψιλοκομμένο

1 μέτριο άσπρο κρεμμύδι ψιλοκομμένο

λίγο λευκό κρασί (2 κουταλιές)

2/3 φλιτζάνι κατεψυγμένο αρακά (ή φρέσκο)

λίγο φρεσκοκομμένο μαϊντανό

αλάτι

πιπέρι

λίγο αλεύρι (3 κουταλιές κοφτές)

ελαιόλαδο (3-4 κουταλιές)

Για τον πουρέ:

600 γρ πατάτες καθαρισμένες και κομμένες

3 κουταλιές βούτυρο σε θερμοκρασία δωματίου

2 κρόκοι αυγών

αλάτι

πιπέρι

μοσχοκάρυδο

Σε ένα κατσαρολάκι ζεσταίνουμε το ζωμό. Ρίχνουμε σε αυτό καρότα, αρακά, σέλινο και κρεμμύδι. Μαγειρεύουμε για 10 λεπτά περίπου. 

Σε ένα βαθύ τηγάνι ζεσταίνουμε λίγο λάδι. Ρίχνουμε το αλεύρι κι ανακατώνουμε ζωηρά για 1-2 λεπτά. Ρίχνουμε μια κουτάλα ζωμό κι ανακατεύουμε για να μην σβολιάσει. Ρίχνουμε σιγά σιγά τον υπόλοιπο ζωμό. Μαγειρεύουμε μέχρι να πήξει. Τότε προσθέτουμε το κρασί. Αφήνουμε για μισό λεπτό ακόμα και βγάζουμε από τη φωτιά. Προσθέτουμε το κοτόπουλο και τον μαϊντανό, αλάτι και πιπέρι. Ρίχνουμε σε ένα πυρέξ (πχ για την συγκεκριμένη ποσότητα να είναι διαστάσεων 20x20 cm περίπου)

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς.

Σε μια κατσαρόλα βράζουμε νερό ελαφρώς αλατισμένο. Ρίχνουμε τις κομμένες πατάτες και μαγειρεύουμε μέχρι να μαλακώσουν. Τις στραγγίζουμε καλά. Τις μεταφέρουμε πάλι πίσω στην κατσαρόλα και τις αφήνουμε για λίγο πάνω στο ζεστό μάτι να στεγνώσουν τελείως. Τις λιώνουμε. Ρίχνουμε το βούτυρο, λίγο αλάτι και συνεχίζουμε το λιώσιμο. Προσθέτουμε τους κρόκους, πιπέρι και μοσχοκάρυδο κι ανακατεύουμε καλά.

Απλώνουμε τον πουρέ πάνω στο κοτόπουλο και ψήνουμε για μισή ώρα περίπου, μέχρι ο πουρές να αποκτήσει όμορφο καφέ-χρυσαφί χρώμα.

Προεκλογική περίοδος

Η προεκλογική περίοδος βρίσκεται στο αποκορύφωμα της. Ένα έχω να πω: Οι εκλογές δεν είναι αυτό που ήταν κάποτε. Θυμάμαι παλιότερα υπήρχε πολύ πάθος, σε σημείο οι οικογένειες να χωρίζονται σε αντίπαλα στρατόπεδα και να μη μιλούν, οι μεν στους δε, τουλάχιστον για 40 μέρες πριν την αποφράδα μέρα! Ωραίες εποχές! Τα καφενεία, τα μπακάλικα, τα χασάπικα κλπ δέχονταν για πελάτες μόνο ψηφοφόρους της αγαπημένης τους παράταξης. Όλοι ήξεραν τι ψήφιζαν οι υπόλοιποι. Η ημέρα των εκλογών ήταν πάντα σαν εθνική γιορτή. Θυμάμαι τους γονείς μου να φορούν τα καλά τους, να πιάνονται αγκαζέ και να πηγαίνουν όλο καμάρι στο εκλογικό κέντρο. Εγώ έπιανα αγκαζέ τη φίλη μου και πηγαίναμε κι εμείς στο εκλογικό κέντρο, όχι να ψηφίσουμε- ήμασταν ακόμα "τσούπρες" τότε !- αλλά να χαζέψουμε τα στρατιωτάκια που περιφρουρούσαν το κέντρο- τότε έστελναν στρατιωτάκια. Μετά παίρναμε σβάρνα κι άλλα εκλογικά κέντρα για να δούμε πού ήταν οι ομορφότεροι. Το βράδυ πια στηνόμασταν οικογενειακώς στην τηλεόραση, ερχόταν κι η θεία από δίπλα και το ξενυχτούσαμε ευλαβικά. Ακόμα και τα παιδιά, μιας και την επόμενη δεν είχαμε σχολείο. Κοιτούσαμε με αγωνία την οθόνη, ακούγαμε προσεκτικά τους σχολιασμούς των μεγάλων, τέλος συμμετείχαμε στη χαρά ή την απογοήτευση τους. Την άλλη μέρα - την παράλλη μάλλον- όλα γυρνούσαν στον κανονικό τους ρυθμό.

Τώρα πια τα πράγματα έχουν αλλάξει δραστικά. Το μόνο ενδιαφέρον των εκλογών είναι ποιος πολιτικός θα πει την μεγαλύτερη κοτσάνα, να γελάσει λίγο το χειλάκι μας. Κι ακούσαμε ουκ ολίγες τις τελευταίες μέρες, όμως το βραβείο κερδίζει ομόφωνα Θεσσαλός πολιτικός που δήλωσε το εξής: "Θα διώξουμε το Μνημόνιο όπως ο Οδυσσέας τους μνηστήρες της Κλεοπάτρας".

Εκεί που ήμουν απελπισμένη, εντάξει κι οι κοτσάνες έχουν τα όρια τους, είπα να το ρίξω στην αναζήτηση ενδιαφέρουσων συνταγών μπας και ξεχαστώ - έχετε υπόψη ότι εμείς οι food bloggers όταν είμαστε κομμάτια ψυχολογικά (ε όσο να'ναι κατέρρευσα όταν έμαθα ότι ο Οδυσσέας τα είχε και με την Κλεοπάτρα!) ψάχνουμε εμμονικά για συνταγές στο ίντερνετ. Έπεσα πάνω στην συνταγή που ακολουθεί, της άλλαξα λίγο τα φώτα (όπως ο Οδυσσέας της Κλεοπάτρας) και προέκυψε μάλλον το ωραιότερο πιάτο που έφτιαξα φέτος την άνοιξη!

Κοτόπουλο με σπαράγγια σε λεμονάτη σάλτσα με άνηθο

Υλικά για 2 άτομα

2 φιλέτα από στήθος κοτόπουλου
1 ματσάκι σπαράγγια ήμερα
χυμό & ξύσμα ενός λεμονιού
1 κουτάλι σούπας ψιλοκομμένο άνηθο
1 ποτήρι (τουλάχιστον) ζωμό κότας (ζεστό)
2 σκελίδες σκόρδο κομμένες στη μέση
αλάτι
πιπέρι
αλεύρι
ελαιόλαδο

Βάζουμε τα φιλέτα κοτόπουλου ανάμεσα σε φύλλα λαδόκολλας και πιέζουμε με κάτι βαρύ έτσι ώστε να λεπτύνουν λίγο. Καθαρίζουμε τα σπαράγγια και τα κόβουμε σε κομμάτια 2 εκατοστών περίπου. Αν είναι αρκετά χοντρά, τα κόβουμε και κάθετα στη μέση.
Ανακατεύουμε σε ένα ρηχό πιάτο λίγο αλεύρι με λίγο αλάτι και πιπέρι. Στεγνώνουμε τα φιλέτα και τα αλευρώνουμε. Τα τινάζουμε για να φύγει το επιπλέον αλέυρι. Σε ένα αντικολλητικό τηγάνι, ζεσταίνουμε λίγο λάδι σε μέτρια φωτιά. Σε αυτό θα σοτάρουμε τα φιλέτα μέχρι να πάρουν χρώμα. Τα βγάζουμε από το τηγάνι. Ρίχνουμε επιπλέον λίγο ελαιόλαδο στο τηγάνι (2-3 κουταλιές) και σε αυτό σοτάρουμε το σκόρδο. Μόλις σοταριστεί ρίχνουμε το ξίσμα και το ζωμό. Μόλις πάρει βράση, τοποθετούμε στο τηγάνι τα φιλέτα και τα σπαράγγια. Σκεπάζουμε χαμηλώνοντας λίγο τη φωτιά. Μαγειρεύουμε για 20-30 λεπτά, εξαρτάται από το πάχος των φιλέτων. Πότε πότε ρίχνουμε μια ματιά να δούμε μήπως το φαγητό χρειάζεται λίγο ζωμό ακόμα. Προς το τέλος η σάλτσα θα έχει πήξει λίγο. Εν τω μεταξύ σε ένα μπολάκι χτυπάμε καλά το χυμό λεμονιού με τον άνηθο και λίγο ελαιόλαδο (2 κουταλιές). Το προσθέτουμε στο φαγητό, ανακατεύουμε κουνώντας το τηγάνι πιάνοντας το από το χερούλι του κι αφήνουμε 1-2 λεπτά ακόμα πάνω στο μάτι. Σερβίρουμε αμέσως με ένα ωραίο ελληνικό Chardonnay (πχ Παπαϊωάννου 2013)

Παραλειπόμενα της Πρωτοχρονιάς #2

Η σημερινή μέρα σηματοδοτεί το τέλος της εορταστικής περιόδου! Ξεστολίσματα για τους μεγάλους, άνοιγμα σχολικών βιβλίων για τους μικρούς, πικρή ιστορία η επιστροφή στη ρουτίνα μετά από ένα ξέφρενο γλέντι που κράτησε τουλάχιστον ένα 10ήμερο. Ή μια εβδομάδα. Ή δυο μέρες. Ή μισή μέρα.  Νύχτα μάλλον. Πριν 5 χρόνια. Στη δική μου περίπτωση!

Κατά τ' άλλα οι μέρες κύλησαν ήσυχα, με άφθονο διάβασμα, αγαπημένες ταινίες, βόλτες στο κέντρο, καλό φαγητό κι αρκετές ώρες στην κουζίνα. Το τελευταίο δεν ήταν στις προθέσεις μου, η αρχική ιδέα ήταν να τεμπελιάσω λίγο τις ημέρες των γιορτών- "Και το ομολογείς, Crispy", "Ω, ναι...". Αλλά όχι μόνο δεν τη γλίτωσα, έφτασα στο σημείο να ψήσω δυο φορές μελομακάρονα! Εκτός από τα κλασικά, προέκυψαν και πιάτα ή επιδόρπια που έφτιαξα για πρώτη φορά (βλέπε τις δύο προηγούμενες αναρτήσεις), ανάμεσα στα οποία και το σημερινό- το οποίο σέρβιρα την επομένη της Πρωτοχρονιάς- και το οποίο βρήκα στο αμερικάνικο saveur.

Κοτόπουλο ψημένο σε λευκό κρασί και μουστάρδα με ολόκληρους σπόρους

(από το περιοδικό Saveur)

Υλικά για 4 άτομα

1 κοτόπουλο κομμένο στα 4
1 μεγάλο κρεμμύδι κομμένο σε λεπτές φέτες
2 σκελίδες σκόρδο κομμένες στα δύο
1/2 φλιτζάνι λευκό κρασί (ξηρό)
1 φλιτζάνι ζωμό κότας
4 κουταλιές μουστάρδα με ολόκληρους σπόρους
λίγο φρέσκο θυμάρι
ελαιόλαδο
αλάτι
πιπέρι

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς. Αλατοπιπερώνουμε τα κομμάτια του κοτόπουλου. Σε ένα τηγάνι ζεσταίνουμε λίγο λάδι και σε αυτό σοτάρουμε καλά το κρέας από όλες τις πλευρές, μέχρι να πάρει ωραίο χρυσαφί-καφές χρώμα. Αν το τηγάνι δεν είναι τόσο μεγάλο που να χωρά όλο το κρέας μεμιάς, τότε σοτάρουμε ανά δύο.
Βγάζουμε το σοταρισμένο κρέας και το τοποθετούμε σε ένα ταψί. Στο ίδιο λάδι σοτάρουμε το σκόρδο με το κρεμμύδι για μερικά λεπτά. Προσοχή , δεν αφήνουμε το κρεμμύδι να μαυρίσει. Προσθέτουμε το κρασί, ζωμό, μουστάρδα και θυμάρι. Ανακατώνουμε και περιμένουμε να πάρει μια βράση. Ρίχνουμε τη σάλτσα στο ταψί πάνω από το κοτόπουλο. Σκεπάζουμε το ταψί με αλουμινόχαρτο και το σφίγγουμε γύρω γύρω στο χείλος του ταψιού. Τοποθετούμε το ταψί στο φούρνο κι αφήνουμε να ψηθεί για μία ώρα.
Όταν ψηθεί, ξεσκεπάζουμε το ταψί και βάζουμε το κοτόπουλο (μόνο το κοτόπουλο κι όχι τη σάλτσα) σε μια πιατέλα. Το κρατάμε ζεστό. Τη σάλτσα την βάζουμε σε μια μικρή κατσαρόλα και την βράζουμε μέχρι να πήξει αρκετά. Όταν είναι έτοιμη, περιχύνουμε με αυτήν το κοτόπουλο.

*

Σημείωση: Άλλαξα ορισμένα πράγματα ως προς τη χρήση σκευών αφού δεν διαθέτω σκεύος με καπάκι που να μπαίνει στον φούρνο! Σόρι κιόλας, αλλά η μικρή μου κουζίνα δεν χωρά καλά καλά ούτε εμένα! Πόσο μάλλον μια τεράστια συλλογή ποικίλων σκευών.

*

Επίσης: Η συνταγή απαιτεί 2 κουταλιές ελαιόλαδο. 2...Μάλιστα.... Κοτζάμ κοτόπουλο κι ένα τεράστιο κρόμμυον θα σοταριστούν σε 2 κουταλιές ελαιόλαδο. "I don't think so, dear", που λένε και στο χωριό μου.

*

Την Παρασκευή να είστε όλοι εδώ. Διότι θα πάμε ταξίδι μακρινό.... Για πρωινό!