The Bear (ή "Η αρκούδα που τρελαινόταν για σκόρδο")

 

The Bear είναι μία μίνι τηλεοπτική σειρά αμερικάνικης παραγωγής, που παίχτηκε πρόσφατα, κι η οποία κατά την ταπεινή γνώμη της υποφαινόμενης είναι ό,τι καλύτερο έχει παιχτεί στην μικρή οθόνη (ή εκείνη του υπολογιστή) το 2022. Πρόκειται για σειρά 8 επεισοδίων, περίπου μισής ώρας το καθένα, και το στόρι έχει ως εξής: Βρισκόμαστε σε συνοικιακό diner στο Σικάγο, όπου ο Κάρμιν έχει μόλις κληρονομήσει το εστιατόριο του αποθανόντος αδερφού του και μαζί με αυτό  όλα τα προβλήματα που άφησε πισω του ο αυτόχειρας μακαρίτης. Ο Κάρμιν εγκατέλειψε καριέρα ως μέγας και τρανός σεφ για να αφοσιωθεί σε αυτό το μικρό εστιατόριο του οποίου η σπεσιαλιτέ είναι βασικα beef sandwiches. Μέσα στην κουζίνα γνωρίζουμε το προσωπικό, ζούμε τα άγχη, την ένταση , τις συγκρούσεις, τον πανικό, τις απογοητεύσεις, τα ξεσπάσματα, την κούραση που βιώνουν καθημερινά ενώ μαγειρεύουν, δοκιμάζουν, πειραματίζονται, εγκρίνουν, αποδοκιμάζουν. Είχαμε καιρό να δούμε μια σειρά γαστρονομικού ενδιαφέροντος κι η προβολή του The Bear, για εμάς τους foodie, μας έφερε μεγάλη χαρά η οποία χαρά έγινε ενθουσιασμός και θαυμασμός βλέποντας πόσο εξαιρετική δουλειά έγινε στο σενάριο, την σκηνοθεσία, τις ερμηνείες! Υπήρχαν πολλές σκηνές στις οποίες ένιωθες ότι ήσουν εκεί, ανάμεσα τους, ίδρωνες κι αγχωνόσουν όσο αυτοί πάλευαν στην κουζίνα! Υπήρχε πολλή συναισθηματική ένταση , ψυχική κούραση και ζούσες κάθε συναίσθημα! Υπήρχαν σκηνές όπου δεν ήξερες τι να πρωτοθαυμάσεις! Την σκηνοθεσία, που χωρίς άσκοπα τερτίπια, απέδιδε με μοναδικό τρόπο την ατμόσφαιρα σε μία κουζίνα εστιατορίου, την κίνηση από γωνία σε γωνία, από πάγκο σε πάγκο, από σεφ σε σεφ (γιατί όλοι αποκαλούνται "σεφ"). Τις ερμηνείες! Τι να πει κανείς για αυτές τις απίστευτες ερμηνείες όλων των ηθοποιών! Βγάζουμε το καπέλο στους casting directors για τις ιδανικές επιλογές του. Κι οι δύο πρωταγωνιστές ! Ο Jeremy Allen White κι η Ayo Edebiri τι ταλεντάρες! Δώστε τους από τώρα τα βραβεία Emmy! 

Όλα τα επεισόδια ήταν υπέροχα! Όμως τα δύο τελευταία ήταν κλάσεις ανώτερες από μόνα τους. Το 7ο (και προτελευταίο επεισόδιο) είναι πια ένα αριστουργηματικό σημείο αναφοράς, ένα μονοπλάνο 20 λεπτών όπου γίνεται της κολάσεως κι η ένταση είναι τέτοια που το παρακολουθείς με ανοιχτό το στόμα! Δεν περιγράφεται, πρέπει να το ζήσεις! 

Το τελευταίο επεισόδιο είναι μια βουτιά στο ναδίρ πριν την επαναφορά στην λύτρωση. Η οποία λύτρωση έρχεται με αναπάντεχο αλλά νόστιμο τρόπο! 

Υπάρχει μία ...συνταγή που μεσολαβεί. Μία ιταλική συνταγή (μην ξεχνάμε πώς οι ιδιοκτήτες του εστιατορίου, πρώην και νυν, είναι ιταλικής καταγωγής) που ο μακαρίτης χαρακτήριζε The Family Meal Spaghetti, πιάτο που συνήθως έφτιαχνε για το προσωπικό. Πιάνει κι ο Κάρμιν να την φτιάξει για πρώτη φορά ...και τα υπόλοιπα είναι (τηλεοπτική) ιστορία! 

Η συγκεκριμένη σπαγγετάδα δεν είναι παρά σπαγγέτι με τομάτα, βασιλικό και πάρα πάρα πολύ σκόρδο! Το οποίο σκόρδο δεν  το ψιλοκόβεις ούτε το πετάς μετά το σοτάρισμα! 

Πάμε να μαγειρέψουμε :

The Family Meal Spaghetti 

(από την σειρά The Bear)

Για 4 άτομα

1 πακέτο σπαγγέτι καλής ποιότητας

Όλες τις σκελίδες από ένα κεφάλι σκόρδο, τις οποίες θα καθαρίσετε αλλά θα αφήσετε ολόκληρες

Μισό φλιτζάνι ελαιόλαδο ε.π.

Βασιλικό (ολόκληρα φύλλα)-αρκετό κι αν γίνεται φρέσκο. 

2 κονσέρβες τομάτα (ολόκληρη ή κονκασέ) . Σημείωση: Η συνταγή θέλει κανονικά τομάτες San Marzano , αλλά μια χαρά είναι κι οι δικές μας κονσερβοποιημένες τομάτες (Κάπου στην πόλη βρίσκεις San Marzano αλλά λυπάμαι, δεν έχω καμία διάθεση να διασχίζω την μισή Αθήνα για να το παίξω perfectionist, με ξέρετε πια) 

Αλάτι

Πιπέρι

Βάζουμε μια μεγάλη κατσαρόλα με νερό κι αλάτι να βράσει. 

Σε ένα μεγάλο βαθύ τηγάνι βάζουμε να σοτάρουμε το σκόρδο με τον μισό βασιλικό. Μόλις πάρει χρώμα το σκόρδο (προσοχή, δεν πρέπει να "αρπάξει") βγάζουμε τον βασιλικό, ρίχνουμε λίγο νερό (ή κρασί*) κι αφήνουμε το σκόρδο να βράσει σε μέτρια φωτιά. Μόλις μαλακώσει καλά και δεν υπάρχει ίχνος νερού, παίρνουμε ένα πιρούνι και λιώνουμε όλες τις σκελίδες. Περνάμε την τομάτα και το βασιλικό (που έχουμε ήδη χρησιμοποιήσει) από το μπλέντερ και ρίχνουμε στο τηγάνι με το λιωμένο σκόρδο.  Προσθέτουμε αλάτι, πιπέρι κι αφήνουμε να σιγοβράσει η σάλτσα μέχρι να δέσει καλά.

Εν τω μεταξύ στην κατσαρόλα με το αλατισμένο νερό μαγειρεύουμε τα ζυμαρικά αυστηρά al dente μείον ένα λεπτό. Θα τελειώσουμε το μαγείρεμα τους στο τηγάνι με την σάλτσα. Αν χρειαστεί συμπληρώνουμε με λίγο από το νερό στο οποίο μαγειρεύτηκαν τα σπαγγέτι. Σερβίρουμε αμέσως με το υπόλοιπο βασιλικό ψιλοκομμένο.

*Στην ιταλική εκδοχή της συνταγής το σκόρδο μαγειρεύεται με κρασί.

Όσο κι αν ακούγεται απλοϊκή, η σάλτσα είναι εντυπωσιακά πλούσια σε γεύση κι έχει υφή κρεμώδη χάρη στο λιωμένο σκόρδο. 

Υ.Γ.: Χαίρομαι πάρα πολύ που γράφω πάλι στο μπλογκ -έστω και σε νεολιθικές συνθήκες!!- κι ακόμα περισσότερο χαίρομαι που είχα την κατάλληλη αφορμή! Ταινία, σειρά ή βιβλίο είναι πάντα για την Crispy μια καλή αφορμή για να γράψει μια συνταγή!! 

Καλοκαίρι με κολοκυθάκι και καμπύλες!

Στα 10 χρόνια που λειτουργεί το blog δεν έχει περάσει καλοκαίρι χωρίς να έχει αναρτηθεί συνταγή με κολοκυθάκι! Είναι μία από τις ακλόνητες σταθερές που το διακατέχουν και το φετινό καλοκαίρι δεν θα αποτελέσει εξαίρεση. Μπορεί τώρα τελευταία το blog να μοιάζει ξεχασμένο, παραμελημένο, αφημένο (ή και αφηρημένο 😖) , αλλά οι σταθερές παραμένουν σταθερές κι ως εκ τούτου, με μια καλή αφορμή που θα συζητήσουμε αμέσως, επιστρέφουμε με μία φοβερή καλοκαιρινή κολοκυθένια συνταγή!

Πριν λίγες μέρες μου έστειλε μήνυμα μία αναγνώστρια όπου με ρωτούσε απορημένη πώς και τρώω τόσο πολλές μακαρονάδες το καλοκαίρι! Η απορία της δεν ήταν άνευ λόγου. Σχεδόν όλες οι αναρτήσεις που έχω κάνει τελευταία στη σελίδα fb του blog αφορούν κατά 99% πιάτα με ζυμαρικά. Φαντάζομαι ότι η αναγνώστρια δεν είναι η μόνη που θα αναρωτιέται αν μαγειρεύω, τώρα το καλοκαίρι, γεμιστά, μπριάμ, φασολάκια, μπάμιες κι άλλες κλασικές ελληνικές καλοκαιρινές νοστιμιές! Πώς, πώς, μαγειρεύω και τρώω τέτοια πιάτα, όμως κάθε δεύτερη μέρα έχει ζυμαρικά- αδυναμία είναι αυτή!

Λοιπόν, ξεκίνησα την απάντηση μου στην αναγνώστρια με την περίφημη ρήση της Σοφία Λόρεν. Αυτή:

Τουτέστιν, είναι αποδεδειγμένο ότι με τα ζυμαρικά χτίζεις κορμάρα!! 😃
Από την άλλη, μια χαρά τρώγονται τα ζυμαρικά το καλοκαίρι. Με τη βοήθεια των υπέροχων λαχανικών της εποχής, φτιάχνουμε απίστευτα νόστιμες σάλτσες για σπαγγετάδες. Και, ας μην ξεχνάμε, με κάποια ζυμαρικά μπορούμε να φτιάξουμε ωραιότατες σαλάτες, που προφανώς είναι το ιδανικό πιάτο για την πιο καυτή εποχή.

Εδώ και πολύ καιρό είχα βρει μία συνταγή του Yotam Ottolenghi, για μία σαλατα με ζυμαρικά και κολοκυθάκι. Αποθηκεύτηκε κι όταν ήρθε ο καιρός- ο καιρός των καλοκαιρινών κολοκυθιών εννοώ-  την έφτιαξα. Με αρκετές αλλαγές όμως, όπως θα δούμε παρακάτω.

Καταρχήν ο γνωστός σεφ προσθέτει edamame, τα οποία δεν έχω δοκιμάσει ποτέ και τα οποία, φαντάζομαι, κάπου θα πουλιόνται στην Αθήνα, σίγουρα όμως όχι στο σουπερμάρκετ της γειτονιάς, ούτε στη λαϊκή! Οπότε αντί για τα χαριτωμένα γιαπωνέζικα φασολάκια, απλά αύξησα την ποσότητα των κολοκυθιών. Τα οποία, αγαπητέ μου Yotam, γιατί τα τηγανίζεις; Γιατί δεν τα ψήνεις στο γκριλ, όπου και πιο νόστιμα θα γίνουν και πιο...light θα είναι; Είπαμε, είναι καλοκαίρι, προσέχουμε τη σιλουέτα- λέμε τώρα.
Επίσης πρόσθεσα κουκουναρόσπορο και το "πάτησα" λίγο στο ξίδι. Πάμε να δούμε πώς:

Καλοκαιρινή σαλάτα ζυμαρικών με κολοκυθάκι

(παραλλαγή συνταγής του Yotam Ottolenghi)

Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει...

....η Crispy θα ξεμυτίσει!

Προ καιρού είχα μια κουβέντα με μία γνωστή μου, καθηγήτρια στο επάγγελμα, και της έλεγα ότι όταν ήμουν μαθήτρια οι επιδόσεις μου κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς άρχιζαν να βελτιώνονται από τα μέσα του 2ου τριμήνου και μετά. Η ίδια μου εξήγησε ότι αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι τα γενέθλια μου είναι εκείνη την εποχή!! Και πιο συγκεκριμένα επέμενε ότι γινόμαστε πιο ενεργητικοί και δραστήριοι την περίοδο των γενεθλίων μας! Η αλήθεια είναι ότι πάντα τέτοια εποχή, αρχές-μέσα  Μάρτη, αρχίζω να νιώθω ότι γεμίζω ενέργεια, έχω περισσότερη διάθεση να κάνω πράγματα, αποκτώ περισσότερη πνευματική διαύγεια, γενικά αισθάνομαι σαν να συνέρχομαι από ένα είδος χειμερίας νάρκης. Αυτήν την σωματική και πνευματική ενεργοποίηση την απέδιδα πάντα στον ερχομό της άνοιξης κι όχι στα γενέθλια (που είναι μέσα Μαρτίου) όπως επιμένει η φίλη.

Τελος πάντων, πού θέλω να καταλήξω: Ότι οι μέρες είναι ωραίες κι είπα να ξεμυτίσω μετά από 3 μήνες! Πολλά και νόστιμα έχουν γίνει στην Crispy κουζίνα όλον αυτόν τον καιρό. Έχουν μαζευτεί αρκετές συνταγές και ελεύθερου χρόνου επιτρέποντος θα δημοσιευτούν εδώ εν καιρώ.

Ξεκινάμε με ένα πιάτο ζυμαρικών, κατά κάποιον τρόπο, au gratin, με κολοκύθα και σύγλινο. 

Κοχύλια au gratin με ψημένη κολοκύθα και σύγλινο 

Υλικά για 4 άτομα

1 μικρή κολοκύθα ~800 γρ

200 γρ σύγλινο

400 γρ ζυμαρικά "κοχύλια"

100 γρ παρμεζάνα τριμμένη

2 φέτες ψωμί χωρίς την κόρα τριμμένο

ξύσμα ενός λεμονιού

1 κεσέ ρικότα

ελαιόλαδο

αλάτι

πιπέρι

λίγο μπούκοβο

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους  200 βαθμούς.

Καθαρίζουμε την κολοκύθα αφαιρώντας το εξωτερικό περίβλημα και τα κουκούτσια. Κόβουμε τη σάρκα σε μικρούς κύβους. 

Σε ένα μεγάλο ρηχό ταψί στρώνουμε αντικολλητικό χαρτί. Απλώνουμε τα κομμάτια κολοκύθας, αλατίζουμε, ρίχνουμε μπούκοβο, ραντίζουμε με ελαιόλαδο, ανακατώνουμε και τοποθετούμε το ταψί στο φούρνο. Ψήνουμε μέχρι να μαλακώσουν τα κομμάτια και να σκουρύνει ελαφρά το χρώμα τους- προσοχή μην μαυρίσουν.

Εν τω μεταξύ, βράζουμε al dente τα ζυμαρικά. Σε ένα τηγάνι με λίγο ελαιόλαδο σοτάρουμε το σύγλινο που θα έχουμε κόψει σε μικρά κομμάτια.

Σε ένα μπολ ανακατώνουμε παρμεζάνα, ψωμί και ξύσμα με λίγο πιπέρι.

Βγάζουμε την ψημένη κολοκύθα από τον φούρνο και γυρίζουμε τον φούρνο στο γκριλ.

Σουρώνουμε τα ζυμαρικά και τα ανακατώνουμε με το σύγλινο στο τηγάνι. Τα ρίχνουμε στο ταψί με την κολοκύθα (δεν αφαιρούμε το αντικολλητικό χαρτί) ανακατώνουμε κι απλώνουμε έτσι ώστε να καλύψουν όλη την επιφάνεια του ταψιού. Με ένα κουτάλι μοιράζουμε πάνω από τα ζυμαρικά τη ρικότα. Από πάνω ρίχνουμε ομοιόμορφα το μείγμα παρμεζάνα- ψωμί-ξύσμα, ραντίζουμε με ελαιόλαδο και ψήνουμε στο γκριλ για λίγα λεπτά μέχρι η επιφάνεια να αρχίσει να χρυσίζει.

Σερβίρουμε αμέσως.

Σημειώσεις:
1. Δεν χρησιμοποιώ πια φωτογραφική μηχανή. Όλες οι φωτογραφίες έχουν βγει με το κινητό (Samsung τριετίας) και πολλές φωτογραφίες έχουν ήδη χρησιμοποιηθεί στο λογαριασμό μου στο instagram- οπότε ζητώ ταπεινά συγγνώμη για το φτωχό αισθητικό αποτέλεσμα.
2. Το πιάτο είναι παραλλαγή συνταγής της Melissa Clark στην NYT.
3. Ένα φρέσκο ελληνικό λευκό κρασί, από Μαλαγουζιά, Βιδιανό ή Μοσχοφίλερο ταιριάζει πολύ όμρφα με το φαγητό.

Καλοκαιράκι χωρίς κολοκυθάκι γίνεται; (Μέρος Β)

Το πρόγραμμα είχε ανάρτηση όπου η χρήση του φούρνου θα ήταν απαραίτητη, όμως ο καύσωνας μας άλλαξε τα σχέδια και προτιμήσαμε για σήμερα κάτι πολύ πιο ελαφρύ.
Οπότε συνεχίζουμε το ετήσιο θερινό αφιέρωμα στο κολοκυθάκι που αυτή τη φορά σερβίρεται με ζυμαρικά. Γιατί τι θα ήταν το καλοκαιράκι χωρίς ένα ακόμα πιάτο με κολοκυθάκι και ζυμαρικά!
Πώς ανακάλυψα την σημερινή συνταγή: Αν και διαθέτω σελίδα στο instagram , η συγκεκριμένη εφαρμογή δεν με συναρπάζει. Όμως το στοιχείο που μου αρέσει σε αυτήν είναι οι ιστορίες που φτιάχνονται με φωτογραφίες ή/και βίντεο και διαρκούν ένα 24ωρο. Τη συγκεκριμένη φάση την βρίσκω πιο κοντά στην φιλοσοφία της εφαρμογής γι'αυτό και προτιμώ να βλέπω τις ιστορίες παρά τις φωτογραφίες. Πριν από αρκετές εβδομάδες έβλεπα την ιστορία μιας Αμερικανίδας food blogger που ζει στη Ρώμη και σε 2-3 βίντεο που είχε αναρτήσει στην σειρά, έφτιαχνε μια μακαρονάδα με κολοκυθάκι και τόνο. "Εδώ είμαστε", σκέφτηκα μιας και τα δύο υλικά, τα χρησιμοποιώ πάρα πολύ. Το 24ωρο πέρασε, η ιστορία της πέρασε στη ληθη του internet, όχι όμως από την δική μου- αν κι αναπόφευκτα η συνταγή έχει υποστεί αλλαγές! Λίγα τα υλικά, εύκολη η εκτέλεση. Μια σπαγγετάδα γρήγορη κι ιδανική για καύσωνες!

Σπαγγέτι με κολοκυθάκι και τόνο

Για 4 άτομα

400 γρ σπαγγέτι
2 κονσέρβες τόνο
5-6  κολοκυθάκια
2 σκελίδες σκόρδο ψιλοκομμένες
χυμός και ξύσμα ενός λεμονιού (+επιπλέον αν θέλουμε)
1 κουταλάκι μπούκοβο καυτερό
ελαιόλαδο
αλάτι
πιπέρι

φύλλα βασιλικού ψιλοκομμένα

Σε ένα μπολ ρίχνουμε 2-3 κουταλιές ελαιόλαδο, χυμό και ξύσμα του λεμονιού, βασιλικό και μπούκοβο. Προσθέτουμε τον τόνο τον οποίο σπάμε σε μικρά κομμάτια με ένα πιρούνι.  Ανακατώνουμε. Αφήνουμε στην άκρη.



Πλένουμε τα κολοκυθάκια, αφαιρούμε τις άκρες και τα κόβουμε σε μικρά κομμάτια, περίπου 1 εκ.

Ζεσταίνουμε σε ένα μεγάλο βαθύ τηγάνι λίγο ελαιόλαδο και ρίχνουμε σε αυτό τα κολοκυθάκια με το σκόρδο κι από πάνω λίγο αλάτι και πιπέρι. Τα τηγανίζουμε καλά.  

Εν τω μεταξύ έχουμε βάλει αλατισμένο νερό να βράσει για τα ζυμαρικά. Μόλις βράσει ρίχνουμε τα ζυμαρικά στο νερό και τα μαγειρεύουμε αυστηρά al dente. Κρατάμε από το νερό βρασίματος ένα φλιτζάνι καφέ (εσπρέσο ή ελληνικό!), αφού έχουν βράσει τα ζυμαρικά τουλάχιστον τον μισό χρόνο τους.

Μόλις βράσουν τα ζυμαρικά τα στραγγίζουμε και τα ρίχνουμε στο τηγάνι με το κολοκυθάκι.
Στο μπολ με τον τόνο ρίχνουμε το νερό βρασίματος που έχουμε κρατήσει, ανακατώνουμε και ρίχνουμε όλο το υλικό στο τηγάνι. Ανακατώνουμε.
Σερβίρουμε κι όποιος θέλει ρίχνει επιπλέον πιπέρι και λεμόνι. Το συνιστώ!

Ένα Μοσχοφίλερο (πχ Μποσινάκη, Τρουπή, Λαντίδη to name a few of the best) είναι ιδανική επιλογή.

Το φαγητό αυτό μπορούμε να το φτιάξουμε στο, παρά θιν' αλός, εξοχικό μας, όπου θα έχουμε καλέσει λίγους εκλεκτούς φίλους, που θα έρθουν τρέχοντας, ελέω καύσωνα! Να τους πείτε να μην ξεχάσουν το κρασί!

Σημείωση: Δεν τελειώσαμε ακόμα με το κολοκυθάκι!!

Νοστιμίζοντας τον Νοέμβρη

Αν, ας πούμε, το μπλογκ είχε ειδικότητα σε κάποια πιάτα, αυτή θα ήταν σίγουρα οι γρήγορες, εύκολες, νόστιμες μακαρονάδες. Μάλιστα μία από τις πρώτες ετικέτες που είχα φτιάξει ονομαζόταν Mid-week pasta sessions,  φόρος τιμής ακριβώς σε τέτοιου είδους μακαρονάδες, που γίνονται εύκολα, γρήγορα, δε χρειάζονται πολλά και δυσεύρετα υλικά κι είναι τόσο νόστιμες που θα τις μαγειρέψουμε ξανά και ξανά.

Μια τέτοια σπαγγετάδα είναι κι η σημερινή. Σχετικά λίγα υλικά, όχι δυσεύρετα. κι ιδανική για τις πρώτες μέρες του χειμώνα. Αν και την πρωτόφτιαξα πριν από λίγο καιρό, την φύλαγα για μια πιο κρύα, μουντή μέρα, σαν την σημερινή φερειπείν- φτάσαμε τέλη Νοέμβρη για να δούμε ...γκρίζα μέρα, σύννεφα στον ουρανό, όχι ότι μας χαλά ο ήλιος (το αντίθετο θα έλεγα μιας και βοηθά στην προσπάθεια μας να γίνουμε χειμερινοί κολυμβητές! 🏊)

Στο συγκεκριμένο πιάτο αφαίρεσα σκόρδα & κρεμμύδι που θα περίμενε κανείς να βρει στο σοτάρισμα, και προτίμησα να παίξω με κάποια άλλα υλικά, που τελικά απογείωσαν το πιάτο!

Ζυμαρικά με χωριάτικο λουκάνικο και μανιτάρια portobello

Υλικά για 4 άτομα

200 γρ λουκάνικο χωριάτικο
2-3 μανιτάρια portobello
1/3 κουταλάκι γλυκού μαραθόσπορο
1/3 κουταλάκι γλυκού σπόροι κορίανδρου
1/2 κουταλάκι γλυκού θυμάρι ξερό
5-6 κόκκοι λευκού πιπεριού
1/2 ποτήρι λευκό κρασί (ξηρό)
1 ποτήρι ζωμό (της αρεσκείας σας)
ελαιόλαδο
αλάτι
400 γρ ζυμαρικά (ό,τι μας αρέσει)

Σε ένα γουδί -ή με όποιον τρόπο μας εξυπηρετεί- σπάμε μαζί τους σπόρος κορίανδρου, μαραθόσπορο και πιπέρι.
Από το λουκάνικο βγάζουμε το έντερο που το τυλίγει και ψιλοκόβουμε το κρέας έτσι ώστε να μοιάζει με κιμά.
Καθαρίζουμε και κόβουμε σε μικρά κομμάτια τα μανιτάρια.
Σε ένα μεγάλο τηγάνι ζεσταίνουμε λίγο ελαιόλαδο. Σε αυτό ρίχνουμε το κοπανισμένο μίγμα σπόροι-πιπέρι κι αφήνουμε για λίγο έτσι ώστε να αρωματιστεί το λάδι. Ρίχνουμε το λουκάνικο και το θυμάρι και σοτάρουμε για 3-4 λεπτά. Ρίχνουμε τα μανιτάρια, σοτάρουμε για λίγο ακόμα- τα μανιτάρια θα βγάλουν αρκετά υγρά- και μετά ρίχνουμε το κρασί. Μόλις σωθεί το κρασί, ρίχνουμε το ζωμό κι αφήνουμε να σιγομαγειρευτεί.
Εν τω μεταξύ, βάζουμε αλατισμένο νερό να βράσει. Μόλις βράσει ρίχνουμε τα ζυμαρικά και τα μαγειρεύουμε al dente  μείον ένα λεπτό. Στο τηγάνι πια θα έχει μείνει λίγη αλλά ικανοποιητική ποσότητα ζωμού, έτσι ώστε να συνεχίσουμε το μαγείρεμα των ζυμαρικών σε αυτό για ένα λεπτό ακόμη. Έτσι τα ζυμαρικά θα απορροφήσουν τη νοστιμιά της σάλτσας μας.
Σερβίρουμε αμέσως.

Υστερόγραφα:
1) Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ό,τι μανιτάρια μας αρέσουν- προσωπικά έχω αδυναμία στα portobello.
2) Το χωριάτικο λουκάνικο που προτιμώ σε τέτοιες περιπτώσεις είναι του Στρεμμένου- εκείνο με το πράσο
3) Για τους ζωμούς τα έχουμε ξαναπεί και μάλιστα πρόσφατα!
4) Η ιδέα για την μείξη μαραθόσπορου, σπόροι κορίανδρου, λευκό πιπέρι μου ήρθε μια μέρα ενώ τακτοποιούσα το ράφι με τα μπαχαρικά.

Τα κάναμε σαλάτα

Προ ημερών περνούσα από ένα εστιατόριο των νοτίων προαστίων κι είδα να έχει σταματήσει απ'έξω φορτηγό γνωστής εταιρίας που ειδικεύεται στη συσκευασία έτοιμων σαλατών και να ξεφορτώνει πακέτα με ...έτοιμες σαλάτες. Εντάξει, δικαίωμα του εστιατορίου είναι να φέρνει έτοιμες σαλάτες κι η συγκεκριμένη εταιρία απ' ό,τι βλέπω στο σουπερμάρκετ είναι ιδιαίτερα αγαπητή και γενικώς δεν έχω πρόβλημα, άλλωστε στο συγκεκριμένο εστιατόριο δεν πηγαίνω.  Η όλη σκηνή όμως  με έκανε να θυμηθώ κάποια δυσάρεστα περιστατικά σε εστιατόρια, τα οποία περιστατικά έχουν σχέση με σαλάτες.

Πριν κάποια χρόνια είχα ζητήσει σαλάτα χωριάτικη αλλά χωρίς τη φέτα πάνω πάνω (μιας και δεν την τρώω) και σε ένα λεπτό είχε έρθει μπροστά μου έτοιμη χωριάτικη κομμένη μερικές ώρες πριν από την οποία απλώς είχαν αφαιρέσει τη φέτα, κι από την οποία είχαν μείνει κάτι τρίμματα και φυσικά τα λαχανικά είχαν ποτίσει με το "ζουμί" της, προς μεγάλη μου δυσφορία, απογοήτευση κι εκνευρισμό!

Μιαν άλλη φορά, σε άλλη ταβέρνα, η σαλάτα ήρθε πιο κρύα κι από σορμπέ φράουλα, έτοιμη, κομμένη και χωμένη στο ψυγείο από το πρωί κι εμείς, αφού τη φάγαμε και μας "έφαγε", μέχρι το άλλο πρωί είχαμε ένα θέμα που προέκυψε χάρη στην παγωμένη κι αλλοιωμένη σαλάτα κι ευτυχώς στη Χώρα του νησιού υπήρχε φαρμακείο ανοιχτό.

Μεμονωμένες περιπτώσεις που όμως σε κάνουν καχύποπτο και φτάνεις στο σημείο να απολαμβάνεις σαλάτα μόνο στα εστιατόρια που αποδεδειγμένα έχεις διαπιστώσει ότι είναι εξαιρετικές γιατί τις φτιάχνουν εκείνη την ώρα! Κι όχι από το πρωί ως αγγαρεία. Τα λαχανικά είναι φρεκοκομμένα, σφιχτά, τραγανά. Πόσο δύσκολο είναι να ετοιμάσεις μια σαλάτα; Πόσο χρόνο θα σε πάρει; Και στη σαλάτα μπορείς να είσαι δημιουργικός κι ευφάνταστος, δεν χρειάζεται να τις σνομπάρεις, γιατί αν είναι να τις έχεις δευτεράτζες καλύτερα βγάλ' τες από τον κατάλογο.

Πάμε όμως σιγά σιγά στο σημερινό πιάτο. Το οποίο είναι ένα κρύο πιάτο με ζυμαρικά. Δεν θα χρησιμοποιήσω πια τον όρο "μακαρονοσαλάτα", ο οποίος όρος, όπως μου επεσήμανε ο Κλεομένης σε προηγούμενη ανάρτηση  είναι εντελώς άκυρος και συμφωνώ. Από εδώ και πέρα θα δηλώνεται ως πιάτο με ζυμαρικά και θα επισημαίνεται ότι είναι ένα κρύο πιάτο.

Και κάτι άλλο σε σχέση με τα ζυμαρικά. Βλέπω-με 40 βαθμούς έξω, το επισημαίνω!!- από εδώ κι από εκεί να ετοιμάζετε πιάτα με ζυμαρικά τίγκα στα μπέικον, τις κρέμες γάλακτος και τα λιωμένα τυριά! ΣΤΟΠ! Το καλοκαίρι, τα πιάτα με ζυμαρικά θέλουν μια légèreté που λένε κι οι Γάλλοι! Αφήστε τέτοια "βαριά" υλικά για το χειμώνα κι ετοιμάστε κάτι σαν αυτό:

Fusilli με μπουκιές κοτόπουλου και καλοκαιρινά λαχανικά (κρύο πιάτο)

Για 2 άτομα

1 φιλέτο κοτόπουλο
1 τομάτα μεγάλη
1 πιπεριά πράσινη
1 κόκκινο κρεμμύδι
1 μικρό αγγούρι
λίγες ελιές Καλαμών ή/και πράσινες
χυμός ενός λεμονιού
ρίγανη
αλάτι
ελαιόλαδο

Κόβουμε το κοτόπουλο σε μπουκιές. Σε ένα μπολ ανακατώνουμε το λεμόνι με λίγο ελαιόλαδο, άφθονη ρίγανη κι αλάτι. Ρίχνουμε το κοτόπουλο και το αφήνουμε να μαριναριστεί για λίγη ώρα (20 λεπτά)

Εν τω μεταξύ βράζουμε αυστηρά al dente τα ζυμαρικά, τα σουρώνουμε, τα βάζουμε σε ένα μπολ, ρίχνουμε λίγο ελαιόλαδο και τα αφήνουμε να κρυώσουν.

Κόβουμε την τομάτα σε λεπτές ροδέλες. Σε ένα ταψί στρώνουμε αντικολλητικό χαρτί, βάζουμε τις ροδέλες, λίγο αλάτι, ρίγανη κι ελαιόλαδο, και ψήνουμε στο γκριλ του φούρνου, για 10 λεπτά περίπου μέχρι να αρχίσουν να στεγνώνουν.

Σε ένα τηγάνι ρίχνουμε το κοτόπουλο με την μαρινάδα και τηγανίζουμε για λίγα λεπτά μέχρι να ψηθεί το κρέας και να σωθούν τα υγρά.

Μέχρι να κρυώσουν οι τομάτες, τα ζυμαρικά και το κοτόπουλο, κόβουμε τα υπόλοιπα λαχανικά. Την πιπεριά σε λεπτές φέτες, το αγγούρι σε κυβάκια, το κρεμμύδι σε ροδέλες.

Ανακατώνουμε όλα τα υλικά μαζί σε μια πιατέλα προσθέτοντας λίγο ελαιόλαδο, αλάτι, κι αν θέλουμε λίγο λεμόνι.

 Το πιάτο συνοδεύτηκε  όχι με ψωμί αλλά με κάτι καταπληκτικά παξιμάδια από την Αστυπάλαια. Τα παξιμάδια Ηλιάνα τα ανακάλυψα την προηγούμενη φορά που ήμουν στο νησί. Είναι πάρα πολύ νόστιμα ιδιαίτερα αυτά που είναι φτιαγμένα με χλωρή και σαφράν. Τα βρίσκω και εδώ στην Αθήνα (συγκεκριμένα στα ΑΒ) ευτυχώς!

Τρώμε καλά (;)

Τις προάλλες ήμουν στο λεωφορείο όρθια, πίσω από τον οδηγό ο οποίος είχε πιάσει κουβέντα με έναν φίλο του που βρισκόταν δίπλα του. Ο οδηγός έλεγε στο φίλο του ότι ο αδερφός του είχε πάει στα Χανιά κι είχε βρεθεί μπροστά στο φρικτό θέαμα να βλέπει Έλληνες να τρώνε, όλο κι όλο (άκουσον, άκουσον), μια χωριάτικη σαλάτα μοιρασμένη στα δύο!! Βέβαια το "ζουμί" της συζήτησης ήταν για το πώς μας έχει καταντήσει η κρίση, εμάς τους Έλληνες τους κιμπάρηδες, τους big spenders, τους...καλοφαγάδες που αν δεν παραγγείλουμε όλο το μενού δεν σταματάμε, που θεωρούμε ύψιστο χρέος όταν στρωνόμαστε στο τραπέζι να το γεμίσουμε με πιάτα που στο τέλος θα μείνουν ανέγγιχτα. "Άντε πάλι τα ίδια" σκέφτηκα, "άντε πάλι με τον Έλληνα που θεωρείται καλοφαγάς επειδή τρώει τον αγλέουρα". Είπα να επέμβω και να πω κάτι του στυλ "και τι έγινε που έτρωγαν μια σαλάτα στα δύο, τόσο ήθελαν ή τόσο είχαν να πληρώσουν, τόσο έφαγαν", αλλά δίπλα μου βρισκόταν μια 60άρα ρατσίστρια που είχε ξεχάσει να πλύνει την μασέλα της εν τω μεταξύ, κι ωρυόταν κι έβριζε τις γυναίκες πρόσφυγες που περνάνε "ζωή και κότα" στο Ελληνικό και δεν μαζεύουν τα σκουπίδια παρά γυρνούν οι σουρλουλούδες στολισμένες και μακιγιαρισμένες (;) πάνω κάτω την παραλιακή! Κι είχε κίνηση. Πολλή κίνηση.

Λοιπόν, επειδή τρώμε πολύ, και καμαρώνουμε που παραγγέλνουμε ό,τι έχει και δεν έχει το εστιατόριο- κι ας μην τα φάμε, ας δει η διπλανή παρέα πόσο large είμαστε κι ας σκάσει αυτή από τη ζήλια της κι εμείς από το φαγητό- αυτό, αγαπητοί αναγνώστες, ΔΕΝ σημαίνει ότι είμαστε καλοφαγάδες. Πολυφαγάδες ναι. Επιπόλαιοι ναι. Αλλά η πολυφαγία δεν είναι ένδειξη, ούτε καν απόδειξη για κάποιον ότι είναι καλοφαγάς, ότι είναι γκουρμέ, ψαγμένος γαστρονομικά, ότι το φαγητό είναι πολιτισμός γι'αυτόν, ότι έχει γαστρονομική παιδεία, ανοιχτό ουρανίσκο. Και φυσικά για να το κλείσει ο "Έλλην καλοφαγάς" το τσιμπούσι, παραγγέλνει παγωμένη μπύρα σε παγωμένο ποτήρι (γιατί αν η μπύρα δεν έχει γίνει σορμπέ δεν πίνεται, σύμφωνα πάντα με τον Έλληνα καλοφαγά) και κρασί μόνο χύμα γιατί το πίνουμε με το λίτρο- και ρίχνουμε λίγη κόκα κόλα στο κρασί να'ουμ, για την χώνεψη! Μάλιστα.

Λοιπόν, για να μην πολυλογώ και γνωρίζοντας ότι έχω αφήσει μέτωπο ανοιχτό, προχωρώ στο φαγητό της σημερινής ανάρτησης.

Οι μακαρονοσαλάτες είναι ιδανικές για τα ζεστά βράδια του αθηναϊκού καλοκαιριού. Έφτιαξα αυτήν που ακολουθεί, ψήνοντας πρώτα τα δύο λαχανικά που χρησιμοποίησα, τοματίνια και κόκκινες πιπεριές και το ψήσιμο αυτό έδωσε στην σαλάτα μια ιδιαίτερη γεύση που ενισχύθηκε με την παρουσιά ελιών.

Μακαρονοσαλάτα με ψημένα τοματίνια και κόκκινες πιπεριές.

Για 4 άτομα

300 γρ ζυμαρικά τύπου κοχυλάκια
250 γρ τοματίνια
3 μεγάλες πιπεριές Φλωρίνης
2 σκελίδες σκόρδο κομμένες σε λεπτές φέτες
λίγο θυμάρι, ρίγανη, δεντρολίβανο
2 μπάλες μοτσαρέλα
10-15 ελιές (μαύρες /ή/και πράσινες)
ελαιόλαδο
αλάτι
πιπέρι
λίγα φύλλα βασιλικού

Βράζουμε τα ζυμαρικά αυστηρά al dente σε αλατισμένο νερό, τα στραγγίζουμε και τα βάζουμε σε ένα μπολ ανακατεύοντας τα  με λίγο ελαιόλαδο. Τα αφήνουμε να κρυώσουν

Κόβουμε τα τοματίνια στα δύο. Πλένουμε, σκουπίζουμε τις πιπεριές και τις κόβουμε σε μικρά κομμάτια. Σε ένα ρηχό ταψί απλώνουμε αντικολλητικό χαρτί. Βάζουμε τα τοματίνια με τις πιπεριές, τα αρωματικά, αλάτι, πιπέρι, λάδι κι ανακατώνουμε με τα χέρια. Ψήνουμε για μισή ώρα περίπου στους 200 βαθμούς. Προσέχουμε να μαλακώσουν καλά τα λαχανικά αλλά όχι να μαυρίσουν. Τα βγάζουμε από το φούρνο όταν είναι έτοιμα και τα αφήνουμε να κρυώσουν. Τη μισή ποσότητα από τα ψημένα λαχανικά την περνάμε από το μπλέντερ μέχρι να γίνει κρεμώδης.

Εν τω μεταξύ, βγάζουμε το κουκούτσι από τις ελιές και τις κόβουμε στα δύο. Μπορούμε να διαλέξουμε ό,τι είδος ελιά μας αρέσει περισσότερο.

Ρίχνουμε στα ζυμαρικά το μείγμα τοματίνια-πιπεριές που έχουμε περάσει από το μπλέντερ. Ανακατώνουμε. Προσθέτουμε τα υπόλοιπα λαχανικά, τις ελιές και την μοτσαρέλα που θα έχουμε κόψει σε κύβους. Σερβίρουμε ρίχνοντας λίγο φρέσκο ελαιόλαδο και φύλλα βασιλικού από πάνω.

Απολαμβάνουμε με ένα ελληνικό ροζέ. Εμείς προτιμήσαμε την υπέροχη ΙΕΡΕΙΑ του οινοποιείου Μποσινάκη.

Καλοκαιρινές έξοδοι

Πάνε κι έρχονται καταιγίδες, καύσωνες, lake-effect φαινόμενα (το ζήσαμε κι αυτό), χώρες φεύγουν, υστερία κυριεύει το σύμπαν, η Μέγαιρα δείχνει τα δόντια της, εν τω μεταξύ εδώ, στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, κοτσάνες εκτοξεύονται με ιλαρή διάθεση και το σύμπαν ξεχνά για λίγο την υστερία και ξεσπά σε γέλια. Τι Ιούνιος κι αυτός!

Μετά από αυτόν τον μονόλογο-εισαγωγή ας πάμε στα θέματα που μας ενδιαφέρουν άμεσα.

Πριν λίγες μέρες διάβαζα σε ένα ιταλικό περιοδικό για την Anna Del Conte. Η εν λόγω κυρία μέσω του έργου της, μια σειρά κλασικών πια βιβλίων μαγειρικής, είναι εκείνη που γνώρισε στους Βρετανούς την Ιταλική Κουζίνα. Η περίφημη Nigella Lawson πίνει νερό στο όνομα της. Δεν την γνώριζα την κα. Del Conte, για να είμαι ειλικρινής, αλλά εντάξει, μου φτάνει ο ενθουσιασμός της Nigella.
Κάτω από την παρουσίαση της κας. Del Conte υπήρχε μια συνταγή της που μου τράβηξε την προσοχή. Σπαγγέτι με πράσα, κάρυ, κρέμα γάλακτος και παρμεζάνα. Μου φάνηκε ενδιαφέρουσα αλλά ελάχιστα "ιταλική" και περισσότερο βρετανικών προθέσεων. Εν τω μεταξύ, στο μυαλό μου δεν καθόταν καλά η παρουσία της κρέμας γάλακτος. Μα ούτε της παρμεζάνας. Κάτι μου έλεγε να αντικαταστήσω τα δύο αυτά υλικά με γιαούρτι. Το δοκίμασα. Και ναι, πέτυχα διάνα! Βγήκε μια σούπερ σπαγγετάδα που τρώγεται άνετα και το καλοκαίρι (γιατί τέθηκε τέτοιο θέμα). Την λάτρεψα! Τα τρία βασικά υλικά, πράσο, κάρυ, γιαούρτι ταίριαξαν θαυμάσια!

Σπαγγέτι με πράσο, κάρυ και γιαούρτι

Υλικά για 4 πιάτα

400 γρ σπαγγέτι
3 μεγάλα πράσα ψιλοκομμένα
2 κουταλάκια κάρυ (λίγο περισσότερο ή λιγότερο ανάλογα τα γούστα μας)
2 κεσέδες γιαούρτι (προσωπικά προτιμώ να χρησιμοποιώ στο φαγητό στραγγιστό 2%) τα οποία θα έχουμε αφήσει εκτός ψυγείου για μισή ωρίτσα
1 ποτήρι ζωμό της αρεσκείας (λαχανικών, κότας, βοδινού)
ελαιόλαδο
αλάτι


Σε ένα μεγάλο τηγάνι με παχύ πάτο ρίχνουμε λίγο ελαιόλαδο. Τη φωτιά την έχουμε σε μέτρια ένταση. Μόλις ζεσταθεί το λάδι ρίχνουμε τα πράσο και σοτάρουμε για 5-10 λεπτά μέχρι να μαλακώσει. Ρίχνουμε στο τηγάνι το κάρυ, 2/3 του ζωμού, αλάτι, ανακατώνουμε, σκεπάζουμε κι αφήνουμε το πράσο να σιγομαγειρευτεί για 20 λεπτά τουλάχιστον χαμηλώνοντας ένα βαθμό τη φωτιά. Πότε πότε ρίχνουμε μια ματιά να σιγουρευτούμε ότι υπάρχει ακόμα ζωμός. Αν όχι συμπληρώνουμε με το υπόλοιπο. Καλό είναι στο τέλος, να έχουν βράσει καλά τα υλικά και να έχει μείνει λίγος ζωμός.

Βράζουμε αλατισμένο νερό στο οποίο ρίχνουμε τα σπαγγέτι και βράζουμε al dente.

Εν τω μεταξύ, σε ένα μπολ ρίχνουμε τα δύο γιαούρτια κια ανακατεύουμε ζωηρά έτσι ώστε να γίνει κρεμώδες και να ζεσταθεί λίγο.

Στραγγίζουμε τα ζυμαρικά και τα ρίχνουμε στο τηγάνι με τα πράσα, Ανακατώνουμε. Ρίχνουμε από πάνω το γιαούρτι κι ανακατώνουμε πάλι.

Σερβίρουμε αμέσως.

Συνοδέψαμε την συγκεκριμένη σπαγγετάδα με μια Ionian Pilsener της κερκυραϊκής Royal Ionian, μια πολύ ενδιαφέρουσα μπύρα της οποίας τα αρώματα κι η γεύση ταίριαξαν εξαιρετικά με το συγκεκριμένο πιάτο.

Οι φόροι που έχουν επιβληθεί στην μπύρα (και το κρασί) έχουν ανεβάσει, δυστυχώς, τις τιμές. Οι  Έλληνες μικροζυθοποιοί, των οποίων οι μπύρες είναι εκ των πραγμάτων πιο ακριβές από εκείνες των κολοσσών, αναγκάζονται να αυξήσουν τις τιμές. Ας τους υποστηρίξουμε όσο μπορούμε. Αρκετοί από αυτούς παράγουν διαμαντάκια κι είναι κρίμα να σταματήσει η παραγωγή αυτών των μπυρών εξαιτίας της παρανοϊκής οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης.

Βασιλικό καλοκαίρι

Δεν ξέρω αν σας αρέσει η πασίγνωστη σάλτσα pesto genovese, αυτή που μοσχοβολάει βασιλικό κι είναι ιδανική για καλοκαιρινές σπαγγετάδες- κι όχι μόνο! Προσωπικά την λατρεύω και δεν χάνω ευκαιρία να την φτιάχνω όσο πιο συχνά μπορώ. Το καλοκαίρι εννοείται, όταν οι βασιλικοί είναι...οι βασιλιάδες των αρωματικών φυτών! Φέτος το καλοκαίρι την έχω φτιάξει ήδη τρεις φορές κι αυτό χάρη στους ζωηρούς βασιλικούς μου οι οποίοι έχουν τρελά κέφια κι εγώ δεν έχω παρά να εκμεταλλευτώ την αλλέγκρα διάθεση τους.

Δοκίμασα προ ημερών μια σπαγγετάδα με βάση την pesto genovese προσθέτοντας δυο-τρία υλικά ακόμα και προέκυψε μια κομψότατο πιάτο καλοκαιρινών προδιαγραφών βεβαίως, βεβαίως, μην ξεχνάμε άλλωστε, ότι οσονούπω μας επισκέπτεται ο Σκιπίωνας  (αν αρχίσαμε να δίνουμε ονόματα και σε κύματα καύσωνα, τότε...καήκαμε!), που σημαίνει ότι είναι ιδανικό για πολύ ζεστές βραδιές που ζητούν ελαφρύ φαγητό!

Λινγκουίνι σε σάλτσα πέστο τζενοβέζε, ρικότα & ελιές Καλαμών

Υλικά για 4 άτομα

400 γρ λινγκουίνι ή σπαγγέτι
σάλτσα pesto genovese (συνταγή εδώ)
4 κουταλιές ρικότα
μερικές (~10) σφιχτές ελιές Καλαμών
2-3 κουταλιές φρεσκοκομμένο βασιλικό
αλάτι
πιπέρι
ελαιόλαδο

Φτιάχνουμε την pesto όπως έχει δοθεί σε προηγούμενη συνταγή (δες link πιο πάνω)

Ψιλοκόβουμε τις ελιές.

Σε μια κατσαρόλα βράζουμε αλατισμένο νερό. Ρίχνουμε τα λινγκουίνι και τα μαγειρεύουμε αυστηρώς al dente.

Εν τω μεταξύ ανακατεύουμε την pesto (1 φλιτζάνι περίπου) και την ρικότα καλά μέχρι να ομογενοποιηθεί το μείγμα και να αποκτήσει κρεμώδη υφή. Ρίχνουμε λίγο ελαιόλαδο αν μας φαίνεται σφιχτό. Προσοχή, όχι πολύ ελαιόλαδο, έχει ήδη η pesto. Προσθέτουμε τις ελιές και τον μαϊντανό και λίγο πιπέρι αν θέλουμε.

Στραγγίζουμε τα ζυμαρικά, τα βάζουμε σε ένα μεγάλο μπολ, προσθέτουμε τη σάλτσα, ανακατεύουμε και σερβίρουμε με ένα ελληνικό λευκό κρασί στη σωστή θερμοκρασία. Εμείς το συνοδέψαμε με το εξαιρετικό ΚΑΛΛΙΣΤΩ του Κτήματος Μερκούρη κι οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι ο συνδυασμός προέκυψε απολαυστικός!

Προσοχή στον κο. Σκιπίωνα λοιπόν, ο οποίος μας επισκέπτεται με καυτές διαθέσεις! Κι όταν με το καλό φύγει θα επιστρέψουμε με άλλη, εξίσου ενδιαφέρουσα σπαγγετάδα!

Σπανάκι & απάκι

1) Όσοι περνάτε συχνά από εδώ θα γνωρίζετε ότι η υποφαινόμενη λατρεύει τα ζυμαρικά.
2) Επίσης, ίσως κάποιοι θυμάστε ότι υπήρξε μια εποχή που "ειδικευόταν" (?) σε γρήγορες, εύκολες αλλά πάντα νοστιμότατες και λαχταριστές σπαγγετάδες.
3) Ίσως πάλι ενθυμείστε εκείνο το σπανάκι που σοτάρισε ελαφρά νοστιμίζοντας το με λεμόνι, σε αυτή την συνταγή.
4) Τέλος, λίγο νωρίτερα, στα τέλη του προηγούμενου μήνα είχε κόψει λίγο απάκι σε κύβους και το είχε τηγανίσει καλά, για τούτη τη συνταγή.

Παίρνοντας, λοιπόν, το σπανάκι από τη μια και το απάκι από την άλλη, έφτιαξα (για να γυρίσουμε στον α! ενικό) προ ημερών μια απίστευτα νόστιμη σπαγγετάδα. Γρήγορη και λαχταριστή! Ιδανική για εκείνες τις ώρες που πεινάς τρελά αλλά δεν έχεις και πολύ κουράγιο για σχολαστικό μαγείρεμα. Ή απλά, μια σπαγγετάδα άξια της φήμης μιας Crispy...!

Σπαγγέτι με σπανάκι κι απάκι σε κρεμώδη σάλτσα από ρικότα.

Για 2 άτομα

200 γρ σπαγγέτι (ή λιγκουίνι)
180-200  σπανάκι καθαρισμένο και χοντροκομμένο
100 γρ απάκι κομμένο σε κύβους
χυμός μισού λεμονιού
2 γεμάτες κουταλιές ρικότα* (περίπου 70-80 γρ) την οποία καλό είναι να την έχουμε βγάλει από το ψυγείο λίγη ώρα πριν.
2 κουταλιές τριμμένη παρμεζάνα
αλάτι
πιπέρι

Σε μεγάλη κατσαρόλα βάζουμε να βράσει άφθονο νερό το οποίο θα έχουμε αλατίσει. Ρίχνουμε τα ζυμαρικά και τα βράζουμε al dente.

Εν τω μεταξύ, σε ένα μεγάλο τηγάνι ρίχνουμε ελάχιστο ελαιόλαδο και σοτάρουμε καλά το απάκι. Μόλις τα κομμάτια ροδίσουν καλά από όλες τις πλευρές. τα βγάζουμε από το τηγάνι.
Στο ίδιο τηγάνι προσθέτουμε λίγο ελαιόλαδο ακόμα και σοτάρουμε το σπανάκι μέχρι να μαλακώσει και να χάσει το μεγαλύτερο μέρος του όγκου του. Σβήνουμε με λεμόνι και βγάζουμε από τη φωτιά.

Στραγγίζουμε τα ζυμαρικά κρατώντας μισό ποτήρι από το νερό στο οποίο έβρασαν. Ρίχνουμε τα ζυμαρικά στο τηγάνι με το σπανάκι κι ανακατώνουμε ελαφρά.
Σε ένα ποτήρι ανακατώνουμε τη ρικότα με λίγο από το νερό βρασίματος που κρατήσαμε -3-4 κουταλιές- μέχρι να γίνει κρεμώδης και να μην υπάρχουν σβόλοι. Ρίχνουμε στο τηγάνι κι ανακατεύουμε. Αν μας φαίνεται σφιχτή η σάλτσα ρίχνουμε λίγο ακόμα από το νερό των ζυμαρικών.  Ανακατώνουμε πάντα απαλά, ελέγχουμε την πυκνότητα της σάλτσας κι ανάλογα αποφασίζουμε αν θα ρίξουμε λίγο νερό βρασίματος ακόμα ή όχι. Προσθέτουμε το απάκι, παρμεζάνα, ανακατώνουμε μια τελευταία φορά και σερβίρουμε αμέσως τρίβοντας άφθονο πιπέρι από πάνω.

*Στην επόμενη ανάρτηση θα δούμε τι απέγινε η ρικότα που περίσσεψε! Δεν έχω να πω τίποτε άλλο προς το παρόν, παρά μόνο πώς όταν κάτι μου βγαίνει τρομερά καλό, μου ανεβαίνει τόσο πολύ η διάθεση...που σχεδόν ξεχνώ σε ποια χώρα ζω...!

Baby, it's cold outside!

Καλέ έφτασε το τέλος του χρόνου κι έβαλε λίγο κρύο! Επιτέλους μπορούμε να δικαιολογήσουμε την αγορά ωραίων, χουχουλιάρικων πουλόβερ, σικ κασκόλ και γαντιών, καπέλων, σκουφιών και λοιπών αξεσουάρ της εποχής που με τους 18 βαθμούς των προηγούμενων ημερών δεν είχαν δει το φως της   -μικρής- ημέρας. Εμπρός βγάλτε τα από τα ντουλάπια και τα συρτάρια, φορέστε τα, βγείτε κι ευχαριστηθείτε ξεροβόρι, ίσως χιόνι, άντε λίγο χιονόνερο.

Κι όταν επιστρέψετε, βγάλτε την κατσαρόλα και φτιάξτε αυτήν την σούπα, ιδανική γι' αυτόν τον κρύο καιρό. Ειρωνικά, κάποια από τα συστατικά της παραπέμπουν στο ..καλοκαίρι!

Κρεμώδης τοματόσουπα με τορτελίνι

Υλικά για 2-3 πιάτα

1 μέτριο σε μέγεθος άσπρο κρεμμύδι ψιλοκομμένο

1 σκελίδα σκόρδο ψιλοκομμένη

1 κουταλάκι του γλυκού μπούκοβο

2/3 πακέτο τορτελίνι

1 κονσέρβα τομάτα κον κασέ

1 κουταλιά σούπας πάστα τομάτας

1/2 λίτρο ζωμό κότας καλό και σπιτικό (αν γίνεται)

2 κουταλιές γιαούρτι στραγγιστό 2%

αλάτι

πιπέρι

ελαιόλαδο

8-10 φύλλα βασιλικού (Θα αναρωτηθείτε "μα μες το καταχείμωνο;". Λοιπόν όσοι έχουμε από το λεγόμενο χειμωνιάτικο βασιλικό θα διαπιστώσαμε με χαρά ότι ο καιρός το ευνόησε κι έχει κρατηθεί καλά μέχρι τώρα. Όσοι δεν έχουν, μπορούν να βρουν στα σουπερμάρκετ. Τώρα πια τα περισσότερα πωλούν στο τμήμα λαχανικών πακετάκια με φρέσκα μυρωδικά.)

Σε μια κατσαρόλα και σε μέτρια φωτιά ζεσταίνουμε λίγο ελαιόλαδο (2-3 κουταλιές). Σε αυτό σοτάρουμε για λίγα λεπτά το κρεμμύδι, σκόρδο και μπούκοβο. Μετά το σοτάρισμα προσθέτουμε την τομάτα, την πάστα και το ζωμό, τα μισά φύλλα βασιλικού, αλάτι, πιπέρι και αφήνουμε να σιγοβράσει για 15-20 λεπτά.

Βγάζουμε από τη φωτιά και με μπλέντερ χειρός λιώνουμε πολύ προσεκτικά και καλά τα συστατικά της σούπας. Ρίχνουμε το γιαούρτι και περνάμε μια φορά ακόμα με το μπλέντερ (Αν τυχόν δεν έχουμε μπλέντερ χειρός τότε χρησιμοποιούμε κανονικό μπλέντερ). Φέρνουμε την κατσαρόλα πάλι στη φωτιά, περιμένουμε να πάρει βράση και ρίχνουμε τα τορτελίνι. Μαγειρεύουμε για 10 λεπτά περίπου. Σερβίρουμε αμέσως γαρνίροντας με τα υπόλοιπα φύλλα βασιλικού ψιλοκομμένα.

Κάθε τέτοια εποχή με πιάνει μια διάθεση να ακούω χριστουγεννιάτικα τραγούδια από διάφορους γνωστούς καλλιτέχνες. Πιο πολύ και πιο συχνά ακούω τον αγαπημένο Dean Martin με τη βελούδινη φωνή του που ξεχειλίζει bourbon και νικοτίνη. Τον λατρεύω. 

Τον δίσκο μπορείτε να τον ακούσετε εδώ. 

Αλλά εγώ θα τον βάλω να μας τραγουδήσει τον τίτλο της ανάρτησης!

Καλή Χρονιά σε όλους!

Με περισσότερες χαρές και νοστιμιές!

Και λιγότερα -πολύ λιγότερα- προαπαιτούμενα κι ισοδύναμα...!

Του καλοκαιριού τα τυχερά

Με τούτα και με εκείνα που γίνονται στη λιλιπούτεια χώρα μας και στην οποία δεν βαριόμαστε ποτέ, είπα, εκεί κάπου στα μέσα Ιουλίου λίγο μετά το δημοψήφισμα, να πάρω τα όρη και τα βουνά αλλά μετά θυμήθηκα ότι είχα σχεδόν ένα χρόνο να επισκεφτώ το αγαπημένο μου νησί. Κι έτσι άφησα τα βουνά στην ησυχία τους και πήρα να μετρώ τα ναυτικά μίλια μέχρι τη Σίφνο.

Εκεί λοιπόν στο νησί, υπάρχει ένα ιταλικό εστιατόριο, το οποίο επισκέπτομαι κάθε φορά που βρίσκομαι εκεί. Από την πρώτη φορά. Και χαίρομαι πραγματικά που μετά από τόσα χρόνια, το εστιατόριο συνεχίζει την πορεία του με μεγάλη επιτυχία. Φέτος δε, στη χαριτωμένη, κομψή αυλή του (μακριά από την οχλαγωγία της Απολλωνίας, στο δρόμο προς το Άνω Πετάλι) γινόταν το αδιαχώρητο, κι όλα αυτά λίγες μέρες μετά το δημοψήφισμα και το σφιχτό capital control. Γιατί είναι τόσο πετυχημένο; Γιατί ο ιδιοκτήτης του δεν μιζεριάζει με ένα μενού προβλεπόμενο κι επαναλαμβανόμενο. Κάθε χρόνο κάτι καινούργιο θα προκύψει, όπως φέτος με την ανανέωση της wine list, με κρασιά που ο ίδιος έψαξε κι έφερε από την πατρίδα του, την Ιταλία. Όταν τρώω στο "Mamma mia" πάντα διαλέγω ένα πιάτο από εκείνα που είναι εκτός μενού κι είναι τα έξτρα της ημέρας. Φέτος ξετρελάθηκα με ένα πιάτο απλό αλλά τόσο μεσογειακό και τόσο συμπυκνωμένο από γνώριμες κι αγαπημένες γεύσεις που αμέσως αποφάσισα ότι με το που θα γύριζα στην Αθήνα, θα το αντέγραφα. Όπερ κι εγένετο! Με κάποιες μικροδιαφορές!

Linguine με μπακαλιάρο σε σάλτσα με τοματίνια, ελιές και κάπαρη

(Συνταγή εμπνευσμένη από πιάτο του εστιατορίου "Mamma mia", Σίφνος)

Υλικά για 4 άτομα

700-750 γρ μπακαλιάρο τον οποίο θα έχουμε ξαρμυρίσει καλά και κόψει σε κομμάτια (ούτε μεγάλα ούτε πολύ μικρά, περίπου 2 εκ.)
400 γρ linguine
10-12 τοματίνια (αν είναι μικρά τα κόβουμε στα δύο, αν είναι πιο μεγάλα στα τέσσερα)
1 κρεμμύδι λευκό ψιλοκομμένο
1 σκελίδα σκόρδο ψιλοκομμένη
10-12 ελιές Καλαμών χωρίς το κουκούτσι και κομμένες σε ροδέλες
2 κουταλιές σούπας κάπαρη (αν είναι πολύ αλμυρή την ξαρμυρίζουμε) ψιλοκομμένη
αλάτι
πιπέρι
ελαιόλαδο
λίγο χυμό λεμονιού

Σε μια κατσαρόλα βράζουμε αλατισμένο νερό. Μόλις είναι έτοιμο ρίχνουμε τα ζυμαρικά και τα βράζουμε αυστηρά al dente.

Εν τω μεταξύ ετοιμάζουμε τη σάλτσα. Σε ένα μεγάλο τηγάνι ζεσταίνουμε σε μέτρια φωτιά λίγο ελαιόλαδο. Σε αυτό σοτάρουμε το κρεμμύδι και το σκόρδο. Μόλις μαλακώσει το κρεμμύδι ρίχνουμε τις ελιές και την κάπαρη. Συνεχίζουμε το σοτάρισμα για λίγο και τέλος ρίχνουμε τον μπακαλιάρο και τα τοματίνια. Ανακατώνουμε απαλά και σκεπάζουμε. Αφήνουμε για 5-6 λεπτά σε μέτρια προς χαμηλή φωτιά. Ξεσκεπάζουμε. Ανακατώνουμε. Το φαγητό σε αυτή τη φάση πρέπει να έχει αρκετά υγρά. Δοκιμάζουμε για αλάτι και διορθώνουμε. Στραγγίζουμε τα ζυμαρικά και τα ρίχνουμε στο τηγάνι. Ανακατώνουμε. Ρίχνουμε πιπέρι και το χυμό λεμονιού, ανακατώνουμε πάλι μια τελευταία φορά και σερβίρουμε αμέσως.

Παρά την παρουσία των τοματινιών, το συνοδέψαμε με λευκό κρασί.

ΥΓ: Οι φωτογραφίες του φαγητού τραβήχτηκαν στο μπαλκόνι στην κυριολεξία με το τελευταίο φως της ημέρας. Είναι ένα από τα μειονεκτήματα που προκύπτουν όταν κάνει κανείς blogging με ερασιτεχνικό αλλά άμεσο τρόπο. Τίποτα στημένο, ό,τι βγει από την κουζίνα και κυρίως όποτε βγει. 

Spaghetti House

Διάφοροι προεκλογικοί συνειρμοί μου άνοιξαν την όρεξη για μια σπαγγετάδα... alla puttanesca! Οι συνειρμοί συνέχισαν να πλημμυρίζουν το τσερβέλο κι έτσι θυμήθηκα ότι η puttanesca είχε κάνει guest εμφάνιση σε μια συμπαθέστατη ιταλική ταινία, στην οποία πρωταγωνιστούσε ένας πολύ αγαπημένος ηθοποιός ο μεγάλος Nino Manfredi.

Ο τίτλος της ταινίας είναι Spaghetti House, γυρίστηκε το 1982, και βασίζεται χαλαρά σε ένα πραγματικό γεγονός που έλαβε χώρα στο Λονδίνο το 1975.
Είμαστε στο Λονδίνο λοιπόν, όπου ο Ντομένικο δουλεύει σε ένα ιταλικό εστιατόριο κι ονειρεύεται κάποτε να ανοίξει δικό του με τη βοήθεια των αγαπημένων του συναδέλφων. Όλοι συμπατριώτες του, μοιράζονται μαζί του την πικρή νοσταλγία για την πατρίδα αλλά και τον πόθο για μια καλύτερη ζωή.

 Κάνουν τη δουλειά τους με κέφι παρότι οι Άγγλοι δεν μπορούν (ακόμα) να εκτιμήσουν την ιταλική κουζίνα. Από τη μια ζητάνε μαρμελάδα για να συνοδέψουν τα ζυμαρικά, από την άλλη κουτάλι για να τα φάνε. Μια μέρα περνά από το εστιατόριο ένα Αφρικανός ο οποίος ζητά δουλειά. Ο Ντομένικο πολύ ευγενικά του λέει πως δεν υπάρχει κάποια κενή θέση εργασίας γι' αυτόν κι εκείνος του απαντά ότι δεν είναι παρά ένα μάτσο μαφιόζοι.

Την επόμενη μέρα, στο κλείσιμο του εστιατορίου, έρχεται ο υπεύθυνος να παραλάβει την είσπραξη της ημέρας. Όλοι είναι κουρασμένοι αλλά χαλαροί. Ξαφνικά εμφανίζονται με όπλα στα χέρια ο Αφρικανός και δύο συνεργοί του, με σκοπό να ληστέψουν τους Ιταλούς. Ο υπεύθυνος καταφέρνει να ξεφύγει κι ειδοποιεί την αστυνομία. Στην προσπάθεια τους να ξεφύγουν, οι επίδοξοι ληστές διαπιστώνουν ότι το μαγαζί δεν έχει παρά μία μόνο έξοδο: την ίδια την είσοδο την οποία έχουν αποκλείσει οι αστυνομικοί. Τότε σκαρφίζονται το εξής κόλπο: Προσποιούνται ότι είναι μέλη τρομοκρατικής οργάνωσης, μιας ανύπαρκτης αποσχιστικής ομάδας των "Μαύρων Πανθήρων", χρησιμοποιούν τους δόλιους Ιταλούς σερβιτόρους ως ομήρους, κλειδώνονται όλοι στην αποθήκη του εστιατορίου κι απαιτούν ασφαλές μέσο διαφυγής κι αεροπλάνο για να φύγουν από τη χώρα. Ξεκινούν διαπραγματεύσεις που θα κρατήσουν αρκετές μέρες. Η μοναδική τροφή είναι κούτες με χυμό τομάτας και ζυμαρικά. Στο τέλος όλα τελειώνουν καλά για τους σερβιτόρους αλλά όχι για τους ντεμέκ τρομοκράτες.

Πριν ξεσπάσει η όλη φασαρία, ο Ντομένικο ετοιμάζει για τους καλούς του συναδέλφους μια περιποιημένη spaghetti alla puttanesca που, όπως χαρακτηριστικά λέει κι ο ίδιος, θα ξεσηκώσει και τους νεκρούς!

Spaghetti alla puttanesca

Υλικά για 4 άτομα

400 γρ σπαγγέτι
1 κουτί ντομάτες (ολόκληρες ή κονκασέ που θα περάσετε από το μούλτι)
2 κουτάλια κάππαρη (την οποία θα έχετε ξαρμυρίσει)
3 φιλέτα ατζούγιας (τα οποία θα έχετε ξαρμυρίσει και ψιλοκόψει - αν δεν είστε φίλος της ατζούγιας βάλτε ένα φιλέτο. Αλλά βάλτε οπωσδήποτε!)
~15-20 ελιές Καλαμών (χωρίς κουκούτσι και κομμένες σε ροδέλες)
2 σκελίδες σκόρδο (ψιλοκομμένες)
1 πιπερίτσα καυτερή
ελαιόλαδο
αλάτι
μαϊντανός

Βάζουμε σε μια κατσαρόλα άφθονο αλατισμένο νερό να βράσει. Μόλις βράσει ρίχνουμε τα σπαγγέτι και βράζουμε al dente. Τα καλής ποιότητας σπαγγέτι θέλουν περίπου 10-12 λεπτά να βράσουν, έτσι εν τω μεταξύ ετοιμάζουμε τη σάλτσα. Σε ένα μεγάλο τηγάνι βάζουμε λίγο ελαιόλαδο να ζεσταθεί και σε αυτό σοτάρουμε το σκόρδο και την πιπερίτσα. Συνεχίζοντας το σοτάρισμα ρίχνουμε την αντζούγια, σοτάρουμε λίγο ακόμα και ρίχνουμε την ντομάτα, τις ελιές και την κάππαρη. Μαγειρεύουμε μέχρι να σφίξει η σάλτσα. Αλατίζουμε (προσεκτικά) και ρίχνουμε τον μαϊντανό. Ανακατώνουμε και ρίχνουμε στο τηγάνι τα ζυμαρικά που θα έχουμε σουρώσει. Αφήνουμε λίγο τα ζυμαρικά με τη σάλτσα μέσα στο τηγάνι για να δέσουν καλά- το λέει κι ο Ντομένικο, δες βίντεο που ακολουθεί.  Σερβίρουμε αμέσως. Τρώγονται...χωρίς κουτάλι. Μόνο με πιρούνι και πολλή όρεξη!

Η puttanesca είναι θεϊκή σπαγγετάδα. Όσες φορές κι αν την φτιάξεις δεν θα την βαρεθείς ποτέ. Φτιαγμένη με τα πιο απλά υλικά, είναι από εκείνες τις σπαγγετάδες που ξεπήδησαν από τις κουζίνες των φτωχών Ναπολιτάνων. Η πεμπτουσία της cucina povera.
Ο Ντομένικο στην ταινία αναφέρει και την πηγή της ονομασίας της. Δεν είναι δύσκολο να μαντέψει κανείς. Όπως λέει κι ο ίδιος, οι γυναίκες που ασκούσαν το αρχαιότερο επάγγελμα στον κόσμο δεν είχαν πολύ χρόνο για μαγείρεμα έτσι σκαρφίζονταν γρήγορες σπαγγετάδες όπως τούτη η πεντανόστιμη, γρήγορη puttanesca.

Επίσης, ο Ντομένικο επιμένει πως πρέπει να αφήσεις για λίγο σπαγγέτι και σάλτσα μαζί πάνω στη φωτιά. Να δέσουν όμορφα, να δώσει η σάλτσα όλα τα θέλγητρα της! Δείτε στο βίντεο, πώς την περιποιείται την puttanesca! Δεν χρειάζεται να ξέρετε Ιταλικά για να διαπιστώσετε με τι αγάπη μαγειρεύει!

The switch*

Τις προάλλες μια αναγνώστρια του blog  έστειλε μήνυμα στο οποίο ρωτούσε με τι θα μπορούσε να αντικαταστήσει σε μια συνταγή την sour cream, την οποία δεν έβρισκε πουθενά. Αφού λύθηκε το θέμα «πού μπορεί να βρεθεί sour cream» πιάσαμε εκείνο, το πιο δύσκολο, που αφορούσε την αντικατάσταση της.

Το να αντικαταστήσεις ένα υλικό με κάποιο άλλο, μπορεί να οδηγήσει σε μεγάλη, απροσδόκητη  επιτυχία, μπορεί όμως -κι εδώ οι πιθανότητες είναι σαφώς μεγαλύτερες- να οδηγήσει σε φρικτή, ολοκληρωτική καταστροφή. Θέλει προσοχή το ζήτημα. Κι εμπειρία. Κι ίσως λίγη καλή τύχη. Στη ζαχαροπλαστική τα πράγματα είναι πολύ αυστηρά. Πας με πολύ προσεκτικά βήματα, τόσο που ούτε 2 κουταλιές γάλα δεν μπορούν να αντικατασταθούν με απλό νερό (το δοκίμασα). Αν σου λέει η συνταγή γάλα, για κάποιο λόγο θέλει γάλα! Πριν λίγες μέρες αντί για ξινόγαλο από το οποίο ξέμεινα, έριξα σε γάλα χυμό λεμονιού όπως είχα διαβάσει, φευ, το κέικ δεν ήταν το ίδιο όπως θα ήταν με ξινόγαλο. Παραδείγματα τέτοια υπάρχουν άπειρα.

Στη μαγειρική, αν και θέλει και εδώ προσοχή το ζήτημα, μια τυχόν αντικατάσταση υλικού ίσως προβεί λιγότερο επικίνδυνη. Τουλάχιστον σε προσωπικό επίπεδο, τα πράγματα δεν έχουν πάει κι άσχημα στις αντικαταστάσεις. Η πιο εύκολη προέκυψε όταν, για θερμιδικούς λόγους, θέλησα να βρω κάτι να αντικαταστήσω την κρέμα γάλακτος - την οποία παρεμπιπτόντως λατρεύω αλλά... . Το γιαούρτι αποδείχτηκε εύκολος αντικαταστάτης. Προσοχή, στις σάλτσες δεν δίνει το ίδιο αποτέλεσμα, δεν πήζει με τον ίδιο τρόπο. Σε φαγητά όμως που μπαίνουν στο φούρνο λειτουργεί μια χαρά. Άψογο, φίνο αποτέλεσμα.

Στο όμορφο comfort food της σημερινής ανάρτησης, τον πρώτο καιρό χρησιμοποιούσα κρέμα γάλακτος, την αντικατέστησα σε κάποια φάση με γιαούρτι και το φαγητό τολμώ να πω ότι βελτιώθηκε. Εκείνο όμως που το απογείωσε ήταν όταν πρόσφατα αντικατέστησα το αρχικό μπέικον με σύγλινο! Οφείλω να ομολογήσω ότι έχω πάθει έρωτα μεγάλο με το συγκεκριμένο αλλαντικό!

Papardelle στο φούρνο με σπανάκι και σύγλινο

Υλικά για 4 άτομα

1 πακέτο papardelle (250 γρ)
1/2 κιλό σπανάκι (κατεψυγμένο ή φρέσκο)
250 γρ σύγλινο κομμένο σε μικρά κομμάτια
1 κεσεδάκι γιαούρτι 250 γρ (προτιμώ να χρησιμοποιώ τα στραγγιστά που έχουν όμως 2% λιπαρά, έχουν πιο κρεμώδη υφή)
2 αυγά
ελαιόλαδο
αλάτι
πιπέρι


Αν χρησιμοποιούμε φρέσκο σπανάκι, το πλένουμε, το βάζουμε σε μια κατσαρόλα με βραστό νερό να πάρει μια δυο βράσεις, το στραγγίζουμε και το κόβουμε σε χοντρά κομμάτια. Σε περίπτωση που χρησιμοποιούμε κατεψυγμένο δεν χρειάζεται η προηγούμενη διαδικασία. Σε ένα τηγάνι ζεσταίνουμε λίγο ελαιόλαδο (2-3 κουταλιές) και σοτάρουμε το σπανάκι μέχρι να πιει τα υγρά του. Το αλατοπιπερώνουμε.Σε άλλο τηγάνι και σε πολύ λίγο ελαιόλαδο -ίσως και καθόλου, έχει το ίδιο το σύγλινο- σοτάρουμε το αλλαντικό. Εν τω  μεταξύ σε μια μεγάλη κατσαρόλα και σε αλατισμένο νερό που βράζει, μαγειρεύουμε τα ζυμαρικά τόσο χρόνο όσο υποδεικνύεται στο πακέτο μείον ένα λεπτό. Σε ένα μεγάλο μπολ ρίχνουμε τα αυγά και τα χτυπάμε. Προσθέτουμε το γιαούρτι και συνεχίζουμε το χτύπημα. Προσθέτουμε όλα τα υπόλοιπα υλικά, ζυμαρικά, σπανάκι, σύγλινο κι ανακατώνουμε πολύ καλά. Βάζουμε το φαγητό σε ένα πυρέξ (το οποίο έχουμε λαδώσει ελαφρώς) διαστάσεων 20 x 20 εκ (εγώ χρησιμοποίησα δύο των 10 x 20 εκ).
Ψήνουμε το φαγητό σε προθερμασμένο φούρνο στους 200 βαθμούς για 20 λεπτά σκεπασμένο με αλουμινόχαρτο. Το ξεσκεπάζουμε και συνεχίζουμε το ψήσιμο για 5 λεπτά ακόμα.

Σερβίρεται σε κομμάτια όπως το παστίτσιο.




Όποιοι θέλουν ας γράψουν σε σχόλιο κάποια αποτυχημένη -για να πάρουμε τα μέτρα μας- ή επιτυχημένη αντικατάσταση που λειτούργησε- για να μαθαίνουμε!

Τέλος βρήκα σε αυτό το site έναν ολόκληρο κατάλογο από αντικαταστάσεις. Η πιο παράξενη μου φάνηκε εκείνη για το αυγό: Κοπανισμένοι σπόροι λιναρόσπορο με νερό!

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα hit&run


*Ο τίτλος της ανάρτησης είναι "κλεμμένος" από επεισόδιο της θρυλικής κωμικής σειράς Seinfeld

Όλα σε μία!

Όλα αυτά τα χρόνια στο blogging έχω παρατηρήσει ότι οι Αμερικανοί ΄συνάδελφοι’ αντιδρούν υπερβολικά όταν εισάγεται μια νέα διατροφική μόδα. Τι άκρατος ενθουσιασμός που επικρατεί, τι εμμονή, τι υστερία! Τη μια είχαμε αυτό το περίφημο φυλλώδες λαχανικό, το kale, το έβλεπες παντού, κάθε δεύτερη ανάρτηση είχε kale. Προ καιρού όταν κυκλοφόρησε η είδηση ότι θα υπήρχε έλλειψη kale, έπεσε πανικός! Από την άλλη, οι Αμερικανοί hipster food bloggers  έφαγαν όλα τα αποθέματα της γης σε quinoa! Επισκεπτόσουν ανάλογο blog κι είχες 90% πιθανότητα να πέσεις σε συνταγή με το συγκεκριμένο δημητριακό!  Μετά είναι οι εμμονές τους με διάφορα σκεύη, και νάσου στη μόδα το slow cooker, να και το dutch oven από την άλλη. Και τέλος έχουν τις μόδες στον τρόπο μαγειρέματος. Τελευταία γέμισαν τα blog τους με συνταγές για ζυμαρικά του στυλ all-in-one-pot.

Θυμάσαι εκείνη την εποχή που ρωτούσες τη μαμά σου τι θα μαγειρέψει και σου απαντούσε ‘αρνάκι κοκκινιστό με σπαγγέτι «μπλουμ»’ ή ‘κοτόπουλο με χυλοπίτες «μπλουμ»’ ; Ε λοιπόν, ένα τέτοιο «μπλουμ» είναι και οι συνταγές all-in-one-pot!

Ο συγκεκριμένος τρόπος μαγειρέματος έχει ένα βασικό πλεονέκτημα. Χρησιμοποιείς μόνο μία κατσαρόλα! Που σημαίνει 1) Οικονομία στο ρεύμα (Γεια σου ΔΕΗ!) 2) Λιγότερη λάντζα (Οποία χαρά!)

Είναι ο ωραιότερος τρόπος για να μαγειρέψει κανείς ζυμαρικά, μιας και αυτά γίνονται ακόμα πιο νόστιμα αφού βράζουν σε σάλτσα. Από την άλλη θέλουν τρόπο και προσοχή για να γίνουν όλα al dente! Πάμε να δούμε πώς!

All-in-one-pot λιγκουίνι με κοτόπουλο σε σάλτσα με μείγμα μπαχαρικών Cajun

Υλικά για 2 άτομα

170 γρ λιγκουίνι

1 στήθος κοτόπουλο κομμένο σε μικρές μπουκιές

2 σκελίδες σκόρδο κομμένες στη μέση

1 ½ φλιτζάνια ζωμός κοτόπουλου (ζεστό)

½ φλιτζάνι γάλα πλήρες

ελαιόλαδο

1 κουταλάκι του γλυκού μείγμα μπαχαρικών Cajun *

Σε μια κατσαρόλα μεσαίου διαμέτρου ζεσταίνουμε λίγο λάδι (φωτιά μεσαίας έντασης). Ρίχνουμε το σκόρδο και σοτάρουμε για λίγο. Ρίχνουμε το κοτόπουλο συνεχίζοντας το σοτάρισμα. Βγάζουμε το σκόρδο και προσθέτουμε το μείγμα μπαχαρικών. Συνεχίζουμε το σοτάρισμα ανακατώνοντας και τρίβοντας τον πάτο της κατσαρόλας με την κουτάλα (εκεί βρίσκεται όλη η νοστιμιά). Μετά από 5 λεπτά ρίχνουμε το ζωμό και το γάλα.  Περιμένουμε να πάρει βράση και ρίχνουμε το ζυμαρικό κομμένο στα δύο. Χαμηλώνουμε ένα βαθμό τη φωτιά, κι αφήνουμε το ζυμαρικό να βράσει, ανακατώνοντας κάθε 2-3 λεπτά γιατί υπάρχει κίνδυνος να κολλήσει. Μετά από 10 λεπτά το ζυμαρικό θα έχει βράσει τέλεια κι η σάλτσα θα είναι υπέροχα κρεμώδης!

Θέλει λίγη τέχνη κι εμπειρία ο συγκεκριμένος τρόπος μαγειρέματος. Όσοι δεν έχουν εξοικειωθεί μπορούν να είναι προσεκτικοί όταν χρησιμοποιούν τον ζωμό. Να έχουν έξτρα ποσότητα εύκαιρη σε περίπτωση που χρειαστεί. Το πόσο ζωμό χρειαζόμαστε εξαρτάται πάντα από την ποσότητα και το είδος του ζυμαρικού. Στη σημερινή συνταγή οι ανάλογες ποσότητες είναι ιδανικές.

Αν θέλετε να το φτιάξετε για περισσότερο από δύο άτομα, θα πολλαπλασιάσετε ανάλογα τις ποσότητες και θα χρησιμοποιήσετε μεγαλύτερη κατσαρόλα.

*Πώς φτιάχνουμε μείγμα μπαχαρικών Cajun

Απ’ό,τι διάβασα είναι καναδικό μείγμα. Έψαξα σε καναδέζικα site και το καθένα έδινε τη δική του εκδοχή. Προτίμησα αυτή που παραθέτω (και καλά έκανα!)

Θα χρειαστούμε:

2 κουταλάκια του γλυκού πάπρικα (εγώ χρησιμοποίησα καπνιστή)

2 κουταλάκια του γλυκού κύμινο

2 κουταλάκια του γλυκού κόλιανδρο

1/2 κουταλάκι του γλυκού φρεσκοτριμμένο μαύρο πιπέρι

1/4 κουταλάκι του γλυκού αλάτι
1 κουταλάκι του γλυκού ρίγανη
1/4 κουταλάκι πιπέρι cayenne

Ανακατεύουμε πολύ καλά όλα τα υλικά! Από το μείγμα που θα προκύψει χρησιμοποιούμε στην συνταγή μόνο ένα κουταλάκι του γλυκού. (Μην πάτε και το χρησιμοποιήσετε όλο κι έχουμε τρεχάματα!!! Και ποιος σας ακούει μετά!!!)

ΥΓ: Μιας κι ανέφερα το περίφημο kale,  να σας πω ότι ο Mark Bittman των NYT δήλωσε προχθές  ότι  «Pumpkin is the new kale» ! Το αναφέρω σε περίπτωση που αναρωτιέστε γιατί το 99% των συνταγών έχει κολοκύθα. Και καλά είναι της εποχής, ήρθε και το Halloween!



Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα Hit&Run