Καλοκαίρι με κολοκυθάκι και καμπύλες!

Στα 10 χρόνια που λειτουργεί το blog δεν έχει περάσει καλοκαίρι χωρίς να έχει αναρτηθεί συνταγή με κολοκυθάκι! Είναι μία από τις ακλόνητες σταθερές που το διακατέχουν και το φετινό καλοκαίρι δεν θα αποτελέσει εξαίρεση. Μπορεί τώρα τελευταία το blog να μοιάζει ξεχασμένο, παραμελημένο, αφημένο (ή και αφηρημένο 😖) , αλλά οι σταθερές παραμένουν σταθερές κι ως εκ τούτου, με μια καλή αφορμή που θα συζητήσουμε αμέσως, επιστρέφουμε με μία φοβερή καλοκαιρινή κολοκυθένια συνταγή!

Πριν λίγες μέρες μου έστειλε μήνυμα μία αναγνώστρια όπου με ρωτούσε απορημένη πώς και τρώω τόσο πολλές μακαρονάδες το καλοκαίρι! Η απορία της δεν ήταν άνευ λόγου. Σχεδόν όλες οι αναρτήσεις που έχω κάνει τελευταία στη σελίδα fb του blog αφορούν κατά 99% πιάτα με ζυμαρικά. Φαντάζομαι ότι η αναγνώστρια δεν είναι η μόνη που θα αναρωτιέται αν μαγειρεύω, τώρα το καλοκαίρι, γεμιστά, μπριάμ, φασολάκια, μπάμιες κι άλλες κλασικές ελληνικές καλοκαιρινές νοστιμιές! Πώς, πώς, μαγειρεύω και τρώω τέτοια πιάτα, όμως κάθε δεύτερη μέρα έχει ζυμαρικά- αδυναμία είναι αυτή!

Λοιπόν, ξεκίνησα την απάντηση μου στην αναγνώστρια με την περίφημη ρήση της Σοφία Λόρεν. Αυτή:

Τουτέστιν, είναι αποδεδειγμένο ότι με τα ζυμαρικά χτίζεις κορμάρα!! 😃
Από την άλλη, μια χαρά τρώγονται τα ζυμαρικά το καλοκαίρι. Με τη βοήθεια των υπέροχων λαχανικών της εποχής, φτιάχνουμε απίστευτα νόστιμες σάλτσες για σπαγγετάδες. Και, ας μην ξεχνάμε, με κάποια ζυμαρικά μπορούμε να φτιάξουμε ωραιότατες σαλάτες, που προφανώς είναι το ιδανικό πιάτο για την πιο καυτή εποχή.

Εδώ και πολύ καιρό είχα βρει μία συνταγή του Yotam Ottolenghi, για μία σαλατα με ζυμαρικά και κολοκυθάκι. Αποθηκεύτηκε κι όταν ήρθε ο καιρός- ο καιρός των καλοκαιρινών κολοκυθιών εννοώ-  την έφτιαξα. Με αρκετές αλλαγές όμως, όπως θα δούμε παρακάτω.

Καταρχήν ο γνωστός σεφ προσθέτει edamame, τα οποία δεν έχω δοκιμάσει ποτέ και τα οποία, φαντάζομαι, κάπου θα πουλιόνται στην Αθήνα, σίγουρα όμως όχι στο σουπερμάρκετ της γειτονιάς, ούτε στη λαϊκή! Οπότε αντί για τα χαριτωμένα γιαπωνέζικα φασολάκια, απλά αύξησα την ποσότητα των κολοκυθιών. Τα οποία, αγαπητέ μου Yotam, γιατί τα τηγανίζεις; Γιατί δεν τα ψήνεις στο γκριλ, όπου και πιο νόστιμα θα γίνουν και πιο...light θα είναι; Είπαμε, είναι καλοκαίρι, προσέχουμε τη σιλουέτα- λέμε τώρα.
Επίσης πρόσθεσα κουκουναρόσπορο και το "πάτησα" λίγο στο ξίδι. Πάμε να δούμε πώς:

Καλοκαιρινή σαλάτα ζυμαρικών με κολοκυθάκι

(παραλλαγή συνταγής του Yotam Ottolenghi)

Καλοκαιράκι χωρίς κολοκυθάκι γίνεται; (Μέρος Γ)

Αφού διαβάσατε τον τίτλο, φαντάζομαι ότι οι μισοί- τουλάχιστον- αναγνώστες φύγατε τρέχοντας κι αγανακτισμένοι αναφωνήσατε "Ε, όχι, πάλι κολοκυθάκι!!!!"! Οι υπόλοιποι μισοί, πόσοι είστε, 2-3 άντε 4, σας ευχαριστώ που μείνατε και να ξέρετε ότι θα αποζημιωθείτε για την υπομονή σας! Και την πραγματικά θαυμαστή επιμονή σας! Σας λατρεύω! 😉

Λοιπόν, το θέμα έχει ως εξής. Με το κολοκυθάκι μπορεί κανείς να φτιάξει ωραιότατα καλοκαιρινά πιάτα με ζυμαρικά. Φαγητά γεμάτα ελαφράδα, λεπτή νοστιμιά, γρήγορα, εύκολα, μα, στο κάτω κάτω της γραφής, τι άλλο να ζητήσουμε από ένα καλοκαιρινό πιάτο! Το αποδείξαμε στην προηγούμενη ανάρτηση, το έχουμε αποδείξει και σε παλιότερες - όλες τις σχετικές αναρτήσεις θα τις βρείτε στο τέλος αυτής της ανάρτησης.

Έφτιαξα προ ημερών μια τέτοια σπαγγετάδα, με κολοκυθάκι και κάποια απλούστατα υλικά, κι ήταν θεϊκή, κι αν την δοκιμάσετε κι εσείς θα συμφωνήσετε μαζί μου και θα με συγχωρέσετε, καλοκαίρι είναι, ζέστη- πολλή ζέστη- κάνει.

Ζυμαρικά με κολοκυθάκι και μείγμα μυρωδικών

Για 4 πιάτα

400 γρ ζυμαρικά (σε σχήμα κοχύλι , castellane, penne rigate, ό,τι θέλετε)
4-5 κολοκύθια (μέτριο μέγεθος)
1 λευκό κρεμμύδι κομμένο σε λεπτές φέτες
1 σκελίδα σκόρδο ψιλοκομμένη
1 κουταλάκι μπούκοβο
1 φλιτζάνι τριμμένη παρμεζάνα (ή γκράνα)
ελαιόλαδο
αλάτι
πιπέρι

Μυρωδικά (να βγαίνει ένα μείγμα περίπου όσο ένα φλιτζάνι) (χρησιμοποιούμε όποια μας αρέσουν σε όποια αναλογία μας αρέσει)
μαϊντανό
βασιλικό
δυόσμο
σχοινόπρασο
φασκόμηλο


Πλένουμε τα κολοκύθια κι αφαιρούμε τα άκρα. Τα κόβουμε οριζόντια στη μέση και μετά σε ροδέλες.

Σε ένα μεγάλο τηγάνι ζεσταίνουμε σε μέτρια φωτιά λίγο ελαιόλαδο. Ρίχνουμε σε αυτό το κρεμμύδι και το μπούκοβο και σοτάρουμε μέχρι να μαλακώσει το κρεμμύδι χωρίς να καεί. Ρίχνουμε τα κολοκύθια και το σκόρδο, αλατοπιπερώνουμε και συνεχίζουμε το σοτάρισμα. Σκεπάζουμε για λίγα λεπτά, αφήνουμε να μαγειρευτεί για λίγο. Τα κολοκύθια δεν χρειάζεται να μαγειρευτούν τελείως, καλό είναι να "κρατούν" λίγο.

Εν τω μεταξύ, έχουμε βάλει να βράσουν τα ζυμαρικά, από τα οποία θα κρατήσουμε λίγο από το νερό στο οποίο βράζουν- περίπου 1/2 φλιτζάνι.

Ετοιμάζουμε το μείγμα μυρωδικών. Διαλέγουμε διάφορα φρέσκα μυρωδικά, πχ εγώ χρησιμοποίησα βασιλικό, μαϊντανό και δυόσμο με κυρίαρχο τον βασιλικό. Τα ψιλοκόβουμε.

Μόλις βράσουν τα ζυμαρικά, τα σουρώνουμε και τα ρίχνουμε στο τηγάνι με το κολοκυθάκι. Αμέσως ρίχνουμε το τυρί, τα μυρωδικά και το νερό που έχουμε κρατήσει. Ανακατώνουμε καλά και σερβίρουμε αμέσως.

Συνοδεύουμε με λευκό κρασί. Μια Μαντινεία  νέας γενιάς θα είναι ιδανικό ταίρι!

Τα υπόλοιπα πιάτα με ζυμαρικά και κολοκυθάκι που έχουν αναρτηθεί κατά καιρούς στο μπλογκ:

Καρμπονάρα με κολοκυθάκι

Σπαγγέτι ολικής με λεπτοκομμένο ωμό κολοκυθάκι και σάλτσα βασιλικού

Tortiglioni με κολοκυθάκι και ρικότα

Ταλιατέλες με κολοκυθάκι και αρακά σε σάλτσα μασκαρπόνε

Σπαγγέτι με κολοκυθάκι και τόνο

Καλοκαιράκι χωρίς κολοκυθάκι γίνεται; (Μέρος Β)

Το πρόγραμμα είχε ανάρτηση όπου η χρήση του φούρνου θα ήταν απαραίτητη, όμως ο καύσωνας μας άλλαξε τα σχέδια και προτιμήσαμε για σήμερα κάτι πολύ πιο ελαφρύ.
Οπότε συνεχίζουμε το ετήσιο θερινό αφιέρωμα στο κολοκυθάκι που αυτή τη φορά σερβίρεται με ζυμαρικά. Γιατί τι θα ήταν το καλοκαιράκι χωρίς ένα ακόμα πιάτο με κολοκυθάκι και ζυμαρικά!
Πώς ανακάλυψα την σημερινή συνταγή: Αν και διαθέτω σελίδα στο instagram , η συγκεκριμένη εφαρμογή δεν με συναρπάζει. Όμως το στοιχείο που μου αρέσει σε αυτήν είναι οι ιστορίες που φτιάχνονται με φωτογραφίες ή/και βίντεο και διαρκούν ένα 24ωρο. Τη συγκεκριμένη φάση την βρίσκω πιο κοντά στην φιλοσοφία της εφαρμογής γι'αυτό και προτιμώ να βλέπω τις ιστορίες παρά τις φωτογραφίες. Πριν από αρκετές εβδομάδες έβλεπα την ιστορία μιας Αμερικανίδας food blogger που ζει στη Ρώμη και σε 2-3 βίντεο που είχε αναρτήσει στην σειρά, έφτιαχνε μια μακαρονάδα με κολοκυθάκι και τόνο. "Εδώ είμαστε", σκέφτηκα μιας και τα δύο υλικά, τα χρησιμοποιώ πάρα πολύ. Το 24ωρο πέρασε, η ιστορία της πέρασε στη ληθη του internet, όχι όμως από την δική μου- αν κι αναπόφευκτα η συνταγή έχει υποστεί αλλαγές! Λίγα τα υλικά, εύκολη η εκτέλεση. Μια σπαγγετάδα γρήγορη κι ιδανική για καύσωνες!

Σπαγγέτι με κολοκυθάκι και τόνο

Για 4 άτομα

400 γρ σπαγγέτι
2 κονσέρβες τόνο
5-6  κολοκυθάκια
2 σκελίδες σκόρδο ψιλοκομμένες
χυμός και ξύσμα ενός λεμονιού (+επιπλέον αν θέλουμε)
1 κουταλάκι μπούκοβο καυτερό
ελαιόλαδο
αλάτι
πιπέρι

φύλλα βασιλικού ψιλοκομμένα

Σε ένα μπολ ρίχνουμε 2-3 κουταλιές ελαιόλαδο, χυμό και ξύσμα του λεμονιού, βασιλικό και μπούκοβο. Προσθέτουμε τον τόνο τον οποίο σπάμε σε μικρά κομμάτια με ένα πιρούνι.  Ανακατώνουμε. Αφήνουμε στην άκρη.



Πλένουμε τα κολοκυθάκια, αφαιρούμε τις άκρες και τα κόβουμε σε μικρά κομμάτια, περίπου 1 εκ.

Ζεσταίνουμε σε ένα μεγάλο βαθύ τηγάνι λίγο ελαιόλαδο και ρίχνουμε σε αυτό τα κολοκυθάκια με το σκόρδο κι από πάνω λίγο αλάτι και πιπέρι. Τα τηγανίζουμε καλά.  

Εν τω μεταξύ έχουμε βάλει αλατισμένο νερό να βράσει για τα ζυμαρικά. Μόλις βράσει ρίχνουμε τα ζυμαρικά στο νερό και τα μαγειρεύουμε αυστηρά al dente. Κρατάμε από το νερό βρασίματος ένα φλιτζάνι καφέ (εσπρέσο ή ελληνικό!), αφού έχουν βράσει τα ζυμαρικά τουλάχιστον τον μισό χρόνο τους.

Μόλις βράσουν τα ζυμαρικά τα στραγγίζουμε και τα ρίχνουμε στο τηγάνι με το κολοκυθάκι.
Στο μπολ με τον τόνο ρίχνουμε το νερό βρασίματος που έχουμε κρατήσει, ανακατώνουμε και ρίχνουμε όλο το υλικό στο τηγάνι. Ανακατώνουμε.
Σερβίρουμε κι όποιος θέλει ρίχνει επιπλέον πιπέρι και λεμόνι. Το συνιστώ!

Ένα Μοσχοφίλερο (πχ Μποσινάκη, Τρουπή, Λαντίδη to name a few of the best) είναι ιδανική επιλογή.

Το φαγητό αυτό μπορούμε να το φτιάξουμε στο, παρά θιν' αλός, εξοχικό μας, όπου θα έχουμε καλέσει λίγους εκλεκτούς φίλους, που θα έρθουν τρέχοντας, ελέω καύσωνα! Να τους πείτε να μην ξεχάσουν το κρασί!

Σημείωση: Δεν τελειώσαμε ακόμα με το κολοκυθάκι!!

Καλοκαιράκι χωρίς κολοκυθάκι γίνεται;

Αμ, δε γίνεται! Τουλάχιστον στη δική μας γειτονιά δε γίνεται. Γιατί λατρεύουμε το καλοκαιρινό κολοκυθάκι και τούτο το, ταπεινών προθέσεων, μπλογκ το έχει αποδείξει πολλάκις.

Αρκετές οι νέες συνταγές με κολοκυθάκι που έχουμε δοκιμάσει μέχρι στιγμής αυτό το καλοκαίρι, αυτή όμως που τιμάται πιο συχνά από την ταπεινή σας υποφαινόμενη είναι της σημερινής ανάρτησης.
Την βρήκα στο food section της ΝΥΤ και την αποθήκευσα στο recipe box μου (αμέ έχουμε και τέτοια στην NYT!) μόλις είδα στα υλικά υπήρχε κολοκύθι ΚΑΙ κάρυ! Όμως της άλλαξα τα φώτα της συνταγής, της έδωσα μια λεζερετέ, στοιχείο που το καλοκαιρινό τραπέζι έχει ανάγκη, και νομίζω, μάλλον πιστεύω ότι η δική μου εκδοχή είναι καλύτερη, ναι σόρρυ κιόλας ΝΥΤ.

Οι αλλαγές που έγιναν είναι οι εξής: Κόβω το στήθος κοτόπουλου σε κομμάτια και δεν το χρησιμοποιώ ολόκληρο, δεν προσθέτω κρεμμύδι (αυτό προέκυψε  από αφηρημάδα, δεν είχα προσέξει ότι η συνταγή είχε ΚΑΙ κρεμμύδι, αλλά τελικά η εκδοχή χωρίς κρεμμύδι μου άρεσε περισσότερο και το καθιέρωσα και τέλος, το καλύτερο όλων, αντί για κρέμα γάλακτος βάζω γιαούρτι που πιστεύω ταιριάζει πολύ καλύτερα.

Κοτόπουλο και κολοκυθάκι με κάρυ

Υλικά για δύο πιάτα

2 στήθη κοτόπουλου (στο μέγεθος αυτών που είναι σε πακέτο)
4 κολοκυθάκια (μέτρια σε μέγεθος)
2-3 κουταλιές κάρυ (εξαρτάται πόσο πικάντικο θέλετε το πιάτο)
1/2 ποτήρι ζωμό κοτόπουλου
1/2 κεσέ γιαούρτι στραγγιστό 2%
ελαιόλαδο



Κόβουμε το κρέας σε φέτες. Το τοποθετούμε σε ένα μπολ με λίγο ελαιόλαδο και το κάρυ κι ανακατώνουμε με τα δάχτυλα.
Καθαρίζουμε και κόβουμε σε φέτες, όχι πολύ ψιλές, τα κολοκυθάκια. Βάζουμε κι αυτά στο μπολ με το κοτόπουλο κι ανακατώνουμε.
Σε ένα τηγάνι ζεσταίνουμε λίγο ελαιόλαδο. Βάζουμε το κρέας να τηγανιστεί καλά κι από τις δύο πλευρές, βγάζουμε, το απλώνουμε σε ένα αντικολλητικό ταψί και το βάζουμε σε προθερμασμένο φούρνο (όχι ψηλή θερμοκρασία, περίπου 100 βαθμοί είναι καλά, απλά το θέλουμε ζεστό). Στο ίδιο τηγάνι, τηγανίζουμε τα κολοκυθάκια μέχρι να αρχίσουν να παίρνουν χρώμα, τα βγάζουμε και τα βάζουμε στο ταψί με το κολοκύθι.
Ξύνουμε τον πάτο του τηγανιού και ρίχνουμε τον ζωμό. Μόλις μειωθεί στο μισό, βγάζουμε 2-3 κουταλιές και το ανακατώνουμε με το γιαούρτι*. Μόλις μείνει πια 1/3 από τον ζωμό στο τηγάνι, ρίχνουμε το γιαούρτι κι ανακατώνουμε. Μοιράζουμε κοτόπουλο και κολοκυθάκια στα πιάτα κι από πάνω περιχύνουμε με την σάλτσα από γιαούρτι.

*Όσον αφορά το γιαούρτι, εφόσον το χρησιμοποιήσουμε για σάλτσα, καλό είναι:
1) Να είναι σταγγιστό 2% (το καλύτερο για τέτοια περίπτωση)
2) Να το έχουμε βγάλει από το ψυγείο λίγη ώρα πριν ξεκινήσουμε το μαγείρεμα.
3) Να το έχουμε ανακατώσει σε ένα μπολ έτσι ώστε να έχει αποκτήσει κρεμώδη υφή.
4) Να μην το φέρνουμε ξαφνικά σε επαφή με άλλο υλικό πολύ πιο ζεστό, γι'αυτό προτιμότερο είναι να ρίχνουμε λίγο λίγο από αυτό -το ζεστό υλικό- και να ανακατώνουμε συγχρόνως το γιαούρτι.

Ακολουθώντας αυτούς τους κανόνες θα φτιάξετε υπέροχες σάλτσες με γιαούρτι.

Και πριν κλείσουμε για σήμερα, αγαπητοί φίλοι αναγνώστες, να σας πω ότι το συγκεκριμένο πιάτο ταιριάζει πάρα πολύ όμορφα με μια Ρομπόλα!

Στιγμιότυπα από το Λονδίνο (χωρίς ομπρέλα)

Στην National Gallery η πλειοψηφία των επισκεπτών είχε στριμωχτεί - ως είθισται- μπροστά στα πιο διάσημα εκθέματα της Πινακοθήκης, αναγκάζοντας εμάς, τους αγοραφοβικούς, να βρίσκουμε καταφύγιο στις αίθουσες όπου κρέμονταν λιγότερο δημοφιλή αριστουργήματα που δεν προσέλκυαν τα "μαινόμενα για τέχνη" πλήθη. Κάπως έτσι -σε μια σχεδόν άδεια αίθουσα- με τράβηξε το βλέμμα ενός κομψού κυρίου (κομψός τουλάχιστον για τα δεδομένα του 17ου αιώνα), το πορτραίτο του οποίου κρεμόταν σε μια γωνιά, ένα πορτραίτο που έμοιαζαν να αγνοούν όσοι περνούσαν από μπροστά του. Πλησίασα. Και μετά πλησίασα όσο μπορούσα, γιατί πραγματικά ήταν ένα από το πιο όμορφα πορτραίτα που έχω δει, όχι τόσο το πρόσωπο, όσο η απόδοση των χαρακτηριστικών του ήταν γοητευτική,  και σίγουρα κάπου το είχα δει, σε κάποιο βιβλίο, σε κάποια ιστοσελίδα, αλλά live μπροστά μου ένιωθα να μαγνητίζομαι από εκείνο το βλέμμα, στάθηκα μπροστά του κάμποση ώρα εντυπωσιασμένη από την ομορφιά των ματιών, τη διαύγεια των χαρακτηριστικών του προσώπου, και εν τέλει όχι τυχαία, γιατί όπως έλεγε κι η καρτέλα με τα στοιχεία του πίνακα : "In this animated portrait the young Van Dyck uses varied brushstrokes to convey the textures of skin and hair. Touches of white suggest the moistness of the eyes and lips."

Επρόκειτο για το πορτραίτο του Φλαμανδού εμπόρου Cornelis van der Geest ζωγραφισμένο από τον επίσης Φλαμανδό Anthony van Dyck γύρω στα 1620. Με εξιτάρισε η περίπτωση van Dyck εκείνο το πρωινό, έτσι άφησα στην ησυχία του τον κομψό κο. Cornelis και βάλθηκα να ψάχνω για τα υπόλοιπα πορτραίτα του ζωγράφου που κρέμονταν στην Πινακοθήκη. Παραδόξως κανείς δεν είχε παρόμοια σκέψη εκείνη την ημέρα κι έτσι ο αγοραφοβικός μου εαυτός απόλαυσε το μικρό αυτοσχέδιο αφιέρωμα στον Φλαμανδό καλλιτέχνη.

Αλλά λίγες μέρες μετά, έμαθα ότι κι ο κος. Charlie Mortdecai εκτιμούσε τα μάλα τα πορτραίτα του Anthony Van Dyck! Ποιος είναι όμως ο κος. Mortdecai, θα αναρωτιέστε; Πρόκειται για έναν φλεγματικό Βρετανό εστέτ art dealer, πρωταγωνιστής μιας μικρής σειράς αστυνομικών βιβλίων του Kyril Bonfiglioli και -για να είμαι ειλικρινής- με τον κο. Mortdecai γνωριστήκαμε εντελώς τυχαία, όταν μια μέρα μπήκα σε ένα κατάστημα Foyles για να αγοράσω κάποια βιβλία και στο τμήμα των αστυνομικών μυθιστορημάτων έτυχε και τον συνάντησα. Άγνωστος ο κύριος, δεν είχα ακούσει ξανά γι' αυτόν, αλλά το κομψό εξώφυλλο ("never judge a book by its cover", ξέρω, ξέρω) κι η σύντομη περίληψη στο οπισθόφυλλο του βιβλίου, με τον εύγλωττο τίτλο "Dont Point That Thing Me,  υποσχόταν πολλά.

Ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο στο ταξίδι της επιστροφής, ξεσπώντας πολλές φορές σε γέλια με τις, μοναδικής ευστοχίας, (αυτο)σαρκαστικές ατάκες του Charlie Mortdecai και -φευ!- προκαλώντας εκνευρισμό στην κυρία που καθόταν δίπλα μου και που δεν αισθανόταν καθόλου καλά με τις αναταράξεις πάνω από το Βέλγιο!

Σε κάποια φάση, στο βιβλίο, ο Mortdecai επισκέπτεται την Εθνική Πινακοθήκη στην Washington (οι απίστευτες περιπέτειες του τον φέρνουν στις Η.Π.Α) κι εκεί μπροστά σε ένα πορτραίτο ζωγραφισμένο από τον Van Dyck αναφέρει ότι "that Van Dyck's work when he was in Genoa constitutes the best group of portraits in the world". Είναι από τις ελάχιστες φορές που ο Charlie σχολιάζει θετικά κάτι. Είρων, πονηρός, αδίστακτος, έχει πολλά "προτερήματα" ο κος. Mortdecai! Είναι όμως και γκουρμέ! Ω, ναι! (Εκτός από τον θαυμασμό για τα πορτραίτα του Van Dyck μοιραζόμαστε και την αγάπη για το φαγητό) Οι αναφορές σε φαγητό και ποτό είναι πολλαπλές και λεπτομερείς. Ο ίδιος ζει σε μια από τις ακριβές γειτονιές του Λονδίνου, στην Grosvenor Square και συνηθίζει να τρώει στα ιδιωτικά club της περιοχής, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι σνομπάρει το απλό φαγητό της εργατικής τάξης- σε μια σκηνή απολαμβάνει λίγο βουτυρωμένο ψωμί με ζαμπόν Spam που του προσφέρεται.

Δεν ξέρω πώς θα του φαινόταν η επίσκεψη σε μια gastro pub, τάση που εμφανίστηκε πολύ μετά την έκδοση του βιβλίου (1973). Εμένα προσωπικά μου αρέσει το concept των gastro pub, κι έτσι ψάχνοντας στο Time Out London για ανάλογα μαγαζιά στην περιοχή του Bloomsbury, έπεσα πάνω στο Norfolk Arms. Η οποία gastro pub έχει και ελληνικό χρώμα (ή γεύση καλύτερα!) μιας και το μενού είναι πινελιές από την Μεσόγειο, tapas, μεζέδες, λίγο Ιταλία, λίγο Ελλάδα και Κύπρο, Ισπανία κλπ. Ο σερβιτόρος μας ήταν Έλληνας, "βρήκε ο γύφτος τη γενιά του...", και πραγματικά χαρήκαμε, εμείς κι αυτός, και μας αποκάλυψε ότι ο ιδιοκτήτης ήταν Κύπριος και ότι αρκετά προϊόντα για τα πιάτα του μενού έρχονταν από την Ελλάδα. Όπως το χωριάτικο λουκάνικο σε ένα πιάτο που δοκίμασα, πολύ απλό σε σύλληψη αλλά τρομερά νόστιμο: Ελληνικό πικάντικο χωριάτικο λουκάνικο με ρατατουίγ! Εννοείται ότι θα το έφτιαχνα με την επιστροφή στα πάτρια εδάφη (το έφτιαξα) κι επίσης εννοείται ότι συνιστώ ανεπιφύλακτα μια επίσκεψη στο Norfolk Arms, αλλά καλού κακού κάντε κράτηση, γινόταν το αδιαχώρητο! Ό,τι δοκιμάσαμε ήταν πεντανόστιμο! Όπως -ήδη έγραψα- αυτό το πιάτο:

Χωριάτικο λουκάνικο με ρατατουίγ

(Βερσιόν alla Crispy σε πιάτο της gastro pub Norfolk Arms)

Για 2-3 πιάτα

200-250 γρ. χωριάτικο λουκάνικο (χρησιμοποίησα εκείνο με πράσο της αλλαντοποιίας Στρεμμένου)
1 μικρό κρεμμύδι λευκό κομμένο σε λεπτές φέτες
1 σκελίδα σκόρδο κομμένη στα δύο
1 μελιτζάνα φλάσκα κομμένη σε κύβους (περίπου 1-2 εκ)
1 μεγάλο κολοκύθι κομμένο σε κύβους
1 κόκκινη πιπεριά Φλωρίνης κομμένη σε χοντρά κομμάτια
4 ώριμες τομάτες τριμμένες (ή 1 κουτί έτοιμη τριμμένη τομάτα)
1 κουταλιά πάστα τομάτας
1 κουταλάκι καφέ καυτερό μπούκοβο
ελαιόλαδο
αλάτι

Σε ένα μεγάλο τηγάνι με βαρύ πάτο, σοτάρουμε σε μέτρια προς δυνατή φωτιά και σε πολύ λίγο ελαιόλαδο το λουκάνικο. Προσέχουμε να σοταριστούν καλά όλα τα κομμάτια και να πάρουν λίγο χρώμα. Το βγάζουμε. Στο ίδιο τηγάνι προσθέτουμε λίγο ακόμα ελαιόλαδο. Ρίχνουμε το σκόρδο με το μπούκοβο, σοτάρουμε για λίγο. Προσθέτουμε το κρεμμύδι. Σοτάρουμε προσέχοντας να μην "αρπάξει". Βγάζουμε το σκόρδο και προσθέτουμε τα τρία λαχανικά. Σοτάρουμε ανακατεύοντας μαλακά. Μετά από λίγα λεπτά επαναφέρουμε το λουκάνικο στο τηγάνι, ρίχνουμε την τομάτα και την πάστα, ανακατώνουμε, χαμηλώνουμε κι αφήνουμε να σιγοβράσει. Στόχος μας είναι να γίνει μια πηχτή σάλτσα και τα λαχανικά να έχουν μαγειρευτεί al dente- μην παραμαλακώσουν. Συνιστώ προσοχή στο αλάτι γιατί καμιά φορά τα λουκάνικα είναι ήδη αρκετά αλμυρά. Δοκιμάστε κι ανάλογα προσθέστε.

Norfolk Arms Gastro Pub: 28 Leigh St., Bloomsbury

National Gallery Room 29

Charlie Mortdecai


ΥΓ: Αργότερα- έχοντας αγοράσει πια το βιβλίο- έμαθα ότι πέρσι γυρίστηκε ταινία βασισμένη στον χαρακτήρα του Mortdecai με πρωταγωνιστή τον Johnny Depp. Είναι ο τελευταίος ηθοποιός που θα σκεφτόμουν για τον ρόλο. Και καθόλου τυχαία, από κριτικές που διάβασα, η ταινία ήταν μια αποτυχία!

Στα γρήγορα!

Στα γρήγορα θα δώσουμε μια συνταγή που γίνεται στα γρήγορα! Βιαζόμαστε βλέπετε, έχουμε πολλά να κάνουμε, να προετοιμάσουμε, περιμένουμε πράματα και θάματα, η ανάπτυξη έρχεται, βγαίνουμε στις αγορές, το υπόσχεται ΚΑΙ αυτή η κυβέρνηση!

Εν τω μεταξύ, (εκεί που περίμενα την ανάπτυξη και τις ανοιχτές αγορές) είχα αγοράσει κάτι ωραιότατα κολοκυθάκια κι αναρωτιόμουν τι να τα κάνω.
Έκανα αυτό. Μια συνταγή με ελάχιστα υλικά, ελάχιστη φασαρία, και -πιστέψτε με- θα χρειαστείτε ελάχιστο χρόνο για να εξαφανίσετε τούτες τις λεπτές φέτες κολοκυθιού ψημένες με παρμεζάνα! Τόσο απλά, τόσο γρήγορα!

Φέτες κολοκυθιού ψημένες στο φούρνο με παρμεζάνα.

Υλικά

Για δύο άτομα

2 μέτρια προς μεγάλα κολοκυθάκια είναι αρκετά
παρμεζάνα φρεσκοτριμμένη
πιπέρι μαύρο φρεσκοτριμμένο
ελαιόλαδο
αλάτι (προαιρετικά)

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς.

Στρώνουμε με αντικολλητικό χαρτί ένα μεγάλο ρηχό ταψί.

Πλένουμε τα κολοκυθάκια, τα σκουπίζουμε και κόβουμε τις δύο άκρες. Τα κόβουμε σε λεπτές φέτες, περίπου 3-5 mm ('νταξ δεν χρειάζεται να πάρετε και χάρακα) με την βοήθεια του μαντολίνου.
Απλώνουμε τις φέτες στο ταψί, μπορούμε να τις στριμώξουμε έτσι κι αλλιώς θα συρρικνωθεί λίγο το λαχανικό στο ψήσιμο. Αλείφουμε την επιφάνεια τους με λίγο ελαιόλαδο. Πάνω σε κάθε κολοκυθάκι βάζουμε λίγη παρμεζάνα και πιπέρι. Συν λίγο αλάτι αν θέλουμε.

Ψήνουμε για 15-20 λεπτά μέχρι να ψηθούν ωραία στην επιφάνεια.

Τρώγεται σαν ορεκτικό Ά-ΜΕ- ΣΑ! 

Από τη Νιο

Προ ημερών μου ήρθαν δυο γκουρμέ καλούδια από το πανέμορφο κυκλαδονήσι, την Ίο. Ένα, και το αγαπημένο μου, είναι ένα καταπληκτικό μέλι, ίσως το ωραιότερο που έχω δοκιμάσει ποτέ, λέγεται χοντρόμελο κι είναι βασικά μέλι ερείκης (Δείτε εδώ ένα ερασιτεχνικό βίντεο που ανέβασα στο instagram). Η υφή του θυμίζει λιωμένη καραμέλα, το ίδιο κι η γεύση του. Ένα θαύμα!

Το δεύτερο ήταν ένα τυρί ντόπιο, νιώτικο, που δεν είχα δοκιμάσει ξανά, αρκούντως πικάντικο κι αρωματισμένο με θρούμπι και θυμάρι. Μαλακό, αλειφώδες, αλλά με κομμάτια σκληρά εδώ κι εκεί κι αυτό το στοιχείο το κάνει κάπως ιδιότυπο. Καταπληκτική γεύση χάρη στα βότανα και το άφθονο πιπέρι που περιέχει και σας το λέει αυτό η υποφαινόμενη, η οποία τυγχάνει πολύ ιδιότροπη όταν πρόκειται για τυριά φτιαγμένα με αιγοπρόβειο γάλα. Το τυρί αυτό φέρει το όνομα σκοτύρι.

Έφτασε στα χέρια μου τη μέρα που σκεφτόμουν να φτιάξω μια τάρτα λαχανικών με τυρί και σκέφτηκα ότι θα την απογείωνε γευστικά η προσθήκη σκοτυριού. Σωστή κίνηση. Η άλλη κίνηση ήταν να φτιάξω τη ζύμη, τη βάση της τάρτας, με ελαιόλαδο κι όχι με βούτυρο. Ελαιόλαδο σχεδόν παντού στη θέση του βουτύρου είναι η νέα τάση, τουλάχιστον ήταν η ισχυρή τάση του καλοκαιριού στην Crispy κουζίνα! Με την οποία θα συνεχίσουμε και στην επόμενη ανάρτηση! Προς το παρόν έχουμε:

Τάρτα ψητών λαχανικών με σκοτύρι.

Για τη ζύμη:

1 1/4 φλιτζάνι αλεύρι για όλες τις χρήσεις

1/4 φλιτζάνι ελαιόλαδο

4-5 κουταλιές σούπας παγωμένο νερό

1/4 κουταλιού του γλυκού αλάτι

Για τη γέμιση:

1 μελιτζάνα φλάσκα

2 κολοκυθάκια μεσαίου μεγέθους

3 τομάτες πομοντόρια

1 μεγάλο κρεμμύδι

1 αυγό

100-150 γρ σκοτύρι*

Φτιάχνουμε τη ζύμη:

Ανακατεύουμε σε ένα μπολ το αλεύρι με το αλάτι και προσθέτουμε το ελαιόλαδο. Πασπατεύουμε με τα δάχτυλα έτσι ώστε να δημιουργηθούν τρίμματα. Προσθέτουμε σιγά σιγά το κρύο νερό και πλάθουμε μέχρι να πάρουμε μια ομοιογενή ζύμη που δεν θα κολλά στα χέρια. Σημείωση: Παρατήρησα ότι όταν είναι κρύο το νερό η ζύμη βγαίνει πιο απαλή, αφράτη και λιγότερο σφιχτή.
Την τυλίγουμε σε μεμβράνη και την τοποθετούμε στο ψυγείο για 40 λεπτά περίπου.

Εν τω μεταξύ ετοιμάζουμε τα λαχανικά. Καθαρίζουμε τη μελιτζάνα και τα κολοκυθάκια και τα κόβουμε σε λεπτές φέτες. Τα απλώνουμε σε ρηχό ταψί στο οποίο έχουμε στρώσει αντικολλητικό χαρτί, περνάμε με πινέλο λίγο ελαιόλαδο και στις δύο πλευρές των λαχανικών και ψήνουμε στο γκριλ του φούρνου. Μας ενδιαφέρει να ψηθούν λίγο, ίσα να μαλακώσουν και προσέχουμε μην μαυρίσουν. Κόβουμε τις ντομάτες σε 3-4 κάθετες φέτες και τα κρεμμύδια σε ροδέλες κι επαναλαμβάνουμε τη διαδικασία. Ψήνουμε μαζί τα δύο λαχανικά έως ότου οι ντομάτες αρχίσουν να στεγνώνουν.

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς. Ανοίγουμε τη ζύμη σε ένα στρογγυλό φύλλο με πάχος περίπου 0,8-1 cm (δεν χρειάζεται χάρακας, με το μάτι υπολογίζουμε!).
Απλώνουμε μια καλή στρώση τυρί, που θα έχουμε τρίψει με τα δάχτυλα, έτσι ώστε να αφήσουμε ένα περιθώριο 2 εκατοστών περιφερειακά του φύλλου. Στρώνουμε από πάνω τα λαχανικά με όποια σειρά θέλουμε. Κλείνουμε γύρω γύρω την πίτα με το μέρος του φύλλου που έχει μείνει άδειο, έτσι ώστε στο κέντρο να μείνει ανοιχτή.
Χτυπάμε ελαφρά το αυγό και περνάμε με αυτό το πάνω μέρος της τάρτας με ένα πινέλο. Τη μεταφέρουμε στο ταψί όπου είχαμε ψήσει τα λαχανικά (μην ξεχνάμε το αντικολλητικό χαρτί) και ψήνουμε για 35-40 λεπτά περίπου.
Αφήνουμε να κρυώσει λίγο και μετά κόβουμε όπως θα κόβαμε μια πίτσα.

Μπορούμε να την ψήσουμε και σε ταψί τάρτας, στρώνοντας εκεί εξαρχής το φύλλο, πάντα αφήνοντας περιθώριο 2 εκ περιφερειακά.

*Σκοτύρι μπορεί να βρει κανείς σε κάποια καταστήματα (σίγουρα έχει ο ΑΒ). Αν δεν μπορούμε να βρούμε, μπορούμε να αντικαταστήσουμε με φρέσκια μυζήθρα και να προσθέσουμε άφθονο πιπέρι και φρέσκο θυμάρι

Sophia vs. Sandra

Τον τελευταίο καιρό πήγαινα στη λαϊκή της γειτονιάς και δεν έδινα καμία σημασία στην εαρινή, πανέμορφη παρουσία των κολοκυθιών. Με τα όμορφα κίτρινο-πορτοκαλί λουλουδάκια τους, το χαρακτηριστικό, πραγματικά ιδιαίτερο πράσινο χρώμα τους, κείτονταν στους πάγκους, με κοιτούσαν που περνούσα και με εκλιπαρούσαν "Crispy, αγόρασε μας, ξέρουμε πόσο μας αγαπάς".

Ναι, η αλήθεια είναι ότι μου αρέσουν τα κολοκύθια. Αλλά φέτος, για κάποιο αδιευκρίνιστο λόγο, δεν τρελαινόμουν στην ιδέα να τα αγοράσω και να τα μαγειρέψω. Ένιωθα κουρασμένη, εκνευρισμένη, απηυδισμένη (πόσα Γιούρογκρουπ να αντέξει κανείς πια;), τα αγνοούσα επιδεικτικά "Ώχου, αφήστε με ήσυχη" γκρίνιαζα, βλέποντας τα να με κοιτούν λυπημένα- κι ελαφρώς απορημένα.

Τελικά ενέδωσα (είμαι η Κριστίν αλλά όχι η σκληρή Λαγκάρντ, τυγχάνω πιο καλόκαρδη) αγόρασα με άκρατο ενθουσιασμό κάνα δίκιλο και γύρισα σπίτι. Και πέρασαν δυο τρεις μέρες. Και τα κοιτούσα και με κοιτούσαν. "Ξέρετε τι φταίει;", τα ρώτησα, "δεν είστε η Σοφία, είστε απλά μια Σάντρα.".  Οι μελιτζάνες, το αντίπαλον δέος των κολοκυθιών, έχουν το μεσογειακό ταμπεραμέντο και την εκρηκτικότητα μιας Σοφία Λόρεν. Ενώ τα κολοκυθάκια έχουν την απλή χαριτωμενιά, την συμπαθητικότητα μιας Σάντρα Μπούλοκ. Οπότε, ναι μεν αλλά. Παρεξηγήθηκαν.

Η παρεξήγηση άρχισε να λύνεται όταν έφτιαξα με μερικά από τα κολοκυθάκια μια πάρα πολύ ωραία frittata. Κι οι σχέσεις μας αποκαταστάθηκαν πλήρως όταν τόλμησα σε μια κλασική συνταγή με μελιτζάνες (δες post)  να αντικαταστήσω τη Σοφία με την Σάντρα*. Με έκπληξη διαπίστωσα ότι το φαγητό ήταν απίστευτα νόστιμο κι είχε αυτήν ευχάριστη νότα ελαφράδας που προσφέρουν πάντα τα κολοκυθάκια. Το καλοκαίρι λοιπόν, είναι εδώ! Με κολοκυθάκια!

Κολοκυθάκι alla parmigiana (Στο φούρνο με σάλτσα ντομάτας -βασιλικού, μοτσαρέλα και παρμεζάνα)

Υλικά για 4 άτομα

Θα χρειαστούμε πυρέξ με διαστάσεις (πάνω κάτω) 18 x 24 εκ

1 κιλό κολοκυθάκια μέτριου μεγέθους
2 μπάλες μοτσαρέλα (τις οποίες θα έχουμε κόψει σε μπουκιές)
1 φλιτζάνι τριμμένη παρμεζάνα
λίγο αλεύρι
ελαιόλαδο
λίγα φύλλα βασιλικού ψιλοκομμένα

Για τη σάλτσα ντομάτας

4-5 ώριμες τομάτες
4 σκελίδες σκόρδο
φύλλα βασιλικού ψιλοκομμένα
ελαιόλαδο
αλάτι
πιπέρι

Ετοιμάζουμε τη σάλτσα τομάτας:

Περνάμε τις ντομάτες από τον τρίφτη. Σ' ένα τηγάνι σοτάρουμε σε ελαιόλαδο το σκόρδο*. Ρίχνουμε την ντομάτα και μερικά φύλλα βασιλικού ψιλοκομμένα, αλατοπιπερώνουμε και μαγειρεύουμε μέχρι να πήξει πολύ καλά η σάλτσα. Ρίχνουμε τα υπόλοιπα φύλλα βασιλικού κι αφήνουμε να κρυώσει.

*Αν έχουμε ρίξει τα σκόρδα κομμένα απλά στη μέση, στο τέλος του σοταρίσματος, κι όταν έχουν αρχίσει να μαυρίζουν τα αφαιρούμε.

*

Ετοιμάζουμε τα κολοκυθάκια. Τα πλένουμε, τα στεγνώνουμε, κόβουμε τις δύο άκρες και τα κόβουμε οριζόντια σε φέτες (ούτε πολύ λεπτές, ούτε πολύ χοντρές, για τους λεπτολόγους υπολογίστε 3-4 mm). Αλευρώνουμε τις φέτες*. Τις τηγανίζουμε ελαφρώς, ίσα να δημιουργηθεί μια ωραία κρούστα γύρω από κάθε φύλλο, δεν χρειάζεται να μαγειρευτεί τελείως το λαχανικό.

*Ένας εύκολος τρόπος να αλευρώνει κανείς είναι να χρησιμοποιεί μια μεγάλη σακούλα τροφίμων. Βάζουμε το αλεύρι και το υλικό που πρέπει να αλευρωθεί μέσα στη σακούλα, κλείνουμε από πάνω και την κουνάμε με τα χέρια. Έτσι αλευρώνεται ομοιόμορφα το υλικό μας, χωρίς περιττό αλεύρι.

*

Λαδώνουμε το πυρέξ μας και στρώνουμε στη βάση του λίγη σάλτσα τομάτας. Από πάνω στρώνουμε μια στρώση κολοκυθάκια, κι από πάνω λίγη μοτσαρέλα, παρμεζάνα, βασιλικό. Συνεχίζουμε με αυτή τη σειρά τις στρώσεις μέχρι να τελειώσουν τα υλικά μας. Στο τέλος πάνω πάνω, τελειώνουμε με λίγη μοτσαρέλα και παρμεζάνα. Ψήνουμε στους 200 βαθμούς για μισή ώρα περίπου ή μέχρι να αρχίσει να παίρνει το φαγητό όμορφο χρυσό-καφέ χρώμα. 

*

*Στη φαντασία της Crispy η "Σάντρα" αντικατέστησε επάξια τη "Σοφία". Στην πραγματικότητα όμως, Σοφία (Λόρεν) είναι μία και μοναδική. Κι όσο κι αν συμπαθούμε τη Σάντρα (Μπούλοκ) -προσωπικά είναι από τις λίγες Αμερικανίδες ηθοποιούς που όντως συμπαθώ κι εκτιμώ- Σοφία δεν θα γίνει ποτέ!

Της άνοιξης

Πολύ όμορφη η φετινή άνοιξη. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων να σημειώσω ότι αναφέρομαι στον καιρό -μην νομίσετε ότι είδα ξαφνικά την "Ανάπτυξη" μπροστά μου και χάρηκα, παραδόξως και για κάποιο μυστήριο λόγο, αυτήν την ακριβοθώρητη τσαπερδόνα την βλέπει μόνο ο κος. πρωθυπουργός.

Κράτησε γερά η φετινή άνοιξη, δεν μας έμπασε κατευθείαν στις ζέστες. Βέβαια σε κάποια φάση, δεν ήξερες αν έπρεπε να ανεβάσεις τα χειμωνιάτικα ή να περιμένεις λίγο ακόμα. Να στείλεις μπουφάν και παλτά στο καθαριστήριο ή πάλι να περιμένεις λίγο ακόμα.  Ή που έβγαινες χαρά θεού από το σπίτι κι επέστρεφες βρεγμένη γάτα.  Ή εκείνο το πάπλωμα που δε λες να το αποχωριστείς. Ναι, μαντέψτε ποια κοιμάται ακόμα με πάπλωμα! :-)

Είναι όμορφη η άνοιξη. Ας μείνουμε σε αυτήν. Μην προχωρήσει ο καιρός παρακαλώ.

Δεν μπορώ να καταλάβω τη βιασύνη του κόσμου με το καλοκαίρι. Από τις αρχές Φλεβάρη όλοι αναστενάζουν στον ίδιο ρυθμό: "Πότε θα έρθει το καλοκαίρι". Στο facebook  εν τω μεταξύ έχουν ήδη εξαντλήσει όλες τις εκδοχές του τραγουδιού Summertime , το πασίγνωστο standard του Gershwin. Δεν θέλω να σκέφτομαι τι θα γίνει την 1η Ιουνίου. Και την 21η Ιουνίου.
Ναι, είναι όμορφο το καλοκαιράκι αλλά σαν υποκοριστικό. Σαν μαθητής το ευχαριστιέσαι, σαν πλούσιος που θα διασχίζει τη Μεσόγειο με το γιωτ το ευχαριστιέσαι. Σαν ιδιοκτήτης εξοχικού σε τοποθεσία παρά θιν'αλός το απολαμβάνεις. Αλλά σαν κάτοικος τσιμεντούπολης το να υποστείς 2 τουλάχιστον μήνες με θερμοκρασίες άνω των 35 δεν παλεύεται. Επίσης για εμάς τις τσουπωτές αρχίζει ένας άνισος αγώνας δρόμου καμουφλαρίσματος. Καλά τη βγάλαμε το χειμώνα με παλτά και καμπαρντίνες που σκέπαζαν κομψά τις περιφέρειες (πολύ της μόδας η συγκεκριμένη λέξη), από εδώ και πέρα τι γίνεται; Τώρα όλες - μα όλες- οι αμαρτίες του χειμώνα αποκαλύπτονται!

Για να μην παρεξηγηθώ (ξανά!) μου αρέσει το καλοκαίρι. Αλλά όχι τόσο όσο η άνοιξη (και περισσότερο απ'όλες το φθινόπωρο...)

Πίσω στην άνοιξη λοιπόν, τώρα που οι πάγκοι των λαϊκών αγορών είναι πανέμορφοι και λαχταριστοί. Με δυο υλικά κατεξοχήν ανοιξιάτικα (κι ολίγον καλοκαιρινά) φτιάξαμε αυτήν την ελαφρώς ελαφριά pasta.

Ταλιατέλες με κολοκυθάκι και αρακά σε σάλτσα μασκαρπόνε

Υλικά για 2 άτομα

200 γρ ταλιατέλες
2 κολοκυθάκια μικρά προς μέτρια (συνολικό βάρος 200 γρ)
2/3 φλιτζάνι αρακά
1 μικρό άσπρο κρεμμύδι ψιλοκομμένο
1 σκελίδα σκόρδο κομμένη στη μέση
3 κουταλιές σούπας μασκαρπόνε
3 κουταλιές σούπας παρμεζάνα
1 φακελάκι σαφράν σε σκόνη
αλάτι
πιπέρι
ελαιόλαδο


Βάζουμε τον αρακά να βράσει μόνο του σε αλατισμένο νερό για 5 λεπτά περίπου. Καθαρίζουμε και κόβουμε στο μαντολίνο τα κολοκυθάκια.
Σε ένα τηγάνι βάζουμε να ζεσταθεί λίγο ελαιόλαδο. Εν τω μεταξύ σε μεγάλη κατσαρόλα βάζουμε αλατισμένο νερό να βράσει. Μόλις βράσει ρίχνουμε τις ταλιατέλες. Σοτάρουμε το κρεμμύδι και το σκόρδο. Μόλις πάρει χρώμα το σκόρδο το πετάμε. Ρίχνουμε στο τηγάνι τα λαχανικά κι αφήνουμε να σοταριστούν ελαφρώς για λίγα λεπτά. Ρίχνουμε μισό ποτήρι από το νερό στο οποίο βράζουν οι ταλιατέλες και τη σκόνη σαφράν. Ανακατεύουμε κι αφήνουμε να σιγοβράσουν τα λαχανικά. Δεν θέλουμε να μαλακώσουν πολύ.
Σε ένα μπολ ανακατεύουμε μασκαρπόνε και παρμεζάνα με 3 κουταλιές από το νερό των ζυμαρικών. Ανακατεύουμε καλά μέχρι να γίνει μια ομοιογενής κρέμα.
Μόλις βράσουν οι ταλιατέλες τις σουρώνουμε και τις ρίχνουμε στο τηγάνι. Από πάνω ρίχνουμε τη σάλτσα τυριών κι ανακατεύουμε καλά. Δοκιμάζουμε και διορθώνουμε το αλάτι. Σερβίρουμε αμέσως με άφθονο φρεσκοτριμμένο πιπέρι κι ένα λευκό κρασί όπως Κτήμα Βογιατζή 2013 (Chardonnay, Malvasia aromatica, Ασύρτικο)

Say what?

Πριν λίγες μέρες είχαμε αναρτήσει τη συνταγή μιας πίτσας της οποίας τα κύρια συστατικά ήταν κολοκυθάκι κομμένο σε πολύ μικρά κυβάκια και σοταρισμένο με φρέσκο κρεμμυδάκι, σάλτσα pesto και ντομάτα. Παραδόξως η συγκεκριμένη συνταγή είχε αρκετό feedback. Φίλος μου είπε ότι την έφτιαξε για Γάλλους φίλους του που ενθουσιάστηκαν, παρ' όλο που είχαν την εντύπωση ότι έτρωγαν μια ....tarte aux légumes (τάρτα λαχανικών!)- μικρό το κακό.
Μετά από λίγες μέρες, μιλώντας με τον little bro στο τηλέφωνο, με ρώτησε απορημένος ''Μα υπάρχουν πίτσες χωρίς κρέας;''. Ευτυχώς που μιλούσαμε μέσω τηλεφώνου γιατί το ξέσπασμα μου ήταν έντονο κι... ηχηρό. Κοινώς ούρλιαζα ''Πώς τολμάς και κάνεις μια τέτοια ερώτηση, μπλα μπλα μπλα!'' Μου ζήτησε να ηρεμήσω και μου εξήγησε ότι ξέρει ότι υπάρχουν πίτσες άνευ κρέατος αλλά αυτές τις τρως στην Ιταλία,λέει, στην Ελλάδα όχι. Δεύτερο ξέσπασμα. Απότομο κλείσιμο του τηλεφώνου (σαν κάτι να ακούστηκε ''μα δεν υποφέρεσαι''). Η υποφαινόμενη συνέχισε το μάταιο ξέσπασμα της σε βουβή γραμμή...
Κοιτούσα το ακουστικό και σκεφτόμουν θυμωμένα τα διάφορα στερεότυπα που έχει ο Έλληνας. Ένα από αυτά είναι πώς την θέλει την πίτσα του. Την θέλει ''σπέσιαλ'' (κάθε πιτσαρία που σέβεται τον εαυτό της έχει στον κατάλογο μια πίτσα ''σπέσιαλ''). Η πίτσα ''σπέσιαλ'' μεταφράζεται σε μια ζύμη παχιά παχιά πάνω στην οποία έχουν ρίξει μια ακαθόριστης προέλευσης σάλτσα ντομάτας, τόνους από ''τυριά που λιώνουν'' καμιά ψιλοκομμένη πιπεριά για ξεκάρφωμα, και το τελικό touch επιτυγχάνεται με μπέικον, λουκάνικο ΚΑΙ ζαμπόν!!! Αυτή είναι η εικόνα που έχει ο Έλληνας όταν ακούει τη λέξη πίτσα. Μετά από όλα αυτά...Ι rest my case.

Αλλά πριν από όλα αυτά να πω ότι σήμερα δεν έχουμε πίτσα. Έχουμε κάτι ελαφρύ, μια πολύ γευστική σαλάτα, που γίνεται εύκολα και που ναι μεν έχει το αγαπημένο κολοκυθάκι αλλά -μείνετε ήσυχοι αγαπητοί carnivori- έχει και κρέας.

Σαλάτα με κολοκυθάκι και κοτόπουλο 

Υλικά για 4 άτομα

4 μικρά ολόφρεσκα κολοκυθάκια
2 φιλέτα από στήθος κοτόπουλου
2/3 φλιτζάνι παρμεζάνα κομμένη σε φύλλα
4 κουταλιές σούπας ελαιόλαδο
1 κουταλιά σούπας καλο βαλσαμικό ξίδι
1 κουταλιά γλυκού μουστάρδα εξαιρετικής ποιότητας
αλάτι
φρεσκοτριμμένο πιπέρι.

Πλένετε και στεγνώνετε τα κολοκυθάκια. Κόβετε το πάνω και κάτω μέρος και μετά τα κόβετε julienne -λεπτές λωρίδες.
Κόβετε το κρέας σε λεπτές φετούλες. Σε ένα αντικολλητικό τηγάνι και σε πολύ λίγο λάδι σοτάρετε το κρέας για μερικά λεπτά. Όταν αρχίσει να παίρνει χρώμα περιμένετε λίγο και μετά ρίχνετε τα κολοκυθάκια, τα οποία θα σοταριστούν ίσαμε ένα λεπτό- τα θέλουμε να παραμείνουν τραγανά. Αλατίζετε ελαφρώς. Ετοιμάζετε την βινεγκρέτ χτυπώντας το ελαιόλαδο με το ξίδι και τη μουστάρδα. Απλώνετε το κοτόπουλο με τα κολοκυθάκια σε μια πιατέλα, ρίχνετε από πάνω την παρμεζάνα, την βινεγκρέτ και τέλος άφθονο φρεσκοτριμμένο πιπέρι.

Είναι ένα πιάτο ιδανικο για βράδυ καλοκαιριού, όταν θέλετε να φάτε κάτι ελαφρύ και το κρασί είναι λευκό...και τραγανό!

Α ναι, ήρθε το καλοκαίρι!

Ημερολογιακά, θερινο-ισημεριακά (;) και θερμοκρασιακά είναι εδώ! Το πήραμε χαμπάρι χθες όταν τρέχαμε από εδώ κι εκεί για δουλειές και είδαμε ελάχιστο κόσμο στους δρόμους. Αναρωτηθήκαμε πού χάθηκε ο κόσμος - τόσο πολύ ταράχτηκε που η τρικομματική έγινε δικομματική;  Αλλά όχι,είναι το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος, η αργία που δίνει το έναυσμα για καλοκαιρινές αποδράσεις (να με συγχωράτε αλλά πιο αλλοπρόσαλλη αργία δεν υπάρχει, ούτε ξέρεις ποιος αργεί και ποιος όχι).
Ε λοιπόν, ναι! Το καλοκαίρι είναι εδώ και τούτο το ταπεινών προθέσεων blog θα τηρήσει την παράδοση και θα ασχοληθεί εκτενώς με τα αγαπημένα του καλοκαιρινά λαχανικά, αρχής γενομένης από το ταπεινό (πολλή ταπεινότης έχει πέσει εδώ γύρω...) κολοκυθάκι. Το οποίο έχουμε τιμήσει δεόντως ουκ ολίγες φορές, σε: πίτα, σε risotto αλλά κυρίως με ζυμαρικά : 1, 2, 3. Και καλό είναι να μην ξεχάσουμε εκείνα τα υπέροχα τραγανά τηγανητά κολοκυθάκια! Όπως έντρομοι διαπιστώνετε, το blog τούτο λατρεύει το κολοκυθάκι, τόσο πολύ που λέτε, που φέτος αποφάσισε να το βάλει πάνω σε πίτσα! Και τι πίτσα! Μια χαρωπών-στην κυριολεξία!-  γεύσεων πίτσα, ό,τι καλύτερο για να υποδεχτούμε την πιο καυτή εποχή του χρόνου. Πάμε να δούμε πώς:

Πίτσα με κολοκυθάκι, ντομάτα και σάλτσα pesto genovese

Η πίτσα θέλει καλή, δουλεμένη στο χέρι ζύμη την οποία ανοίγουμε πάντα σε λεπτό φύλλο! Και η ζύμη της πίτσας δεν χρειάζεται παρά αυτά τα υλικά:

Βασική συνταγή για τη ζύμη της πίτσας:
1/2 κιλό αλεύρι
300 ml χλιαρό νερό (ούτε κρύο , ούτε πολύ ζεστό αλλιώς ΔΕΝ θα ενεργοποιηθεί η μαγιά)
25 γρ φρέσκια μαγιά
1/2 κουταλάκι του γλυκού αλάτι
2 κουταλιές της σούπας ελαιόλαδο

Και:

Διαλύετε την μαγιά στο νερό. Την αφήνετε λίγα λεπτά. Σε μια λεκάνη ρίχνετε το αλεύρι και το αλάτι και δημιουργείτε ένα κενό στη μέση. Σε αυτό ρίχνετε τη μαγιά και το λάδι. Αρχίζετε να ζυμώνετε ζωηρά μέχρι να ομογενοποιηθεί η ζύμη και να μην κολλά στα χέρια. Ίσως χρειαστεί περισσότερο αλεύρι οπότε καλό είναι να το έχετε δίπλα σας. Σκεπάζετε τη λεκάνη και την αφήνετε σε ζεστό μέρος τουλάχιστον για 2 ώρες. Όσο περισσότερο μένει η ζύμη τόσο το καλύτερο.
Όταν είναι έτοιμη, θα προθερμάνετε πάρα πολύ καλά τον φούρνο τουλάχιστον μισή ώρα πριν και στην μάξιμουμ θερμοκρασία. Παίρνετε τη ζύμη, την δουλεύετε για λίγο και την ανοίγετε σε ένα λεπτό φύλλο. Την τοποθετείτε σε καλά λαδωμένο ταψί.

Εν τω μεταξύ (μέχρι να φουσκώσει η ζύμη) ετοιμάζετε την σάλτσα pesto όπως την έχουμε δώσει: εδώ (δεν χρειάζεστε παρά 3-4 κουταλιές, την υπόλοιπη την τρώτε σε σπαγγετάδα!)

Επιπλέον θα χρειαστείτε:

2 μικρά, ολόφρεσκα, τρυφερά κολοκυθάκια τα οποία θα κόψετε σε πολύ μικρά κυβάκια (δείτε εικόνα)
2-3 φρέσκα κρεμμυδάκια κομμένα σε ροδέλες
1 μικρή προς μέτρια ολοκόκκινη ντομάτα κομμένη σε λεπτές φετούλες.
1 μοτσαρέλα κομμένη σε φετούλες
λίγο ελαιόλαδο
πιπέρι

Σε ένα τηγάνι και σε μέτρια φωτιά σοτάρετε για 3-4 λεπτά το κολοκυθάκι με το φρέσκο κρεμμυδάκι.

Αφού απλώσετε τη ζύμη στο ταψί, απλώνετε από πάνω τη σάλτσα pesto, από πάνω τα σοταρισμένα κολοκυθάκια,, τις ντομάτες, και τέλος την μοτσαρέλα. Ραντίζετε με λίγο λάδι, πιπερώνετε και ψήνετε σε πάρα πολύ ζεστό φούρνο για 10 λεπτά περίπου.

***

Με τη Φωτεινή γνωριζόμαστε μέσω των blog μας από την αρχή σχεδόν της καριέρας μας ως bloggers, πίσω στα ένδοξα έτη 2008-2009!  Προ καιρού μου ζήτησε να γράψω ένα guest post πάνω στα βιβλία μαγειρικής για το πολύ όμορφο κι υψηλής αισθητικής blog της. Το κείμενο δημοσιεύτηκε πριν λίγες μέρες και σ'αυτό προσπαθώ να εξηγήσω γιατί τα βιβλία μαγειρικής ασκούν τόση γοητεία και παραμένουν ευπώλητα παρά την υπερ-πληθώρα συνταγών μέσω ίντερνετ. Διαβάστε το....αλλιώς θα επιταχθείτε!!!!! :-)

Αχ, καλέ! Οποία χαρά! Ήρθε το καλοκαιράκι!

Λίγες μέρες σε αγαπημένο νησί των Κυκλάδων μας έδωσε την εικόνα. Ο τουρισμός στη χώρα των 6.000 νησιών και των 5.000.000 παραλιών παραπαίει. Μια ζωή οι ογκόλιθοι της πολιτικής σκηνής της χώρας ορκίζονται ότι θα κάνουν τα πάντα για την επιμήκυνση της τουριστικής σεζόν και μια ζωή αυτή η σεζόν συρρικνώνεται! Η νέα κυβέρνηση (Μπα, έχουμε νέα κυβέρνηση, νέο πρωθυπουργό;;; Οποία χαρά! Ποιος είναι παρεμπιπτόντως;)  ίδρυσε Υπουργείο Τουρισμού κι όχι μόνο αυτό αλλά έθεσε επικεφαλή του υπουργείου την τσαχπίνα κα. Κεφαλογιάννη. Την εκλιπαρώ να μην αρχίσει να ωρύεται υστερικά όπως εκείνη η ανεκδιήγητη ...Hellene. Τη θυμάστε; Αλλιώς θα χάσουμε και τους τελευταίους τουρίστες που επιμένουν να έρχονται στη χώρα!

Στη φωτογραφία βλέπετε χαριτωμένα, ανεμοδαρμένα γατίδια του νησιού. Τα οποία παρεμπιπτόντως ήταν περισσότερα σε πληθυσμό από τους επίσης ανεμοδαρμένους τουρίστες (φυσούσε πολύ εκείνες τις μέρες). Ένα γρήγορο γκάλοπ -κοινώς στήσιμο αυτιού- έδειξε ότι η πλειοψηφία των τουριστών ήταν Ιταλοί! Αγαπημένοι και πάντα γκουρμέ! Ίσως το έχω ξαναπεί αλλά να έχετε πάντα υπόψη τούτο: Σε όποιο εστιατόριο δείτε να τρώνε Ιταλοί καθίστε άφοβα! Είναι οι ικανότεροι των ικανότερων στο να ανακαλύπτουν την ποιότητα στο πιάτο!

Οποία σύμπτωση! Σήμερα έχουμε ένα ιταλικό πιάτο! Μου εκμυστηρεύτηκε τη συνταγή συμπαθέστατη Ιταλίδα εκ της Cesena! Grazie mille Giovanna!

Tortiglioni με κολοκυθάκι και ρικότα

Υλικά για 4 άτομα

400 γρ ζυμαρικά τύπου tortiglioni
4 μεσαίου μεγέθους κολοκυθάκια
200 γρ ρικότα
1 σκελίδα σκόρδο τριμμένη
λίγο φρεσκοκομμένο μαϊντανό
άφθονο φρεσκοκομμένο βασιλικό
3-4 κουταλιές λευκό ξίδι πολύ καλής ποιότητας
λάδι
αλάτι
πιπέρι
λίγες φλούδες παρμεζάνα....για το ντεκόρ!

Βάζετε το νερό για τα ζυμαρικά να βράσει με λίγο αλάτι. Ρίχνετε τα ζυμαρικά και τα βράζετε al dente. Εν τω μεταξύ πλένετε τα κολοκυθάκια, τα στεγνώνετε και τα κόβετε σε ροδέλες πάχους 0,5 εκ και τις ροδέλες στη μέση.  Ζεσταίνετε λίγο λάδι σε ένα τηγάνι. Σοτάρετε το σκόρδο και ρίχνετε τα κολοκυθάκια. Τα σοτάρετε για λίγα λεπτά. Αλατίζετε, ρίχνετε πιπέρι και τον μαϊντανό κι ανακατεύετε. Ρίχνετε 2 κουταλιές ξίδι το οποίο αφήνετε να εξατμιστεί.Συνεχίζετε το σοτάρισμα μέχρι να μαλακώσουν τα κολοκυθάκια. Σε ένα μπολάκι χτυπάτε πολύ καλά λίγο λάδι με 2 κουταλιές ξίδι, λίγο αλάτι και πιπέρι. Στραγγίξτε τα ζυμαρικά, φέρτε τα σε ένα μεγάλο μπολ κι ανακατέψτε τα με το λαδόξιδο. Προσθέστε τα κολοκυθάκια, τη ρικότα (την οποία είναι καλό να έχετε χτυπήσει πρώτα μόνη την έτσι ώστε να αποκτήσει πιο κρεμώδη υφή) και τον βασιλικό. Ανακατέψτε, ρίξτε από πάνω τις φλούδες παρμεζάνας και σερβίρετε με ένα δροσερό ελληνικό sauvignon blanc.


Εδώ
Εδώ
Εδώ
Εδώ
Κι εδώ επιβεβαιώνεται η αγάπη της υποφαινόμενης για το κολοκυθάκι.
.............Και την Ιταλία!! Ναι καλά το καταλάβατε, Squadra Azzurra υποστήριζε!!!!!!

Bye bye July

And hello August! Κι όποιος σου είπε  '' καλέ μου μήνα,να ήσουν δυο φορές το χρόνο'' δεν ήξερε τι έλεγε!

Μια σύντομη γαστρονομική επισκόπηση του μήνα που πέρασε.

Λοιπόν, όσοι προλάβατε προλάβατε! Το περίφημο εστιατόριο El Bulli κλείνει τις πύλες του! Ο Αλχημιστής της γεύσης Ferran Adria, κλείνει το διασημότερο εστιατόριο επί της γης. Φεύγει για διακοπές διαρκείας, να εμπνευστεί, να ανανεωθεί ή απλά να απαλλαγεί από τις ορδές των πελατών που όλα αυτά τα χρόνια ζητούσαν επιμόνως να φωτογραφηθούν μαζί του. Δεν έτυχε να πάω ποτέ, δεν είχα το ...απαιτούμενο χρήμα αλλά ούτε και την απαιτούμενη υπομονή να  κλείσω θέση σε εστιατόριο...ένα χρόνο πριν! Το πιθανότερο με την αφηρημάδα που με δέρνει να το ξεχνούσα! Να όμως που βρέθηκε ένας τρόπος να δοκιμάσω κάτι από τα χεράκια του Ferran Adria κι αυτό δεν είναι τίποτε άλλο από μια ....μπύρα! Μια μπύρα; Ω, ναι! Και τι μπύρα! Εγώ φέτος την ανακάλυψα -και μου φαίνεται πως φέτος κυκλοφόρησε πρώτη φορά στην Ελλάδα- τώρα τον Ιούλιο την τίμησα αρκετές φορές. Όπως διάβασα κάπου-και συμφωνώ κι επαυξάνω- είναι μια μπύρα που συμπεριφέρεται σαν κρασί!

Λοιπόν, μιας κι είμαστε στην Ισπανία πάμε σε μια άλλη είδηση γαστρονομικού ενδιαφέροντος που μας έρχεται από αυτή τη χώρα. Στην πόλη Tudela της  επαρχίας Navarra γίνεται ο ετήσιος διαγωνισμός των....άσχημων τοματών!!!  Η αλήθεια είναι ότι έχουμε απηυδήσει πια από κατακόκκινες, ολοστρόγγυλες γυαλιστερές ντομάτες , ανατριχιαστικά πανομοιότυπες. Τις αποφεύγω, προτιμώ ανομοιογένεια στο μέγεθος και το χρώμα, μικρή παραγωγή και το κυριότερο ποικιλίες σχετικά σπάνιες. Δύσκολο πια να βρεθούν. Άντε κάνας μερακλής θείος να φυτεύει στο μικρό του κήπο. Άντε κάνας παραγωγός που έχει μεράκι.

Το μήνα Ιούλιο έπεσα πάνω στο ομορφότερο και πιο ασυνήθιστο -ως προς το layout- food blog. Λέγεται my cooking diary και πραγματικά έχεις την αίσθηση ότι ξεφυλλίζεις ένα ημερολόγιο. Έξυπνη τεχνική, άψογη αισθητική, πολύ ενδιαφέρουσες αναρτήσεις!

Πάμε και στο δια ταύτα.  Τον Αύγουστο πολλοί εμίσησαν -βλέπε γράφουσα- το ....κολοκυθάκι όμως κανείς- υποθέτω δηλαδή με αυτά που μου γράφετε ότι έχετε τρομερή αδυναμία στο εν λόγω ζαρζαβατικό! Κι είπα να μην σας χαλάσω το χατίρι. Ιδού ακόμα μια σπαγγετάδα με κολοκυθάκι, ελαφριά και πολύ καλοκαιρινή!

Σπαγγέτι ολικής με λεπτοκομμένο ωμό κολοκυθάκι και σάλτσα βασιλικού

Υλικά
(για 2 άτομα -μόνα κι έρημα που ξέμειναν στην Αυγουστιάτικη Αθήνα!)

1/2 πακέτο σπαγγέτι ολικής
1-2 κολοκυθάκια φρεσκότατα.
φύλλα πανέμορφου βασιλικού τα οποία θα έχετε ψιλοκόψει
1 σκελίδα σκόρδο (δουλεύουμε την επομένη..!)
ελαιόλαδο
αλάτι
χοντροκομμένο πιπέρι
λίγο μπούκοβο (just to spice it up a bit!!)
παρμεζάνα φρεσκοτριμμένη

Υπάρχει ένα θέμα! Και το θέμα μας είναι ότι για τη συγκεκριμένη συνταγή τα κολοκυθάκια μας πρέπει να κοπούν πολύ ψιλά. Julienne και λεπτά... Λεπτότατα. Αν έχετε το κατάλληλο μηχάνημα (μαντολίνο με κατάλληλο εξάρτημα...then lucky you!) χρησιμοποιήστε το. Αν όχι, πάρτε ένα μαχαίρι και εξασκηθείτε στο λεπτή, λεπτότατη κοπή α λα julienne όπως έκανα κι εγώ. Δεν τα πήγα κι άσχημα ...νομίζω...θέλω να πιστεύω! Μόλις κόψετε τα κολοκυθάκια σας αλατίστε τα.

Βάλτε αλατισμένο νερό να βράσει. Ρίξτε σε αυτό τα σπαγγέτι. Πάνω από την κατσαρόλα στερεώστε ένα σουρωτήρι βάλτε σε αυτό τα κολοκυθάκια κι αφήστε τα για 2 λεπτά στον ατμό.
Εν τω μεταξύ σε ένα τηγάνι ζεσταίνετε λάδι στο οποίο σωτάρετε το σκόρδο και το μπούκοβο. Ρίχνετε τον βασιλικό και μόλις μαραθούν τα φύλλα αφαιρείτε αμέσως το τηγάνι από την φωτιά.
Στραγγίζετε τα al dente βρασμένα ζυμαρικά κρατώντας 1/3 ποτηράκι από το νερό βρασίματος.
Σ'ένα μεγάλο μπωλ τοποθετείτε τα ζυμαρικά, το λάδι με τα σωταρισμένα μυρωδικά, το κολοκυθάκι , τη μισή παρμεζάνα, το φρεσκοτριμμένο πιπέρι και το νερό. Ανακατώστε καλά. Σερβίρετε αμέσως κι ο καθένας βάζει όσο τυρί θέλει επιπλέον. Και με ωραίο λευκό κρασί, ελληνικό.
Συγκεκριμένα:
Τώρα τον Ιούλιο ανακάλυψα ένα wine bar, το Οινο-scent. Έχει ανοίξει εδώ και δύο χρόνια ...αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ! Εκεί ανακάλυψα -μου το σύστησαν τα παιδιά που έχουν το μαγαζί- ένα συμπαθέστατο κι αξιοπρεπέστατο λευκό του κτήματος Μουσών. Ασύρτικο, S. blanc και λίγο Trebbiano   σε ένα καθαρό blend. Ευχάριστο, δροσερό, με τόση δα οξύτητα. Κι όλα αυτά μόνο για 5,50 ευρώ! Ναι υπάρχουν καλά ελληνικά κρασιά στη σωστή, δελεαστική τιμή! Ψάξτε το!

Τσιμπολογήματα

Πριν από καιρό είχα διαβάσει ότι στο διάσημο ελληνικό εστιατόριο ''Mylos'' της Νέας Υόρκης, ένα από τα πιο δημοφιλή εδέσματα ήταν....τηγανητά κολοκυθάκια και τηγανητές μελιτζάνες. Εντάξει, φαντάζομαι ότι το εστιατόριο κάνει ένα πιο φίνο τηγάνισμα απ'ότι εμείς οι...ιθαγενείς που δίνουμε ρέστα στο βαρύ τηγάνι! Πάντως, διαβάζοντας τον τελευταίο καιρό ξένα γαστρονομικά site, ανακαλύπτω ότι τα ελληνικά ορεκτικά κι οι greek mezedes γενικώς έχουν γίνει very popular, you know! Μέχρι και την ''καθαροδευτεριάτικη'' ταραμοσαλάτα πήρε κάπου το μάτι μου! Χαίρομαι πολύ γι'αυτό και μου έκανε εντύπωση πώς άργησαν να γίνουν δημοφιλή ενώ για χρόνια παρέμεναν στη σκιά των ισπανικών tapas! Αλλοδαποί φίλοι τρελαίνονται για μεζέδες. Όταν έρχονται στην Ελλάδα, μου ζητούν επίμονα να τους πάω σε μεζεδοπωλείο. Αυτό που τους ξετρελαίνει είναι όχι μόνο το φαγητό κι η χαλαρή ατμόσφαιρα αλλά κυρίως.....η κοινοκτημοσύνη των πιάτων!!! Λατρεύουν την ιδέα του τσιμπολογήματος από ...κοινά πιάτα! Δεν είναι συνηθισμένοι βλέπετε. Ακολουθούν το αυστηρό πρωτόκολλο ''Ο καθείς το πιάτο του'' σε αντίθεση με μας που ...χώνουμε τα πιρούνια από εδώ κι από εκεί!

Λοιπόν, τα σκεφτόμουν όλα αυτά, ενώ απολάμβανα τούτα τα ιδανικά ως ορεκτικά τηγανητά κολοκυθάκια:

Τραγανά τηγανητά κολοκυθάκια

Υλικά (για 4 άτομα)

3 μέτρια κολοκύθια
100 ml μπύρα (την υπόλοιπη πιείτε την ενώ τηγανίζετε!)
200 ml γάλα
λίγα φύλλα φρέσκου δυόσμου ψιλοκομμένα
150 γρ αλεύρι
λάδι για το τηγάνισμα
αλάτι
πιπέρι

Κοσκινίστε το αλεύρι σ'ένα μπολ. Ρίξτε τη μπύρα και το γάλα κι ανακατώστε καλά με μια ξύλινη κουτάλα μέχρι να ομογενοποιηθεί το μίγμα. Προσθέστε το δυόσμο & πιπέρι, σκεπάστε το μπολ με πλαστική μεμβράνη και βάλτε το στο ψυγείο για μια ώρα.
Πλύνετε τα κολοκυθάκια, σκουπίστε τα. Κόψτε τα με τη βοήθεια του μαντολίνο ή του πατατοκαθαριστή σε λεπτές εγκάρσιες φετούλες.

 Ζεστάνετε άφθονο λάδι σε μέτρια προς δυνατή φωτιά, βουτήξτε  τα κολοκυθάκια στο κουρκούτι και τηγανίστε τα μέχρι να πάρουν ωραίο χρυσαφί χρώμα. Απλώστε τα σε χαρτί κουζίνας για να απορροφηθεί το επιπλέον λάδι και πασπαλίστε με αλάτι.

Μπύρα, μπύρα και πάλι μπύρα μπορεί να συνοδεύσει τούτο το τραγανό ορεκτικό!

Α, μάλιστα! Είχα υποσχεθεί και τραγούδι! Ας ακούσουμε Nick ο οποίος, έμαθα από έγκυρες πηγές, ότι ξεσήκωσε χθες βράδυ τη Μαλακάσα!! Και γουστάρει και Ελλάδα ο τύπος!
 

Καλό μου , γλυκό κολοκυθάκι.

Ένα το κρατούμενο: Λατρεύω το κολοκυθάκι. Αν και δεν εκστασιάζομαι με τα λαχανικά , τούτο δω το διακριτικό και κομψό λαχανικό με συγκινεί! Για παράδειγμα: Αν μου πείτε να διαλέξω ανάμεσα σε ...φασολάκι και κολοκυθάκι , θα πω φυσικά κολοκυθάκι! Αν μου πείτε να διαλέξω ανάμεσα σε φασόλια τσαουλί και ..κολοκυθάκι , ε, θα πω κολοκυθάκι! Κι αν - αφού επιμένετε!- μου πείτε να διαλέξω ανάμεσα σε αμπελοφάσουλα και...κολοκυθάκι  θα σας απαντήσω,...τι άλλο , ...κολοκυθάκι! (Ελπίζω να εμπεδώσατε ότι οι σχέσεις μου με το φασολάκι είναι...ψυχρές! Μιλάμε μεν , με το ζόρι δε...!). Το κολοκυθάκι , που λέτε, το τρώω όπως κι αν είναι μαγειρεμένο . Το λατρεύω τηγανητό. Κομμένο σε λεπτές φετούλες , περασμένο σε αλεύρι και τηγανισμένο για λίγα λεπτά ,μμμμ , τι λιχουδιά είναι αυτή!! (Κι η μελιτζάνα τηγανητή , είναι απίστευτη! Αλλά η μελιτζάνα είναι...θεά , είναι ασύλληπτου μεγέθους γαστρονομική καλλονή! Θα (ξανα)μιλήσουμε γι'αυτήν σύντομα) . Μου αρέσουν επίσης -και παραδόξως!- στο μπριάμ , μου αρέσουν όμως και παρα πολύ με μοσχαράκι κοκκινιστό στην κατσαρόλα !
Όμως σήμερα σας έχω κολοκυθάκια με ζυμαρικά! Και μάλιστα μ'έναν τρόπο που θα σας εκπλήξει γιατί είναι ακριβώς ο ίδιος τρόπος με τον οποίο φτιάχνουμε την ...καρμπονάρα! Μόνο βέβαια που στη θέση του μπέϊκον έχουμε κάτι πιο καλοκαιρινό και φίνο! Μαντέψτε τι!

Καρμπονάρα με κολοκυθάκι

(διασκευή από την ιταλική βίβλο μαγειρικής ''Il talismano della felicita''

Υλικά (για 4 άτομα)

400 γρ ζυμαρικά πχ τύπου penne 

1 κιλό κολοκυθάκια (προτιμώ μικρά κολοκυθάκια)

100 γρ φρεσκοτριμμένη παρμεζάνα

3 αυγά + 1 κρόκο

μαϊντανός ψιλοκομμένος

ελαιόλαδο

αλάτι

φρεσκοτριμμένο πιπέρι.

Καθαρίζουμε τα κολοκυθάκια και τα κόβουμε πρώτα στη μέση κάθετα και μετά σε ροδέλες. Ζεσταίνουμε λίγο λάδι σε μέτρια φωτιά. Σωτάρουμε τα κολοκυθάκια , αλατοπιπερώνουμε και τηγανίζουμε μέχρι να μαλακλώσουν λίγο. Ρίχνουμε τον μαϊντανό. Εν τω μεταξύ βράζουμε τα ζυμαρικά σε αλατισμένο νερό. Μόλις βράσουν al dente τα στραγγίζουμε και τα ρίχνουμε στο τηγάνι. Ανακατώνουμε. Ενώ τα ζυμαρικά βράζουν, χτυπάμε καλά τα αυγά σ'ένα μπολ. Ρίχνουμε την παρμεζάνα και ξαναχτυπάμε. Ρίχνουμε στο μείγμα 3-4 κουταλιές από το νερό στο οποίο βράζουν τα ζυμαρικά και χτυπάμε μέχρι το μίγμα να γίνει κρεμώδες. Περιχύνουμε τα ζυμαρικά-κολοκυθάκια με το κρεμώδες μίγμα στο τηγάνι, ανακατώνουμε. Σερβίρουμε αμέσως. Με λευκό κρασί ovviamente!

Α , και το δεύτερο κρατούμενο: Τούτη η pasta είναι ιδανική για εκείνα τα καλοκαιρινά βράδια στη βεράντα που λέγαμε την προηγούμενη φορά!

Cripy's tip: Μπορείτε να τηγανίσετε σε λίγο λάδι τα κολοκυθάκια κι αν δείτε ότι ζητούν κι άλλο , αντί για λάδι ρίξτε λίγο από το νερό στο οποίο βράζουν τα ζυμαρικά! Και πιο ελαφριά θα γίνουν τα κολοκυθάκια , και πιο καλά θα δέσει η psta! Δύο τα καλά !

Μα , κοιτάξτε τι ομορφιά , τι eleganza! Θα έλεγα ότι το κολοκυθάκι είναι η ...Juliette Binoche των ζαρζαβατικών!!!

Κολοκυθόπιτα εκ της Λιγουρίας ορμώμενη.

Μιας και τις δύο προηγούμενες Τετάρτες βρεθήκαμε -γαστρονομικά τουλάχιστον- στη βορειοδυτική Ιταλία ( Πιεμόντε & Λομβαρδία) , λέω να παραμείνουμε στην περιοχή αλλά να κατέβουμε στα παραθαλάσσια μέρη και συγκεκριμένα στη Λιγουρία. Για κάποιο λόγο , η κουζίνα της περιοχής αυτής μού είναι τρομερά ενδιαφέρουσα κι αν έπρεπε να διαλέξω μια cucina regionale της Belpaese μάλλον θα διάλεγα την κουζίνα πέριξ της γοητευτικής Γένοβας.
Μια μικρή παρένθεση για την Ιταλική κουζίνα. Δίνει την εντύπωση ότι γεωγραφικά είναι κάτι ενιαίο. Το αντίθετο. Κάθε επαρχία της Ιταλίας έχει τη δική της -πολύ χαρακτηριστική- κουζίνα και τα τοπικά προϊόντα συναντώνται με επιμονή στις τοπικές συνταγές. Κλείνει η πολύ μικρή παρένθεση την οποία αργότερα, σε άλλη ανάρτηση θα αναπτύξω ενδελεχώς. Μη σας ζαλίζω τώρα με λεπτομέρειες , κάνει και ζέστη.

Η σημερινή συνταγή είναι μια κολοκυθόπιτα , απλή αλλά εξαιρετική , αρωματική (χάρις στην τσαχπίνα μαντζουράνα) και τρώγεται πολύ ευχάριστα και την επόμενη μέρα. Δεν θα σας πάρει πάνω από 1/2 ώρα για την προετοιμασία και το ψήσιμο κρατά το πολύ 45 λεπτά.

Αllora, andiamo subito alla cucina!

Κολοκυθόπιτα Λιγουρίας

(από το περιοδικό Sale&Pepe τεύχος Ιούλιος 2008)

Υλικά : 500 γρ αλεύρι (για όλες τις χρήσεις αν είστε αναποφάσιστοι) , 800 γρ κολοκυθάκια (φρέσκα , τρυφερά και λαμπερά) , 1 κρεμμύδι (μη χρησιμοποιήσετε κόκκινο) , 2 σκελίδες σκόρδο , 150 γρ ρύζι (το οποίο θα έχετε μισοβράσει) , 2 αυγά , 100 γρ παρμεζάνα φρε-σκο-τριμ-μέ-νη ( βάλτε κάτι παραπάνω , δε μας βλέπει κανείς!) , 1 μικρό κουταλάκι μαντζουράνα (φευ, χρησιμοποίησα αποξηραμένη ) , λάδι , αλάτι , πιπέρι.

Ζυμώνετε το αλεύρι με 5 κουταλιές λάδι , 1 πρέζα αλάτι και 250 ml νερό χλιαρό. Θα σχηματιστεί μια ζύμη την οποία θα αφήσετε στην άκρη για να ετοιμάσετε τη γέμιση. Όπως είπαμε το ρύζι θα το έχετε βράσει στο μισό του κανονικού του χρόνου και θα το έχετε κρυώσει. Κόβετε τα κολοκυθάκι σε μισές ροδέλες πάχους 0,5 εκ. (Το χάρακα! Το χάρακα!). Σε μέτρια φωτιά σωτάρετε το σκόρδο (κόψτε στο μισό τις σκελίδες κι αφαιρέστε τις μόλις ολοκληρωθεί το τηγάνισμα) με το κρεμμύδι. Προσθέτετε το κολοκυθάκι , τη ματζουράνα , αλάτι και πιπέρι και τηγανίζετε για 5-6 λεπτά περίπου μέχρι να μαλακώσουν τα κολοκυθάκια. Σ' ένα μπολ χτυπάτε τ' αυγά με το τυρί. Προσθέτετε το ρύζι και τα κολοκυθάκια αφού έχουν κρυώσει λίγο . Αλείφετε με λίγο λάδι τον πάτο ενός ταψιού διαμέτρου 22 εκ. Κόβετε τη ζύμη στα δύο κι ανοίγετε σε 2 στρογγυλά φύλλα. Τοποθετείτε το ένα φύλλο στο ταψί , από πάνω απλώνετε τη γέμιση και τέλος σκεπάζετε με το 2ο φύλλο. Κλείνετε όμορφα κι ωραία (κι όχι τσαπατσούλικα όπως έκανε βιαστικά η Crispy) το σημείο ένωσης των 2 φύλλων (αυτό τελικά είναι το πιο ωραίο κομμάτι της πίτας όταν την τρως!). Ψήνετε για 45 λεπτά περίπου στους 180 βαθμούς.

Συνοδέψαμε την πίτα μας με το πλέον κλασσικό λευκό του καλοκαιριού, το Κτήμα Γεροβασιλείου 2008. Όπως πάντα , ήταν εξαιρετικό.