Οι Αμερικανοί ξανάρχονται

Τις προάλλες διάβαζα την συνέντευξη μιας Αμερικανίδας food writer, η οποία δραστηριοποιείται στην Ιταλία, και την ρώτησαν πού οφείλει την επιτυχία της και τι χρειάζεται να κάνει κάποιος για να γίνει το ίδιο επιτυχημένος. Η απάντηση της ήταν η εξής: "Να είναι ικανός και να αντέχει να κοιμάται το πολύ τρεις ώρες την ημέρα". Η απάντηση της μ' έβαλε σε σκέψεις. Όχι για το γεγονός ότι ούτως ή άλλως δεν μπορώ να βγάλω την μέρα έχοντας κοιμηθεί μόλις τρεις ώρες, τουτέστιν δεν θα γίνω ποτέ πετυχημένη food writer, αλλά περισσότερο για την εντυπωσιακή "εισβολή" των Αμερικανών στο food writing, η οποία ουσιαστικά έχει γίνει δική τους υπόθεση- με την εξαίρεση κάποιων Βρετανών. Παρακολουθώ αρκετούς/αρκετές του είδους, όπως επίσης το food section αρκετών αμερικάνικων εφημερίδων (σε απόλυτη κυριαρχία εκείνο των NYTimes), γνωστά site, πασίγνωστα προσωπικά blog και πάει λέγοντας. Θα έλεγες ότι ένα ολόκληρο έθνος μαγειρεύει κι οι περισσότεροι έχουν μπει σε μια σχεδόν εξαντλητική κούρσα, να ξεχωρίσουν, να γίνουν οι καλύτεροι, να γίνουν οι κυρίαρχοι του παιχνιδιού. Παρακολουθώντας τα instagram τους θα έλεγες ότι οι μέρες τους έχουν 34 ώρες αντί για τις δικές μας ταπεινές 24. Ενώ εσύ είσαι ακόμα στη διαδικασία του ξυπνήματος πίνοντας καφέ με μισό μάτι ανοιγμένο και γυρνώντας με πιτζάμες σαν ζόμπι περιμένοντας να σε πιάσει η καφεΐνη, εκείνοι/εκείνες έχουν ήδη γυρίσει από ένα τζόγκινγκ 5-10 χιλιομέτρων, έχουν πλυθεί, ντυθεί, μακιγιαριστεί, χτενιστεί, έχουν στείλει τα παιδιά στο σχολείο, έχουν απαντήσει σε όλα τα mail, έχουν κάνει την 100στή δοκιμή στο φαγητό που θα παρουσιάσουν, δεν έχουν κανένα πρόβλημα με τα deadline, γράφουν σε fb.,instagram, site, εφημερίδες, ετοιμάζουν το επόμενο βιβλίο τους, πάνε για καφέ, brunch, lunch, δείπνο, club, μελετούν, τρέχουν σε παρουσιάσεις και στο τέλος της μέρας- εν τω μεταξύ εσύ δεν έχεις το κουράγιο ούτε το πρόσωπο να καθαρίσεις με λίγο miscellaire- είναι ατσαλάκωτοι/ες. Και λεπτοί/ές σαν να είναι όλοι/ες δρομείς μεσαίων-μεγάλων αποστάσεων- με την εξαίρεση της Deb Perelman aka Smitten Kitchen, η οποία είναι από τις ελάχιστες chubby και δεν έχει κανένα πρόβλημα με αυτό και μπράβο της.
 Η αλήθεια είναι ότι οι Αμερικανοί έχουν αλλάξει τα δεδομένα του παιχνιδιού στο food writing και γενικότερα σε ό,τι αφορά τα γαστρονομικά trend, τις τάσεις. Τα μεγαλύτερα ονόματα είναι πια πέραν του Ατλαντικού, πάντα με την εξαίρεση κάποιων Βρετανών. Οι Αμερικανοί επιτέλους ανακάλυψαν πώς να εκμεταλλευτούν με τον καλύτερο τρόπο τα πλεονεκτήματα της πολυπολιτισμικής χώρας τους. Βέβαια καμιά φορά υπερβάλλουν, αλλά ούτως ή άλλως η υπερβολή είναι ένα κυρίαρχο στοιχείο τους ως έθνος. Αρκετοί δραστηριοποιούνται εκτός συνόρων, έχοντας ζήσει αλλού, γράφουν για τις γαστρονομικές τους εμπειρίες στις χώρες που τους φιλοξενούν. Ιδιαίτερα στην Ιταλία, υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός Αμερικανών (και γενικά αγγλόφωνων) food writer που γράφουν εξειδικευμένα, ακόμα και για περιοχές της χώρας που ήταν άγνωστες γαστρονομικά! Το ίδιο και για άλλες χώρες και πιστεύω ότι είναι ζήτημα χρόνου να δούμε Αμερικανό/ίδα food writer να γράφει για την ελληνική γαστρονομία (εκτός κι αν έχει ήδη εκδοθεί κάτι κι εγώ δεν το γνωρίζω-ενημερώστε με!).
Γυρνώντας στην food writer που ανέφερα στην αρχή, στη συνέντευξη της τόνισε αρκετές φορές ότι είναι σημαντική η συνεχής μελέτη, η εκπαίδευση, η απόκτηση γνώσεων για το αντικείμενο που σε ενδιαφέρει. Δεν έχω παρά να συμφωνήσω μαζί της και βλέπω ότι η συντριπτική πλειοψηφία των Αμερικανών food writer που παρακολουθώ είναι πολύ καλοί συγγραφείς, τα βιβλία τους, εκτός από συνταγές διαθέτουν και υψηλής αισθητικής πρόζα, κείμενα γραμμένα με γλαφυρό, ενδιαφέροντα τρόπο, ενίοτε φλύαρα και με τάση αυτοπροβολής αλλά κι αυτά τα δύο στοιχεία, φλυαρία κι αυτοπροβολή, είναι χαρακτηριστικό των κατά τ' άλλα ανήσυχων γαστρονομικά Αμερικανών.

Ας πάμε στη συνταγή μας, η οποία δεν χρήζει πρωτοτυπίας, όμως είναι ιδανική για τις κρύες μέρες του χειμώνα κι όταν θέλουμε μια διαφορετική εκδοχή της κλασικής κοτόσουπας. Είχα βρει την αρχική συνταγή στα αρχεία του food section της Washington Post, αλλά άλλαξα τα βασικά σημεία της εκτέλεσης και κάποιων υλικών.

Κόκκινη κοτόσουπα με φιδέ.

Για 4 άτομα

1/2 κοτόπουλο βιολογικό ή ελεύθερης βοσκής.
6 φλιτζάνια (τουλάχιστον) ζωμό από το κοτόπουλο το οποίο έχουμε βράσει
1/2 πακέτο φιδέ (ή 6 "φωλιές")
2 1/2 κουταλιές σούπας καλή πάστα τομάτας
1 λευκό κρεμμύδι
1 μέτριο καρότο
λίγο σέλερι
αλάτι
πιπέρι
ελαιόλαδο

Βράζουμε το κοτόπουλο όσο χρειάζεται κι υπολογίζουμε ότι ο ζωμός από αυτό θα είναι γύρω στα 2,5-3 λίτρα.
Βγάζουμε το κοτόπουλο, αφήνουμε να κρυώσει, ξεκοκαλίζουμε, κόβουμε σε μικρά κομμάτια, αφήνουμε στην άκρη.
Σουρώνουμε τον ζωμό κι από αυτόν παίρνουμε ένα ποτήρι στο οποίο διαλύουμε την πάστα τομάτας
Ψιλοκόβουμε πολύ καλά την τριάδα κρεμμύδι-καρότο-σέλερι.
Σε μία κατσαρόλα βάζουμε λίγο ελαιόλαδο το οποίο ζεσταίνουμε σε χαμηλή-μέτρια φωτιά. Ρίχνουμε σε αυτό την ψιλοκομμένη τριάδα (κρεμμύδι-καρότο-σέλερι) και σοτάρουμε για κάποια λεπτά. Μόλις μαλακώσουν, ανεβάζουμε κατά ένα βαθμό τη φωτιά. Ρίχνουμε τον φιδέ -σπασμένο- και ανακατεύουμε. Αφήνουμε να "τηγανιστεί" για λίγα λεπτά, έτσι ώστε να αρχίσει να σκουραίνει ελαφρώς. Ρίχνουμε τον ζωμό + το ποτήρι του ζωμού στο οποίο έχουμε διαλύσει την πάστα τομάτας. Ρίχνουμε αλάτι (προσοχή σε αυτό αν έχουμε ηδη ρίξει στον ζωμό) και πιπέρι. Αφήνουμε να πάρει μια βράση το φαγητό και να μαγειρευτεί για λίγα λεπτά ακόμη- ο φιδές ήδη έχει μαγειρευτεί ελαφρώς με το "τηγάνισμα".
Σερβίρουμε, ενώ σε κάθε πιάτο μαζί με τη σούπα μοιράζουμε το κρέας.


ΥΓ: Ένα ολόκληρο χρόνο παιδεύομαι να αποφασίσω τι θα κάνω με το μπλογκ. Η παραμονή στην πλατφόρμα blogger δίνει ελάχιστες ευκαιρίες βελτίωσης (σχεδόν μηδενικές), ενώ η μετάβαση στο wordpress απαιτεί κόπο (διαθέτω), χρόνο (δεν πολυδιαθέτω) και χρήμα (το οποίο δεν έχω πρόθεση να διαθέσω από τη στιγμή που -πια- δεν βγάζω κάποια χρήματα από αυτό). Έτσι αποφάσισα να αφήσω τα πράγματα ως έχουν, με αυτήν την ...πρωτόγονη μορφή και να αναρτώ όταν έχω κάποιο θέμα προς συζήτηση. Οι συνταγές που έχω μαζέψει είναι πολλές. Οι περισσότερες θα μπαίνουν πια στο fb ως ανάρτηση εκεί, κι όπως είπα αν έχω κάτι να συζητήσουμε θα αφήνω και κάποια εδώ.

Houston we have a problem

Μετά την προηγούμενη ανάρτηση ήμουν πολύ χαρούμενη γιατί είχα ανακαλύψει ένα νέο υλικό να χρησιμοποιώ στην κουζίνα (καινούργιο κοσκινάκι μου..) κι αυτό δεν ήταν άλλο από το γάλα αμυγδάλου. Εκτός από εκείνο το απίθανο lemon bread, το χρησιμοποίησα και σε pancakes και -ω ναι- με κουάκερ στο κλασικό porridge! Όλα τέλεια μέχρις ότου διάβασα στην (ναι, στην κι όχι στον!) Guardian αυτό το άρθρο σύμφωνα με το οποίο ούτε λίγο ούτε πολύ χρεωνόμουν εν μέρει την καταστροφή του πλανήτη. Μάλιστα...

Ε, καλά σκέφτηκα, μπορώ να ζήσω χωρίς γάλα αμυγδάλου, σημασία έχει ο πλανήτης, να ζει καλά κι αυτός ο δόλιος. Μετά από λίγες μέρες χτύπησε ο W.H.O, όχι ο Doctor Who αλλά ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, ο οποίος διαρρηγνύοντας τα ιμάτια του μας ζητούσε να σταματήσουμε να τρώμε επεξεργασμένα κρέατα γιατί προκαλούν καρκίνο. Στα επεξεργασμένα κρέατα εντάσσονται τα αλλαντικά κι εγώ έχω δηλώσει- επανειλημμένα- ότι θα μπορούσα να ζήσω μόνο με αλλαντικά, τυριά και κρασιά. Μεγάλο το πλήγμα, τα λατρεύω, αλλά τι να κάνουμε το είπε ο "ό,τι θυμάμαι χαίρομαι" WHO, ας μείνω με τυρί και κρασί στο φινάλε. Μέσα σε όλα αυτά πέφτω πάνω σε άρθρο που αποκαλύπτει ότι το τυρί μπορεί να είναι εξίσου εθιστικό όπως τα ναρκωτικά! Ααααα, μα τι στο καλό! Το ένα βλάπτει, το άλλο εθίζει. Στη σύγχυση μου επάνω είπα να φτιάξω λίγη pesto genovese που είναι ωραία και δεν επιβαρύνει το περιβάλλον, ο βασιλικός μεγαλώνει (μάλλον γερνά τέλη Οκτώβρη) ήσυχα ήσυχα στην βεράντα, καμία απειλή για το περιβάλλον... Αμ δε! Η μεγάλη ζήτηση κουκουναρόσπορου, ένα από τα κύρια συστατικά της pesto, είναι, λέει, επιβλαβής για το περιβάλλον!!!! Η pesto απειλή για τον πλανήτη μας!! Τι άλλο θα ακούσω, οϊμέ!

Αλλά δεν πειράζει, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο μας νοιάζεται πολύ κι έτσι θα μας επιτρέπει να τρώμε έντομα από εδώ και πέρα , λύσαμε το πρόβλημα, θα φτιάξουμε ένα ωραιότατο ραγού με γρύλους όπως η Carol στη σειρά "The Last Man on Earth".

"Ladies and gentlemen, please welcome...cricket casserole!" — Carol

Posted by The Last Man on Earth on Wednesday, 28 October 2015

Η εβδομάδα δεν έχει τελειώσει ακόμα οπότε μπορεί να μας προκύψει κι άλλη παρόμοια είδηση. Πέρα από την πλάκα, η αλήθεια είναι ότι τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά. Δεν θα προχωρήσω στην ανάλυση της κατάστασης αλλά πρέπει να ομολογήσω ότι η παγκοσμιοποίηση της διατροφής με τρομάζει, η μαζική παραγωγή με ανησυχεί, εκείνο το "αποτύπωμα άνθρακα" με βάζει σε σκέψεις.
Προς το παρόν δεν μπορώ να κάνω πολλά, ίσως να ψάχνω για μικροπαραγωγούς στις λαϊκές, να προτιμώ προϊόντα εταιριών με μικρή και ποιοτική παραγωγή, να αναζητώ τοπικά προϊόντα, να αναρωτιέμαι αν πρέπει να πιω εκείνο το sauvignon blanc από τη Νέα Ζηλανδία (τόσο ταξίδι έκανε, μα να το σνομπάρω για ένα "ανθρακικό αποτύπωμα";), να ζηλεύω ανθρώπους σχεδόν αυτάρκεις, που έχουν το μποστάνι τους, τα λίγα ζώα τους, γιατί υπάρχουν, τους έχω συναντήσει, στην επαρχία προφανώς, "Η ευτυχία είναι στο λιβάδι", όπως ήταν ο τίτλος μιας παλιότερης γαλλικής ταινίας.

Ουφ! Δεν θα σας αφήσω με ένα τεράστιο ερωτηματικό να πλανάται πάνω από το κεφάλι σας. Εκείνα τα pancakes με γάλα αμυγδάλου που ανέφερα στην αρχή ήταν ωραιότατα, πολύ νόστιμα. Τι λέτε; Θα τα δοκιμάσετε;

Pancakes με γάλα αμυγδάλου

Για 8 κομμάτια

1/2 φλιτζάνι αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1/2 φλιτζάνι αλεύρι ολικής αλέσεως
1/2 φλιτζάνι γάλα αμυγδάλου (τα περισσότερα έχουν κάποιο γλυκαντικό, αυτό που χρησιμοποίησα εγώ είχε σιρόπι αγάβης, οπότε δεν χρειάζεται να βάλουμε στο χυλό μας ζάχαρη)
1/2 κεσέ γιαούρτι
1 μεγάλο αυγό
1/2 κουταλάκι του γλυκού μαγειρική σόδα
1 κουταλάκι του γλυκού baking powder
1 πρέζα μοσχοκάρυδο
Λίγες σταγόνες εκχύλισμα βανίλιας
Ελαιόλαδο για το τηγάνισμα

Σε ένα μπολ αναμειγνύουμε τα αλεύρια, τη σόδα, το baking powder και το μοσχοκάρυδο. Σε άλλο μπολ χτυπάμε το αυγό. Προσθέτουμε το γάλα αμυγδάλου, το γιαούρτι και το εκχύλισμα βανίλιας και χτυπάμε μέχρι να ομεγενοποιηθεί το μίγμα. Προσθέτουμε το μίγμα αλευριού. Αναμειγνύουμε μέχρι να ομογενοποιηθεί το μίγμα.
Ζεσταίνουμε λίγο ελαιόλαδο σε τηγάνι σε μέτρια προς δυνατή φωτιά. Ρίχνουμε χυλό που αντιστοιχεί σε μισή κουτάλα, ψήνουμε καλά από τη μια μεριά για 2-3 λεπτά, γυρίζουμε προσεκτικά και ψήνουμε κι από την άλλη. Αν το τηγάνι είναι μεγάλο μπορούμε να ψήνουμε δύο pancakes ταυτόχρονα. Συνεχίζουμε έτσι μέχρι να τελειώσει ο χυλός. Κάθε φορά προσθέτουμε λίγο ελαιόλαδο στο τηγάνι.

Μπορούμε να σερβίρουμε με ελληνικό μέλι (πολύ χαμηλό "ανθρακικό αποτύπωμα") ή καναδέζικο σιρόπι σφενδάμου ( το "ανθρακικό αποτύπωμα" αυξάνεται επικίνδυνα)

Πριν τελειώσουμε, να σας ενημερώσω ότι το blog μπήκε αισίως στον όγδοο χρόνο λειτουργίας. Αντί κεράσματος, σκέφτηκα να σας ποστάρω, μέχρι το τέλος του έτους, αγαπημένες μουσικές που ακούω όταν μαγειρεύω -κι όχι μόνο τότε! Δεν ξέρω τι ακούτε εσείς όταν μαγειρεύετε αλλά για λίγα post ακόμα θα πάρετε μια ιδέα τι ακούει η υποφαινόμενη.

Ξεκινάω με έναν από τους πιο αγαπημένους μου δίσκους. "Ella & Louis". H Ella Fitzgerald κι ο "Pops" Louis Armstrong, μαζί πρώτη φορά για την Verve Records. Κάπου είχα διαβάσει ότι η ηχογράφηση έγινε μετά από μια περιοδεία κι οι δύο καλλιτέχνες ήταν αρκετά κουρασμένοι όταν την ξεκίνησαν. Η κούραση τους αποτυπώνεται με απίστευτο τρόπο στη φωνή τους ή στο παίξιμο του Louis, τόσο γλυκά, τόσο όμορφα, που οι ερμηνείες τους απογειώνονται στο τέλος!
Απολαύστε τον!

Η ιστορία με το ψωμί που δεν ήταν ψωμί

Σε συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησης θα μιλήσουμε και σήμερα για τους Αμερικανούς και την προσφορά τους στο σύγχρονο γαστρονομικό σύμπαν. Γιατί όπως και να' χει, οι Αμερικανοί είναι μεγάλοι influentials, πρέπει να το παραδεχτούμε αυτό, κι είναι επιδραστικοί για πολλούς λόγους που θα αναλύσουμε σε άλλη ανάρτηση.
Προς το παρόν θα ασχοληθούμε με μια συγκεκριμένη προσφορά τους και δη για εκείνο το ψωμί που δεν είναι ψωμί αλλά κέικ αλλά ούτε κέικ το λες!
Αναφέρομαι στα γλυκά breads, των οποίων η κανονική ονομασία είναι quick breads κι η οποία ονομασία αναφέρεται σε κέικ, μάφινς, μπράουνις κλπ. Κάπως μπερδεμένα ακούγονται όλα αυτά έτσι προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσω την ορολογία ανακάλυψα ότι ούτε κι οι Αμερικανοί καλά καλά δεν έχουν αποσαφηνίσει τι ακριβώς είναι το (quick) bread, συνήθως δεν συμφωνούν μεταξύ τους παρά μόνο στα εξής στοιχεία:
*Το bread έχει διαφορετική υφή, είναι λιγότερο αφράτο και πιο συμπαγές.
*Αντί για βούτυρο συνήθως χρησιμοποιείται κάποιο είδος ελαίου.
*Η διαδικασία ετοιμασίας είναι διαφορετική- και πιο σύντομη.. Συνήθως αναμειγνύουμε τα υγρά υλικά μεταξύ τους, τα ξηρά μεταξύ τους και γρήγορα γρήγορα αναμειγνύουμε τα μεν με τα δε.
*Πάντα τα ψήνουμε σε μικρό ορθογώνιο ταψάκι. Ναι, το σχήμα παίζει ρόλο, δεν νοείται στρογγυλό bread!

Σε αυτά τα τέσσερα σημεία συμφωνούν, στα υπόλοιπα διαφωνούν κι οι συζητήσεις καλά κρατούν στις ιστοσελίδες και τα φόρουμ.

Από προσωπική εμπειρία, μπορώ να πω ότι τα breads είναι βολικά κι εύκολα και γι' αυτό τα φτιάχνω συχνά. Το banana bread μου είναι πια θεσμός, είναι πολύ μαλακό κι έχει το μεγάλο πλεονέκτημα των breads: δεν στεγνώνει, διατηρείται υγρό για πολλές μέρες κι έχει πάντα την υφή του φρεσκοψημένου. Έχω δοκιμάσει με αχλάδι και στα προσεχώς είναι κι ένα με κολοκύθα.
Προ ημερών όμως έφτιαξα αυτό που ακολουθεί κι είναι απίστευτο! Απλό αλλά απίστευτο! Εύκολο αλλά απίστευτο! Γευστικό και νόστιμο και λαχταριστό και πάντα απίστευτο!

Lemon Bread με γάλα αμυγδάλου

Υλικά

Για το γλυκό:

1 1/2 φλιτζάνια αλεύρι για όλες τις χρήσεις
2/3 φλιτζάνι ζάχαρη
1/2 φλιτζάνι ελαιόλαδο
2 μεγάλα αυγά
1 μικρή συσκευασία γάλα αμυγδάλου (αντιστοιχεί σε 200ml) (δες φωτό*)
χυμός και ξίσμα ενός λεμονιού
1 κουταλάκι του γλυκού baking powder
1 πρέζα αλάτι
1 κουταλάκι του γλυκού εκχύλισμα πικραμύγδαλου

Για το γλάσο:

1 φλιτζάνι ζάχαρη άχνη
χυμός ενός λεμονιού
1 κουταλάκι του γλυκού εκχύλισμα πικραμύγδαλου
λίγα αμύγδαλα φιλέ

Θα χρειαστούμε ορθογώνιο ταψί για κέικ 20 εκ x 10 εκ

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς

Ετοιμάζουμε το ταψί. Λαδώνουμε κι αν θέλουμε στρώνουμε με αντικολλητικό χαρτί (εγώ το κάνω, βοηθά πολύ)

Σε ένα μπολ ρίχνουμε τη ζάχαρη με το ξύσμα λεμονιού και τρίβουμε με τα χέρια. Με αυτόν τον τρόπο θα απελευθερωθούν τα αρώματα του λεμονιού. Σε ένα άλλο μεγάλο μπολ αναμειγνύουμε το αλεύρι με το baking powder και το αλάτι. Ενώνουμε τα υλικά των δύο μπολ μαζί.
Σε τρίτο μπολ χτυπάμε τα αυγά. Προσθέτουμε το γάλα αμυγδάλου, το λάδι, χυμό λεμονιού και εκχύλισμα και χτυπάμε για λίγο ακόμα μέχρι να ομογενοποιηθεί το μείγμα. Δεν χρειάζεται να χρησιμοποιήσουμε μίξερ, μπορούμε να κάνουμε τη δουλειά και με έναν αυγοδάρτη.
Προσθέτουμε το υγρό μείγμα στο μείγμα αλεύρι-ζάχαρη κι αναμειγνύουμε μέχρι πάλι να ομογενοποιηθεί η ζύμη. Ρίχνουμε στο ταψί και ψήνουμε για σχεδόν 1 ώρα. Προσοχή, τα breads πάντα θέλουν παραπάνω ώρα στο ψήσιμο.

Όταν είναι πια έτοιμο το βγάζουμε από το φούρνο και το αφήνουμε λίγο πρν το βγάλουμε από το ταψί.
Ετοιμάζουμε το γλάσο. Σε ένα μπολ χτυπάμε όλα τα υλικά μαζί -μείον το αμύγδαλο- μέχρι να πάρουμε γλάσο με κρεμώδη υφή. Απλώνουμε πάνω από το γλυκό κι αμέσως ρίχνουμε τα αμύγδαλα.

Το γλυκό διατηρείται φρέσκο για αρκετές μέρες κι είναι ιδανικό για το απογευματινό τσάι μιας φθινοπωρινής μέρας (αν κι οι μέρες δεν είναι ακόμα τόσο φθινοπωρινές)

ΥΓ: Λίγα λόγια για τα food blog awards που διοργανώνει το BHMA Gourmet.

Καταρχήν να πω ότι επιτέλους ένα από τα τόσα ελληνικά γαστρονομικά περιοδικά αποφάσισε να πράξει το αυτονόητο! Υπάρχει τόσος πλούτος από food blogs στον ελληνικό κυβερνοχώρο που η θέσπιση βραβείων επιβαλλόταν. Θα ρωτήσετε γιατί. Για το λόγο που θεσπίζονται βραβεία, να επιβραβευθεί ο άξιος και να ανεβαίνει χρόνο με το χρόνο η ποιότητα, η ύλη, το ενδιαφέρον.

Μία παρατήρηση: Ο χρόνος διεξαγωγής δεν είναι ο κατάλληλος. Ανακοινώνεται μέσα Σεπτέμβρη και πρέπει να ψηφίσεις μέχρι μέσα Οκτώβρη. Το θέμα είναι ότι έχει προηγηθεί ένα ολόκληρο καλοκαίρι κατά τη διάρκεια του οποίου τα περισσότερα blogs παραμένουν ανενεργά ή σχεδόν ανενεργά -ιδιαίτερα τον Αύγουστο. Καλύτερα, κατά τη γνώμη μου πάντα, θα ήταν να διεξαγόταν ο διαγωνισμός Απρίλη-Μάη, όταν πια έχει περάσει ένας γόνιμος χειμώνας για τα food blogs. Όπως κάνει άλλωστε πολύ σωστά και το saveur.

Καλή επιτυχία στους συμμετέχοντες!

Ας γίνουν όλα ροζ για λίγο

Αφορμή για τη σημερινή ανάρτηση υπήρξε μια φωτογραφία του Paul Newman που ανάρτησε φίλος στο facebook.
Η φωτογραφία ήταν αυτή:

Κι είναι από σκηνή της ταινίας "The long, hot summer" ("Το μακρύ, καυτό καλοκαίρι") του Martin Ritt, στην οποία πρωταγωνιστούσε ο Paul Newman με την Joanne Woodward, τον Orson Welles κι άλλους γνωστούς ηθοποιούς.

Η φωτογραφία ήταν μια καλή αφορμή να ξαναδώ την ταινία μετά από πολλά χρόνια. Παραδόξως δεν θυμόμουν πόσο σαγηνευτικά γοητευτικός είναι στην ταινία ο Paul Newman, φαίνεται πως, ως μικρή ρομαντική ύπαρξη που ήμουν τότε που την πρωτοείδα, είχα συγκινηθεί περισσότερο με τον κότσο και τα παστέλ φορέματα της Woodward. Το σενάριο βασίζεται εν μέρει σε τρία διαφορετικά έργα του William Faulkner, ο οποίος στα περισσότερα βιβλία του τοποθετούσε τη δράση και τους ήρωες του στις όχθες του ποταμού Μισισίπι, γνώριμος τόπος και για τον ίδιο.
Έτσι και στην ταινία βρισκόμαστε κάπου στις όχθες του Μισισίπι, μεσοκαλόκαιρο. Ο Ben Quick (τον οποίο υποδύεται ο Newman) διώκεται από τον τόπο που μένει αφού κατηγορείται για τον εμπρησμό του αχυρώνα ενός γείτονα του. Παίρνει το ποταμόπλοιο και κατεβαίνει στις όχθες του ποταμού, στην πόλη Frenchman's Bend, όπου κυρίαρχος της πόλης είναι ο Will Varner (τον υποδύεται ο σίφουνας Orson Welles) και του οποίου την οικογένεια αναστατώνει ποικιλοτρόπως ο Ben με την άφιξη του.

Σε μια από τις αρχικές σκηνές της ταινίας η Clara (την υποδύεται η Joanne Woodward, πολύ αγαπημένη ηθοποιός της υποφαινόμενης), κόρη του Will, πίνει ανέμελα pink lemonade με τη φίλη της και συζητούν για boys. Τότε είναι που φτάνει ο ένας και μοναδικός Boy και τα υπόλοιπα είναι η ταινία όλη!

Βρήκα τη ροζ λεμονάδα απίστευτα δροσιστική, έτσι όπως κοιτούσα τα δύο κορίτσια να την σιγοπίνουν στην ταινία. Εννοείται ότι θα έφτιαχνα λίγη, αφού μακρύ και καυτό είναι και το δικό μας καλοκαίρι. Ψάχνοντας την συνταγή είδα ότι οι Αμερικανοί τη ροζίζουν με χυμό κράνμπερι. Λοιπόν, σκέφτηκα ότι δύσκολα βρίσκεις καλό κι 100% χυμό κράνμπερι, οπότε γιατί να μην "ελληνοποιήσω" την συνταγή χρησιμοποιώντας ελληνικότατο χυμό ρόδι! Όπερ κι εγένετο. Και βγήκε μια pink lemonade α-πί-στευ-τη!

Ελληνοποιημένη pink lemonade

Οι αναλογίες αντιστοιχούν στις δικές μου προτιμήσεις που θέλουν τη λεμονάδα ελαφρώς ξινούτσικη- άρα και πιο δροσιστική. Αν τυχόν τη θέλετε πιο γλυκιά προσθέστε επιπλέον ζάχαρη.

Θα χρησιμοποιήσουμε ένα συγκεκριμένο φλιτζάνι ως μεζούρα.


1 φλιτζάνι νερό
1 1/2  - 2 φλιτζάνια άσπρη κρυσταλλική ζάχαρη (ανάλογα πόσο γλυκιά τη θέλετε)

2 φλιτζάνια φρέσκο χυμό λεμονιού
1 1/2 φλιτζάνια χυμό ροδιού

Σε μια μικρή κατσαρόλα βάζουμε τη ζάχαρη και το νερό. Ζεσταίνουμε μέχρι το σημείο βρασμού κι ανακατώνουμε για να λιώσει καλά η ζάχαρη. Αφήνουμε να κρυώσει καλά. Σε μια κανάτα ή μπουκάλι ανακατεύουμε καλά όλα τα υλικά, τους χυμούς με το σιρόπι. Αφήνουμε στο ψυγείο να παγώσει καλά πριν σερβίρουμε.

Είναι ό,τι πιο ευχάριστα δροσιστικό μπορεί να σκεφτεί κανείς για αυτές τις καυτές (από πολλές απόψεις) μέρες του καλοκαιριού.
Κι η αλήθεια είναι ότι χθες το βραδάκι μπήκα στον πειρασμό να σκάσω και μια μεζούρα ρούμι, έτσι να το παίξω happy hour! Δεν θα ήταν κι άσχημα!

Η συνταγή για την κλασική λεμονάδα: εδώ

Υπέρ & ώριμες.

Η σημερινή ανάρτηση ανήκει στην κατηγορία "έκτακτη επικαιρότητα". Στο πρόγραμμα ήταν να παρουσιαστεί άλλο κέικ αλλά να που βρέθηκαν ξαφνικά τρεις υπερώριμες μπανάνες να κοιτούν απελπισμένα την υποφαινόμενη και να αναρωτιούνται πότε θα τις έτρωγε. Ποτέ! Η Crispy δεν τρώει υπερώριμες μπανάνες. Ούτε ώριμες. Τις θέλει ελαφρώς άγουρες. Αλλά να που ο καιρός ζεσταίνει, οι μπανάνες ωριμάζουν πιο γρήγορα, μαυρίζουν από την απελπισία τους. Κι η Crispy απελπισμένη ήταν, μέχρι που έπεσε το μάτι της πάνω σε μια συνταγή με το όνομα "Banana bread". Εκείνο το "bread" την μπέρδεψε λίγο αλλά σημασία είχε ότι θα μπορούσε να ξεπαστρέψει εκείνες τις απελπισμένες μπανάνες. Όπερ κι εγένετο. Έφτιαξε το banana bread κι αποφάσισε ότι από εδώ και πέρα οι μπανάνες πρέπει υποχρεωτικά να αφήνονται να υπερωριμάζουν και να γίνονται banana bread. Για πάντα. Τέλος.

Τη συνταγή τη βρήκα από το Saveur: εδώ. Άλλαξα όμως αρκετά στοιχεία, όπως την ποσότητα της ζάχαρης, αντί για canola oil (που δεν διαθέτουμε στο ταπεινό μου χωριό) έβαλα ελαιόλαδο, αντί για βανίλια λίγο κανελογαρύφαλλο, αντί για pecans (δεν διαθέτει ούτε από αυτά το ταπεινό χωριό) καρύδια. Βγήκε ένα τέλειο κέικ αφράτο, μυρωδάτο, ένα αριστούργημα.

Banana bread

Υλικά για ένα ορθογώνιο ταψάκι διαστάσεων 20x10x7 εκ περίπου

3 πολύ ώριμες μπανάνες

1 φλιτζάνι αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1 κουταλάκι κοφτό μαγειρική σόδα
1 πρέζα αλάτι
1 πρέζα κανέλα
1 πρέζα γαρύφαλλο

2/3 φλιτζάνι καστανή ζάχαρη
1/2 φλιτζάνι ελαιόλαδο
1/3 φλιτζάνι ξινόγαλο
1 αυγό + 1 κρόκο αυγού

2/3 φλιτζάνι ψίχα από καρύδια

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 170 βαθμούς. Ετοιμάζουμε το ταψάκι. Λαδώνουμε κι αλευρώνουμε ελαφρώς (εγώ χρησιμοποίησα και αντικολλητικό χαρτί). Καθαρίζουμε τις μπανάνες και τις λιώνουμε με ένα πιρούνι. Σε ένα μεγάλο μπολ ανακατεύουμε το αλεύρι με τη μαγειρική σόδα, το αλάτι το κανελογαρύφαλλο και την καρυδόψιχα. Σε άλλο μπολ βάζουμε ζάχαρη, αυγό, κρόκο, λάδι και ξινόγαλο. Χτυπάμε με τον δάρτη μέχρι να ομογενοποιηθεί το μείγμα. Δεν χρειάζεται να λιώσει η ζάχαρη. Ρίχνουμε τις μπανάνες στο υγρό μείγμα κι ανακατεύουμε απαλά λίγο ακόμα. Το υγρό μείγμα το ρίχνουμε στο μπολ με το αλεύρι κι ανακατεύουμε λίγο, όσο χρειάζεται για να ομογενοποιηθεί το μείγμα. Απλώνουμε στο ταψί και ψήνουμε για 50-60 λεπτά. Αν πάρει γρήγορα χρώμα σκεπάζουμε με αλουμινόχαρτο. Στα 50 λεπτά τσεκάρουμε με ένα λεπτό μαχαίρι να δούμε αν έχει ψηθεί. Αν είναι έτοιμο το μαχαίρι θα βγει καθαρό. Το βγάζουμε από το φούρνο και το αφήνουμε μισή ώρα να ηρεμήσει πριν το βγάλουμε από το ταψάκι.

Σημείωση: Δεν χρησιμοποιούμε μίξερ κι ανακατεύουμε όσο το δυνατόν λιγότερο κατά τη διάρκεια της ετοιμασίας της ζύμης.
Επίσης τέτοιου είδους γλυκά χρειάζονται παραπάνω ψήσιμο. Όμως παρότι η συνταγή ζητά τουλάχιστον 60 λεπτά ψήσιμο, στο δικό μου φούρνο το γλυκό ψήθηκε στα 50 λεπτά.

'Φχαριστίες

Bungee jumping. Από τότε που ξέσπασε η κρίση -εδώ και 4 χρόνια!- η διάθεση της υποφαινόμενης επιδίδεται σε ένα αέναο bungee jumping, μάλιστα τώρα τελευταία  αισθάνεται ότι οι αποφάσεις των απίστευτων πολιτικών αυτής της χώρας (στο εγγύς μέλλον οι Έλληνες πολιτικοί θα γίνουν case study με θέμα: Πώς να ΜΗΝ διαχειριστείς μια κρίση) είναι έτοιμες να κόψουν το σκοινί και τότε θα αρχίσει η ελεύθερη πτώση....
Αλλά, ωχού βρε Crispy, εμείς ήρθαμε εδώ για να φάμε, να περάσουμε καλά, λίγη αισιοδοξία παρακαλώ γκρινιάρα food blogger! Ναι βέβαια, γιατί όχι, γιατί να μην είμαι αισιόδοξη, άλλωστε ο ανεκδιήγητος πρωθυπουργός της χώρας υποσχέθηκε έξοδο στις αγορές το 2014! Γιούπι!

Θέλω πολύ να ευχαριστήσω την πρωθυπουργάρα μας για όλα όσα έχει κάνει και μιας και πλησιάζει η γιορτή των Ευχαριστιών κι είναι κι αμερικανοθρεμμένος τρομάρα του είναι καλή ευκαιρία να του κάνω ένα τραπέζι, να δει ότι τον νοιάζομαι και τον πονάω κι ότι εκτιμώ πολύ όλα όσα έχει κάνει, αυτός και το εξίσου ανεκδιήγητο υπουργικό συμβούλιο.


Για να σοβαρευτούμε τώρα παρακαλώ! Οι Ευχαριστίες είναι η γιορτή εκείνη κατά την οποία τα αμερικάνικα food sites γεμίζουν κολοκύθα και γαλοπούλα. Μικρό το κακό αφού με τα δύο αυτά υλικά μπορείς να δημιουργήσεις εξαιρετικά πιάτα.
Έπεσα πάνω σε μια συνταγή για μπούτια γαλοπούλας που ψήνονται σε apple cider. Βρήκα την ιδέα πολύ ενδιαφέρουσα και δεν είχα άδικο, όσο ψηνόταν το φαγητό, όμορφα αρώματα ξεπηδούσαν από το φούρνο κι η γεύση του φαγητού προέκυψε να είναι ιδανική για ένα γλυκό βροχερό φθινόπωρο.
Και μπορεί να γκρινιάζουμε σε τούτο το blog αλλά ποτέ δεν μιζεριάζουμε, ιδιαίτερα στο φαγητό. Και τούτο το πιάτο -πιστέψτε με!- διώχνει μακριά μιζέρια και καημούς!

Μπούτια γαλοπούλας ψημένα σε apple cider

Υλικά για 2 άτομα

2 μπούτια γαλοπούλας
1 μεγάλο άσπρο κρεμμύδι ψιλοκομμένο
1 καρότο ψιλοκομμένο
1 κλωνάρι σέλερι ψιλοκομμένο
330 ml apple cider (Βρήκα στο ΑΒ)
2 κλωνάρια θυμάρι
1 φύλλο δάφνης
1 ποτήρι ζωμό κότας σπιτικό
ελαιόλαδο
αλάτι
πιπέρι

Προθερμαίνετε τον φούρνο στους 180 βαθμούς. Σε ένα μεγάλο τηγάνι ζεσταίνετε λίγο ελαιόλαδο. Αλατοπιπερώνετε τα μπούτια και τα σοτάρετε καλά από όλες τις πλευρές για μερικά λεπτά. Τα βγάζετε από το τηγάνι και ρίχνετε σε αυτό το κρεμμύδι, καρότο και σέλερι. Σοτάρετε μέχρι να αρχίσει να παίρνει χρώμα το κρεμμύδι. Ρίχνετε το cider, τον ζωμό, το θυμάρι και το φύλλο δάφνης και περιμένετε να πάρει μια βράση. Μόλις πάρει βράση το βγάζετε από τη φωτιά, ρίχνετε τη σάλτσα σε ένα ταψί, τοποθετείτε τα μπούτια μες το ταψί και το σκεπάζετε με αλουμινόχαρτο πιάνοντας το γύρω γύρω στο χείλος του ταψιού. Το βάζετε στο φούρνο και ψήνετε για 45 λεπτά περίπου. Ξεσκεπάζετε αφαιρώντας το αλουμινόχαρτο και ψήνετε για άλλα 20 λεπτά. Μόλις είναι έτοιμο, θα πάρετε τη σάλτσα, θα την βάλετε σε ένα κατσαρολάκι και θα την βράσετε μέχρι να πήξει. Βάζετε τα μπούτια σε μια πιατέλα και περιχύνετε με τη σάλτσα.

Σημείωση: Τη φωτογραφία των δύο υπεραισιόδοξων πολιτικών την τσίμπησα από φίλο στο fb και προέρχεται από εδώ.