Πέμπτη, 26 Σεπτεμβρίου 2013

Στα τέλη του Σεπτέμβρη

Τελειώνει σιγά σιγά ο αγαπημένος μας Σεπτέμβρης -πάντα έχει τον ωραιότερο, τον πιο γλυκό καιρό και το φως είναι πραγματικά υπέροχο τέτοια εποχή- κι είπαμε να δώσουμε πάλι το λόγο στη Σίφνο, όπως κάναμε στις δύο προηγούμενες αναρτήσεις του μήνα.


Σε ένα από τα σχόλια της προηγούμενης ανάρτησης μου ζήτησαν να γράψω μικρά μυστικά για το νησί. Η αλήθεια είναι ότι παρότι πηγαίνω χρόνια, ακόμα ανακαλύπτω τη Σίφνο. Αυτό πάντως που συνιστώ ανεπιφύλακτα είναι μια επίσκεψη τώρα το Σεπτέμβρη, όχι τόσο γιατί η θάλασσα είναι ακόμα ζεστή, αλλά γιατί ο καιρός είναι ιδανικός για πεζοπορία και το νησί είναι γεμάτο μονοπάτια. Τα μονοπάτια δεν είναι κάποιο καλά κρυμμένο μυστικό του νησιού αλλά για κάποιο περίεργο λόγο οι Έλληνες τα αποφεύγουν. Αντίθετα οι ξένοι τα αλωνίζουν, τους βλέπει κανείς κοιτάζοντας τα βουνά του νησιού, πάνω ψηλά σε κορυφές, κάτω χαμηλά σε ρεματιές, παντού. Αν και δεν τα έχω γυρίσει όλα, όσες φορές το επιχείρησα ήταν μεγάλη απόλαυση. Φτάνοντας κάπου ψηλά, απολαμβάνεις με όλες σου τις αισθήσεις την ήρεμη δραματικότητα ενός τοπίου που τέτοιον μόνο οι Κυκλάδες μπορούν να προσφέρουν. Ιδιαίτερα κάτι μέρες που φυσά ένα ελαφρύ αεράκι κι υπάρχει μια διαύγεια σχεδόν εξωπραγματική, η απόλαυση γίνεται ευδαιμονία! Βέβαια, τέτοιες πεζοπορίες θέλουν και το ανάλογο ντύσιμο, δεν πάμε στα μονοπάτια με flip-flops και καφτάνια! Βλέπετε καραδοκούν οι όχεντρες, οι οποίες ξεθαρρεύουν τέτοια εποχή μετά το καυτό καλοκαίρι! Μην τρομάζετε βέβαια, δεν υπάρχει λόγος, άλλωστε εγώ η ίδια, μία από τις πιο ξακουστές οφιοφοβικές στον κόσμο (ούτε ζωγραφιστά δεν τα αντέχω) δεν φοβάμαι -αν και δυο φορές διασταυρώθηκαν οι δρόμοι μας! Μου είπαν αυτήν την φοβερή ιστορία: Γάλλος τουρίστας δαγκώθηκε από οχιά στο χέρι! Πώς; Ένα γεράκι είχε πιάσει το ερπετό και καθώς πετούσε πάνω από την παρέα του Γάλλου για κάποιο λόγο το άφησε. Εκείνο πέφτοντας βρέθηκε πάνω στο χέρι του και τον δάγκωσε! Ευτυχώς οι Γάλλοι πεζοπόροι ήξεραν τι έπρεπε να κάνουν κι έτσι τέλος καλό όλα καλά!



Στη Σίφνο -για να γυρίσουμε στο θέμα μας που δεν είναι άλλο από το φαγητό- τρώνε αρκετά τα αμπελοφάσουλα, μάλιστα κάποιοι τα καλλιεργούν. Μια μέρα ζήτησα να μου φέρουν αλλά δεν είχαν, ήταν πια η εποχή που είχαν σκληρύνει και τα μάζευαν απλά να βγάλουν τα μαυρομάτικα. Ρώτησα πώς συνηθίζουν να μαγειρεύουν τα μαυρομάτικα και μου απάντησαν ότι τα φτιάχνουν σε σούπα. Μπα, για φαντάσου, σκέφτηκα, μαυρομάτικα σε σούπα! Περιττό να πω ότι εκστασιάστηκα, πρώτα απ' όλα γιατί λατρεύω τα όσπρια, δεύτερον λατρεύω τις σούπες, τρίτον ήταν κάτι καινούργιο για μένα, μια νέα συνταγή. Πήρα τη συνταγή -πολύ απλή- κι όταν ανέβηκα στην Αθήνα άρχισα να λέω δεξιά κι αριστερά για τη νέα μου ''ανακάλυψη'', χαρούμενη κι ενθουσιασμένη που είχα ανακαλύψει κάτι καινούργιο. Κανείς δεν συμμερίστηκε τον ενθουσιασμό μου γιατί για τους περισσότερους απλά δεν ήταν κάτι καινούργιο. Ο ενθουσιασμός αναγκαστικά καταλάγιασε αλλά όχι η διάθεση να την φτιάξω και να την δοκιμάσω. Την έφτιαξα, την δοκίμασα κι ο ενθουσιασμός επανήλθε! Τόση νοστιμιά και τόση απλότητα! Αγαπημένη αθάνατη ελληνική κουζίνα!

Σούπα με μαυρομάτικα 
(Συνταγή από την Σίφνο)



Υλικά για 4 άτομα

200 γρ μαυρομάτικα
1 μεγάλο λευκό κρεμμύδι ψιλοκομμένο
3-4 κλαράκια σέλινο
1 μεγάλη ώριμη τομάτα
1/2 ποτήρι λάδι

Τρίβουμε την τομάτα και ψιλοκόβουμε το κρεμμύδι. Βάζουμε τα μαυρομάτικα να βράσουν.  Τα αφήνουμε να βράσουν για 3-4 λεπτά, τα σουρώνουμε και τα βάζουμε σε φρέσκο νερό (που θα είναι ήδη ζεστό, όχι κρύο). Προσθέτουμε το κρεμμύδι, το σέλινο, την τομάτα, λίγο αλάτι και αφήνουμε να βράσει για μισή ώρα περίπου μέχρι να μαλακώσει το όσπριο. Διορθώνουμε το αλάτι. Σερβίρεται είτε ζεστή είτε χλιαρή προς κρύα.

Κι αν τυχόν φτιάξτε τη σούπα, ακολουθήστε τη συμβουλή του φίλου μου του Κώστα : Προσθέστε αλύπητα σέλινο! Όσο περισσότερο, τόσο καλύτερη η σούπα. Έχει δίκιο!

Επίλογος
Ελπίζω να μην σας αποθάρρυνα με τις όχεντρες και τις κακές τους συνήθειες (να βγαίνουν πχ για βόλτα τον όμορφο μήνα Σεπτέμβρη!). Όπως είχε πει κι ένα άλλος Σιφνιός, σοφός παππούς -δε ζει πια- μαθαίνοντας για το φόβο μου για τα φίδια: ''Τα χειρότερα φίδια είναι οι άνθρωποι''.



Με την ευκαιρία, να σας γνωρίσω τη Στέλλα: Το σκυλί που λάτρευε τα κυδώνια (της κυδωνιάς, όχι της θάλασσας!)

5 σχόλια:

  1. Η ομορφιά της ζωής κρύβεται στα μικρά και στα απλά. :-)

    Καταπληκτική ανάρτηση!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Συνεχίζω να αναστενάζω από νοσταλγία μπροστά στις φωτογραφίες!Για να απαντήσω στις ερωτήσεις της πρηγούμενης ανάρτησης (που τώρα είδα, η ανεπρόκοπη!) τα παλιά χρόνια που ήμουνα ελεύθερη υποχρεώσεων έμενα κι εγώ στο Κάστρο, εκτός από δύο φορές που έμεινα στο Βαθύ (ωραία ήταν κι εκεί). Τις δύο τελευταίες φορές όμως που πήγαμε, εγώ και η Νατάσα μόνες μας και άνευ μεταφορικού μέσου, αναγκαστικά έμεινα στις Καμάρες για να κινούμαι πιο άνετα. Πάσχα δεν έχω καταφέρει ποτέ να πάω, αν και θα το ήθελα πολύ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πολύ θα ήθελα αυτή τη στιγμή να καθόμουν δίπλα από το πηγάδι.
    Πολύ ωραία κι αυτή η συνταγή

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Υπέροχη η σούπα μέσα σε όλη την απλότητα της.
    Η Σίφνος είναι απλά λατρεμένο νησί. Ανυπομονώ να ξαναπάω!
    Σε φιλώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. @Ανώνυμος/η
    Καλημέρα! Ευχαριστώ πολύ για τα καλά λόγια!
    Συμφωνώ απόλυτα: Στα μικρά κι απλά βρίσκεται η ομορφιά της ζωής! Κι η νοστιμιά της βεβαίως! :-)




    @Αμελί
    Καλημέρα!
    Τότε σίγουρα κάπου έχουμε διασταυρωθεί! Οι Καμάρες είναι από τα ωραιότερα λιμάνια που υπάρχουν. Το τοπίο που το περιβάλλει, τα ψηλά βουνά εκατέρωθεν και στη μέση η ρεματιά, αποπνέει ηρεμία. Και μου αρέσει το γεγονός ότι δεν έχει αλλάξει πολύ από την πρώτη φορά που έφτασα στο νησί (ευτυχώς δεν παραδόθηκε στην αλόγιστη οικιστική ανάπτυξη)




    @Ξανθή
    Καλημέρα! Το μαγγανοπήγαδο το είδα στην αυλή ενός υπέροχου σπιτιού στον Αρτεμώνα! Πολύ αδιακρίτως -τι να έκανα;; :-) - το φωτογράφισα!




    @Ερμιόνη
    Καλημέρα! Εύχομαι να επισκεφτείς ξανά (και σύντομα!) την αγαπημένη Σίφνο! Είναι πραγματικά πανέμορφο, υπέροχο νησί!


    Καλό Σαββατοκύριακο σε όλες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή