Τετάρτη 26 Σεπτεμβρίου 2012

Το τέλος του καλοκαιριού

Το μεγαλύτερο μέρος του Σεπτέμβρη το περάσαμε εκτός των των τειχών, από εδώ κι από εκεί. Χαρήκαμε την ομορφιά της ελληνικής φύσης, χορτάσαμε ησυχία -γλιτώσαμε για λίγο από τους...κάγκουρες!!! Παρεμπιπτόντως έχει αυξηθεί επικίνδυνα ο πληθυσμός της συγκεκριμένης συνομοταξίας εδώ στην Αθήνα!- Και κυρίως , κι αυτό που μας ενδιαφέρει άμεσα, είναι ότι φάγαμε καλά έως πολύ καλά! 
Βρεθήκαμε σε  ταβέρνες όπου γευτήκαμε τίμιο,  απλό, εντούτοις υπερνόστιμο ελληνικό φαγητό και κυρίως σε εξωφρενικά χαμηλές τιμές. Όλα τα εδέσματα καλά και σωστά φτιαγμένα, ακόμα κι οι ταπεινές τηγανητές πατάτες προέκυψαν θεϊκές!
Αλλά σήμερα δεν θα παρουσιάσουμε μια ταβέρνα. Θα γράψουμε για ένα εστιατόριο που επιμένει να σερβίρει καλόγουστη νεοελληνική κουζίνα σε ένα μικρό πανέμορφο νησί των Κυκλάδων. Στη Φολέγανδρο συγκεκριμένα.



Eva's Garden
Χώρα Φολεγάνδρου
Φολέγανδρος

Ο κήπος της Εύας βρίσκεται στη Χώρα της Φολεγάνδρου, η οποία κατά την υποφαινόμενη είναι η ωραιότερη Χώρα των Κυκλάδων- αντιρρήσεις δεκτές αλλά με μέτρο...!
Ο κύριος χώρος του εστιατορίου είναι -φυσικά- ένας  κήπος πλημμυρισμένος από  αρώματα και ντυμένος στα λευκά, ο οποίος βρίσκεται ακριβώς απέναντι από το σπίτι με τη βεραντούλα που στεγάζει το κυρίως εστιατόριο. Λευκή, ανέμελη διακόσμηση κι εδώ, με τις βουκαμβίλιες να δίνουν χρώμα στο χώρο της βεράντας.
Το μενού είναι όπως πρέπει  δομημένο δηλαδή σύντομο και περιεκτικότατο και καθόλου φλύαρο. Σαλάτες ολόφρεσκες και δροσερές με έξυπνο συνδυασμό υλικών, ορεκτικά με περιεχόμενο όπως τα ψημένα λαχανικά με χαλούμι και ξεροτηγανισμένες αραβικές πίτες ή την αιθέρια τάρτα με πράσο και ναξιώτικη γραβιέρα. Ή από την άλλη, γνωστά αλλά καλοδουλεμένα ορεκτικά όπως η φάβα με κάππαρη, ψιλοκομμένο κρεμμύδι και ντομάτα που συνοδεύεται με γαύρο μαριναρισμένο.



 Στα πρώτα θα συναντήσουμε μακαρονάδες, ριζότο αλλά και κριθαρότο! Ξεχωρίζουν τα πληθωρικά λινγκουίνι με πέστο δυόσμου, ντομάτα και ξινοτύρι Νάξου, ένα από τα hit που είναι το κριθαρότο με καραβίδες, και το ριζότο με κολοκύθα και σίγλινο Μάνης.
Στα δεύτερα έχουμε κοτόπουλο σουβλάκι ζουμερό και ...γιγαντιαίων διαστάσεων, φιλέτα γαλοπούλας  σε γλυκιά σάλτσα, και το ωραιότερο απ'όλα φιλέτο λαβράκι με βλήτα. Όσο απλό κι αν ακούγεται το πιάτο, είναι τόσο όμορφα και σωστά καμωμένο (το ψάρι έχει ψηθεί όσο πρέπει , τα χόρτα έχουν βράσει όσο πρέπει) δεν είναι τυχαίο που δεν έλειπε σχεδόν από κανένα τραπέζι! Πολλές φορές υπάρχουν κυρίως πιάτα που είναι εκτός καταλόγου, έτσι δοκιμάσαμε τρυφερό κουνέλι με δεντρολίβανο κι ελιές κι επίσης αρνάκι αριστουργηματικό σε σάλτσα λουίζας.
Η μεγάλη έκπληξη όμως για φέτος ήταν τα επιδόρπια! Φάγαμε μια ωραιότατη κρέμα μπαβαρουά με άρωμα καφέ συνοδευόμενη από καραμελωμένους ξηρούς καρπούς και επιπλέον μια από τις ωραιότερες τάρτες λεμονιού που έχουμε δοκιμάσει ποτέ!
Τέλος θα αναφερθούμε στον κύριο λόγο για τον οποίο προτιμάμε την ''Εύα'': Τη λίστα κρασιών! Τα παιδιά που έχουν το εστιατόριο όχι μόνο επιμένουν στο να φτιάχνουν μια ευπρεπέστατη λίστα αλλά κυρίως είναι ενημερωμένοι, ξέρουν να προτείνουν και ενίοτε διαθέτουν νέα, άγνωστα μεν αλλά πολύ ενδιαφέροντα ελληνικά κρασιά!
Οι τιμές είναι λογικότατες , περίπου 20-25  ευρώ το άτομο χωρίς το κρασί.
Λειτουργεί μέχρι τέλη Σεπτέμβρη και το χειμώνα ανοίγει Παρασκευή- Κυριακή.
Φαντάζομαι ότι κανείς από εσάς δεν ετοιμάζει αυτές τις μέρες τις βαλίτσες του για τη Φολέγανδρο -άλλωστε όπως μας επιβεβαίωσε απορημένος ο οδηγός του λεωφορείου για την Αγκάλη, ήμασταν οι μοναδικοί Έλληνες επισκέπτες του νησιού! Αντιθέτως το νησί έσφυζε από Ιταλούς -δεν είναι τυχαίο ότι διαθέτει ιταλικό προξενείο!- και Γάλλους, Άγγλους, Γερμανούς και Σκανδιναβούς! Αλλά έχετε υπόψη την ''Εύα'' για το επόμενο καλοκαίρι ή ακόμα καλύτερα το Πάσχα. Οι Κυκλάδες είναι κάτι παραπάνω από πανέμορφες την άνοιξη!


O Bobo, τακτικός επισκέπτης του κήπου, μας συντρόφευε στο δείπνο μας.



ΥΓ: Ο τίτλος της ανάρτησης είναι παραπλανητικός. Όπως διαπιστώνετε διανύουμε ένα γλυκύτατο μικρό καλοκαιράκι! Εκμεταλλευτείτε το!

Δευτέρα 10 Σεπτεμβρίου 2012

The heat is on!

Ε ψιτ! Καλοκαιράκι, πού πας; Μην φεύγεις! Έχουμε συνέχεια (και τέλος;) στο θερινό αφιέρωμα τούτου του ''τι είμαι;τι κάνω;πού βρίσκομαι;'' blog στις ...πιπεριές! Να θυμίσουμε ότι αυτό το καλοκαίρι εμφανίστηκαν 1 , 2 , 3 , 4 συνταγές με πιπεριές και σήμερα έχουμε την 5η κατά σειρά.
Πριν τη συνταγή όμως, έχουμε μια μικρή παρουσίαση της ποικιλίας πιπεριάς ''σταυρός'' ( περισσότερες πληροφορίες εδώ, σελ.15 ), η οποία απ'ότι έμαθα έκανε θραύση φέτος κι οι εξαγωγές της εκτινάχτηκαν στα ύψη. Τις πιπεριές αυτές τις τηγανίζουν κι είναι ένα ωραιότατο ορεκτικό που τραβά άφθονο ούζο, τσίπουρο, κρασί ή μπύρα! Σε γενικές γραμμές θεωρείται πιπεριά με μέτρια καυστικότητα αλλά υπάρχουν κι...οι εξαιρέσεις! Ενίοτε ανάμεσα στις μετριοπαθείς πιπεριές κυκλοφορούν και ...''Τούρκοι''!!* Οι politically correct ας μην αρχίσουν να ωρύονται αλλά έτσι ονομάζονται χαϊδευτικά οι πολύ καυτερές πιπεριές- οι μισές τουλάχιστον που θα προκύψουν σε μια τηγανιά είναι διαολεμένα καυτερές, να το έχετε υπόψη!


Αν τις βρει κανείς, θα τις πλύνει, ΔΕΝ θα κόψει το κοτσανάκι, θα τις σκουπίσει καλά, θα τις τρυπήσει οπωσδήποτε και θα τις τηγανίσει σε καλά ζεσταμένο λάδι μέχρι να μαλακώσουν και να ροδίσουν. Σερβίρονται ελαφρώς αλατισμένες και με άφθονο αλκοόλ ...για παν ενδεχόμενο. Το κοτσανάκι το κρατήσαμε για να κάνουμε το εξής. Το κρατάμε με τα δάχτυλα μας ενώ συγχρόνως πατάμε την πιπεριά με το πιρούνι. Τότε τραβάμε το κοτσανάκι κι εκείνο βγαίνοντας παρασύρει μαζί του τους σπόρους της πιπεριάς αφήνοντας μας να απολαύσουμε τη σάρκα της!



Ναι, η αλήθεια είναι ότι φέτος το καλοκαίρι δεν πέρασε μέρα δίχως να φάμε πιπεριά και δεν αστειευόμαστε. Το αντίθετο! Αλλά το φαγητό που υπήρξε το μεγάλο hit και το λατρέψαμε σε σημείο παροξυσμού- ναι, έτσι είναι τούτο το blog έχει πάθη κι εμμονές-, είναι αυτό που ακολουθεί. Δεν ήταν στις προθέσεις μας να το αναρτήσουμε αλλά 1) είναι διαολεμένα νόστιμο 2) είναι ιταλικό πιάτο εκ της Ρώμης ορμώμενο και 3) ''σερβίρεται'' σήμερα εδώ για να τιμήσουμε την πρεμιέρα της ταινίας του Woody ''To Rome with love''.  Όπως ξέρετε, τρέφουμε μια αιώνια αγάπη για την Αιώνια Πόλη...

Κοτόπουλο με πιπεριές Φλωρίνης αλά Ρομάνα



Για 4 άτομα θα χρειαστείτε ένα κοτόπουλο ελεύθερης βοσκής το οποίο θα τεμαχίσετε. Σε μια μεγάλη κατσαρόλα θα ζεστάνετε λίγο λάδι και θα τηγανίσετε το κρέας έτσι ώστε να πάρει όμορφο χρώμα απ'όλες τις πλευρές. Ρίχνετε 2-3 σκελίδες σκόρδο κομμένες στη μέση, αλατοπιπερώνετε. Όταν αρχίσουν να μαυρίζουν οι σκελίδες τις αφαιρείτε. Σβήνετε το φαγητό με ένα ποτήρι καλής ποιότητας λευκό κρασί. Χαμηλώνετε λίγο τη φωτιά και περιμένετε να σωθεί το κρασί στα 2/3. Ρίχνετε μια κονσέρβα ντομάτα (ή 3-4 φρέσκες μεγάλες κι ώριμες ντομάτες) , 10 (πάνω κάτω-ανάλογα με το μέγεθος)  πιπεριές φλωρίνης από τις οποίες θα έχετε αφαιρέσει τους σπόρους και θα έχετε κόψει σε μεγάλα κομμάτια. Σκεπάζετε την κατσαρόλα κι αφήνετε το φαγητό να σιγοβράσει για 1 ώρα. Πότε πότε ανακατεύετε και ρίχνετε μια ματιά μήπως χρειάζεται λίγο νερό. Θα είναι έτοιμο όταν θα έχουν σωθεί τα υγρά και οι πιπεριές θα έχουν μαλακώσει και θα τυλίγουν όμορφα το κρέας. Σερβίρεται με ένα υπέροχο ελληνικό ροζέ το οποίο θα έχουμε φέρει στη σωστή θερμοκρασία.

Προσοχή! Τούτο το φαγητό ''τραβά'' πολύ -μα πάρα πολύ- ψωμί!

Η συνταγή είναι από εδώ. Προτιμήσαμε την συγκεκριμένη εκδοχή.


* Διάλογος μεταξύ της υποφαινόμενης (η οποία προσπαθούσε να αποσαφηνίσει τον όρο ''Τούρκος'') και συνδαιτυμόνα:
Η συνδαιτυμόνας τρώει μια καυτερή πιπεριά κι αναφωνεί :
-Πω πω, τι ''Τούρκος'' είναι τούτη!
-Ποια;
-Η πιπεριά.
-Και γιατί ''Τούρκος''
-Γιατί...καίει!
-Και γιατί όχι... ''Ιρακινός'' ή ''Ιρανός'';
Με κοιτάζει με οίκτο ανασηκώνοντας αδιάφορα τους ώμους. Τρώει άλλη μία, καίγεται κι αναφωνεί πάλι:
-Μωρέ τι ''Τούρκος'' είναι τούτη!
-''Τούρκος'', ε. Κι από πού ακριβώς από την Τουρκία παρακαλώ; ρωτά η υποφαινόμενη προσπαθώντας να κάνει ''πνεύμα''.
-Μωρέ από τα βάθη της Ανατολίας είναι τούτη!!
Προφανώς τα τούρκικα σίριαλ μας έχουν κάνει εξπέρ στην γεωγραφία της γείτονος χώρας έμεινε να σκέφτεται η υποφαινόμενη....!

Παρασκευή 31 Αυγούστου 2012

Every season has an end...

''Κάθε εποχή έχει ένα τέλος'' όπως λέει και το γνωστό άσμα. Πάλι καλά να λέμε! Αν μη τι άλλο, αυτό που κάνει τις εποχές γοητευτικές, που μας αναγκάζει κατά κάποιο τρόπο να τις ποθούμε είναι ακριβώς αυτό: Ότι κάποτε τελειώνουν.
Αποτίοντας φόρο τιμής στο καλοκαίρι που φεύγει, ημερολογιακά τουλάχιστον, αποφασίσαμε να συνοδεύσουμε  την έξοδο του με μια μαρμελάδα γλυκιά, φίνα και με υπέροχο χρώμα. Και την οποία αρωματίσαμε με μπαχαρικά για να δώσουμε έναν τόνο από την εποχή που έχει σειρά και την οποία αγαπάμε πολύ.


Καλό, γλυκό φθινόπωρο λοιπόν ....με...

Μαρμελάδα δαμάσκηνο αρωματισμένη με μπαχαρικά & βανίλια.




Για 2 κιλά δαμάσκηνα θα χρειαστούμε

1,2 κιλά ζάχαρη καστανή
1 ξυλάκι κανέλα
2-3 γαρύφαλλα
1 κλωνάρι βανίλια

Πλένουμε και στεγνώνουμε τα φρούτα. Τα κόβουμε στη μέση, βγάζουμε το κουκούτσι και τα κόβουμε σε μικρότερα κομματάκια. Σε ένα μεγάλο μπολ τοποθετούμε τα δαμάσκηνα με τη ζάχαρη, ανακατώνουμε κι αφήνουμε στην άκρη για 1-2 ωρίτσες. Εν τω μεταξύ μπορούμε να  ετοιμάσουμε τα βάζα πλένοντας κι αποστειρώνοντας τα και στεγνώνοντας τα καλά.
Βάζουμε τη μαρμελάδα  να βράσει σε μια κατσαρόλα με χοντρό πάτο σε μέτρια προς δυνατή φωτιά, τοποθετώντας στην κατσαρόλα και τα τρία μπαχαρικά. Το κλωνάρι της βανίλιας θα το έχουμε ανοίξει στη μέση με ένα μαχαίρι. Ενώ η μαρμελάδα βράζει, την ξαφρίζουμε. Θα χρειαστούμε περίπου 20-30 λεπτά. Για να είμαστε σίγουροι ότι η μαρμελάδα είναι έτοιμη μπορούμε να κάνουμε το εξής τεστ: Βάζουμε ένα μικρό πιάτο στην κατάψυξη για 1-2 λεπτά. Το βγάζουμε , βάζουμε σε αυτό μία κουταλιά μαρμελάδα και το επιστρέφουμε στην κατάψυξη για 1-2 λεπτά ακόμα. Το βγάζουμε και περνάμε απαλά το δάχτυλο μας από την μαρμελάδα -σαν να την κόβουμε στα δύο. Πρέπει να ζαρώνει λίγο. Γυρίζουμε το πιάτο κι η μαρμελάδα πρέπει να κινείται αργά κι όχι να ''τρέχει''. Μην ξεχνάμε ότι μέχρι να κρυώσει η μαρμελάδα θα πήξει κι άλλο , ως εκ τούτου το συγκεκριμένο τεστ μας βοηθά να δούμε πώς θα είναι η υφή της κρύα πια. Βγάζουμε την κατσαρόλα από το μάτι, αφαιρούμε τα μπαχαρικά και τη βανίλια, τη μοιράζουμε στα βάζα, τα κλείνουμε, τα αναποδογυρίζουμε, τα αφήνουμε να κρυώσουν και μετά την απολαμβάνουμε σε γλυκά (και) πρωινά!







Κυριακή 26 Αυγούστου 2012

Guacamole mystery!





Μια από τις πιο χαριτωμένες αλλά συγχρόνως λιγότερο γνωστές ταινίες του Woody Allen είναι το Manhattan Murder Mystery .Γυρίστηκε το 1993 στη Νέα Υόρκη κι είναι κατά κάποιο τρόπο η επιστροφή του σκηνοθέτη στην κομεντί μετά από μια περίοδο που χαρακτηρίστηκε από ταινίες πιο ....μπεργκμανικές- ό,τι κι αν σημαίνει αυτό!


Το Manhattan Murder Mystery είναι ο φόρος τιμής του Woody στις screwball κωμωδίες όπως εκείνες με πρωταγωνιστή τον Bob Hope -οι ατάκες πέφτουν σαν...το χαλάζι!- , ενώ συγχρόνως η ταινία βρίθει από σινεφίλ αναφορές: Από το Vertigo του Hitchcock στο The Lady from Shanghai του Orson Welles και το Double Indemnity του  Billy Wilder. Και φυσικά ο έρωτας του για την αγαπημένη του πόλη για μια ακόμη φορά εκδηλώνεται με πάθος. Η ταινία είναι γυρισμένη σε αγαπημένες γειτονιές του σκηνοθέτη, θέατρα, ανοιχτές αγορές και κυρίως εστιατόρια!


Το στόρι έχει ως εξής: Ζευγάρι μεσήλικων, ο Larry κι η Carol Lipton,  (Woody & Diane Keaton) μαθαίνουν ότι η πολύ υγιής γειτόνισσα τους πέθανε ξαφνικά από καρδιά. Της Carol της μπαίνει η υποψία ότι μάλλον την έχει σκοτώσει ο σύζυγος κι αρχίζει να παριστάνει την ντετέκτιβ. Στην αρχή ο Larry αρνείται να  συμμετάσχει στις παλαβομάρες της αλλά στο τέλος πείθεται -το σενάριο έχει ένα πολύ ενδιαφέρον ....twist!- κι αποφασίζουν να παγιδέψουν τον γείτονα με τη βοήθεια των φίλων τους. Καταστρώνουν ένα σχέδιο, μαζεύονται στο σπίτι των φίλων για να το θέσουν σε εφαρμογή. Εκεί η φωνακλού φίλη τους (την οποία υποδύεται η υπέροχη Joy Behar ) περιφερόμενη με ένα μπολ στο χέρι λέει ''Does anybody want some guacamole?'' , κι ο άντρας της απαντά, -σε ελεύθερη μετάφραση!-  ''Βρε δεν μας παρατάς κι εσύ με το γκουακαμόλε, εδώ έχουμε δουλειά να κάνουμε''. Και στρώνονται στη ντετεκτιβική δουλειά τους.


Λοιπόν, υποψήφιο φονιά στη γειτονιά δεν έχουμε, αλλά ένα γκουακαμόλε το φτιάξαμε. Τέτοια dip είναι το απόλυτο must μέρες καύσωνα που είναι!

Guacamole
(Από την ταινία ''Manhattan Murder Mystery'')
2012: Gourmet Cinema
Αύγουστος



Η εκδοχή που έχουμε σήμερα είναι ενός chunky guacamole, τουτέστιν δεν είναι εντελώς κρεμώδης η υφή του.

 Υλικά

2 μεγάλα ώριμα (αλλά όχι υπερώριμα) αβοκάντο
1/2 ώριμη ντομάτα
1 κόκκινο κρεμμύδι
1 πιπεριά jalapeño (ίσως σε καλό σούπερμαρκετ ή μανάβικο, αλλιώς μην βάλετε)
χυμό ενός λάιμ (Επειδή τα ...λάιμ τριιζ (!) δεν απαντώνται στην ελληνική χλωρίδα, βάλτε χυμό λεμονιού, μια χαρά είναι)
άφθονο ψιλοκομμένο φρέσκο κορίανδρο. Κι επειδή σχεδόν  κανείς  δεν τον θέλει τον φρέσκο κόλιαντρο αντικαταστήστε τον με μαϊντανό!
αλάτι
πιπέρι

Με το μαχαίρι χαράξτε κάθετα το αβοκάντο μέχρι να βρείτε το κουκούτσι (τι κουκούτσι, κουκούτσαρος είναι αυτός!!). Πιάστε το αβοκάντο και στρίψτε ελαφρά το ένα μέρος. Ανοίξτε το κι αφαιρέστε τη σάρκα του με ένα κουτάλι -από τη στιγμή που είναι σωστά  ωριμασμένο η σάρκα θα αφαιρείται πολύ εύκολα. Ψιλοκόψτε το κρεμμύδι. Από την ντομάτα αφαιρέστε τη φλούδα και τους σπόρους και ψιλοκόψτε τη σάρκα της στραγγίζοντας την συγχρόνως από τους χυμούς της. Καθαρίζετε την πιπεριά, αφαιρείτε οπωσδήποτε τους σπόρους και ψιλοκόψτε την. Προσθέστε όλα τα υλικά σε ένα γουδί, χτυπήστε τα μέχρι να πάρουν την υφή που θέλετε, αλατοπιπερώστε και σερβίρετε με τορτίγια τσιπς ή αραβικές πιτούλες κομμένες σε τριγωνάκια!


* Λοιπόν ο φρέσκος κορίανδρος είναι μεγάλη ιστορία. Είναι κάποιοι -πολύ λίγοι- που τον λατρεύουν, βλέπε Jamie Oliver (παρεμπιπτόντως κάποτε είχα διαβάσει σε ελληνικό food blog ότι ο κορίανδρος πρέπει να αντικαταστήσει σε ΌΛΑ τα πιάτα τον μαϊντανό- ''yeah right''!!!) και φανατικοί εχθροί του οι οποίοι μέχρι και blog είχαν φτιάξει για να εκφράσουν το ...μίσος τους! Η υποφαινόμενη  αντέχει μια μικρή διακριτική ποσότητα. Μετά έχει την εντύπωση ότι το υλικό αυτό ''ουρλιάζει''!

Πέμπτη 23 Αυγούστου 2012

Ακέρωτες αλήθειες!

Αφορμή για την ανάρτηση δεν είναι μόνο η καλοκαιρινή saga του blog με τίτλο ''Πιπεριές, πιπεριές, πιπεριές...'' -ναι η σημερινή συνταγή περιέχει ΚΑΙ πιπεριές, καλά το μαντέψατε! Αφορμή είναι επίσης και μια απορία που εκφράζουν κατά καιρούς πολλοί. Κι ατυχώς γι'αυτούς, όταν γκουγκλάρουν την συγκεκριμένη απορία,  οι μηχανές αναζήτησης των υπολογιστών τους τους ρίχνουν σε τούτο το ταπεινών προθέσεων μεν, περιθωριοποιημένο και δακτυλοδεικτούμενο δε food blog- που  να' ξεραν.... Απάντηση δεν παίρνουν, αλλά αυτή τη φορά για καλή τους τύχη η Crispy έχει κέφια κι είπε να συνεχίσει τον συμβουλευτικό ρόλο που ανέλαβε στην προηγούμενη ανάρτηση!
Λοιπόν μιας κι η σημερινή συνταγή περιέχει ΚΑΙ λεμόνι , αποφασίσαμε να απαντήσουμε στην εξής απορία κάποιων από εσάς:  ''Τι είναι το ακέρωτο λεμόνι''.



Που λέτε, ακέρωτο είναι το λεμόνι εκείνο του οποίου η εξωτερική επιφάνεια - η φλούδα ντε!-  δεν έχει υποστεί καμία επεξεργασία - τουτέστιν ψεκασμό με κερί (ή παραφίνη). Συνήθως κερώνουν τα λεμόνια που πρόκειται να εξαχθούν ή....που πρόκειται να εισαχθούν! Κερωμένα λεμόνια εμφανίζονται κυρίως το καλοκαίρι κι είναι εισαγόμενα -κυριότερες χώρες εισαγωγής είναι η Ιταλία κι η ...μακρινή Αργεντινή. Παραδόξως κι εμείς εξάγουμε κερωμένα λεμόνια -τώρα γιατί εξάγουμε ενώ εισάγουμε , όπως είπα και στην προηγούμενη ανάρτηση, σηκώνω τα χέρια ψηλά με τους νόμους της ελεύθερης αγοράς. Έχετε υπόψη ότι το κέρωμα γίνεται για καθαρά προστατευτικούς λόγους, έτσι ώστε το εσπεριδοειδές να αντέξει περισσότερο καιρό. Συνήθως είναι λεμόνια πολύ όμορφα εμφανισιακά, πολύ γυαλιστερά και πολύ ..ομοιόμορφα σε μέγεθος . Δυστυχώς όμως -κι αυτό να έχετε υπόψη- το ξύσμα αυτών των λεμονιών ΔΕΝ μπορεί να χρησιμοποιηθεί στη μαγειρική και τη ζαχαροπλαστική. Ο χυμός ναι, κανένα πρόβλημα. Αλλά αν τυχόν χρειάζεται να χρησιμοποιήσετε ξύσμα ή ολόκληρα λεμόνια , θα προτιμάτε πάντα κι αυστηρά ΜΌΝΟ ακέρωτα. Πώς θα τα εντοπίσετε; Έχετε υπόψη ότι τα κερωμένα εμφανίζονται κυρίως το καλοκαίρι όταν πέφτει η εσωτερική παραγωγή. Αν είναι εισαγόμενα το πιθανότερο να είναι κερωμένα.  Αν ψάχνετε απεγνωσμένα ακέρωτα τρέξτε σε μανάβη που εμπιστεύεστε ή στη γειτόνισσα που έχει στον κήπο της λεμονιά. Ψάξτε για κακομούτσουνα κι όχι απαραίτητα κατακίτρινα λεμόνια. Πρασινωπά, με λεκέδες, μικρά , ατσούμπαλα, δεν μας πειράζει, αρκεί να είναι ακέρωτα κι αρκεί να μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμε στο μαγείρεμα. Όπως στην συνταγή που ακολουθεί!

Ταλιατέλες σε σος λεμονιού με ψημένες πιπεριές, ελιές & κάπαρη.



Υλικά για 4 άτομα

400 γρ ταλιατέλες (ή paglia e fieno , δηλαδή ταλιατέλες μισές πράσινες μισές άσπρες!)
4 πιπεριές ( 2 κόκκινες και 2 κίτρινες)
1 κουταλάκι κάπαρη την οποία θα έχετε ξαρμυρίσει
 ≈20 ελιές καλαμών (οι δικές μας ήταν ευγενική προσφορά από το esti )
1 λεμόνι οπωσδήποτε ακέρωτο και πλυμένο καλά ! Το μισό λεμόνι θα το κόψετε σε 6 μικρά κομμάτια.
1 σκελίδα σκόρδο κομμένη στα δύο
1 κουταλάκι μπούκοβο
λάδι
αλάτι
πιπέρι

Πλένετε και σκουπίζετε τις πιπεριές. Τις τρυπάτε με το πιρούνι σε διάφορα σημεία και τις βάζετε να ψηθούν στο γκριλ του φούρνου στους 180 βαθμούς. Θα τις γυρίζετε συχνά και μόλις πάρουν χρώμα κι αρχίσουν να μαυρίζουν τις βγάζετε. Τις αφήνετε να κρυώσουν λίγο και μετά τις ξεφλουδίζετε, βγάζετε τα σπόρια και τις κόβετε σε λεπτές λωρίδες. Τις βάζετε σε ένα μπολ με την κάππαρη και τις ελιές από τις οποίες θα έχετε αφαιρέσει το κουκούτσι και θα έχετε ψιλοκόψει. Προσθέτετε πολύ λίγο λάδι κι ανακατώνετε. Βάζετε αλατισμένο νερό να βράσει. Μόλις βράσει ρίχνετε τις ταλιατέλες και τις μαγειρεύετε al dente. Πριν τις σουρώσετε κρατήστε μισό φλιτζάνι από το νερό στο οποίο βράζουν. Εν τω μεταξύ σε ένα μεγάλο τηγάνι ζεσταίνετε λίγο λάδι στο οποίο σοτάρετε το σκόρδο και το μπούκοβο. Μόλις πάρει χρώμα το σκόρδο το αφαιρείτε και προσθέτετε τα κομματάκια του λεμονιού. Το σοτάρετε καλά μέχρι να πάρει χρώμα. Αφαιρείτε το τηγάνι από το μάτι και ρίχνετε σε αυτό τις ταλιατέλες, το μείγμα πιπεριές-κάππαρη-ελιές και το λίγο νερό που φυλάξατε. Προσθέτετε το χυμό του μισού λεμονιού που έμεινε, άφθονο φρεσκοτριμμένο πιπέρι ανακατεύετε καλά και σερβίρετε αμέσως συνοδεύοντας το με ένα όμορφο, δροσερό, ελληνικό  λευκό κρασί!


UPDATE:  Η Eri μας έδωσε μια πολύ χρήσιμη πληροφορία για το πώς μπορούμε να απαλλαγούμε από το κερί των κερωμένων λεμονιών! Δείτε στο σχόλιο που έχει αφήσει στην ανάρτηση! Thanks Eri!