Well, she's a jolly good jam maker!

Κι έτσι της ήρθε να φτιάξει....jolly jammers!
Δικαίως θα αναρωτηθείτε πώς της ήρθε καλοκαιριάτικα να φτιάξει...μπισκότα! Κι εκείνη θα σας απαντήσει με την alla Laureen Bacall βραχνή φωνή της (ένα παγωτό πρόλαβε να φάει κι ο λαιμός έκλεισε!):
Blame it on the weather, babe!!!
Ε, εδώ που τα λέμε ο καιρός αυτές τις μέρες έχει κάτι από Λονδίνο -το πιθανότερο αυγουστιάτικο Λονδίνο. Βροχή, πολλή βροχή... Παραδόξως βρέχει -ενίοτε καταρρακτωδώς- όταν έχεις ξεχάσει την ομπρέλα σπίτι! Η οποία ομπρέλα έχει γίνει πια απαραίτητο αξεσουάρ, αναρωτιέμαι αν κυκλοφορούν wellingtons σε καλοκαιρινή έκδοση. Ομπρέλες, Λονδίνο...Θυμήθηκα εκείνο το ωραίο τραγούδι των Magnetic Fields, ''All the umbrellas in London''. Ας το ακούσουμε και συνεχίζουμε...μετά το μουσικό διάλειμμα!!!
 

Αλλά δε φταίει μόνο ο καιρός. Φταίει κι η άπειρη ποσότητα μαρμελάδας φράουλα που ετοίμασε η γράφουσα τον τελευταίο καιρό. Εκεί κάπου στις αρχές Μαΐου εντόπισε στη λαϊκή κάτι καταπληκτικές φράουλες. Δεν πίστευε ούτε στα μάτια της (τι χρώμα!) ούτε στη μύτη της (τι άρωμα!)! Βγάζει η Ελλάδα τόσο υπέροχες φράουλες; Ναι, λέει, στη Στροφυλιά Ηλείας, δίπλα από τη λιμνοθάλασσα του Κοτυχίου. Υπαίθριες με το θαλασσινό αεράκι να τις δροσίζει. Για φαντάσου!
Κι έτσι κάθε Τρίτη, η Crispy επέστρεφε από τη λαϊκή με υπέροχες φράουλες. Τα μαγικά της δάχτυλα μετέτρεπαν το φρούτο σε καταπληκτική μαρμελάδα, εβδομάδα με εβδομάδα η τεχνική της εξελισσόταν κι έφτασε στο απόγειο της μόλις την προηγούμενη όπου πιστεύει ακράδαντα ότι έφτιαξε την καλύτερη μαρμελάδα ever! Κατάφερε επίσης να φτάσει την υπομονή του συντρόφου στα όρια της. Άνοιξε το ψυγείο προχθές κι άρχισε να ωρύεται απελπισμένος: ''Μα καλά, μόνο μαρμελάδα έχει αυτό το ψυγείο;;;;''. Εδώ που τα λέμε είχε τα δίκια του.
Ξεφυλλίζοντας προχθές ένα παλιότερο τεύχος του αγγλικού Olive έπεσα πάνω σε μια συνταγή που ήθελε οπωσδήποτε και μόνο μαρμελάδα φράουλας. Δεν γίνεται με άλλη μαρμελάδα επέμενε η συντάκτρια. Εντάξει κοπέλα μου, με έπεισες. Κι έτσι φτιάξαμε...

Jolly Jammers

(Μπισκότα με μαρμελάδα φράουλα)

Για 10 χορταστικά, πληθωρικά μπισκότα θα χρειαστείτε

200 γρ βούτυρο (σε θερμοκρασία δωματίου)
100 γρ ζάχαρη άχνη
2 κρόκους αυγών
1 κουταλάκι εκχύλισμα βανίλιας
250 γρ αλεύρι για όλες τις χρήσεις. (Συν επιπλέον αλεύρι κατά το άνοιγμα της ζύμης)
μαρμελάδα φράουλα (και μόνο!)
λίγη ζάχαρη άχνη ακόμη

Φτιάχνουμε τη ζύμη. Μικρή διευκρίνιση εδώ: Εγώ τη χτυπάω στο χέρι με ξύλινη σπάτουλα. Αν τυχόν βαριέστε χρησιμοποιείστε μίξερ. Χτυπάμε λοιπόν, το βούτυρο με τους κρόκους και τη ζάχαρη άχνη μέχρι το μίγμα να γίνει παχύ και κρεμώδες. Ρίχνουμε τη βανίλια και το αλεύρι και δουλεύουμε μέχρι να δέσει η ζύμη. Τη διπλώνουμε σε πλαστική μεμβράνη και τη βάζουμε στο ψυγείο για  1 ώρα τουλάχιστον.
Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 140 βαθμούς. Βγάζουμε τη ζύμη από το ψυγείο και την απλώνουμε  σε αλευρωμένη επιφάνεια. Προσοχή! Η ζύμη αυτή έχει την τάση να μαλακώνει, οπότε για να την ''μαζεύετε'' θα την πασπαλίζετε συνέχεια με αλεύρι όπως επίσης και την επιφάνεια. Κόβουμε σε μπισκότα με στρογγυλό...μπισκοτοκόφτη!  Στα μισά από αυτά κόβουμε στη μέση μικρές καρδούλες (αν είμαστε ρομαντικοί κι ερωτευμένοι) ή μικρά κυκλάκια (αν πάσχουμε από έλλειψη φαντασίας όπως η γράφουσα.). Τοποθετούμε τα μπισκότα σε ταψί στο οποίο έχουμε στρώσει αντικολλητικό χαρτί ψησίματος. Ψήνουμε για 15-20 λεπτά μέχρι να αποκτήσουν ωραίο καφέ-χρυσαφί χρώμα. Τα αφήνουμε να κρυώσουν λίγο. Στα ολόκληρα μπισκότα απλώνουμε μαρμελάδα κι από πάνω βάζουμε εκείνα με το σχεδιάκι στη μέση. Πασπαλίζουμε με ζάχαρη άχνη. Και σερβίρουμε με...τσάι!! (Παγωμένο....στο μπαλκόνι...αν δεν βρέχει!!!)

Eat local!

Το δράμα της εβδομάδας χτυπά όταν πρέπει να πάω στη σούπερ μαρκέτα που λέει και μια θεία μου. Δεν αντέχω τη συγκεκριμένη διαδικασία. Με το που μπαίνω θέλω να φύγω, με εκνευρίζει καθετί εκεί μέσα, οι διάδρομοι που είναι συνήθως στενοί, τα μικρά που τσιρίζουν, η μουσική υπόκρουση, το ότι πάντα σφουγγαρίζουν το διάδρομο απ'όπου θέλω να περάσω, η κυρία που κοιτάζει εκστασιασμένη ένα νέο απορρυπαντικό, ο κύριος που παίρνει με αγωνία τηλέφωνο τη γυναίκα του για να σιγουρευτεί ότι πήρε το σωστό γιαούρτι, το ζευγάρι που περιπλανιέται και κοιτάζει τα ράφια σαν να είναι σε έκθεση ζωγραφικής, η μόνιμη ουρά στο ταμείο και κυρίως (είναι η στιγμή που ο εκνευρισμός χτυπά κόκκινο!) όταν με ''στριμώχνουν'' διάφοροι βιαστικοί στο ταμείο! Εννοώ εκείνους που ενώ δεν έχω πληρώσει ακόμη, στέκονται ακριβώς δίπλα μου (με ακουμπούν!!! ιιιιοοοοουυυυ ) με την πλαστική σακούλα στο χέρι - αλήθεια τι θα γίνει με αυτές τις πλαστικές σακούλες; Πότε θα καταργηθούν;

Κι αφού είπα τον πόνο μου κι έστειλα το οικολογικό μήνυμα της ημέρας, ας έρθω στο θέμα μας. Πηγαίνοντας στο s/m προχθές, είδα στη τζαμαρία μια αφίσα που μας προέτρεπε να τρώμε ελληνικά, να ντυνόμαστε ελληνικά και να κάνουμε διακοπές αλά ελληνικά. Τα δύο τελευταία τα προσπέρασα -δεν εμπίπτουν στην...ειδικότητα μου!-  και στάθηκα στο:  ''τρώτε ελληνικά''. Ναι βέβαια αγαπητοί μου, γιατί όχι. Άλλωστε δεν είναι δύσκολο να τρως μόνο ελληνικά προϊόντα. Τα πάντα παράγει η λιλιπούτεια χώρα μας- ε, ας μην υπερβάλλουμε...σχεδόν τα πάντα, εντάξει μανγκοπαραγωγοί δεν είμαστε αλλά νομίζω ότι θα επιβιώσουμε και χωρίς το εξωτικό αυτό φρούτο! Τα τελευταία χρόνια, πριν την κρίση, είχαμε την τάση να σνομπάρουμε τα ελληνικά προϊόντα.  Το ζυμαρικό το θέλαμε ιταλικό, τα μπισκότα αγγλικά, τη σοκολάτα ελβετική, το κρασί γαλλικό. Θα μου πείτε, ''Μα είναι καλύτερα Crispy, γι'αυτό τα προτιμούμε''. Ε καλά , δεν σας είπα να κόψετε τελείως την ξενομανία σας, ούτε εγώ θα την κόψω άλλωστε (άλλα λόγια ν'αγαπιόμαστε!!!) !!! Αλλά να, έχω ένα θέμα με τα ζαρζαβατικά και τα φρούτα. Κάτι με πιάνει -ένας εκνευρισμός, ένας θυμός ίσως- όταν μες το κατακαλόκαιρο εμφανίζονται... βελγικές ντομάτες!!! Να με συμπαθούν οι συμπαθείς κάτοικοι αυτής της ακυβέρνητης χώρας (αλήθεια πώς τα καταφέρνουν με την ακυβερνησία; Να μας πουν το μυστικό, να απαλλαγούμε από τους άχρηστους που μας κυβερνούν ή που επιθυμούν διακαώς να μας κυβερνήσουν!). Πού είχα μείνει; Α ναι, στις βελγικές ντομάτες. Μα είναι δυνατόν να βλέπω κόσμο να αγοράζει ντομάτες Βελγίου επειδή είναι πιο φθηνές από τις αριστουργηματικές δικές μας;;; (Ναι όντως είναι πιο φθηνές) 

Μάλιστα! Αφού είπα πάλι τον πόνο μου κι αφού η ανάρτηση αλλάζει τίτλο, γίνεται : ''Άλλα λόγια ν'αγαπιόμαστε'' ας πάμε και στο δια ταύτα, που είναι η συνταγή της ημέρας. Που εμπίπτει στο αφιέρωμα που κάνει τούτο το ταπεινών προθέσεων blog στα όσπρια και το οποίο αφιέρωμα τρέχει όλο το χρόνο και για τις συνταγές (του αφιερώματος) των 5 προηγούμενων μηνών θα ανατρέξετε στη σελίδα συνταγών. Και νομίζω ότι επιτέλους πρέπει να σταματήσω να παραληρώ ....

Σαλάτα με φακές
Έτος οσπρίων 2011 : Ιούνιος

Υλικά (οι ποσότητες είναι σχετικές. Αν σας αρέσει περισσότερο κάποιο υλικό ενισχύστε το)
Για 4 άτομα (ή 2 υπερβολικά πεινασμένους!!!)

100 γρ φακές (ελληνικές)
1 μέτριο κρεμμύδι (ελληνικό)
άφθονο μαϊντανό (ελληνικό και φρέσκο)
1 ντομάτα μεγάλη, ώριμη αλλά σφιχτή (κι όχι βελγική!!)
το χυμό ενός ελληνικού λεμονιού
ελαιόλαδον το ελληνικόν και διάσημον
αλάτι
πιπέρι
λίγη κανέλα (τη μύτη ενός μικρού κουταλιού)

Βράζετε τις φακές al dente - τουτέστιν να κρατάνε λίγο. Όσο βράζουν ψιλοκόβετε το κρεμμύδι και τον μαϊντανό. Μόλις βράσουν οι φακές, τις σουρώνετε και τις ξεπλένετε με κρύο νερό. Τις βάζετε σε μια πιατέλα όπου ρίχνετε το κρεμμύδι και τον μαϊντανό. Κόβετε την ντομάτα σε μικρούς κύβους και την βάζετε κι αυτή στο μπολ. Ρίχνετε άφθονο λάδι, αλάτι, πιπέρι, κανέλα, λεμόνι, ανακατεύετε ...κι αυτό ήταν! Όπως είπα, ό,τι σας αρέσει το ενισχύετε. Η γράφουσα τρελαίνεται για λίγο λεμονάκι παραπάνω.

Κι όπως καταλάβατε έφτιαξα μια ταμπουλέ (εκείνη τη θαυμάσια λιβανέζικη σαλάτα) μείον το σιτάρι συν τις φακές!!

Του γιαουρτιού

....τα καμώματα!
Του γιαουρτιού γίνεται γενικώς τον τελευταίο καιρό. Εκτός από φασκελώματα, προπηλακισμούς, βρισίδι κι άλλα χαριτωμένα, οι πολιτικοί μας  έχουν να αντιμετωπίσουν και το γιαούρτωμα! Το οποίο εδώ που τα λέμε είναι παλιά καλή μας συνήθεια, ως λαός το συνηθίζουμε.
Κι εκεί λοιπόν, που έχετε μαζέψει μερικούς κεσέδες έχοντας ως στόχο τον/την τάδε πολιτικό κρατήστε έναν κεσέ στην άκρη. Θα σας δείξω πώς θα ευχαριστηθείτε μια απλούστατη και γρήγορη σπαγγετάδα και συν τοις άλλοις θα χαρεί κι ο/η πολιτικός! Θα γλιτώσει ένα γιαούρτωμα! Δεν είναι και λίγο, ιδιαίτερα όταν φορά Prada!
Είχα δει  αυτή τη σπαγγετάδα πρώτη φορά σε βιβλίο του συμπαθέστατου κου. Μαμαλάκη- το βιβλίο ονομάζεται ''Η γαστρονομία της Μεσογείου'' κι είναι από τις Road εκδόσεις. Έκτοτε την φτιάχνω συνεχώς. Είναι ένας καλός τρόπος να χρησιμοποιηθεί γιαούρτι του οποίου η ημερομηνία λήξης πλησιάζει επικίνδυνα ή ...έχει περάσει προ πολλού!!!
Για τη

 Σπαγγετάδα με γιαούρτι

δεν θα χρειαστείτε παρά :

(για 2 άτομα)

200 gr σπαγγέτι (κλασικό Νο.6) ή λινγκουίνι
1 κεσέ γιαούρτι (προσωπικά προτιμώ τα ελαφριά στραγγιστά με 2% λιπαρά. Είναι ιδανικά για τη μαγειρική. Εσείς βέβαια χρησιμοποιήστε ό,τι σας αρέσει: πρόβειο, αγελαδινό, κατσικίσιο, μικτό...απ'όλα έχει ο ελληνικός γαλακτοκομικός μπαξές!)
άφθονο λάδι
άφθονο σκόρδο (μιλάμε για τουλάχιστον 5-6 σκελίδες. Αν δεν έχετε να πάτε πουθενά, τρίψτε τες. Αν όμως έχετε ραντεβού...ναι....χμμμμ....κόψτε τις σκελίδες στα 2 ή 3 κι όλα θα είναι πιο διακριτικά!)
άφθονη γλυκιά πάπρικα
και
λίγο χρόνο!

Βάζετε άφθονο νερό να βράσει. Κόβετε το σκόρδο όπως επιβάλλεται ...από την ατζέντα σας και το βάζετε σ'ένα τηγάνι με άφθονο λάδι. Βράστε τα ζυμαρικά -πάντα al dente, δεν χρειάζεται να λέμε τα ίδια και τα ίδια!- στραγγίξτε τα. Στο ίδιο μάτι βάλτε το τηγάνι και ζεσταίνετε το λάδι στο οποίο θα σοτάρετε το σκόρδο με λίγη (περίπου μισή) από την πάπρικα μέχρι να αρχίσει να χρυσίζει. Προσοχή , ίσαμε να αλλάξει χρώμα το σκόρδο, μην το αφήσετε να γίνει κάρβουνο! Το σκόρδο γίνεται απαίσιο όταν καεί!  Κάψτε με αυτό το λάδι τα σπαγγέτι και ρίξτε από πάνω το γιαούρτι (το οποίο γιαούρτι συνιστώ να έχετε βγάλει από το ψυγείο 15-30 λεπτά πριν και να το έχετε χτυπήσει λίγο με τον αβγογδάρτη. Θα έχει έτσι πιο κρεμώδη υφή).
Σερβίρετε στα πιάτα κι από πάνω ρίχνετε ωραία , γλυκιά πάπρικα.

Κι ιδού. Μια ιδανική σπαγγετάδα για το καλοκαίρι! Κι είναι και  ελαφριά παρεμπιπτόντως. Έχουμε να βγούμε και στις παραλίες οσονούπω, μην ξεχνιόμαστε!

Στην υγειά ενός ....ελληνικού καλοκαιριού!

Τον τελευταίο καιρό δεν ακούμε και δεν διαβάζουμε τίποτε ευχάριστο για τη λιλιπούτεια χώρα μας. Ο ξένος τύπος μας χλευάζει και γενικώς έχουμε γίνει οι δακτυλοδεικτούμενοι της Ευρώπης.
Αλλά....
Το καλοκαίρι - η κατεξοχήν ελληνική εποχή-  πλησιάζει. Ημερολογιακά τουλάχιστον γιατί κατά τ'άλλα οι μέχρι στιγμής καιρικές συνθήκες θυμίζουν ...τα άρθρα περί Ελλάδος στις ευρωπαϊκές εφημερίδες! Αστράφτουν και βροντούν!
Παρόλ' αυτά ....
Αργά ή γρήγορα ο ήλιος θα σκάσει μύτη και δεν θα λέει να φύγει, οι ζέστες θα φουντώσουν κι όλα τα καλούδια της φύσης θα εμφανιστούν στο τραπέζι μας. Για αυτά τα καλούδια σκέφτηκα να μιλήσω σήμερα. Και ''μα'' ή ''αλλά'' και ''μη'' δεν έχει αγαπητοί Ευρωπαίοι! Εδώ σας τρώμε ''λάχανο''...και παρεμπιπτόντως σας χαρίζουμε το...λάχανο!!
Κι αφού τα είπαμε ένα χεράκι στους εταίρους μας ας έρθουμε στην ουσία: Που είναι....η τομάτα κι όλα τα καλοκαιρινά λαχανικά που την περιτριγυρίζουν!

 Θυμάμαι τα καλοκαίρια, όταν τελείωνε το σχολείο, έκλεινα μια άτυπη συμφωνία με τη μητέρα μου, με την οποία μου επέτρεπε να αναλάβω την ετοιμασία του φαγητού. Μου έδινε οδηγίες κι από εκεί και πέρα ...η κουζίνα γινόταν το -απροσπέλαστο- βασίλειο της μικρής Crispy! Αυτό που μου έχει μείνει περισσότερο από εκείνα τα καλοκαίρια είναι το ατέλειωτο τρίψιμο απίστευτων ποσοτήτων τομάτας για σάλτσες και λαδερά! Α, τα λαδερά! Να κάτι για το οποίο πρέπει να αισθανόμαστε υπερήφανοι. Φαγητά τόσο απλά σε σύλληψη και τόσο λαχταριστά! Αλλά και τόσο καλοκαιρινά! Να τα φασολάκια, τα κολοκυθάκια , οι μελιτζάνες, οι πιπεριές, οι μπάμιες, όλα σε σάλτσα τομάτας! Ενίοτε εμφανίζονται με κρέας για να δώσουν ένα πιο επίσημο τόνο στο φαγητό! Προσωπική αδυναμία, το μοσχαράκι κοκκινιστό με κολοκυθάκια και οι μπάμιες κοκκινιστές με κοτόπουλο! Λατρεία!! Όχι σπάνια, σχεδόν όλα τούτα τα λαχανικά συναντιόνται σ'ένα πιάτο. Θυμάμαι, κάποια από εκείνα τα καλοκαιρινά πρωινά ρωτούσα τη μητέρα μου, τι θα μαγείρευα. Αράδιαζε μπροστά μου πατάτες, κολοκυθάκια, μελιτζάνες, πιπεριές, μπόλικο κρεμμύδι, φύλλα βασιλικού....και φυσικά τομάτες, για να φτιάξω το περίφημο ...''μπλουμ'' - ίσως είναι γνωστό στους περισσότερους ως τουρλού!! Τομάτες παντού λοιπόν!  Τομάτες και στο hit του καλοκαιριού , τα γεμιστά. Τομάτες στα κοκκινιστά, στο γιουβέτσι, στις σούπες, στις σάλτσες,....στις σαλάτες! Φρέσκες, ζουμερές, γευστικότατες τομάτες έτοιμες για όλα τα καλοκαιρινά μας πιάτα! Τομάτες και μόνες τους! Λίγο αλάτι, λίγη ρίγανη και....Α! Θυμήθηκα και το αγαπημένο μου καλοκαιρινό κολατσιό -το οποίο τρώω ακόμα και τώρα. Ζουμερή κατακόκκινη τομάτα, τριμμένη πάνω από καλό χωριάτικο ψωμί, λίγο αλάτι, λίγη ρίγανη, λίγο λάδι! Αποθέωση! Ζήτω το ελληνικό καλοκαίρι!
Και με όλα αυτά τα ωραία κοκκινιστά και λαδερά τι θα πιούμε Crispy;

Χμ, φαντάζομαι οι περισσότεροι θα αναφωνήσετε ''Μπύρα''! Από τη μεριά μου έχω να σας προτείνω κάτι άλλο: Ροζέ κρασί! Δική μου ταπεινή άποψη, είναι ότι η Ελλάδα παράγει τα καλύτερα ροζέ κρασιά που μπορεί να βρει κανείς οπουδήποτε. Για κάποιο λόγο τα ελληνικά ροζέ ξεχωρίζουν όχι μόνο για την πολύ καλή ποιότητα τους αλλά και για το πόσο ωραία ταιριάζουν με όλα αυτά τα κλασικά πιάτα του καλοκαιριού. Όλα εκείνα τα λαδερά, κοκκινιστά, γεμιστά είναι ιδανικοί σύντροφοι ενός (ή και δύο ...και τριών!!) ποτηριών δροσερού ροζέ κρασιού. Εκεί που δυσκολεύεται πια κανείς να πιεί κόκκινο κρασί κι εκεί που το λευκό δεν αρμόζει (αν και για μένα ανάρμοστα δεν υπάρχουν, ο καθένας κάνει ότι συνδυασμό θέλει!) έρχεται το ροζέ και φέρνει την ισορροπία και τη δροσιά ενός υπέροχου καλοκαιριού!
Θα σας πω τι θα κάνω για να σας πείσω να δοκιμάσετε κανένα ποτηράκι ροζέ. Θα συνδυάσω αγαπημένα ελληνικά ροζέ με αγαπημένα ελληνικά καλοκαιρινά πιάτα. Οι τελικές -ανακατέψτε τις, μη διστάσετε!- επιλογές δικές σας:

Οι  κατά Crispy 10 απόλυτοι γευστικοί συνδυασμοί του ελληνικού καλοκαιριού: (!!!)

1. Φασολάκια με σάλτσα τομάτας - Δρυόπη Ροζέ (Αγιωργίτικο)


2. Τουρλού (ή Μπλουμ ή ...επί το γαλλικότερο Ρατατουίγ) - Αβαντίς Ροζέ (Syrah, Grenache)


3. Μοσχαράκι κοκκινιστό με κολοκυθάκια- Βιβλία Χώρα Ροζέ (Syrah)


4. Κεφτέδες στην κατσαρόλα με μελιτζάνες - Βιβλία Χώρα Όβηλος Ροζέ (Syrah)


5. Γεμιστά - Ροζέ του Φεγγαριού (Αγιωργίτικο)


6. Μπάμιες με κοτόπουλο - Τέχνη Αλυπίας ( Syrah, Merlot, Sangiovese, Nebbiolo, Cabernet Sauvignon)


7. Γιουβέτσι - Αμέθυστος Ροζέ ( Cabernet Sauvignon)


8. Καγιανάς - Thema Ροζέ ( Tempranillo)


9. Κλασική, κλασικότατη ελληνική σαλάτα- Νόστος Ροζέ (Grenache, Syrah)


10. Και τέλος το ταπεινό μπριάμ στο οποίο άλλοι βάζουν τομάτα κι άλλοι όχι, θα το συνδυάσουμε μ'ένα ροζέ που φτιάχνεται από ελληνική λευκή ποικιλία σταφυλιού - Μελιαστό Σπυρόπουλου (Μοσχοφίλερο)

Έτσι λοιπόν....
Οσονούπω έρχεται το καλοκαιράκι. Κι αν δυσκολευτούμε, κι αν ζοριστούμε...ας φορέσουμε ένα χαμόγελο, τα μπανιερά μας, ας κάνουμε τις βουτιές μας και τέλος ας μαγειρέψουμε όλα τούτα τα καλούδια κι ας πιούμε ...στην υγειά μας!

Ξεφυλλίζοντας και....σιγοπίνοντας!

Τώρα είναι η εποχή που τα περισσότερα περιοδικά μας υπόσχονται πώς θα αδυνατίσουμε εγκαίρως έτσι ώστε όταν βγούμε - άψογες πια- στην παραλία, να μην κινδυνεύσουμε  να προκαλέσουμε ομαδική φυγή των θαλάσσιων ειδών του Αιγαίου και τότε ουαί κι αλίμονο πού θα βρούμε αστακό να φάμε την εθνική μας μακαρονάδα!
Ο τρόπος με τον οποίο θα αδυνατίσουμε είναι γνωστός. Πολλή, εξαντλητική γυμναστική σε συνδυασμό με ελάχιστο ως καθόλου φαγητό. Κι αν περιέχει η δίαιτα φαγητό συνήθως αυτό - το πενιχρό φαγητό- εξαντλείται σε μερικά φύλλα μαρουλιού και 2-3 φρούτα.  Σύμφωνα με τους συντάκτες, οι δίαιτες αυτές είναι συγκλονιστικά αποτελεσματικές κι αν ακολουθήσουμε με θρησκευτική προσήλωση τις αυστηρές συμβουλές τους, όλα τα μάτια θα είναι στραμμένα πάνω μας με τέτοια κορμάρα που θα έχουμε φτιάξει, τύφλα να'χει η Ζιζέλ κι η Ναόμι.
Μάλιστα...Όλα αυτά τα διαβάζω με περισσή σπουδή και μασουλώντας ευλαβικά κάτι καινούργια σνακ που βρήκα στο bio της γειτονιάς. Ματαιότης  ματαιοτήτων ; Λες; Ποιος ξέρει; Ποιος ενδιαφέρεται; Χμμμ, δεν είναι κι άσχημα αυτά τα σνακ έχουν κι ωραία ψιλοκαυτερή πάπρικα. Ας βάλουμε ένα  ποτήρι κρασί για να σκεφτούμε το ζήτημα καλύτερα. Ανοίγω ένα μπουκάλι κρασί , σερβίρομαι. Ανοίγω ξανά το περιοδικό. Αααα, κοίτα Crispy, σου υπόσχεται καλοκαίρι χωρίς κυτταρίτιδα....Μμμμ, ωραίο αυτό το ελληνικό το chardonnay, δεν ''κάνω τούμπες'' για την συγκεκριμένη ποικιλία αλλά τούτο είναι  γλυκόπιοτο το άτιμο...Τι λέγαμε; Α, ναι για την κυτταρίτιδα. Για να δω...Πω πω, τα αίτια μπορεί να είναι και ψυχολογικά! Τώρα σωθήκαμε! Παίρνω χρυσό βραβείο ''του πιο αγχώδους ανθρώπου επί της γης'' οπότε είμαι χαμένη από χέρι. Να τα τζελ, οι κρέμες, οι ειδικές βούρτσες, άντε πάλι οι δίαιτες, οι εναλλακτικές θεραπείες, λάσπη από τη Νεκρά Θάλασσα -ε, μια και μένω ακριβώς δίπλα ας πεταχτώ να πάρω λίγη!- και η πανταχού παρούσα πανάκεια των ημερών....το πράσινο τσάι!
Τα σνακ -φευ!- τελείωσαν αλλά λέω να βάλω ένα ποτήρι κρασί ακόμη. Λέω επίσης να σας χαρίσω όλα τα θαύματα του κόσμου που μπορούν να μας μετατρέψουν σε θεές εν ριπή οφθαλμού. Λέω να μην γίνω θεά φέτος...να παραμείνω ημίθεη και να σας κεράσω ένα ωραίο, δροσερό γλυκό γεμάτα με χρώματα κι αρώματα της εποχής!

Ανοιξιάτικο γλυκό με φράουλα και πορτοκάλι

Υλικά
500 γρ μασκαρπόνε (2 κουτιά)
4 κρόκοι αυγών
2 ασπράδια τα οποία θα έχετε χτυπήσει σε πολύ σφιχτή μαρέγκα
100 γρ ζάχαρη
1/2 κουταλάκι εκχύλισμα βανίλιας
500 γρ μπισκότα σαβουαγιάρ

Για τις φράουλες:
300 γρ φράουλες
80 γρ ζάχαρη
χυμό ενός λεμονιού

Για τα πορτοκάλια:
2 πορτοκάλια βαλέντσια που είναι και της εποχής
το χυμό ενός πορτοκαλιού
180 γρ ζάχαρη

Κρέμα:
Ετοιμάζουμε την κρέμα: χτυπάμε πολύ καλά τους κρόκους με την ζάχαρη μέχρι να αφρατέψει το μίγμα. Προσθέτουμε το μασκαρπόνε και την μαρέγκα και την βανίλια και ανακατώνουμε μέχρι να ενσωματωθούν στο μίγμα. Βάζουμε την κρέμα στο ψυγείο.
Φράουλες:
Καθαρίζουμε τις φράουλες, τις κόβουμε στα 4 και τις βάζουμε σ'ένα μπολ με την ζάχαρη και το χυμό του λεμονιού. Ανακατεύουμε ελαφρά και βάζουμε το μπολ στο ψυγείο.
Πορτοκάλια:
Καθαρίζουμε τα πορτοκάλια και τα χωρίζουμε σε φέτες. Εν τω μεταξύ φτιάχνουμε το σιρόπι. Σε μια κατσαρόλα βάζουμε σε ένα ποτήρι νερό με τη ζάχαρη. Μόλις βράσει, το αφήνουμε για άλλα 4-5 λεπτά, χαμηλώνουμε τη φωτιά και τοποθετούμε στην κατσαρόλα τις φέτες πορτοκαλιού τις οποίες θα αφήσουμε να σιγοβράσουν στο σιρόπι για 20 λεπτά. Τις βγάζουμε, τις αφήνουμε να κρυώσουν και τις κόβουμε σε μικρά κομμάτια -κάθε φέτα στα 3.
Σε ένα κεραμικό ταψί περίπου 22 x 30 εκ απλώνουμε μια στρώση σαβουαγιάρ. Ανακατεύουμε το σιρόπι με το χυμό πορτοκαλιού και ραντίζουμε τα μπισκότα. Γνώμη μου είναι να είμαστε φειδωλοί με το ράντισμα. Τα συγκεκριμένα μπισκότα απορροφούν σαν σφουγγάρι ό,τι υγρό τους ρίξουμε και στο τέλος μπορεί να γίνουν εντελώς μαλακά , κάτι που δεν είναι ωραίο, καλό είναι να ''κρατάνε'' λίγο. Στρώνουμε από πάνω τη μισή κρέμα και πάνω από αυτήν τα πορτοκάλια. Πάνω από τα πορτοκάλια στρώνουμε άλλη μια στρώση σαβουαγιάρ. Αυτά τα ραντίζουμε με το χυμό που θα έχουν βγάλει οι φράουλες. Από πάνω στρώνουμε την υπόλοιπη κρέμα και τέλος -on the top- στρώνουμε τις πανέμορφες φράουλες. Βάζουμε στο ψυγείο για 2 ώρες τουλάχιστον. Η αλήθεια είναι ότι όσο περισσότερο μείνει, τόσο πιο ωραίο και σφιχτοδεμένο θα γίνει.

Το έφτιαξα το Σάββατο για μια Ελένη που γιόρταζε κι οι εντυπώσεις ήταν ενθουσιώδεις. Οι συνδαιτυμόνες εκείνης της βραδιάς το βρήκαν δροσερό κι ελαφρύ. Για το δροσερό μπορώ να εγγυηθώ. Για το ελαφρύ ....ναι........χμμμ.....για να είμαι ειλικρινής.... μάλλον αντενδείκνυται για υποψήφιες θεές!!!!
Καλά μπάνια!!!!