Όλα σε μία!

Όλα αυτά τα χρόνια στο blogging έχω παρατηρήσει ότι οι Αμερικανοί ΄συνάδελφοι’ αντιδρούν υπερβολικά όταν εισάγεται μια νέα διατροφική μόδα. Τι άκρατος ενθουσιασμός που επικρατεί, τι εμμονή, τι υστερία! Τη μια είχαμε αυτό το περίφημο φυλλώδες λαχανικό, το kale, το έβλεπες παντού, κάθε δεύτερη ανάρτηση είχε kale. Προ καιρού όταν κυκλοφόρησε η είδηση ότι θα υπήρχε έλλειψη kale, έπεσε πανικός! Από την άλλη, οι Αμερικανοί hipster food bloggers  έφαγαν όλα τα αποθέματα της γης σε quinoa! Επισκεπτόσουν ανάλογο blog κι είχες 90% πιθανότητα να πέσεις σε συνταγή με το συγκεκριμένο δημητριακό!  Μετά είναι οι εμμονές τους με διάφορα σκεύη, και νάσου στη μόδα το slow cooker, να και το dutch oven από την άλλη. Και τέλος έχουν τις μόδες στον τρόπο μαγειρέματος. Τελευταία γέμισαν τα blog τους με συνταγές για ζυμαρικά του στυλ all-in-one-pot.

Θυμάσαι εκείνη την εποχή που ρωτούσες τη μαμά σου τι θα μαγειρέψει και σου απαντούσε ‘αρνάκι κοκκινιστό με σπαγγέτι «μπλουμ»’ ή ‘κοτόπουλο με χυλοπίτες «μπλουμ»’ ; Ε λοιπόν, ένα τέτοιο «μπλουμ» είναι και οι συνταγές all-in-one-pot!

Ο συγκεκριμένος τρόπος μαγειρέματος έχει ένα βασικό πλεονέκτημα. Χρησιμοποιείς μόνο μία κατσαρόλα! Που σημαίνει 1) Οικονομία στο ρεύμα (Γεια σου ΔΕΗ!) 2) Λιγότερη λάντζα (Οποία χαρά!)

Είναι ο ωραιότερος τρόπος για να μαγειρέψει κανείς ζυμαρικά, μιας και αυτά γίνονται ακόμα πιο νόστιμα αφού βράζουν σε σάλτσα. Από την άλλη θέλουν τρόπο και προσοχή για να γίνουν όλα al dente! Πάμε να δούμε πώς!

All-in-one-pot λιγκουίνι με κοτόπουλο σε σάλτσα με μείγμα μπαχαρικών Cajun

Υλικά για 2 άτομα

170 γρ λιγκουίνι

1 στήθος κοτόπουλο κομμένο σε μικρές μπουκιές

2 σκελίδες σκόρδο κομμένες στη μέση

1 ½ φλιτζάνια ζωμός κοτόπουλου (ζεστό)

½ φλιτζάνι γάλα πλήρες

ελαιόλαδο

1 κουταλάκι του γλυκού μείγμα μπαχαρικών Cajun *

Σε μια κατσαρόλα μεσαίου διαμέτρου ζεσταίνουμε λίγο λάδι (φωτιά μεσαίας έντασης). Ρίχνουμε το σκόρδο και σοτάρουμε για λίγο. Ρίχνουμε το κοτόπουλο συνεχίζοντας το σοτάρισμα. Βγάζουμε το σκόρδο και προσθέτουμε το μείγμα μπαχαρικών. Συνεχίζουμε το σοτάρισμα ανακατώνοντας και τρίβοντας τον πάτο της κατσαρόλας με την κουτάλα (εκεί βρίσκεται όλη η νοστιμιά). Μετά από 5 λεπτά ρίχνουμε το ζωμό και το γάλα.  Περιμένουμε να πάρει βράση και ρίχνουμε το ζυμαρικό κομμένο στα δύο. Χαμηλώνουμε ένα βαθμό τη φωτιά, κι αφήνουμε το ζυμαρικό να βράσει, ανακατώνοντας κάθε 2-3 λεπτά γιατί υπάρχει κίνδυνος να κολλήσει. Μετά από 10 λεπτά το ζυμαρικό θα έχει βράσει τέλεια κι η σάλτσα θα είναι υπέροχα κρεμώδης!

Θέλει λίγη τέχνη κι εμπειρία ο συγκεκριμένος τρόπος μαγειρέματος. Όσοι δεν έχουν εξοικειωθεί μπορούν να είναι προσεκτικοί όταν χρησιμοποιούν τον ζωμό. Να έχουν έξτρα ποσότητα εύκαιρη σε περίπτωση που χρειαστεί. Το πόσο ζωμό χρειαζόμαστε εξαρτάται πάντα από την ποσότητα και το είδος του ζυμαρικού. Στη σημερινή συνταγή οι ανάλογες ποσότητες είναι ιδανικές.

Αν θέλετε να το φτιάξετε για περισσότερο από δύο άτομα, θα πολλαπλασιάσετε ανάλογα τις ποσότητες και θα χρησιμοποιήσετε μεγαλύτερη κατσαρόλα.

*Πώς φτιάχνουμε μείγμα μπαχαρικών Cajun

Απ’ό,τι διάβασα είναι καναδικό μείγμα. Έψαξα σε καναδέζικα site και το καθένα έδινε τη δική του εκδοχή. Προτίμησα αυτή που παραθέτω (και καλά έκανα!)

Θα χρειαστούμε:

2 κουταλάκια του γλυκού πάπρικα (εγώ χρησιμοποίησα καπνιστή)

2 κουταλάκια του γλυκού κύμινο

2 κουταλάκια του γλυκού κόλιανδρο

1/2 κουταλάκι του γλυκού φρεσκοτριμμένο μαύρο πιπέρι

1/4 κουταλάκι του γλυκού αλάτι
1 κουταλάκι του γλυκού ρίγανη
1/4 κουταλάκι πιπέρι cayenne

Ανακατεύουμε πολύ καλά όλα τα υλικά! Από το μείγμα που θα προκύψει χρησιμοποιούμε στην συνταγή μόνο ένα κουταλάκι του γλυκού. (Μην πάτε και το χρησιμοποιήσετε όλο κι έχουμε τρεχάματα!!! Και ποιος σας ακούει μετά!!!)

ΥΓ: Μιας κι ανέφερα το περίφημο kale,  να σας πω ότι ο Mark Bittman των NYT δήλωσε προχθές  ότι  «Pumpkin is the new kale» ! Το αναφέρω σε περίπτωση που αναρωτιέστε γιατί το 99% των συνταγών έχει κολοκύθα. Και καλά είναι της εποχής, ήρθε και το Halloween!



Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα Hit&Run

Έγινε με Αιγίνης!

Η μητέρα μου έφτιαχνε πάντα τον μπακλαβά με καρύδι. Κι έτσι μου άρεσε ο μπακλαβάς. Με καρύδι. Την πρώτη φορά που δοκίμασα μπακλαβά με φιστίκι Αιγίνης  από τούρκικο ζαχαροπλαστείο ένιωσα συγκλονισμένη κι απογοητευμένη ταυτόχρονα. Από τη μια ο αγαπημένος μπακλαβάς αποκτούσε λατρευτικές διαστάσεις, από την άλλη έπρεπε να απαρνηθώ εκείνον της μητέρας μου. Τόσο μπανάλ πια χωρίς το φιστίκι.

Προ καιρού έπεσε μια ερώτηση στο Pinterest για το ποιο ήταν το αγαπημένο μας παγωτό. Η συντριπτική πλειοψηφία απάντησε «παγωτό με φιστίκι Αιγίνης». Τυχαίο; Όχι δα! Το φιστίκι Αιγίνης είναι από εκείνα τα υλικά που τα βρίσκεις εύκολα αλλά είναι πολύ ιδιαίτερα σε γεύση. Παραμένει ένας από τους πιο αγαπημένους ξηρούς καρπούς για εμάς τους Έλληνες αλλά δεν το χρησιμοποιούμε συχνά σε γλυκά ή φαγητά. Εκτός από γλυκό του κουταλιού το οποίο είναι εξαιρετικό και όπως πάντα πολύ ιδιαίτερο.

Το φιστίκι Αιγίνης παραδόξως ταιριάζει όμορφα με ξινούτσικες γεύσεις. Εντελώς τυχαία κι έχοντας αρκετά φιστίκια στο σπίτι σκαρφίστηκα κάτι cupcake με Αιγίνης και λεμόνι. Αφράτα, με όμορφη, ξεχωριστή γεύση έχουν γίνει η επιτυχία του φθινοπώρου! Φθινόπωρο στα χαρτιά βέβαια, γιατί το μικρό καλοκαίρι καλά κρατεί!

Cupcake με φιστίκι Αιγίνης και λεμόνι

Για 12 cupcake

120 γρ βούτυρο σε θερμοκρασία δωματίου

1 φλιτζάνι ζάχαρη καστανή

2 μεγάλα αυγά τα οποία θα έχουμε βγάλει από το ψυγείο αρκετή ώρα πριν

½ φλιτζάνι γάλα

1 ½ φλιτζάνια αλεύρι για όλες τις χρήσεις

2 κουταλάκια του γλυκού baking powder

1 κουταλάκι του γλυκού μαγειρική σόδα

½ κουταλάκι του γλυκού αλάτι

2 κουταλάκια του γλυκού εκχύλισμα βανίλιας

½ φλιτζάνι τριμμένο φιστίκι Αιγίνης

 χυμός 2 λεμονιών

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 160 βαθμούς. Ετοιμάζουμε το ειδικό ταψάκι για cupcake στρώνοντας τις κατάλληλες θήκες. Σε ένα μπολ αναμειγνύουμε το αλεύρι με το baking powder, τη σόδα, το αλάτι και το φιστίκι.

Σε ένα άλλο μεγάλο μπολ χτυπάμε πολύ καλά με το μίξερ το βούτυρο και τη ζάχαρη για αρκετά λεπτά μέχρι να αφρατέψει το μίγμα. Προσθέτουμε ένα ένα τα αυγά χτυπώντας συνέχεια.

Ενώ συνεχίζουμε το χτύπημα σε χαμηλότερη ταχύτητα πια προσθέτουμε το χυμό και το εκχύλισμα βανίλιας.

Ρίχνουμε το 1/3 από το αλεύρι , ανακατώνουμε μέχρι να ομογενοποιηθεί το μίγμα. Ρίχνουμε το μισό γάλα συνεχίζοντας το χτύπημα. Μετά ακόμα 1/3 αλεύρι, ακολουθεί το υπόλοιπο γάλα και τελειώνουμε με το υπόλοιπο τρίτο του αλευριού. Μοιράζουμε προσεκτικά κι ομοιόμορφα το μίγμα στις 12 θήκες. Ψήνουμε για 15 λεπτά περίπου. Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί με τα cupcake διότι μπορεί να «αρπάξουν» στο λεπτό.

Πολλές φορές τα cupcake ξεφουσκώνουν μα το που θα τα βγάλει κανείς από το φούρνο. Αυτό που έχω βρει για να μην πέσω θύμα ξεφουσκώματος είναι να αφήνω το ταψί πάνω στην ανοιχτή πόρτα του φούρνου για λίγα λεπτά.

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα Ηit&Run. 

Κεντροευρωπαϊκά κι αγαπημένα (pancake)

Δεν ξέρω αν το πήρατε χαμπάρι αλλά πριν 20 μέρες περίπου γιορτάσαμε την Διεθνή Ημέρα των Pancake! Εντάξει, δεν είναι η ημέρα που θα βγούμε όλοι στους δρόμους πανηγυρίζοντας περήφανοι ως ανθρώπινο γένος, μόνο και μόνο επειδή ψήνουμε στο τηγάνι χυλό.  Αλλά ένα αφιέρωμα στην huffington post μου  τράβηξε την προσοχή, μιας κι έδειχνε τις διάφορες εκδοχές του διάσημου αυτού πρωινού- κολατσιού ανά χώρα. Υπήρχαν εκδοχές που γνώριζα κι έχω τιμήσει, και τιμώ σταθερά, αλλά υπήρχαν pancake των οποίων την ύπαρξη δεν γνώριζα καν! Κι εκείνη η εκδοχή   που μου τράβηξε περισσότερο την προσοχή ήταν η αυστριακή! Μου έκανε εντύπωση το γεγονός ότι δεν την γνώριζα-η αυστριακή κουζίνα και ζαχαροπλαστική είναι σημείο αναφοράς-  κι επίσης φαινόταν λαχταριστή κι αρκούντως πληθωρική!

Χθες, Κυριακή κλασική μέρα για κρέπες ή pancakes, το πρωινό πήρε μια απότομη στροφή και βρέθηκε κάπου στα κεντρικά της Ευρώπης. Έτσι λοιπόν φτιάξαμε....

Kaiserschmarrn

(Αυστριακό pancake)

Δύσκολο να το προφέρεις αλλά εύκολο στην παρασκευή, ουσιαστικά πρόκειται για μια χοντρή κρέπα την οποία κόβουμε σε κομμάτια όσο ψήνεται στο τηγάνι.

Υλικά για 2 άτομα

1 φλιτζάνι γάλα

3 αυγά

2/3 φλιτζάνι αλεύρι για όλες τις χρήσεις

1 κουταλάκι του γλυκού εκχύλισμα βανίλιας

2 κουταλιές σούπας ζάχαρη καστανή

2-3 κουταλιές σούπας σταφίδα

2-3 κουταλιές σούπας μαρμελάδα δαμάσκηνο

λίγο ελαιόλαδο ή βούτυρο για το τηγάνι

1-2 κουταλάκια του γλυκού ζάχαρη άχνη

Σε ένα μπολ χτυπάμε καλά το γάλα, αυγά,  εκχύλισμα βανίλιας και καστανή ζάχαρη. Προσθέτουμε το αλεύρι κι ανακατεύουμε μέχρι να ομογενοποιηθεί καλά το μείγμα.

Ζεσταίνουμε ένα μεγάλο αντικολλητικό τηγάνι. Προσθέτουμε πολύ λίγο ελαιόλαδο (2 κουταλιές είναι αρκετές) . Ρίχνουμε το χυλό και το αφήνουμε για λίγα λεπτά να ψηθεί από κάτω. Πολύ προσεκτικά- όσο προσεκτικά γίνεται γιατί το πάνω μέρος είναι ακόμα ρευστό- γυρίζουμε την κρέπα. Μόλις αρχίσει να ψήνεται το κάτω μέρος, με μια ξύλινη ή πλαστική σπάτουλα αρχίζουμε  να κόβουμε την κρέπα πρώτα οριζόντια και μετά κάθετα, έτσι ώστε να την κόψουμε σε μικρά τετράγωνα κομμάτια. Μόλις κοπεί όλη, συνεχίζουμε το τηγάνισμα για λίγη ώρα ακόμα μέχρι να ψηθούν ομοιόμορφα όλα τα κομμάτια. Τα σερβίρουμε στο πιάτο με τις σταφίδες και την μαρμελάδα και πασπαλίζουμε με ζάχαρη άχνη.

Είναι ένα εκπληκτικό πρωινό που θα λατρέψετε. Κι είναι ιδανικό για τις κρύες μέρες που θα έρθουν. Κι ευτυχώς αργούν λίγο ακόμα!

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα Hit&Run

Η μπίρα στον Αρκτικό κύκλο.

Προχθές σε καφέ-μπαρ της πλατείας Καρύτση παρήγγειλα μπίρα. Η μπίρα (τύπου ale) ήρθε με ποτήρι (για lager) άλλης εταιρίας . Θα μου πεις «λεπτομέρειες». Θα σου πω «έκανα τα στραβά μάτια». Εκεί που δεν μπόρεσα να κάνω τα στραβά μάτια ήταν στο γεγονός ότι το ποτήρι  ήταν παγωμένο.  Εδώ αναπόφευκτα ζει κανείς δύο δράματα: 1) Το ποτήρι αρχίζει να ιδρώνει και παντού στάζουν νερά. 2) Το χειρότερο: Δεν  θα μπορέσει  να απολαύσει την μπίρα του στη σωστή θερμοκρασία.

Θυμήθηκα ένα περιστατικό λίγο καιρό πριν, σε άλλο καφέ-μπαρ λίγο πιο κάτω από την Καρύτση.  Πελάτης παρήγγειλε μπίρα και του την έφεραν μαζί με ένα παγωμένο ποτήρι. Ο πελάτης ζήτησε ποτήρι σε...θερμοκρασία δωματίου, φευ, δεν υπήρχε, όλα τα ποτήρια έβγαιναν από τον καταψύκτη! Η σερβιτόρα τότε, του ζήτησε να περιμένει λίγο να ξεπαγώσει. Το ποτήρι!

Τέλος, σε ταβέρνα το καλοκαίρι, η μπίρα ήταν τόσο παγωμένη που είχε αρχίσει η δύστυχη να κρυσταλλώνεται, είχε περάσει πια από την υγρή κατάσταση στη ...στερεή!

Δεν ξέρω γιατί επιμένουμε ως λαός στην παγωμένη μπίρα και στο παγωμένο ποτήρι αλλά όπως διάβασα πρόσφατα σε μια ιστοσελίδα, σερβίρεις  στους 0-4 βαθμούς «any beer you don’t actually want to taste».

Παρεμπιπτόντως την μπίρα τη χρησιμοποιούμε και στο φαγητό. Και κάνει πολύ ωραίες σάλτσες παρακαλώ! Ιδιαίτερα αν είναι αρωματική. Όπως την pale ale που χρησιμοποιήσαμε στη συνταγή που ακολουθεί. Και που την χρησιμοποιήσαμε –εκτάκτως- σε θερμοκρασία δωματίου. Ό,τι έμεινε στο μπουκάλι, το κρυώσαμε –όσο έπρεπε, το τονίζω-και το απολαύσαμε- πάντα στη σωστή θερμοκρασία!

Μπουτάκια κοτόπουλου σε σάλτσα με μπίρα τύπου pale ale κι ελιές

Υλικά για 4 άτομα:

8 μπουτάκια κοτόπουλου

1 μεγάλο λευκό κρεμμύδι ψιλοκομμένο

1 σκελίδα σκόρδο ψιλοκομμένη

1 ματσάκι δεντρολίβανο

60 γρ ελιές Καλαμών ψιλοκομμένες

200 ml μπίρα τύπου Pale Ale

1 κουταλάκι του γλυκού ρίγανη

ελαιόλαδο

αλάτι

πιπέρι

Σε μια κατσαρόλα ζεσταίνουμε λίγο ελαιόλαδο (6 κουταλιές περίπου) σε μέτρια φωτιά. Βάζουμε το κρέας να σοταριστεί καλά. Προσθέτουμε το κρεμμύδι, το σκόρδο και το δεντρολίβανο και συνεχίζουμε το σοτάρισμα μέχρι να μαλακώσει το κρεμμύδι. Αλατοπιπερώνουμε. Ρίχνουμε την μπίρα και σκεπάζουμε την κατσαρόλα. Αφήνουμε να μαγειρευτεί σε χαμηλή προς μέτρια φωτιά για 20 λεπτά.

 Μετά τα 20 λεπτά προσθέτουμε τις ελιές και μαγειρεύουμε για 15 λεπτά περίπου ακόμα. Βγάζουμε από τη φωτιά ρίχνουμε τη ρίγανη κι ανακατώνουμε ελαφρώς.

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα Hit&Run 

Meet me at Μητροπόλεως.

Η Μητροπόλεως είναι από εκείνες τις οδούς που δεν τυγχάνουν ιδιαίτερης αναφοράς. Απλά υπάρχει εκεί για να καταδεικνύεται ως η κάθετος ή η παράλληλη άλλων πιο high οδών. Κάτι το Υπουργείο Παιδείας που μετακόμισε, κάτι εκείνες οι κάθετες και παράλληλες που γέμιζαν από καφέ μπαρ, wine bar, καφέ μπαρ και πάλι wine bar κι άλλα συναφή μπαρ, η Μητροπόλεως έμεινε να είναι απλά η οδός των τουριστών που ξεβράζει η Πανδρόσου κι η Αδριανού εξού και κάτι τουριστικά μαγαζιά παλιάς κοπής κι αισθητικής που εμφανίζονται εδώ κι εκεί. Και φυσικά εκείνη η οδός που κατεβαίνει από το Σύνταγμα στο Μοναστηράκι.

Αλλά όλα αυτά αλλάζουν σιγά σιγά και κάτι κινείται στη Μητροπόλεως- εκτός από το λεωφορείο 026 και κάτι αποκαμωμένους τουρίστες που ανεβαίνουν από το Μοναστηράκι. Τα τελευταία τρία χρόνια περίπου ανοίγουν μαγαζιά και επί της Μητροπόλεως. Στην αρχή της οδού, απέναντι από το Υπουργείο, υπάρχουν τέσσερα, το ένα δίπλα στο άλλο. Το Περί Καφέ, για καφέ. Το Meatropoleos, για σουβλάκι, γύρο κλπ, το γνωστό πια κι εκτός Λάρισας Μικέλ, και ο παραδοσιακός Χατζής των παραδοσιακών γλυκών. Το σημείο έχει γίνει το μεγάλο βάσανο του βιαστικού πεζού. Όλα τα καταστήματα έχουν καρέκλες στο πεζοδρόμιο κι η περιοχή είναι στην κυριολεξία απροσπέλαστη! Στο σημείο στήνεται ένα από τα πιο σουρρεάλ σκηνικά της πόλης. Αμέριμνοι τουρίστες που απολαμβάνουν το γύρο τους, γυρνούν και κοιτούν αποσβολωμένοι τα ΜΑΤ να περικυκλώνουν το Υπουργείο. Μόνο στην Αθήνα.

Πιο κάτω, δίπλα από τον πιο παλιό Τζίτζικα και Μέρμηγκα, άνοιξε ένα εκλεκτικό παγωτατζίδικο Le Greche (Οι Ελληνίδες). Υπόσχονται ιδιαίτερες γεύσεις στα, ιταλικής μόρφωσης, παγωτά τους. Στην πρώτη επίσκεψη δοκίμασα κάτι σχετικά ακραίο: Σορμπέ αχλάδι. Το φρούτο το νιώθεις, το γεύεσαι, το βλέπεις. Η υφή του σορμπέ είναι ιδανική αλλά αυτό που με ευχαρίστησε ήταν η όσο πρέπει γλυκύτητα του παγωτού. Έξοχο! Κι έπεται συνέχεια.

Κατεβαίνοντας την οδό από την ίδια πλευρά συναντάς το all day café Hip και το εστιατόριο Intown που στο μενού του τα δύο πρώτα πιάτα που αναφέρονται είναι παστίτσιο και μουσακάς. Αυτόματα καταλαβαίνεις σε ποιούς απευθύνεται. Πιο κάτω, απέναντι από το εντυπωσιακό κτήριο του Ινστιτούτου Θερβάντες –το οποίο μάλλον θα φύγει από τη Μητροπόλεως για να επιστρέψει στα παλιά του λημέρια, στη Σκουφά- βρίσκεται εδώ κι ένα χρόνο το Αθηναϊκόν σε ένα πολύ κομψό χώρο που σφύζει από κόσμο.

Συνεχίζοντας την πορεία προς το Μοναστηράκι φτάνουμε στην Ιθάκη, για σουβλάκια και γύρο όπως φωνάζει ο σερβιτόρος και απέναντι από τη Μητρόπολη βρίσκεται το Piazza Duomo- Καμία σχέση με Μιλάνο αλλά πάντα πήχτρα στον κόσμο το εν λόγω καφέ.

Κι εκεί που νομίζεις ότι τα opening έχουν τελειώσει για τη Μητροπόλεως να ‘σου, εκεί ανάμεσα στα κουρτινάδικα και κάτι ξεχασμένα τουριστικά, άνοιξε πρόσφατα ένα wine bar – bistrot, το Vintage. Αυτό στο 66-68. Και λίγο πιο κάτω έχουμε την Cava Π. Αν συνυπολογίσουμε τα ήδη υπάρχοντα wine bar που συναντάμε στα πέριξ, δεξιά κι αριστερά, λίγο πιο πάνω και λίγο πιο κάτω, αναρωτιέται κανείς αν enough is enough. Έρχεται στο νου γνωστή παροιμία που δεν είναι του παρόντος αλλά από την άλλη όλοι οι καλοί χωράνε!

Το τέλος της Μητροπόλεως οδηγεί στη χαρά της χοληστερίνης. Σάββας, Θανάσης και Μπαϊρακτάρης. Πριν από αυτούς συναντάμε ένα από τα λίγα Starbucks που έχουν απομείνει στο κέντρο και φυσικά το απαραίτητο frozen yoghurt spot.

Απ’ ό,τι φαίνεται η Μητροπόλεως βγαίνει από τη σκιά και μπαίνει στο παιχνίδι των hot spot γειτονιών των Αθηνών. Γίνεται σιγά σιγά κι αυτή σημείο αναφοράς. Κτίρια, χώροι υπάρχουν. Μένει να υπάρχει διάθεση και φυσικά καινοτόμες ιδέες.   

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα Hit&Run