Εξ ανατολών

Προ ημερών πετάχτηκα σε κατάστημα μπαχαρικών να αγοράσω za'atar για να φτιάξω ma'noushe, τα οποία ήταν φανταστικά, κι αγόρασα και λίγο γκάραμ μασάλα, έτσι χωρίς σκοπό, χωρίς κάποια συνταγή να με καλεί, όπως εκείνα τα ma'noushe τα οποία ερωτεύτηκα με το που τα πρωτοείδα.

Πού χρησιμοποιήθηκε τελικά το γκάραμ μασάλα, ίσως αναρωτιέστε. Ίσως κι όχι- που είναι το πιθανότερο...! Λοιπόν χρησιμοποιήθηκε σε ινδική πατατόπιτα. Θα μου αναρωτηθείτε -πάλι! Αυτό το μπλογκ μόνο ερωτήματα προκαλεί-, τι την κάνει ινδική. Μα το...γκάραμ μασάλα! Και τόσο γευστική; Μα...το γκάραμ μασάλα!

Ινδική πατατόπιτα

Υλικά (για στρογγυλή πίτα διαμέτρου 25 εκ. Τον χάρακα! Τον χάρακα!)

500 γρ πατάτες
200 γρ γλυκοπατάτα
1 μεγάλο κρεμμύδι κομμένο σε λεπτές φετούλες
1/2 κουταλάκι του γλυκού κύμινο
2 σκελίδες σκόρδο ψιλοκομμένες
2 κουταλάκια μπούκουβο καυτερό
1 κουταλάκι φρέσκο τζίντζερ ψιλοτριμμένο
1 κουταλάκι γκάραμ μασάλα
1 κουταλάκι σπόρους κορίανδρου κοπανισμένους
φρέσκο κορίανδρο ή αποξηραμένο (1 κουτάλι σούπας)
ελαιόλαδο
αλάτι
χυμός 1/2 λεμονιού

Για το φύλλο
Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε φύλλο μπακλαβά, σφολιάτα ή απλό φύλλο λαδιού όπως το φτιάχνω εδώ

Ετοιμάζουμε την γέμιση. Καθαρίζουμε και κόβουμε τις πατάτες & γλυκοπατάτες σε χοντρές φέτες και μετά σε 4-6 κομμάτια ανάλογα με το μέγεθος τους.

Βράζουμε αλατισμένο νερό. Προσθέτουμε τις πατάτες και τις βράζουμε για 8 λεπτά. Στην ίδια κατσαρόλα και μετά το πέρας των 8 λεπτών προσθέτουμε την κομμένη γλυκοπατάτα και βράζουμε ια άλλα 5 λεπτά. Στραγγίζουμε καλά.

Σε ένα μεγάλο τηγάνι ζεσταίνουμε 3-4 κουταλιές ελαιόλαδο. Προσθέτουμε το μπούκοβο, κύμινο, σκόρδο και κρεμμύδι και σοτάρουμε μέχρι να μαλακώσει το τελευταίο. Προσθέτουμε το τζίντζερ, γκάραμ μασάλα, σπόρους κορίανδρου και κορίανδρο. Συνεχίζουμε για 2-3 λεπτά ακόμα και τέλος προσθέτουμε πατάτα, γλυκοπατάτα και το χυμό λεμονιού. Ανακατεύουμε και σβήνουμε το μάτι της κουζίνας.

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 160 βαθμούς.

Τώρα όσον αφορά το φύλλο, αν χρησιμοποιήσουμε σφολιάτα θα έχουμε δύο κομμάτια λίγο μεγαλύτερα από τη διάμετρο της ταρτιέρα ή του ταψιού που θα χρησιμοποιήσουμε.

Αν ανοίξουμε φύλλο, μπορούμε να ανοίξουμε δύο ή ένα πιο μεγάλο και να φτιάξουμε την πίτα ανοιχτή όπως φαίνεται στην φωτογραφία. Αν χρησιμοποιήσουμε φύλλο μπακλαβά μοιραστούμε τα στα δύο αλλά κάθε φύλλο να το λαδώνουμε καλά όταν το απλώνουμε.

Λοιπόν, στην ταρτιέρα απλώνουμε το κάτω φύλλο (ή φύλλα), απλώνουμε από πάνω την γέμιση κι από πάνω κλείνουμε ενώνοντας γύρω γύρω τα φύλλα. Όπως ήδη έγραψα μπορούμε να κάνουμε και ανοιχτή πίτα σε στυλ gallette. Λαδώνουμε καλά την επιφάνεια της πίτας.

 Ψήνουμε για 40-45 λεπτά μέχρι να αποκτήσει όμορφο καστανόχρυσο χρώμα. Τρώγεται ευχάριστα είτε ζεστή, είτε κρύα.

Λοιπόν, ήμουν αυτόπτης μάρτυρας σε ένα συμβάν που μου άφησε κάκιστες εντυπώσεις

Επίσης, δεν χορταίνω να μιλώ για τον απίστευτο 4ο κύκλο της σειράς "House of Cards". Όσοι τον έχετε δει, πείτε μου τη γνώμη σας. Όσοι δεν τον έχετε δει μην διαβάσετε ό,τι γράφω, καραδοκούν πολλά spoilers!

(Και ναι, καλά το καταλάβατε, πιο συχνά θα με βρίσκετε στο μπλογκ της διπλανής πόρτας!)

Τρίπτυχο αφιέρωμα στον τόμο μαγειρικής της Χρύσας Παραδείση. Μέρος 1ο: Ορεκτικό

Πριν δύο εβδομάδες περίπου -και συμπτωματικά στα γενέθλια μου!- από τις Εκδόσεις Τερζόπουλος  με ειδοποίησαν ότι θα μου έστελναν τον τόμο με την ανανεωμένη έκδοση του θρυλικού βιβλίου μαγειρικής της Χρύσας Παραδείση "Μαγειρική & Ζαχαροπλαστική". Με την ευκαιρία να ευχαριστήσω πάρα πολύ τους υπεύθυνους της εταιρίας για το δώρο αυτό!

Πιάνοντας τον τόμο στα χέρια μου λίγες μέρες μετά, εξεπλάγην ευχάριστα βλέποντας την καταπληκτική δουλειά που έχουν κάνει όσοι ανέλαβαν να δώσουν έναν αέρα ανανέωσης σ' αυτόν τον κλασικό τόμο μαγειρικής. Επίσης δεν ήταν μόνο οι συνταγές που είναι εκατοντάδες (πάνω από 700!) αλλά κι ένα μεγάλο κομμάτι προς το τέλος του βιβλίου, που ήταν εξίσου εντυπωσιακό με ένα μεγάλο αριθμό πληροφοριών για τα τρόφιμα αλλά και συμβουλές!  Και δεν είναι τυχαίο ότι βρίσκεται ανάμεσα στα υποψήφια βιβλία στην κατηγορία "Ευ ζην" για τα Βραβεία Βιβλίου Public - μπορείτε να ψηφίσετε μέχρι 22 Μαΐου: εδώ.

Το πλεονέκτημα με τέτοιους κλασικούς τόμους είναι ότι σχεδόν πάντα βρίσκεις τη συνταγή που ψάχνεις ή εκείνη που θα σου τραβήξει την προσοχή. Είχα αποφασίσει να ψάξω για συνταγές με κάποια συγκεκριμένα υλικά (ή συνδυασμούς υλικών) κι αμέσως -με το πρώτο ξεφύλλισμα- έπεσα πάνω σε συνταγές που μου τράβηξαν το ενδιαφέρον..και μου άνοιξαν την όρεξη!
Έτσι, ξεκινώντας από τη σημερινή ανάρτηση, θα παρουσιάσω αυτές τις τρεις συνταγές, ορεκτικό, κυρίως πιάτο, επιδόρπιο.

Ορεκτικό:

Ήταν μέρες που ένα ωραιότατο κουνουπίδι που είχα φέρει από τη λαϊκή περίμενε υπομονετικά να δει τι θα απογινόταν. Έχω ένα θέμα με τα κουνουπίδια. Τρελαίνομαι να τα αγοράζω- γιατί για κάποιον λόγο τα βρίσκω πανέμορφα...!- αλλά μετά δεν τρελαίνομαι στην ιδέα να τα μαγειρέψω. Η ίδια ιστορία, πάλι και πάλι, κάθε χειμώνα...
Ανοίγοντας το βιβλίο της Χρύσας Παραδείση, έπεσε το μάτι μου σε μια συνταγή που θα με έβγαζε επιτέλους από τη δύσκολη σχέση μου με εκείνο το...κουνουπίδι! Κροκέτες από κουνουπίδι λοιπόν, απίστευτα νόστιμες και λαχταριστές, ό,τι πρέπει για να γίνει ποθητό ένα ταπεινό μεν αλλά χαριτωμένο λαχανικό!

Κροκέτες από κουνουπίδι

(συνταγή από τον τόμο μαγειρικής της Χρύσας Παραδείση "Μαγειρική & Ζαχαροπλαστική", εκδ. Τερζόπουλος)

Για περίπου 15 κροκέτες

Υλικά

1 κουνουπίδι (περίπου 1 κιλό)
1 κουταλιά αλάτι
2 αυγά, χτυπημένα
2 κουταλιές αλεύρι
2 κουταλιές ψιλοκομμένο μαϊντανό
2 κουταλιές ψιλοκομμένο άνηθο
1/2 κουταλάκι πιπέρι
λάδι για τηγάνισμα


Αφαιρούμε το χοντρό κοτσάνι και τα φύλλα από το κουνουπίδι. Το αφήνουμε σε μπολ με αλατισμένο νερό για 1/2-1 ώρα. Το ξεπλένουμε και το στραγγίζουμε.
Γεμίζουμε μια μεγάλη κατσαρόλα κατά τα 3/4 με νερό. Προσθέτουμε αλάτι και την βάζουμε πάνω σε δυνατή φωτιά. Μόλις πάρει βράση, ρίχνουμε το κουνουπίδι και χαμηλώνουμε την ένταση της φωτιάς σε μέτρια προς δυνατή. Αφήνουμε να βράσει για 15-20 λεπτά. Το βγάζουμε από τη φωτιά και το αφήνουμε σε τρυπητό να στραγγίξει και να κρυώσει.
Χωρίζουμε το κουνουπίδι σε κλωναράκια και τα βάζουμε σε ένα μπολ. Τα λιώνουμε με πιρούνι. Προσθέτουμε τα αυγά, αλεύρι, μαϊντανό, άνηθο και πιπέρι. Ανακατεύουμε καλά για να σφίξει το μείγμα- πρέπει να στέκεται πάνω στο κουτάλι. Αν χρειαστεί προσθέτουμε λίγο αλεύρι ακόμα.
Πλάθουμε το μείγμα σε κροκέτες σε μέγεθος αυγού. Πιέζουμε ελαφρά να πλατύνουν.
Ζεσταίνουμε καλά αρκετό λάδι. Τηγανίζουμε τις κροκέτες καλά 2 λεπτά από κάθε πλευρά μέχρι να πάρουν χρυσοκόκκινο χρώμα. Τις αφήνουμε λίγο να στραγγίξουν σε χαρτί κουζίνας και τις σερβίρουμε ζεστές.



Στην επόμενη ανάρτηση θα έχουμε το κυρίως πιάτο- το οποίο περίμενα πώς και πώς να φτιάξω!

Εν τω μεταξύ, αν περάσετε από κάποιο βιβλιοπωλείο, ξεφυλλίστε τον τόμο. Άλλωστε, φαντάζομαι ότι όσοι έχετε το χούι της υποφαινόμενης, θα περνάτε αρκετή ώρα ξεφυλλίζοντας βιβλία μαγειρικής όταν  μπαίνετε σε βιβλιοπωλείο!

Σημείωση: Οι δύο πρώτες φωτογραφίες από τον τόμο είναι από τις εκδόσεις Τερζόπουλος.

Η τρίτη -με τις κροκέτες- είναι-προφανώς- της Crispy!!

To the pub!

Και ξαφνικά πεθύμησα τις εγγλέζικες παμπ. Και γι' αυτό φταίνε οι πολλές αγγλικές σειρές* που έχω δει φέτος τον χειμώνα, κυρίως αστυνομικές, όπου οι αστυνομικοί και ντετέκτιβ εκτός από το να μπαινοβγαίνουν στα αστυνομικά τμήματα και τα crime scenes, έχουν τη συνήθεια να συχνάζουν σε παμπ, σιγοπίνοντας ale και να συλλογίζονται πώς θα φτάσουν στη λύση του μυστηρίου. Λατρεύω την ατμόσφαιρα των εγγλέζικων παμπ, είναι ο ορισμός του coziness. Όσες φορές έχω βρεθεί στο Λονδινο (ή σε άλλη πόλη της Αγγλίας) έχω επιδοθεί σε επίμονη παμπότσαρκα (ο καθένας με τα βίτσια του, άλλος πάει για κουλτούρα, άλλος για ψώνια, και πολλοί λίγοι τη βρίσκουμε με τις παμπ). Εδώ στην Αθήνα βολεύομαι στο James Joyce Irish Pub , δεν είναι κι άσχημα. Αλλά, εδώ που τα λέμε, είναι άλλο πράγμα να ακούς τη βαριά cockney προφορά δίπλα σου, την ώρα που απολαμβάνεις μια beef and ale pie με μια κλασική κόκκινη ale, κι έξω η πόλη να τυλίγεται στο γνωστό gloomy ομιχλώδες σκηνικό που παραδόξως την κάνει τόσο δημοφιλή (αχ, καλέ Crispy, πώς κάνεις έτσι για το βροχερό Λονδίνο και μια χλιαρή ale, εμείς έχουμε τον ήλιο -που δεν θα μας πάρουν ποτέ, κατά δήλωση πρωθυπουργού-...εχμ, και το τσίπουρο).

Είπα beef and ale pie και προ ημερών πάνω σε μια έκρηξη νοσταλγίας και λαχτάρας, την έφτιαξα, ελαφρώς ελληνοποιημένη κι αντί για κόκκινη ale μπύρα προτίμησα μαύρη Guinness, αλλά ούτως ή άλλως ήταν έξοχη, τρομερά νόστιμη και πληθωρική κι η γεύση της με έστειλε νοερά κάπου κοντά στις όχθες του "dirty old river". Κι αυτός ήταν ο σκοπός της άλλωστε.

Beef & Guinness pie (Κρεατόπιτα με μπύρα Guinness)

Για 4 πίτες (διαμέτρου 15 εκ)

Υλικά για το φύλλο
 (Σημείωση: Αν δεν θέλετε να φτιάξετε δική σας ζύμη τότε χρησιμοποιείστε έτοιμη σφολιάτα. Η ζύμη που προτείνω είναι μια εύκολη λαδιού κι όχι βουτύρου, όπως έχουν οι κανονικές pie)

400 γρ αλεύρι για όλες τις χρήσεις (θα χρειαστούμε λίγο ακόμα στο άνοιγμα των φύλλων)
160 ml πολύ κρύο νερό
6 κουταλιές ελαιόλαδο
1/4 κουταλάκι τσαγιού αλάτι.

Αναμειγνύουμε όλα τα υλικά σε ένα μπολ και ζυμώνουμε μέχρι να πάρουμε μια ζύμη ομοιογενή- δεν θα πάρει πολύ, δένει αμέσως. Την τυλίγουμε σε μεμβράνη και την βάζουμε στο ψυγείο.

Υλικά για τη γέμιση

550-600 γρ μοσχαράκι (ή βοδινό κρέας)
(Σημείωση: Προτιμήστε μαλακό μέρος, εγώ πήρα ποντίκι και δούλεψε εξαιρετικά. Ως προς την ποσότητα το κρέας που χρησιμοποίησα ζύγιζε 560 γρ.)
1 κουτί μπύρα Guinness (αντιστοιχεί σε 440 ml)
1 κρεμμύδι λευκό ψιλοκομμένο
1 σκελίδα σκόρδο ψιλοκομμένη
2 φύλλα δάφνη
1 κύβο ζωμό βοδινού (καλύτερα bio μιας κι έχουν λιγότερο αλάτι)
1 κλωναράκι θυμάρι
150 γρ μανιτάρια λευκά κομμένα σε λεπτές φέτες
3 κουταλιές αλεύρι
αλάτι
πιπέρι
ελαιόλαδο
1 αυγό


Κόβουμε το κρέας σε πάρα πολύ μικρά κομμάτια. Ανακατώνουμε το αλεύρι με λίγο αλάτι και πιπέρι κι αλευρώνουμε το κρέας. Τινάζουμε τα κομμάτια για να φύγει το παραπανίσιο αλεύρι. Σε ένα μεγάλο τηγάνι ζεσταίνουμε λίγο ελαιόλαδο. Σε αυτό σοτάρουμε τα κομμάτια κρέας καλά μέχρι να ροδίσουν. Ίσως χρειαστεί να ολοκληρώσουμε την όλη διαδικασία σε δύο τηγανίσματα. Βγάζουμε το κρέας, προσθέτουμε λίγο ελαιόλαδο αν χρειάζεται, και σοτάρουμε σε αυτό κρεμμύδι και σκόρδο για 2-3 λεπτά περίπου. Επαναφέρουμε το κρέας στο τηγάνι, προσθέτουμε την μπύρα, τη δάφνη, θυμάρι, κύβο κι ανακατώνουμε ενώ συγχρόνως ξύνουμε τον πάτο του τηγανιού. Χαμηλώνουμε την φωτιά κι αφήνουμε για λίγη ώρα το τηγάνι ξεσκέπαστο. Στα δέκα λεπτά περίπου προσθέτουμε τα μανιτάρια, σκεπάζουμε κι αφήνουμε να σιγομαγειρευετεί για μία ώρα τουλάχιστον. Στο τέλος η σάλτσα θα είναι πάρα πολύ πηχτή και το κρέας πολύ μαλακό. Αφαιρούμε τα φύλλα δάφνης και το κλωναράκι θυμαριού.

Παίρνουμε τέσσερα μικρά ταψάκια των 15 εκ. διάμετρο (με ύψος περίπου 2 εκ) και αλείφουμε όλο το εσωτερικό τους με ελαιόλαδο.
(Σημείωση: Εννοείται ότι μπορείτε να χρησιμοποιήσετε ταψάκια πιο μικρά και πιο ψηλά)
Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς.

Βγάζουμε τη ζύμη από το ψυγείο και την κόβουμε σε τέσσερα ίσα κομμάτια. Κάθε κομμάτι το κόβουμε στα δύο. Με τον πλάστη ανοίγουμε κάθε κομμάτι σε ένα στρογγυλό φύλλο (καλά, δεν χρειάζεται να πάρετε χάρακα και διαβήτη και μην ανησυχείτε αν στο τέλος τα φύλλα που έχετε ανοίξει μοιάζουν με εκείνα τα ρολόγια του Νταλί, στο στρώσιμο στο ταψί όλα διορθώνονται!). Κατά τη διάρκεια του ανοίγματος των φύλλων, ρίχνουμε λίγο αλεύρι στον πάγκο εργασίας, μην τυχόν κολλήσει η ζύμη.

Απλώνουμε από ένα φύλλο σε κάθε ταψάκι έτσι ώστε να καλύπτει και τις πλευρές γύρω γύρω και γεμίζουμε με τη γέμιση. Από πάνω τοποθετούμε τα εναπομείναντα φύλλα και κλείνουμε γύρω γύρω πιέζοντας με τα δάχτυλα τα δύο φύλλα. Κάνουμε μια μικρή τρυπούλα στη μέση του πάνω φύλλου κάθε πίτας. Χτυπάμε καλά το αυγό και με ένα πινέλο περνάμε την επιφάνεια των πιτών σχολαστικά. Ψήνουμε για 20 λεπτά ή όσο χρειάζεται για να πάρουμε όμορφο χρώμα.

Σερβίρονται με κόκκινη ale, μαύρη ιρλανδέζικη μπύρα ή ένα καλό κόκκινο κρασί!

Cheers!

*Για σειρές ...κι άλλα, η υποφαινόμενη γράφει: εδώ

Σημεία των καιρών

Σημείο Νο.1 :Τον τελευταίο καιρό χρησιμοποιώ όλο και πιο συχνά σε συνταγές φιλέτο στήθος κοτόπουλου. Το βασικό του πλεονέκτημα είναι ότι μαγειρεύεται σχετικά γρήγορα κι είναι ευέλικτο ως υλικό. Επίσης, και κατεψυγμένο να είναι, δεν αργεί να ξεπαγώσει - δεν έχω φούρνο μικροκυμάτων. Θα αναρωτηθείτε αν το κριτήριο μου για τη χρησιμοποίηση του συγκεκριμένου είδους κρέας είναι μόνο ο χρόνος. Όχι βέβαια! Μπορεί να προκύψουν νοστιμότατα φαγητά από στήθος κοτόπουλου. Για παράδειγμα, αυτά τα τρία αγαπημένα πιάτα που φτιάχνω πολύ συχνά.

Σημείο Νο.2: Τον τελευταίο καιρό μ' έχει πιάσει μια μανία με τα μανιτάρια. Ψάχνοντας λοιπόν στα σουπερμάρκετ και τα μανάβικα για διάφορα είδη παρατήρησα ότι τα περισσότερα από αυτά παράγονται στην Πολωνία- κυρίως τα κλασικά τα άσπρα, σε διαφορετικά μεγέθη. Τα portobello έρχονται ως επί το πλείστον από την Ιταλία και τα πλευρώτους είναι σχεδόν πάντα ελληνικά. Χωρίς να έχω κανένα πρόβλημα για τη χώρα προέλευσης, άλλωστε τα αγοράζω από όπου κι αν είναι, αναρωτιέμαι πόσο συμφέρει, δηλαδή τι κερδίζει ο έμπορος-εισαγωγέας μιας και το μανιτάρι πρέπει να είναι από τις πιο φθηνές κι εύκολες καλλιέργειες. Μου μένει η απορία, τόσο πολύ συμφέρει να καλλιεργηθεί στην Πολωνία, να κάνει ολόκληρο ταξίδι κάθετα διασχίζοντας την Ανατολική Ευρώπη και τα Βαλκάνια, να συσκευαστεί εδώ για να πουληθεί αργότερα σε κανονική τιμή; Τελοσπάντων, όποιος γνωρίζει κάτι παραπάνω ας μας εξηγήσει. Εν τω μεταξύ, έπεσα πάνω σε εξαιρετικά ελληνικά μανιτάρια shiitake- τα οποία αποδείχτηκαν απίστευτα νόστιμα! Και πού τα βρήκα; Στο bio shop της γειτονιάς! Τα άρπαξα με μεγάλη χαρά όταν τα είδα κι ενώ ήμουν έτοιμη να τρέξω σπίτι να τα μαγειρέψω, ο Χρήστος -ο ιδιοκτήτης- με έβαλε να του περιγράψω την συνταγή που είχα κατά νου- γιατί πάντα συζητάμε για συνταγές. Με κοιτούσε ελαφρώς ζαλισμένος καθώς του περιέγραφα την συνταγή, όχι ότι η συνταγή είχε κάτι περίεργο, απλά εγώ έχω την κακή συνήθεια να μιλώ γρήγορα κι ακατάληπτα.

-Θα την αναρτήσεις;
-Ε, ναι!
-Ευτυχώς!

Φιλετάκια από στήθος κοτόπουλου με μανιτάρια shiitake σε κρεμώδη σάλτσα καπνιστής πάπρικας

Υλικά για 2 άτομα

1 στήθος κοτόπουλου
100 γρ μανιτάρια shiitake
1 μεσαίου μεγέθους κρεμμύδι ψιλοκομμένο
1 σκελίδα σκόρδο ψιλοκομμένη
1+1 κουταλιές αλεύρι
1 κουταλάκι γλυκού πάπρικα καπνιστή
1 1/2 ποτήρι ζωμό κοτόπουλου
2 κουταλιές γιαούρτι στραγγιστό 2%
αλάτι
πιπέρι
ελαιόλαδο

Κόβουμε το στήθος κάθετα σε κομμάτια πάχους 1 εκ. περίπου.

Καθαρίζουμε και κόβουμε τα μανιτάρια σε λεπτές φέτες

Σε ένα μπολ αναμειγνύουμε 1 κουταλιά αλεύρι με λίγο αλάτι, πιπέρι και την πάπρικα. Σε αυτό πανάρουμε τα κομμάτια του κοτόπουλου. Αν τυχόν θέλουμε λίγο αλεύρι ακόμα, προσθέτουμε.

Σε ένα αντικολλητικό τηγάνι ζεσταίνουμε σε μεσαία προς δυνατή φωτιά λίγο ελαιόλαδο. Σε αυτό σοτάρουμε πολύ καλά κι από τις δύο μεριές το κοτόπουλο μέχρι να πάρει ωραίο ρόδινο χρώμα.
Βγάζουμε από το τηγάνι το κρέας. Προσθέτουμε λίγο ελαιόλαδο και σοτάρουμε τα μανιτάρια καλά- μέχρι να πιουν τα υγρά τους. Βγάζουμε από το τηγάνι, χαμηλώνουμε λίγο τη φωτιά, προσθέτουμε λίγο ελαιόλαδο αν χρειάζεται και σοτάρουμε το κρεμμύδι και το σκόρδο. Μόλις μαλακώσει το κρεμμύδι ρίχνουμε το ζωμό και 1 κουταλιά αλεύρι. Ανακατώνουμε ζωηρά για να μην δημιουργηθούν σβόλοι. Αφήνουμε να πάρει βράση και μόλις μειωθεί περίπου στο μισό η σάλτσα επιστρέφουμε στο τηγάνι το κοτόπουλο και τα μανιτάρια.

Εν τω μεταξύ σε ένα μπολ χτυπάμε με ένα κουταλάκι το γιαούρτι για να γίνει πιο κρεμώδες (καλό είναι να το έχουμε βγάλει από το ψυγείο αρκετή ώρα πριν). Ρίχνουμε 1-2 κουταλιές σάλτσα σε αυτό κι ανακατώνουμε. Επαναλαμβάνουμε. Όταν η σάλτσα στο τηγάνι θα έχει πήξει καλά, βγάζουμε από τη φωτιά, ρίχνουμε το γιαούρτι κι ανακατώνουμε μια τελευταία φορά ζωηρά.
Η σάλτσα μας πια θα είναι πηχτή και κρεμώδης.
Ρίχνουμε φρεσκοκομμένο μαϊντανό, ελέγχουμε για αλάτι και πιπέρι και σερβίρουμε μα ζυμαρικά, ρύζι ή πατάτες.

Σημείο Νο.3: Πριν λίγες μέρες έγραψα στο fb κάποια πράγματα μετά από μια βόλτα στο κέντρο.

Με απασχολεί πολύ η όψη του κέντρου της πόλης.  Αυτό που είδα -και δεν ήταν η πρώτη φορά- ήταν απωθητικό κι απογοητευτικό. Δεν ξέρω αν έχετε βρεθεί μπροστά σε παρόμοια κατάσταση τον τελευταίο καιρό. Ποια είναι η γνώμη σας;
Και παρεμπιπτόντως σας αρέσουν οι στοές; Έχετε κάποια αγαπημένη στοά στο κέντρο που την διασχίζετε με την πρώτη ευκαιρία;

Ένα (+) κι ένα (-) από τη σημερινή βόλτα στο κέντρο που κατέληξε στο bar The Trap στο Σύνταγμα.(+) Παρατηρώ με μεγάλη ...
Posted by As crisp as it gets on Sunday, 14 February 2016

Ένας έρωτας δίχως τέλος.

Η φύση είχε τρελά κέφια όταν αποφάσισε να δημιουργήσει τα εσπεριδοειδή. Φρούτα με το πιο ευχάριστο, αναζωογονητικό άρωμα, γεύση απίθανη, ζουμερά, μια πλημμύρα βιταμινών, ιδανικά για τους μουντούς, συννεφιασμένους χειμώνες, όταν βέβαια ξεκινούν την καρποφορία τους τα περισσότερα από αυτά.

Ιδιαίτερα με το λεμόνι, η φύση αποδείχτηκε ιδανικό "τρολ"! Μυρίστε το, τέτοιο άρωμα που να δονεί τις αισθήσεις, να ζωντανεύει κάθε κύτταρο του οργανισμού, που να επιδρά τόσο θετικά ψυχολογικά δεν υπάρχει άλλο, ένα θαύμα...που -αλίμονο!- ο χυμός του είναι παραδόξως τόσο ξινός.

Το λεμόνι είναι η μεγάλη λατρεία της υποφαινόμενης. Η χαρά μου είναι να βλέπω τις λεμονιές του κήπου γεμάτες καρπούς, με το υπέροχο χρώμα τους να ομορφαίνουν τον χώρο. Λατρεύω τα γλυκά που περιέχουν λεμόνι, στα φαγητά ρίχνω πάντα λίγο παραπάνω, μου αρέσουν τρελά τα λευκά κρασιά με έντονες νότες από το συγκεκριμένο εσπεριδοειδές. Κι από αυτό το μπλογκ, εδώ που τα λέμε, έχουν περάσει πολλά γλυκά και φαγητά με βασικό συστατικό το λεμόνι.

"Μα ένα ακόμη κέικ με λεμόνι;", αναρωτήθηκε ο σύντροφος όταν με είδε να κάθομαι στον υπολογιστή για να ξεκινήσω αυτήν την ανάρτηση. "Έχεις αναρτήσει αρκετά". Κι έκατσα να σκεφτώ ποια ήταν αυτά. Έχουμε και λέμε:

Ένα κλασικό κέικ λεμονιού
Γαλλικό κέικ λεμονιού με αμυγδαλοβούτυρο
Κέικ με φιστίκι Αιγίνης και λεμόνι
Lemon bread με γάλα αμυγδάλου

Εντέλει δεν είναι και τόσο πολλά τα Crispy κέικ με λεμόνι! Εντάξει, έχουμε και τάρτα λεμόνι, μαρμελάδα λεμόνι, pancakes με λεμόνι, δύο υπέροχα δροσιστικές λεμονάδες  κι ένα σωρό φαγητά με βάση το λεμόνι!

Δεν είναι και λίγα. Αλλά ποτέ δεν είναι πολλά!
Έτσι λοιπόν σήμερα πάιρνω το θάρρος να παρουσιάσω ένα ακόμη κέικ λεμονιού. Με ρικότα αυτή τη φορά, όπως το φτιάχνουν στην Ιταλία. Υπέροχο άρωμα όπως πάντα και μια υφή απίστευτη, αφράτο αλλά συγχρόνως στιβαρό, πληθωρικό.

Κέικ λεμονιού-ρικότας

Υλικά για ορθογώνιο ταψί 10 x 20 εκ.

3 μεγάλα αυγά (να τα έχουμε βγάλει από το ψυγείο τουλάχιστον μισή ώρα πριν)
180 γρ ζάχαρη
170 γρ ρικότα
4 κουταλιές σούπας ελαιόλαδο
210 γρ αλεύρι για όλες τις χρήσεις
70 γρ ψίχα αμυγδάλου λευκό χωρίς τη φλούδα την οποία θα περάσουμε από το μούλτι μέχρι να γίνει σχεδόν αλεύρι
ξύσμα δύο λεμονιών
χυμός ενός λεμονιού
1 κουταλάκι γλυκού εκχύλισμα βανίλιας
1 1/4  κουταλάκι baking powder
1/3 κουταλάκι μαγειρική σόδα
ζάχαρη άχνη (προαιρετικά)



Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς

Ετοιμάζουμε το ταψί στρώνοντας το με αντικολλητικό χαρτί ή απλώνοντας λίγο ελαιόλαδο.

Σε ένα μπολ ανακατεύουμε το αλεύρι με το αμύγδαλο, το baking powder και την μαγειρική σόδα.

Σε ένα άλλο μεγάλο μπολ χτυπάμε με το μίξερ πολύ καλά τα αυγά με την ζάχαρη για αρκετά λεπτά μέχρι να αφρατέψει και να ασπρίσει το μείγμα. Ρίχνουμε το λάδι και την ρικότα συνεχίζοντας το χτύπημα. Μόλις αφομοιωθούν τα δύο υλικά ρίχνουμε το χυμό, το ξύσμα και το εκχύλισμα βανίλιας. Χαμηλώνοντας ταχύτητα ρίχνουμε λίγο λίγο το αλεύρι. Μόλις ομογενοποιηθεί το μείγμα, σταματάμε το χτύπημα. Ρίχνουμε τη ζύμη στο ταψί και ψήνουμε για 40-45 λεπτά. Πριν το ξεφουρνίσουμε κάνουμε τη δοκιμή με το μαχαίρι για να δούμε αν έχει ψηθεί καλά στο εσωτερικό.
Ξεφουρνίζουμε κι αφήνουμε να κρυώσει στο ταψί.
Το βγάζουμε και το πασπαλίζουμε με ζάχαρη άχνη αν θέλουμε.