Αδυναμίες

Στο κάτω αριστερό μέρος της αρχικής σελίδας του fnl-guide υπάρχει συνήθως η ερώτηση της εβδομάδας. Μια από τις προηγούμενες ερωτήσεις ήταν ''Ποιο είναι το αγαπημένο σας καλοκαιρινό φαγητό''. Η δική μου επιλογή δεν υπήρχε στις προτεινόμενες κι έτσι έπρεπε να διαλέξω την απάντηση ''άλλο''. Η δική μου επιλογή δεν είναι άλλη από τον ταπεινό κι απλό καγιανά! Ή ντομάτες με αυγά! Τόσο απλά! Φαγητό κατά την άποψη μου καθαρά καλοκαιρινό γιατί θέλει ντομάτες ζουμερές, γλυκές, κατακόκκινες, ερωτευμένες με τον ήλιο. Και θέλει κι αυγά. Κι είναι πασίγνωστη η αδυναμία τούτου του blog στα αυγά.
Είχα γράψει προ καιρού ότι από ένα ψυγείο δεν πρέπει να λείπουν ποτέ τα αυγά. Πριν λίγες μέρες σε κουβέντα που είχα με τον little bro (παρεμπιπτόντως, περαστικά μικρέ!), του σύστησα να μην λείπει ποτέ από την κουζίνα του.... πάπρικα. Ε ναι λοιπόν, η νέα μεγάλη αδυναμία τούτου του blog είναι η πάπρικα και συγκεκριμένα η γλυκιά και καπνιστή πάπρικα -είναι απίστευτη! Οπότε μέχρι στιγμής, σε τούτη την ανάρτηση μετράμε δύο αδυναμίες: Αυγά και πάπρικα.
Και επιπλέον, κάθε καλοκαίρι μας πιάνει μια τρέλα με έτερη αδυναμία: Πιπεριές!
Συνεχίζουμε να μετράμε: Αυγά, πάπρικα, πιπεριές.
Ψάχνοντας για παραλλαγές του καγιανά έφτασα μέχρι τα παράλια της Νότιας κι  Ανατολικής Μεσογείου κι εκεί ανακάλυψα ένα πιάτο με ντομάτες, αυγά, πιπεριές και -ω ναι!- πάπρικα που ακούει στο χαριτωμένο όνομα ....shakshuka. Οποία χαρά. Τούτο το πιάτο τα είχε όλα! Στην κυριολεξία!
Αγαπητοί αναγνώστες, ο καγιανάς μεταμορφώθηκε, ομόρφυνε, κι άλλαξε όνομα. Και το όνομα αυτού είναι πλέον...

Shakshuka

(Αυγά με ντομάτες, πιπεριές και πάπρικα)

Υλικά (για 4 άτομα)

4 μεγάλες ώριμες κατακόκκινες ντομάτες τις οποίες θα έχετε τρίψει στον τρίφτη
1 μέτριο κρεμμύδι ψιλοκομμένο
1 σκελίδα σκόρδο κομμένη στη μέση
2 πιπεριές πράσινες μέτριου μεγέθους κομμένες σε λεπτές φέτες
2 κόκκινες πιπεριές Φλωρίνης κομμένες σε λεπτές φέτες
1 κουτάλι πάπρικα
1 κουταλάκι μπούκοβο
4 μεγάλα ολόφρεσκα αυγά
ελαιόλαδο
αλάτι
πιπέρι

Σε ένα τηγάνι που μπαίνει και στο φούρνο ζεσταίνετε λίγο λάδι. Σε αυτό σοτάρετε το κρεμμύδι, το σκόρδο και το μπούκοβο. Προσθέτετε τις πιπεριές και σοτάρετε για λίγο ακόμη. Προσθέτετε την πάπρικα.
Προθερμαίνετε τον φούρνο στους 160 βαθμούς. Ρίχνετε την ντομάτα στο τηγάνι, αλατοπιπερώνετε κι αφήνετε το φαγητό να σιγοβράσει μέχρι να πιει σχεδόν όλα τα υγρά του -περίπου 20 λεπτά.
Προσθέτετε τα αυγά ολόκληρα στη σάλτσα και βάζετε το τηγάνι στο φούρνο για λίγα λεπτά -περίπου μέχρι 10 λεπτά- να ψηθούν τα αυγά.

Το φαγητό σερβίρεται με μπύρα ή ροζέ κρασί. Και μπόλικο ψωμί!

***

Η shakshuka είναι ένα πιάτο που τιμούν ιδιαίτερα στη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Λογικό είναι να υπάρχουν πολλές παραλλαγές του συγκεκριμένου φαγητού μία από τις οποίες παρουσιάσαμε σήμερα.

Α ναι, ήρθε το καλοκαίρι!

Ημερολογιακά, θερινο-ισημεριακά (;) και θερμοκρασιακά είναι εδώ! Το πήραμε χαμπάρι χθες όταν τρέχαμε από εδώ κι εκεί για δουλειές και είδαμε ελάχιστο κόσμο στους δρόμους. Αναρωτηθήκαμε πού χάθηκε ο κόσμος - τόσο πολύ ταράχτηκε που η τρικομματική έγινε δικομματική;  Αλλά όχι,είναι το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος, η αργία που δίνει το έναυσμα για καλοκαιρινές αποδράσεις (να με συγχωράτε αλλά πιο αλλοπρόσαλλη αργία δεν υπάρχει, ούτε ξέρεις ποιος αργεί και ποιος όχι).
Ε λοιπόν, ναι! Το καλοκαίρι είναι εδώ και τούτο το ταπεινών προθέσεων blog θα τηρήσει την παράδοση και θα ασχοληθεί εκτενώς με τα αγαπημένα του καλοκαιρινά λαχανικά, αρχής γενομένης από το ταπεινό (πολλή ταπεινότης έχει πέσει εδώ γύρω...) κολοκυθάκι. Το οποίο έχουμε τιμήσει δεόντως ουκ ολίγες φορές, σε: πίτα, σε risotto αλλά κυρίως με ζυμαρικά : 1, 2, 3. Και καλό είναι να μην ξεχάσουμε εκείνα τα υπέροχα τραγανά τηγανητά κολοκυθάκια! Όπως έντρομοι διαπιστώνετε, το blog τούτο λατρεύει το κολοκυθάκι, τόσο πολύ που λέτε, που φέτος αποφάσισε να το βάλει πάνω σε πίτσα! Και τι πίτσα! Μια χαρωπών-στην κυριολεξία!-  γεύσεων πίτσα, ό,τι καλύτερο για να υποδεχτούμε την πιο καυτή εποχή του χρόνου. Πάμε να δούμε πώς:

Πίτσα με κολοκυθάκι, ντομάτα και σάλτσα pesto genovese

Η πίτσα θέλει καλή, δουλεμένη στο χέρι ζύμη την οποία ανοίγουμε πάντα σε λεπτό φύλλο! Και η ζύμη της πίτσας δεν χρειάζεται παρά αυτά τα υλικά:

Βασική συνταγή για τη ζύμη της πίτσας:
1/2 κιλό αλεύρι
300 ml χλιαρό νερό (ούτε κρύο , ούτε πολύ ζεστό αλλιώς ΔΕΝ θα ενεργοποιηθεί η μαγιά)
25 γρ φρέσκια μαγιά
1/2 κουταλάκι του γλυκού αλάτι
2 κουταλιές της σούπας ελαιόλαδο

Και:

Διαλύετε την μαγιά στο νερό. Την αφήνετε λίγα λεπτά. Σε μια λεκάνη ρίχνετε το αλεύρι και το αλάτι και δημιουργείτε ένα κενό στη μέση. Σε αυτό ρίχνετε τη μαγιά και το λάδι. Αρχίζετε να ζυμώνετε ζωηρά μέχρι να ομογενοποιηθεί η ζύμη και να μην κολλά στα χέρια. Ίσως χρειαστεί περισσότερο αλεύρι οπότε καλό είναι να το έχετε δίπλα σας. Σκεπάζετε τη λεκάνη και την αφήνετε σε ζεστό μέρος τουλάχιστον για 2 ώρες. Όσο περισσότερο μένει η ζύμη τόσο το καλύτερο.
Όταν είναι έτοιμη, θα προθερμάνετε πάρα πολύ καλά τον φούρνο τουλάχιστον μισή ώρα πριν και στην μάξιμουμ θερμοκρασία. Παίρνετε τη ζύμη, την δουλεύετε για λίγο και την ανοίγετε σε ένα λεπτό φύλλο. Την τοποθετείτε σε καλά λαδωμένο ταψί.

Εν τω μεταξύ (μέχρι να φουσκώσει η ζύμη) ετοιμάζετε την σάλτσα pesto όπως την έχουμε δώσει: εδώ (δεν χρειάζεστε παρά 3-4 κουταλιές, την υπόλοιπη την τρώτε σε σπαγγετάδα!)

Επιπλέον θα χρειαστείτε:

2 μικρά, ολόφρεσκα, τρυφερά κολοκυθάκια τα οποία θα κόψετε σε πολύ μικρά κυβάκια (δείτε εικόνα)
2-3 φρέσκα κρεμμυδάκια κομμένα σε ροδέλες
1 μικρή προς μέτρια ολοκόκκινη ντομάτα κομμένη σε λεπτές φετούλες.
1 μοτσαρέλα κομμένη σε φετούλες
λίγο ελαιόλαδο
πιπέρι

Σε ένα τηγάνι και σε μέτρια φωτιά σοτάρετε για 3-4 λεπτά το κολοκυθάκι με το φρέσκο κρεμμυδάκι.

Αφού απλώσετε τη ζύμη στο ταψί, απλώνετε από πάνω τη σάλτσα pesto, από πάνω τα σοταρισμένα κολοκυθάκια,, τις ντομάτες, και τέλος την μοτσαρέλα. Ραντίζετε με λίγο λάδι, πιπερώνετε και ψήνετε σε πάρα πολύ ζεστό φούρνο για 10 λεπτά περίπου.

***

Με τη Φωτεινή γνωριζόμαστε μέσω των blog μας από την αρχή σχεδόν της καριέρας μας ως bloggers, πίσω στα ένδοξα έτη 2008-2009!  Προ καιρού μου ζήτησε να γράψω ένα guest post πάνω στα βιβλία μαγειρικής για το πολύ όμορφο κι υψηλής αισθητικής blog της. Το κείμενο δημοσιεύτηκε πριν λίγες μέρες και σ'αυτό προσπαθώ να εξηγήσω γιατί τα βιβλία μαγειρικής ασκούν τόση γοητεία και παραμένουν ευπώλητα παρά την υπερ-πληθώρα συνταγών μέσω ίντερνετ. Διαβάστε το....αλλιώς θα επιταχθείτε!!!!! :-)

Σαν νερό για ζεστή σοκολάτα

Η ετοιμασία ενός φαγητού κρύβει συναισθήματα, δεν υπάρχει αμφιβολία. Κι αυτά τα συναισθήματα αποκαλύπτονται στη γεύση, στο άρωμα, την υφή του φαγητού- εδώ κι αν δεν υπάρχει αμφιβολία! Προσοχή, όσοι μαγειρεύετε. Διότι όσοι γευτούν το φαγητό που ετοιμάσατε θα καταλάβουν με την πρώτη μπουκιά αν είστε ευτυχισμένοι, δυστυχισμένοι, βαριεστημένοι, εξιταρισμένοι, νευριασμένοι, ήρεμοι, κεφάτοι, κατηφείς... ή ερωτευμένοι!

Που μας φέρνει στη σημερινή μας ταινία, η οποία κρύβει πολύ συναίσθημα, πολύ έρωτα και ...πολύ φαγητό! Η μεξικάνικη ταινία ''Σαν νερό για ζεστή σοκολάτα'' γυρίστηκε το 1992 από τον γνωστό Μεξικανό σκηνοθέτη Αλφόνσο Αράου και βασίζεται στο best seller της επίσης Μεξικάνας συγγραφέως Λάουρα Εσκιβέλ.

Πρόκειται για μια ρομαντική ιστορία απαγορευμένου έρωτα που βρίσκει διέξοδο στην κουζίνα- κυριολεκτικά και μεταφορικά! Η Τίτα είναι η μικρότερη από τρεις αδερφές. Για το λόγο αυτό -κι από μια παράλογη παράδοση- αναγκάζεται να μείνει ανύπαντρη για να προσέχει την χήρα μητέρα της. Η Τίτα όμως είναι παιδιόθεν τρελά ερωτευμένη με τον Πέδρο, το ίδιο κι αυτός. Όταν εκείνος πάει στη μητέρα της Τίτα για να ζητήσει το χέρι της αγαπημένης του, η μητέρα αρνείται σθεναρά αλλά αντιπροτείνει ως νύφη τη μεγαλύτερη κόρη της, τη Ροσάουρα. Ο Πέδρο βλέποντας ότι είναι ο μοναδικός τρόπος να βρίσκεται κοντά στην αγαπημένη του Τίτα δέχεται, και φυσικά αυτή του η απόφαση θα επηρεάσει τις ζωές ολονών. Η Τίτα απελπίζεται και τη μέρα του γάμου, ενώ ετοιμάζει με τη γριά υπηρέτρια τη γαμήλια τούρτα, χύνει δάκρυα δυστυχίας στη ζύμη. Η δυστυχία της διαπερνά το αφράτο κέικ και με το πρώτο δάγκωμα οι καλεσμένοι ''αισθάνονται'' τη δυστυχίας της και ξεκινά ένα ομαδικό γοερό κλάμα, όπου ο κάθε παρευρισκόμενος θυμάται με λύπη παλιούς καταδικασμένους έρωτες. Είναι μια από τις πιο όμορφες σκηνές της ταινίας, μια γιορτή χαράς, ένας γάμος, να μετατρέπεται σε θρήνο νεκρών ερώτων.

 Έτσι η Τίτα έχοντας χάσει για πάντα -όπως πιστεύει- τον μεγάλο της έρωτα, ξεσπά στην μαγειρική. Όταν ο Πέδρο τους επισκέπτεται δεν διστάζει να εκδηλώσει τα συναισθήματα της μαγειρεύοντας με ερωτικό πάθος. Τα φαγητά της είναι αριστουργήματα που ευφραίνουν όχι μόνον τον ουρανίσκο αλλά και την καρδιά -ιδιαίτερα του Πέδρο-, την ψυχή, τις κλεφτές ματιές.

Στο τέλος βέβαια ο έρωτας θα θριαμβεύσει -με στενάχωρο τρόπο είναι η αλήθεια, εκεί μας έφυγε ένα δάκρυ και το μόνο που θα μείνει από όλη τούτη την ιστορία είναι το βιβλίο μαγειρικής της Τίτα.

Όμορφη ταινία, που έχει αρκετά στοιχεία μαγικού ρεαλισμού, με πανέμορφες σκηνές στην κουζίνα, σχεδόν ερωτικές είναι η αλήθεια. Θα την εκτιμήσετε δεόντως, ιδιαίτερα  όσοι αγαπάτε την μεξικάνικη κουζίνα, την λατινοαμερικανική λογοτεχνία ή υποφέρετε από έρωντα κρυφό και πονεμένο!

Εδώ βρήκα μια πολύ όμορφη ανάρτηση όπου έχουν φτιάξει την μεξικάνικη γαμήλια τούρτα της ταινίας.

Εδώ μπορείτε να δείτε το trailer της ταινίας:

Και τέλος να αναφέρω ότι θα γίνει προβολή της ταινίας στο Ινστιτούτο Θερβάντες στις 14 Ιουνίου κι ώρα 8 το βράδυ. Η προβολή γίνεται στα πλαίσια του 5ου φεστιβάλ ΛΕΑ (Λογοτεχνία εν Αθήναις) που αρχίζει σε λίγες μέρες. Αναλυτικό πρόγραμμα εδώ .

Σιγά τα αυγά!

Πάει πολύς καιρός που είχα διαβάσει σε στήλη ισπανικής εφημερίδας τη ''συνταγή'' μιας ομελέτας, της οποίας η σύλληψη ως ιδέα ανήκε στον μέγα και τρανό Φεράν Αντριά. Ακούγοντας το όνομα του σημαντικού Ισπανού σεφ, θα πίστευε κανείς ότι η ομελέτα για την οποία μιλάμε έχει πολλά και περίεργα υλικά. Όμως όχι! Έχει μόνο δύο! Εννοείται ότι το ένα υλικό είναι τα αυγά. Το δεύτερο είναι τα ...τσιπς! Ναι, όσο κι αν ακούγεται ευτελές ή αστείο, μιλάμε για ομελέτα με τσιπς. Και κάποιος μπορεί να αναφωνήσει ''σιγά τα αυγά'', αλλά εγώ από την άλλη οφείλω να ομολογήσω ότι είναι από τις ωραιότερες, πιο γρήγορες και πιο ενδιαφέρουσες ομελέτες που έχω φάει! Απευθύνεται σε βιαστικούς, σε όσους δεν έχουν χρόνο, σε φοιτητές, σε μαμάδες που προσπαθούν απεγνωσμένα να πείσουν τα βλαστάρια τους να καθίσουν να φάνε, σε όσους μόλις επέστρεψαν από την παραλία κι αναρωτιούνται τι να φάνε κι εννοείται σε όσους αγαπούν τις ομελέτες!

1ος κανόνας: Έχουμε πάντα -μα πάντα!- αυγά στο ψυγείο μας. Ίσως είναι ο μόνος σταθερός κανόνας που ισχύει χρόνια τώρα στην κουζίνα της υποφαινόμενης. Τα αυγά είναι ευέλικτα στη χρήση τους, δίνουν άμεσα λύση για πρωινό, μεσημεριανό, βραδινό.

2ος κανόνας: Ψάχνουμε να βρούμε καλοφτιαγμένα τσιπς. Κάποτε η ποιότητα ήταν υψηλή και τα τεχνητά αρώματα και γεύσεις δεν επισκίαζαν την υπέροχη γεύση της λεπτοκομμένης και τηγανισμένης comme il faut πατάτας. Στις μέρες μας λίγες είναι οι εταιρίες που βγάζουν καλά τσιπς κι οι περισσότερες και καλύτερες είναι εκ της Γηραιάς Αλβιώνας ορμώμενες. Και πριν αρχίσετε να ωρύεστε, να σας δηλώσει η υποφαινόμενη ότι έχει κάνει διδακτορική διατριβή στα τσιπς, δεν είναι τυχαίο άλλως τε ότι κάποτε της (αυτο)αποδόθηκε η ονομασία ...Crispy!

Στην Ελλάδα κυκλοφορούν τα αγαπημένα αγγλικά τσιπς της υποφαινόμενης, τα tyrrells. Αλίμονο, μία τα βρίσκει, μία δεν τα βρίσκει. Αρέσουν όχι μόνο επειδή έχουν το κατάλληλο πάχος κι από την άλλη ευτυχώς αποφεύγονται τα τεχνητά αρώματα αλλά κι επειδή είναι τρομερά υπέρκομψα τα πακέτα τους και παίρνουν άριστα στην αισθητική!

Τελικά για να φτιάξουμε την ομελέτα αποφασίσαμε να χρησιμοποιήσουμε τα tyrrels με χοντροκομμένο πιπέρι και θαλασσινό αλάτι. Εσείς διαλέξτε τα αγαπημένα σας τσιπς και....


Για 2 άτομα

Σπάστε και χτυπήστε σε ένα μεγάλο μπολ 4 αυγά. Σπάστε με το χέρι σας τα τσιπς -χρησιμοποιήστε από 2/3 έως ολόκληρο πακέτο- και ρίξτε τα τσιπς στα αυγά. Χρησιμοποιήστε ένα πιρούνι για να τα βυθίσετε στα αυγά κι αφήστε τα να ''μουλιάσουν'' για μισή ώρα περίπου.

Προθερμάνετε τον φούρνο στους 150 βαθμούς. Σε ένα τηγάνι που μπαίνει και στο φούρνο ζεσταίνετε λίγο λάδι. Ρίχνετε το μίγμα αυγό-τσιπς στο τηγάνι και με τη βοήθεια ενός πιρουνιού το απλώνετε ομοιόμορφα. Το αφήνετε για λίγο στο μάτι της κουζίνας και μετά το βάζετε στο φούρνο όπου ολοκληρώνετε το ψήσιμο της ομελέτας. Εννοείται ότι εφόσον δεν θέλετε να μπείτε στη διαδικασία του ψησίματος της ομελέτας στο φούρνο, ολοκληρώνετε το ψήσιμο της στο μάτι της κουζίνας.
Η ομελέτα σερβίρεται με μπύρα.

Εμείς την συνοδέψαμε με ελληνική μπύρα -την Ζέος από τον Ίναχο Αργολίδας. Πιο ελληνική δεν γινόταν με τέτοια ετικέτα!! Από αισθητική άποψη πάσχει- και δεν είναι η μόνη! Καλοί οι μαίανδροι, οι κίονες κι οι περικεφαλαίες, τα γαλανόλευκα και το παχυλό GR αλλά επιτέλους ας ξεκολλήσουμε από αυτήν την κακόγουστη αισθητική αλά δεκαετία του 80! Παραδειγματιστείτε από την...tyrrels!

Σκόρπιες σημειώσεις (#10)

1. Κι εγένετο το ....cronut! Με γονείς το γαλλικό κρουασάν και το αμερικάνικο ντόνατ, το cronut εμφανίστηκε στη Νέα Υόρκη με μεγάλη επιτυχία κι έχει σκοπό να παραγκωνίσει τα cupcake (αμήν και πότε, του εύχομαι κάθε επιτυχία!).

2. Πολύ καλά πήγαν τα ελληνικά κρασιά στη συλλογή μεταλλίων τόσο από το Decanter, όσο κι από το Concours Mondial de Bruxelles. Εδώ θα βρείτε το σύνδεσμο όπου θα δείτε ποια ελληνικά κρασιά βραβεύτηκαν από το περιοδικό Decanter. Κι εδώ θα δείτε τις βραβεύσεις από το concours των Βρυξελλών.

3. Παραλαμβάνουμε το βραβείο μας από την mookies , την οποία ευχαριστούμε πάρα πολύ! Και συγχρόνως ζητάμε συγγνώμη διότι αργήσαμε στην παραλαβή! Φευ...

Κατά την παραλαβή πρέπει να απαντηθούν 9 αδιάκριτες (;) ερωτήσεις. Πάμε:

1) Τι σας οδήγησε να ξεκινήσετε το blog σας. 
Η αγάπη για το φαγητό, τον κινηματογράφο και τα ταξίδια.

 
2) Ποιο το θέμα του blog σας/με τι ασχολείται.

Με τα τρία αγαπημένα θέματα που μόλις ανέφερα, πολύ περισσότερο πια -και σχεδόν αποκλειστικά- με το πρώτο.

3) Από πού βρίσκετε την έμπνευσή σας. 

Από την μεγάλη αγάπη μου για τα τρία αγαπημένα θέματα που προαναφέραμε!

   

4) Σχεδιάζετε από πριν το περιεχόμενο του blog σας; 

Ποτέ! Οι καλύτερες αναρτήσεις έχουν προκύψει σε κατάσταση ''τρικυμία εν κρανίω!''

    

5) Έχετε νέες ιδέες για το blog σας;

Κάθε μέρα, κάθε ώρα, σε κάθε μπουκιά που τρώω!

6) Πόσο χρόνο αφιερώνετε στο blog σας.

Άλλοτε περισσότερο κι άλλοτε λιγότερο από όσο του αξίζει.

7) Ποια είναι η καλύτερη στιγμή για εσάς να δημιουργήσετε;

Όταν είμαι σε μεγάλα κέφια.

8) Τι θα θέλατε να ξέρει ο κόσμος για εσάς;

Ότι λατρεύω τη θάλασσα!  

9) Ποια είναι τα χόμπι σας.

Διάβασμα, σινεμά, ταξίδια (με το νου ή με βαπόρια).

Μετά απ'όλα αυτά τα αδιάκριτα και ...αποκαλυπτικά, το βραβείο πρέπει να μοιραστεί σε 11 ακόμα blogger,  αλλά στη μικρή μας μπλογκόσφαιρα νομίζω ότι όλες λίγο πολύ έχουμε βραβευτεί.

4. Κάθε εποχή με πιάνει μανία με συγκεκριμένη ποικιλία κρασιού. Για το φετινό καλοκαίρι -γιατί με τέτοιες καιρικές συνθήκες για καλοκαίρι μιλάμε πια- επέλεξα να δοκιμάσω όσο το δυνατόν περισσότερα κρασιά από Μαλαγουζιά! Έχω δοκιμάσει αρκετά και η αναζήτηση - κι η απόλαυση!- συνεχίζεται! 

Τελευταία δοκίμασα αυτό:

Ένα λευκό από Μαλαγουζιά το οποίο προέκυψε από τη συνεργασία του Κτήματος Ρωξάνη  Μάτσα με την εταιρία Μπουτάρη. Το κρασί αυτό με εξέπληξε και με ενθουσίασε με την πρώτη γουλιά. Διότι μου αποκάλυψε νέες -πιο αρωματικές κι όχι μόνο- πτυχές αυτής της εξαιρετικά κομψής λευκής ελληνικής ποικιλίας. Μπορεί να είναι trend  η Μαλαγουζιά αλλά χαίρομαι γι'αυτό. Είναι μια ποικιλία με τρομερή γοητεία που δίνει λευκά με αρώματα στα οποία δεν μας έχουν συνηθίσει άλλες λευκές ελληνικές ποικιλίες. Περισσότερες πληροφορίες για το συγκεκριμένο κρασί: εδώ.

5. Τέλος, μια συνταγή. Βγήκε αυθόρμητα, με αφορμή μάλλον κάτι καταπληκτικές λιαστές ντομάτες που βρήκα και ψητό κοτόπουλο που είχε μείνει από το μεσημέρι. Προέκυψε μια ευχάριστη σπαγγετάδα, κατάλληλη για την εποχή και άραγμα στο μπαλκόνι με καλή παρέα.

 Λινγκουίνι με κοτόπουλο και λιαστή ντομάτα

Για 4 πιάτα

Κοτόπουλο ψητό leftover το οποίο έχουμε ψιλοκόψει (περίπου 1/2 ). Αν δεν υπάρχει κοτόπουλο που έχει περισσέψει μπορούμε να αγοράσουμε από το ψητοπωλείο της γειτονιάς αλλιώς χρησιμοποιούμε φρέσκο ωμό, το οποίο θα ψιλοκόψουμε και θα τηγανίσουμε για λίγη ώρα μόνο του. 

2 σκελίδες σκόρδο ψιλοκομμένες

8-10 ντομάτες λιαστές ψιλοκομμένες

3-4 κουταλιές κάππαρη την οποία θα έχουμε ξαρμυρίσει

το ξύσμα ενός λεμονιού + το χυμό του

1 πακέτο λινγκουίνι ή σπαγγέτι 

λίγο ελαιόλαδο

αλάτι 

πιπέρι

μπούκοβο 

Σε μια κατσαρόλα φέρνουμε σε σημείο βρασμού άφθονο αλατισμένο νερό. Ρίχνουμε τα ζυμαρικά και τα βράζουμε al dente. Κρατάμε μισό φλιτζάνι από το νερό στο οποίο βράζουν  τα ζυμαρικά.

Σε ένα τηγάνι ζεσταίνουμε λίγο ελαιόλαδο. Σε αυτό σοτάρουμε το μπούκοβο, το ξύσμα λεμονιού και το σκόρδο.  Ρίχνουμε το κοτόπουλο ψιλοκομμένο, την κάππαρη και τις λιαστές ντομάτες. Σοτάρουμε για λίγα λεπτά ακόμα.

Στραγγίζουμε τα ζυμαρικά, τα ρίχνουμε στο τηγάνι με τα υπόλοιπα υλικά, προσθέτουμε όσο νερό -εκείνο που κρατήσαμε από τα ζυμαρικά- χρειάζεται και το χυμό του λεμονιού. Ανακατώνουμε καλά. Πιπερώνουμε και σερβίρουμε αμέσως. 

   

Update : Μόλις είδα (από link του New wines of Greece στο facebook) ένα άρθρο-ύμνο της New York Times για τα ελληνικά λευκά. Ναυαρχίδα βέβαια είναι τα λευκά της Σαντορίνης, όπως θα διαπιστώσετε στο άρθρο αυτό με τον πολύ όμορφο τίτλο!