Mais il est oú le soleil?

Θυμάμαι πριν τρία χρόνια όταν είχα επισκεφθεί τη Γενεύη (μεταξύ μας τώρα, εντελώς εμπιστευτικά, μην το πείτε πουθενά, είχα πάει να καταθέσω μερικά εκατομμύρια ευρώ που μου είχαν περισσέψει) πέρασα από ένα μαγαζί που είχε τη φράση του τίτλου της ανάρτησης στην πινακίδα του! ''Mais il est oú le soleil?'' :

 ''Μα πού είναι ο ήλιος;'' Έλα μου ντε; Τι χειμώνας κι αυτός. Σκληρός, με το ένα σιβηρικό κύμα να ακολουθεί το άλλο κι από την άλλη τα απίστευτα σε σκληρότητα μέτρα λιτότητας που μας περιμένουν εν όψει του νέου μνημονίου. Κι αναρωτιέται κανείς πού είναι ο ήλιος...Ούτε αλκυονίδες μέρες δεν είδαμε φέτος. Ξαφνικά το καλοκαίρι μοιάζει να είναι έτη φωτός μακριά και το προηγούμενο μια ανάμνηση θολή και ξεθωριασμένη ανίκανη να μας παρηγορήσει.
Προχθές άνοιξα το δεύτερο μπουκάλι κρασί που προσφέρθηκε ευγενικά από το Κατώγι-Στροφιλιά. Ήταν το κλασικό λευκό Στροφιλιά 2011 και το είχα κρυώσει καλά. Πίνοντας την πρώτη γουλιά, αυτόματα και για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό μου ήρθαν εικόνες καλοκαιριού στο μυαλό!

Χαμογέλασα αμήχανα πιάνοντας τον εαυτό μου να ονειρεύεται γλυκά, ζεστά ηλιοβασιλέματα σε μια ελληνική ακτή στη μέση αυτού του χειμώνα που μοιάζει περισσότερο με σκοτεινό εφιάλτη. Είχα καιρό να γευτώ μια Στροφιλιά κι είχα ξεχάσει πόσο απολαυστική είναι. Πολύ ελληνικό κρασί με τις δύο ντόπιες ποικιλίες ροδίτη και σαββατιανό να δίνουν φρέσκους , δροσερούς τόνους εσπεριδοειδών. Άνοιξα τα μάτια, είδα ότι ο χειμώνας επέμενε να λυσσομανά.... κι άκουσα πάλι για τα πρωτοφανή μέτρα λιτότητας..... Κι έψησα μια τάρτα.

Τάρτα με καραμελωμένα κρεμμύδια και μουστάρδα

Υλικά
Για τη ζύμη:
25 γρ φρέσκια μαγιά
2 φλιτζάνια αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1 αυγό
1 κουτάλι σούπας ελαιόλαδο
1 φλιτζάνι χλιαρό προς ζεστό νερό
1/2 κουταλάκι αλάτι

Επίσης:
1 μεγάλο κρεμμύδι
1 κουταλιά καστανή ζάχαρη
1 κουταλιά βαλσαμικό ξύδι
λίγο ελαιόλαδο
1 κουταλάκι μαραθόσπορο
2-3 κουτάλια πολύ καλής ποιότητας μουστάρδα
1 φλιτζάνι σκληρό τυρί τριμμένο-κεφαλοτύρι, πεκορίνο κλπ

Λιώνετε τη μαγιά στο νερό και την αφήνετε για λίγα λεπτά να δράσει. Σε ένα μεγάλο μπολ ρίχνετε το αλεύρι και το αλάτι και φτιάχνετε ένα πηγάδι στη μέση. Χτυπάτε το αυγό με το λάδι. Ρίχνετε στο πηγαδάκι τη μαγιά και το αυγό κι αρχίζετε σιγά σιγά να ενσωματώνετε το αλεύρι. Μετά ξεκινάτε κανονικό ζύμωμα μέχρι να αποκτήσετε μια ζύμη ελαστική κι ομοιόμορφη- ίσως χρειαστεί λίγο αλεύρι παραπάνω εξαρτάται από το είδος που χρησιμοποιείτε. σκεπάζετε τη ζύμη και την αφήνετε 1 1/2 ώρα τουλάχιστον να φουσκώσει.
Ετοιμάζετε τα κρεμμύδια. Κόβετε σε πολύ λεπτές φετούλες το κρεμμύδι. Ζεσταίνετε καλά σε ένα τηγάνι λίγο λάδι. Προσοχή: Το ζεσταίνετε σε χαμηλή φωτιά οπότε θα πάρει λίγη ώρα. Προσθέτετε τα κρεμμύδια και τα σωτάρετε για λίγο μέχρι να αρχίσουν αν μαραίνονται. Προσθέστε τη ζάχαρη και το ξύδι , ανακατώστε και σκεπάστε το τηγάνι. Αφήστε τε να καραμελωθούν σιγά σιγά. Θα πάρει περίπου 40 λεπτά.
2ο μέρος: Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς. Σε ένα ταψί διαμέτρου περίπου 25 εκ στρώνετε λίγο χαρτί ψησίματος. Απλώνετε σε αυτό τη ζύμη ομοιόμορφα. Περνάτε μια καλή στρώση μουστάρδα πάνω από τη ζύμη. Πάνω από τη μουστάρδα απλώνετε τα καραμελωμένα κρεμμύδια και πάνω από τα κρεμμύδια το τυρί. Ψήνετε για μισή ώρα περίπου- ίσως χρειαστεί και λίγο παραπάνω. Τρώγεται ευχάριστα ζεστή ή κρύα.

Πριν κλείσω θα ήθελα να ευχαριστήσω πολύ την Ερμιόνη του πολύ όμορφου ''The one with all the tastes'' για μια βράβευση. Κι ευχαριστώ την ίδια αλλά κι όλη την υπόλοιπη μπλογκοπαρέα για την πολύ όμορφη παρέα που κάνετε! Σε σας το αφιερώνω!

Μόνοι μας;

Τον τελευταίο καιρό διαβάζω συχνά πυκνά σε άρθρα για άτομα τα οποία φεύγουν για το εξωτερικό εξαιτίας της κρίσης. Πολύς κόσμος φεύγει. Άλλοι με βαριά καρδιά κι άλλοι σιχτιρίζοντας αυτό που αφήνουν πίσω. Κι εμείς που μένουμε πίσω; Θα παλέψουμε με όλα αυτά που συνεπάγεται η κρίση. Η κρίση έχει αρχίσει και δείχνει τα δόντια της στα ράφια των καταστημάτων και δεν εννοώ μόνο τις αυξημένες τιμές. Πολλά εισαγόμενα προϊόντα είναι σε έλλειψη. Σε κατάστημα βιολογικών προϊόντων τις προάλλες, μια πελάτισσα επέμενε να αγοράσει την ιταλική της μαρμελάδα βερύκοκου και τον αγαπημένο της ιταλικό πελτέ. Και τα δύο προϊόντα ήταν σε έλλειψη κι έτσι η κυρία έφυγε με άδεια χέρια. Κι εγώ έμεινα με την απορία: Μα καλά, δεν κυκλοφορούν ελληνικές μαρμελάδες βερύκοκο; Πελτές ελληνικός δεν υπάρχει; Μέσα στο μυαλό μου άρχισε να πλάθεται η εικόνα μιας χώρας που εξ ανάγκης (ή οποιασδήποτε άλλης αιτίας) καταναλώνει μόνο τα τρόφιμα που η ίδια παράγει. Η Ελλάδα τι παράγει; Τα πάντα! Ή σχεδόν τα πάντα για να μην θεωρηθούμε υπερβολικοί. Και  δεν θέλω να γενικεύσω αλλά παράγουμε καταπληκτικά πράγματα, απλά δεν μπήκαμε ποτέ στον κόπο να τα γνωρίσουμε καλύτερα. Νόστιμα κι ολόφρεσκα ζαρζαβατικά και φρούτα, κρέατα κι αλλαντικά, σοκολατοειδή (έτρωγα Σοκοφρέττα της ΙΟΝ προ ημερών κι είχα ξεχάσει πόσο λαχταριστή είναι!) , ρύζι , ζυμαρικά, φοβερά όσπρια  και κυρίως κρασιά! Εδώ έχουμε την τύχη να διαθέτουμε πολύ ιδιαίτερες γηγενείς ποικιλίες που δίνουν πολύ ιδιαίτερα κρασιά. Και πιστέψτε με, υπάρχουν πολλά καλά ελληνικά κρασιά και θα τα ανακαλύψουμε αρκεί να ενδιαφερθούμε να ψάξουμε για αυτά. Προ ημερών έλαβα δύο κρασιά της οινοποιίας Κατώγι-Στροφιλιά (ευχαριστώ θερμά την κα.Δήμου!) από τα οποία το ένα δεν γνώριζα κι οφείλω να ομολογήσω ήταν μεγάλη έκπληξη! Ο ερυθρός οίνος ''Αύγουστος 2010''  είναι από αγιωργίτικο σταφύλι, φίνο , τυλιγμένο με αρώματα κόκκινων φρούτων, κομψό κι ήρεμο παρά τη νεαρή του ηλικία.

 Εκείνο το βράδυ που άνοιξα το μπουκάλι είχα όρεξη για μακαρονάδα. Μια μακαρονάδα πληθωρική, με υλικά ελληνικότατα κι απολαυστικότατη!

Σπαγγετάδα με χωριάτικο μοσχαρίσιο λουκάνικο και μανιτάρια 

Υλικά για 4 άτομα

1 πακέτο ζυμαρικά της αρεσκείας σας. Εκείνο το βράδυ δοκίμασα κάτι υπέροχα ζυμαρικά χιώτικα με ντομάτα, βασιλικό και σκόρδο! Εξαιρετικά! (Αν ήταν πιο φθηνά θα έβαζα μερικά θαυμαστικά ακόμα!)
400 γρ ελληνικά χωριάτικα μοσχαρίσια λουκάνικα
200 γρ μανιτάρια ελληνικά (Έμαθα ότι τώρα τελευταία προτιμάτε κάτι μανιτάρια από την Πολωνία! Ε όχι βρε παιδιά μου! Είπαμε ξενομανία τέλος! Επιτέλους! Τα ελληνικά μανιτάρια είναι υπέροχα!)
1 κρεμμύδι
1 καρότο
3 κρεμμυδάκια φρέσκα
λίγο φρέσκο μαϊντανό
4 κουταλιές πελτέ (ελληνικό)
2/3 ποτήρι φρέσκο πλήρες γάλα (ελληνικό)
λίγο ελαιόλαδο
αλάτι
πιπέρι
σκληρό τυρί (ελληνικό) της αρεσκείας σας. Κεφαλοτύρι, κεφαλογραβιέρα απ'όλα έχει ο μπαξές!

Καθαρίζετε και ψιλοκόβετε σε λεπτές φετούλες τα μανιτάρια. Ψιλοκόβετε τα λουκάνικα. Καθαρίζετε και ψιλοκόβετε το κρεμμύδι, το φρέσκο κρεμμυδάκι, το καρότο και το μαϊντανό. Περάστε τα όλα μαζί από τη μουλινέτα για καλύτερα αποτελέσματα. Σε ένα βαθύ τηγάνι σωτάρετε σε λίγο λάδι τα τέσσερα υλικά που προαναφέραμε. Προσθέτετε τα μανιτάρια. Αφού σωταριστούν, προσθέτετε τα λουκάνικα. Σωτάρετε για λίγα λεπτά ακόμη, προσθέτετε τον πελτέ τον οποίο θα έχετε διαλύσει σε ένα ποτήρι νερό , το γάλα κι αφήνετε τη σάλτσα να σιγοβράσει.
Βράζετε σε μια κατσαρόλα άφθονο αλατισμένο νερό. Μόλις βράσει ρίχνετε τα ζυμαρικά της αρεσκείας σας και τα μαγειρεύετε al dente.

Τα στραγγίζετε και τα σερβίρετε με τη σάλτσα, η οποία εν τω μεταξύ θα έχει δέσει πολύ όμορφα και με άφθονο φρεσκοτριμμένο πιπέρι και τυρί! Και με ένα ποτήρι ''Αύγουστος 2010''!


Φαντάζομαι ότι θα είναι δύσκολα από εδώ και πέρα. Για πολλούς λόγους. Για τους δικούς μας ανθρώπους που αποφάσισαν να μας αφήσουν πίσω (και πονά πολύ πιστέψτε με) , για τους αθλιότατους μισθούς που θα αμειβόμαστε, γιατί θα ζούμε σε μια χώρα που θα παλεύει με νύχια και δόντια να τα βγάλει πέρα, μια χώρα προδομένη από τους άνανδρους, άπληστους κι ανίκανους πολιτικούς της. Το μόνο που μένει είναι να στηρίξουμε ο ένας τον άλλον. Στηρίξτε τα ελληνικά προϊόντα.


ΥΓ.: Στην επόμενη ανάρτηση θα μιλήσω για το δεύτερο κρασί από το Κατώγι- Στροφιλιά που είχα την τύχει να δοκιμάσω και θα ευχαριστήσω μια πολύ καλή μπλογκο-φίλη για ένα βραβείο!

Στο εστιατόριο

Τις τελευταίες μέρες διάβασα δύο πολύ ενδιαφέροντα άρθρα που αφορούν κάποια πράγματα που συμβαίνουν σε εστιατόρια.

Το πρώτο από τα δύο άρθρα στα οποία θα αναφερθώ είναι από την Los Angeles Times κι αναφέρεται στην υπερβολική -ενίοτε αλόγιστη κι ενοχλητική- χρήση του κινητού τηλεφώνου στα εστιατόρια! Προσέξτε πώς ξεκινά το άρθρο : ''Ding. Bzzzt. Bap. Beep. That's the sound of conversation in restaurants these days. '' .  Στα εστιατόρια το πιο απαραίτητο αξεσουάρ δεν είναι πια το μαχαίρι αλλά το κινητό τηλέφωνο! Θυμήθηκα μια σκηνή που είδα τις προάλλες σε εστιατόριο. Ζευγάρι απολάμβανε το φαγητό του. Ενίοτε η γυναίκα άφηνε κάτω τα πιρούνια και τα μαχαίρια, κι έπιανε το κινητό της. Τηλεφωνούσε σε άτομα που είχε πολύ καιρό να μιλήσει απλά να τους πει ένα ''γεια'' -μην νομίζετε ότι έστησα αυτί, τα τραπέζια έτυχε να είναι  δίπλα δίπλα.  Μετά από αυτό άρχισα να παρακολουθώ -όποτε έβγαινα έξω για φαγητό- τα τραπέζια γύρω μου. 1 Μου έκανε τρομερή εντύπωση το γεγονός ότι η συντριπτική πλειοψηφία τοποθετεί το κινητό πάνω στο τραπέζι 2. Μου έκανε επίσης εντύπωση ότι πολύς κόσμος ασχολιόταν περισσότερο με το κινητό του παρά με τους συνδαιτυμόνες του ή με το ίδιο το εστιατόριο και το φαγητό που σερβίρει! Σε βάζουν σε σκέψεις τέτοιες εικόνες. Γιατί πάει ο κόσμος στα εστιατόρια; Και τόση είναι η εξάρτηση από το κινητό πια, που δεν μπορούμε να το αποχωριστούμε ούτε για να φάμε;  Κι επιπλέον , δεν είναι κάπως ενοχλητικό να ακούς συνέχεια κινητά να χτυπούν από εδώ κι από εκεί; Αν είσαι γιατρός το καταλαβαίνω. Αν είσαι επενδυτής στη Wall Street κάπως το καταλαβαίνω, αν όμως απλά βαρέθηκες και παίρνεις την αδερφή σου να δεις τι κάνουν τα ανίψια τα οποία είδες σήμερα το απόγευμα , ε , χμμμ μάλλον δεν καταλαβαίνω.  
Θα το θεωρούσα πιο φρόνιμο να έχει κάποιος το κινητό του στο αθόρυβο κι ενίοτε να του ρίχνει καμιά ματιά. Θα το θεωρούσα ακόμα καλύτερο για την ψυχική μας υγεία να το έχουμε κλειστό. Η επίσκεψη στο εστιατόριο είναι μια πολύ όμορφη ευκαιρία να περάσουμε ένα δίωρο ήρεμο.


Είπα ''ήρεμο'';  Πάμε τότε στο δεύτερο άρθρο που διάβασα την προηγούμενη εβδομάδα κι έχει να κάνει με τη μουσική στα εστιατόρια.  Ο υπέροχος El Comidista της El Pais (γιατί δεν μπορούμε να έχουμε κι εμείς έναν ανάλογου ενδιαφέροντος  δημοσιογράφο γαστρονομίας;;;) είχε μια ανάρτηση  με αφορμή ερώτημα που τέθηκε στο site της Waitrose Kitchen: Θα έπρεπε να απαγορευτεί η μουσική στα εστιατόρια;  Ο ίδιος ο αρθρογράφος μάλλον προτιμά ησυχία αφού δεν ακούγεται καλή, ποιοτική μουσική  πια στα εστιατόρια και δυστυχώς ούτε στα σωστά ντεσιμπέλ. Αχ, αυτά τα ντεσιμπέλ, τόσο ενοχλητικά και τόσο άτοπα σε ένα εστιατόριο. Οι αντιδράσεις των αναγνωστών είναι επί το πλείστον κατά της μουσικής υπόκρουσης , ιδιαίτερα της θορυβώδους. Μάλλον θα συμφωνήσω μαζί τους. Όσες φορές έχω φάει σε χώρο με δυνατή μουσική , το φαγητό έχει καθίσει στο στομάχι μου. 


Σε προσωπικό επίπεδο το συμπέρασμα είναι το εξής: Μου αρέσει να τρώω σε ένα εστιατόριο όπου η μουσική υπόκρουση είναι διακριτική και... εντελώς jazzy! Και μου αρέσει να αφοσιώνομαι στο φαγητό και στους συνδαιτυμόνες μου, γι'αυτό για 2 ώρες κλείνω το κινητό. Άλλωστε δεν είμαι ούτε η κα. Μέρκελ ούτε η κα. Λαγκάρντ!


Εσείς; Τι προτιμάτε;

Furin Kazan

Η οδός Απόλλωνος ( Σύνταγμα, παράλληλη της Μητροπόλεως) και τα πέριξ , είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση όσον αφορά την αθηναϊκή εστίαση. Δεν έγινε ποτέ της μόδας, δεν ήταν ποτέ hype, a hit, in or whatever. Εν τούτοις είναι από τα ελάχιστα σημεία του κέντρου που θυμίζουν αμυδρά μια ευρωπαϊκή πόλη. Στο πάνω μέρος της οδού, στο τμήμα ανάμεσα στην Νίκης και τη Βουλής κυρίως, υπάρχουν αρκετά εστιατόρια με εθνικές κουζίνες κι οι μυρωδιές που απλώνονται στο δρόμο για λίγο σε ταξιδεύουν αλλού*.

Ένα από τα πρώτα εστιατόρια που άνοιξαν στο δρόμο αυτό και μάλλον θεωρείται η ναυαρχίδα της τοπικής εστίασης, είναι το Furin Kazan. Ένα ιαπωνικό εστιατόριο με κλασικά πιάτα της χώρας του Ανατέλλοντος Ηλίου που φυσικά σερβίρει sushi. Από ότι φαίνεται το εν λόγω ιαπωνικό έδεσμα - που τυγχάνει να ...τρομάζει πολύ κόσμο (!)- είναι ιδιαίτερα αγαπητό. Το βράδυ που το επισκεφτήκαμε δεν έλειπε από κανένα τραπέζι, ακόμα κι Ιάπωνες επισκέπτες το απολάμβαναν!  Για όποιον θέλει να δοκιμάσει για πρώτη φορά,  το Furin Kazan είναι το ιδανικό μέρος να αρχίσει να εντρυφεί  στη λιχουδιά αυτή! Πολύ καλής ποιότητας και σε εξίσου καλές τιμές. Και το καλύτερο, μπορείτε να παραγγείλετε μισή μερίδα!
Πίσω στο εστιατόριο τώρα. Ο χώρος είναι πολύ απλός και λιτός, σχετικά μικρός σε διαστάσεις με λίγα τραπέζια κι ανοιχτή κουζίνα. Εκτός από sushi υπάρχει και maki και sashimi. Υπάρχουν διάφορα yakisoba -πιάτα με ιαπωνικό ζυμαρικό-, υπάρχουν και chahan, πιάτο με ρύζι που έχει τηγανιστεί με αυγό και σερβίρεται σε διάφορες εκδοχές, πάντα όμως με τη μορφή...βουνού. Ιδιαίτερα δημοφιλές είναι η αλήθεια! Υπάρχουν βέβαια και tempura , το ιαπωνικό ραφινάτο τηγανητό. Γεύσεις νόστιμες, οικείες που δεν ξενίζουν. Όλα απλά κι όμορφα. Για ποτό υπάρχει και sake, υπάρχουν και οι γνωστές ιαπωνικές μπύρες: Asahi, Sapporo. Υπάρχει και κρασί όμως είναι λίγες, μάλλον ελάχιστες, οι επιλογές.
Το εστιατόριο, ένα βράδυ μεσοβδόμαδα ήταν συνεχώς γεμάτο. Έλληνες κι αρκετοί ξένοι, παρέες και ζευγάρια κυρίως τριαντάρηδων, hipsters, κουστουμάτοι, όλοι απολάμβαναν την τίμια κουζίνα του Furin Kazan. Το σέρβις είναι πολύ ευγενικό (κι υπομονετικό!) και ....εντάξει, μπορεί να σας τρομάζει το sushi αλλά ο λογαριασμός σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να σας τρομάξει! Αν είστε ζευγάρι, υπολογίστε 30-40 ευρώ το πολύ.

Furin Kazan (Ιαπωνική κουζίνα)
Απόλλωνος 2
Σύνταγμα

* Όταν περπατήσεις πιο κάτω την Απόλλωνος θα πέσεις πάνω στα καταστήματα που ετοιμάζουν τις χρυσοποίκιλτες ενδυμασίες των εκπροσώπων της επίσημης θρησκείας της χρεοκοπημένης χώρας μας και τότε έρχεσαι στα συγκαλά σου και συνειδητοποιείς ότι δεν ήσουν στο Soho του Λονδίνου!!!!

Svejk

Από σήμερα ξεκινούν αναρτήσεις που θα αφορούν εστιατόρια τα οποία επισκέπτεται η υποφαινόμενη. Δεν πρόκειται περί ''κριτικής εστιατορίων'' , δεν διαθέτουμε τα απαραίτητα προσόντα -όποια κι αν είναι αυτά. Απλά κάθε φορά θα γράφονται λίγα λόγια για εστιατόρια τα οποία επισκεπτόμαστε ξανά ή επισκεπτόμαστε για πρώτη φορά και μας ενθουσιάζουν. Δεν θα δουν το φως της δημοσιότητας (!) κείμενα για εστιατόρια που μας δυσαρέστησαν ή μας άφησαν παγερά αδιάφορους!
Αυτά για εισαγωγή και ξεκινώ με την πρόσφατη επίσκεψη μου στο....

Svejk

Δεν μπορώ να φανταστώ καλύτερο μέρος από τον παλιό καλό μας Svejk, για να περάσει κανείς μια ωραία, κρύα- μα πολύ κρύα!- χειμωνιάτικη βραδιά απολαμβάνοντας πληθωρική και κυρίως τίμια κεντροευρωπαϊκή κουζίνα. Σταθερή αξία της αθηναϊκής εστίασης (όλο και λιγότερα εστιατόρια αντέχουν στο χρόνο) , χωμένο σε μια γειτονιά του Νέου Κόσμου, ο ''καλός μας στρατιώτης'' ήταν εκείνος που μας πρωτοεισήγαγε στην τσεχοσλοβάκικη κουζίνα -όταν άνοιξε το εστιατόριο οι δύο χώρες ήταν ενιαίες. Όταν περάσει κανείς την είσοδο του όμορφου δίπατου οικήματος, αμέσως διακτινίζεται στα στενά δρομάκια της βροχερής και πανέμορφης Πράγα. Το σκηνικό ξετυλίγει το μύθο του ''καλού στρατιώτη''. Πανέμορφες τοιχογραφίες σκορπισμένες στα πέντε δωμάτια που συγκροτούν το εστιατόριο διηγούνται την ιστορία του Svejk. Και σε ένα δώμα μια πανέμορφη τοιχογραφία της περίφημης γέφυρας του Καρόλου που κοσμεί την τσέχικη πρωτεύουσα.
Αν και τα ορεκτικά είναι δελεαστικά σας συνιστώ οπωσδήποτε να δοκιμάσετε μία από τις σαλάτες που θα βρείτε στο μενού. Όσες έχω δοκιμάσει είναι ωραιότατες , ξεχωρίζει η σαλάτα με παντζάρι , ξινόμηλο και γιαούρτι! Την τελευταία φορά δοκίμασα τη σλοβάκικη σαλάτα στην οποία πρωταγωνιστούσε το αγγουράκι τουρσί, χαρακτηριστική κεντροευρωπαϊκή λιχουδιά!
Στα κύρια πιάτα ο κατάλογος είναι χωρισμένος ανάλογα με το είδος του κρέατος. Υπάρχουν αρκετά σνίτσελ για όλα τα γούστα, ωραιότατες ζουμερές καπνιστές μπριζόλες που συνοδεύονται με ξινολάχανο (το οποίο είναι γνωστό κι ως...σάουερκραουτ, σουκρούτ κλπ) και κνεντλίκι , χαρακτηριστικό τσέχικο ψωμί το οποίο δεν ψήνεται αλλά μαγειρεύεται στον ατμό. Υπέροχο, πληθωρικό γκούλας που πρέπει οπωσδήποτε να δοκιμάσετε, όπως επίσης και τις μπουκιές χοιρινού κρέατος σε πατατοτηγανίτα. Πολλές φορές υπάρχουν πολύ ενδιαφέροντα πιάτα κι εκτός καταλόγου. Μην τα αγνοήσετε! Και μην αγνοήσετε το γεγονός ότι οι μερίδες είναι γιγαντιαίες!
Υπάρχουν αρκετά επιδόρπια όπως ...εκείνο της καλόγριας κι ένα μεσαιωνικό! Δεν έχουν δοκιμαστεί για τον απλό λόγο ότι οι θηριώδεις μερίδες των κυρίως πιάτων συνήθως  αποτρέπουν την απόλαυση ενός επιδορπίου.
Η λίστα κρασιών είναι συμπαθητική, περιλαμβάνει και κάποια ουγγρικά κρασιά για όσους επιμένουν κεντροευρωαϊκά. Εννοείται βέβαια ότι υπάρχουν και τσέχικες μπύρες, pils βέβαια με την ευχάριστη πικράδα τους.
Λίγο πριν φύγετε, αν είστε δύο άτομα και δεν έχετε πιει κρασί αλλά μπύρα, υπολογίστε ότι θα αφήσετε περί τα 50 ευρώ.

Svejk
Tσέχικη (και κεντροευρωπαϊκή) κουζίνα
Ρουμπέση 8
Ν. Κόσμος (πολύ κοντά στη στάση του μετρό)

Ελληνικών εσπεριδοειδών εγκώμιον!

Είμαστε μια χώρα ...ξινών! Εννοώ τα εσπεριδοειδή! Μια χώρα γεμάτη περιβόλια με πορτοκαλιές, λεμονιές, μανταρινιές ...και στις πόλεις νεραντζιές! Πρέπει να το έχω αναφέρει αρκετές φορές ότι είμαι λάτρης των εσπεριδοειδών και με ξετρελαίνει η παρουσία τους τόσο στα γλυκά , όσο και στα φαγητά. Από μικρή έπινα άπειρες ποσότητες φρεσκοστυμμένου χυμού πορτοκαλιού αναμεμιγμένο με μανταρίνι και γκρέιπφρουτ, έτρωγα άπειρες ποσότητες μανταρινιών - μια από τις αγαπημένες μου στιγμές είναι όταν καθαρίζω ένα μανταρίνι και μοσχοβολά όλος ο τόπος με το υπέροχο άρωμα του!  Όσοι έχετε παιδιά στην εφηβεία δίνετε τους να πίνουν φρέσκους χυμούς εσπεριδοειδών! Δίνετε τους να τρώνε εσπεριδοειδή! Σας στο λέει κάποια που ήταν η μόνη στην τάξη της εκείνα τα έρμα εφηβικά χρόνια που δεν είχε πρόβλημα ακμής!
Αγοράζετε ελληνικά εσπεριδοειδή! Γιατί όχι μόνο ενισχύετε το ανοσοποιητικό σας σύστημα, όχι μόνο....ενισχύετε το κάλλος σας (!) αλλά ενισχύετε και την οικονομία της χρεοκοπημένης χώρας μας! Είναι φρούτα δροσερά, χρησιμοποιούνται σε φαγητά και γλυκά κι είναι και φθηνά! Είναι απλά υπέροχα, δεν υπάρχει ωραιότερο δώρο της φύσης από τα εσπεριδοειδή! Κι αν νομίζετε ότι υπερβάλλω, περιμένετε να ακούσετε τον κύριο που θα δείτε στο βίντεο που ακολουθεί. Που λέτε, η περίφημη Lamborghini αποφάσισε να λανσάρει ένα αυτοκίνητο της στο χρώμα του πορτοκαλιού του Άργους! Arancio Argos το ονόμασε! Όλοι ενθουσιαστήκαμε με την είδηση, πόσο μάλλον οι Αργείτες αλλά ο Δήμαρχος Άργους έδειξε έναν...άνευ προηγουμένου άκρατο κι ασυγκράτητο ενθουσιασμό!

Μετά από αυτό δεν έχω λόγια! Όχι τόσο με το παραλήρημα του κου. Δημάρχου αλλά με το υπέροχο γλυκό πορτοκαλιού που ακολουθεί. Στο οποίο συμπτωματικά χρησιμοποίησα πορτοκάλια του Άργους- δηλαδή περίπου, Τροιζηνία για να είμαι ειλικρινής. Τι το κάνει υπέροχο; Ότι χρησιμοποιούμε ολόκληρα πορτοκάλια! 

Κέικ πορτοκαλιού (με ολόκληρα πορτοκάλια)

Από το site του περιοδικού Saveur*

Υλικά

2 πορτοκάλια. Επειδή θα τα χρησιμοποιήσουμε ολόκληρα, είναι προτιμότερο να είναι βιολογικής καλλιέργειας και φυσικά ακέρωτα.

2 φλιτζάνια ζάχαρη

2,5 φλιτζάνια αλεύρι για όλες τις χρήσεις

1 κουταλάκι baking powder

1 κουταλάκι μαγειρική σόδα

1 κουταλάκι εκχύλισμα βανίλιας

6 κουταλιές της σούπας ελαιόλαδο (ελληνικό και παρθένο!)

4 αυγά

λίγο χυμό πορτοκαλιού + ζάχαρη άχνη

Πλένετε πολύ καλά τα πορτοκάλια. Κόβετε το πάνω και το κάτω μέρος των πορτοκαλιών κατά 1 εκ περίπου και μετά τα κόβετε στα 4. Σε μια μικρή κατσαρόλα βράζετε 5 ποτήρια νερό. Βάζετε τα πορτοκάλια στο νερό, τα αφήνετε να πάρουν μια βράση και τα στραγγίζετε. Επαναλαμβάνετε την διαδικασία άλλες δύο φορές. Επειδή θα χρειαστείτε αρκετό βραστό νερό, καλό είναι να έχετε έναν βραστήρα έτοιμο. Αφού τελειώσει αυτή η διαδικασία χαμηλώνετε τη φωτιά και βάζετε τα πορτοκάλια να σιγοβράσουν με 1 φλιτζάνι ζάχαρη και 4 φλιτζάνια νερό. Πότε πότε ανακατεύετε. Τα πορτοκάλια θα είναι έτοιμα μετά από 35-40 λεπτά όταν η φλούδα θα τρυπιέται εύκολα με ένα πιρούνι. Τα αφήνετε να κρυώσουν.

Προθερμαίνετε τον φούρνο στους 180 βαθμούς. Ετοιμάζετε ένα ταψί διαμέτρου 22 εκ περίπου. Το βουτυρώνετε και το αλευρώνετε και στρώνετε στον πάτο χαρτί ψησίματος- το κόβετε με τη βοήθεια μαχαιριού η ψαλιδιού κουζίνας σε κύκλο ίσης διαμέτρου με το ταψί. Ανακατεύετε σε ένα μπολ το αλεύρι με το baking powder και την σόδα. Στραγγίζετε από το σιρόπι τα πορτοκάλια και τα λιώνετε στη μουλινέτα- όχι τελείως. Σε ένα μεγάλο μπολ χτυπάτε με το μίξερ τα αυγά με την υπόλοιπη ζάχαρη. Μόλις αφρατέψει το μίγμα προσθέτετε τον πολτό πορτοκαλιού και το εκχύλισμα βανίλιας. Σταματάτε το μίξερ και συνεχίζετε το ανακάτεμα με μια σπάτουλα. Ρίχνετε λίγο λίγο το αλεύρι ενσωματώνοντας το στο μίγμα. Τέλος ρίχνετε το λάδι. Ανακατεύετε με τη σπάτουλα ενσωματώνοντας το στο μίγμα. Ρίχνετε το μίγμα στο ταψί και ψήνετε για 45 λεπτά τουλάχιστον - θα κάνετε τη δοκιμή με ένα μαχαίρι ή οδοντογλυφίδα για να σιγουρευτείτε ότι έχει ψηθεί στο κέντρο. Το βγάζετε από τον φούρνο και το αφήνετε να κρυώσει πριν το βγάλετε από το ταψί. Ανακατεύετε το χυμό του πορτοκαλιού με τη ζάχαρη άχνη και απλώνετε το μίγμα με ένα πινέλο στο κέικ.

Είναι ένα γλυκό ιδανικό για το afternoon tea. Ιδιαίτερα αν αυτό είναι earl grey από το οποίο θα ξεχειλίζουν νότες περγαμόντου! 

* Αν και κράτησα λίγο πολύ τη δόση έτσι όπως δίνεται στο Saveur , άλλαξα εντελώς τη διαδικασία γιατί δεν διαθέτω food processor. Όσοι έχετε το εν λόγω σκεύος δείτε εδώ πώς γίνεται.

Just another...

....carrot cake!

Λίγα λόγια σήμερα! Έχει κρύο ...Έχουμε δουλειές....Λεφτά υπάρχουν ....Ε, καλά το τελευταίο αφήστε το, μην το πολυπιστέψετε!

Δοκίμασα αυτήν την εκδοχή για κέικ καρότου, όπου είναι έντονη η παρουσία του αμύγδαλου τόσο στη βάση όσο και στην κρέμα. Απλό αλλά ωραιότατο! Κι όχι βαρύ (το παθαίνουν καμιά φορά τα carrot cake).

Κέικ καρότου - αμυγδάλου

Για τη βάση

400 γρ καρότα
120 γρ ζάχαρη καστανή
40 γρ αλεύρι
1 κουταλάκι κοφτό baking powder
3 αυγά
ξύσμα ενός λεμονιού
180 αμυγδαλόψιχα σε σκόνη

Για την κρέμα

250 γρ τυρί κρεμώδες
20 γρ ζάχαρη άχνη
1 ασπράδι αυγού
100 γρ αμυγδαλόψιχα σε σκόνη
2 κουταλιές κρασί γλυκό τύπου vinsanto

λίγο βούτυρο κι αλεύρι για το ταψί.

Καθαρίζετε τα καρότα, τα πλένετε και τα περνάτε από τη μουλινέτα. Προθερμάνετε τον φούρνο στους 180 βαθμούς. Χωρίζετε τα ασπράδια από τους κρόκους. Χτυπάτε καλά τα ασπράδια σε μια σφιχτή μαρέγκα. Σε ένα μεγάλο μπολ χτυπάτε με το μίξερ τους κρόκους με τη ζάχαρη. Μόλις αφρατέψει κι ασπρίσει το μίγμα ρίχνετε το ξύσμα, την αμυγδαλόψιχα, τα καρότα, το αλεύρι και το baking powder. Ανακατεύετε λίγο ακόμη. Σταματάτε το μίξερ και με τη βοήθεια μιας σπάτουλας ενσωματώνετε με πολύ προσεκτικές κινήσεις (από κάτω προς τα πάνω) τη μαρέγκα στο μίγμα. Ρίχνετε το μίγμα σε ένα ταψί διαμέτρου 20 εκ το οποίο θα έχετε ήδη βουτυρώσει κι αλευρώσει καλά. Ψήνετε για τουλάχιστον 50 λεπτά. Τσεκάρετε με μαχαιράκι ή οδοντογλυφίδα να δείτε αν έχει ψηθεί. Εν τω μεταξύ αν πάρει νωρίς χρώμα, σκεπάστε το με αλουμινόχαρτο. Μόλις ψηθεί βγάλτε το από τον φούρνο κι αφήστε το να κρυώσει για 10 λεπτά.
Εν τω μεταξύ ετοιμάστε την κρέμα. Χτυπήστε με το μίξερ το τυρί για λίγο. Προσθέστε τη μισή ζάχαρη άχνη, το κρασί και την αμυγδαλόψιχα και συνεχίστε το χτύπημα για λίγο ακόμη. Χτυπήστε σε σφιχτή μαρέγκα το ασπράδι με το υπόλοιπο τυρί και προσθέστε το στην κρέμα τυριού.
Κόψτε το κέικ εγκαρσίως στη μέση. Απλώστε στη μία βάση περίπου τη μισή κρέμα, τοποθετείστε από πάνω τη δεύτερη βάση κι απλώστε από πάνω την υπόλοιπη κρέμα. Βάλτε το για λίγη ώρα στο ψυγείο, φτιάξτε ένα ωραίο φλιτζάνι darjeeling και απολαύστε το!