Ένας ''Μοναχός'' κι ένας ''Λύκος''.

(Ένα μικρό post αφιερωμένο σε δύο αγαπημένους ήρωες)

Όπου ο ''Μοναχός'' δεν είναι άλλος από τον συμπαθέστατο ντετέκτιβ Monk της ομώνυμης τηλεοπτικής σειράς. Ο Monk είναι ένας ευφυέστατος πρώην αστυνομικός που δουλεύει πια ως ντετέκτιβ κι έχει το χάρισμα να λύνει τις πιο δύσκολες υποθέσεις με μια ας το πούμε αλα Σερλοκ Χολμς μέθοδο. Η ιδιοφυία του όμως έρχεται σε σύγκρουση με τις διάφορες ιδιομορφίες , τις φοβίες -αμέτρητες!- κι εμμονές του που προέρχονται από μια ψυχαναγκαστική διαταραχή που τον ταλαιπωρεί. Όλα ξεκίνησαν όταν η πολυαγαπημένη σύζυγός του σκοτώθηκε σε ενέδρα που μάλλον προοριζόταν γι'αυτόν. Η απώλεια , ο νευρικός κλονισμός που ακολούθησε , τον ανάγκασαν να φύγει από το Σώμα , οι επισκέψεις στον ψυχαναλυτή έγιναν μόνιμες κι επίμονες όπως επίμονες παραμένουν οι εμμονές του. Παραταύτα ο Monk τα καταφέρνει περίφημα ως ντετέκτιβ πια , βγάζει ασπροπρόσωπη την αστυνομική δύναμη του Σαν Φρανσίσκο αλλά πραγματικά φτάνει στα όρια την υπομονή των φίλων του αστυνομικών και της βοηθού του με τις ιδιομορφίες του.
Κι έτσι προκύπτει μια γλυκόπικρη σειρά με ήρωα έναν μοναχικό άνθρωπο που ταλαιπωρείται από τις ίδιες του τις ιδιορρυθμίες , έναν άνθρωπο που παλεύει να γίνει κανονικός, να μην χρειάζεται χάπια , ψυχαναλυτές , και να μην τον ακολουθούν οι χιλιάδες φοβίες που τον βασανίζουν. Η σειρά είναι βέβαια χιουμοριστική αλλά το βλέμμα του Monk πότε πότε σου αφήνει έναν κόμπο στο λαιμό. Η σειρά εννοείται ότι οφείλει τη μεγάλη της επιτυχία στον ηθοποιό που ενσαρκώνει τον Monk , που δεν άλλος από τον Tony Shalloub - έχει βραβευτεί 3 φορές με EMMY για τον ρόλο του αυτό! Η σειρά είναι γυρισμένη στο San Francisco κι έχει ένα πολύ όμορφο intro όπου ακούγεται ένα τραγούδι του Randy Newman , το ''It's a jungle out there''. Μου αρέσει ιδιαίτερα η τελευταία σκηνή του intro. Νομίζω ότι τα λέει όλα! (Δυστυχώς δεν κατάφερα να βρω το αυθεντικό intro , όποιος όμως το έχει δει καταλαβαίνει τι εννοώ).

Όπου ο ''Λύκος'' δεν είναι άλλος από τον Varg (= λύκος στα Νορβηγικά) , τον Varg Veum τον ήρωα των αστυνομικών μυθιστορημάτων του Νορβηγού συγγραφέα Γκούναρ Στόλεσεν . Κι ο Varg είναι ντετέκτιβ ,κι είναι κι αυτός ένας μοναχικός άνθρωπος που βασανίζεται κι αυτός από τις δικές του εμμονές. Όχι , όχι , δεν ταλαιπωρείται από κάποια ψυχαναγκαστική διαταραχή όπως ο συνάδελφός του Monk , αλλά έχει κι αυτός διάφορα που τον βασανίζουν . Ο Varg βλέπετε έχει την τάση να μπλέκεται ο ίδιος προσωπικά στις υποθέσεις περισσότερο απ'όσο μας έχουν συνηθίσει άλλοι ήρωες της αστυνομικής λογοτεχνίας. Και στα δύο βιβλία που έχω διαβάσει από ένα σημείο και πέρα η υπόθεση μοιάζει προσωπική. Τι φταίει; Ίσως οι αναδουλειές στο γραφείο , ίσως ότι σκέφτεται πολύ , μα παρα πολύ. Σχεδόν όλο το βιβλίο είναι οι σκέψεις του Varg , σκέψεις για την υπόθεση , σκέψεις για τον εαυτό του -ο αυτοσαρκασμός του είναι απίστευτος , μερικές φορές και αστείος μέχρι δακρύων , μού αρέσει που δεν χαρίζεται στον εαυτό του , τού τα λέει ένα χεράκι!- σκέψεις για την αγαπημένη του πόλη το Μπέργκεν , έτσι όπως την περιγράφει ο συγγραφέας έχεις την εντύπωση ότι είσαι εκεί , την βλέπεις μπροστά σου να ξεδιπλώνεται. , σκέψεις και για την ιστορία της πόλης και των ανθρώπων της... Ο Varg -πρώην κοινωνικός λειτουργός και διαζευγμένος- από την άλλη, πίνει πολύ-μα παρα πολύ- αλλά και γυμνάζεται πολύ -τρέχει πολύ μα παρα πολύ , του λείπει ο γιος του που δεν βλέπει συχνά , του λείπει η ανθρωπιά - βλέπετε ο ίδιος είναι από τους πιο βαθιά ανθρώπινους κι ευαίσθητους χαρακτήρες που έπλασε ποτέ η αστυνομική λογοτεχνία...
Μόνο δύο βιβλία του Γκούναρ Στόλεσεν έχουν εκδοθεί στα Ελληνικά -δυστυχώς . Από τις εκδόσεις Πόλις και τα δύο: ''Στο σκοτάδι όλοι οι λύκοι είναι γκρι'' και ''Μαζί σου ως το θάνατο''. Έχω ανακαλύψει ότι έχουν γυριστεί κάποιες ταινίες με ήρωα τον Varg κι ο ηθοποιός που τον ενσαρκώνει είναι ακριβώς όπως τον είχα φανταστεί διαβάζοντας τα βιβλία! Δυστυχώς δεν νομίζω ότι κάποιος θα ενδιαφερθεί να δείξει αυτές τις ταινίες εδώ στην Ελλάδα ή να μεταφράσει κάποια ακόμη βιβλία του Στόλεσεν . Έτσι αποφάσισα να πάρω την υπόθεση στα χέρια μου και να μάθω Νορβηγικά!

Ο Μοναχός κι ο Λύκος δεν πρόκειται ποτέ να συναντηθούν. Όμως θα παραμείνουν μοναχικοί , με τις εμμονές τους και τα πάθη ή τις φοβίες τους να τους ταλαιπωρούν, λύνοντας δύσκολες υποθέσεις στις αγαπημένες τους πόλεις-παραθαλάσσιες και ιδιαίτερα όμορφες κι οι δύο- και θα παραμένουν αγαπημένοι κι αξιαγάπητοι συντροφεύοντάς μας είτε από τις σελίδες ενός βιβλίου είτε από τη μικρή οθόνη κάποια κυριακάτικα απογεύματα...

-Varg , μέχρι να μάθω Νορβηγικά , θα μιλάμε Ελληνικά , συμφωνείς ;

-Hva ?????

L 'aile ou la cuisse!

(cook-cinema No.1)

Η ταινία L'aile ou la cuisse (ελ.τιτ. ''Τι θα πάρετε; Μπούτι ή στήθος;'') είναι μια συμπαθέστατη κομεντί του 1976 που παρουσιάζει από αρκετές πλευρές έντονο γαστρονομικό ενδιαφέρον. Σκηνοθετημένη από τον Κλωντ Ζιντί έχει για πρωταγωνιστή -φαντάζομαι ότι ήδη τον έχετε αναγνωρίσει από την αφίσα της ταινίας- τον φοβερό και τρομερό Λουί ντε Φινές . Εδώ ο αξιαγάπητος κωμικός υποδύεται τον Σαρλ Ντισεμέν έναν σημαντικό κριτικό εστιατορίων ο οποίος κάθε χρόνο εκδίδει το Guide Duchemin , κάτι αντίστοιχο του οδηγού Michelin. Παθιασμένος με τη δουλειά του τρέχει οργώνοντας όλη τη Γαλλία από εστιατόριο σε εστιατόριο


πάντα βέβαια με τη βοήθεια του πιστού του προσωπικού αλλά και των εξωφρενικών του μεταμφιέσεων. Άλλοτε ως σεμνή γριούλα άλλοτε ως Αμερικανός τουρίστας -ίσως η πιο εξωφρενική του μεταμφίεση- ψάχνει , δοκιμάζει κι αποφασίζει ποια εστιατόρια θα αποκτήσουν -κατόπιν αυστηρής κριτικής -τα πολύτιμα αστέρια. Πιστεύει πως σ'αυτήν την γαστρονομική περιπέτεια έχει μαζί του τον γιο του Ζεράρ -τον οποίο υποδύεται ο κωμικός Κολύς - και κληρονόμο του έργου του , φευ όμως ο μονάκριβος υιός ενδιαφέρεται μόνον για καριέρα... σε τσίρκο ως κλόουν! Παραδόξως ο αρχικά απρόθυμος Ζεράρ θα γίνει ο κύριος και πολύτιμος σύμμαχος του εναντίον του μεγιστάνα του έτοιμου φαγητού και θανάσιμου εχθρού του , του Ζακ Τρικατέλ, ο οποίος εξαπολύει πόλεμο εναντίον του Ντισεμέν επειδή εκείνος ''θάβει'' με τις κριτικές του τα εστιατόρια που σερβίρουν τα οικτρά προϊόντα του. Ο Ντυσεμέν αρχικά χάνει τη μάχη με τον φαστ-φουντ μεγιστάνα , σε σημείο να χάσει και την όσφρηση του αλλά και τη γευστική του ικανότητα -κάτι που ισοδυναμεί για εκείνον με την απόλυτη καταστροφή! Ευτυχώς όμως μια επίσκεψη στο εργοστάσιο παραγωγής φαστ-φουντ τροφίμων θα είναι αποκαλυπτική όσο και σουρρεαλιστική! Στο τέλος ενώπιον εκατομμυρίων τηλεθεατών ξεμπροστιάζει τον εχθρό του -κι εχθρό της καλής κουζίνας- και βγαίνει νικητής. Εδώ έγκειται και το μέγιστο ενδιαφέρον της ταινίας. Εν έτει 1976, έστω κι εν μέσω σάτιρας, έκρουε τον κώδωνα του κινδύνου για την αυξημένη παρουσία του έτοιμου , πλαστικοποιημένου - στην κυριολεξία!- άγευστου κι ανούσιου φαγητού! Παρά το γέλιο που βγάζει μας βάζει σε σκέψεις για το τι τρώμε. Ιδιαίτερα τι τρώμε όταν επισκεπτόμαστε ένα εστιατόριο. Δυστυχώς στις μέρες μας υπάρχουν πολλοί που ασχολούνται με την εστίαση μόνο και μόνο για να βγάλουν γρήγορο χρήμα με γρήγορο φαγητό. Γρήγορο φαγητό αμφίβολης όμως ποιότητας όπου η αμφισβήτηση της ποιότητας ξεκινά από τις πρώτες ύλες -την προέλευσή τους-, αλλά και τη δημιουργία του πιάτου-υπάρχουν εταιρίες που ετοιμάζουν πιάτα εστιατορίου , το μόνο που έχει να κάνει το ''εστιατόριο'' είναι να βάλει σε λειτουργία...το φούρνο μικροκυμάτων!
Από την άλλη τίθεται το θέμα της κριτικής εστιατορίων , γιατί γίνεται και κυρίως πώς γίνεται. Όταν η κριτική εστιάζει κατά τα 3/4 του κειμένου στο ντεκόρ και την εσωτερική διακόσμηση και κατά 1/4 στην αντιγραφή του μενού , τότε προφανώς δεν έχουμε να κάνουμε με κριτική αλλά μια απλή παρουσίαση.
Φύγαμε όμως από το θέμα μας , που ήταν η συμπαθέστατη -κι άκρως προφητική- αλλά ενίοτε γλυκόπικρη αυτή κομεντί. Αν τύχει και την δείτε τουλάχιστον απολαύστε τον ίδιο τον Λουί ντε Φυνές , ο οποίος είναι και εδώ ο γνωστός νευρωτικός εαυτός του. Εντελώς ιδιοσυγκρασιακός ηθοποιός και μοναδικός κωμικός ο Πορτογαλικής καταγωγής Λουί άφησε εποχή με τις γκριμάτσες , τις απίθανες εκφράσεις και τη νευρική φιγούρα του. Όλοι τον θυμόμαστε ως χωροφύλακα του Σεν Τροπέ -στη γνωστή σειρά ταινιών- ως διώκτη του Φαντομά -πάλι σε μια σειρά ταινιών- ως απροσδόκητο Ραμπί Ζακόμπ κι ως μαέστρο που μπλέκεται σε μια ''Ασύλληπτη απόδραση'' στη γνωστή αγγλογαλλική παραγωγή.



Επίλογος: Στο τέλος της ταινίας ο Σαρλ Ντυσεμέν βραβεύεται από τη Γαλλική Ακαδημία για τις υπηρεσίες του , στο δείπνο όμως που παρατίθεται τον περιμένει μια όχι και τόσο ευχάριστη -αλλά αντίθετα ,μάλλον δυσοίωνη- έκπληξη!


Απολαύστε εδώ τον αξεπέραστο Λουί ντε Φινές ως Σαρλ Ντυσεμέν στην τελική μάχη με τον φαστ-φουντ μεγιστάνα. Δε χρειάζεται να γνωρίζετε γαλλικά , οι εκφράσεις των ηθοποιών φτάνουν!
Κι εδώ δείτε τον ως Αμερικανό τουρίστα , ίσως στην πιο αστεία σκηνή της ταινίας!
***************************************************************************
Έτσι ξεκινά το αφιέρωμά μας σε ταινίες που έχουν άμεση ή έμμεση σχέση με τη γαστρονομία. Για το όνομα του αφιερώματος ευχαριστώ τον tyler ! Στο επόμενο cook-cinema έχουμε το κονταροχτύπημα -ή μάλλον καλύτερα το κουταλοχτύπημα- δύο ταινιών!

Μεσογειακή quiche , τάρτα , πίτα; Πες την όπως θες!

Αλλά όταν τη δοκιμάσεις θα τη λατρέψεις. Για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή , ένας Αμερικανός στο Παρίσι μας έδωσε την καταπληκτική ιδέα της γέμισης , μια γλυκύτατη Παριζιάνα την πανέξυπνη σε σύλληψη βάση για την πίτα και μια ξεροκέφαλη Ελληνίδα έκανε ως συνήθως τα δικά της -για το καλό σας! Την ονόμασα Μεσογειακή γιατί στη γέμιση έχουμε την παρουσία του Χαβιέ Μπαρντέμ της ισπανικής γαστρονομίας! Οπότε Ελλάς , Ισπανία , Γαλλία , μια ισχυρή και συγκλονιστική για τον ουρανίσκο γευστική συμμαχία.
Ενωμένοι ορμάμε στην κουζίνα :

Μεσογειακή Πίτα

(διασκευή από συνταγή του David Lebovitz)

Υλικά για τη βάση : 
250 γρ αλεύρι , 1 κουταλάκι αλάτι , 1 κουταλάκι αποξηραμένα μυρωδικά όπως δεντρολίβανο , θυμάρι , ματζουράνα , 60 ml ελαιόλαδο , 120 ml κρύο νερό.

Υλικά για τη γέμιση : 
1 καλό ματσάκι φρέσκο κρεμμυδάκι το οποίο θα ψιλοκόψετε σε ροδέλες , 80 - 100 γρ τσορίθο - ο Μπαρντέμ που λέγαμε!- , 1 κουτί ρικότα ή ανθότυρο , κι επειδή σας σκέφτομαι και νοιάζομαι για σας, αφαίρεσα τις απίστευτες ποσότητες θερμίδων της κρέμας γάλακτος που έχει η συνταγή και πρόσθεσα αντ'αυτής 1/2 φλιτζάνι ξυνόγαλο ! Μια χαρά! Επίσης θα χρειαστείτε 1/2 ποτήρι γάλα , 1 αυγό κι αλατοπίπερο!

Πώς φτιάχνουμε τη βάση : Ανακατεύουμε το αλεύρι με τα μυρωδικά και το αλάτι σ'ένα μπωλ. Προσθέτουμε το λάδι και ανακατεύουμε λίγο μ'ένα πηρούνι. Προσθέτουμε το νερό , δουλεύουμε για λίγο με το πηρούνι και μετά ξεκινάμε το ζύμωμα με τα χεράκια μας. Θα δέσει αμέσως η ζύμη , μην ανησυχείτε. Βάλτε την πάνω σε μια επιφάνεια , πασπαλίστε την με αλεύρι κι αρχίστε με έντονες και ζωηρές κινήσεις να την ανοίγετε και να την διπλώνετε (στα τέσσερα σαν πετσέτα!) για λίγη ώρα. Μεταφέρετε τη ζύμη σε λαδωμένο ταψί για τάρτες (μέχρι διαμέτρου 30 εκ. ) κι απλώστε την όμορφα κι ομοιόμορφα. Ό,τι περισσεύει αφαιρέστε το , τι το κοιτάτε! Βάλτε το ταψί στο ψυγείο για μισή ώρα τουλάχιστον. Και τώρα προσοχή , προσοχή σε αυτό που θα σας πω : Πριν ρίξετε τη γέμιση πάνω από τη βάση , τρυπήστε την -τη βάση- με πηρούνι σε διάφορα σημεία - αλλιώς θα σας βγει ετοιμόγεννη από το φούρνο! Όσο είναι η βάση στο ψυγείο ετοιμάστε τη γέμιση. Σε λίγο λάδι , σωτάρετε τα φρέσκα κρεμμυδάκια μέχρι να μαλακώσουν και μη - θα σας μαλώσω- μην τα αφήσετε να μαυρίσουν στο σωτάρισμα. Αλατοπιπερώστε ελαφρώς κι αφήστε τα να κρυώσουν.

Προθερμάνετε το φούρνο στους 200 βαθμούς.

Σ'ένα μεγάλο μπωλ ανακατέψτε τη ρικότα μέχρι να κρεμοποιηθεί -άκου τώρα λέξη!- , μετά προσθέστε το αυγό , το ξυνόγαλο και το γάλα , ανακατώστε , ρίξτε το τσορίθο , τέλος τα κρεμμυδάκια τα σωταρισμένα , δοκιμάστε αν θέλει κι άλλο αλατοπιπέρισμα -προβλέπω οι φιλόλογοι να μού κάνουν μήνυση σήμερα!- απλώστε τη γέμιση στη βάση-ε, ε, ε, τι σας είπα και ξεχάσατε κιόλας; Τρυπήστε τη βάση , τρυπήστε τη βάση , τρυπ... - και ψήστε για 20-30 λεπτά , μέχρι η πίτα να πάρει εκείνο το ωραίο καφέ-χρυσαφί χρώμα που προκαλεί ασυνείδητα σιελόρροια!!

Θα τη λατρέψετε την πίτα ! Κι εμένα που σας την φίλεψα!!! Μόνο οι φιλόλογοι θα με μισήσουν σήμερα!

CH

Μια από τις πιο γνωστές ατάκες στην ιστορία του κινηματογράφου είναι εκείνη που ξεστομίζει ο Orson Welles στην ταινία ''Ο τρίτος άνθρωπος'' , ως κυνικός Harry Lime :

In Italy, for 30 years under the Borgias, they had warfare, murder and bloodshed, but they produced Michelangelo, Leonardo da Vinci, and the Renaissance. In Switzerland they have brotherly love. They had 500 years of democracy and peace, and what did that produce? - The cuckoo clock!

Ε , εντάξει Harry τα παραλές! Κι οι σοκολάτες τους είναι υπέροχες με 100% swiss milk όπως υπόσχονται....

....Και τα τυριά τους , τι να πω θεϊκά , η ελβετική γραβιέρα κορυφαία κι εκείνο το sbrinz μο-να-δι-κό!

Crispy , δε σταματάς την ακατάσχετη σιελόρροια ; Και κάνε σε παρακαλώ λίγο παραπέρα να δούμε και τίποτε άλλο!

Γενεύη

Λωζάνη

Μοντρέ...

Λέω να μείνω εδώ....

Όταν γίνω ζάμπλουτη -σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του ανύπαρκτου τραπεζίτη μου, αυτό θα συμβεί το ''Μάη το γκούρο'' , αλλά δε βαριέσαι βρε αδερφέ, σε δουλειά να βρισκόμαστε να ονειρευόμαστε...- θα αγοράσω σπίτι στη Λωζάνη και μερικές εκτάσεις από εκείνους τους υπέροχους αμπελώνες που την πλαισιώνουν , θα παράγω εξαιρετικό κρασί , το Domaine Crispy κι εννοείται ότι είστε ευπρόσδεκτοι να έρχεστε να αγναντεύουμε -καιρού επιτρέποντος- από το μπαλκόνι τη λίμνη , να πίνουμε εκείνο το ωραίο κρασάκι που λέγαμε , το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να μού φέρνετε φρέσκα λαχανικά από την πατρίδα κι ωραίο κρεατάκι αρνάκι ή κατσικάκι....

...... Με την επιστροφή στα πάτρια εδάφη ένα μηχανάκι κόντεψε να με ''φάει'' ενώ ήμουν πάνω σε πεζοδρόμιο (!) , ένα αυτοκίνητο κόντεψε να με σκοτώσει ενώ περνούσα κανονικότατα από διάβαση αλλά ο ασυνεπέστατος οδηγός θυμήθηκε να περάσει κόκκινο μετά από κάποια δευτερόλεπτα (!) , άκουσα πολύ κόσμο να αλληλοβρίζεται σε κινητά χυδαία και δυνατά -φταίει η αυξημένη υγρασία;- , είδα έναν τύπο σε μηχανάκι να προχωρά και να ουρλιάζει συνεχώς ''άει γ...ου'' σε άγνωστο αποδέκτη , είδα άσχημους τύπους σε αφίσες να εκλιπαρούν για την ψήφο μας , είδα κακάκια σκύλου έξω από το πεζοδρόμιό μου , είδα σάπια ψάρια στο πεζοδρόμιο δίπλα από τον κάδο - υποτίθεται ότι κάποιος τάισε τις γάτες της γειτονιάς αλλά ήταν οι μύγες που είχαν στήσει γλέντι- , είδα ατέλειωτο σκουπίδι - κι ο προεκλογικός αγώνας δεν έχει καλά καλά φουντώσει - , έφαγα τη μπόχα της ζωής μου στο μετρό -γι'αυτό θα μιλήσω αύριο- κι έτσι...

...Λέω να μείνω εδώ .... Να βλέπω τα τρένα να περνούν...

Crispy , it's time to check out...

Red Riding 1974 ( Η ταινία , ο συγγραφέας κλπ κλπ )

Το έχω ξαναπεί ότι οι αγγλικές σειρές -και τηλεοπτικές ταινίες- παρουσιάζουν μια ξεχωριστή αρτιότητα και πολλές φορές είναι εξαιρετικά πρωτότυπες θεματολογικά - σε σημείο οι Αμερικανοί να καραδοκούν κι -επισήμως βέβαια - να αντιγράφουν αφιδώς. Η ελληνική τηλεόραση εδώ και χρόνια έχει πάψει πια να ασχολείται με αγγλικές σειρές και δυστυχώς τις αγνοεί επιδεικτικά.
Ο David Peace είναι Άγγλος συγγραφέας του οποίου κάποια βιβλία , τον τελευταίο καιρό, βρέθηκαν τόσο στη μεγάλη όσο και στη μικρή οθόνη. Το βιβλίο του ''The Damned Utd'' - το οποίο κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Τόπος με τον τίτλο ''Καταραμένη ομάδα''- αναφέρεται στη σύντομη αλλά ταραχώδη περίοδο που ο Μπράιαν Κλαφ ήταν προπονητής στη Λυντς Γιουνάιτεντ. Λοιπόν , το The Damned United μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη , παίχτηκε στην Αγγλία , αλλά μέχρι στιγμής δεν έχω ακούσει για προβολή του στην Ελλάδα. Υπάρχει περίπτωση να πάρει την άγουσα για τα ...αποδυτήρια -τα βιντεάδικα εν προκειμένω -όπως διαπίστωσα ότι συνέβη με το ''The boat that rocked''; Μήπως -και το λέω με ανησυχία- έχουν αρχίσει οι εταιρίες διανομής να αγνοούν επιδεικτικά -κι αυτές!- αγγλικές ταινίες;
Ο David Peace μεγάλωσε στο Γιορκσάιρ . Επηρεασμένος από κάποιες δολοφονίες που συνέβησαν όταν αυτός ήταν μικρός -κι οι οποίες δολοφονίες αποδόθηκαν στον λεγόμενο ''Αντεροβγάλτη του Γιορκσάιρ''- εξέδωσε μια τετραλογία όπου με αφορμή εκείνες τις δολοφονίες καταγράφει τη σκοτεινή πλευρά της αγγλικής αυτής επαρχίας. Η τετραλογία ονομάστηκε '' The Red Riding Quartet'' και κάθε βιβλίο έχει για τίτλο ένα έτος : 1974 , 1977 , 1980 , 1983. Από αυτά, τα τρία μεταφέρθηκαν στη μικρή οθόνη (έμεινε εκτός το 1977) με την αρωγή του channel 4. Eίχα χθες την τύχη να δω το πρώτο μέρος, το Red Riding 1974 .1974 λοιπόν και σ'έναν νέο σχετικά δημοσιογράφο τίθεται το ρεπορτάζ για την εξαφάνιση ενός μικρού κοριτσιού το οποίο αργότερα βρίσκεται δολοφονημένο. Ο δημοσιογράφος επιμένει -όχι άδικα- ότι η δολοφονία αυτή συνδέεται με δύο άλλες δολοφονίες μικρών κοριτσιών που έγιναν στο παρελθόν. Η επιμονή του , που σιγά σιγά μεταλλάσσεται σε μια θανατηφόρα εμμονή , θα τον οδηγήσει στις πύλες της διαφθοράς , της παράνοιας και της διαστροφής. Ένας εναντίον ενός συστήματος όπου κάθε μορφή εξουσίας , μαζί όλες ενωμένες έχουν υφάνει έναν διεφθαρμένο ιστό κι ο δημοσιογράφος παγιδευμένος πια δεν μπορεί παρά να συνεχίσει να εμμένει. Η τελική κάθαρση -που εκτελεί ο ίδιος ο δημοσιογράφος- θα είναι μια ακραία πράξη όπου δεν υπάρχει πια επιστροφή...ή μήπως υπάρχει...;

Κι εδώ έρχομαι στα αρχικά μου λόγια. Τούτη εδώ η τηλεοπτική ταινία θα μπορούσε άνετα να σταθεί ως κινηματογραφική. Η κινηματογράφηση είναι υπέροχη. Το μουντό και γκρίζο τοπίο της περιοχής του Γιορκσάιρ χρησιμοποιείται με τον καλύτερο τρόπο για να αποδώσει το ζοφερό κλίμα της υπόθεσης κι η αναπαράσταση της δεκαετίας του 70 είναι εξαιρετική. Αλλά κι οι ηθοποιοί είναι έξοχοι , παίζουν και γνωστά ονόματα όπως ο Sean Bean , o David Morrissey αλλά κι άλλες γνωστές ''φάτσες'' της αγγλικής σκηνής. Εκείνη όμως που ξεχωρίζει είναι η Rebecca Hall (θα την θυμάστε από το Vicky Christina Barcelona) , παίζει τόσο υπέροχα την τραγική μητέρα.

Όσοι λοιπόν ενδιαφέρεστε σπεύσατε στα βιντεάδικα και καλώς εχόντων των πραγμάτων θα κυκλοφορήσουν και οι δύο επόμενες ταινίες της τριλογίας.

Τέλος , είμαι σίγουρη ότι το πρώτο μέρος της τετραλογίας έχει εκδοθεί στα ελληνικά αλλά δυστυχώς δεν γνωρίζω άλλα στοιχεία , εκδοτική εταιρία , ελληνικό τίτλο. Όποιος γνωρίζει κάτι παραπάνω ας με ενημερώσει , γιατί το Σάββατο έχει κατάβαση στο βιβλιοπωλείο!

***********************************************************

UPDATE : Έμαθα ότι το ''1974'' από την τετραλογία έχει εκδοθεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις ''Ίνδικτος'' ( η συγκεκριμένη εταιρία κάνει εξαιρετικές και πολύ προσεγμένες εκδόσεις , είναι εγγύηση ) κι επίσης έμαθα ότι το ''1980'' κυκλοφορεί και αυτό στα βιντεάδικα.

Τέλος , όπως ενημερώθηκα σε σχόλιο (ευχαριστώ navarino-s !) το Damned Utd. μάλλον θα παιχτεί στις αίθουσες το χειμώνα. Πάλι καλά!