Τρίπτυχο αφιέρωμα στον τόμο μαγειρικής της Χρύσας Παραδείση. Μέρος 2ο: Κυρίως πιάτο

Σε συνέχεια του αφιερώματος μας στον τόμο μαγειρικής της Χρύσας Παραδείση από τις εκδόσεις Τερζόπουλος, σήμερα έχουμε το 2ο μέρος που είναι αφιερωμένο στο κυρίως πιάτο.

Ξεφυλλίζοντας τον τόμο ανακάλυψα ότι έχει ένα καταπληκτικό κεφάλαιο αφιερωμένο σε πίτες και τάρτες. Δυσκολεύτηκα λίγο να διαλέξω τι θα έφτιαχνα αλλά επειδή η αγκινάρα είναι της εποχής κι επειδή το μπλογκ (δηλαδή η αυτού ταπεινότης Crispy) αγαπά τόσο πολύ το σπουδαίο αυτό λαχανικό όσο και τις πίτες, διάλεξα τελικά να φτιάξω την αγκιναρόπιτα που προτείνει. Άλλωστε το είχα άχτι τόσα χρόνια να βάλω μια τέτοια πίτα στο μπλογκ! Κι είναι απίστευτη! Όσοι είστε φίλοι της αγκινάρας δοκιμάστε την οπωσδήποτε!

Αγκιναρόπιτα

(συνταγή από τον τόμο μαγειρικής της Χρύσας Παραδείση "Μαγειρική & Ζαχαροπλαστική", εκδ. Τερζόπουλος)

Υλικά:

8 μεγάλες αγκινάρες
τον χυμό από ένα λεμόνι
μερικά φρέσκα κρεμμυδάκια ψιλοκομμένα
2 κουταλιές βούτυρο
αλάτι & πιπέρι
μερικά κλωνάρια μαϊντανό ψιλοκομμένα
110 γρ. τριμμένη κεφαλογραβιέρα
200 γρ. ανθότυρο
λάδι για άλειμμα
350 γρ φύλλο κρούστας
σουσάμι για πασπάλισμα (προαιρετικά)

Για τη σάλτσα μπεσαμέλ:

1 γεμάτη κουταλιά βούτυρο
4 κοφτές κουταλιές αλεύρι
αλάτι & πιπέρι
225 γρ γάλα
2 αυγά ελαφρά χτυπημένα
τριμμένο μοσχοκάρυδο ή πάπρικα

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς
Καθαρίζουμε τις αγκινάρες, αποκόβουμε μέχρι 2 δάχτυλα από τις άκρες των φύλλων και αφαιρούμε το χνούδι από την καρδιά με κουτάλι. Τις ρίχνουμε αμέσως σε μπωλ με νερό και τον χυμό λεμονιού για να μην μαυρίσουν.
Σοτάρουμε τα κρεμμυδάκια σε τηγάνι με το βούτυρο μέχρι να μαραθούν.
Κόβουμε τις αγκινάρες σε τέταρτα και τις προσθέτουμε στα κρεμμυδάκια. Τα σοτάρουμε όλα μαζί για μερικά λεπτά. Ρίχνουμε λίγο αλάτι και πιπέρι, αρκετό μαϊντανό και μερικές κουταλιές νερό. Αφήνουμε τις αγκινάρες να σιγοβράσουν μέχρι να μαλακώσουν και να μείνουν με το βούτυρο.
Ετοιμάζουμε τη σάλτσα μπεσαμέλ. Ζεσταίνουμε το βούτυρο σε μεγάλη κατσαρόλα και ρίχνουμε το αλεύρι και λίγο αλάτι και πιπε΄ρι. Ανακατεύουμε το μείγμα, ενώ προσθέτουμε σταδιακά το γάλα, τα αυγά κι ελάχιστο μοσχοκάρυδο ή πάπρικα. Όταν πήξει αποσύρουμε την σάλτσα από την φωτιά.
Ρίχνουμε τις αγκινάρες στην σάλτσα μπεσαμέλ. Προσθέτουμε την κεφαλογραβιέρα και το ανθότυρο.
Λαδώνουμε ένα ταψί ορθογώνιο (23x37εκ) ή στρογγυλό (διαμέτρου 30 εκ) και στρώνουμε μέσα τα 2/3 των φύλλων κρούστας, αλείφοντας κάθε φύλλο με λάδι.
Βάζουμε μέσα το μείγμα από τις αγκινάρες και το σκεπάζουμε πρώτα με τα φύλλα που εξέχουν από το ταψί και κατόπιν με τα υπόλοιπα φύλλα αλείφοντας πάντα κάθε φύλλο με λάδι.
Αλείφουμε την επιφάνεια με λάδι, χαράζουμε και ραντίζουμε με νερό. Πασπαλίζουμε με σουσάμι αν θέλουμε. Ψήνουμε περίπου για 40 λεπτά ή μέχρι να ροδίσει.

Η αγκινάρα που δεν ήταν αγκινάρα

Κατά καιρούς έβλεπα σε διάφορα- ξένα κυρίως- γαστρονομικά περιοδικά ή site να χρησιμοποιούν σε συνταγές ένα υλικό με το όμορφο όνομα topinambour και το έβρισκα χαριτωμένο έτσι όπως το έβλεπα στις φωτογραφίες. Κι άλλοτε έβλεπα να αναφέρονται στην αγκινάρα της Ιερουσαλήμ και νόμιζα ότι ήταν ποικιλία αγκινάρας ή , αν δεν ήταν κάποια ποικιλία αγκινάρας, τότε ήταν ένα δημοφιλές πιάτο με αγκινάρα. Κάτι με αγκινάρα τελοσπάντων, έτσι κι αλλιώς δεν το είχα δει ποτέ. Αμ δε! Η αγκινάρα της Ιερουσαλήμ δεν είναι αγκινάρα! Κι όχι μόνο αυτό αλλά η άλλη ονομασία της αγκινάρας που δεν είναι αγκινάρα (ουφ!) είναι ...τοπιναμπούρ! Ντρέπομαι που το λέω -και κανονικά αυτή τη στιγμή έπρεπε να υποβάλλω την παραίτηση μου ως food blogger και να εξαφανιστώ από το διαδικτυακό σύμπαν στιγματισμένη κι ατιμασμένη- αλλά ναι, "τοπιναμπούρ" κι "αγκινάρα της Ιερουσαλήμ" είναι ένα και το αυτό! Κι εγώ το ανακάλυψα μόλις πριν λίγες μέρες! Κι όχι μόνο αυτό αλλά αυτό που νόμιζα για αγκινάρα δεν είναι αγκινάρα! (δεν το' χω χωνέψει ακόμα, τόσο που σοκαρίστηκα!). Ψάχνοντας περισσότερα στοιχεία ανακάλυψα ότι ο βολβός αυτός- γιατί περί βολβού πρόκειται-  προέρχεται από ένα φυτό που ανήκει στο γένος των ηλίανθων, εξού κι η επιστημονική του ονομασία Helianthus Tuberosus!

Όμως γιατί ονομάστηκε στην πορεία αγκινάρα της Ιερουσαλήμ; Το κομμάτι "αγκινάρα" το οφείλει στο γεγονός ότι γευστικά θυμίζει αγκινάρα (πες το ντε!)- αρκετά αλλά όχι τόσο έντονα όσο η ίδια η αγκινάρα. Το "Ιερουσαλήμ" μάλλον προέκυψε εντελώς τυχαία, το πιθανότερο από παραφθορά της ιταλικής λέξης "girasole" που είναι ο ηλίανθος.
Αν όλα αυτά σας φαίνονται μπερδεμένα δεν είστε οι μόνοι. Πήρα τηλέφωνο σε κατάστημα που τα είχα δει πριν καιρό και ζήτησα να μου κρατήσουν τοπιναμπούρ ("Αγκινάρες της Ιερουσαλήμ εννοείτε;" με ρώτησε η κοπέλα, "Ναι" της απάντησα ελαφρώς ανήσυχη) μέχρι την επόμενη μέρα που θα περνούσα να τα πάρω. Πήγα την άλλη μέρα και μου είχαν κρατήσει... αγκινάρες! Αλλά ευτυχώς είχαν και τοπιναμπούρ!
Κι έφτιαξα ένα γευστικότατο ριζότο!

Ριζότο με τοπιναμπούρ (αγκινάρα της Ιερουσαλήμ)

Υλικά για 4 πιάτα

400 γρ τοπιναμπούρ
400 γρ ρύζι για ριζότο (εγώ χρησιμοποίησα αρμπόριο)
1 μεγάλο λευκό κρεμμύδι ψιλοκομμένο
1 ποτήρι καλό λευκό κρασί
4 ποτήρια ζωμός (ό,τι θέλουμε λαχανικών, κότας κλπ) το οποίο κρατάμε ζεστό
2/3 φλιτζάνι παρμεζάνα τριμμένη
χυμός 2 λεμονιών
αλάτι
λίγο σχοινόπρασο ψιλοκομμένο
ελαιόλαδο


Καθαρίζουμε και κόβουμε το τοπιναμπούρ σε μικρούς κύβους, τα οποία βάζουμε αμέσως σε μπολ με νερό και χυμό λεμονιού γιατί έχει την τάση να μαυρίζει. Στραγγίζουμε καλά πριν το χρησιμοποιήσουμε.

Σε ένα βαρύ τηγάνι και σε μέτρια προς ελαφρά δυνατή φωτιά ζεσταίνουμε λίγο ελαιόλαδο (3-4 κουταλιές). Ρίχνουμε το τοπιναμπούρ και σοτάρουμε για 5-6 λεπτά τουλάχιστον μέχρι να αρχίσει να μαλακώνει. Ρίχνουμε το κρεμμύδι και συνεχίζουμε να σοτάρουμε για 2-3 λεπτά. Προσθέτουμε το ρύζι, ανακατώνουμε μαλακά σοτάροντας το για 2 λεπτά. Ρίχνουμε το κρασί ανακατεύουμε ελαφρώς κι αφήνουμε να εξατμιστεί. Αρχίζουμε τώρα τη διαδικασία του ριζότο όπου θα ρίχνουμε τον ζεστό ζωμό λίγο λίγο κάθε φορά ίσαμε να σκεπάζει το ρύζι και θα ανακατεύουμε απαλά. Μόλις πάει να σωθεί ο ζωμός θα ρίχνουμε πάλι κοκ. Αυτή η διαδικασία κρατά από 15-20 λεπτά ανάλογα με την ποικιλία ρυζιού και τη δύναμη της φωτιάς. Όταν το ρύζι θα είναι πια μαλακό από έξω αλλά από μέσα θα "κρατά" λίγο, το φαγητό θα είναι έτοιμο. Προσέχουμε το ριζότο να μην έχει πολλά υγρά αλλά να μην είναι και τελείως στεγνό. Σβήνουμε το μάτι, ρίχνουμε την παρμεζάνα και διορθώνουμε το αλάτι, Ανακατεύουμε απαλά.
Σε ένα μικρό βάζο χτυπάμε δυνατά το χυμό ενός λεμονιού με λίγο ελαιόλαδο και το σχοινόπρασο. Μόλις σερβίρουμε το ριζότο σε κάθε πιάτο προσθέτουμε από πάνω με ένα κουτάλι λίγο από το λεμονάτο ελαιόλαδο. Ταιριάζει ιδανικά.

Συνοδεύουμε με μια Μαντινεία ή ένα Σαββατιανό!

*

Αγαπητοί φίλοι, σύντροφοι bloggers. Θα ήθελα να σας ζητήσω μια χάρη. Μια ασυνήθιστη χάρη. 

Θέλω να κοιτάξετε το πορτραίτο ενός προσώπου που σας παραθέτω και θέλω να μου πείτε ποιες εντυπώσεις αποκομίζετε κοιτάζοντας το συγκεκριμένο πρόσωπο. Όσοι γνωρίζετε ποιον απεικονίζει μην το αποκαλύψετε. όσοι δεν το γνωρίζετε παρακαλώ να μην κάνετε google search πάνω στην εικόνα. Απλά βλέποντας το πρόσωπο αυτό τι συμπεράσματα βγάζετε για το άτομο αυτό; Για την προσωπικότητα του, το χαρακτήρα του, τη ζωή του; Θα εκτιμήσω πάρα πολύ τις απαντήσεις σας κι ευχαριστώ εκ των προτέρων όσους απαντήσουν.

Εξ ανατολών

Προ ημερών πετάχτηκα σε κατάστημα μπαχαρικών να αγοράσω za'atar για να φτιάξω ma'noushe, τα οποία ήταν φανταστικά, κι αγόρασα και λίγο γκάραμ μασάλα, έτσι χωρίς σκοπό, χωρίς κάποια συνταγή να με καλεί, όπως εκείνα τα ma'noushe τα οποία ερωτεύτηκα με το που τα πρωτοείδα.

Πού χρησιμοποιήθηκε τελικά το γκάραμ μασάλα, ίσως αναρωτιέστε. Ίσως κι όχι- που είναι το πιθανότερο...! Λοιπόν χρησιμοποιήθηκε σε ινδική πατατόπιτα. Θα μου αναρωτηθείτε -πάλι! Αυτό το μπλογκ μόνο ερωτήματα προκαλεί-, τι την κάνει ινδική. Μα το...γκάραμ μασάλα! Και τόσο γευστική; Μα...το γκάραμ μασάλα!

Ινδική πατατόπιτα

Υλικά (για στρογγυλή πίτα διαμέτρου 25 εκ. Τον χάρακα! Τον χάρακα!)

500 γρ πατάτες
200 γρ γλυκοπατάτα
1 μεγάλο κρεμμύδι κομμένο σε λεπτές φετούλες
1/2 κουταλάκι του γλυκού κύμινο
2 σκελίδες σκόρδο ψιλοκομμένες
2 κουταλάκια μπούκουβο καυτερό
1 κουταλάκι φρέσκο τζίντζερ ψιλοτριμμένο
1 κουταλάκι γκάραμ μασάλα
1 κουταλάκι σπόρους κορίανδρου κοπανισμένους
φρέσκο κορίανδρο ή αποξηραμένο (1 κουτάλι σούπας)
ελαιόλαδο
αλάτι
χυμός 1/2 λεμονιού

Για το φύλλο
Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε φύλλο μπακλαβά, σφολιάτα ή απλό φύλλο λαδιού όπως το φτιάχνω εδώ

Ετοιμάζουμε την γέμιση. Καθαρίζουμε και κόβουμε τις πατάτες & γλυκοπατάτες σε χοντρές φέτες και μετά σε 4-6 κομμάτια ανάλογα με το μέγεθος τους.

Βράζουμε αλατισμένο νερό. Προσθέτουμε τις πατάτες και τις βράζουμε για 8 λεπτά. Στην ίδια κατσαρόλα και μετά το πέρας των 8 λεπτών προσθέτουμε την κομμένη γλυκοπατάτα και βράζουμε ια άλλα 5 λεπτά. Στραγγίζουμε καλά.

Σε ένα μεγάλο τηγάνι ζεσταίνουμε 3-4 κουταλιές ελαιόλαδο. Προσθέτουμε το μπούκοβο, κύμινο, σκόρδο και κρεμμύδι και σοτάρουμε μέχρι να μαλακώσει το τελευταίο. Προσθέτουμε το τζίντζερ, γκάραμ μασάλα, σπόρους κορίανδρου και κορίανδρο. Συνεχίζουμε για 2-3 λεπτά ακόμα και τέλος προσθέτουμε πατάτα, γλυκοπατάτα και το χυμό λεμονιού. Ανακατεύουμε και σβήνουμε το μάτι της κουζίνας.

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 160 βαθμούς.

Τώρα όσον αφορά το φύλλο, αν χρησιμοποιήσουμε σφολιάτα θα έχουμε δύο κομμάτια λίγο μεγαλύτερα από τη διάμετρο της ταρτιέρα ή του ταψιού που θα χρησιμοποιήσουμε.

Αν ανοίξουμε φύλλο, μπορούμε να ανοίξουμε δύο ή ένα πιο μεγάλο και να φτιάξουμε την πίτα ανοιχτή όπως φαίνεται στην φωτογραφία. Αν χρησιμοποιήσουμε φύλλο μπακλαβά μοιραστούμε τα στα δύο αλλά κάθε φύλλο να το λαδώνουμε καλά όταν το απλώνουμε.

Λοιπόν, στην ταρτιέρα απλώνουμε το κάτω φύλλο (ή φύλλα), απλώνουμε από πάνω την γέμιση κι από πάνω κλείνουμε ενώνοντας γύρω γύρω τα φύλλα. Όπως ήδη έγραψα μπορούμε να κάνουμε και ανοιχτή πίτα σε στυλ gallette. Λαδώνουμε καλά την επιφάνεια της πίτας.

 Ψήνουμε για 40-45 λεπτά μέχρι να αποκτήσει όμορφο καστανόχρυσο χρώμα. Τρώγεται ευχάριστα είτε ζεστή, είτε κρύα.

Λοιπόν, ήμουν αυτόπτης μάρτυρας σε ένα συμβάν που μου άφησε κάκιστες εντυπώσεις

Επίσης, δεν χορταίνω να μιλώ για τον απίστευτο 4ο κύκλο της σειράς "House of Cards". Όσοι τον έχετε δει, πείτε μου τη γνώμη σας. Όσοι δεν τον έχετε δει μην διαβάσετε ό,τι γράφω, καραδοκούν πολλά spoilers!

(Και ναι, καλά το καταλάβατε, πιο συχνά θα με βρίσκετε στο μπλογκ της διπλανής πόρτας!)

Τρίπτυχο αφιέρωμα στον τόμο μαγειρικής της Χρύσας Παραδείση. Μέρος 1ο: Ορεκτικό

Πριν δύο εβδομάδες περίπου -και συμπτωματικά στα γενέθλια μου!- από τις Εκδόσεις Τερζόπουλος  με ειδοποίησαν ότι θα μου έστελναν τον τόμο με την ανανεωμένη έκδοση του θρυλικού βιβλίου μαγειρικής της Χρύσας Παραδείση "Μαγειρική & Ζαχαροπλαστική". Με την ευκαιρία να ευχαριστήσω πάρα πολύ τους υπεύθυνους της εταιρίας για το δώρο αυτό!

Πιάνοντας τον τόμο στα χέρια μου λίγες μέρες μετά, εξεπλάγην ευχάριστα βλέποντας την καταπληκτική δουλειά που έχουν κάνει όσοι ανέλαβαν να δώσουν έναν αέρα ανανέωσης σ' αυτόν τον κλασικό τόμο μαγειρικής. Επίσης δεν ήταν μόνο οι συνταγές που είναι εκατοντάδες (πάνω από 700!) αλλά κι ένα μεγάλο κομμάτι προς το τέλος του βιβλίου, που ήταν εξίσου εντυπωσιακό με ένα μεγάλο αριθμό πληροφοριών για τα τρόφιμα αλλά και συμβουλές!  Και δεν είναι τυχαίο ότι βρίσκεται ανάμεσα στα υποψήφια βιβλία στην κατηγορία "Ευ ζην" για τα Βραβεία Βιβλίου Public - μπορείτε να ψηφίσετε μέχρι 22 Μαΐου: εδώ.

Το πλεονέκτημα με τέτοιους κλασικούς τόμους είναι ότι σχεδόν πάντα βρίσκεις τη συνταγή που ψάχνεις ή εκείνη που θα σου τραβήξει την προσοχή. Είχα αποφασίσει να ψάξω για συνταγές με κάποια συγκεκριμένα υλικά (ή συνδυασμούς υλικών) κι αμέσως -με το πρώτο ξεφύλλισμα- έπεσα πάνω σε συνταγές που μου τράβηξαν το ενδιαφέρον..και μου άνοιξαν την όρεξη!
Έτσι, ξεκινώντας από τη σημερινή ανάρτηση, θα παρουσιάσω αυτές τις τρεις συνταγές, ορεκτικό, κυρίως πιάτο, επιδόρπιο.

Ορεκτικό:

Ήταν μέρες που ένα ωραιότατο κουνουπίδι που είχα φέρει από τη λαϊκή περίμενε υπομονετικά να δει τι θα απογινόταν. Έχω ένα θέμα με τα κουνουπίδια. Τρελαίνομαι να τα αγοράζω- γιατί για κάποιον λόγο τα βρίσκω πανέμορφα...!- αλλά μετά δεν τρελαίνομαι στην ιδέα να τα μαγειρέψω. Η ίδια ιστορία, πάλι και πάλι, κάθε χειμώνα...
Ανοίγοντας το βιβλίο της Χρύσας Παραδείση, έπεσε το μάτι μου σε μια συνταγή που θα με έβγαζε επιτέλους από τη δύσκολη σχέση μου με εκείνο το...κουνουπίδι! Κροκέτες από κουνουπίδι λοιπόν, απίστευτα νόστιμες και λαχταριστές, ό,τι πρέπει για να γίνει ποθητό ένα ταπεινό μεν αλλά χαριτωμένο λαχανικό!

Κροκέτες από κουνουπίδι

(συνταγή από τον τόμο μαγειρικής της Χρύσας Παραδείση "Μαγειρική & Ζαχαροπλαστική", εκδ. Τερζόπουλος)

Για περίπου 15 κροκέτες

Υλικά

1 κουνουπίδι (περίπου 1 κιλό)
1 κουταλιά αλάτι
2 αυγά, χτυπημένα
2 κουταλιές αλεύρι
2 κουταλιές ψιλοκομμένο μαϊντανό
2 κουταλιές ψιλοκομμένο άνηθο
1/2 κουταλάκι πιπέρι
λάδι για τηγάνισμα


Αφαιρούμε το χοντρό κοτσάνι και τα φύλλα από το κουνουπίδι. Το αφήνουμε σε μπολ με αλατισμένο νερό για 1/2-1 ώρα. Το ξεπλένουμε και το στραγγίζουμε.
Γεμίζουμε μια μεγάλη κατσαρόλα κατά τα 3/4 με νερό. Προσθέτουμε αλάτι και την βάζουμε πάνω σε δυνατή φωτιά. Μόλις πάρει βράση, ρίχνουμε το κουνουπίδι και χαμηλώνουμε την ένταση της φωτιάς σε μέτρια προς δυνατή. Αφήνουμε να βράσει για 15-20 λεπτά. Το βγάζουμε από τη φωτιά και το αφήνουμε σε τρυπητό να στραγγίξει και να κρυώσει.
Χωρίζουμε το κουνουπίδι σε κλωναράκια και τα βάζουμε σε ένα μπολ. Τα λιώνουμε με πιρούνι. Προσθέτουμε τα αυγά, αλεύρι, μαϊντανό, άνηθο και πιπέρι. Ανακατεύουμε καλά για να σφίξει το μείγμα- πρέπει να στέκεται πάνω στο κουτάλι. Αν χρειαστεί προσθέτουμε λίγο αλεύρι ακόμα.
Πλάθουμε το μείγμα σε κροκέτες σε μέγεθος αυγού. Πιέζουμε ελαφρά να πλατύνουν.
Ζεσταίνουμε καλά αρκετό λάδι. Τηγανίζουμε τις κροκέτες καλά 2 λεπτά από κάθε πλευρά μέχρι να πάρουν χρυσοκόκκινο χρώμα. Τις αφήνουμε λίγο να στραγγίξουν σε χαρτί κουζίνας και τις σερβίρουμε ζεστές.



Στην επόμενη ανάρτηση θα έχουμε το κυρίως πιάτο- το οποίο περίμενα πώς και πώς να φτιάξω!

Εν τω μεταξύ, αν περάσετε από κάποιο βιβλιοπωλείο, ξεφυλλίστε τον τόμο. Άλλωστε, φαντάζομαι ότι όσοι έχετε το χούι της υποφαινόμενης, θα περνάτε αρκετή ώρα ξεφυλλίζοντας βιβλία μαγειρικής όταν  μπαίνετε σε βιβλιοπωλείο!

Σημείωση: Οι δύο πρώτες φωτογραφίες από τον τόμο είναι από τις εκδόσεις Τερζόπουλος.

Η τρίτη -με τις κροκέτες- είναι-προφανώς- της Crispy!!

To the pub!

Και ξαφνικά πεθύμησα τις εγγλέζικες παμπ. Και γι' αυτό φταίνε οι πολλές αγγλικές σειρές* που έχω δει φέτος τον χειμώνα, κυρίως αστυνομικές, όπου οι αστυνομικοί και ντετέκτιβ εκτός από το να μπαινοβγαίνουν στα αστυνομικά τμήματα και τα crime scenes, έχουν τη συνήθεια να συχνάζουν σε παμπ, σιγοπίνοντας ale και να συλλογίζονται πώς θα φτάσουν στη λύση του μυστηρίου. Λατρεύω την ατμόσφαιρα των εγγλέζικων παμπ, είναι ο ορισμός του coziness. Όσες φορές έχω βρεθεί στο Λονδινο (ή σε άλλη πόλη της Αγγλίας) έχω επιδοθεί σε επίμονη παμπότσαρκα (ο καθένας με τα βίτσια του, άλλος πάει για κουλτούρα, άλλος για ψώνια, και πολλοί λίγοι τη βρίσκουμε με τις παμπ). Εδώ στην Αθήνα βολεύομαι στο James Joyce Irish Pub , δεν είναι κι άσχημα. Αλλά, εδώ που τα λέμε, είναι άλλο πράγμα να ακούς τη βαριά cockney προφορά δίπλα σου, την ώρα που απολαμβάνεις μια beef and ale pie με μια κλασική κόκκινη ale, κι έξω η πόλη να τυλίγεται στο γνωστό gloomy ομιχλώδες σκηνικό που παραδόξως την κάνει τόσο δημοφιλή (αχ, καλέ Crispy, πώς κάνεις έτσι για το βροχερό Λονδίνο και μια χλιαρή ale, εμείς έχουμε τον ήλιο -που δεν θα μας πάρουν ποτέ, κατά δήλωση πρωθυπουργού-...εχμ, και το τσίπουρο).

Είπα beef and ale pie και προ ημερών πάνω σε μια έκρηξη νοσταλγίας και λαχτάρας, την έφτιαξα, ελαφρώς ελληνοποιημένη κι αντί για κόκκινη ale μπύρα προτίμησα μαύρη Guinness, αλλά ούτως ή άλλως ήταν έξοχη, τρομερά νόστιμη και πληθωρική κι η γεύση της με έστειλε νοερά κάπου κοντά στις όχθες του "dirty old river". Κι αυτός ήταν ο σκοπός της άλλωστε.

Beef & Guinness pie (Κρεατόπιτα με μπύρα Guinness)

Για 4 πίτες (διαμέτρου 15 εκ)

Υλικά για το φύλλο
 (Σημείωση: Αν δεν θέλετε να φτιάξετε δική σας ζύμη τότε χρησιμοποιείστε έτοιμη σφολιάτα. Η ζύμη που προτείνω είναι μια εύκολη λαδιού κι όχι βουτύρου, όπως έχουν οι κανονικές pie)

400 γρ αλεύρι για όλες τις χρήσεις (θα χρειαστούμε λίγο ακόμα στο άνοιγμα των φύλλων)
160 ml πολύ κρύο νερό
6 κουταλιές ελαιόλαδο
1/4 κουταλάκι τσαγιού αλάτι.

Αναμειγνύουμε όλα τα υλικά σε ένα μπολ και ζυμώνουμε μέχρι να πάρουμε μια ζύμη ομοιογενή- δεν θα πάρει πολύ, δένει αμέσως. Την τυλίγουμε σε μεμβράνη και την βάζουμε στο ψυγείο.

Υλικά για τη γέμιση

550-600 γρ μοσχαράκι (ή βοδινό κρέας)
(Σημείωση: Προτιμήστε μαλακό μέρος, εγώ πήρα ποντίκι και δούλεψε εξαιρετικά. Ως προς την ποσότητα το κρέας που χρησιμοποίησα ζύγιζε 560 γρ.)
1 κουτί μπύρα Guinness (αντιστοιχεί σε 440 ml)
1 κρεμμύδι λευκό ψιλοκομμένο
1 σκελίδα σκόρδο ψιλοκομμένη
2 φύλλα δάφνη
1 κύβο ζωμό βοδινού (καλύτερα bio μιας κι έχουν λιγότερο αλάτι)
1 κλωναράκι θυμάρι
150 γρ μανιτάρια λευκά κομμένα σε λεπτές φέτες
3 κουταλιές αλεύρι
αλάτι
πιπέρι
ελαιόλαδο
1 αυγό


Κόβουμε το κρέας σε πάρα πολύ μικρά κομμάτια. Ανακατώνουμε το αλεύρι με λίγο αλάτι και πιπέρι κι αλευρώνουμε το κρέας. Τινάζουμε τα κομμάτια για να φύγει το παραπανίσιο αλεύρι. Σε ένα μεγάλο τηγάνι ζεσταίνουμε λίγο ελαιόλαδο. Σε αυτό σοτάρουμε τα κομμάτια κρέας καλά μέχρι να ροδίσουν. Ίσως χρειαστεί να ολοκληρώσουμε την όλη διαδικασία σε δύο τηγανίσματα. Βγάζουμε το κρέας, προσθέτουμε λίγο ελαιόλαδο αν χρειάζεται, και σοτάρουμε σε αυτό κρεμμύδι και σκόρδο για 2-3 λεπτά περίπου. Επαναφέρουμε το κρέας στο τηγάνι, προσθέτουμε την μπύρα, τη δάφνη, θυμάρι, κύβο κι ανακατώνουμε ενώ συγχρόνως ξύνουμε τον πάτο του τηγανιού. Χαμηλώνουμε την φωτιά κι αφήνουμε για λίγη ώρα το τηγάνι ξεσκέπαστο. Στα δέκα λεπτά περίπου προσθέτουμε τα μανιτάρια, σκεπάζουμε κι αφήνουμε να σιγομαγειρευετεί για μία ώρα τουλάχιστον. Στο τέλος η σάλτσα θα είναι πάρα πολύ πηχτή και το κρέας πολύ μαλακό. Αφαιρούμε τα φύλλα δάφνης και το κλωναράκι θυμαριού.

Παίρνουμε τέσσερα μικρά ταψάκια των 15 εκ. διάμετρο (με ύψος περίπου 2 εκ) και αλείφουμε όλο το εσωτερικό τους με ελαιόλαδο.
(Σημείωση: Εννοείται ότι μπορείτε να χρησιμοποιήσετε ταψάκια πιο μικρά και πιο ψηλά)
Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς.

Βγάζουμε τη ζύμη από το ψυγείο και την κόβουμε σε τέσσερα ίσα κομμάτια. Κάθε κομμάτι το κόβουμε στα δύο. Με τον πλάστη ανοίγουμε κάθε κομμάτι σε ένα στρογγυλό φύλλο (καλά, δεν χρειάζεται να πάρετε χάρακα και διαβήτη και μην ανησυχείτε αν στο τέλος τα φύλλα που έχετε ανοίξει μοιάζουν με εκείνα τα ρολόγια του Νταλί, στο στρώσιμο στο ταψί όλα διορθώνονται!). Κατά τη διάρκεια του ανοίγματος των φύλλων, ρίχνουμε λίγο αλεύρι στον πάγκο εργασίας, μην τυχόν κολλήσει η ζύμη.

Απλώνουμε από ένα φύλλο σε κάθε ταψάκι έτσι ώστε να καλύπτει και τις πλευρές γύρω γύρω και γεμίζουμε με τη γέμιση. Από πάνω τοποθετούμε τα εναπομείναντα φύλλα και κλείνουμε γύρω γύρω πιέζοντας με τα δάχτυλα τα δύο φύλλα. Κάνουμε μια μικρή τρυπούλα στη μέση του πάνω φύλλου κάθε πίτας. Χτυπάμε καλά το αυγό και με ένα πινέλο περνάμε την επιφάνεια των πιτών σχολαστικά. Ψήνουμε για 20 λεπτά ή όσο χρειάζεται για να πάρουμε όμορφο χρώμα.

Σερβίρονται με κόκκινη ale, μαύρη ιρλανδέζικη μπύρα ή ένα καλό κόκκινο κρασί!

Cheers!

*Για σειρές ...κι άλλα, η υποφαινόμενη γράφει: εδώ