Αντζούγια η αγαπημένη!

Πριν λίγες μέρες μου έστειλαν μια συνταγή στο inbox του facebook, η οποία συνταγή περιείχε αντζούγια κι ο αποστολέας μου ζητούσε να προτείνω κάποιο άλλο υλικό στη θέση αυτής. Της αντζούγιας. Της οποίας αντζούγιας η υποφαινόμενη είναι φανατική οπαδός. Μια aficiοnado θα λέγαμε. Το αίτημα του αποστολέα της συνταγής λύθηκε σχετικά εύκολα αλλά η υποφαινόμενη έμεινε να σκέφτεται γιατί οι Έλληνες δεν αγαπούν την αντζούγια. Αν φτιάχναμε ποτέ ''Σύλλογο φίλων της αντζούγιας'' θα ήμασταν 4 άτομα το πολύ: ο πρόεδρος του συλλόγου, ο αντιπρόεδρος, ο γραμματέας κι ο...ταμίας. Επίσης θυμήθηκε έναν τρικούβερτο καυγά που είχε ρίξει με αγαπημένη φίλη, πολύ γκουρμέ και καταπληκτική μαγείρισσα η οποία μισούσε την ταπεινή αντζούγια. Δεν άντεχε ούτε τη λέξη...''αντζούγια''...!
Δεν ξέρω γιατί την λατρεύω, δεν μπορώ να εξηγήσω την αδυναμία που έχω από μικρή στο ταπεινό αυτό παστό ψαράκι. Θυμάμαι χαρακτηριστικά όταν- στη μακρινή Αυστραλία- ο μπαμπάς μας πήγαινε στο Pizza Hut, πάντα παράγγελνα την πίτσα με αντζούγιες - ίσως γιατί ήξερα ότι κανείς δεν θα την πλησίαζε! Όταν βρίσκομαι στην Ιταλία πάντα ψάχνω στον κατάλογο των εστιατορίων για πιάτα με αντζούγια. Ευτυχώς εκεί υπάρχουν πολλά τέτοια πιάτα!
Είχα καιρό να φάω αντζούγια. Κι εκείνη η συνταγή που ήρθε στο inbox με έκανε να αναστενάξω βαθιά και να συνειδητοποιήσω πόσο την είχα πεθυμήσει. Αυτές τις μέρες που βρέθηκα ''home alone'' κι είχαμε άρση της απαγόρευσης χρήσης της αντζούγιας, έτρεξα κι αγόρασα ένα βάζο φιλεταρισμένης αντζούγιας  κι έφτιαξα μια pesto που υπεραγαπώ, από ένα βιβλίο που επίσης υπεραγαπώ, τις ''Συνταγές κι αναμνήσεις'' της υπέροχης στον υπέρτατο βαθμό Σοφία Λόρεν.
Η σάλτσα αυτή είναι δικής της έμπνευσης, είναι πολύ ιδιαίτερη, τσαχπίνικη και σπιρτόζικη, θελκτική αλλά ''δύσκολη'' (όχι στην προετοιμασία αλλά στον ουρανίσκο), εντυπωσιακή αλλά και φίνα.

Spaghetti με pesto alla Sophia Loren 

Υλικά για 4 άτομα

1 πακέτο σπαγκέτι
2 φλιτζάνια φρεσκότατο μαϊντανό
2 σκελίδες σκόρδο
2 κουταλιές της σούπας κουκουνάρι
2 κουταλιές της σούπας κάππαρη (αν είναι πολύ αλμυρή ξαρμυρίστε την)
4 φιλέτα αντζούγιας (αν είναι παστή ξαρμυρίστε την)
1 μικρό λευκό κρεμμύδι πολύ ψιλοκομμένο
2/3 φλιτζάνι ελιές Καλαμών (χωρίς το κουκούτσι εννοείται!)
πιπέρι μαύρο φρεσκοτριμμένο (προαιρετικά)
ελαιόλαδο

Βάζετε σε μια κατσαρόλα νερό με αλάτι να βράσει. Μόλις βράσει ρίχνετε τα ζυμαρικά.
Εν τω μεταξύ χτυπάτε όλα τα υλικά χωρίς λάδι σε μπλέντερ (ή αν έχετε διάθεση χρησιμοποιείστε γουδί που είναι το πιο σωστό) . Ρίχνετε σιγά σιγά το λάδι, περίπου 1/4 φλιτζάνι, και συνεχίζετε για λίγο το χτύπημα.
Μόλις βράσουν τα ζυμαρικά al dente τα στραγγίζετε. Βάζετε την ίδια κατσαρόλα στο μάτι να στεγνώσει και ρίχνετε 5-6 κουταλιές λάδι. Το καίτε καλά, ρίχνετε τα ζυμαρικά, ανακατώνετε ζωηρά. Ανακατεύετε με την σάλτσα pesto και σερβίρετε αμέσως.

Το συγκεκριμένο πιάτο συνοδεύεται εξαιρετικά καλά με λευκά κρασιά από Ασύρτικο ή Μαλαγουζιά ή κρασιά που συνδυάζουν τις δύο ποικιλίες!

Εννοείται ότι όποιο υλικό μας αρέσει περισσότερο το ενισχύουμε σε ποσότητα. Μαντέψτε ποιο υλικό ενισχύει η υποφαινόμενη!
Κι όχι! Δεν μπορείτε να αφαιρέσετε την αντζούγια!

***

Σημειώσεις:

Τις προηγούμενες μέρες υπήρξε κάποιο πρόβλημα με ορισμένα σχόλια τα οποία εμφάνισε ο blogger  μετά από αρκετές μέρες. Ζητώ συγγνώμη για κάποιες αργοπορημένες απαντήσεις στους αποστολείς αυτών των σχολίων.

Όσοι έχετε facebook έχετε υπόψη ότι κάνουμε μια ''φωτογραφική'' επανάληψη σε αγαπημένες συνταγές φέτος το καλοκαίρι : εδώ

Τέλος όσοι αμφισβητείτε τις δυνατότητες της αντζούγιας, διαβάστε εδώ τι πιστεύουν οι σεφ γι' αυτήν!

Say what?

Πριν λίγες μέρες είχαμε αναρτήσει τη συνταγή μιας πίτσας της οποίας τα κύρια συστατικά ήταν κολοκυθάκι κομμένο σε πολύ μικρά κυβάκια και σοταρισμένο με φρέσκο κρεμμυδάκι, σάλτσα pesto και ντομάτα. Παραδόξως η συγκεκριμένη συνταγή είχε αρκετό feedback. Φίλος μου είπε ότι την έφτιαξε για Γάλλους φίλους του που ενθουσιάστηκαν, παρ' όλο που είχαν την εντύπωση ότι έτρωγαν μια ....tarte aux légumes (τάρτα λαχανικών!)- μικρό το κακό.
Μετά από λίγες μέρες, μιλώντας με τον little bro στο τηλέφωνο, με ρώτησε απορημένος ''Μα υπάρχουν πίτσες χωρίς κρέας;''. Ευτυχώς που μιλούσαμε μέσω τηλεφώνου γιατί το ξέσπασμα μου ήταν έντονο κι... ηχηρό. Κοινώς ούρλιαζα ''Πώς τολμάς και κάνεις μια τέτοια ερώτηση, μπλα μπλα μπλα!'' Μου ζήτησε να ηρεμήσω και μου εξήγησε ότι ξέρει ότι υπάρχουν πίτσες άνευ κρέατος αλλά αυτές τις τρως στην Ιταλία,λέει, στην Ελλάδα όχι. Δεύτερο ξέσπασμα. Απότομο κλείσιμο του τηλεφώνου (σαν κάτι να ακούστηκε ''μα δεν υποφέρεσαι''). Η υποφαινόμενη συνέχισε το μάταιο ξέσπασμα της σε βουβή γραμμή...
Κοιτούσα το ακουστικό και σκεφτόμουν θυμωμένα τα διάφορα στερεότυπα που έχει ο Έλληνας. Ένα από αυτά είναι πώς την θέλει την πίτσα του. Την θέλει ''σπέσιαλ'' (κάθε πιτσαρία που σέβεται τον εαυτό της έχει στον κατάλογο μια πίτσα ''σπέσιαλ''). Η πίτσα ''σπέσιαλ'' μεταφράζεται σε μια ζύμη παχιά παχιά πάνω στην οποία έχουν ρίξει μια ακαθόριστης προέλευσης σάλτσα ντομάτας, τόνους από ''τυριά που λιώνουν'' καμιά ψιλοκομμένη πιπεριά για ξεκάρφωμα, και το τελικό touch επιτυγχάνεται με μπέικον, λουκάνικο ΚΑΙ ζαμπόν!!! Αυτή είναι η εικόνα που έχει ο Έλληνας όταν ακούει τη λέξη πίτσα. Μετά από όλα αυτά...Ι rest my case.

Αλλά πριν από όλα αυτά να πω ότι σήμερα δεν έχουμε πίτσα. Έχουμε κάτι ελαφρύ, μια πολύ γευστική σαλάτα, που γίνεται εύκολα και που ναι μεν έχει το αγαπημένο κολοκυθάκι αλλά -μείνετε ήσυχοι αγαπητοί carnivori- έχει και κρέας.

Σαλάτα με κολοκυθάκι και κοτόπουλο 

Υλικά για 4 άτομα

4 μικρά ολόφρεσκα κολοκυθάκια
2 φιλέτα από στήθος κοτόπουλου
2/3 φλιτζάνι παρμεζάνα κομμένη σε φύλλα
4 κουταλιές σούπας ελαιόλαδο
1 κουταλιά σούπας καλο βαλσαμικό ξίδι
1 κουταλιά γλυκού μουστάρδα εξαιρετικής ποιότητας
αλάτι
φρεσκοτριμμένο πιπέρι.

Πλένετε και στεγνώνετε τα κολοκυθάκια. Κόβετε το πάνω και κάτω μέρος και μετά τα κόβετε julienne -λεπτές λωρίδες.
Κόβετε το κρέας σε λεπτές φετούλες. Σε ένα αντικολλητικό τηγάνι και σε πολύ λίγο λάδι σοτάρετε το κρέας για μερικά λεπτά. Όταν αρχίσει να παίρνει χρώμα περιμένετε λίγο και μετά ρίχνετε τα κολοκυθάκια, τα οποία θα σοταριστούν ίσαμε ένα λεπτό- τα θέλουμε να παραμείνουν τραγανά. Αλατίζετε ελαφρώς. Ετοιμάζετε την βινεγκρέτ χτυπώντας το ελαιόλαδο με το ξίδι και τη μουστάρδα. Απλώνετε το κοτόπουλο με τα κολοκυθάκια σε μια πιατέλα, ρίχνετε από πάνω την παρμεζάνα, την βινεγκρέτ και τέλος άφθονο φρεσκοτριμμένο πιπέρι.

Είναι ένα πιάτο ιδανικο για βράδυ καλοκαιριού, όταν θέλετε να φάτε κάτι ελαφρύ και το κρασί είναι λευκό...και τραγανό!

Σκόρπιες σημειώσεις (#11)

Σήμερα θα ασχοληθούμε με μπύρες. Συγκεκριμένα θα ασχοληθούμε με μπύρες ελληνικής παραγωγής, που πια δεν είναι λίγες, μιας και σχεδόν κάθε νομός έχει τη μικροζυθοποιϊα του! Ένα φαινόμενο -μια μόδα;- που προσωπικά βρίσκω πολύ ευχάριστο κι εποικοδομητικό, άλλωστε στον Έλληνα πάντα άρεσε η μπύρα, απορώ μάλιστα γιατί άργησε τόσο πολύ η εμφάνιση τοπικών παραγωγών. Υπήρχαν κάποιες που είχαν εμφανιστεί εδώ και λίγα χρόνια, όμως θες η κρίση, θες η μανία του Έλληνα να αντιγράφει καλές προσπάθειες, ήρθε στο τέλος ο καιρός που δεν προλαβαίνουμε πια τις νέες ετικέτες! Είπα ''ετικέτες'' κι έτσι έρχομαι στο κυρίως θέμα της ανάρτησης. Διότι όπως κι αν το κάνουμε δεν θεωρούμαι ειδική στην μπυρογνωσία (υπάρχουν ανάλογα blog που κάνουν εξαιρετική δουλειά) εν τούτοις θα ήθελα να πω -να γράψω μάλλον- τη γνώμη μου για τις ετικέτες των ελληνικών μπυρών:

Γενικά το φαινόμενο ''ετικέτα'' σε ελληνικά προϊόντα δημιουργεί ποικίλες εντυπώσεις. Παλιότερα οι ετικέτες (ιδιαίτερα προϊόντων που ήθελαν να τονίσουν την ελληνικότητα τους) περιείχαν οτιδήποτε θεωρούνταν ''ελληνικότατο'': Κίονες, αρχαιοελληνικές προτομές θεών, εκκλησούλες με σήμαντρα, γαϊδουράκια, βουκολικά τοπία, γιαγιάδες με τσεμπέρια και...φυσικά όλα αυτά πλαισιώνονταν  από μαιάνδρους. Τα χρώματα που κυριαρχούσαν ήταν -αναπόφευκτα- το γαλάζιο και το λευκό. Με τα χρόνια, αρκετές εταιρίες προσπάθησαν να ξεπεράσουν την συγκεκριμένη αισθητική άποψη , άλλες κόλλησαν κι είναι ακόμα κολλημένες και επιμένουν ελληνικά. Κοιτούσα τις ετικέτες 4 ελληνικών μπυρών που βρέθηκαν ταυτόχρονα στο ψυγείο μου κι είπα να τις ''αναλύσω''. Τις φωτογράφισα ως άλλες διαγωνιζόμενες σε καλλιστεία

και τα συμπεράσματα είναι τα εξής:
Ξεκινάμε από την καλύτερη ετικέτα για να οδηγηθούμε σιγά σιγά στη χειρότερη.

1. Η μπύρα ΝΗΣΟΣ παίρνει άνετα τον τίτλο της μπύρας με την πιο κομψή ετικέτα. Όμορφα απλή, με σωστά χρώματα, ενώ αποφεύγονται τα κλισέ. Λίγα λόγια είναι γραμμένα επάνω, μόνο ό,τι χρειάζεται να γνωρίζει ο καταναλωτής.

2. Η μπύρα ΝΕΔΑ κρατά σχετικά χαμηλούς τους τόνους στην ντεκορασιόν της ετικέτας της. Η μόνη αντίδραση που έχω όταν την βλέπω είναι να θυμάμαι τον ...Αστερίξ! Ποιος ξέρει γιατί....;

3. Στη μπύρα VOLKAN δεν μου κάθεται καλά το όνομα. Μου κάνει κάτι σε απεχθή βαρόνο. Επίσης εκείνο το ενεργό ηφαίστειο που εικονίζεται στην ετικέτα με την κόκκινη σκόνη-λάβα να πετάγεται έξω από την ετικέτα (!) έχει κάτι το δυσοίωνο!

4. Το βραβείο της χειρότερης ετικέτας δίδεται δικαιωματικά στην μπύρα BLUE MAK. Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψει κανείς το τι γίνεται πάνω σε αυτήν. Από το ίδιο το όνομα της (χαϊδευτικό για... Γαλάζιος Μακεδόνας;) ως το κιονόκρανο πάνω στο οποίο είναι χαραγμένη η λέξη ''μπύρα'', κι από τον Αλεξάντερ δε Γκρέιτ που φιγουράρει στη μέση πλαισιωμένος από μαιάνδρους βεβαίως βεβαίως, ως την κρυμμένη μες τον κίονα ελληνική σημαία.

Για να μην είμαι άδικη, όλες οι μπύρες που εικονίζονται είναι καλές έως πολύ καλές και δεν έχουν να ζηλέψουν σε τίποτα από γνωστές εισαγόμενες. Μάλιστα φίλος από το κατάστημα του οποίου προμηθεύτηκα την Blue Mak, μου είπε ότι η συγκεκριμένη μπύρα έχει φανατικούς οπαδούς αρκετοί από τους οποίους είναι ξένοι -κι οι οποίοι ποσώς ενδιαφέρονται για την αισθητική της ετικέτας της!!
Οι Άγγλοι έχουν μια παροιμία που λέει να μην κρίνεις ποτέ ένα βιβλίο από το εξώφυλλο του. Αντίστοιχα θα μπορούσαμε να πούμε ότι ποτέ δεν πρέπει να κρίνουμε μια μπύρα -και δη ελληνική- από την ετικέτα της!

***

Λοιπόν, και στις σημερινές μας ''σκόρπιες σημειώσεις'' έχουμε θέμα για κρασί. Όμως δεν θα παρουσιάσουμε ένα συγκεκριμένο κρασί όπως κάναμε τις προηγούμενες φορές, αν κι έχουμε πιει αρκετά εντυπωσιακά κρασιά το τελευταίο διάστημα. Αντί αυτού θα δημοσιεύσουμε έναν ενδιαφέροντα και καλοφτιαγμένο ταμπλό που θα σας βοηθήσει να συνδυάσετε σωστά κρασί και τυρί. Το βρήκαμε στο facebook,  μας άρεσε, το βρήκαμε χρήσιμο και το μοιραζόμαστε μαζί σας:

***

Πριν τελειώσω, θα απαντήσω σε μια ερώτηση που μου ήρθε μέσω του καλού μου ρουφιάνου blogger statistics : ''Πώς τρώγεται η ωμή μελιτζάνα'' ήταν η αναπάντεχη ερώτηση. Απάντηση: Δεν. Τρώγεται. Ωμή. Εκτός κι αν την βρίσκεις (ο καθείς με τα βίτσια του) τρώγοντας θεόπικρα λαχανικά ή είσαι εθισμένος/η στην σολανίνη. Είτε το ένα ισχύει, είτε το άλλο, σου εύχομαι καλή τύχη!

***

Α, ναι! Μην το ξεχάσω! Όσοι ενδιαφέρεστε για αστυνομικά μυθιστορήματα, εδώ θα διαβάσετε τον δικό μου κατάλογο για το φετινό καλοκαίρι. Όσοι πιστοί του είδους, περιμένω τις απόψεις σας.

Αδυναμίες

Στο κάτω αριστερό μέρος της αρχικής σελίδας του fnl-guide υπάρχει συνήθως η ερώτηση της εβδομάδας. Μια από τις προηγούμενες ερωτήσεις ήταν ''Ποιο είναι το αγαπημένο σας καλοκαιρινό φαγητό''. Η δική μου επιλογή δεν υπήρχε στις προτεινόμενες κι έτσι έπρεπε να διαλέξω την απάντηση ''άλλο''. Η δική μου επιλογή δεν είναι άλλη από τον ταπεινό κι απλό καγιανά! Ή ντομάτες με αυγά! Τόσο απλά! Φαγητό κατά την άποψη μου καθαρά καλοκαιρινό γιατί θέλει ντομάτες ζουμερές, γλυκές, κατακόκκινες, ερωτευμένες με τον ήλιο. Και θέλει κι αυγά. Κι είναι πασίγνωστη η αδυναμία τούτου του blog στα αυγά.
Είχα γράψει προ καιρού ότι από ένα ψυγείο δεν πρέπει να λείπουν ποτέ τα αυγά. Πριν λίγες μέρες σε κουβέντα που είχα με τον little bro (παρεμπιπτόντως, περαστικά μικρέ!), του σύστησα να μην λείπει ποτέ από την κουζίνα του.... πάπρικα. Ε ναι λοιπόν, η νέα μεγάλη αδυναμία τούτου του blog είναι η πάπρικα και συγκεκριμένα η γλυκιά και καπνιστή πάπρικα -είναι απίστευτη! Οπότε μέχρι στιγμής, σε τούτη την ανάρτηση μετράμε δύο αδυναμίες: Αυγά και πάπρικα.
Και επιπλέον, κάθε καλοκαίρι μας πιάνει μια τρέλα με έτερη αδυναμία: Πιπεριές!
Συνεχίζουμε να μετράμε: Αυγά, πάπρικα, πιπεριές.
Ψάχνοντας για παραλλαγές του καγιανά έφτασα μέχρι τα παράλια της Νότιας κι  Ανατολικής Μεσογείου κι εκεί ανακάλυψα ένα πιάτο με ντομάτες, αυγά, πιπεριές και -ω ναι!- πάπρικα που ακούει στο χαριτωμένο όνομα ....shakshuka. Οποία χαρά. Τούτο το πιάτο τα είχε όλα! Στην κυριολεξία!
Αγαπητοί αναγνώστες, ο καγιανάς μεταμορφώθηκε, ομόρφυνε, κι άλλαξε όνομα. Και το όνομα αυτού είναι πλέον...

Shakshuka

(Αυγά με ντομάτες, πιπεριές και πάπρικα)

Υλικά (για 4 άτομα)

4 μεγάλες ώριμες κατακόκκινες ντομάτες τις οποίες θα έχετε τρίψει στον τρίφτη
1 μέτριο κρεμμύδι ψιλοκομμένο
1 σκελίδα σκόρδο κομμένη στη μέση
2 πιπεριές πράσινες μέτριου μεγέθους κομμένες σε λεπτές φέτες
2 κόκκινες πιπεριές Φλωρίνης κομμένες σε λεπτές φέτες
1 κουτάλι πάπρικα
1 κουταλάκι μπούκοβο
4 μεγάλα ολόφρεσκα αυγά
ελαιόλαδο
αλάτι
πιπέρι

Σε ένα τηγάνι που μπαίνει και στο φούρνο ζεσταίνετε λίγο λάδι. Σε αυτό σοτάρετε το κρεμμύδι, το σκόρδο και το μπούκοβο. Προσθέτετε τις πιπεριές και σοτάρετε για λίγο ακόμη. Προσθέτετε την πάπρικα.
Προθερμαίνετε τον φούρνο στους 160 βαθμούς. Ρίχνετε την ντομάτα στο τηγάνι, αλατοπιπερώνετε κι αφήνετε το φαγητό να σιγοβράσει μέχρι να πιει σχεδόν όλα τα υγρά του -περίπου 20 λεπτά.
Προσθέτετε τα αυγά ολόκληρα στη σάλτσα και βάζετε το τηγάνι στο φούρνο για λίγα λεπτά -περίπου μέχρι 10 λεπτά- να ψηθούν τα αυγά.

Το φαγητό σερβίρεται με μπύρα ή ροζέ κρασί. Και μπόλικο ψωμί!

***

Η shakshuka είναι ένα πιάτο που τιμούν ιδιαίτερα στη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Λογικό είναι να υπάρχουν πολλές παραλλαγές του συγκεκριμένου φαγητού μία από τις οποίες παρουσιάσαμε σήμερα.

Α ναι, ήρθε το καλοκαίρι!

Ημερολογιακά, θερινο-ισημεριακά (;) και θερμοκρασιακά είναι εδώ! Το πήραμε χαμπάρι χθες όταν τρέχαμε από εδώ κι εκεί για δουλειές και είδαμε ελάχιστο κόσμο στους δρόμους. Αναρωτηθήκαμε πού χάθηκε ο κόσμος - τόσο πολύ ταράχτηκε που η τρικομματική έγινε δικομματική;  Αλλά όχι,είναι το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος, η αργία που δίνει το έναυσμα για καλοκαιρινές αποδράσεις (να με συγχωράτε αλλά πιο αλλοπρόσαλλη αργία δεν υπάρχει, ούτε ξέρεις ποιος αργεί και ποιος όχι).
Ε λοιπόν, ναι! Το καλοκαίρι είναι εδώ και τούτο το ταπεινών προθέσεων blog θα τηρήσει την παράδοση και θα ασχοληθεί εκτενώς με τα αγαπημένα του καλοκαιρινά λαχανικά, αρχής γενομένης από το ταπεινό (πολλή ταπεινότης έχει πέσει εδώ γύρω...) κολοκυθάκι. Το οποίο έχουμε τιμήσει δεόντως ουκ ολίγες φορές, σε: πίτα, σε risotto αλλά κυρίως με ζυμαρικά : 1, 2, 3. Και καλό είναι να μην ξεχάσουμε εκείνα τα υπέροχα τραγανά τηγανητά κολοκυθάκια! Όπως έντρομοι διαπιστώνετε, το blog τούτο λατρεύει το κολοκυθάκι, τόσο πολύ που λέτε, που φέτος αποφάσισε να το βάλει πάνω σε πίτσα! Και τι πίτσα! Μια χαρωπών-στην κυριολεξία!-  γεύσεων πίτσα, ό,τι καλύτερο για να υποδεχτούμε την πιο καυτή εποχή του χρόνου. Πάμε να δούμε πώς:

Πίτσα με κολοκυθάκι, ντομάτα και σάλτσα pesto genovese

Η πίτσα θέλει καλή, δουλεμένη στο χέρι ζύμη την οποία ανοίγουμε πάντα σε λεπτό φύλλο! Και η ζύμη της πίτσας δεν χρειάζεται παρά αυτά τα υλικά:

Βασική συνταγή για τη ζύμη της πίτσας:
1/2 κιλό αλεύρι
300 ml χλιαρό νερό (ούτε κρύο , ούτε πολύ ζεστό αλλιώς ΔΕΝ θα ενεργοποιηθεί η μαγιά)
25 γρ φρέσκια μαγιά
1/2 κουταλάκι του γλυκού αλάτι
2 κουταλιές της σούπας ελαιόλαδο

Και:

Διαλύετε την μαγιά στο νερό. Την αφήνετε λίγα λεπτά. Σε μια λεκάνη ρίχνετε το αλεύρι και το αλάτι και δημιουργείτε ένα κενό στη μέση. Σε αυτό ρίχνετε τη μαγιά και το λάδι. Αρχίζετε να ζυμώνετε ζωηρά μέχρι να ομογενοποιηθεί η ζύμη και να μην κολλά στα χέρια. Ίσως χρειαστεί περισσότερο αλεύρι οπότε καλό είναι να το έχετε δίπλα σας. Σκεπάζετε τη λεκάνη και την αφήνετε σε ζεστό μέρος τουλάχιστον για 2 ώρες. Όσο περισσότερο μένει η ζύμη τόσο το καλύτερο.
Όταν είναι έτοιμη, θα προθερμάνετε πάρα πολύ καλά τον φούρνο τουλάχιστον μισή ώρα πριν και στην μάξιμουμ θερμοκρασία. Παίρνετε τη ζύμη, την δουλεύετε για λίγο και την ανοίγετε σε ένα λεπτό φύλλο. Την τοποθετείτε σε καλά λαδωμένο ταψί.

Εν τω μεταξύ (μέχρι να φουσκώσει η ζύμη) ετοιμάζετε την σάλτσα pesto όπως την έχουμε δώσει: εδώ (δεν χρειάζεστε παρά 3-4 κουταλιές, την υπόλοιπη την τρώτε σε σπαγγετάδα!)

Επιπλέον θα χρειαστείτε:

2 μικρά, ολόφρεσκα, τρυφερά κολοκυθάκια τα οποία θα κόψετε σε πολύ μικρά κυβάκια (δείτε εικόνα)
2-3 φρέσκα κρεμμυδάκια κομμένα σε ροδέλες
1 μικρή προς μέτρια ολοκόκκινη ντομάτα κομμένη σε λεπτές φετούλες.
1 μοτσαρέλα κομμένη σε φετούλες
λίγο ελαιόλαδο
πιπέρι

Σε ένα τηγάνι και σε μέτρια φωτιά σοτάρετε για 3-4 λεπτά το κολοκυθάκι με το φρέσκο κρεμμυδάκι.

Αφού απλώσετε τη ζύμη στο ταψί, απλώνετε από πάνω τη σάλτσα pesto, από πάνω τα σοταρισμένα κολοκυθάκια,, τις ντομάτες, και τέλος την μοτσαρέλα. Ραντίζετε με λίγο λάδι, πιπερώνετε και ψήνετε σε πάρα πολύ ζεστό φούρνο για 10 λεπτά περίπου.

***

Με τη Φωτεινή γνωριζόμαστε μέσω των blog μας από την αρχή σχεδόν της καριέρας μας ως bloggers, πίσω στα ένδοξα έτη 2008-2009!  Προ καιρού μου ζήτησε να γράψω ένα guest post πάνω στα βιβλία μαγειρικής για το πολύ όμορφο κι υψηλής αισθητικής blog της. Το κείμενο δημοσιεύτηκε πριν λίγες μέρες και σ'αυτό προσπαθώ να εξηγήσω γιατί τα βιβλία μαγειρικής ασκούν τόση γοητεία και παραμένουν ευπώλητα παρά την υπερ-πληθώρα συνταγών μέσω ίντερνετ. Διαβάστε το....αλλιώς θα επιταχθείτε!!!!! :-)