Bon Appetit!

(cook-cinema No.4)

''Julie & Julia''  

 Σήμερα θα μιλήσουμε για την ταινία  ''Julie & Julia''   την οποία σκηνοθέτησε η γνωστή Αμερικανίδα σκηνοθέτης Nora Ephron 

Όπως ίσως θυμάστε - κι αν δεν θυμάστε, σίγουρα κάπου θα το έχετε διαβάσει αυτές τις μέρες - η ταινία αφορά τις ζωές δύο διαφορετικών γυναικών, που έζησαν σε διαφορετικές εποχές , με μόνο κοινό σημείο το πάθος για μαγειρική. Από τη μια έχουμε την ιστορία της Julia Child , πώς βρέθηκε στο Παρίσι λίγο μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, πώς λάτρεψε τη γαλλική κουζίνα και πώς κατέληξε να γράψει το διασημότερο αμερικάνικο βιβλίο μαγειρικής ('' Mastering the art of french cooking''). Από την άλλη έχουμε μια σύγχρονη νευρωτική Αμερικανίδα , την Julie Powell , που απυηδισμένη από τη βαρετή δουλειά της και τις υπερεπιτυχημένες φίλες της αποφασίζει να μπλογκάρει τις περιπέτειές της καθώς για ένα χρόνο -365 μέρες- προσπαθεί να μαγειρέψει τις 524 συνταγές του περίφημου βιβλίου της Child. To blog γίνεται διάσημο και τα υπόλοιπα... μια χαριτωμένη ταινία.

Οι ιστορίες των δύο γυναικών μπλέκονται πολύ όμορφα κι έξυπνα -το σενάριο είναι καλοδουλεμένο- και δεν ξενίζει το πηγαινέλα από το παρελθόν στο παρόν κι αντίστροφα. Η ιστορία όμως της Julia Child είναι πολύ πιο δυνατή κι ενδιαφέρουσα. Πρωτ'απ'όλα αυτό έχει να κάνει με την ίδια την προσωπικότητα της Child η οποία ήταν μια εντυπωσιακά ψηλή αλλά και πληθωρική γυναίκα που ήξερε να χαίρεται τη ζωή κι είχε μια μοναδική ικανότητα να μεταδίδει αυτό το joie de vivre στον περίγυρό της. Ο διπλωμάτης σύζυγός



 

της τη λάτρευε - η λατρεία ήταν αμοιβαία- κι είναι εκείνος που τη στήριζε σε κάθε βήμα της και στο δύσκολο έργο της να συγγράψει '' το βιβλίο που θα άλλαζε τον κόσμο'' όπως της έλεγε για να της δώσει θάρρος. Μια πολύ τρυφερή κι όμορφη σχέση που αποδόθηκε όπως έπρεπε στην ταινία. Το άλλο ατού αυτής της ιστορίας -αλλά και το μεγαλύτερο της ταινίας- είναι φυσικά η Meryl Streep στο ρόλο της Julia Child. Είναι απολαυστικότατη , είναι εκπληκτική! Όταν τη ρωτά ο σύζυγός της (Stanley Tucci) τι της αρέσει να κάνει κι αυτή του απαντά ''Eat'' , ο τρόπος που λέει αυτήν τη μία και μοναδική λέξη , τα μάτια της που λάμπουν παιχνιδιάρικα και με θέρμη. εκείνη η στιγμή είναι αρκετή για να σε πείσει ότι δεν μιλάμε απλά για μια μεγάλη ηθοποιό αλλά για τη μεγαλύτερη εν ζωή ηθοποιό. Κι ο τρόπος που κόβει το κρεμμύδι -τόνους από κρεμμύδι!- που κόβει τον αστακό , που δένει την πάπια , που γυρίζει ατσούμπαλα την ομελέτα , μα τι πάθος για μαγειρική ήταν αυτό!

Αντίθετα η σύγχρονη ιστορία κινείται πάνω κάτω στο γνωστό μοτίβο των αμερικάνικων γλυκανάλατων κομεντί. Τσακωνόμαστε , μπου χου , I love you , αγκαλίτσες , τσακωνόμαστε , μπου χου , I love you , αγκαλίτσες. Ο χαρακτήρας της Julie Powell δεν είναι ιδιαίτερα συμπαθής , μοιάζει εγωκεντρικός και νευρωτικός. Κάποιες σκηνές στην μικρή της κουζίνα έχουν πλάκα αλλά ο λόγος για τον οποίο ξεκίνησε το όλο εγχείρημα δεν αποσαφηνίζεται. Το έκανε μόνο και μόνο για να γίνει διάσημη , το έκανε ως ένα είδος πρόκλησης στον εαυτό της; Τι ήθελε; Για να είμαι ειλικρινής δεν μού άρεσε η Amy Adams στο συγκεκριμένο ρόλο. Ανήκει στην κατηγορία εκείνη των άχρωμων ηθοποιών που είναι να απορείς πώς καταφέρνουν και κάνουν καριέρα. Νομίζω ότι είναι κι ένας λόγος που όλο το ενδιαφέρον του θεατή πέφτει πάνω στην πρώτη ιστορία. Πληθωρική προσωπικότητα (Julia Child) - πληθωρική ηθοποιός (Meryl Streep) από τη μια , αδιάφορη προσωπικότητα (Julie Powell) - αδιάφορη ηθοποιός (Amy Adams ) από την άλλη.

Στο τέλος όμως αυτό που σου μένει είναι η βαριά φωνή της Julia (Meryl) να σου εύχεται :

''Bon appetit''!

Trivia: Η Julia Child μετά την έκδοση του βιβλίου έκανε για χρόνια και μια σειρά τηλεοπτικών εκπομπών , στις οποίες δεν δίσταζε να κάνει και λάθη! Για παράδειγμα στο γύρισμα μιας ομελέτας η μισή φεύγει από το τηγάνι αλλά εκείνη δεν πτοείται. Κάποτε στο περίφημο Saturday night live ο Dan Aykroyd έκανε ένα πολύ αστείο σκετσάκι παριστάνοντας την Julia Child. Αυτό το σκετσάκι το βλέπουμε και στην ταινία κι είναι πραγματικά πολύ αστείο. Κι απ'ότι λέγεται το λάτρευε κι η ίδια η Julia Child!

Δείτε εδώ πώς η Julia (Meryl) γυρίζει την ομελέτα.

Υ.Γ.: Βούτυρο , βούτυρο , βούτυρο!!! Πρέπει να καταναλώθηκαν απίστευτες ποσότητες βούτυρο κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων!
Υ.Γ.2: Μετά από αυτο το έκτακτο παράρτημα ,το cook-cinema την επόμενη φορά ξαναγυρίζει στο παρελθόν.

Καθήλωση.

Ως φίλη της αστυνομικής λογοτεχνίας δεν μπορώ παρά να ομολογήσω ότι καθηλώθηκα με το βιβλίο που μόλις τελείωσα. ''Το κορίτσι με το τατουάζ'' του μακαρίτη Σουηδού Stieg Larsson είναι ένα από τα πιο συγκλονιστικά βιβλία που έχω διαβάσει ποτέ κι είναι κάτι περισσότερο από ένα ακόμη αστυνομικό μυθιστόρημα. Είναι το αποτύπωμα μιας κοινωνίας που φαντάζει ιδανική αλλά κάτι σαθρό γκρεμίζει αυτήν την φαντασίωση , είναι το άνοιγμα ''ντουλαπιών'' που ζέχνουν διαστροφή κι υποκρισία και κρύβουν τις πιο σκοτεινές ψυχές. Είναι η ιστορία δύο διαφορετικών αλλά κατά παράξενο τρόπο ταιριαστών ανθρώπων που ψάχνουν την αλήθεια πίσω από την εξαφάνιση μιας έφηβης σχεδόν 40 χρόνια πριν. Κι εκεί στην αναζήτηση της αλήθειας , ερχονται πρόσωπο με πρόσωπο με μια φρικτή περίπτωση serial killer.
Θα σταθώ κυρίως σ'ένα ζήτημα που μοιάζει να απασχολεί ιδιαίτερα τον συγγραφέα. Την κακοποίηση των γυναικών. Μέσα στο βιβλίο υπάρχουν περιπτώσεις κακοποίησης , βιασμών , δολοφονιών γυναικών αλλά πριν από κάθε κεφάλαιο ο ίδιος ο συγγραφέας παραθέτει στατιστικά στοιχεία που αφορούν τη χώρα του και τα όσα παραθέτει είναι ιδιαίτερα ανησυχητικά. Σοκαριστικά μεγάλα τα νούμερα που αφορούν γυναίκες που έχουν απειληθεί από άντρες , που έχουν υποστεί αντρική βία , που έχουν υποστεί σεξουαλική βία έξω από το πλαίσιο των σχέσεών τους και κυρίως που έχουν υποστεί σεξουαλική κακοποίηση και δεν το έχουν καταγγείλει στην αστυνομία. Διαβάζοντας αυτά τα στατιστικά στοιχεία και διαβάζοντας τις σκηνές κακοποίησης που υπάρχουν στο βιβλίο , δεν μπορείς να κατηγορήσεις τον συγγραφέα για υπερβολή. Το μόνο παρήγορο είναι ότι σε δύο περιπτώσεις στο βιβλίο η κακοποιημένη γυναίκα εκδικείται αλλά και πάλι αυτό δεν είναι αρκετό για να κλείσουν πληγές που θα μείνουν βασανιστικά ανοιχτές ...
Θα σταθώ και σ'ένα άλλο στοιχείο που έχει ενδιαφέρον κι αναφέρεται από τον κο. Πιμπλή στον πρόλογο. Στα αστυνομικά μυθιστορήματα με καταγωγή τη Νότια Ευρώπη , δε συναντά κανείς εύκολα serial killer ή τόσο σκοτεινές και διαστροφικές ψυχές. Τα εγκλήματα εδώ κάτω , λουσμένα από το φως είναι πιο , πώς να το πει κανείς ,....χμμ ....εγκλήματα πάθους ίσως , όχι πάντως προμελετημένα, ψυχρά και βάσει σχεδίου. Και κυρίως δεν κρύβουν τόση διαστροφή. Συνήθως...
Τέλος πρέπει να επισημανθεί ότι :
1) Το βιβλίο ''Το κορίτσι με το τατουάζ'' είναι το πρώτο μέρος μιας τριλογίας με τον τίτλο millenium. Η οποία τριλογία σαρώνει διεθνώς με το πρώτο βιβλίο να έχει κερδίσει πλήθος βραβείων- Τι κρίμα και τι ειρωνεία που ο συγγραφέας πέθανε μόλις λίγο καιρό μετά, αφού είχε παραδώσει τα χειρόγραφά του. Αναρωτιέμαι αν είχε φανταστεί ποτέ τέτοιον θρίαμβο. Στα ελληνικά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός απ'όπου μόλις κυκλοφόρησε το δεύτερο μέρος ''Το κορίτσι που έπαιζε με τη φωτιά''.
2) Έχει γυριστεί και σε ταινία η οποία παίζεται από 1η Οκτωβρίου στους κινηματογράφους , οπότε όποιος βαριέται να διαβάσει τις 600 τόσες σελίδες του βιβλίου έχει...εναλλακτική λύση!
3) Έχει ενδιαφέρον ο σουηδικός τίτλος του βιβλίου -και της ταινίας: '' Οι άντρες που μισούσαν τις γυναίκες''. Δεν ξέρω γιατί αλλά αυθόρμητα μού ήρθε στο νου η ταινία του Φρανσουά Τρυφώ '' Ο άντρας που αγαπούσε τις γυναίκες''! Ευτυχώς...

Υ.Γ.: Όποιος έχει διαβάσει το βιβλίο ή έχει δει την ταινία ας μού γράψει εντυπώσεις.

Υ.Γ.2 (μονολογώντας) : Πολύ Σκανδιναβία έχει ενσκήψει τον τελευταίο καιρό σε τούτο το ''από πού ήρθε και πού πάει άραγε;'' blog!

Babette's feast.

(cook-cinema No.3)

H ταινία Η γιορτή της Μπαμπέτ είναι άπό τις πιο όμορφες και πιο τρυφερές που έχουν γυριστεί με θέμα τη χαρά του τρώγειν! Γυρισμένη το 1987 με πρωταγωνίστρια τη Stephane Audran -ένα από εκείνα τα υπέροχα πλάσματα για τα οποία λέγαμε προ ημερών- και σκηνοθετημένη από τον Gabriel Axel κατάφερε κι απέσπασε το Oscar καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας εκείνη τη χρονιά.

Το σενάριο είναι διασκευή νουβέλας της γνωστής Δανέζας συγγραφέως Κάρεν Μπλίξεν κι η όμορφη ιστορία μας έχει ως εξής:

Είμαστε μετά τα μέσα του 19ου αιώνα και σ'ένα μικρό ψαροχώρι στις ακτές της Δανίας ζουν δύο αδερφές γεροντοκόρες , θρησκόληπτες και πιστές στην εκκλησία που ίδρυσε ο πάστορας πατέρας τους. Η ζωή στο χωριό είναι ήρεμη και μονότονη κι η μόνη ''παραφωνία'' μοιάζει να είναι η Μπαμπέτ. Η Μπαμπέτ είναι Γαλλίδα κι οικιακή βοηθός των δύο γυναικών. Βρέθηκε πριν χρόνια σ'εκείνες τις βόρειες ακτές έχοντας χάσει την οικογένειά της στα γεγονότα της Κομμούνας του Παρισιού και κυνηγημένη η ίδια. Το μόνο που τη συνδέει με την πατρίδα είναι ένα...λαχείο , το οποίο κάθε χρόνο ανανεώνει μια φίλη της. Η ζωή στο χωριό κυλά ήρεμα μέχρι που μια μέρα ειδοποιείται η




Μπαμπέτ ότι κέρδισε 10000 φράγκα σ'εκείνο το λαχείο! Κι εκείνη για να δείξει την ευγνωμοσύνη της στις δύο αδερφές που τη δέχτηκαν εκείνα τα δύσκολα χρόνια , αποφασίζει να ετοιμάσει ένα αξέχαστο γεύμα... γαλλικών προδιαγραφών για εκείνες και κάποιους καλεσμένους που θα μαζευτούν για να γιορτάσουν τη μνήμη του πάστορα. Η Μπαμπέτ εξαφανίζεται για λίγες μέρες κι επιστρέφει με οτιδήποτε δεν ...γνώριζαν οι ταπεινοί κάτοικοι αυτού του χωριού! Η κουζίνα της Μπαμπέτ παίρνει φωτιά για να ετοιμάσει πιάτα όπως: ''Χελωνόσουπα'' , ''Μπλίνι με χαβιάρι'' , ''Ορτύκι σε σφολιάτα με φουά γκρα και τρούφα'' κι επίσης χρώματα κι αρώματα φρούτων , τυριών , κρασιών ...πράματα και θαύματα που τούτο το χωριό δεν είχε ξαναδεί! Την κοιτούν σαστισμένοι , απορημένοι. Κι όταν έρχεται η μέρα της γιορτής οι συνδαιτημόνες μοιάζουν καχύποπτοι και φοβισμένοι! Όλες όμως οι αντιστάσεις τους κάμπτονται


 

όταν γεύονται τις πρώτες μπουκιές και κυρίως όταν πίνουν τις πρώτες γουλιές φίνων γαλλικών κρασιών. Τα πρόσωπα ροδοκοκκινίζουν , τα μάτια λάμπουν , οι καρδιές ζεσταίνονται -''οίνος ευφραίνει καρδίαν'' γαρ- , η γλώσσα λύνεται -''in vino veritas'' !- , ακούγονται γέλια , εξομολογήσεις κι έστω για μια βραδιά τούτοι οι απλοί -μιας λιτής ζωής- άνθρωποι είναι πραγματικά ευτυχισμένοι... Γιατί κι η ευτυχία όπως κι αν το κάνουμε...κι εκείνη περνά από το στομάχι , έτσι δεν είναι!

Οι αλλαγές που συντελούνται στη συμπεριφορά αυτών των κατα τ'άλλα αυστηρών αρχών ανθρώπων - ανθρώπων που έχουν μάθει στην αυτοπειθαρχία και να πνίγουν φιλοδοξίες και ερωτικά σκιρτήματα- είναι ένα θαύμα και θαυματοποιός δεν είναι άλλη από τη Μπαμπέτ κι οι ''μαγικές'' της ικανότητες να μετουσιώνει τη γεύση σε χαρά (...και μια ελαφρά σιελόρροια!!!). Οι σκηνές κατά τις οποίες γίνονται οι προετοιμασίες του γεύματος είναι μοναδικές και λεπτοδουλεμένες , φτάνει να δει κανείς πώς ετοιμάζει εκείνα τα ορτύκια και πώς τα τυλίγει με εκείνη τη σφολιάτα! Εξαιρετική!

Τέλος η ταινία θεωρείται μια από τις πιο πετυχημένες διασκευές βιβλίων για τον κινηματογράφο και τη Γαλλίδα Stephane Audran πλαισιώνουν παλιοί Δανοί ηθοποιοί γνωστοί κι από ταινίες του Ίνγκμαρ Μπεργκμαν και του Καρλ Ντράγιερ , όπως η Μπίμπι Άντερσον κι ο Γιαρλ Κούλε.

18 Femmes.

18 γυναίκες. 18 υπέροχες Γαλλίδες ηθοποιοί. Ένα οπτικό υπερθέαμα -χωρίς λόγια - με αφορμή το αφιέρωμα της νέας Ταινιοθήκης στην Delphine Seyrig.

Danielle Darrieux

Michele Morgan

Simone Simone

Jeanne Moreau

Brigitte Bardot

Delphine Seyrig

Francoise Dorleac

Catherine Deneuve

Dominique Sanda

Stephane Audran

Fanny Ardant

Virginie Ledoyen

Isabelle Adjani

Isabelle Huppert

Nathalie Baye

Juliette Binoche

Emmanuelle Beart

Marion Cotillard

Martha Vs. Kate

(cook-cinema No.2)

Η αμερικάνικη κινηματογραφική βιομηχανία έχει τη συνήθεια να καραδοκεί πάνω από τις μικρές και μεγάλες οθόνες της Γηραιάς Ηπείρου (κυρίως Αγγλία & Γαλλία) έτσι ώστε να καταφέρει να κλέψει -επίσημα βέβαια- καμιά ιδέα και να τη μετατρέψει με την κατάλληλη επεξεργασία σε blockbuster.

Στο σημερινό cook-cinema δύο κινηματογραφικές σεφ μια Γερμανίδα και μια Αμερικανίδα , ακονίζουν τα μαχαίρια τους. Με άλλα λόγια μια γερμανική ταινία κι η αμερικανική βερσιόν της έρχονται αντιμέτωπες:

Bella Martha .

Γερμανική ταινία του 2001 σε σκηνοθεσία Σάντρα Νέτελμπεκ όπου μας μαγειρεύει η Μάρτα

έρχεται σε ''σύγκρουση'' με την αμερικάνικη απόδοσή της

No Reservations (ε.τ. ''Έχετε κάνει κράτηση;'' )

ταινία του 2007 σκηνοθετημένη από τον Σκοτ Χικς , όπου μας μαγειρεύει η Κέιτ!

Σενάριο: Οι Αμερικανοί δεν μπήκαν στον κόπο να πρωτοτυπήσουν στο ελάχιστο κι έτσι η ιστορία είναι ακριβώς η ίδια και στις δύο ταινίες , εκτός από μία λεπτομέρεια που δεν ''παίζει'' στην αμερικάνικη. Έχουμε και λέμε: Μεσήλικη σεφ στο Αμβούργο (Νέα Υόρκη αντίστοιχα), μοναχική , μονόχνωτη ,ψυχρή, στην κυριολεξία εργάζεται με πάθος και διευθύνει με αυστηρότητα την μπριγάδα της στην κουζίνα φημισμένου εστιατορίου της πόλης. Μέγας καλλιτέχνης της γαστρονομίας , αφοσιωμένη αποκλειστικά στην καριέρα της, βραβευμένη με αστέρια, λατρεύεται από προσωπικό και φανατικούς πελάτες του εστιατορίου. Το πάθος κυριαρχεί στη δουλειά της αλλά όχι στη ζωή της. Ζει μόνη , όταν έχει ρεπό... πάλι μαγειρεύει και η ρουτίνα της είναι δουλειά-σπίτι , οι πρωινές επισκέψεις στην κεντρική αγορά για πρώτες ύλες κι η εβδομαδιαία επίσκεψη στον ψυχαναλυτή. Η ρουτίνα αυτή ανατρέπεται όταν σκοτώνεται η αδερφή της κι αναλαμβάνει την κηδεμονία της ανιψιάς της. (Σημ: Στη γερμανική ταινία ο πατέρας ανακαλύπτεται μετά από ψάξιμο κι είναι ένας Ιταλός φορτηγατζής ενώ στην αμερικάνικη ο πατέρας είναι πανάγνωστος και σε 5 δευτερόλεπτα η ταινία έχει τελειώσει με αυτό το θέμα!). Η παρουσία της μικρής αναστατώνει την καθημερινότητά της , την αποδιοργανώνει. Τα πράγματα γίνονται ακόμα χειρότερα όταν μετά από λογομαχία με πελάτη , η ιδιοκτήτρια της δίνει υποχρεωτική άδεια κι επιστρέφοντας στο εστιατόριο μετά από μια εβδομάδα ανακαλύπτει στη θέση της έναν αλέγκρο κι άξεστο Ιταλό (Αμερικανό που έμαθε να μαγειρεύει ατην Ιταλία αντίστοιχα ) που αρέσκεται να τραγουδά άριες από ιταλικές όπερες στη δική της κουζίνα , κάνει αστεία με το προσωπικό της , το φαγητό του αρέσει στους πελάτες ,ει δυνατόν! Η Μάρτα (Κέιτ) αισθάνεται να απειλείται. Η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη , σιγά σιγά όμως η ψυχρή μας σεφ μαλακώνει κι έτσι αναπόφευκτος , εν καιρώ, είναι κι ο έρωτας. Αλλά και μια νέα αρχή , κοινή μάλιστα! Ως εκ τούτου : The (happy) end.

Bella Martha - No reservations: Σημειώσατε 1. Η γερμανική ταινία λειτουργεί καλύτερα σε πολλά επίπεδα. Η ψυχοσύνθεση της ηρωίδας δομείται καλύτερα ,ως Γερμανίδα η ψυχρότητα και η σοβαρότητα του χαρακτήρα είναι κατά κάποιο τρόπο δεδομένα. Αυτά ακριβώς τα στοιχεία έρχονται σε χτυπητή αντίθεση με την μεσογειακή αλεγκρία του Ιταλού σεφ. Η σχέση της με την ιδιοκτήτρια του εστιατορίου έχει ενδιαφέρον. Δεν τη φοβάται αλλά στη γερμανική ταινία ο χαρακτήρας της ιδιοκτήτριας είναι ιδιαίτερα σκληρός σε αντίθεση με την Αμερικανίδα που είναι πιο ανθρώπινη. Τέλος η σχέση της με την ανιψιά της. Δύσκολη , χωρίς οικειότητα στην αρχή, πολλές συγκρούσεις , θα απαιτηθεί καιρός για να μπορέσει να λειτουργήσει μια αναπόφευκτη συγκατοίκηση που στο τέλος θα γίνει μόνιμη. Αντίθετα στην αμερικάνικη είναι ...το κλασσικό αμερικάνικο μοτίβο: τσακωμός , δάκρυα , αγκαλιά , I love you , τσακωμός , δάκρυα , αγκαλιά , I love you και πάει λέγοντας. Αλλά κι οι σχέσεις της με κάποιους άλλους χαρακτήρες , τον ψυχαναλυτή , τον γείτονα , το προσωπικό έχουν μελετηθεί καλύτερα στη ''Martha'' και δεν μοιάζουν άστοχες κι αναίτιες όπως συμβαίνει με την Kate.

Οι σκηνές στην κουζίνα στη ''Martha'' έχουν νεύρο κι ένταση και ο χώρος παίρνει φωτιά από την υπερένταση , κάτι που δεν το νιώθεις στις αντίστοιχες σκηνές της αμερικάνικης ταινίας.

Martina Gedeck - Catherine Zeta-Jones : Σημειώσατε 1. Όταν ακούς την Gedeck να περιγράφει τα πιάτα που δημιουργεί , πώς τα δημιουργεί , με τι τα δημιουργεί ...σού τρέχουν τα σάλια! Κι είναι φανερό ότι η ηθοποιός εξασκήθηκε στην κουζίνα. Έχει μια άνεση που δεν την έχει η Jones στο ''No reservations''. Αντίθετα όταν η Jones περιγράφει ένα πιάτο μοιάζει περισσότερο να απαγγέλει μια σειρά από υλικά και γενικά δίνει την εντύπωση ότι απλά ...περιφέρεται. Στην κουζίνα , στην πόλη , στην ταινία , άνευρη κι υποτονική. Η Μάρτα της Μαρτίνα δεν διστάζει να αποκαλύψει τις νευρώσεις της , τον δύσκολο και στριφνό χαρακτήρα της, ενώ η Κέιτ της ...Κάθριν απλά κοιτάζει τον φακό!

Δεν αντιπαραβάλλω τους δύο άρρενες που έρχονται κι αναστατώνουν τη ζωή των δύο σεφ , γιατί κι οι δύο μού είναι συμπαθέστατοι στους ρόλους τους. Σίγουρα καλύτερος είναι ο Sergio Castellito που παίζει στη γερμανική ταινία , ως γνήσιος Ιταλός είναι και πιο...τσαχπίνης! Αλλά κι ο Aaron Eckhart δεν τα πάει κι άσχημα και γενικά δίνει μια ώθηση στην ταινία που είναι αναγκαία λόγω της υποτονικής Jones.

Όσον αφορά τις ανιψιές , η Γερμανίδα είναι σκληρό καρύδι ενώ η Αμερικανιδούλα την περισσότερη ώρα κλαίει...και ξέρετε...αγκαλιά , I love you , αγκαλιά , I love you κοκ

Και το συμπέρασμα: Κι η μαγειρική κι η ζωή χρειάζονται πάθος αλλά κι αφοσίωση. Ό,τι κι αν δημιουργείς είτε στη μικρή κουζίνα του σπιτιού σου είτε στη μεγάλη κουζίνα που άλλοτε σιγοβράζει κι άλλοτε κοχλάζει , την ίδια τη ζωή δηλαδή , δημιούργησέ το και πρόσφερέ το με γνώση , με κατάθεση ψυχής.

Ε , Μάρτα, να σου εξηγήσω πώς φτιάχνουμε στην πατρίδα σπαγκέτι αλα μάμα!

-Ε , Νικ , ξέρεις ποια είναι τα 3 μυστικά της γαλλικής κουζίνας;

- 1.Βούτυρο , 2.βούτυρο , 3.βούτυρο!!!

Η ''Bella Martha'' πέρασε σχεδόν απαρατήρητη όταν παίχτηκε στη χώρα μας. Τότε η πρωταγωνίστρια, η Μαρτίνα Γκέντεκ, δεν είχε γίνει γνωστή. Αργότερα με τις ταινίες ''Οι ζωές των άλλων'' και '' Το σύμπλεγμα Μπάαντερ Μάινχοφ'' ευτυχώς ένα μεγαλύτερο κοινό έμαθε αυτήν την πολύ καλή Γερμανίδα ηθοποιό. Αντίθετα το ''No reservations'' παρότι υπολείπεται της γερμανικής πήγε πολύ καλύτερα εισπρακτικά προφανώς λόγω της πρωταγωνίστριας αλλά και της πολύ καλής κι έξυπνης διαφημιστικής εκστρατείας.

Υ.Γ.: Στα δύο επόμενα cook-cinema θα βρεθούμε σε άλλες εποχές!